55. Η πραγματικότητα πίσω από τους ανθρωπάρεσκους

Τον Οκτώβριο του 2020, επιλέχθηκα να επιβλέψω το έργο των βίντεο μαζί με τη Γουάνγκ Λι, με την οποία είχα συνεργαστεί και στο παρελθόν. Ήξερα ότι την απασχολούσε κάπως η υπόληψη και η θέση της, και ότι ερχόταν σε ρήξη με όποιον την προσέβαλλε. Αλλά εμείς τα πηγαίναμε αρκετά καλά, χωρίς μεγάλες διενέξεις. Αργότερα, ανακάλυψα ότι είχε αναπτύξει προκατάληψη απέναντι σε μια από τις αδελφές της ομάδας, τη Σιν Τσενγκ. Όταν η Γουάνγκ Λι μίλησε για τις καταστάσεις των μελών της ομάδας, είπε με έναν περιφρονητικό τόνο: «Η Σιν Τσενγκ δεν έχει καλή ανθρώπινη φύση και είναι απίστευτα αλαζονική. Όταν της κάνω προτάσεις, όχι μόνο αρνείται να τις αποδεχτεί, αλλά αντιθέτως αρχίζει να μιλάει για τα προβλήματά μου. Δεν διαδραματίζει θετικό ρόλο στην ομάδα. Έχω ήδη γράψει μια επιστολή στην επικεφαλής αναφέροντας τα προβλήματά της και έχω συγκεντρώσει αξιολογήσεις από τους άλλους. Ετοιμαζόμαστε να την απαλλάξουμε απ’ το καθήκον της». Διάβασα τις αξιολογήσεις και οι περισσότεροι αδελφοί και αδελφές είπαν ότι η Σιν Τσενγκ ήταν ταλαντούχα στο καθήκον της και είχε καλό επίπεδο, αλλά ότι η διάθεσή της ήταν λίγο αλαζονική. Είπαν ότι μερικές φορές επέμενε στη δική της γνώμη όταν συζητούσαν για το έργο, αλλά αν συναναστρεφόσουν μαζί της με σαφήνεια, ήταν σε θέση να το αποδεχτεί. Σε γενικές γραμμές, μπορούσε ακόμη να καλλιεργηθεί. Σκεφτόμουν: «Η αξιολόγηση της Γουάνγκ Λι γι’ αυτήν δεν ήταν αντικειμενική ούτε δίκαιη, και η Σιν Τσενγκ δεν θα πρέπει να απαλλαχθεί απ’ το καθήκον της έτσι απλά εξαιτίας αυτού. Μήπως η Σιν Τσενγκ αντέκρουσε τις ιδέες της Γουάνγκ Λι με τρόπο που την έφερε σε δύσκολη θέση, οπότε η Γουάνγκ Λι απέκτησε προκατάληψη εναντίον της και ήθελε να την απαλλάξει απ’ το καθήκον της; Αν είναι έτσι, η Γουάνγκ Λι θα πρέπει να κάνει αυτοκριτική». Στη σκέψη αυτή ήθελα να της επισημάνω αυτό το πρόβλημα, αλλά μετά σκέφτηκα: «Νοιάζεται τόσο πολύ για την υπόληψή της —θα με αντιπαθήσει μόλις το κάνω αυτό; Πώς θα τα πηγαίνουμε καλά αν διαταραχθεί η σχέση μας;» Έτσι, της είπα διακριτικά: «Η Σιν Τσενγκ είναι νέα στην πίστη και είναι λίγο ισχυρογνώμων, αλλά δεν έχει τόσο σοβαρά προβλήματα ώστε να την απαλλάξουμε απ’ το καθήκον. Ας τη βοηθήσουμε μέσω συναναστροφής». Μόλις το άκουσε η Γουάνγκ Λι, η έκφρασή της άλλαξε εντελώς και είπε ενοχλημένη: «Το πρόβλημα της Σιν Τσενγκ δεν είναι ότι είναι ισχυρογνώμων, αλλά ότι έχει κακή διάθεση. Παλιά, σκεφτόμουν το ίδιο πράγμα μ’ εσένα, αλλά τώρα μπορώ να διακρίνω τα πράγματα καθαρά. Αν θέλεις, βοήθησέ την. Μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη για το έργο της από εδώ και στο εξής». Δεν ήξερα τι να κάνω όταν το άκουσα αυτό. Σκέφτηκα: «Μόλις μπήκα στην ομάδα και ακόμα δεν έχω εξοικειωθεί με τα πράγματα. Η Γουάνγκ Λι φόρτωσε την ευθύνη της σ’ εμένα, και αυτό θα μπορούσε να καθυστερήσει το έργο μας. Ήταν πολύ ανεύθυνο αυτό που έκανε». Ήθελα να μοιραστώ περισσότερες σκέψεις μου μαζί της, αλλά βλέποντας πόσο ψυχρή ήταν, φοβόμουν μήπως η περαιτέρω διένεξη διαταράξει τη σχέση μας, οπότε κράτησα το στόμα μου κλειστό.

