12. Το δύσκολο μονοπάτι μου προς την αρμονική συνεργασία
Τον Ιούλιο του 2020, εκλέχθηκα επικεφαλής εκκλησίας και ανέλαβα την ευθύνη για το έργο της εκκλησίας μαζί με την αδελφή Τσεν Σι. Όταν ξεκίνησα αυτό το καθήκον, δεν είχα καταλάβει καλά πολλές αρχές και συζητούσα μαζί της όποτε είχα κάποια απορία. Αποδεχόμουν πρόθυμα κάθε συμβουλή που μου έδινε. Μετά από λίγο καιρό, άρχισα να έχω κάποια αποτελέσματα στο καθήκον μου και ένιωσα πως είχα εργασιακές ικανότητες και μπορούσα να τα καταφέρνω μόνη μου. Έπειτα από αυτό, όταν ανέθετα κάποιο έργο, το χειριζόμουν μόνη μου, χωρίς να συζητώ με την Τσεν Σι. Ακόμα και σε ορισμένες περιπτώσεις όπου θα έπρεπε να πάρουμε μια απόφαση από κοινού, την έπαιρνα μόνη μου. Βλέποντας ότι δεν ενεργούσα σύμφωνα με τις αρχές, η Τσεν Σι μού υπενθύμιζε συχνά να σταματήσω να παίρνω αυθαίρετες αποφάσεις. Μερικές φορές, το έλεγε αυτό ακόμα και μπροστά στους διακόνους. Ένιωσα ότι με είχε στοχοποιήσει —δεν υπολόγιζε καθόλου την αξιοπρέπειά μου και με έφερνε σε δύσκολη θέση. Έτσι, άρχισα να της αντιστέκομαι λίγο μέσα μου. Μερικές φορές, όταν συζητούσαμε για το έργο, απέρριπτε τις ιδέες μου, κι εγώ την αψηφούσα, και σκεφτόμουν: «Είμαστε και οι δύο υπεύθυνες για το έργο της εκκλησίας, οπότε γιατί αυτό που λες εσύ να είναι σωστό, και αυτό που λέω εγώ λάθος; Απορρίπτεις πάντα τις ιδέες μου —αυτό δεν σε κάνει να φαίνεσαι καλύτερη από εμένα; Δεν θα σκεφτούν οι αδελφοί και οι αδελφές ότι είμαι κακή επικεφαλής; Πώς θα τους κοιτάξω όλους στα μάτια τότε;» Άρχισα να έχω προκαταλήψεις εναντίον της. Έπειτα από αυτό, όταν συζητούσαμε για το έργο, μόλις απορριπτόταν η ιδέα μου, απλώς σιωπούσα. Αν και μερικές φορές θεωρούσα ότι είχε δίκιο, η σκέψη να υποχωρήσω με έκανε να νιώθω άβολα. Με τον καιρό, η προκατάληψή μου εναντίον της μεγάλωνε όλο και περισσότερο. Δεν ήθελα να της μιλάω, πόσο μάλλον να συζητώ για το έργο μαζί της. Περιόριζα πολύ την αδελφή, αλλά κι εγώ ένιωθα ότι δεν μπορούσα να εκφραστώ και ότι καταπιεζόμουν.
Τον Ιανουάριο του 2021, επειδή υπήρχαν προβλημάτα υγείας, έλλειψη αρμονικής συνεργασίας για μεγάλο διάστημα, και επειδή ένιωθε περιορισμένη από εμένα, η Τσεν Σι βυθίστηκε στην αρνητικότητα και δεν κατάφερε ποτέ να βγει από αυτήν. Τελικά, παραιτήθηκε από τη θέση της, θεωρώντας υπεύθυνο τον εαυτό της. Τον Οκτώβριο, η εκκλησία διεξήγαγε εκλογές για να καλύψει μια κενή θέση επικεφαλής. Μια ανώτερη επικεφαλής ανέφερε την Τσεν Σι, και ρώτησε για την κατάστασή της. Μια συνεργάτιδα, η αδελφή Γουάνγκ Ζισίν, είπε: «Η κατάστασή της έχει βελτιωθεί πολύ τελευταία και επωμίζεται μεγαλύτερο φορτίο στο καθήκον της». Αυτό με έκανε να ανησυχήσω λίγο: «Μάλλον την εκτιμά πολύ την Τσεν Σι. Όταν το ακούσει αυτό, η επικεφαλής σίγουρα θα σκεφτεί ότι η Τσεν Σι είναι κατάλληλη για τη θέση. Αν εκλεγεί όντως, τότε αυτό δεν θα σημαίνει ότι θα συνεργαζόμαστε ξανά;» Θυμήθηκα τον καιρό που περάσαμε μαζί και με έπιασε τρόμος: «Παλιότερα, όταν είχαμε διαφορετικές απόψεις για το πώς να προχωρήσουμε με το έργο, οι περισσότεροι συνεργάτες έπαιρναν το μέρος της Τσεν Σι —κανείς δεν με άκουγε. Έχει, επίσης, αίσθημα δικαιοσύνης. Όταν παρατηρούσε ότι δεν ενεργούσα με βάση τις αρχές, μου το επεσήμαινε, κάνοντάς με να νιώθω άβολα. Ήταν πραγματικά βασανιστικό να συνεργάζομαι μαζί της. Αν πρέπει να ξανασυνεργαστώ μαζί της, δεν θα συμβεί το ίδιο; Αν μου επισημαίνει συνεχώς τα προβλήματά μου, δεν θα καταστραφεί η εικόνα που έχω δημιουργήσει ανάμεσα στους αδελφούς και τις αδελφές;» Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, πραγματικά δεν ήθελα να συνεργαστώ με την Τσεν Σι. Σκέφτηκα: «Αυτό δεν γίνεται, πρέπει να μιλήσω σε όλους για τη διαφθορά που είχε αποκαλύψει στο παρελθόν, αλλιώς θα είναι πραγματικός μπελάς αν εκλεγεί». Έτσι, περιέγραψα γρήγορα όλες τις κακές συμπεριφορές της, συμπεριλαμβανομένου του ότι ενδιαφερόταν για τη θέση και δεν επωμιζόταν φορτίο στο καθήκον της, και πολλά άλλα. Επειδή ανησυχούσα ότι δεν ήμουν αρκετά συγκεκριμένη, ανέφερα και μερικά πραγματικά παραδείγματα για να αποδείξω τα λεγόμενά μου. Η επικεφαλής αντιλήφθηκε ότι δεν μπορούσα να φερθώ δίκαια στην Τσεν Σι και συναναστράφηκε μαζί μου πάνω στην αρχή τού να φερόμαστε δίκαια στους άλλους, αλλά δεν έδωσα καμία σημασία. Λίγες μέρες αργότερα, οι εκλογές είχαν αρχίσει επίσημα, και η αδελφή Λι Μινγκ με ρώτησε για την κατάσταση