70. Γιατί φοβάμαι να εκθέσω τα προβλήματα των άλλων
Όταν πήγαινα σχολείο, παρατήρησα ότι κάποιοι συμμαθητές μου μιλούσαν πολύ ωμά. Όταν έβλεπαν ότι οι άλλοι έκαναν λάθος, το έλεγαν ευθέως, με αποτέλεσμα συχνά να προσβάλλουν τους ανθρώπους και να καταλήγουν στο περιθώριο. Σκεφτόμουν: «Δεν είναι λίγο ανόητοι αυτοί οι άνθρωποι; Όπως λένε και τα ρητά: “Για να έχεις φίλους, μη μιλάς για τα ελαττώματά τους”, και “Αν χτυπάς τους άλλους, μην τους χτυπάς στο πρόσωπο· αν εκθέτεις τους άλλους, μην εκθέτεις τα ελαττώματά τους”. Να τα βλέπεις όλα, αλλά να μην τα θίγεις όλα. Έτσι μπορεί κανείς να ταιριάξει με το πλήθος. Αν είσαι υπερβολικά ευθύς, ακόμη κι αν δεν έχεις κακές προθέσεις, οι άνθρωποι θα σε αντιπαθήσουν και θα σε απορρίψουν. Πώς μπορείς να κάνεις φίλους μ’ αυτόν τον τρόπο;» Έτσι, ποτέ δεν επεσήμαινα ευθέως τα προβλήματα των άλλων όταν συναναστρεφόμουν μαζί τους. Σε όλους τους συμμαθητές μου άρεσε να κάνουν παρέα μαζί μου, καθώς έλεγαν ότι ήμουν καλόβολη και καλή, και πίστευα ότι είχα αρκετά καλή ανθρώπινη φύση. Αφότου πίστεψα στον Θεό, συναναστρεφόμουν και με τους αδελφούς και τις αδελφές με τον ίδιο τρόπο. Δεν επεσήμαινα τα ζητήματα των άλλων όταν τα παρατηρούσα. Πάντα ένιωθα ότι, αν μιλούσα πολύ ευθέως, θα έκανα τους ανθρώπους να νιώσουν άβολα, ότι θα νόμιζαν πως τους στοχοποιούσα και προσπαθούσα σκόπιμα να εκθέσω τα ελαττώματά τους, και ότι αυτό θα κατέστρεφε τη σχέση μας. Μόνο μετά την εμπειρία του ότι αποκαλύφθηκα και διάβασα τον λόγο του Θεού είδα ότι ο τρόπος που συναναστρεφόμουν με τους άλλους ήταν ενάντια στην αλήθεια και αποτελούσε αντίσταση στον Θεό.
Ήταν το 2015, και συνεργαζόμουν με τη Λέσλι στο έργο βίντεο. Εκείνη πίστευε περισσότερο καιρό από εμένα και ήταν επίσης μεγαλύτερη ηλικιακά. Ήμασταν ευγενικές η μία απέναντι στην άλλη, τα πηγαίναμε αρκετά καλά και δεν είχαμε σχεδόν καμία σύγκρουση. Αργότερα, εκλέχτηκα επόπτρια. Μια φορά, οι άλλοι ανέφεραν ότι η Λέσλι ήταν επιπόλαιη και δόλια, και ύπουλη στο καθήκον της, και ότι καθυστερούσε το έργο. Ένιωθα ότι το πρόβλημά της ήταν αρκετά σοβαρό, οπότε μίλησα με τις αδελφές συνεργάτιδές μου για το ότι έπρεπε να επισημάνουμε και να εκθέσουμε τα προβλήματα της Λέσλι, ώστε να κάνει αυτοκριτική, να γνωρίσει τον εαυτό της, να μετανοήσει και να αλλάξει. Οι αδελφές μου συμφώνησαν και ρώτησαν ποια θα έπρεπε να πάει να συναναστραφεί με τη Λέσλι. Στάθηκα εκεί χωρίς να λέω τίποτα, καθώς δεν ήθελα να βγω μπροστά για να λύσω το πρόβλημα. Σκεφτόμουν: «Αν επισημάνω τα προβλήματά της, θα νομίζει ότι τη στοχοποιώ σκόπιμα; Πώς θα τα πηγαίναμε μετά απ’ αυτό;» Προς έκπληξή μου, όλες πρότειναν να πάω εγώ να συναναστραφεί με τη Λέσλι. Ήθελα πραγματικά να το βάλω στα πόδια, αλλά ήξερα ότι, αν δεν επεσήμαινα τα προβλήματά της, το έργο της εκκλησίας θα συνέχιζε να επηρεάζεται. Έτσι, στο τέλος, αναγκάστηκα απλώς να σφίξω τα δόντια και να πάω να το κάνω. Εκείνη την ώρα, αφιέρωσα λίγο χρόνο για να προετοιμαστώ ψυχολογικά, ενθαρρύνοντας τον εαυτό μου να επισημάνει τα προβλήματά της. Επαναλάμβανα συνεχώς στο μυαλό μου τι θα της έλεγα, από την αρχή μέχρι το τέλος. Όταν όμως την είδα, ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι. Ένιωθα σαν να πνιγόμουν και απλώς δεν μου έβγαιναν οι λέξεις. Τη ρώτησα, λοιπόν, με ήπιο τόνο: «Είναι καλή η κατάστασή σου τελευταία; Είχες καθόλου δυσκολίες; Γιατί αργείς τόσο πολύ να φτιάξεις βίντεο;» Η Λέσλι απάντησε ότι ανησυχούσε που ο γιος της δεν πήγαινε σχολείο, κι έτσι καθυστερούσε το έργο της. Σκεφτόμουν: «Λέει ότι δυσκολεύεται. Αν την εκθέσω επειδή είναι επιπόλαιη και δόλια, και ύπουλη στο καθήκον της, θα νομίζει ότι είμαι πολύ σκληρή και ότι τη στοχοποιώ; Αν χαλάσει η σχέση μας, θα είναι πολύ πιο άβολα μεταξύ μας». Με αυτήν τη σκέψη, δεν επεσήμανα τα προβλήματά της. Της είπα απλώς δυο λόγια παρηγοριάς και εξέτασα εν συντομία την κατάσταση του καθήκοντός της.
