87. Τι κέρδισα από το κλάδεμα
Τον Ιούνιο του 2022, εκλέχτηκα ως επικεφαλής εκκλησίας. Σκεπτόμενη όλο το έργο που θα αναλάμβανα, τη μεγάλη ποικιλία εμπειριών που θα αποκτούσα και το ότι θα ήταν καλό για την ανάπτυξή μου στη ζωή, ήμουν ενθουσιασμένη. Ήμουν επίσης ευγνώμων στον Θεό γι’ αυτήν την ευκαιρία να ασκηθώ. Αλλά ήμουν καινούργια στην ηγεσία, οπότε δεν ήξερα πολλές αρχές. Επιπλέον, δεν αναζητούσα αρχές όταν προέκυπταν προβλήματα, αλλά απλώς προχωρούσα στα τυφλά κάνοντας ό,τι θεωρούσα καλύτερο. Ως αποτέλεσμα, δεν άργησαν να προκύψουν ζητήματα στο έργο μου. Μια επόπτρια που είχα επιλέξει ήταν πάντα επιπόλαιη στο καθήκον της και καθυστερούσε το έργο. Όταν το έμαθε μια ανώτερη επικεφαλής, με επέπληξε: «Σε κάτι τόσο σημαντικό όσο ο διορισμός προσωπικού, γιατί αγνοείς τις αρχές και αποφασίζεις μόνη σου χωρίς να το συζητήσεις με τους συνεργάτες σου; Πόσο αλαζονική και αυτάρεσκη!» Ένιωσα απαίσια όταν την άκουσα να το λέει αυτό. Παραδέχτηκα ότι ήμουν αλαζονική και αυτάρεσκη, αλλά ταυτόχρονα ένιωθα πολύ ανήσυχη. Τώρα που το πρόβλημά μου είχε ξεσκεπαστεί, η επικεφαλής και οι άλλοι αδελφοί και αδελφές θα έβλεπαν ποια ήταν η πραγματική μου αξία. Αν συνέχιζε να εμφανίζεται το ίδιο πρόβλημα, μήπως η επικεφαλής θα με απάλλασσε από τα καθήκοντά μου; Προς έκπληξή μου, λίγο καιρό αργότερα, μια άλλη εργασία που έκανα έπρεπε να γίνει ξανά επειδή την είχα κάνει με τον δικό μου τρόπο, πράγμα που καθυστέρησε το έργο, και κλαδεύτηκα ξανά. Μου είπαν: «Ως επικεφαλής, δεν χειρίζεσαι προσωπικά ζητήματα, αλλά κάνεις έργο που αφορά ολόκληρη την εκκλησία. Οι επικεφαλής πρέπει να αναζητούν τις αρχές και να κάνουν συζητήσεις με τους συνεργάτες για όλα τα ζητήματα. Γιατί κάνεις πάντα απλώς ό,τι θέλεις; Είσαι υπερβολικά αλαζονική και αυτάρεσκη!» Αυτό που άκουσα από εκείνη ήταν σαν μαχαιριά στην καρδιά και δεν μπορούσα να σταματήσω τα δάκρυα να τρέχουν. Είχε δίκιο —μου είχε ήδη επισημάνει αυτό ακριβώς το πρόβλημα. Γιατί έκανα το ίδιο λάθος; Αν έκανα πάντα τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο και τα έκανα θάλασσα στο καθήκον μου, ήταν βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα θα απαλλασσόμουν από τα καθήκοντά μου. Εκείνη την περίοδο, παρατήρησα κάποιους άλλους γύρω μου που δεν αναζητούσαν τις αλήθεια-αρχές στα καθήκοντά τους, αλλά έκαναν τα πράγματα με τον δικό τους τρόπο, πράγμα που οδηγούσε σε διατάραξη στο έργο και στο να κλαδευτούν, και κάποιοι μάλιστα απαλλάχθηκαν από τα καθήκοντά τους. Βλέποντας αυτό, αγχώθηκα και φοβήθηκα ακόμα περισσότερο. Ένιωθα ότι έπρεπε να προσέχω πολύ από τότε και να μην κάνω ποτέ λάθος. Διαφορετικά, θα ήμουν η επόμενη που θα απαλλασσόταν από τα καθήκοντά της. Αν όντως απαλλασσόμουν από τα καθήκοντά μου, θα είχα άραγε καλή έκβαση και προορισμό; Έγινα