της Τσεν Σι. Σκέφτηκα από μέσα μου: «Αφού δεν είναι κοντά με την Τσεν Σι και δεν τη γνωρίζει καλά, πρέπει να την κάνω να καταλάβει ότι η Τσεν Σι δεν είναι κατάλληλη για επικεφαλής. Έτσι, δεν θα την ψηφίσει». Έτσι, της μίλησα για όλες τις κακές συμπεριφορές της Τσεν Σι από το παρελθόν, συμπεριλαμβανομένου του ότι δεν επωμιζόταν φορτίο στο καθήκον της. Ακριβώς τότε, όμως, μια αδελφή που ήταν εκεί κοντά είπε: «Η Τσεν Σι δεν επωμιζόταν φορτίο τότε επειδή ήταν σε κακή κατάσταση. Τον τελευταίο καιρό, έχει μεταστρέψει την κατάστασή της και επωμίζεται φορτίο στο καθήκον της. Επίσης, συναναστρέφεται υπομονετικά μαζί μας και μας βοηθά όταν δεν καταλαβαίνουμε κάτι στα καθήκοντά μας». Όταν το άκουσα αυτό, αγχώθηκα: «Γιατί λες συνέχεια καλά λόγια για την Τσεν Σι; Την ψήφισες ήδη; Θα την ψηφίσει και η Λι Μινγκ τώρα που άκουσε τι είπες; Αν εκλεγεί όντως, θα συνεργαζόμαστε ξανά. Τότε, όχι μόνο δεν θα μπορώ να ξεχωρίσω, αλλά θα πρέπει και να με διορθώνει συνέχεια. Καλύτερα να εκλεγόταν μια νέα συνεργάτιδα. Έτσι, εφόσον είμαι επικεφαλής περισσότερο καιρό και καταλαβαίνω περισσότερες αρχές, θα συμφωνεί με τις απόψεις μου τις περισσότερες φορές. Ακόμα κι αν κάνω κάτι λάθος, πιθανότατα δεν θα το δει καθαρά και δεν θα με επικρίνει ευθέως, οπότε η θέση μου θα είναι σίγουρη». Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι δεν μπορούσα να αφήσω την Τσεν Σι να εκλεγεί. Έτσι, είπα αμέσως ότι η Τσεν Σι δεν είχε πολλή εμπειρία ζωής και μοιραζόταν μόνο λόγια και δόγματα. Βλέποντας τη Λι Μινγκ να γνέφει καταφατικά, ένιωσα μια κάποια ανακούφιση, και σκέφτηκα ότι αυτό σήμαινε πως μάλλον δεν θα ψήφιζε την Τσεν Σι. Προς έκπληξή μου, στο τέλος η Τσεν Σι και μια άλλη αδελφή ισοψήφησαν. Ανησύχησα ακόμα περισσότερο ότι η Τσεν Σι θα εκλεγόταν και θα άρχιζε να συνεργάζεται ξανά μαζί μου. Λίγο αργότερα, η επικεφαλής με ρώτησε: «Αν εκλεγεί όντως η Τσεν Σι, πώς θα νιώσεις;» Όταν την άκουσα, ανησύχησα ότι μπορεί όντως να εξέλεγαν την Τσεν Σι, οπότε είπα βιαστικά: «Η Τσεν Σι δεν έχει πολλή εμπειρία ζωής και έχει μια πολύ διεφθαρμένη διάθεση…». Η επικεφαλής κατάλαβε πόσο αντιστεκόμουν στην Τσεν Σι και με εξέθεσε ξανά: «Παρατηρείς μόνο τις αδυναμίες των ανθρώπων και ποτέ τα δυνατά τους σημεία. Έτσι όπως κάνεις, δεν θα μπορείς να συνεργαστείς καλά με κανέναν. Είσαι αλαζονική και επηρμένη». Όταν άκουσα την επικεφαλής να λέει ότι δεν θα συνεργαζόμουν καλά με κανέναν, πληγώθηκα βαθιά. Ένιωσα ότι η επικεφαλής είχε αποκαλύψει τις προθέσεις μου και ήμουν σίγουρη ότι δεν θα είχε πια καλή γνώμη για μένα. Τώρα που τόσο οι αδελφοί και οι αδελφές όσο και οι επικεφαλής συμπαθούσαν την Τσεν Σι, πώς θα συνέχιζα να κάνω το καθήκον μου; Ένιωθα απαίσια και δεν ήθελα καν να είμαι πια επικεφαλής. Σκέφτηκα: «Αφού όλοι νομίζετε ότι είναι τόσο καλή, εκλέξτε την επιτέλους». Έτσι, είπα στην επικεφαλής: «Δεν έχω καλή ανθρώπινη φύση και δεν μπορώ να συνεργαστώ με κανέναν. Δεν μπορώ να κάνω πια αυτό το καθήκον. Νομίζω ότι πρέπει να επιλέξετε μια άλλη επικεφαλής να με αντικαταστήσει». Η επικεφαλής συναναστράφηκε μαζί μου, λέγοντας: «Δεν λέω ότι είσαι αλαζονική και επηρμένη για να σε οριοθετήσω, αλλά για να σε πιέσω να αναζητήσεις την αλήθεια και να διορθώσεις τη διεφθαρμένη σου διάθεση…». Όταν το άκουσα αυτό, συνειδητοποίησα ότι εξωτερίκευα τον θυμό μου στο καθήκον μου, και ένιωσα λίγο ένοχη και ανήσυχη. Αλλά όταν σκεφτόμουν να συνεργαστώ με την Τσεν Σι, ταραζόμουν. Δεν ήθελα να αντιμετωπίσω αυτήν την κατάσταση, οπότε είπα ως δικαιολογία ότι είχα άλλη δουλειά και έφυγα. Ένιωθα ένα σκοτάδι μέσα μου. Συνειδητοποίησα ότι πήγαινα κόντρα στον Θεό και Εκείνος είχε κρύψει το πρόσωπό Του από εμένα. Απέφευγα, επίσης, την κατάσταση που Εκείνος μου είχε διευθετήσει. Αν δεν άλλαζα τα πράγματα, ο Θεός θα με απεχθανόταν και θα έχανα το έργο του Αγίου Πνεύματος. Εκείνη τη στιγμή, φοβήθηκα λίγο, οπότε προσήλθα ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ: «Θεέ μου, πρέπει να πάρω ένα μάθημα από την κατάσταση που διευθέτησες για μένα σήμερα. Είναι λάθος μου που την αποφεύγω και της αντιστέκομαι, αλλά δεν είμαι σίγουρη πώς να κάνω αυτοκριτική και να αποκτήσω αυτογνωσία. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να υποταχθώ στις διευθετήσεις Σου και να πάρω ένα μάθημα μέσα από αυτήν τη διαδικασία». Μετά την προσευχή, ένιωσα λίγο πιο γαλήνια.