Επειδή δεν είχε καμία πραγματική αυτογνωσία, συνέχισε να είναι επιπόλαιη στο καθήκον της και υπήρχαν πολλά προβλήματα στα βίντεό της. Συνειδητοποίησα ότι τα προβλήματα της Λέσλι ήταν αρκετά σοβαρά και ότι θα έπρεπε να απαλλαγεί από τα καθήκοντά της αν δεν άλλαζε. Επομένως, πήγα να συναναστραφώ ξανά μαζί της. Σκεφτόμουν ότι αυτήν τη φορά θα επεσήμαινα οπωσδήποτε τα προβλήματά της. Αλλά μόλις κάθισα, τα λόγια κόλλησαν πάλι στο στόμα μου. Σκεφτόμουν συνεχώς πώς να της το πω με τρόπο που δεν θα την έκανε να νιώσει άβολα, ενώ παράλληλα θα την έκανε να συνειδητοποιήσει τα προβλήματά της, χωρίς να αναπτύξει προκαταλήψεις εναντίον μου και να νομίζει ότι τη στοχοποιώ. Αφού το σκέφτηκα για λίγο, τη ρώτησα διακριτικά: «Γιατί είσαι πάντα επιπόλαιη στο καθήκον σου;» Η Λέσλι μού είπε τότε ότι μερικές φορές ενέδιδε στη σαρκική της προτίμηση να διαβάζει μυθιστορήματα και παραμελούσε το καθήκον της. Ταράχτηκε τόσο πολύ που ξέσπασε σε κλάματα καθώς το έλεγε αυτό. Σκέφτηκα: «Περνάει τόσο δύσκολα. Αν εκθέσω ότι είναι δόλια και ύπουλη στο καθήκον της, θα μπορέσει να το αντέξει; Καλύτερα να μην πω τίποτα. Εν πάση περιπτώσει, παραδέχτηκε το πρόβλημά της και λογικά θα βελτιωθεί λίγο στο μέλλον». Έτσι, έδειξα κατανόηση για την κατάστασή της και την ενθάρρυνα μάλιστα να καταβάλλει περισσότερη προσπάθεια στο καθήκον της. Μετά απ’ αυτό, παρέμεινε αμετανόητη, η επιπολαιότητά της γινόταν όλο και χειρότερη, και τελικά απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά της. Όταν συνέβη αυτό, δεν έκανα αυτοκριτική για το τι μαθήματα έπρεπε να πάρω.
Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο του λόγου του Θεού που μου έδωσε κάποια κατανόηση για την κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Η διαγωγή των ανθρώπων και οι τρόποι με τους οποίους αντιμετωπίζουν τον κόσμο πρέπει να βασίζονται στα λόγια του Θεού. Αυτή είναι η βασικότερη αρχή του πώς να φέρεται κανείς. Πώς μπορούν οι άνθρωποι να κάνουν πράξη την αλήθεια, εάν δεν κατανοούν τις αρχές της διαγωγής; Το να κάνει κανείς πράξη την αλήθεια δεν σημαίνει να λέει κούφια λόγια ή να φωνάζει συνθήματα. Αντιθέτως, έχει να κάνει με το γεγονός ότι, ανεξάρτητα από το τι συναντούν οι άνθρωποι στη ζωή, εφόσον αυτό αφορά τις αρχές για τη διαγωγή τους, τις απόψεις τους για τα πράγματα ή την εκτέλεση των καθηκόντων τους, καλούνται να κάνουν μια επιλογή, και θα πρέπει να αναζητούν την αλήθεια, αλλά και να βρίσκουν μια βάση, καθώς και αρχές άσκησης και ένα μονοπάτι άσκησης, στα λόγια του Θεού. Όσοι μπορούν να ασκούνται με αυτόν τον τρόπο είναι άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια. Αν, όσο μεγάλες κι αν είναι οι δυσκολίες που συναντούν, επιδιώκουν την αλήθεια με αυτόν τον τρόπο, τότε βαδίζουν στο μονοπάτι του Πέτρου και στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Για παράδειγμα, ποια αρχή πρέπει να τηρεί κανείς όταν αλληλεπιδρά με τους άλλους; Η αρχική σου άποψη είναι ότι “η αρμονία είναι θησαυρός· η μακροθυμία είναι εξαιρετική ικανότητα”, και ότι πρέπει να τα έχεις καλά με όλους, να αποφεύγεις να κάνεις τους άλλους ρεζίλι και να μην προσβάλεις κανέναν, ώστε μελλοντικά να μπορείς εύκολα να έχεις καλές σχέσεις με τους άλλους. Αυτή η άποψη σε περιορίζει, γι’ αυτό και σιωπάς όταν βλέπεις τους άλλους να κάνουν κακά πράγματα ή να παραβιάζουν τις αρχές, και ούτε τους εκθέτεις ούτε τους σταματάς, προτιμώντας να υποστεί ζημιά το έργο της εκκλησίας παρά να προσβάλεις κάποιον. Με όποιον κι αν αλληλεπιδράς, επιζητάς να τα έχεις καλά μαζί του. Σκέφτεσαι πάντα τις σχέσεις με τους άλλους και πώς να σώζεις τα προσχήματα όταν μιλάς. Πάντα λες ωραία λόγια για να ευχαριστείς τους άλλους. Ακόμη κι αν ανακαλύψεις ότι κάποιος έχει προβλήματα, επιλέγεις να τον ανεχθείς κι απλώς μιλάς γι’ αυτόν πίσω από την πλάτη του. Μπροστά του, όμως, συνεχίζεις να διατηρείτε την ηρεμία και τη σχέση σας. Πώς σου φαίνεται αυτή σου διαγωγή; Έτσι δεν είναι ένας ανθρωπάρεσκος; Αυτό δεν είναι πολύ ύπουλο; Είναι κάτι που παραβιάζει τις αρχές της διαγωγής. Δεν είναι πολύ ποταπό να συμπεριφέρεσαι με τέτοιον τρόπο; Όσοι φέρονται έτσι δεν είναι καλοί άνθρωποι, κι αυτός δεν είναι