πραγματικά προσεκτική στο έργο μετά απ’ αυτό. Ακόμη και στις συνηθισμένες συζητήσεις για το έργο, όταν χρειαζόταν να εκφράσουμε μια άποψη, δίσταζα να ανοίξω το στόμα μου, φοβούμενη μήπως πω κάτι λάθος και εκθέσω το πρόβλημά μου. Όταν έκανα προτάσεις για ζητήματα που παρατηρούσα κατά την παρακολούθηση του έργου, αμφιταλαντευόμουν, σκεπτόμενη: «Είναι όντως πρόβλημα αυτό; Αν κάνω λάθος, θα με κλαδέψει η επικεφαλής; Δεν πειράζει —καλύτερα να μην το αναφέρω. Έτσι τουλάχιστον δεν θα κάνω λάθος και δεν θα κλαδευτώ». Μ’ αυτήν τη σκέψη, απλώς προσπερνούσα πράγματα για τα οποία δεν ήμουν σίγουρη. Αλλά αυτό με έκανε να νιώθω κάποιες ενοχές και συνειδητοποίησα ότι φερόμουν ανεύθυνα απέναντι στο έργο μου. Σκέφτηκα ότι έπρεπε να ρωτήσω τους συνεργάτες μου και μετά να χειριστώ τα ζητήματα αφού έβλεπα τι γνώμη είχαν εκείνοι. Έτσι η επικεφαλής δεν θα έλεγε ότι ήμουν αλαζονική και αυτάρεσκη και ότι ενεργούσα αυθαίρετα. Μια φορά, η εκκλησία χρειαζόταν να επιλέξει έναν διάκονο του ευαγγελίου. Ένας αδελφός ήταν καλός στο κήρυγμα του ευαγγελίου, αλλά άλλοι έλεγαν ότι δεν είχε καλή ανθρώπινη φύση, και ότι είχε επιτεθεί σε άλλους και τους είχε εκδικηθεί. Δεν μπορούσα να κρίνω αν ήταν κατάλληλος υποψήφιος, οπότε το συζήτησα με τους συνεργάτες μου. Όλοι είπαν να δοκιμάσουμε. Ένιωθα κάπως ανήσυχη εκείνη την ώρα και ήθελα να το συζητήσω περαιτέρω, αλλά μετά σκέφτηκα: «Ήμουν η μόνη που ένιωθε ότι αυτός ο αδελφός δεν ήταν κατάλληλος. Κι αν έκανα μια πρόταση που ήταν άστοχη, και η επικεφαλής έλεγε ότι όχι μόνο δεν καταλάβαινα τις αρχές, αλλά ήμουν επίσης αλαζονική και αυτάρεσκη, και με κλάδευε;» Έτσι, δεν εξέφρασα τους προβληματισμούς μου και παρηγόρησα μάλιστα τον εαυτό μου: Είχα ήδη ζητήσει τη γνώμη όλων, οπότε, αν κάτι πήγαινε στραβά, δεν θα ήμουν αποκλειστικά υπεύθυνη. Λίγο καιρό αργότερα, η ανώτερη επικεφαλής έλεγξε το έργο μας και ανακάλυψε ότι αυτός ο αδελφός δεν είχε καλή ανθρώπινη φύση. Δεν αποδεχόταν τις προτάσεις των άλλων, και μάλιστα τους επιτιθόταν και τους εκδικούνταν. Η επικεφαλής είπε: «Αν δεν απαλλαγεί αμέσως από τα καθήκοντά του, θα ζημιωθεί το έργο». Στενοχωρήθηκα πολύ όταν την άκουσα να το λέει αυτό, επειδή γνώριζα το πρόβλημα από πριν, αλλά φοβόμουν ότι η άποψή μου ήταν άστοχη και ότι θα κλαδευόμουν αν υπήρχε πρόβλημα, οπότε δεν είχα πει τίποτα. Ευτυχώς, η επικεφαλής το παρατήρησε και τον απάλλαξε από τα καθήκοντά του, διαφορετικά, το έργο θα είχε σίγουρα ζημιωθεί. Ένιωθα τεράστιες ενοχές. Εφόσον είχα μια ξεκάθαρη αίσθηση ότι υπήρχε πρόβλημα, γιατί δεν είχα το θάρρος να το αναφέρω; Γιατί απέτυχα να προστατεύσω το έργο της εκκλησίας; Γιατί φοβόμουν τόσο πολύ μήπως κλαδευτώ; Προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας Του να με καθοδηγήσει να κατανοήσω το πρόβλημά μου.
