34. Πίσω από τη διάλυση μιας οικογένειας

Με τον σύζυγό μου αποδεχτήκαμε το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες τον Μάιο του 2012. Μαζί διαβάζαμε τα λόγια του Θεού και ψέλναμε ύμνους για να Τον υμνήσουμε όλη την ώρα, και ένιωθα τόσο ευτυχισμένη και γεμάτη. Σύντομα, ανέλαβα καθήκον στην εκκλησία και έβγαινα συχνά για να πάω σε συναθροίσεις και να κηρύξω το ευαγγέλιο. Ο σύζυγός μου ήταν πολύ υποστηρικτικός. Αλλά αργότερα, η οικογένειά μου άρχισε να με εμποδίζει να ασκώ την πίστη μου λόγω της καταπίεσης του ΚΚΚ, κι από τότε, η κάποτε αρμονική, ήρεμη ζωή μας ανατράπηκε εντελώς.

Μια μέρα, ο μεγαλύτερος αδερφός μου μας πήρε τηλέφωνο κι είπε ότι είχε δει στις ειδήσεις πως η κυβέρνηση καταδίωκε πολύ σοβαρά τους πιστούς στον Παντοδύναμο Θεό, τους συλλάμβανε και μετά τους φυλάκιζε. Είπε: «Αν κάποιος είναι πιστός, επηρεάζονται και οι μελλοντικές γενιές του. Τα παιδιά του δεν μπορούν να μπουν στο πανεπιστήμιο, οι προοπτικές τους για εργασία ή ένα καλό μέλλον καταστρέφονται. Μην ασκείτε πια αυτήν τη θρησκεία». Ο σύζυγός μου δούλευε σε ένα σχολείο, και όταν άκουσε τι είχε πει ο αδερφός μου, μου είπε ανήσυχος: «Η πίστη είναι καλό πράγμα, αλλά το ΚΚΚ συλλαμβάνει μανιωδώς τους πιστούς. Θα επηρεαστεί ακόμα και το μέλλον των παιδιών μας. Δεν θέλω να ασκώ άλλο πια αυτήν τη θρησκεία, κι εσύ μην πηγαίνεις πια σε συναθροίσεις. Αν θες ν’ ακολουθήσεις τον Θεό, κάν’ το κρυφά στο σπίτι». Απάντησα: «Μπορώ καν να λέγομαι πιστή αν δεν πηγαίνω σε συναθροίσεις; Μπορώ να μάθω την αλήθεια έτσι; Το σωστό μονοπάτι στη ζωή είναι να πιστεύω στον Θεό και να επιδιώκω την αλήθεια. Πρέπει να πηγαίνω σε συναθροίσεις». Όταν είδε πως δεν έκανα πίσω, πήρε ένα σκαμπό κι έναν φακό και τα έσπασε πάνω στα νεύρα του. Την επόμενη μέρα, αφού γύρισε σπίτι από το σχολείο, μου είπε: «Είχαμε μια σύσκεψη στο σχολείο σήμερα. Η Κεντρική Επιτροπή εξέδωσε ένα επίσημο έγγραφο που λέει ότι οι πιστοί στον Παντοδύναμο Θεό θεωρούνται πολιτικοί εγκληματίες και αποτελούν στόχο μεγάλης εθνικής καταστολής. Οι δάσκαλοι και οι οικογένειές τους δεν επιτρέπεται να έχουν θρησκεία, και όποιος διαπιστωθεί ότι είναι θρησκευόμενος θα αποβάλλεται και θα μπαίνει σε μαύρη λίστα, και δεν θα μπορεί να εργαστεί. Τα παιδιά τους δεν θα γίνονται δεκτά στο πανεπιστήμιο —καμία σχολή δεν θα τα δέχεται. Δεν μπορείς να συνεχίσεις να ασκείς τη θρησκεία σου. Αν το μάθει κάποιος και σε καταγγείλει, θα χάσω τη δουλειά μου και θα καταστραφεί το μέλλον των παιδιών μας. Θα διαλυθεί η οικογένειά μας». Καθώς τον άκουγα να τα λέει αυτά, σκεφτόμουν πως χρειαζόμασταν τον μισθό του συζύγου μου για να καλύψουμε τα έξοδα της οικογένειας. Αν απολυόταν πραγματικά εξαιτίας της πίστης μου, πώς θα τα βγάζαμε πέρα; Και δεν θα με μισούσαν τα παιδιά μας αν δεν μπορούσαν να μπουν στο πανεπιστήμιο ή να βρουν δουλειά; Αυτές οι σκέψεις με αναστάτωναν πολύ, οπότε επικαλέστηκα τον Θεό από μέσα μου, και Του ζήτησα να με καθοδηγήσει να καταλάβω την πρόθεσή Του. Μετά την προσευχή μου, σκέφτηκα κάτι από τα λόγια του Θεού: «Η μοίρα του ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Είσαι ανίκανος να ελέγξεις τον εαυτό σου: Ακόμη κι αν ο άνθρωπος μονίμως τρέχει και είναι απασχολημένος για λογαριασμό του, παραμένει ανίκανος να ελέγξει τον εαυτό του. Αν μπορούσες να γνωρίζεις τις προοπτικές σου, αν μπορούσες να ελέγξεις τη μοίρα σου, θα ονομαζόσουν ακόμα δημιούργημα;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αποκαθιστώντας την κανονική ζωή του ανθρώπου και οδηγώντας τον σε έναν θαυμαστό προορισμό). Καθώς το σκεφτόμουν αυτό, έβλεπα πως η μοίρα των ανθρώπων βρίσκεται εξ ολοκλήρου στα χέρια του Θεού. Το τι δουλειά θα κάνει ο σύζυγός μου και τι μέλλον θα έχουν τα παιδιά μας υπόκεινται στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού —αυτά τα πράγματα δεν εξαρτώνται από κανέναν άνθρωπο. Δεν γινόταν να εγκαταλείψω την πίστη μου για να προστατέψω τις δουλειές ή το μέλλον τους. Ένιωθα έτοιμη να αφήσω το μέλλον μας στα χέρια του Θεού και να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις Του. Δεν ανησυχούσα τόσο όταν το σκεφτόμουν έτσι, και συνέχισα να πηγαίνω σε συναθροίσεις και να εκτελώ το καθήκον μου, όπως συνήθως.