ευγενής τρόπος να φέρεται κανείς. Όσο κι αν έχεις υποφέρει, όσα τιμήματα κι αν έχεις πληρώσει, αν συμπεριφέρεσαι χωρίς αρχές, τότε έχεις αποτύχει στη διαγωγή σου. Ο Θεός δεν θα σε αναγνωρίσει, δεν θα σε θυμάται ούτε θα σε αποδεχθεί» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Για να εκτελέσει κανείς καλά το καθήκον του, πρέπει τουλάχιστον να έχει συνείδηση και λογική). Τα λόγια του Θεού μού κατέστησαν σαφές πως, ό,τι κι αν συμβεί στη ζωή μου, εφόσον αφορά αρχές διαγωγής ή απόψεις για τα πράγματα, θα πρέπει πάντα να αναζητώ τις αλήθεια-αρχές. Όλον αυτόν τον καιρό, δεν τολμούσα να επισημάνω τα προβλήματα των αδελφών και νόμιζα ότι δεν υπήρχε τίποτα κακό σ’ αυτό. Πίστευα ότι, εφόσον τα πηγαίναμε καλά και δεν μαλώναμε, όλα ήταν καλά. Διάβασα ότι ο Θεός λέει: «Όσο κι αν έχεις υποφέρει, όσα τιμήματα κι αν έχεις πληρώσει, αν συμπεριφέρεσαι χωρίς αρχές, τότε έχεις αποτύχει στη διαγωγή σου. Ο Θεός δεν θα σε αναγνωρίσει, δεν θα σε θυμάται ούτε θα σε αποδεχθεί». Αυτά τα λόγια με συγκίνησαν πραγματικά. Μπορεί εξωτερικά να φαινόταν ότι δεν έκανα τίποτα κακό, αλλά φοβόμουν πάντα μήπως προσβάλω τους ανθρώπους και ποτέ δεν τολμούσα να επισημάνω ειλικρινά τα προβλήματα των άλλων. Ακόμη κι αν έβλεπα κάποιο πρόβλημα, θύμωνα απλώς μέσα μου, αλλά συνέχιζα να είμαι όλο χαμόγελα μαζί τους, με αποτέλεσμα να μένουν άλυτα προβλήματα που έπρεπε να είχαν λυθεί και να ζημιώνεται το έργο της εκκλησίας. Ο Θεός λέει ότι ένας τέτοιος άνθρωπος είναι πονηρός και χωρίς αρχές στη διαγωγή του. Στοχάστηκα πώς είχα χειριστεί το περιστατικό με τη Λέσλι. Γνώριζα πολύ καλά ότι ήταν δόλια και ύπουλη στο καθήκον της και επηρέαζε άσχημα την πρόοδο, αλλά φοβόμουν μήπως τη δυσαρεστήσω αν μιλούσα υπερβολικά ευθέως. Μπορεί να νόμιζε ότι ήμουν πολύ σκληρή και να ανέπτυσσε προκατάληψη εναντίον μου. Φοβόμουν επίσης ότι δεν θα το αποδεχόταν και θα μου κρατούσε μούτρα, πράγμα που θα έκανε την κατάσταση άβολη μεταξύ μας στο μέλλον. Επειδή ήθελα να προστατεύσω τη σχέση μας, φοβόμουν πολύ να πω οτιδήποτε για να την εκθέσω ή να την κλαδέψω. Έβλεπα το πρόβλημα της επιπολαιότητάς της να χειροτερεύει και θύμωνα, αλλά κατά τη συναναστροφή μαζί της, φοβόμουν μήπως την κάνω εχθρό μου, οπότε δεν τολμούσα να αναφέρω ούτε να εκθέσω το πρόβλημά της. Έλεγα απλώς μερικά ανώδυνα πράγματα που ακροθιγώς μόνο άγγιζαν το θέμα, και την παρηγορούσα μάλιστα, παρόλο που ένιωθα έτσι. Ως επόπτρια, το να μην εκθέτω ή να μην επιλύω τα προβλήματα που έβρισκα σήμαινε ανευθυνότητα και σοβαρή αμέλεια. Τόσον καιρό το έπαιζα ανθρωπάρεσκη στους άλλους, νομίζοντας ότι το να είμαι διακριτική και να δείχνω κατανόηση σήμαινε ότι ήμουν καλός άνθρωπος. Μόνο όταν αποκαλύφθηκαν τα γεγονότα άλλαξα πλήρως το πώς έβλεπα τον εαυτό μου. Παρατήρησα το πρόβλημα της Λέσλι, αλλά δεν το επεσήμανα ούτε τη βοήθησα. Ως αποτέλεσμα, δεν μπορούσε να δει την ουσία ούτε τις συνέπειες του προβλήματός της, η ζωή της ζημιώθηκε και το έργο της εκκλησίας καθυστέρησε. Ήμουν τόσο εγωίστρια, ποταπή, ύπουλη και δόλια. Πώς μπορούσα να λέω ότι είχα καλή ανθρώπινη φύση;
Σε μια συνάθροιση, διάβασα την ανάλυση του λόγου του Θεού σχετικά με το: «Αν χτυπάς τους άλλους, μην τους χτυπάς στο πρόσωπο· αν εκθέτεις τους άλλους, μην εκθέτεις τα ελαττώματά τους», και το: «Για να έχεις φίλους, μη μιλάς για τα ελαττώματά τους». Τότε κατάλαβα ότι δεν ήμουν πρόθυμη να επισημάνω τα προβλήματα των άλλων επειδή είχα επηρεαστεί από αυτές τις ιδέες. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ένα από τα αξιώματα των φιλοσοφιών για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις λέει το εξής: “Το να σιωπάς για τα ελαττώματα των καλών σου φίλων οδηγεί σε μια μακρά και καλή φιλία”. Με άλλα λόγια, για να καταφέρει κανείς να διατηρήσει αυτήν την καλή φιλία, ακόμη κι αν βλέπει ξεκάθαρα τα προβλήματα του φίλου του, δεν πρέπει να μιλά γι’ αυτά. Τηρεί τις αρχές που του υπαγορεύουν να μη χτυπά τους άλλους στο πρόσωπο και να μην εκθέτει τα ελαττώματά τους. Εξαπατά ο ένας τον άλλον, κρύβεται ο ένας απ’ τον άλλον και μηχανορραφεί ο ένας ενάντια του άλλου. Παρόλο που και οι δύο γνωρίζουν ξεκάθαρα τι είδους άνθρωπος είναι ο