Λίγες ημέρες αργότερα, ετοιμαζόμασταν να αλλάξουμε τοποθεσία λόγω των αναγκών του έργου μας. Η Γουάνγκ Λι μού είπε ξαφνικά: «Ας μην πάρουμε τη Σιν Τσενγκ αυτήν τη φορά. Θα πρέπει να μείνει εδώ και να αναλογιστεί». Ξαφνιάστηκα πολύ. Τι διαφορά είχε το να μείνει εδώ από την απαλλαγή απ’ το καθήκον; Κάτι τέτοιο θα καθυστερούσε το έργο μας και θα ήταν άδικο γι’ αυτήν. Ανησύχησα όταν είδα ότι η Γουάνγκ Λι ενεργούσε με βάση τη διεφθαρμένη της διάθεση, και ήθελα να την εκθέσω που έκανε κατάχρηση της εξουσίας της προκειμένου να περιθωριοποιήσει και να καταπιέσει τη Σιν Τσενγκ. Σκέφτηκα όμως ότι μου έφερνε μεγάλη αντίσταση και είχε άσχημη συμπεριφορά απέναντί μου όταν συζητούσαμε για τη Σιν Τσενγκ τις προάλλες, οπότε, αν της ανέλυα και της εξέθετα την ουσία των πράξεών της απευθείας, μπορεί να έλεγε ότι προστάτευα τη Σιν Τσενγκ και ότι δυσκόλευα την ίδια. Αν αυτό κατέστρεφε τη σχέση μας, και εκείνη δυσανασχετούσε μαζί μου και με άφηνε στην απ’ έξω, πώς θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε; Δίστασα και κατάπια τα λόγια που θα έλεγα. Σκέφτηκα: «Ξέχνα το. Ας μην την εκθέσω άμεσα. Θα το αφήσω ως έχει». Έτσι, είπα τραυλίζοντας: «Η επικεφαλής δεν έχει επιβεβαιώσει καμία μετάθεση γι’ αυτήν. Είναι σωστό να την αφήσουμε εδώ; Δεν θα έπρεπε να περιμένουμε την έγκριση της επικεφαλής πριν την απαλλάξουμε απ’ το καθήκον; Ας την πάρουμε μαζί μας. Θα γίνει και πιο εύκολη η παρακολούθηση του έργου». Όταν το είπα αυτό, η Γουάνγκ Λι έπαψε να επιμένει. Ήξερα ότι δεν είχα αντιμετωπίσει ξεκάθαρα το πρόβλημά της και ότι θα συνέχιζε να στοχοποιεί τη Σιν Τσενγκ. Ένιωσα ενοχές γι’ αυτό, αλλά έπειτα σκέφτηκα: «Εφόσον είμαστε συνεργάτιδες, θα την παρακολουθώ στενά και θα την εμποδίσω να κάνει σημαντικά λάθη». Μετά από αυτό, συνέχισε να αποκλείει σκόπιμα τη Σιν Τσενγκ. Μια φορά, υπήρχε μια ευκαιρία επαγγελματικής κατάρτισης και, καθώς η Σιν Τσενγκ μάθαινε γρήγορα, η καλύτερη επιλογή ήταν να τη στείλει για κατάρτιση και στη συνέχεια να τη βάλει να διδάξει τους άλλους όταν επέστρεφε. Αλλά η Γουάνγκ Λι επέμενε να στείλει μια άλλη αδελφή που δεν γνώριζε καλά αυτόν τον τομέα εργασίας. Έμαθα επίσης από τους άλλους ότι η Σιν Τσενγκ είχε εκφράσει αρκετές φορές απόψεις αντίθετες με αυτές της Γουάνγκ Λι, και όλοι θεωρούσαν ότι οι ιδέες της Σιν Τσενγκ ήταν καλές, αλλά η Γουάνγκ Λι αρνιόταν να τις αποδεχτεί και επέμενε η Σιν Τσενγκ να ακούει εκείνη. Όταν η Σιν Τσενγκ ανέφερε τα προβλήματά της σε μια συνάθροιση, η Γουάνγκ Λι θύμωσε και την αγνόησε. Όταν η Γουάνγκ Λι έβλεπε ότι η Σιν Τσενγκ είχε προβλήματα στο καθήκον της, δεν τη βοηθούσε να τα επιλύσει, αφήνοντάς τη χωρίς μονοπάτι να ακολουθήσει στο έργο της, δυσκολεύοντας τα πράγματα γι’ αυτήν. Ένιωσα πραγματικά άβολα όταν τα έμαθα όλα αυτά. Η Γουάνγκ Λι ήταν πάντα προκατειλημμένη και καταπιεστική απέναντι στη Σιν Τσενγκ, και την απέκλειε. Αυτό ήταν ένα αρκετά σοβαρό πρόβλημα. Είχε ήδη αρχίσει να προκαλεί διαταραχές και να παρεμποδίζει το έργο. Ήξερα ότι έπρεπε να μιλήσω στη Γουάνγκ Λι. Εκείνη την ημέρα, μάζεψα λίγο θάρρος και είπα: «Δεν έχεις ξεπεράσει την προκατάληψή σου απέναντι στη Σιν Τσενγκ, έτσι δεν είναι; Η Σιν Τσενγκ είναι καλή στην εκμάθηση νέων τεχνικών. Αν δεν την αφήσεις να πάει, είσαι προκατειλημμένη». Τη στιγμή που το είπα αυτό, το βλέμμα της σκοτείνιασε και είπε θυμωμένα: «Έχω ήδη ξεπεράσει την προκατάληψή μου απέναντί της, αλλά τώρα έχω προκατάληψη απέναντί σου. Το έργο για το οποίο είναι υπεύθυνη η Σιν Τσενγκ δεν έχει καμία επιτυχία, και αυτό είναι δικό της πρόβλημα. Σου είπα πριν από καιρό ότι πρέπει να την απαλλάξουμε απ’ το καθήκον, αλλά εσύ διαφώνησες». Είδα ότι η Γουάνγκ Λι δεν είχε καμία αυτογνωσία. Ως επόπτρια, δεν έκανε αυτοκριτική όταν το έργο δεν πήγαινε καλά, και απλώς απέφευγε την ευθύνη. Είχα θυμώσει, και ήθελα πραγματικά να εκθέσω ευθέως την ουσία των πράξεών της. Αλλά βλέποντας πόσο πολύ αντιστεκόταν, συγκρατήθηκα. Αισθάνθηκα κάπως περιορισμένη. Σκέφτηκα: «Μόλις τώρα της είπα μερικά λόγια αλήθειας, αλλά έχει ήδη αναπτύξει τόσο επικριτική γνώμη για μένα. Αν πραγματικά έφερνα στο φως όλα τα προβλήματά της, θα γινόταν έξαλλη. Αυτό θα κατέστρεφε σίγουρα τη σχέση μας. Καλύτερα να μην πω περισσότερα· εξάλλου, την έχω ήδη νουθετήσει λίγο. Αφού δεν πρόκειται να το αποδεχτεί, ας το αφήσω καλύτερα». Μετά από αυτό, λόγω κάποιων μεταθέσεων στο έργο, ήμουν κυρίως υπεύθυνη για άλλες εργασίες και έβλεπα λιγότερο τη Γουάνγκ Λι.