Έπειτα, μια μέρα τον Ιούλιο του 2013, με συνέλαβαν μαζί με μερικές άλλες αδελφές ενώ βρισκόμασταν σε συνάθροιση. Εκείνο το βράδυ, ο αστυνόμος Ζάο από το αστυνομικό τμήμα με ανέκρινε, απαιτώντας να μάθει: «Ποιος σε έβαλε στην πίστη; Ποιος είναι ο επικεφαλής της εκκλησίας σου;» Δεν απάντησα. Τότε συνέχισε: «Ο άντρας σου ήταν δάσκαλός μου. Πες μου όλα όσα ξέρεις για την εκκλησία και θα σε αφήσω να πας σπίτι, μιας και ήταν δάσκαλός μου». Κατάλαβα πως αυτό ήταν ένα από τα τεχνάσματα του Σατανά για να με κάνει να ξεπουλήσω τους αδελφούς και τις αδελφές και να προδώσω τον Θεό —δεν έπρεπε να πέσω στην παγίδα. Προσευχόμουν σιωπηλά στον Θεό ξανά και ξανά, ζητώντας Του να με προστατέψει και να με βοηθήσει να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου. Μετά απ’ αυτό, απλώς αγνοούσα τον αστυνόμο Ζάο, ό,τι κι αν με ρωτούσε. Τελικά, με πήγε πίσω στο κρατητήριο. Το επόμενο πρωί, ένας αξιωματικός από το Γραφείο Δημόσιας Ασφάλειας του Δήμου ήρθε να με ανακρίνει. Ξαφνιάστηκα όταν είδα πως ήταν ο ξάδελφός μου. Μόλις είδε πως ήμουν εγώ, γούρλωσε τα μάτια του από τον θυμό και είπε, δείχνοντάς με: «Δεν το πιστεύω! Είσαι θρησκευόμενη; Πότε άρχισες να πιστεύεις; Ποιος σε έβαλε στην πίστη;» Τον αγνόησα. Είπε μερικά ακόμα πράγματα βλασφημώντας τον Θεό, και μετά συνέχισε: «Η εθνική κυβέρνηση έχει εκδώσει επίσημα έγγραφα εδώ και καιρό που λένε πως, αν διαπιστωθεί ότι κάποιος πιστεύει στον Παντοδύναμο Θεό, θα επηρεαστούν τρεις γενιές απογόνων του. Ο μεγάλος σου γιος μόλις τελείωσε το πανεπιστήμιο και ψάχνει για δουλειά, και ο μικρός σου ετοιμάζεται να μπει στο πανεπιστήμιο. Πρέπει να σκεφτείς το μέλλον των παιδιών σου. Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι πανίσχυρο —το να επιμένεις να πιστεύεις κόντρα σ’ αυτό είναι σαν να προσπαθείς να σπάσεις πέτρα με ένα αυγό. Πρέπει να τα παρατήσεις!» Όταν τα άκουγα όλα αυτά, σκεφτόμουν πως, αν συνέχιζα να ασκώ την πίστη μου, ήταν βέβαιο ότι θα επηρεαζόταν το μέλλον των γιων μου. Είχα πληρώσει μεγάλο τίμημα για τη μόρφωσή τους —δεν θα πήγαιναν χαμένα όλα αυτά τα χρόνια που έδωσα το αίμα της καρδιάς, τον ιδρώτα και τα δάκρυά μου, αν τελικά δεν μπορούσαν όντως να βρουν δουλειά; Αυτή η σκέψη με καταστενοχώρησε. Προσευχήθηκα στον Θεό, Του ζήτησα να φυλάξει την καρδιά μου και να με καθοδηγήσει να καταλάβω την πρόθεσή Του, για να ξέρω τι έπρεπε να κάνω. Τότε, μου ήρθε στο μυαλό αυτό το χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Από τη στιγμή που έρχεσαι κλαίγοντας σ’ αυτόν τον κόσμο, αρχίζεις να εκπληρώνεις τις ευθύνες σου. Παίζεις τον ρόλο σου και ξεκινάς το ταξίδι της ζωής σου για χάρη του σχεδίου του Θεού και των όσων έχει Εκείνος ορίσει. Όποιο κι αν είναι το υπόβαθρό σου και όποιο κι αν είναι το ταξίδι που απλώνεται μπροστά σου, σε κάθε περίπτωση κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Ουρανού και κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τη μοίρα του, διότι μόνο Εκείνος που κυριαρχεί στα πάντα είναι ικανός για τέτοιο έργο. […] Η καρδιά και το πνεύμα του ανθρώπου βρίσκονται στο χέρι του Θεού και τα πάντα στη ζωή του τα βλέπουν τα μάτια του Θεού. Είτε τα πιστεύεις όλα αυτά είτε δεν τα πιστεύεις, κάθε πράγμα ανεξαιρέτως, είτε είναι ζωντανό είτε νεκρό, θα μετατοπιστεί, θα αλλάξει, θα ανανεωθεί και θα εξαφανιστεί σύμφωνα με τις σκέψεις του Θεού. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο κυριαρχεί ο Θεός στα πάντα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου). Από τα λόγια του Θεού, έβλεπα πως τα πάντα ανεξαιρέτως βρίσκονται στα χέρια Του, άρα αυτό δεν συμπεριλάμβανε το μέλλον και τη μοίρα των γιων μου; Το πόσο υποφέρει κανείς στη ζωή και τι είδους δουλειά κάνει είναι όλα προκαθορισμένα από τον Θεό. Δεν γινόταν να ανησυχώ γι’ αυτά τα πράγματα. Και όσο σπουδαία μόρφωση και δουλειά κι αν έχει κανείς στον κόσμο, αυτό δεν σημαίνει πως θα έχει καλό μέλλον και καλή μοίρα. Χωρίς πίστη στον Θεό, χωρίς την αποδοχή της σωτηρίας του Θεού, ο άνθρωπος απλώς θα πεθάνει στις μεγάλες καταστροφές όταν έρθουν, και δεν θα έχει κανένα μέλλον. Το να έρθει κανείς ενώπιον του Θεού, να αποδεχτεί την αλήθεια και να σωθεί από τον Θεό είναι ο μόνος τρόπος για να έχει αληθινό μέλλον. Είπα, λοιπόν, στον ξάδελφό μου: «Όποιο κι αν είναι το μέλλον των γιων μου, είναι η μοίρα τους —δεν εξαρτάται από κανέναν άνθρωπο. Η πίστη μου στον Θεό και η επιδίωξη της αλήθειας είναι το σωστό μονοπάτι και είμαι απολύτως αποφασισμένη γι’ αυτό. Μην μπαίνεις στον κόπο να με συμβουλεύεις!» Δεν απάντησε όταν είδε πόσο αποφασισμένη ήμουν να κρατήσω την πίστη μου. Με κράτησαν εκεί για μία μέρα και μία νύχτα, και μετά με έστειλαν σπίτι.

Μόλις επέστρεψα στο σπίτι, ο σύζυγός μου πήρε ένα σκαμπό και πήγε να με χτυπήσει μ’ αυτό, αλλά τον συγκράτησε ο μεγάλος μας γιος. Βρίζοντάς με, ο σύζυγός μου είπε: «Εξαιτίας της πίστης σου, εγώ ρεζιλεύτηκα τελείως, κι εσύ θα καταστρέψεις το μέλλον των γιων μας αργά ή γρήγορα. Αν κρατήσεις αυτήν την πίστη, θα σε σκοτώσω στο ξύλο!» Όταν τον είδα σ’ αυτήν την κατάσταση, σκέφτηκα πως, προφανώς, ο δεσμός μας ως ζευγάρι ήταν πολύ αδύναμος για να αντέξει οποιαδήποτε πραγματική δυσκολία. Όταν με συνέλαβαν για την πίστη μου και επηρεάστηκαν τα δικά του συμφέροντα και η υπόληψή του, με απειλούσε ότι θα με δείρει. Πώς ήταν αυτό αγάπη μεταξύ συζύγων; Η μικρότερη αδερφή μου ήταν σπίτι μας εκείνη την ώρα, και πετάχτηκε λέγοντας: «Δεν μπορείς απλώς να παρατήσεις την πίστη σου; Αν συνεχίσεις έτσι, θα καταστρέψεις το μέλλον των γιων σου!» Τους είπα: «Το μόνο που κάνω είναι να πηγαίνω σε συναθροίσεις και να διαβάζω τα λόγια του Θεού. Αυτό είναι το σωστό μονοπάτι στη ζωή —δεν έχω κάνει τίποτα κακό. Πώς θα μπορούσε αυτό να βλάψει το μέλλον των παιδιών μου; Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι αυτό που καταπιέζει τους πιστούς και δεν χαρίζεται ούτε στις οικογένειές τους. Αν τα παιδιά μας δεν μπορούν να βρουν δουλειά στο μέλλον, αυτό οφείλεται στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Γιατί δεν μπορείτε να ξεχωρίσετε το σωστό από το λάθος;» Τότε, ο μικρότερος αδερφός μου πήρε τηλέφωνο τον σύζυγό μου και είπε: «Αν η αδερφή μου συνεχίσει να ακολουθεί αυτήν τη θρησκεία, σπάσ’ της τα πόδια. Να δούμε μετά πώς θα καταφέρει να πηγαίνει σ’ αυτές τις συναθροίσεις». Και η γυναίκα του είπε με κακία: «Σκότωσέ τη στο ξύλο αν συνεχίσει έτσι. Η δική μας πλευρά της οικογένειας δεν θα σου ζητήσει τον λόγο». Πάγωσε η καρδιά μου. Πίστευα πως η οικογένειά μου θα μου έδειχνε κατανόηση. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα άκουγαν το Κομμουνιστικό Κόμμα, ότι θα γίνονταν τόσο άκαρδοι μόνο και μόνο για να προστατέψουν τα δικά τους συμφέροντα, και δεν θα νοιάζονταν καν αν ζούσα ή πέθαινα, προκειμένου να με εμποδίσουν να ασκώ την πίστη μου. Πού ήταν η ανθρώπινη φύση τους; Την επόμενη μέρα, ο μεγάλος μου αδερφός πήρε τηλέφωνο τον σύζυγό μου και είπε: «Αν η αδελφή μου επιμείνει στη θρησκεία της, θα κόψουμε κάθε δεσμό μαζί της. Θα σε στηρίξω αν θέλεις διαζύγιο. Μην της αφήσεις τίποτα και πέτα την έξω. Να δούμε πώς θα τα βγάλει πέρα μετά». Γύρω στο μεσημέρι, ήρθε ο ξάδελφός μου με το περιπολικό και είπε στον σύζυγό μου να με επιτηρεί και να με εμποδίζει να ασκώ την πίστη μου, διαφορετικά θα έμπλεκε όλη η οικογένεια. Ο σύζυγός μου μού είπε: «Για χάρη των παιδιών μας και αυτής της οικογένειας, σήμερα πρέπει να κοιτάξεις τον ξάδελφό σου στα μάτια και να δηλώσεις ότι εγκαταλείπεις την πίστη σου». Του είπα: «Είναι και σωστό και πρέπον να ακολουθώ τον Θεό. Δεν θα εγκαταλείψω την πίστη μου». Όταν είδε πως ήμουν αμετακίνητη, είπε θυμωμένος: «Αν επιμένεις να πιστεύεις στον Θεό και αδιαφορείς για το μέλλον των παιδιών μας, θα αναγκαστώ να σου ζητήσω διαζύγιο». Έφερε ένα