άλλος, δεν το λένε ευθέως. Αντίθετα, προσπαθούν να διατηρήσουν τη σχέση τους, χρησιμοποιώντας πονηρές μεθόδους. Γιατί να θέλει κανείς να διατηρήσει μια τέτοια σχέση; Επειδή δεν θέλει να κάνει εχθρούς σ’ αυτήν την κοινωνία και μέσα στην ομάδα του, καθώς έτσι θα εκτίθεται συχνά σε επικίνδυνες καταστάσεις. Επειδή ξέρεις πως, αν εκθέσεις τα ελαττώματα ενός ανθρώπου ή τον πληγώσεις, αυτός θα γίνει εχθρός σου και θα σε βλάψει, κι επειδή δεν θες να βρεθείς σε μια τέτοια κατάσταση, επιστρατεύεις το εξής αξίωμα των φιλοσοφιών για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις: “Αν χτυπάς τους άλλους, μην τους χτυπάς στο πρόσωπο· αν εκθέτεις τους άλλους, μην εκθέτεις τα ελαττώματά τους”. Με βάση αυτό, αν δύο άνθρωποι έχουν μια τέτοια σχέση μεταξύ τους, λογίζονται αληθινοί φίλοι; (Όχι.) Δεν είναι αληθινοί φίλοι ούτε, βέβαια, έχουν εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον. Τι ακριβώς σχέση είναι, λοιπόν, αυτή; Δεν είναι μια στοιχειώδης κοινωνική σχέση; (Ναι.) Όταν οι άνθρωποι συνδέονται με μια τέτοια κοινωνική σχέση, δεν μπορούν να κάνουν εγκάρδιες συζητήσεις ούτε να έχουν μια βαθιά σύνδεση και να μιλήσουν για ό,τι θέλουν. Δεν μπορούν να εξωτερικεύσουν όσα κρύβουν στην καρδιά τους ή να μιλήσουν για τα προβλήματα που διαπιστώνουν στους άλλους ούτε να πουν πράγματα που θα ωφελούσαν τους άλλους. Αντίθετα, προκειμένου να μη χάσουν την εύνοια των άλλων, επιλέγουν να πουν ωραία λόγια. Δεν τολμούν να πουν την αλήθεια και να τηρήσουν τις αρχές, αποτρέποντας έτσι τους άλλους να αναπτύξουν εχθρικές σκέψεις για εκείνους. Αν κανείς δεν αποτελεί απειλή για εκείνους, δεν ζουν σχετικά ήρεμα και γαλήνια; Αυτόν τον στόχο δεν θέλουν να πετύχουν όσοι υποστηρίζουν το ρητό “Αν χτυπάς τους άλλους, μην τους χτυπάς στο πρόσωπο· αν εκθέτεις τους άλλους, μην εκθέτεις τα ελαττώματά τους”; (Ναι.) Είναι σαφές πως πρόκειται για έναν διεστραμμένο και δόλιο τρόπο επιβίωσης, με στοιχεία επιφυλακτικότητας και στόχο την αυτοσυντήρηση. Όταν ζουν έτσι, οι άνθρωποι δεν έχουν κάποιον που να μπορούν να εμπιστευτούν, δεν έχουν στενούς φίλους με τους οποίους να μπορούν να μιλήσουν για ό,τι θέλουν. Οι άνθρωποι είναι επιφυλακτικοί ο ένας απέναντι στον άλλον, εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλον και μηχανορραφούν ο ένας εναντίον του άλλου, και καθένας παίρνει ό,τι χρειάζεται από τη μεταξύ τους σχέση. Έτσι δεν έχουν τα πράγματα; Κατά βάση, το ρητό “Αν χτυπάς τους άλλους, μην τους χτυπάς στο πρόσωπο· αν εκθέτεις τους άλλους, μην εκθέτεις τα ελαττώματά τους” αποσκοπεί στο να μην προσβάλλεις τους άλλους και να μην κάνεις εχθρούς, καθώς και να μη βλάπτεις κανέναν με σκοπό να προστατέψεις τον εαυτό σου. Είναι μια τεχνική και μια μέθοδος που υιοθετεί κανείς για να μην πληγωθεί ο ίδιος. Αν εξετάσουμε τις διάφορες πτυχές της ουσίας της, είναι ευγενής και θετική η απαίτηση σχετικά με την ανθρώπινη ηθική διαγωγή που σου λέει “Αν χτυπάς τους άλλους, μην τους χτυπάς στο πρόσωπο· αν εκθέτεις τους άλλους, μην εκθέτεις τα ελαττώματά τους”; (Όχι.) Τι διδάσκει, άρα, στους ανθρώπους; Ότι δεν πρέπει να προσβάλλεις ή να πληγώνεις κανέναν, διαφορετικά εσύ είσαι αυτός που θα πληγωθεί στο τέλος. Σου διδάσκει, επίσης, ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι κανέναν. Αν πληγώσεις έναν καλό σου φίλο, θα αρχίσει να αλλάζει σιγά σιγά η φιλία σας: Εκεί που ήταν καλός και στενός σου φίλος, θα γίνει ένας ξένος ή εχθρός σου. Αν οι άνθρωποι διδαχθούν να ενεργούν έτσι, ποια προβλήματα μπορούν να λυθούν; Έστω πως ενεργείς έτσι και δεν κάνεις εχθρούς, ενώ μειώνεις μάλιστα και αυτούς που ήδη έχεις. Θα σε θαυμάζουν, μήπως, και θα σε εγκρίνουν οι άνθρωποι ή θα σε έχουν για πάντα φίλο εξαιτίας αυτού; Ανταποκρίνεσαι, μήπως, έτσι απόλυτα στο πρότυπο της ηθικής διαγωγής; Στην καλύτερη περίπτωση, πρόκειται για μια φιλοσοφία για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις και τίποτα περισσότερο» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (8)]. Όταν ο Θεός ανέλυσε τον αντίκτυπο των φιλοσοφιών για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις «Αν χτυπάς τους άλλους, μην τους χτυπάς στο πρόσωπο· αν εκθέτεις