Παραδόξως, περίπου τρεις εβδομάδες αργότερα, το έργο της Γουάνγκ Λι δεν είχε ακόμη αποδώσει αποτελέσματα και τα μέλη της ομάδας αισθάνονταν αδύναμα και πεσμένα. Ανέφεραν ότι όταν τους έβλεπε να μην τα πηγαίνουν καλά στο καθήκον τους, η Γουάνγκ Λι απλώς τους επέπληττε, αλλά δεν συναναστρεφόταν μαζί τους ούτε τους καθοδηγούσε. Όλοι αισθάνονταν περιορισμένοι από αυτήν και τόσο αρνητικοί που δεν ήξεραν πώς να κάνουν το καθήκον τους. Είπαν επίσης ότι δεν είχε καθοδηγήσει το έργο της Σιν Τσενγκ εδώ και μήνες. Όλοι μου τα έλεγαν αυτά με δάκρυα στα μάτια. Δεν μπορούσα να κρατήσω άλλο την ψυχραιμία μου. Είχα δει τα προβλήματα της Γουάνγκ Λι πολύ καιρό πριν, αλλά δεν της είχα επισημάνει τη φύση αυτών των προβλημάτων. Δεν είχε κατανοήσει καθόλου τη δική της διεφθαρμένη διάθεση, και συνέχισε να εξοστρακίζει τους ανθρώπους εξαιτίας των προκαταλήψεών της και να αρνείται να ακούσει τις συμβουλές των άλλων, σε σημείο που το έργο είχε σχεδόν σταματήσει. Ένιωθα τόσο ένοχη. Όταν γύρισα σπίτι, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού που εξέθετε τους αντίχριστους: «Απ’ ό,τι φαίνεται, τα λόγια των αντίχριστων φαίνονται ιδιαίτερα ευγενικά, κομψά και μεγαλόπνοα. Όποιος κι αν παραβιάζει τις αρχές ή διαταράσσει και αναστατώνει το έργο της εκκλησίας, οι αντίχριστοι ποτέ δεν τον εκθέτουν ούτε τον κρίνουν, και κάνουν τα στραβά μάτια, κάνοντας τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι είναι μεγαλόψυχοι σε όλα τα θέματα. Όποια διαφθορά κι αν αποκαλύπτουν οι άνθρωποι και ό,τι κακές πράξεις κι αν κάνουν, οι αντίχριστοι δείχνουν κατανόηση κι ανοχή, δεν θυμώνουν ούτε αρπάζουν φωτιά. Δεν εξοργίζονται ούτε μέμφονται τους ανθρώπους όταν κάνουν κάτι λάθος και βλάπτουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Ανεξάρτητα από το ποιος διαπράττει το κακό κι αναστατώνει το έργο της εκκλησίας, δεν δίνουν σημασία, λες κι αυτό δεν έχει καμία σχέση μ’ εκείνους, και δεν προσβάλλουν ποτέ ανθρώπους εξαιτίας αυτού. Με τι ασχολούνται περισσότερο οι αντίχριστοι; Με το πόσοι τους εκτιμούν, πόσοι τους βλέπουν όταν υποφέρουν και τους εγκρίνουν ολόψυχα γι’ αυτό. Οι αντίχριστοι πιστεύουν ότι τα βάσανα δεν πρέπει ποτέ να είναι για το τίποτα. Ανεξάρτητα από τις κακουχίες που υπομένουν, το τίμημα που πληρώνουν, τα καλά πράγματα που κάνουν, το πόσο τρυφεροί, προσεκτικοί και στοργικοί είναι προς τους άλλους, όλα αυτά πρέπει να γίνονται μπροστά σε άλλους, έτσι ώστε να τα βλέπουν περισσότεροι άνθρωποι. Και ποιος είναι ο στόχος τους ενεργώντας έτσι; Να εξαγοράσουν την εύνοια των ανθρώπων, να κάνουν πιο πολλούς ανθρώπους να εγκρίνουν τις ενέργειές τους, τη διαγωγή τους και τον χαρακτήρα τους μέσα στην καρδιά τους, και να τους επιδοκιμάζουν. Υπάρχουν, μάλιστα, και αντίχριστοι που προσπαθούν μέσω της εξωτερικά καλής συμπεριφοράς τους να εδραιώσουν την εικόνα του “καλού ανθρώπου” για τον εαυτό τους, έτσι ώστε να στρέφονται περισσότεροι άνθρωποι σ’ αυτούς για βοήθεια» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος δέκατο)]. Οι αντίχριστοι δεν θα επέμβουν όταν δουν ανθρώπους να διαταράσσουν το έργο της εκκλησίας, ώστε να δημιουργήσουν μια καλή εικόνα για τον εαυτό τους μεταξύ των άλλων —είναι πραγματικά εγωιστές και ποταποί. Αναλογιζόμενη τη δική μου συμπεριφορά, συνειδητοποίησα ότι ενεργούσα ακριβώς όπως ένας αντίχριστος. Η εκκλησία κανόνισε να συνεργαστώ με τη Γουάνγκ Λι, ώστε να αναπληρώνουμε η μία τις αδυναμίες της άλλης, να παρακολουθούμε η μία την άλλη και να προστατεύουμε από κοινού το έργο της εκκλησίας. Αλλά εγώ, για να προστατέψω την «αρμονική» σχέση μου με τη Γουάνγκ Λι και για να διατηρήσω την εικόνα μου ως «καλός άνθρωπος» μαζί της, δεν τόλμησα να εκθέσω την καταπιεστική μεταχείριση αποκλεισμού που είχε απέναντι στη Σιν Τσενγκ. Είδα ότι η μεταχείριση που είχε απέναντι στους άλλους βασιζόταν στη διεφθαρμένη διάθεσή της και επηρέαζε το έργο, αλλά δεν τήρησα τις αλήθεια-αρχές και δεν επενέβην ούτε