συμφωνητικό διαζυγίου και μου είπε να το υπογράψω. Το συμφωνητικό έλεγε ότι θα έφευγα χωρίς να πάρω τίποτα μαζί μου. Είχαμε δουλέψει και οι δύο τόσο σκληρά για να φτιάξουμε το σπιτικό μας —πώς θα ζούσα αν έφευγα με άδεια χέρια; Αλλά μετά σκέφτηκα ξανά πως ο Θεός έχει ήδη ορίσει πόσο θα υποφέρει ένας άνθρωπος στη ζωή του, και ό,τι κι αν γινόταν, δεν μπορούσα να σταματήσω να πιστεύω στον Θεό, και έπρεπε να κρατήσω την πίστη μου και να συνεχίσω να επιδιώκω την αλήθεια. Πήγα να υπογράψω, και τότε ο σύζυγός μου παρατήρησε πως δεν είχα σκοπό να υποχωρήσω, οπότε είπε: «Ας μην πάρουμε διαζύγιο, λοιπόν. Αν θέλεις να είσαι πιστή, δεν θα σε σταματήσω. Κάν’ το αν θες». Αυτό είπε, αλλά στην πραγματικότητα, με έλεγχε όλο και περισσότερο. Στο σπίτι δεν με άφηνε να λέω τη λέξη «Θεός», και με χτυπούσε κάθε φορά που έλεγα κάτι που δεν του άρεσε. Σταμάτησε να πηγαίνει οπουδήποτε στις διακοπές του, και καθόταν απλώς σπίτι για να με επιτηρεί. Όταν με έβλεπε να διαβάζω τα λόγια του Θεού, μου άρπαζε το βιβλίο με τα λόγια του Θεού και έλεγε: «Αν το δω άλλη μια φορά, θα το κάψω αυτό το βιβλίο!» Για ένα διάστημα, δεν μπορούσα να βγω έξω για να πάω σε συναθροίσεις, να έχω καμία επαφή με τους αδελφούς και τις αδελφές, ή να διαβάσω τα λόγια του Θεού στο σπίτι. Δεν είχα απολύτως καμία ελευθερία.

Ένα βράδυ μπήκα κρυφά στην κρεβατοκάμαρά μας για να διαβάσω τα λόγια του Θεού, όταν ξαφνικά εισέβαλε ο σύζυγός μου και είπε πολύ επιθετικά: «Ακόμα τολμάς να το διαβάζεις αυτό! Αν σε συλλάβουν ξανά, πάει η δουλειά μου και το μέλλον των παιδιών μας! Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι ικανό για όλα». Του είπα: «Απλώς διαβάζω τα λόγια του Θεού. Πώς θα μπορούσε αυτό να επηρεάσει το δικό σου μέλλον και των γιων μας;» Σοκαρίστηκα όταν έτρεξε κατά πάνω μου και τύλιξε και τα δυο του χέρια γύρω από τον λαιμό μου, σφίγγοντας και λέγοντας: «Θα σε πνίξω για να τελειώνουμε!» Δεν είχα τη δύναμη να ξεφύγω και δεν κατάφερνα να αρθρώσω λέξη. Δεν με άφησε παρά μόνο όταν σταμάτησα να αναπνέω και δεν κουνιόμουν καν. Προσπαθούσα να πάρω ανάσα και ένιωθα τεράστιο ψυχικό πόνο. Ένιωθα πως ήταν υπερβολικά δύσκολο να είναι κανείς πιστός στην Κίνα, να ακολουθεί το σωστό μονοπάτι. Με είχε συλλάβει το Κομμουνιστικό Κόμμα, η οικογένειά μου μου στεκόταν εμπόδιο, δεν μπορούσα πια να κάνω κάποιο καθήκον, και τώρα μου είχαν στερήσει ακόμα και το δικαίωμα να διαβάζω τα λόγια του Θεού. Τι νόημα είχε πια η ζωή μου; Ένιωθα πως θα ήταν καλύτερα να πέθαινα. Άρπαξα το ξυράφι του συζύγου μου, σκοπεύοντας να κόψω τις φλέβες μου, να αυτοκτονήσω. Τότε μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό αυτό το χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Σήμερα, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν αυτή τη γνώση. Πιστεύουν ότι η ταλαιπωρία δεν έχει αξία και ότι ο κόσμος τούς απορρίπτει, ότι η ζωή στο σπίτι τους είναι ταραγμένη, ότι ο Θεός δεν τους βρίσκει αρεστούς και ότι οι προοπτικές τους είναι ζοφερές. Κάποιοι άνθρωποι θέλουν μέχρι και να πεθάνουν όταν ταλαιπωρούνται σ’ έναν κάποιο βαθμό. Αυτό δεν είναι πραγματική αγάπη προς τον Θεό. Οι άνθρωποι αυτοί είναι δειλοί, δεν έχουν επιμονή, είναι αδυνάμου χαρακτήρος και ανίκανοι! Ο Θεός λαχταρά ο άνθρωπος να Τον αγαπά, αλλά όσο περισσότερο Τον αγαπά ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο υποφέρει, και όσο περισσότερο Τον αγαπά ο άνθρωπος, τόσο μεγαλύτερες είναι οι δοκιμασίες του. […] Έτσι, κατά τις έσχατες αυτές ημέρες, πρέπει να καταθέσετε μαρτυρία για τον Θεό. Άσχετα από το πόσο υποφέρετε, θα πρέπει να προχωρήσετε μέχρι το τέλος και, ακόμα και στην τελευταία σας πνοή, πρέπει να είστε αφοσιωμένοι στον Θεό και να θέτετε εαυτόν στο έλεος των ενορχηστρώσεών Του. Μόνο αυτό αποτελεί αληθινή αγάπη για τον Θεό και μόνο αυτή είναι η δυνατή και ηχηρή μαρτυρία» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Την