τους άλλους, μην εκθέτεις τα ελαττώματά τους», και «Για να έχεις φίλους, μη μιλάς για τα ελαττώματά τους», ένιωσα σαν να ήταν ακριβώς μπροστά μου και να με εξέθετε. Καθώς ζούσα με αυτές τις φιλοσοφίες, τα λόγια και οι πράξεις μου εξυπηρετούσαν μόνο την προστασία του εαυτού μου. Με όποιον κι αν βρισκόμουν, τηρούσα πάντα την αρχή να μην κάνω κανέναν εχθρό και να μην προσβάλλω κανέναν. Όταν πήγαινα σχολείο, έβλεπα τους ανθρώπους που ήταν ωμοί να καταλήγουν στο περιθώριο, οπότε σκεφτόμουν ότι, για να τα πηγαίνεις καλά με τους άλλους, δεν πρέπει ποτέ να λες πώς νιώθεις πραγματικά και, ακόμη κι αν βλέπεις τα προβλήματά τους, δεν πρέπει ποτέ να τα αναφέρεις και να τους προσβάλλεις. Έτσι, θα σε συμπαθούσαν οι άνθρωποι και θα ταίριαζες εύκολα. Ακόμη και αφού πίστεψα στον Θεό, εξακολουθούσα να ακολουθώ αυτές τις φιλοσοφίες όταν αλληλεπιδρούσα με αδελφούς και αδελφές. Για να μη γίνω αντιπαθής και να μην πληγώσω συναισθήματα, όταν επρόκειτο να εκθέσω τους άλλους ή να κάνω οτιδήποτε που θα μπορούσε να τους προσβάλει, έκανα πίσω ή το ανέφερα στους συνεργάτες αδελφούς και αδελφές μου για να το χειριστούν εκείνοι. Μερικές φορές, όταν έπρεπε να κάνω συναναστροφή, έλεγα απλώς μερικά ανούσια πράγματα που ταίριαζαν στην περίσταση, με αποτέλεσμα πολλά προβλήματα να μην επιλύονται εγκαίρως. Τηρούσα τις φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, όπως «Άλλος ένας φίλος σημαίνει άλλο ένα μονοπάτι· άλλος ένας εχθρός σημαίνει άλλο ένα εμπόδιο» και «Για να έχεις φίλους, μη μιλάς για τα ελαττώματά τους», ως κριτήρια για τη διαγωγή μου. Ποτέ δεν έλεγα σε κανέναν τι σκεφτόμουν πραγματικά, και γινόμουν όλο και πιο υποκρίτρια και δόλια. Σκεφτόμουν μέσα μου ότι το να διατηρώ καλές σχέσεις και να τα πηγαίνω καλά με όλους θα έκανε τους ανθρώπους να με συμπαθήσουν, και τότε θα κέρδιζα εύκολα την έγκριση των άλλων. Αν μια μέρα έλεγα ή έκανα κάτι ενάντια στις αρχές, οι άνθρωποι θα μου τη χάριζαν και θα με άφηναν να σώσω τα προσχήματα. Είδα ότι ήμουν χωρίς αρχές στις συναναστροφές μου. Ήθελα απλώς να τους έχω όλους χαρούμενους και γελαστούς, και να μην εκθέτει κανείς τα ελαττώματα του άλλου, ώστε να μη ρεζιλευτώ ποτέ και να μπορέσω να διατηρήσω τη θέση και την εικόνα μου. Δεν προσπαθούσα να κερδίσω τους ανθρώπους και να τους χρησιμοποιήσω; Μπορεί να φαινόμουν ευχάριστη, προσηνής και συμπονετική, αλλά πίσω απ’ όλα αυτά, επιδίωκα τους δικούς μου κρυφούς σκοπούς. Ήμουν πραγματικά μοχθηρή! Όταν σκέφτηκα ξανά την υπόθεση της Λέσλι, μου ήταν ξεκάθαρο ότι ήταν δόλια και ύπουλη στο καθήκον της, αλλά για να μην την κακοκαρδίσω, δεν επεσήμανα ούτε εξέθεσα τα προβλήματά της, επηρεάζοντας την πρόοδο του έργου. Όχι μόνο την έβλαπτα με το να συναναστρέφομαι έτσι, αλλά καθυστερούσα και το έργο της εκκλησίας. Ο Θεός έκανε ανέκαθεν συναναστροφή λέγοντας ότι πρέπει να βλέπουμε τους ανθρώπους και τα πράγματα, αλλά και να φερόμαστε και να ενεργούμε, σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, με κριτήριο την αλήθεια. Μα εγώ, στην καθημερινότητα, ζούσα με βάση σατανικές φιλοσοφίες, πάντα περιορισμένη στα λόγια και τις πράξεις μου. Δεν μπορούσα να κάνω συναναστροφή ή να βοηθήσω τους άλλους φυσιολογικά, πόσο μάλλον να εκπληρώσω τις ευθύνες ενός επικεφαλής. Δεν σκεφτόμουν πώς να μιλήσω με τρόπο εποικοδομητικό για τους άλλους ούτε πώς να προστατεύσω το έργο της εκκλησίας. Έβλεπα ακόμη και το έργο της εκκλησίας να βλάπτεται και το έπαιζα ανθρωπάρεσκη, παρόλο που ένιωθα έτσι. Θυσίαζα τα συμφέροντα της εκκλησίας για χάρη των δικών μου. Ήμουν τόσο υποκρίτρια και υστερούσα τόσο σε ανθρώπινη φύση! Αν συνέχιζα έτσι, θα με μισούσε και θα με αποστρεφόταν ο Θεός, και θα με περιφρονούσαν και θα με απέρριπταν οι άλλοι. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Αχ, Θεέ μου, βλέπω το έργο της εκκλησίας να βλάπτεται, αλλά εγώ το παίζω πάντα ανθρωπάρεσκη. Δεν προστατεύω τα συμφέροντα της εκκλησίας κι αυτό πρέπει να Σε αηδιάζει πολύ. Αχ, Θεέ μου, θέλω να μετανοήσω. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να λύσω αυτό μου το πρόβλημα. Θέλω να είμαι ένας άνθρωπος με αίσθημα δικαιοσύνης που προστατεύει το έργο της εκκλησίας».