Το αποτέλεσμα των εκλογών ανακοινώθηκε την επόμενη μέρα: η Τσεν Σι είχε εκλεγεί επικεφαλής. Τα νέα δεν με επηρέασαν τόσο πολύ. Άρχισα να κάνω αυτοκριτική: Επέκρινα συνεχώς τη διαφθορά και τις ανεπάρκειες της Τσεν Σι, αλλά δεν είχα αναφέρει ποτέ τα δυνατά της σημεία και τα προτερήματά της. Δεν την απέκλεια; Έτσι, έψαξα για χωρία των λόγων του Θεού σχετικά με το πώς οι αντίχριστοι αποκλείουν τους διαφωνούντες. Ένα χωρίο των λόγων του Θεού με άγγιξε βαθιά. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Πώς αποκλείουν και πώς επιτίθενται οι αντίχριστοι σε όσους επιδιώκουν την αλήθεια; Συχνά χρησιμοποιούν μεθόδους που οι άλλοι θεωρούν λογικές και σωστές, κάνοντας, μάλιστα, διαλόγους πάνω στην αλήθεια για να αποκτήσουν κάποιον μοχλό πίεσης, έτσι ώστε να επιτεθούν στους άλλους, να τους καταδικάσουν και να τους παραπλανήσουν. Ένας αντίχριστος, για παράδειγμα, νομίζει πως αν οι συνεργάτες του είναι άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια, μπορεί να απειλήσουν τη θέση του. Έτσι, εκφωνεί μεγαλόπνοα κηρύγματα και συζητά πνευματικές θεωρίες για να παραπλανήσει τους ανθρώπους και να κερδίσει έτσι την εκτίμησή τους. Με αυτόν τον τρόπο, μπορεί να μειώσει και να καταπιέσει τους συνεργάτες και τους συναδέλφους του, και να κάνει τους άλλους να πιστέψουν πως, αν και οι συνεργάτες του επικεφαλής τους είναι άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια, δεν είναι ισάξιοί του σε επίπεδο και ικανότητες. Κάποιοι λένε, μάλιστα: “Τα κηρύγματα του επικεφαλής μας είναι μεγαλόπνοα και κανείς δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί του”. Ένα τέτοιο σχόλιο φέρνει τεράστια ικανοποίηση σε έναν αντίχριστο. Σκέφτεται μέσα του: “Εφόσον είσαι συνεργάτης μου, δεν έχεις κάποιες αλήθεια-πραγματικότητες; Γιατί τα λόγια σου δεν έχουν τόση ευφράδεια και δεν είναι τόσο υψηλόφρονα όσο τα δικά μου; Τώρα εξευτελίστηκες τελείως. Αν και δεν έχεις τις απαραίτητες ικανότητες, τολμάς να τα βάζεις μαζί μου!” Αυτό σκέφτεται ο αντίχριστος. Ποιος είναι ο στόχος του; Προσπαθεί με κάθε τρόπο να καταπιέσει και να μειώσει τους άλλους και να δείξει πως είναι ανώτερός τους. Έτσι αντιμετωπίζει ένας αντίχριστος κάθε άνθρωπο που επιδιώκει την αλήθεια ή συνεργάζεται μαζί του. […] Εκτός από αυτές τις μοχθηρές πράξεις, οι αντίχριστοι κάνουν και κάτι ακόμη πιο απεχθές, που είναι ότι προσπαθούν διαρκώς να βρουν τρόπο να αποκτήσουν έναν μοχλό πίεσης έναντι όσων επιδιώκουν την αλήθεια. Για παράδειγμα, αν κάποιοι άνθρωποι έχουν μοιχεύσει ή έχουν διαπράξει κάποια άλλη παράβαση, οι αντίχριστοι εκμεταλλεύονται αυτά ως μοχλό πίεσης για να τους επιτεθούν, αναζητούν ευκαιρίες για να τους προσβάλουν, να τους εκθέσουν και να τους συκοφαντήσουν, τους στιγματίζουν για να αποθαρρύνουν τον ενθουσιασμό τους για την εκτέλεση των καθηκόντων τους, ώστε να αισθανθούν αρνητικοί. Οι αντίχριστοι εξαναγκάζουν, επίσης, τον εκλεκτό λαό του Θεού να κάνει διακρίσεις εναντίον τους, να τους αποφεύγει και να τους απορρίπτει, έτσι ώστε όσοι επιδιώκουν την αλήθεια να απομονώνονται. Στο τέλος, όταν όλοι εκείνοι που επιδιώκουν την αλήθεια αισθάνονται αρνητικοί και αδύναμοι, δεν εκτελούν πλέον ενεργά τα καθήκοντά τους και δεν επιθυμούν να παρευρίσκονται στις συναθροίσεις, ο στόχος των αντίχριστων έχει επιτευχθεί. Εφόσον εκείνοι που επιδιώκουν την αλήθεια δεν αποτελούν πλέον απειλή για τη θέση και την εξουσία τους, και κανείς δεν τολμά πλέον να τους αναφέρει ή να τους εκθέσει, οι αντίχριστοι μπορούν να ηρεμήσουν. […] Συνοψίζοντας, με βάση αυτές τις εκδηλώσεις των αντίχριστων, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι δεν εκτελούν το καθήκον του επικεφαλής, επειδή δεν καθοδηγούν τους ανθρώπους στο να τρώνε και να πίνουν τον λόγο του Θεού ούτε στο να συναναστρέφονται σχετικά με την αλήθεια, και δεν τους ποτίζουν ούτε τους θρέφουν, επιτρέποντάς τους να αποκτήσουν την