ομορφιά του Θεού μπορείς να τη γνωρίσεις μόνο βιώνοντας επίπονες δοκιμασίες). Χάρη στα λόγια του Θεού που με ξύπνησαν την κατάλληλη στιγμή, δεν έκανα εκείνη την ανόητη πράξη. Ήθελα να αυτοκτονήσω επειδή ήμουν δυστυχισμένη και βασανιζόμουν, ανίκανη να αντέξω την κακοποίηση. Πόσο δειλή ήμουν. Μου έλειπε τόσο πολύ η πίστη και δεν είχα καθόλου μαρτυρία. Ο Θεός ελπίζει ότι οι άνθρωποι δεν θα χάσουν την πίστη τους σ’ Αυτόν όταν βιώνουν πόνο και δεινά, ότι μπορούν να δώσουν μαρτυρία γι’ Αυτόν. Πώς θα μπορούσα να δώσω μαρτυρία αν πέθαινα; Δεν θα γινόμουν περίγελος του Σατανά; Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, αποφάσισα ότι όσο κι αν με καταδίωκαν ο σύζυγος και οι συγγενείς μου και προσπαθούσαν να με κρατήσουν μακριά από την πίστη μου στο μέλλον, όσο κι αν έπρεπε να υποφέρω, όσο μου απέμενε έστω και μια ανάσα, θα ζούσα καλά και θα ακολουθούσα τον Θεό μέχρι το τέλος. Αλλά επειδή με παρακολουθούσε η αστυνομία και με περιόριζε η οικογένειά μου μετά τη σύλληψή μου, δεν μπορούσα να ζήσω σωστή εκκλησιαστική ζωή για τρία χρόνια. Έπρεπε να πηγαίνω κρυφά στο σπίτι του πατέρα μου για να διαβάζω μυστικά τα λόγια του Θεού εκεί. Έπειτα, το καλοκαίρι του 2016, ήρθα επιτέλους σε επαφή με τους αδελφούς και τις αδελφές. Μπόρεσα να ξαναρχίσω την εκκλησιαστική ζωή και να αναλάβω ξανά καθήκον.

Αργότερα, ο σύζυγός μου συνέχισε να με καταδιώκει. Θυμάμαι μια φορά, αφού επέστρεψα από μια συνάθροιση, με πήγε στο σπίτι του μεγάλου μου αδερφού, όπου είδα πως ήταν εκεί με τους άλλους δύο αδερφούς μου και τις γυναίκες τους —με κοίταζαν όλοι άγρια. Ήξερα πως θα προσπαθούσαν να με αναγκάσουν να εγκαταλείψω την πίστη μου ξανά, οπότε έκανα μια σιωπηλή προσευχή, ζητώντας από τον Θεό να με καθοδηγήσει ώστε, ό,τι κι αν μου έκαναν, να μη με εμπόδιζαν. Ο μεγάλος μου αδερφός με αγριοκοίταξε και είπε: «Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι αθεϊστικό. Καταστέλλει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις όλα αυτά τα χρόνια και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Αν πιστεύεις στον Θεό υπό την εξουσία του Κόμματος θα συλληφθείς σίγουρα, και θα μπλέξει και η υπόλοιπη οικογένεια. Δεν γυρεύεις απλώς μπελάδες;» Ο κουνιάδος μου συμπλήρωσε: «Ο γιος μου έδωσε εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο και έπρεπε να περάσει από έλεγχο πολιτικών φρονημάτων, και ρωτούσαν αν υπάρχουν θρησκευόμενα μέλη στην οικογένεια. Η αστυνομία βρήκε στον φάκελό σου ότι πιστεύεις στον Παντοδύναμο Θεό και δεν τον άφησαν να περάσει. Έπρεπε να χρησιμοποιήσω τις διασυνδέσεις μου και να στείλω δώρα —χρειάστηκε τεράστια προσπάθεια, και τελικά πέρασε οριακά. Στην Κίνα, αν κάποιος πιστεύει στον Θεό, μπλέκει και όλη η οικογένεια. Πρέπει να εγκαταλείψεις την πίστη σου!» Τότε, ο μικρότερος αδερφός μου με ρώτησε: «Δεν μπορείς να σκεφτείς λίγο την οικογένειά μας, το μέλλον των γιων σου; Σταμάτα να πιστεύεις στον Θεό! Τι θα γίνει αν εγκαταλείψεις την πίστη σου; Θα πεθάνεις;» Τους είπα λοιπόν: «Ξέρετε τι είναι καλό μέλλον; Νομίζετε πως το να έχεις μια καλή δουλειά, καλό φαγητό και ρούχα σημαίνει ότι έχεις καλό μέλλον; Οι συμφορές αυξάνονται συνεχώς και όποιος δεν είναι πιστός θα πέσει μέσα τους. Μόνο όσοι πιστεύουν στον Θεό και σώζονται από Αυτόν θα επιβιώσουν, και μόνο αυτοί θα έχουν καλό μέλλον και καλή μοίρα». Ο σύζυγός μου απάντησε: «Δεν ξέρω τι θα γίνει αργότερα —μπορώ να δω μόνο αυτό που βρίσκεται μπροστά στα μάτια μου. Αυτή είναι η τρέχουσα πολιτική του Κομμουνιστικού Κόμματος —αν είσαι πιστή, θα σε συλλάβουν, θα σου πάρουν τη δουλειά, και θα μπλέξει και αυτή η οικογένεια. Όλα αυτά τα χρόνια κανείς δεν μπόρεσε να αλλάξει αυτήν την πολιτική τους, και είναι πολύ πιο ισχυροί από εμάς! Απλώς εγκατάλειψε την πίστη σου! Εδώ μπροστά σε όλους, πες ότι θα το κάνεις». Μόλις τελείωσε, όλοι οι άλλοι άρχισαν να