Κατά τη διάρκεια της πνευματικής μου άσκησης, διάβασα περισσότερα λόγια του Θεού: «Όταν σου συμβαίνει κάτι, ζεις σύμφωνα με φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις και δεν κάνεις πράξη την αλήθεια, ενώ φοβάσαι διαρκώς μήπως προσβάλεις τους άλλους· τον Θεό, όμως, δεν φοβάσαι μήπως Τον προσβάλεις και μπορείς ακόμη και να θυσιάσεις τα συμφέροντα του οίκου Του για να προστατεύσεις τις διαπροσωπικές σου σχέσεις. Ποιες είναι οι συνέπειες μιας τέτοιας συμπεριφοράς; Θα έχεις προστατεύσει τις διαπροσωπικές σου σχέσεις αρκετά καλά, αλλά θα έχεις προκαλέσει την οργή του Θεού, και Εκείνος θα σε αποστραφεί και θα σε απορρίψει, και θα θυμώσει μαζί σου. Ζυγίζοντας τα πράγματα, ποιο είναι πιο σοβαρό; Αν δεν μπορείς να το νιώσεις, τότε είσαι εντελώς μπερδεμένος· αυτό αποδεικνύει ότι δεν κατανοείς καθόλου την αλήθεια. Αν συνεχίσεις έτσι χωρίς να ξυπνήσεις ποτέ, ο κίνδυνος είναι πράγματι μεγάλος. Στο τέλος, δεν θα μπορέσεις να αποκτήσεις την αλήθεια και εσύ θα είσαι αυτός που θα υποστεί απώλεια. Εάν δεν αναζητήσεις την αλήθεια σ’ αυτό το ζήτημα και αποτύχεις, θα μπορείς ν’ αναζητήσεις την αλήθεια στο μέλλον; Αν και πάλι δεν μπορείς, δεν θα είναι πλέον θέμα απώλειας· τελικά θ’ αποκλειστείς. Εάν έχεις την πρόθεση και την οπτική ενός ανθρωπάρεσκου, τότε, σε όλα τα θέματα, δεν θα κάνεις πράξη την αλήθεια ούτε θα τηρείς τις αρχές, κι επομένως πάντα θα αποτυγχάνεις και θα οδηγείσαι σε πτώση. Εάν δεν αφυπνιστείς και δεν αναζητήσεις ποτέ την αλήθεια, τότε είσαι δύσπιστος και δεν θα κερδίσεις ποτέ την αλήθεια και ζωή. Τι θα πρέπει, λοιπόν, να κάνεις; Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με ζητήματα που αφορούν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, πρέπει να προσεύχεσαι στον Θεό και να Τον επικαλείσαι, ζητώντας Του να σου δώσει πίστη και δύναμη, ώστε να μπορείς να τηρείς τις αρχές, να κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις, να χειρίζεσαι τα πράγματα σύμφωνα με τις αρχές, να μένεις σταθερός στη στάση που πρέπει να διατηρείς, να προστατεύσεις τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και να εμποδίσεις να ζημιωθεί το έργο του οίκου του Θεού. Αν είσαι σε θέση να επαναστατήσεις ενάντια στα συμφέροντά σου, την υπερηφάνεια σου και την άποψη του ανθρωπάρεσκου που έχεις, και κάνεις αυτό που πρέπει ειλικρινά και με όλη σου την καρδιά, τότε θα έχεις νικήσει τον Σατανά και θα έχεις αποκτήσει τη συγκεκριμένη πτυχή της αλήθειας. Αν επιμένεις πεισματικά να ζεις σύμφωνα με τη φιλοσοφία του Σατανά, προστατεύοντας τις σχέσεις σου με τους άλλους, και αν δεν μπορείς ποτέ να κάνεις πράξη την αλήθεια και δεν τολμάς να τηρήσεις τις αρχές, τότε θα μπορέσεις να κάνεις πράξη την αλήθεια σε άλλα ζητήματα; Θα εξακολουθείς να μην έχεις πίστη ή δύναμη. Αν δεν αναζητάς ούτε αποδέχεσαι ποτέ την αλήθεια, τότε θα σου επιτρέψει μια τέτοια πίστη στον Θεό να κερδίσεις την αλήθεια; (Όχι.) Και αν δεν μπορείς να κερδίσεις την αλήθεια, μπορείς να σωθείς; Δεν μπορείς. Αν ζεις πάντα σύμφωνα με τη φιλοσοφία του Σατανά, και δεν έχεις την παραμικρή αλήθεια-πραγματικότητα και ζεις ακόμα υπό τη δύναμη του Σατανά, τότε δεν μπορείς σε καμία περίπτωση να σωθείς» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού μού κατέστησαν σαφές ότι οι αρχές μου ήταν πάντα να διατηρώ τις σχέσεις και να μην κάνω ποτέ εχθρούς, αντί να κάνω πράξη τον λόγο του Θεού. Όταν έβλεπα κάτι που δεν συμβάδιζε με την αλήθεια, απλώς υποχωρούσα και το ανεχόμουν, θέλοντας να προστατεύσω τις σχέσεις μου με τους άλλους, ώστε να μπορώ να ζω σε μια κατάσταση ασφάλειας. Είδα ότι ακολουθούσα τη μέση οδό και ενεργούσα εντελώς χωρίς αρχές. Ο Θεός μάς ζητά να μιλάμε και να ενεργούμε σύμφωνα με τον λόγο Του, να είμαστε άνθρωποι που αγαπούν αυτό που αγαπά Εκείνος, μισούν αυτό που μισεί Εκείνος και ξεχωρίζουν το καλό από το κακό, και είναι ικανοί να διακρίνουν κάθε είδους ανθρώπους και να μεταχειρίζονται τους άλλους σύμφωνα με τις αρχές. Μόνο αυτή η άσκηση συνάδει με την πρόθεση του Θεού. Κι όμως, έβλεπα καθαρά τη Λέσλι να καθυστερεί το έργο στο καθήκον της, αλλά δεν την επέκρινα ούτε την εξέθεσα. Την παρηγόρησα όταν την είδα να κλαίει και το έπαιξα ανθρωπάρεσκη, παρόλο που ένιωθα έτσι. Μ’ αυτόν τον τρόπο, προστάτευα τη σχέση μας και έπαιρνα το μέρος του Σατανά με το να είμαι ανεκτική απέναντί της. Ήμουν τόσο ανόητη! Στο παρελθόν, δεν πίστευα ότι αυτού του είδους η διαγωγή και οι κοσμικές αλληλεπιδράσεις ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα. Μόνο όταν αποκαλύφθηκαν τα γεγονότα είδα ότι το να ζω με βάση αυτές τις φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις δεν ήταν πραγματικά το σωστό μονοπάτι. Ήμουν επόπτρια, αλλά φοβόμουν πάντα μήπως προσβάλω τους ανθρώπους και δεν είχα αίσθημα δικαιοσύνης. Δεν τολμούσα να επισημάνω ζητήματα που έβρισκα ούτε να κάνω συναναστροφή για να τα επιλύσω, με αποτέλεσμα να ανακύπτουν προβλήματα ξανά και ξανά. Έτσι δεν έκανα αληθινό έργο· αυτό ήταν αντίσταση στον Θεό!