το ανέφερα σε κάποιον επικεφαλής. Φοβόμουν ότι θα με αντιπαθούσε και αυτό θα δημιουργούσε ρήγμα ανάμεσά μας. Ακόμα και όταν βρήκα το θάρρος να της πω κάτι στη συναναστροφή, συνέχισα να συγκρατούμαι, χωρίς να επισημαίνω άμεσα και ξεκάθαρα την ουσία της συμπεριφοράς της. Πάντα έκανα παραχωρήσεις γι’ αυτήν. Στεκόμουν και την παρακολουθούσα να αποκλείει και να καταπιέζει τους αδελφούς και τις αδελφές, γεγονός που έβλαπτε τη ζωή-είσοδό τους και εμπόδιζε σοβαρά το έργο της εκκλησίας, κι όμως δεν κούνησα ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι για να βοηθήσω. Τελικά είδα ξεκάθαρα ότι οι ανθρωπάρεσκοι μπορεί εξωτερικά να φαίνονται καλοί άνθρωποι και να μην προσβάλλουν κανέναν, αλλά στην πραγματικότητα είναι πιο ύπουλοι και δόλιοι. Ό,τι κάνουν είναι για να προστατεύσουν τον εαυτό τους, να διατηρήσουν το όνομα και τη θέση τους. Χρησιμοποιούν την επιφανειακή καλοσύνη για να κερδίσουν την καρδιά των ανθρώπων και να τους παρασύρουν. Αποκαλύπτουν μια κκαή διάθεση που είναι ίδια με ενός αντίχριστου. Αναλογιζόμενη τις πράξεις και τη συμπεριφορά μου, ένιωθα πραγματικά ένοχη και μισούσα τον εαυτό μου. Πώς μπόρεσα να είμαι τόσο ύπουλη, τόσο δόλια; Έκανα ένα τόσο σημαντικό καθήκον, αλλά ήμουν ανεύθυνη και δεν τηρούσα τις αρχές όταν έβλεπα προβλήματα, βλάπτοντας το έργο της εκκλησίας και εμποδίζοντας τις ζωές των άλλων. Δεν έβλαπτα τα συμφέροντα της εκκλησίας με αυτόν τον τρόπο; Πραγματικά δεν είχα συνείδηση! Προσευχήθηκα στον Θεό και μετανόησα ενώπιόν Του λέγοντας πως ήθελα να σταματήσω να είμαι επαναστατική και να Τον πληγώνω, και πως ήθελα να κάνω πράξη την αλήθεια και να προστατεύω το έργο της εκκλησίας.

Την επόμενη μέρα, μόλις ανέφερα το έργο για το οποίο ήταν υπεύθυνη η Σιν Τσενγκ, η Γουάνγκ Λι σκοτείνιασε αμέσως και άρχισε να παραπονιέται ότι η Σιν Τσενγκ έριχνε τους άλλους στην αρνητικότητα. Είδα ότι δεν έκανε καθόλου αυτοκριτική και ότι μετατόπιζε όλη την ευθύνη στη Σιν Τσενγκ. Σκέφτηκα: «Μόλις που ξεκίνησα και είναι ήδη θυμωμένη. Αν αναφέρω όλα τα προβλήματα στο έργο της, σίγουρα θα εκνευριστεί μαζί μου. Να συνεχίσω να μιλάω;» Δίστασα και αισθάνθηκα κάπως περιορισμένη, οπότε είπα μια σιωπηλή προσευχή και σκέφτηκα πως ο Θεός απαιτεί να είμαστε ειλικρινείς και να προστατεύουμε τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Αυτό μου έδωσε λίγο θάρρος. Ανεξάρτητα από το τι πίστευε, ήξερα ότι έπρεπε να μοιραστώ την ειλικρινή μου γνώμη. Έτσι, εξέθεσα αυστηρά και δίκαια τον τρόπο με τον οποίο καταπίεζε και βασάνιζε τη Σιν Τσενγκ. Αλλά εκείνη δεν το δεχόταν. Συνέχισε να διαφωνεί για το ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο. Αρνήθηκε να αποδεχτεί την αλήθεια στον παραμικρό βαθμό και να γνωρίσει τον εαυτό της. Είδα πόσο σοβαρό ήταν το πρόβλημά της και ότι δεν μπορούσε να παραμείνει σε αυτό το καθήκον, οπότε το ανέφερα στην επικεφαλής μας. Η επικεφαλής είπε ότι είχε ξαναπροσπαθήσει πολλές φορές να βοηθήσει τη Γουάνγκ Λι με συναναστροφή πάνω σ’ αυτό, αλλά εκείνη δεν είχε ακόμη αλλάξει. Η συμπεριφορά της έδειχνε ότι δεν είχε καλή ανθρώπινη φύση και ότι δεν αποδεχόταν την αλήθεια, ενώ ήταν και ακατάλληλη για το έργο. Ως εκ τούτου, έπρεπε να απαλλαχθεί απ’ το καθήκον το συντομότερο δυνατό. Επιπλέον, η επικεφαλής ήθελε να το κάνω εγώ. Μ’ έπιασε ταχυπαλμία και σκέφτηκα: «Η στάση της απέναντί μου έχει αλλάξει από τότε που εξέθεσα τα προβλήματά της. Αν την απαλλάξω προσωπικά απ’ το καθήκον, αυτό θα την προσβάλει βαθιά. Δεν θα με μισήσει μετά από αυτό; Δεν θα νομίζει ότι τη στοχοποιώ;» Ένιωσα διχασμένη και δεν ήξερα πώς να την αντικρίσω. Καθώς ανησυχούσα γι’ αυτό, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να επιδιώξουν την αλήθεια και θέλουν να κάνουν πράξη την αλήθεια, αλλά πολλές φορές έχουν απλώς την αποφασιστικότητα και την επιθυμία να το κάνουν· μέσα τους, ωστόσο, η αλήθεια δεν έχει γίνει ζωή τους. Έτσι, όταν συναντάς πονηρές δυνάμεις που αναστατώνουν και