λένε διάφορα, προτρέποντάς με να μην πιστεύω πια στον Θεό. Ήμασταν μια μεγάλη, ευτυχισμένη οικογένεια, αλλά η καταπίεση του Κομμουνιστικού Κόμματος έφερε τα πάνω κάτω. Ο σύζυγός μου με χτυπούσε και μου φώναζε συνεχώς, και δεν είχαμε ούτε μια μέρα ηρεμία. Πότε θα τελείωνε αυτό; Στενοχωριόμουν όλο και περισσότερο, οπότε έκανα μια προσευχή στον Θεό και μετά σκέφτηκα αυτό το χωρίο από τα λόγια Του: «Πρέπει να υποφέρεις για την αλήθεια, πρέπει να θυσιαστείς για την αλήθεια, πρέπει να υπομείνεις την ταπείνωση για την αλήθεια και πρέπει να υποστείς περισσότερα βάσανα προκειμένου να κερδίσεις περισσότερη αλήθεια. Αυτό πρέπει να κάνεις. Δεν πρέπει να πετάξεις την αλήθεια για χάρη της απόλαυσης της οικογενειακής αρμονίας, και δεν πρέπει να χάσεις μια ζωή αξιοπρέπειας και ακεραιότητας για χάρη μιας προσωρινής απόλαυσης. Θα πρέπει να επιδιώξεις όλα όσα είναι όμορφα και καλά και θα πρέπει να επιδιώξεις ένα πιο ουσιώδες μονοπάτι στη ζωή. Εάν ζεις μια τόσο υλική και κοσμική ζωή και δεν επιδιώκεις κανένα στόχο, δεν σπαταλάς έτσι τη ζωή σου; Τι μπορείς να κερδίσεις από μια τέτοια ζωή; Θα πρέπει να εγκαταλείψεις όλες τις απολαύσεις της σάρκας για χάρη της μιας αλήθειας και δεν πρέπει να πετάξεις όλες τις αλήθειες για χάρη μιας μικρής απόλαυσης. Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν ακεραιότητα ή αξιοπρέπεια. Δεν υπάρχει νόημα στην ύπαρξή τους!» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). Τα λόγια του Θεού με βοήθησαν να καταλάβω την πρόθεσή Του. Ακολουθούσα σταθερά τον Θεό και έκανα το καθήκον μου —ήμουν στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Τα μέλη της οικογένειάς μου επιδίωκαν τα χρήματα, τη φήμη και το κέρδος. Βρισκόμασταν σε διαφορετικά μονοπάτια, και ήταν αναπόφευκτο ότι η οικογένειά μας θα διαλυόταν. Έπρεπε να αποδεχτώ αυτά τα βάσανα για να κερδίσω την αλήθεια. Είχε νόημα. Δεν γινόταν να εγκαταλείψω την πίστη μου για χάρη της οικογένειάς μου. Τους είπα, λοιπόν: «Είμαι βέβαιη πως ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο αληθινός Θεός, ο Σωτήρας που ήρθε να σώσει την ανθρωπότητα. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να εγκαταλείψω την πίστη μου!» Έφυγαν όλοι όταν είδαν πως δεν υπήρχε τρόπος να μου αλλάξουν γνώμη.

Όταν επέστρεψα σπίτι από μια συνάθροιση ένα βράδυ, ο σύζυγός μου ήταν γερμένος πάνω στο τραπέζι, μεθυσμένος και έκλαιγε. Είπε: «Είσαι έξω σε συναθροίσεις κάθε μέρα. Αν σε συλλάβουν ξανά, ποιος ξέρει πότε θα καταστραφεί το σπιτικό μας εξαιτίας σου». Τότε, αναποδογύρισε θυμωμένος το τραπέζι, με άρπαξε από τα ρούχα με το ένα χέρι και με χαστούκισε με το άλλο. Πριν καν προλάβω να πάρω ανάσα, με πέταξε με βία κάτω στο πάτωμα του μπάνιου, με χτύπησε δυνατά στο κεφάλι, και είπε άγρια: «Εγκατάλειψε την πίστη σου! Είμαι έτοιμος να τα παίξω όλα για όλα απόψε —θα σε σκοτώσω στο ξύλο. Ούτως ή άλλως, η ίδια σου η οικογένεια δεν νοιάζεται αν ζεις ή αν πεθάνεις!» Ήμουν ζαλισμένη και τα έβλεπα θολά από τα χτυπήματα. Με έσυρε μέχρι την κορυφή της σκάλας και με έσπρωξε προς τα κάτω, λέγοντας: «Αν πέσεις και σκοτωθείς, θα πάω απλώς να κάψω το πτώμα σου και θα πετάξω τις στάχτες σου στο ποτάμι!» Τρόμαξα πολύ όταν τον άκουσα να το λέει αυτό —προσευχόμουν ξανά και ξανά στον Θεό. Χάρη στην προστασία του Θεού, μπόρεσα να πιαστώ από μια κορδέλα στο κάγκελο την τελευταία στιγμή, πράγμα που με έσωσε από το να πέσω από τη σκάλα. Τότε, ήρθε ο μικρότερος γιος μας και είπε στον σύζυγό μου: «Τρελάθηκες από το ποτό; Η μαμά δεν έχει κάνει τίποτα κακό με την πίστη της. Γιατί τη χτυπάς;» Η απάντησή του ήταν: «Δεν θέλω να τη χτυπάω, αλλά αν τη συλλάβουν ξανά, εσύ και ο αδελφός σου τελειώσατε. Δεν έχω άλλη επιλογή». Με τον γιο μου στο πλευρό μου, δεν τόλμησε να συνεχίσει να με χτυπάει, αλλά σήκωσε ένα γυάλινο τραπέζι και το έσπασε στον τοίχο, και γέμισε όλο το δωμάτιο σπασμένα γυαλιά.