Αργότερα, βρήκα ένα μονοπάτι άσκησης στον λόγο του Θεού. Ο λόγος του Θεού λέει: «Εάν θέλεις να δημιουργήσεις μια κανονική σχέση με τον Θεό, τότε η καρδιά σου πρέπει να στραφεί προς Αυτόν· έχοντας αυτό ως βάση, θα έχεις τότε κανονικές σχέσεις και με τους άλλους ανθρώπους. Αν δεν έχεις κανονική σχέση με τον Θεό, τότε ό,τι κι αν κάνεις για να διατηρήσεις τις σχέσεις σου με τους άλλους ανθρώπους, όσο σκληρά κι αν εργάζεσαι ή όση προσπάθεια κι αν αφιερώνεις σ’ αυτό, όλα θα είναι μια ανθρώπινη φιλοσοφία για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις. Θα διατηρείς τη θέση σου μεταξύ των ανθρώπων και θα κερδίζεις τον έπαινό τους μέσω ανθρώπινων οπτικών και ανθρώπινων φιλοσοφιών, αντί να δημιουργείς κανονικές διαπροσωπικές σχέσεις σύμφωνα με τον λόγο του Θεού. Εάν δεν εστιάζεις στις σχέσεις σου με τους άλλους ανθρώπους, μα αντ’ αυτού διατηρείς μια κανονική σχέση με τον Θεό, και είσαι πρόθυμος να δώσεις την καρδιά σου στον Θεό και να μάθεις να υποτάσσεσαι σ’ Αυτόν, τότε και οι σχέσεις σου με όλους τους ανθρώπους θα γίνουν με φυσικό τρόπο κανονικές. Οι σχέσεις αυτές τότε δεν θα οικοδομούνται πάνω στη σάρκα, αλλά πάνω στα θεμέλια της αγάπης του Θεού. Δεν θα έχεις σχεδόν καθόλου σαρκικές αλληλεπιδράσεις με άλλους ανθρώπους, αλλά θα υπάρχει συναναστροφή σε πνευματικό επίπεδο, και αμοιβαία αγάπη, παρηγοριά και παροχή μεταξύ σας. Όλα αυτά γίνονται βάσει μιας επιθυμίας να ικανοποιήσεις τον Θεό —αυτές οι σχέσεις δεν διατηρούνται μέσω ανθρώπινων φιλοσοφιών για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, αλλά διαμορφώνονται φυσικά όταν έχεις ένα φορτίο για τον Θεό. Δεν απαιτούν ανθρώπινη προσπάθεια από σένα, και πρέπει μόνο να ασκείσαι σύμφωνα με τις αρχές του λόγου του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η δημιουργία μιας κανονικής σχέσης με τον Θεό είναι πολύ σημαντική). Ο λόγος του Θεού μού κατέστησε σαφές ότι οι κανονικές διαπροσωπικές σχέσεις δεν διατηρούνται μέσω των φιλοσοφιών για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις. Θεμελιώνονται πάνω στο να κάνουμε πράξη τον λόγο Του. Όταν προκύπτουν ζητήματα, πρέπει να κάνουμε πράξη την αλήθεια, να ενεργούμε σύμφωνα με τις αρχές, να προστατεύουμε το έργο της εκκλησίας, και να επωμιζόμαστε φορτίο για τις ζωές των αδελφών. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να έχουμε κανονικές διαπροσωπικές σχέσεις. Θυμήθηκα τις βιωματικές μαρτυρίες ορισμένων αδελφών. Όταν παρατηρούσαν τα προβλήματα των άλλων, μπορούσαν να τα επισημάνουν και να τους βοηθήσουν σύμφωνα με τον λόγο του Θεού. Αν και οι άνθρωποι μερικές φορές ένιωθα ότι ρεζιλεύονταν, αν επιδίωκαν την αλήθεια, μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν αυτήν τη συναναστροφή και την κριτική για να ανακαλύψουν τα ελαττώματά τους, να γνωρίσουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους, να διορθώσουν τις εσφαλμένες καταστάσεις τους, να σημειώσουν πρόοδο στη ζωή τους, και να έχουν όλο και καλύτερα αποτελέσματα στα καθήκοντά τους. Αυτό σημαίνει να αγαπάς και να βοηθάς αληθινά. Όσο για εκείνους που δεν επιδιώκουν την αλήθεια, η κριτική και το κλάδεμα αποτελούν αποκάλυψη γι’ αυτούς. Επειδή αποστρέφονται την αλήθεια, όταν κλαδεύονται, προσπαθούν να βρουν δικαιολογίες και να αντισταθούν, χωρίς καμία αποδοχή. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν είναι αληθινός αδελφός ή αδελφή, και πρέπει να απορρίπτεται και να αποφεύγεται. Συνειδητοποιώντας το αυτό, ένιωσα ακόμα περισσότερο ότι μόνο ο λόγος του Θεού είναι το κριτήριο για τις πράξεις και τη διαγωγή μας, ότι πρέπει να μεταχειριζόμαστε τους άλλους σύμφωνα με τον λόγο του Θεού. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να φερόμαστε και συνάδει με τα πρότυπα της κανονικής ανθρώπινης φύσης.