αλήθεια. Αντιθέτως, διαταράσσουν και αναστατώνουν την εκκλησιαστική ζωή, διαλύουν και καταστρέφουν το έργο της εκκλησίας και παρεμποδίζουν τους ανθρώπους στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας και της απόκτησης σωτηρίας. Θέλουν να παραπλανήσουν τον εκλεκτό λαό του Θεού και να τον κάνουν να χάσει την ευκαιρία να του δοθεί σωτηρία. Αυτός είναι ο απώτερος στόχος που θέλουν να επιτύχουν οι αντίχριστοι με τη διατάραξη και την αναστάτωση του έργου της εκκλησίας» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο τρίτο: Αποκλείουν όσους επιδιώκουν την αλήθεια και τους επιτίθενται). Αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού με χτύπησε εκεί που πονούσα. Ο Θεός εκθέτει πώς οι αντίχριστοι καταπιέζουν και αποκλείουν τους διαφωνούντες, επικρίνουν και υποτιμούν όσους επιδιώκουν την αλήθεια, προκειμένου να εδραιώσουν τη δική τους θέση. Έτσι ακριβώς δεν φερόμουν στην Τσεν Σι; Κατά τη διάρκεια των εκλογών, όταν είδα πως όλοι είχαν καλή γνώμη γι’ αυτή, θυμήθηκα όταν συνεργαζόμασταν παλιά, πως όλοι οι άλλοι αποδέχονταν τις ιδέες της τις περισσότερες φορές και εκείνη τραβούσε όλη την προσοχή κι όχι εγώ. Μου επισήμαινε, επίσης, πάντα τα λάθη μου, και με έκανε να χάνω την υπόληψή μου. Ανησυχούσα ότι αν εκλεγόταν ξανά, θα συνέβαινε το ίδιο όπως πριν — οι αδελφοί και οι αδελφές θα άκουγαν και θα θαύμαζαν μόνο εκείνη, και κανείς δεν θα άκουγε πια εμένα. Έτσι, όταν μια συνεργάτιδα είπε ότι η Τσεν Σι μπορούσε να επωμιστεί φορτίο, και όταν μια άλλη αδελφή σκεφτόταν να την ψηφίσει, ένιωσα να απειλούμαι και έκανα ό,τι μπορούσα για να αρνηθώ τα δυνατά της σημεία, και να μεγαλοποιήσω τις προηγούμενες φορές που αποκάλυπτε τη διαφθορά της. Είπα ότι δεν είχε πολλή εμπειρία ζωής και δεν επιδίωκε την αλήθεια. Προσπάθησα να κάνω τους πάντες να έχουν προκαταλήψεις εναντίον της ώστε να μην την ψηφίσουν. Όταν η επικεφαλής παρατήρησε το πρόβλημά μου και με κλάδεψε επειδή δεν φερόμουν δίκαια στην Τσεν Σι, είδα ότι δεν είχα πετύχει τον σκοπό μου, και μετά έγινα παράλογη, κι ήθελα να εγκαταλείψω το καθήκον μου. Καθετί που έλεγα ήταν γεμάτο πονηριά και υστεροβουλία. Τα έλεγα όλα για να προστατεύσω την περηφάνια και τη θέση μου. Πού διέφερα εγώ από τους αντίχριστους που, προκειμένου να εδραιώσουν τη θέση τους, επιτίθενται σε όσους επιδιώκουν την αλήθεια; Τώρα, ήταν επιτακτική η ανάγκη να συνεργαστούν οι άνθρωποι στο έργο της εκκλησίας· αν και η Τσεν Σι είχε αποκαλύψει διαφθορά και είχε ανεπάρκειες, είχε αίσθημα δικαιοσύνης και επωμιζόταν φορτίο στο καθήκον της. Αναζητούσε την αλήθεια όταν αντιμετώπιζε ζητήματα και ήταν κάποια που επιδίωκε την αλήθεια, οπότε πληρούσε τα προσόντα μιας επικεφαλής. Αλλά εγώ ανησυχούσα ότι θα απειλούσε τη θέση μου στα μάτια των άλλων, οπότε είχα κάνει ό,τι μπορούσα για να την απαξιώσω και να την αποκλείσω, χωρίς την παραμικρή έγνοια για το έργο της εκκλησίας. Δεν είχα λάβει καθόλου υπόψη τις προθέσεις του Θεού —πώς έκανα το καθήκον μου έτσι; Αναστάτωνα και διατάρασσα το έργο της εκκλησίας· έκανα το κακό! Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, ένιωσα ξαφνικά πόσο πραγματικά φρικτή ήμουν. Στο παρελθόν, ανέκαθεν πίστευα ότι το να αποκλείει κανείς και να βασανίζει ανθρώπους ήταν πράξεις ενός αντίχριστου, αλλά τώρα συνειδητοποίησα ότι κι εγώ είχα αντίχριστη διάθεση και βάδιζα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου. Αν δεν μετανοούσα, ο Θεός θα με αποστρεφόταν και θα με απέρριπτε, καθώς και θα μ’ απέκλειε. Μόλις το συνειδητοποίησα αυτό, κατατρόμαξα, αλλά κατάλαβα, επίσης, ότι το κλάδεμα και η έκθεσή μου μου έδινε την ευκαιρία να κάνω αυτοκριτική και να μετανοήσω. Έπρεπε να αναζητήσω την αλήθεια για να διορθώσω τη διεφθαρμένη μου διάθεση, και να συνεργαστώ σωστά με την Τσεν Σι για να κάνουμε καλά το έργο της εκκλησίας και να επανορθώσω για όσα είχα μετανιώσει στο παρελθόν.