υπονομεύουν το έργο της εκκλησίας —για παράδειγμα, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με ψευδοεπικεφαλής που χειρίζονται ζητήματα παραβιάζοντας τις αρχές και δεν κάνουν αληθινό έργο ή με κακούς ανθρώπους και αντίχριστους που κάνουν κακό και διαταράσσουν το έργο της εκκλησίας και προκαλούν έτσι βλάβη στους εκλεκτούς του Θεού— δεν έχεις το θάρρος να υψώσεις το ανάστημά σου και να μιλήσεις. Γιατί δεν έχεις αυτό το θάρρος; Μήπως επειδή είσαι δειλός ή δεν έχεις ευφράδεια, ή μήπως δεν τολμάς να μιλήσεις επειδή δεν μπορείς να διακρίνεις τα πράγματα καθαρά; Δεν οφείλεται σε τίποτα από αυτά· είναι πρωτίστως η συνέπεια του ότι περιορίζεσαι από τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου. Μία από τις διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτεις είναι μια δόλια διάθεση: Όταν συμβαίνει κάτι, το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι τα δικά σου συμφέροντα, οι συνέπειες των πράξεών σου και αν θα είναι επωφελείς για εσένα. Αυτή είναι μια δόλια διάθεση, έτσι δεν είναι; Μια άλλη είναι διάθεση εγωιστική και ποταπή. Σκέφτεσαι: “Τι σχέση έχει μ’ εμένα το ότι βλάπτουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού; Αφού δεν είμαι επικεφαλής, γιατί να αναμειχθώ; Δεν έχει καμία σχέση μ’ εμένα και δεν είναι δική μου ευθύνη”. Τέτοιες σκέψεις και λόγια δεν είναι κάτι που σκέφτεσαι σκόπιμα, αλλά παράγονται από εσένα ασυνείδητα —αυτές είναι οι διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτουν οι άνθρωποι όταν έρχονται αντιμέτωποι με ένα ζήτημα. […] Δεν έχεις καμία εξουσία πάνω σε αυτά που λες και κάνεις. Δεν μπορείς να πεις αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι ούτε να πεις την αλήθεια, ακόμη κι αν το θέλεις· δεν μπορείς να κάνεις πράξη την αλήθεια, ακόμη κι αν το επιθυμείς· δεν μπορείς να εκπληρώσεις τις ευθύνες που σου αναλογούν, ακόμη κι αν θα το ήθελες. Όλα όσα λες, όλα όσα κάνεις και κάθε συμπεριφορά στην οποία επιδίδεσαι είναι εξαπάτηση, και είναι όλα επιπόλαια. Είσαι εντελώς δέσμιος των σατανικών διαθέσεών σου, υπό τον έλεγχό τους. Ακόμη κι αν θέλεις να αποδεχθείς και να κάνεις πράξη την αλήθεια, δεν είσαι κύριος του εαυτού σου. Σε ελέγχουν οι σατανικές διαθέσεις σου, κι έτσι ζεις με βάση αυτές τις διαθέσεις, και λες και κάνεις ό,τι θέλεις. Έχεις γίνει εξ ολοκλήρου μαριονέτα της διεφθαρμένης σάρκας· έχεις γίνει εργαλείο του Σατανά. Εκ των υστέρων, μετανιώνεις που ακολούθησες για άλλη μια φορά τη διεφθαρμένη σάρκα και αναρωτιέσαι πώς μπόρεσες να μην κάνεις πράξη την αλήθεια. Σκέφτεσαι: “Δεν μπορώ να υπερνικήσω μόνος μου τη σάρκα και πρέπει να προσευχηθώ στον Θεό. Δεν όρθωσα το ανάστημά μου για να σταματήσω όσους προκαλούσαν αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας και, τώρα, έχω βαριά τη συνείδησή μου. Πήρα την απόφαση ότι, όταν αυτό συμβεί ξανά, πρέπει να ορθώσω το ανάστημά μου και να κλαδεύσω όσους διαπράττουν αδικήματα από απερισκεψία κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους και προκαλούν αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας, ώστε να συμπεριφερθούν φρόνιμα και να σταματήσουν να ενεργούν απερίσκεπτα”. Αφού βρίσκεις επιτέλους το κουράγιο να μιλήσεις, τρομάζεις και υποχωρείς μόλις ο άλλος θυμώσει και χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι. Είσαι σε θέση να αναλάβεις τα ηνία; Σε τι χρησιμεύουν η αποφασιστικότητα και η απόφαση που θα πάρεις; Είναι και οι δύο άχρηστες. Πρέπει να έχετε αντιμετωπίσει συχνά καταστάσεις σαν αυτές: Όταν συναντάτε δυσκολίες, εγκαταλείπετε την προσπάθεια, νιώθετε ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα, θεωρείτε τον εαυτό σας χαμένη υπόθεση, παραδίνεστε στην απόγνωση, αποφασίζετε ότι δεν υπάρχει ελπίδα για σας και ότι, αυτήν την φορά, έχετε αποκλειστεί εντελώς. Εφόσον παραδέχεσαι ότι δεν επιδιώκεις την αλήθεια, γιατί δεν μετανοείς; Έκανες πράξη την αλήθεια; Δεν μπορεί να μην έχεις καταλάβει τίποτα, αφού παρακολουθείς κηρύγματα εδώ και κάμποσα χρόνια. Γιατί δεν κάνεις καθόλου πράξη την αλήθεια; Ποτέ δεν αναζητάς ούτε, βέβαια, κάνεις πράξη την αλήθεια. Απλώς προσεύχεσαι, εκφράζεις την αποφασιστικότητά σου, παίρνεις αποφάσεις και δίνεις υποσχέσεις συνεχώς μέσα στην καρδιά σου. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Συνεχίζεις να είσαι ανθρωπάρεσκος, δεν είσαι ανοιχτός για τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις, αδιαφορείς για τους πονηρούς ανθρώπους όταν τους συναντάς, δεν αντιδράς όταν κάποιος κάνει κάτι κακό ή δημιουργεί αναστάτωση και μένεις αμέτοχος όταν δεν επηρεάζεσαι εσύ προσωπικά. Σκέφτεσαι το εξής: “Δεν μιλώ για τίποτα που δεν με αφορά. Αδιαφορώ για τα πάντα ανεξαιρέτως, εφόσον δεν πλήττονται τα συμφέροντά μου, η ματαιοδοξία μου ή η εικόνα μου. Πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός, γιατί το πουλί που βγάζει έξω το κεφάλι είναι αυτό που πυροβολείται. Δεν πρόκειται να κάνω καμία ανοησία!” Σε ελέγχουν πλήρως και συνεχώς οι διεφθαρμένες σου διαθέσεις: η μοχθηρία σου, η δολιότητά σου, η σκληρότητά σου και η αποστροφή σου προς την αλήθεια. Σου είναι πια πιο ανυπόφορες και από τη χρυσή στέκα που έσφιγγε το κεφάλι του Βασιλιά Πιθήκου. Είναι τόσο εξαντλητικό, τόσο αβάσταχτο να ζει κανείς υπό τον έλεγχο διεφθαρμένων διαθέσεων!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού διαπέρασαν την καρδιά μου σαν μαχαίρι. Αναλογίστηκα πως φοβόμουν πάντα μήπως προσβάλω τη Γουάνγκ Λι, και δεν τολμούσα να κάνω πράξη την αλήθεια και να αποκαλύψω τα γεγονότα. Βρισκόμουν υπό τον έλεγχο αυτών των σατανικών διαθέσεων του κακού, της δολιότητας και της αποστροφής προς την αλήθεια. Αντιμετώπιζα τις σατανικές φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, όπως «Η αρμονία είναι θησαυρός· η μακροθυμία είναι εξαιρετική ικανότητα», «Αν χτυπάς τους άλλους, μην τους χτυπάς στο πρόσωπο· αν εκθέτεις τους άλλους, μην εκθέτεις τα ελαττώματά τους», «Όταν ξέρεις πως κάτι είναι λάθος, καλύτερα να μη λες πολλά» και «Η ειλικρίνεια τους ενοχλεί» ως νόμους σύμφωνα με τους οποίους πρέπει να ζει κανείς. Δεν τολμούσα να μιλήσω ανοιχτά για τα προβλήματα που έβλεπα, να τηρήσω τις αρχές ή να προστατεύσω το έργο της εκκλησίας. Ζούσα μια δειλή ζωή. Όταν η επικεφαλής ήθελε να απαλλάξω τη Γουάνγκ Λι απ’ το καθήκον της, μου ήταν ξεκάθαρο ότι έπρεπε να γίνει αμέσως, διαφορετικά το έργο της εκκλησίας θα καθυστερούσε. Αλλά δεν μπορούσα να ανοίξω το στόμα μου, από φόβο μήπως την προσβάλω. Εξωτερικά, φαινόταν ότι ήμουν καλή κι ότι δεν ήθελα να πληγώσω κανέναν, αλλά στην πραγματικότητα ξεπουλούσα τα συμφέροντα της εκκλησίας με αντάλλαγμα τη διατήρηση μιας θετικής εικόνας στις καρδιές των άλλων. Προστάτευα τη Γουάνγκ Λι σε κάθε ευκαιρία, επιτρέποντας της να διαταράσσει το έργο της εκκλησίας. Ήμουν σαν ασπίδα για τον Σατανά που του επέτρεπε να δρα ανεξέλεγκτα στην εκκλησία. Ήμουν μια υποκρίτρια, ένας δόλιος άνθρωπος. Αυτές οι σατανικές φιλοσοφίες είναι απλώς πλάνες που παραπλανούν και βλάπτουν τους ανθρώπους! Η σύγχρονη κοινωνία είναι τόσο σκοτεινή και κακή, επειδή οι άνθρωποι ζουν σύμφωνα με αυτές. Γίνονται δειλοί και ποταποί, και μισούν το φως. Κανείς δεν τολμά να ορθώσει το ανάστημά του, να υπερασπιστεί τη δικαιοσύνη και να εκθέσει την αλήθεια. Αλλά οι δουλοπρεπείς ευημερούν και αποκτούν εξουσία. Αυτό δεν είναι καθόλου σωστό και δίκαιο. Όλοι εξαπατούν ο ένας τον άλλον χωρίς καμία ειλικρίνεια. Αυτό συμβαίνει με τους ανθρώπους που έχουν διαφθαρεί από τον Σατανά. Τελικά είδα ξεκάθαρα ότι αυτές οι σατανικές φιλοσοφίες φαίνονται να είναι σύμφωνες με τις ανθρώπινες αντιλήψεις, αλλά στην πραγματικότητα είναι λόγια του διαβόλου που χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να παραπλανήσει και να διαφθείρει τους ανθρώπους. Το να ζούμε σύμφωνα με αυτές απλώς μας κάνει όλο και πιο εγωιστές, κακούς και δόλιους. Είναι ένας ελεεινός, βρόμικος τρόπος ζωής, χωρίς ίχνος ανθρώπινης φύσης.