Μια φορά, διαπίστωσα ότι μια αδελφή ήταν ιδιαίτερα αλαζονική κι αυτάρεσκη, και δεν δεχόταν υποδείξεις. Έκανε πάντα τα πράγματα με βάση τη διάθεσή της και καθυστερούσε το έργο. Έπρεπε να κάνω συναναστροφή και να επισημάνω τα προβλήματά της ώστε να μπορέσει να κάνει αυτοκριτική και να γνωρίσει τον εαυτό της, αλλά ανησυχούσα κάπως. Κι αν δεν το αποδεχόταν; Μήπως θα ανέπτυσσε προκατάληψη εναντίον μου και θα έλεγε ότι τη στοχοποιούσα; Θυμήθηκα την προηγούμενη αποτυχία μου και όσα είχα διαβάσει στον λόγο του Θεού λίγο πριν, και αυτό με ταρακούνησε. Αν αγνοούσα το έργο της εκκλησίας στην προσπάθειά μου να προστατεύσω τη σχέση μας, θα προσέβαλλα τον Θεό. Αυτήν τη φορά, ο Θεός παρατηρούσε τη στάση μου για να δει αν είχα μετανοήσει και αλλάξει. Δεν μπορούσα να μεταχειρίζομαι τους ανθρώπους όπως πριν. Θυμήθηκα ότι ο λόγος του Θεού λέει: «Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με ζητήματα που αφορούν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, πρέπει να προσεύχεσαι στον Θεό και να Τον επικαλείσαι, ζητώντας Του να σου δώσει πίστη και δύναμη, ώστε να μπορείς να τηρείς τις αρχές, να κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις, να χειρίζεσαι τα πράγματα σύμφωνα με τις αρχές, να μένεις σταθερός στη στάση που πρέπει να διατηρείς, να προστατεύσεις τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και να εμποδίσεις να ζημιωθεί το έργο του οίκου του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Ένιωθα σαν να ήταν ο Θεός δίπλα μου, ενθαρρύνοντάς με να κάνω αυτό το βήμα. Προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας Του να μου δώσει πίστη και δύναμη ώστε να μπορέσω να κάνω πράξη την αλήθεια, να βάλω το έργο της εκκλησίας σε προτεραιότητα, και να σταματήσω να φοβάμαι μήπως προσβάλω τους ανθρώπους, προστατεύοντας τις σχέσεις. Μετά την προσευχή μου, πήγα να βρω εκείνη την αδελφή. Πέρα από το ότι εξέθεσα το πρόβλημά της με βάση την πάγια συμπεριφορά της, επεσήμανα επίσης ότι ήταν αλαζονική και αυτάρεσκη, και δεν αποδεχόταν τις υποδείξεις των άλλων, ότι αυτό ήταν αποστροφή προς την αλήθεια και ότι είχε σατανική διάθεση. Είπα ότι, αν συνέχιζε να παρεμποδίζει το έργο της εκκλησίας χωρίς να μετανοεί ή να αλλάζει, θα απαλλασσόταν από τα καθήκοντά της. Αφού τα είπα όλα αυτά, δεν ένιωθα όπως ένιωθα πάντα πριν, φοβισμένη μήπως με μισήσουν. Αντιθέτως, ένιωθα πιο χαλαρή και γαλήνια.
Αναλογιζόμενη το παρελθόν, ζούσα πάντα με βάση σατανικές φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, φοβούμενη μήπως προσβάλω τους ανθρώπους και μήπως προκύψουν διαμάχες και συγκρούσεις. Στις συναναστροφές μου, υπολόγιζα πάντα την υπόληψη των άλλων και προστάτευα τις σχέσεις μαζί τους, χάνοντας πολλές ευκαιρίες να κάνω πράξη την αλήθεια. Τώρα, όταν πρέπει να επισημάνω και να εκθέσω τα προβλήματα των ανθρώπων, εξακολουθώ να νιώθω λίγο φόβο, αλλά μπορώ να προσευχηθώ συνειδητά στον Θεό, και να διορθώσω τις προθέσεις και τις απόψεις μου για να ασκηθώ σύμφωνα με τις αρχές. Αυτή η εμπειρία μού επέτρεψε να διορθώσω τις εσφαλμένες απόψεις μου. Ευχαριστώ πραγματικά τον Θεό!