Έπειτα από αυτό, άνοιξα την καρδιά μου στους αδελφούς και τις αδελφές μου σχετικά με την αποκάλυψη της διαφθοράς μου ώστε να μπορέσουν να διακρίνουν τις προηγούμενες δηλώσεις μου για την Τσεν Σι και να της φερθούν σωστά. Σταμάτησα να αποκλείω την Τσεν Σι και να της αντιστέκομαι όταν την έβλεπα, και ρωτούσα ενεργά και νοιαζόμουν για την κατάστασή της, συζητούσαμε για το έργο και συνεργαζόμουν μαζί της. Σταδιακά, αρχίσαμε να τα πηγαίνουμε πολύ καλύτερα μεταξύ μας, και ένιωσα πολύ πιο ήρεμη. Ιδιαίτερα, κατά τη διάρκεια των συναθροίσεων, όταν η Τσεν Σι μιλούσε πολύ πρακτικά για τη βιωματική της κατανόηση, ένιωσα ακόμα μεγαλύτερη ντροπή τότε — παραλίγο να στερήσω από την αδελφή μου αυτήν την ευκαιρία να ασκηθεί ως επικεφαλής. Παραλίγο να κάνω το κακό.
Αργότερα, συνέχισα να αναζητώ την αλήθεια και να κάνω αυτοκριτική. Έπεσα πάνω σε αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού: «Η λατρεία των αντίχριστων για τη φήμη και τη θέση τους ξεπερνά αυτήν των συνηθισμένων ανθρώπων και είναι κάτι που εμπεριέχεται στη διάθεση-ουσία τους· δεν είναι κάποιο προσωρινό ενδιαφέρον ούτε η παροδική συνέπεια του περιβάλλοντός τους —είναι κάτι που βρίσκεται μέσα στη ζωή τους, στα κόκαλά τους, άρα είναι η ουσία τους. Αυτό σημαίνει πως σε ό,τι κάνουν οι αντίχριστοι, το πρώτο πράγμα που τους ενδιαφέρει είναι η δική τους φήμη και θέση, τίποτε άλλο. Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους και ο στόχος που επιδιώκουν για όλη τους τη ζωή. Ό,τι κι αν κάνουν, το πρώτο πράγμα που σκέφτονται είναι το εξής: “Τι θα συμβεί στη θέση μου; Στη φήμη μου; Αν το κάνω αυτό, θα αποκτήσω καλή φήμη; Θα εξυψώσει αυτό τη θέση μου στο μυαλό των ανθρώπων;” Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτονται, πράγμα που αποτελεί επαρκή απόδειξη ότι έχουν τη διάθεση και την ουσία των αντίχριστων· γι’ αυτό σκέφτονται τα πράγματα μ’ αυτόν τον τρόπο. […] Μολονότι οι αντίχριστοι πιστεύουν στον Θεό, εξισώνουν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης με την πίστη στον Θεό και βάζουν αυτά τα δύο πράγματα σε ίση βάση. Δηλαδή, καθώς βαδίζουν στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό, επιδιώκουν επίσης τη δική τους φήμη και θέση. Μπορεί να ειπωθεί πως στην καρδιά των αντίχριστων, η επιδίωξη της αλήθειας στην πίστη τους στον Θεό είναι η επιδίωξη της φήμης και της θέσης, και η επιδίωξη της φήμης και της θέσης είναι επίσης η επιδίωξη της αλήθειας —το να κερδίσει κανείς φήμη και θέση σημαίνει να κερδίσει την αλήθεια και τη ζωή. Αν νιώθουν ότι δεν έχουν αποκτήσει φήμη, κέρδος ή θέση, ότι κανείς δεν τους θαυμάζει, δεν τους έχει σε μεγάλη εκτίμηση ούτε τους ακολουθεί, τότε αποκαρδιώνονται, πιστεύουν ότι δεν υπάρχει νόημα ούτε αξία να πιστεύουν στον Θεό, και αναρωτιούνται μέσα τους: “Έχω αποτύχει που πιστεύω έτσι στον Θεό; Δεν έχω καμία ελπίδα;” Συχνά υπολογίζουν τέτοια πράγματα μέσα τους. Υπολογίζουν πώς μπορούν να βρουν μια θέση στον οίκο του Θεού, πώς θα αποκτήσουν μια καλή φήμη στην εκκλησία, πώς μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να τους ακούνε όταν μιλάνε και να τους πλέκουν διθυράμβους όταν ενεργούν, πώς να τους κάνουν να τους ακολουθούν όπου κι αν είναι και πώς η δική τους φωνή μπορεί να ασκεί επιρροή στην εκκλησία και οι ίδιοι να έχουν φήμη, κέρδος και θέση· σε αυτά τα πράγματα εστιάζουν κατά βάθος. Αυτά επιδιώκουν τέτοιοι άνθρωποι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Ο Θεός φανερώνει πως οι αντίχριστοι αγαπούν υπερβολικά τη φήμη, το κέρδος και τη θέση, και πως ό,τι κάνουν υπηρετεί την επιδίωξη της εξουσίας τους. Θέλουν όλοι να τους υπακούν και να τους έχουν μια θέση στην καρδιά τους. Στην ουσία, τα κάνουν όλα αυτά για να ιδρύσουν το δικό τους ανεξάρτητο βασίλειο και να ανταγωνίζονται τον Θεό για τους ανθρώπους —για να κάνουν τους