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Εάν δεν κρατάς τίποτα κρυφό, δεν υποκρίνεσαι, δεν προσποιείσαι ούτε συγκαλύπτεις πράγματα, εάν εκθέτεις τον εαυτό σου απέναντι στους αδελφούς και τις αδελφές, δεν κρύβεις τις εσώψυχες ιδέες και σκέψεις σου, αλλά αντίθετα επιτρέπεις στους άλλους να δουν την ειλικρινή σου στάση, τότε η αλήθεια θα ριζώσει σταδιακά μέσα σου, θα ανθίσει και θα καρποφορήσει, θα αποφέρει αποτελέσματα, σιγά-σιγά. Εάν η καρδιά σου είναι ολοένα και πιο ειλικρινής και προσανατολίζεται όλο και περισσότερο προς τον Θεό, και εάν γνωρίζεις να προστατεύεις τα συμφέροντα του οίκου του Θεού όταν εκτελείς το καθήκον σου και η συνείδησή σου ταράζεται όταν δεν κατορθώνεις να προστατεύσεις αυτά τα συμφέροντα, τότε αυτό αποτελεί απόδειξη ότι η αλήθεια είχε επίδραση επάνω σου και έχει γίνει η ζωή σου. Μόλις η αλήθεια γίνει ζωή σου, αν δεις κάποιον να βλασφημεί τον Θεό, να μην έχει φόβο Θεού, να είναι επιπόλαιος ενώ κάνει το καθήκον του ή να διαταράσσει και να αναστατώνει το έργο της εκκλησίας, θα είσαι σε θέση να τον μεταχειριστείς σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, διακρίνοντας εκείνους που πρέπει να διακριθούν και εκθέτοντας εκείνους που πρέπει να εκτεθούν. […] Όσοι πιστεύουν αληθινά στον Θεό, ακόμη κι αν δεν έχουν κερδίσει ακόμα την αλήθεια και ζωή, αν μη τι άλλο θα παίρνουν το μέρος του Θεού στα λόγια και τις πράξεις τους· αν μη τι άλλο, δεν θα μένουν με σταυρωμένα τα χέρια όταν βλέπουν να βλάπτονται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Αν προσπαθήσουν να το αγνοήσουν, θα νιώθουν μομφή και ανησυχία στη συνείδησή τους, και θα λένε στον εαυτό τους: “Δεν μπορώ απλώς να κάθομαι άπραγος και να μην κάνω τίποτα. Πρέπει να σηκωθώ και να πω κάτι, πρέπει να εκπληρώσω την ευθύνη μου. Πρέπει να βγω μπροστά για να εκθέσω και να σταματήσω αυτήν την πονηρή πράξη, για να διαφυλάξω τα συμφέροντα του οίκου του Θεού από τη βλάβη και για να διασφαλίσω ότι δεν θα αναστατωθεί η εκκλησιαστική ζωή”. Αν η αλήθεια έχει γίνει ζωή μέσα στην καρδιά σου, τότε όχι μόνο θα έχεις αυτό το θάρρος και την αποφασιστικότητα, αλλά θα είσαι επίσης ικανός να διακρίνεις αυτό το ζήτημα. Επιπλέον, θα είσαι σε θέση να εκπληρώσεις το μερίδιο ευθύνης που σου αναλογεί για το έργο του Θεού και για τα συμφέροντα του οίκου Του, και μ’ αυτόν τον τρόπο, θα εκπληρωθεί το καθήκον σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Διαβάζοντάς το αυτό, ένιωσα ταυτόχρονα ενοχές και κίνητρο. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια πίστης, κατά τα οποία απολάμβανα την αλήθεια που παρέχει ο Θεός, ακόμα δεν μπορούσα να τηρήσω τις αρχές ούτε να προστατεύσω το έργο της εκκλησίας. Πραγματικά δεν είχα συνείδηση! Έπρεπε να βγάλω το ανθρωπάρεσκο προσωπείο μου. Δεν μπορούσα να συνεχίσω να ζω σύμφωνα με την κακή, δόλια διεφθαρμένη διάθεσή μου. Έπρεπε να ορθώσω το ανάστημά μου για να κάνω πράξη την αλήθεια και να προστατεύσω το έργο της εκκλησίας. Μετά από αυτό, πήγα να μιλήσω στη Γουάνγκ Λι και την απάλλαξα από το καθήκον της. Της ανοίχτηκα επίσης σε συναναστροφή, εκθέτοντας μία προς μία τις συμπεριφορές της, δηλαδή το ότι αρνούνταν να αποδεχτεί την αλήθεια, καταπίεζε ανθρώπους και διατάρασσε το έργο της εκκλησίας. Σταμάτησα να λέω ωραία πράγματα που δεν θα την πλήγωναν για να την εξαπατήσω. Ήθελα πραγματικά να τη βοηθήσω και να εκθέσω τα προβλήματά της, ώστε να καταλάβει τη διεφθαρμένη της διάθεση και να μετανοήσει πραγματικά. Όταν τελείωσα, ταράχτηκε τόσο που άρχισε να κλαίει, και είπε ότι ήταν έτοιμη να αποδεχτεί τις ρυθμίσεις της εκκλησίας, να επιστρέψει και να αναλογιστεί πραγματικά, και να πάρει ένα μάθημα. Η κατάσταση των αδελφών επανήλθε σταδιακά μετά από αυτό, και το έργο άρχισε σιγά-σιγά να έχει αποτελέσματα. Ένιωσα πραγματικά την ηρεμία και τη γαλήνη που πηγάζει από την άσκηση της αλήθειας. Είναι ο μόνος τρόπος να ζει κανείς μια έντιμη ζωή.