Αργότερα, διάβασα το εξής στα λόγια του Θεού: «Οι πιστοί και οι άπιστοι είναι εγγενώς ασύμβατοι· αντίθετα, αντιτίθενται ο ένας στον άλλο» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί). Το σκέφτηκα αυτό και ήξερα μέσα μου πως, παρόλο που ο σύζυγός μου πίστευε στον Θεό στην αρχή, αυτό γινόταν μόνο επειδή ήθελε να λάβει ευλογίες. Δεν ήταν αληθινός πιστός. Όταν άκουσε ότι η πίστη θα μπορούσε να επηρεάσει τις δικές του μελλοντικές προοπτικές και των γιων μας, άλλαξε τελείως στάση. Όχι μόνο εγκατέλειψε την πίστη του, αλλά προσπάθησε να εμποδίσει κι εμένα να πιστεύω στον Θεό. Όταν δεν μπόρεσε να με σταματήσει, έγινε βίαιος απέναντί μου και άρχισε να μου φέρεται σαν εχθρό επειδή η πίστη μου επηρέαζε τα προσωπικά του συμφέροντα. Είδα ότι, στην ουσία, ο σύζυγός μου μισούσε την αλήθεια και μισούσε τον Θεό. Ακολουθούσε το Κομμουνιστικό Κόμμα για να προστατέψει τη διαβίωσή του, επιδίωκε ένα κοσμικό μέλλον, τη φήμη και το κέρδος. Εγώ πίστευα στον Θεό και επιδίωκα την αλήθεια, ακολουθώντας το σωστό μονοπάτι στη ζωή —βρισκόμασταν σε δύο διαφορετικά μονοπάτια. Το ότι ο σύζυγός μου και η υπόλοιπη οικογένεια με καταδίωκαν έτσι εξαιτίας της πίστης μου μου έδειξε ξεκάθαρα ότι είχαν πονηρή φύση-ουσία, ότι ήταν ενάντια στον Θεό. Ο σύζυγός μου είχε πάει σε συναθροίσεις και ήξερε ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο αληθινός Θεός. Είχα κηρύξει το ευαγγέλιο στους συγγενείς μου και τους είχα διαβάσει αρκετά από τα λόγια του Θεού. Κανείς τους δεν έγινε πιστός, και τη στιγμή που η πίστη μου έθεσε σε κίνδυνο τα συμφέροντά τους, συντάχθηκαν αμέσως με το Κομμουνιστικό Κόμμα, με καταδίωξαν και είπαν ότι θα έκοβαν τους δεσμούς μαζί μου. Τι σόι αγαπημένα πρόσωπα ήταν αυτά; Ήταν εξ ολοκλήρου συνεργοί του Σατανά, έπαιρναν το μέρος του Κομμουνιστικού Κόμματος και εναντιώνονταν στον Θεό. Ο Θεός έχει πλέον ενσαρκωθεί και εκφράζει αλήθειες, αποκαλύπτοντας τη φύση-ουσία κάθε τύπου ανθρώπου, και μου έδειξε, επίσης, ότι ακολουθούσα διαφορετικό μονοπάτι από την οικογένειά μου —οι πιστοί και οι άπιστοι είναι διαφορετικοί τύποι ανθρώπων. Δεν ένιωθα τόσο περιορισμένη από αυτούς όταν τα συνειδητοποίησα όλα αυτά, και ένιωσα μια αίσθηση απελευθέρωσης.