ανθρώπους να τους λατρεύουν. Είδα πως οι εκδηλώσεις μου ήταν ακριβώς ίδιες με εκείνες που εξέθεσε ο Θεός. Προσπαθούσα πάντα να προστατεύσω την εικόνα μου στα μάτια των άλλων, αναζητούσα θέση και να έχω τον τελευταίο λόγο. Ήθελα να είμαι το κέντρο της προσοχής όλων. Όταν εμφανιζόταν κάποιος πιο ταλαντούχος από εμένα, τον έβλεπα ως απειλή για τη θέση μου και του επιτιθόμουν και τον απέκλεια. Έτσι ακριβώς φέρθηκα στην Τσεν Σι. Επειδή ανησυχούσα ότι δεν θα μπορούσα να ξεχωρίσω αν εκλεγόταν εκείνη επικεφαλής, μεγαλοποίησα τις προηγούμενες διαφθορές της για να παραπλανήσω τους άλλους ώστε να μην την ψηφίσουν. Έφτασα στο σημείο να ελπίζω ότι θα εκλεγόταν μια νέα συνεργάτιδα. Έτσι, δεδομένου ότι ήμουν επικεφαλής για πολύ περισσότερο καιρό, ό,τι κι αν έλεγα ή έκανα, ακόμα κι αν δεν συμφωνούσε με τις αρχές, η νέα μου συνεργάτιδα δεν θα έβλεπε τα πράγματα καθαρά και δεν θα με εξέθετε ούτε θα με επέκρινε. Τότε, θα ήμουν εγώ το μεγάλο κεφάλι στην εκκλησία, ο λόγος μου θα περνούσε, και θα μπορούσα να κάνω ό,τι ήθελα. Οι φιλοδοξίες και οι επιθυμίες μου ήταν εντελώς εκτός ελέγχου —ήμουν σε μεγάλο κίνδυνο! Για να διατηρήσει τη δεσποτική του κυριαρχία, το ΚΚΚ επιτρέπει στους ανθρώπους μόνο να το ακολουθούν και να του υποτάσσονται. Απαγορεύει απολύτως στους ανθρώπους να πιστεύουν και να ακολουθούν τον Θεό, και όσοι πιστεύουν συλλαμβάνονται και διώκονται άγρια. Κι εγώ, επίσης, μπορούσα να καταπιέσω και να αποκλείσω ανθρώπους για να διαφυλάξω τη δική μου θέση. Απλώς δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο φρικτή είχα γίνει για χάρη της θέσης. Ως επικεφαλής εκκλησίας, θα έπρεπε να συνεργάζομαι με όσους επιδιώκουν την αλήθεια, με μία καρδιά και ένα πνεύμα, για να κάνουμε καλά το έργο της εκκλησίας και να φέρουμε τους αδελφούς και τις αδελφές ενώπιον του Θεού. Αλλά το μόνο που σκεφτόμουν ήταν η φήμη και η θέση — δεν είχα χώρο στην καρδιά μου για το έργο της εκκλησίας ή τη ζωή-είσοδο των αδελφών μου, και δεν είχα καθόλου θεοφοβούμενη καρδιά. Πίστευα στον Θεό για χρόνια, κι όμως εξακολουθούσα να καταπιέζω την αδελφή μου για χάρη της θέσης μου. Αυτό που έκανα πραγματικά αηδίαζε τον Θεό!
Συνειδητοποίησα ότι υπήρχε κι άλλος ένας λόγος που είχα καταπιέσει και αποκλείσει την Τσεν Σι: Συνεχώς με επέκρινε, με εξέθετε και με έκανε να χάνω την υπόληψή μου. Βρήκα το παρακάτω χωρίο των λόγων του Θεού σχετικά με αυτήν την κατάσταση: «Τι πρέπει να κάνεις αν θέλεις να φύγεις μακριά από το μονοπάτι ενός αντίχριστου; Πρέπει με δική σου πρωτοβουλία να πλησιάσεις ανθρώπους που αγαπούν την αλήθεια και είναι έντιμοι, να πλησιάσεις ανθρώπους που μπορούν να υποδείξουν τα προβλήματά σου, να μιλήσουν ειλικρινά και να σε επικρίνουν όταν ανακαλύψουν τα προβλήματά σου, και ειδικά τους ανθρώπους που μπορούν να σε κλαδέψουν σε αυτήν την περίπτωση· αυτοί οι άνθρωποι σε ωφελούν πολύ, και θα πρέπει να τους αγαπάς πολύ. Αν αποκλείεις και ξεφορτώνεσαι καλούς ανθρώπους σαν κι αυτούς, τότε θα χάσεις την προστασία του Θεού, και σιγά σιγά θα σε βρει η καταστροφή. Αν βρεθείς κοντά σε καλούς ανθρώπους και ανθρώπους που κατανοούν την αλήθεια, θα βρεις τη γαλήνη και τη χαρά, και θα κρατήσεις μακριά την καταστροφή· αν βρεθείς κοντά σε ανθρώπους ελεεινούς και ξεδιάντροπους, ανθρώπους που θα σε κολακεύουν, τότε θα βρεθείς σε κίνδυνο. Όχι μόνο θα είναι εύκολο να σε παραπλανήσουν και να σε ξεγελάσουν, αλλά μπορεί και να σε βρει ανά πάσα στιγμή η καταστροφή. Πρέπει να ξέρεις τι είδους άνθρωποι σε ωφελούν πιο πολύ: Εκείνοι που σε προειδοποιούν όταν κάνεις κάποιο λάθος ή όταν εξυψώνεις τον εαυτό σου και μαρτυράς περί αυτού και παραπλανάς τους άλλους· εκείνοι σε ωφελούν πιο πολύ. Όταν βρίσκεσαι κοντά σε τέτοιους ανθρώπους, είσαι στο σωστό μονοπάτι. Είστε ικανοί να το κάνετε αυτό; Τι είδους εκδήλωση είναι όταν κάποιος πει κάτι