Αργότερα έγιναν μερικές μεταθέσεις στο έργο, οπότε άρχισα να ποτίζω νεοφώτιστους μαζί με κάποιες άλλες αδελφές. Είδα ότι η αδελφή Τσεν Σι δεν είχε μεγάλο φορτίο στο καθήκον της, και ήταν αμελής και ανεύθυνη, γεγονός που επηρέαζε το έργο του ποτίσματος. Ανησυχούσα γι’ αυτό και ήθελα να της επισημάνω το πρόβλημά της, ώστε να αλλάξει το συντομότερο δυνατό. Αλλά μόλις είχαμε γνωριστεί και τα πηγαίναμε τόσο καλά, οπότε αναρωτιόμουν μήπως εκνευριζόταν μαζί μου αν μιλούσα ευθέως σχετικά με την ανευθυνότητά της στο καθήκον της. Τότε συνειδητοποίησα ότι σκεφτόμουν σαν έναν ανθρωπάρεσκο, οπότε είπα γρήγορα μια προσευχή. Στη συνέχεια διάβασα τον λόγο του Θεού: «“Προσέταξε δε ο Ιεχωβά Θεός εις τον Αδάμ λέγων, Από παντός δένδρου του παραδείσου ελευθέρως θέλεις τρώγει, από δε του ξύλου της γνώσεως του καλού και του κακού δεν θέλεις φάγει απ’ αυτού· διότι καθ’ ην ημέραν φάγης απ’ αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει”. […] Σ’ αυτά τα σύντομα λόγια που είπε ο Θεός, μπορείς να δεις τίποτε από τη διάθεση του Θεού; Είναι αληθινά αυτά που είπε; Μήπως υπάρχει κάποια εξαπάτηση; Κάποιο ψέμα; Μήπως υπάρχει καθόλου εκφοβισμός; (Όχι.) Με εντιμότητα και ειλικρίνεια, ο Θεός είπε στον άνθρωπο τι μπορεί και τι δεν μπορεί να φάει. Ο Θεός μίλησε καθαρά και ξάστερα. Μήπως υπάρχει κάποιο κρυφό νόημα στα λόγια αυτά; Είναι αυτά τα λόγια χωρίς περιστροφές; Χρειάζονται εικασίες; Δεν υπάρχει ανάγκη για υποθέσεις. Η σημασία τους είναι προφανής με την πρώτη ματιά. Με το που τα διαβάζει κανείς, καταλαβαίνει απόλυτα τη σημασία τους. Δηλαδή, αυτό που θέλει να πει και να εκφράσει ο Θεός, πηγάζει από την καρδιά Του. Όσα εκφράζει ο Θεός είναι ξεκάθαρα, χωρίς περιστροφές και σαφή. Δεν υπάρχουν κρυφά κίνητρα ούτε κρυμμένα νοήματα. Μιλά ευθέως στον άνθρωπο, λέγοντάς του τι μπορεί να φάει και τι δεν μπορεί να φάει. Μέσα από αυτά τα λόγια του Θεού, δηλαδή, ο άνθρωπος δύναται να δει ότι η καρδιά του Θεού είναι διαυγής και αληθινή. Δεν υπάρχει ίχνος ψέματος εδώ: δεν είναι ότι σου λέει ότι δεν μπορείς να φας κάτι που είναι βρώσιμο ούτε σου λέει “πράξε το και θα δεις τι θα συμβεί” με πράγματα που δεν μπορείς να φας. Δεν εννοεί αυτό ο Θεός. Ό,τι σκέπτεται μέσα Του ο Θεός, αυτό λέει» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Δ΄). Διαπίστωσα ότι αυτό που είπε ο Θεός στον Αδάμ και την Εύα ήταν απολύτως σαφές και ξεκάθαρο. Είναι ειλικρινής με τους ανθρώπους και δεν κρύβει τίποτα. Η ουσία του Θεού είναι τόσο άγια. Τις έσχατες ημέρες, ο Θεός εκφράζει την αλήθεια για να κρίνει και να παιδεύσει τον άνθρωπο. Τα λόγια Του εκθέτουν και αναλύουν ευθέως τη φύση-ουσία του ανθρώπου, και αποκαλύπτουν την εσωτερική μας ασχήμια και αδικία. Τα λόγια Του είναι πολύ σαφή και δεν κρύβουν τίποτα. Μπορεί να είναι σκληρά, αλλά είναι η σωτηρία μας. Σκοπός τους είναι να μας καθάρουν και να μας μεταμορφώσουν, ώστε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, να επαναστατήσουμε εναντίον του Σατανά και να βιώσουμε την αληθινή ανθρώπινη ομοιότητα. Ο Σατανάς είναι ακριβώς το αντίθετο: Είναι καταχθόνιος και κακός και μιλάει με έμμεσο τρόπο, χωρίς ποτέ να λέει ευθέως τι θέλει. Ξεκίνησε λέγοντας ωραία, ψευδή πράγματα που ακούγονταν αληθοφανή για να δελεάσει και να παραπλανήσει τον Αδάμ και την Εύα, ώστε να αμαρτήσουν και να προδώσουν τον Θεό. Ζούσα με βάση σατανικές φιλοσοφίες, κι αποκάλυπτα μια κακή και δόλια διάθεση όπως ακριβώς ο Σατανάς. Για να προστατεύσω τις σχέσεις μου με τους άλλους και να διαφυλάξω την εικόνα τους για μένα, άλλα σκεφτόμουν και άλλα έλεγα. Ήμουν διεστραμμένη σαν φίδι, και τόσο ασαφής και αόριστη που οι άλλοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ήθελα να πω. Αυτό ήταν τόσο ύπουλο και δόλιο εκ μέρους μου. Βίωνα την εικόνα του Σατανά, όχι ενός ανθρώπου. Σιχάθηκα τον εαυτό μου όταν το συνειδητοποίησα αυτό και δεν ήθελα πια να είμαι ανθρωπάρεσκη και δόλια. Ήθελα να κάνω πράξη την αλήθεια και να είμαι ένας ειλικρινής άνθρωπος που προστατεύει το έργο της εκκλησίας. Στη συνάθροιση της επόμενης ημέρας, ανοίχτηκα για τα προβλήματα που έβλεπα στη Τσεν Σι και, μετά τη συναναστροφή μας, εκείνη μπόρεσε να αναγνωρίσει τα προβλήματά της. Είδα την κατάστασή της να αρχίζει σιγά-σιγά να αλλάζει μετά από αυτό, και ένιωσα πολύ πιο ελεύθερη.

Αυτές οι εμπειρίες μού έδειξαν ότι δεν πρέπει να ζούμε με βάση σατανικές φιλοσοφίες και να ξεγελάμε ο ένας τον άλλον. Θα πρέπει να συμπεριφερόμαστε απλά, ανοιχτά και ειλικρινά ο ένας στον άλλον. Μόνο αυτό είναι πραγματική αγάπη και είναι προς όφελος όλων. Είδα επίσης ότι για να έχουμε ανθρώπινη φύση και να νιώθουμε γαλήνη και χαρά, πρέπει να κάνουμε πράξη την ειλικρίνεια σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να βιώσουμε την ανθρώπινη ομοιότητα. Δόξα τω Θεώ!