Αργότερα, διάβασα αυτό το χωρίο στα λόγια του Θεού: «Αυτή η γη, που είναι ρυπαρή για χιλιάδες έτη, είναι αφόρητα βρομερή, η μιζέρια βρίθει παντού, φαντάσματα τρέχουν παντού ανεξέλεγκτα, ξεγελούν και εξαπατούν, εγείρουν ανυπόστατες κατηγορίες, χρησιμοποιούν με αδίστακτο τρόπο φαύλα μέσα, ποδοπατούν αυτόν τον στοιχειωμένο τόπο και τον αφήνουν γεμάτο πτώματα. Η δυσωδία από την αποσύνθεση καλύπτει τη γη και διαποτίζει τον αέρα, και φρουρείται αυστηρά. Ποιος μπορεί να δει τον κόσμο πέρα από τους ουρανούς; Ο διάβολος κρατά σφιχτά δεμένο ολόκληρο το κορμί του ανθρώπου, του σκεπάζει και τα δύο μάτια και του σφαλίζει καλά το στόμα. Ο βασιλιάς των δαιμόνων προβαίνει σε βιαιοπραγίες εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια, μέχρι σήμερα, καθώς εξακολουθεί να παρακολουθεί στενά την πόλη-φάντασμα, σαν να ήταν ένα απόρθητο παλάτι δαιμόνων. Εν τω μεταξύ, αυτή η αγέλη από μαντρόσκυλα κοιτάει με αγριωπό βλέμμα, καθώς τρέμει μήπως ο Θεός την πιάσει στον ύπνο και την εξαφανίσει παντελώς, στερώντας της κάθε τόπο ειρήνης και ευτυχίας. Πώς θα μπορούσαν οι κάτοικοι μιας πόλης-φαντάσματος σαν κι αυτήν να έχουν δει ποτέ τους τον Θεό; Θα μπορούσαν να απολαύσουν ποτέ τη στοργή και την ομορφιά του Θεού; Θα μπορούσαν να κατανοήσουν ποτέ τα ζητήματα του κόσμου των ανθρώπων; Ποιος από αυτούς μπορεί να κατανοήσει τις διακαείς προθέσεις του Θεού; Δεν προκαλεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι η ενσάρκωση του Θεού παραμένει εντελώς κρυμμένη: σε μια σκοτεινή κοινωνία σαν κι αυτήν, όπου οι δαίμονες είναι ανελέητοι και απάνθρωποι, πώς θα μπορούσε ο βασιλιάς των δαιμόνων, ο οποίος σκοτώνει ανθρώπους ανενδοίαστα, να ανεχτεί την ύπαρξη ενός Θεού που είναι αξιαγάπητος, ευγενικός, αλλά και άγιος; Πώς θα μπορούσε να χειροκροτεί και να ζητωκραυγάζει για την άφιξη του Θεού; Αυτοί οι λακέδες! Ανταποδίδουν την καλοσύνη με μίσος, άρχισαν να μεταχειρίζονται τον Θεό σαν εχθρό εδώ και πολύ καιρό, Τον κακομεταχειρίζονται, είναι σε ακραίο βαθμό βάναυσοι, δεν έχουν την παραμικρή εκτίμηση για τον Θεό, επιτίθενται και λεηλατούν, έχουν χάσει κάθε ευσυνειδησία και δρουν αντίθετα με τη συνείδηση, ενώ παρασύρουν την αθώα ανθρωπότητα σε λήθαργο. Τι προπάτορες των αρχαίων; Τι πολυαγαπημένοι ηγέτες; Όλοι τους είναι καθάρματα που αντιτίθενται στον Θεό! Η ανάμειξή τους έχει αφήσει τα πάντα κάτω από τους ουρανούς σε μια κατάσταση σκότους και χάους! Ποια θρησκευτική ελευθερία; Ποια νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντα των πολιτών; Όλα είναι κόλπα συγκάλυψης του κακού!» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Έργο και είσοδος (8)]. Τα λόγια του Θεού είναι τόσο πρακτικά. Το Κομμουνιστικό Κόμμα στην εξουσία είναι ο Σατανάς, ο διάβολος στην εξουσία. Απεχθάνεται τον Θεό και δεν μπορεί να ανεχτεί να έχουν οι άνθρωποι πίστη και να ακολουθούν τον Θεό. Θέλει να είναι το μόνο πράγμα που ακολουθούν και λατρεύουν οι άνθρωποι. Το Κομμουνιστικό Κόμμα προσποιείται ότι ανεμίζει τη σημαία της θρησκευτικής ελευθερίας, αλλά καταπιέζει άγρια και συλλαμβάνει τους πιστούς στα κρυφά, και εμπλέκει τις οικογένειές τους. Κατασκευάζει ακόμα και φήμες και ψέματα για να παραπλανήσει τους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν την αλήθεια, για να κάνει τον κινεζικό λαό να ξεσηκωθεί και να εναντιωθεί στους πιστούς. Τόσο πολλοί άνθρωποι έχουν πέσει θύματα εμπαιγμού και εκμετάλλευσης από το Κομμουνιστικό Κόμμα, και συντάσσονται με το Κόμμα για να αρνηθούν τον Θεό και να Του εναντιωθούν, και να καταπιέσουν τους πιστούς. Όλοι αυτοί θα βρουν το τέλος τους μαζί με το Κομμουνιστικό Κόμμα —θα τιμωρηθούν και θα αφανιστούν από τον Θεό. Είχαμε μια ευτυχισμένη οικογένεια, αλλά εξαιτίας της καταπίεσης και των συλλήψεων του Κομμουνιστικού Κόμματος, φοβήθηκαν μην μπλέξουν, και άρχισαν να με καταπιέζουν κι εκείνοι, και έγιναν όργανα του Σατανά. Είδα ξεκάθαρα την πονηρή ουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος, το ότι μισεί την αλήθεια και μισεί τον Θεό, και είδα επίσης ότι μόνο ο Θεός τρέφει ειλικρινή αγάπη για τους ανθρώπους. Τα λόγια του Θεού ήταν αυτά που με καθοδηγούσαν ξανά και ξανά, δίνοντάς μου πίστη και επιτρέποντάς μου να κατανοήσω την αλήθεια, να διακρίνω τα τεχνάσματα του Σατανά. Ο σύζυγός μου προσπαθεί ακόμα να σταθεί εμπόδιο στην πίστη μου, αλλά δεν με κρατάει πια πίσω. Συνεχίζω να πηγαίνω σε συναθροίσεις και να κάνω το καθήκον μου, και είμαι ακόμα πιο αποφασισμένη να ακολουθήσω τον Θεό. Ευχαριστώ τον Θεό μέσα από την καρδιά μου!