που σπιλώνει το όνομά σου κι εσύ περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου μισώντας τον και λέγοντας: “Γιατί με εξέθεσες; Δεν σου φέρθηκα ποτέ άσχημα. Γιατί πρέπει πάντα να μου κάνεις τη ζωή δύσκολη;” και κρατάς κακία μέσα σου, ανοίγει μια ρωγμή, και σκέφτεσαι συνεχώς: “Είμαι επικεφαλής, αυτή είναι η ταυτότητα και η θέση μου, και δεν σου επιτρέπω να μου μιλάς έτσι”; Αυτή η εκδήλωση δείχνει ότι δεν αποδέχεσαι την αλήθεια και βάζεις τον εαυτό σου σε αντιπαράθεση με τους άλλους· δείχνει ότι δεν ακούς και πολύ τη λογική. Δεν δημιουργεί πρόβλημα το γεγονός ότι σκέφτεσαι τη θέση; Κάτι τέτοιο δείχνει ότι οι διεφθαρμένες διαθέσεις σου είναι πολύ σοβαρές. Όσοι τρέφουν συνεχώς σκέψεις για τη θέση είναι άνθρωποι με σοβαρή διάθεση αντίχριστου. Αν μάλιστα διαπράττουν και το κακό, πολύ σύντομα πρόκειται να αποκαλυφθούν και να αποκλειστούν. Οι άνθρωποι διατρέχουν τόσο μεγάλο κίνδυνο όταν απορρίπτουν την αλήθεια και δεν την αποδέχονται! Η συνεχής επιθυμία να ανταγωνίζεται κανείς τους άλλους για τη θέση και να επιδίδεται στα οφέλη της θέσης είναι επικίνδυνα σημάδια. Όταν κάποιος περιορίζεται διαρκώς μέσα του από τη θέση, μπορεί και πάλι να κάνει πράξη την αλήθεια και να χειρίζεται τα πράγματα σύμφωνα με τις αρχές; Αν κάποιος δεν μπορεί να κάνει πράξη την αλήθεια και ενεργεί πάντα με γνώμονα τη φήμη, το κέρδος και τη θέση, και χρησιμοποιεί πάντα την εξουσία του για να κάνει κάτι, τότε δεν είναι προφανές ότι είναι ένας αντίχριστος που δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο;» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο τέταρτο: Εξυψώνουν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί αυτού). Διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι οι αδελφοί και οι αδελφές δεν με εξέθεταν και δεν με επέκριναν για να με κοροϊδέψουν, να με απαξιώσουν ή να με φέρουν σε δύσκολη θέση, αλλά για να με βοηθήσουν τελικά να αποκτήσω αυτογνωσία. Αυτό θα ωφελούσε τη ζωή μου και θα εξασφάλιζε ότι δεν θα έπαιρνα το λάθος μονοπάτι. Θυμήθηκα όταν η Τσεν Σι κι εγώ είχαμε συνεργαστεί, και με είχε εκθέσει ευθέως αφού παρατήρησε ότι ήμουν αλαζονική, επηρμένη και ενεργούσα αυθαίρετα. Αυτή ήταν η στοργική βοήθεια που μου είχε δώσει. Το να έχω έναν τέτοιο άνθρωπο δίπλα μου να με επιβλέπει ήταν ωφέλιμο για την ανάπτυξή μου στη ζωή. Αλλά, τότε, δεν το αποδέχτηκα από τον Θεό και ένιωθα συνεχώς ότι με έκανε να χάνω την υπόληψή μου, όταν με επέκρινε και με εξέθετε μπροστά σε άλλους, οπότε ανέπτυξα προκαταλήψεις εναντίον της και την απέκλεια. Όλα αυτά ήταν εκδηλώσεις της αντίχριστης διάθεσης που είχα. Τα λόγια του Θεού μού είχαν δείξει ένα μονοπάτι άσκησης: Θα έπρεπε να περνάω περισσότερο χρόνο με ειλικρινείς, ευθείς ανθρώπους που επιδιώκουν την αλήθεια, και όταν έκανα κάτι λάθος και πήγαινα ενάντια στις αρχές, θα έπρεπε να εγκαταλείπω τη θέση και την περηφάνια μου και να ακούω τις σκέψεις τους. Με αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσα να αποφύγω να κάνω το κακό. Σκέφτηκα πως, παρόλο που ήμουν επικεφαλής, εξακολουθούσα να μην έχω διορατικότητα σε πολλά ζητήματα και βρισκόμουν υπό τον έλεγχο της διεφθαρμένης μου διάθεσης, και επομένως δεν μπορούσα να μην προκαλέσω κάποια διατάραξη και αναστάτωση στο καθήκον μου. Μόνο μέσα από την αρμονική συνεργασία με τους άλλους, και με αμοιβαία βοήθεια και υποστήριξη, θα μπορούσα να κάνω καλά το καθήκον μου και να φέρω εις πέρας το έργο της εκκλησίας. Αφού κατάλαβα την πρόθεση του Θεού, άνοιξα την καρδιά μου στην Τσεν Σι και της ζήτησα συγγνώμη, λέγοντάς της όλη την ιστορία για το πώς της είχα επιτεθεί και την είχα αποκλείσει. Όταν το άκουσε αυτό, συναναστράφηκε πάνω στη δική της εμπειρία για να με βοηθήσει. Μέσα από το άνοιγμα της καρδιάς μας και τη συναναστροφή, καταφέραμε να άρουμε το εμπόδιο μεταξύ μας.
Μια φορά είχα παραμελήσει το έργο των γενικών υποθέσεων επειδή ήμουν απασχολημένη με άλλο έργο. Η αδελφή Γιανγκ Γιανγί, που ήταν υπεύθυνη γι’ αυτό το έργο, με επέκρινε χωρίς περιστροφές: «Δεν έχεις κάνει συνάθροιση μαζί μας εδώ και δύο μήνες, δεν έχεις επιλύσει τις δυσκολίες που είχαμε στα καθήκοντά μας, και οι ζωές μας έχουν επηρεαστεί αρνητικά. Τα λόγια του Θεού λένε ότι οι ψευδο-επικεφαλής και οι ψευδο-εργάτες αναθέτουν έργο και μετά δεν το παρακολουθούν, άρα δεν είσαι ψευδο-επικεφαλής;» Όταν άκουσα την αδελφή να το λέει αυτό, αρνήθηκα να το αποδεχτώ και δικαιολογούμουν από μέσα μου: «Έχω ρωτήσει για την κατάστασή σου αυτούς τους δύο μήνες, απλά όχι τόσο συχνά. Επιπλέον, ήμουν απασχολημένη με άλλο έργο. Δεν μπορείς να με λες ψευδο-επικεφαλής μόνο εξαιτίας αυτού. Έτσι που κάνεις, πώς να τολμήσω να παρακολουθήσω το έργο σου στο μέλλον; Αν με πιάσεις να κάνω πάλι κάτι λάθος, και πας στους ανώτερους επικεφαλής για να με αναφέρεις και να με καταγγείλεις ως ψευδο-επικεφαλής, δεν θα χάσω τη θέση μου; Όχι, αυτό δεν γίνεται. Δεν πρόκειται να σε αφήσω να επιβλέπεις το έργο στο εξής». Αλλά τότε, σκέφτηκα πώς είχα επιτεθεί και αποκλείσει την Τσεν Σι στο παρελθόν, και να που πάλι δεν ήθελα να αφήσω τη Γιανγί να επιβλέπει το έργο μόλις εξέφρασε τη γνώμη της για μένα. Δεν επιτιθόμουν και δεν απέκλεια ξανά όσους είχαν διαφορετικές απόψεις; Θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Πρέπει να πλησιάζεις αυτούς που σου μιλάνε ειλικρινά· είναι μεγάλο πλεονέκτημα να έχεις τέτοιους ανθρώπους δίπλα σου. Πιο συγκεκριμένα, αν έχεις γύρω σου ανθρώπους τόσο καλούς που έχουν το θάρρος να σε επικρίνουν και να σε εκθέσουν αν ανακαλύψουν κάποιο πρόβλημά σου, μπορεί και να σε αποτρέψουν από το να παρεκκλίνεις από τον σωστό δρόμο. Δεν τους ενδιαφέρει ποια είναι η θέση σου, και μόλις ανακαλύψουν ότι έκανες κάτι που αντιβαίνει στις αλήθεια-αρχές, θα σε επικρίνουν και θα σε εκθέσουν αν χρειαστεί. Μόνο τέτοιοι άνθρωποι είναι έντιμοι, άνθρωποι με αίσθημα δικαιοσύνης. Με όποιον τρόπο κι αν σε εκθέσουν ή σε επικρίνουν, και πάλι σε βοηθούν, κι αυτό που κάνουν είναι να σε επιβλέπουν και να σου δίνουν ώθηση προς τα εμπρός. Πρέπει να πλησιάζεις ανθρώπους σαν αυτούς· με τέτοιους ανθρώπους στο πλάι σου να σε βοηθούν, γίνεσαι πολύ πιο ασφαλής —αυτό σημαίνει να έχεις την προστασία του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο τέταρτο: Εξυψώνουν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί αυτού). Όταν συλλογίστηκα τα λόγια του Θεού, ηρέμησα σιγά σιγά. Σκέφτηκα προσεκτικά ότι, παρόλο που η Γιανγί με είχε κλαδέψει αρκετά σκληρά, είχε πει την αλήθεια. Κατά τη διάρκεια εκείνων των δύο μηνών, δεν είχα κατανοήσει ούτε είχα διορθώσει την κατάστασή της και τα ζητήματά της. Η ζωή-είσοδός της είχε όντως επηρεαστεί αρνητικά. Ως επικεφαλής εκκλησίας, ήταν ευθύνη μου να ενημερώνομαι για τις καταστάσεις των αδελφών και να επιλύω τις δυσκολίες τους στη ζωή-είσοδο —δεν μπορούσα να αποφύγω την ευθύνη μου, όσο απασχολημένη κι αν ήμουν. Αλλά δεν είχα δείξει κανένα ενδιαφέρον για τη Γιανγί. Όταν μου έκανε κάποιες προτάσεις, ήθελα να της επιτεθώ εκδικητικά επειδή νόμιζα ότι έβλαπτε τη φήμη και τη θέση μου, και ότι αν μου έκανε αναφορά, θα έχανα τη θέση μου. Ήμουν πραγματικά κακόβουλη! Όταν η Γιανγί με κλάδεψε, επέβλεπε το έργο μου και έκανε πράξη την αλήθεια. Αν της επιτιθόμουν και ζητούσα εκδίκηση, θα πήγαινα ενάντια στην αλήθεια και θα έκανα το κακό. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, συνειδητοποίησα ότι έχω κακόβουλη φύση. Για να προστατεύσω τη φήμη μου, ήθελα να επιτεθώ και να εκδικηθώ τη Γιανγί. Έτσι βασάνιζα ανθρώπους. Αχ, Θεέ μου, δεν επιθυμώ πλέον να ενεργώ σύμφωνα με τη διεφθαρμένη μου διάθεση. Είμαι έτοιμη να κάνω πράξη την αλήθεια και να αποδεχτώ τις προτάσεις της Γιανγί». Μετά την προσευχή, ένιωσα πολλές ενοχές και ήθελα να της ζητήσω συγγνώμη, αλλά προς έκπληξή μου, μου ζήτησε εκείνη πρώτη συγγνώμη, λέγοντας ότι είχε ξεπεράσει λίγο τα όρια και είχε μιλήσει με διεφθαρμένη διάθεση. Της ζήτησα κι εγώ συγγνώμη: «Σωστά με κλάδεψες. Πραγματικά δεν έκανα ουσιαστικό έργο και οφείλω να κάνω αυτοκριτική γι’ αυτό». Αντιλήφθηκα ότι το κλάδεμα και η βοήθεια από τους αδελφούς και τις αδελφές είχαν στόχο να συνειδητοποιήσω ότι δεν είχα κάνει πραγματικό έργο. Αυτό προερχόταν από τον Θεό κι έτσι με προστάτευε. Δόξα τω Θεώ!
Μέσα από αυτές τις εμπειρίες, συνειδητοποίησα ότι είχα διαφθαρεί βαθιά από τον Σατανά και λαχταρούσα υπερβολικά τη φήμη, το κέρδος και τη θέση. Όταν επρόκειτο για την περηφάνια και τη θέση μου, μπορούσα ακόμη και να καταπιέσω και να αποκλείσω ανθρώπους. Συνειδητοποίησα, επίσης, ότι, ανεξάρτητα από τις συνθήκες που αντιμετωπίζουμε, πρέπει να επικεντρωνόμαστε στην αυτοκριτική και την αυτογνωσία μας, και στην αναζήτηση της αλήθειας για να διορθώσουμε τις διεφθαρμένες μας διαθέσεις. Μόνο τότε μπορούμε να αποφύγουμε να κάνουμε το κακό και να αντιστεκόμαστε στον Θεό. Δόξα τω Θεώ!