Τότε, μια μέρα, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Κάποιοι άνθρωποι ακολουθούν τη δική τους βούληση όταν ενεργούν. Παραβιάζουν τις αρχές και αφού κλαδευτούν, παραδέχονται μόνο στα λόγια ότι είναι αλαζόνες και ότι έκαναν λάθος μόνο και μόνο επειδή δεν κατέχουν την αλήθεια. Μα στην καρδιά τους, παραπονιούνται: “Κανείς άλλος δεν ρισκάρει, μόνο εγώ —και στο τέλος, όταν κάτι πάει στραβά, μου φορτώνουν όλες τις ευθύνες. Δεν είναι αυτό ανόητο εκ μέρους μου; Την επόμενη φορά δεν γίνεται να κάνω το ίδιο πράγμα, να ρισκάρω έτσι. Το πουλί που βγάζει έξω το κεφάλι είναι αυτό που πυροβολείται!” Τι γνώμη έχεις γι’ αυτήν τη στάση; Είναι στάση μετάνοιας; (Όχι.) Τι στάση είναι; Δεν έχουν γίνει ύπουλοι και δόλιοι; Σκέφτονται μέσα τους: “Είμαι τυχερός που αυτή τη φορά δεν κατέληξε σε καταστροφή. Το πάθημα θα μου γίνει μάθημα, κατά κάποιον τρόπο. Θα πρέπει να είμαι πιο προσεκτικός στο μέλλον”. Δεν αναζητούν την αλήθεια, ενώ χρησιμοποιούν τα τιποτένια κόλπα τους και τις πονηρές μηχανορραφίες τους για να φροντίσουν και να χειριστούν το ζήτημα. Μπορούν μ’ αυτόν τον τρόπο να κερδίσουν την αλήθεια; Δεν μπορούν, επειδή δεν έχουν μετανοήσει. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνεται κατά τη μετάνοια είναι να αναγνωρίζεις τι έκανες λάθος: να αντιλαμβάνεσαι πού ήταν το λάθος σου, την ουσία του προβλήματος και τη διεφθαρμένη διάθεση που αποκάλυψες· πρέπει να αναλογίζεσαι αυτά τα πράγματα και να αποδέχεσαι την αλήθεια, κι έπειτα να ασκείσαι σύμφωνα με την αλήθεια. Μόνο αυτή είναι στάση μετάνοιας. Αν, από την άλλη πλευρά, σκέφτεσαι διεξοδικά πονηρούς τρόπους, γίνεσαι πιο ύπουλος από πριν, οι τεχνικές σου είναι πιο έξυπνες και πιο συγκαλυμμένες και έχεις πιο πολλές μεθόδους αντιμετώπισης των πραγμάτων, τότε το πρόβλημα δεν είναι τόσο απλό όσο το να ήσουν απλώς δόλιος. Χρησιμοποιείς ύπουλα μέσα και έχεις μυστικά τα οποία δεν μπορείς να φανερώσεις. Αυτό είναι μοχθηρό. Όχι μόνο δεν έχεις μετανοήσει, μα έχεις γίνει πιο ύπουλος και δόλιος. Ο Θεός βλέπει πως είσαι υπερβολικά ισχυρογνώμων και μοχθηρός, ότι επιφανειακά παραδέχεσαι πως έσφαλες και αποδέχεσαι το κλάδεμα, μα στην πραγματικότητα, δεν έχεις την παραμικρή στάση μετάνοιας. Γιατί το λέω αυτό; Διότι κατά τη διάρκεια αυτού του γεγονότος ή στον απόηχο αυτού, δεν αναζήτησες καθόλου την αλήθεια, δεν έκανες αυτοκριτική ούτε προσπάθησες να γνωρίσεις τον εαυτό σου και δεν ασκήθηκες σύμφωνα με την αλήθεια. Η στάση σου είναι στάση χρησιμοποίησης των φιλοσοφιών, της λογικής και των μεθόδων του Σατανά για την επίλυση του προβλήματος. Στην πραγματικότητα, αποφεύγεις το πρόβλημα και το τυλίγεις με ένα ωραίο περιτύλιγμα για να μην δουν οι άλλοι κανένα ίχνος αυτού, χωρίς να σου ξεφεύγει τίποτα. Στο τέλος, αισθάνεσαι ιδιαίτερα έξυπνος. Αυτά είναι τα πράγματα που βλέπει ο Θεός, αντί να βλέπει να έχεις αναλογιστεί, εξομολογηθεί και μετανοήσει πραγματικά για την αμαρτία σου εν όψει του ζητήματος που σου έχει συμβεί, κι έπειτα να αναζητάς την αλήθεια και να ασκείσαι σύμφωνα μ’ αυτήν. Η στάση σου δεν είναι στάση αναζήτησης της αλήθειας ή άσκησης της αλήθειας, ούτε είναι στάση υποταγής στην κυριαρχία και στις διευθετήσεις του Θεού, μα είναι στάση χρησιμοποίησης των τεχνικών και των μεθόδων του Σατανά για την επίλυση του προβλήματός σου. Δίνεις στους άλλους μια ψευδή εντύπωση και αντιστέκεσαι στο να αποκαλυφθείς από τον Θεό, ενώ είσαι αμυντικός και εριστικός αναφορικά με τις περιστάσεις που έχει ενορχηστρώσει ο Θεός για σένα. Η καρδιά σου είναι πιο κλειστή από πριν και αποκομμένη από τον Θεό. Ως εκ τούτου, μπορεί να προκύψει κανένα καλό αποτέλεσμα απ’ αυτό; Μπορείς ακόμα να ζεις στο φως, απολαμβάνοντας γαλήνη και χαρά; Δεν μπορείς. Αν αποφεύγεις την αλήθεια και αποφεύγεις τον Θεό, σίγουρα θα βυθιστείς στο σκοτάδι και θα κλαις και θα τρίζεις τα δόντια σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο επιδιώκοντας την αλήθεια μπορεί κανείς να διαλύσει τις αντιλήψεις και τις παρανοήσεις του για τον Θεό). Τα λόγια του Θεού μού επέτρεψαν να κατανοήσω ότι όσοι αγαπούν και αποδέχονται την αλήθεια μπορούν να αναζητούν την αλήθεια μέσα από το κλάδεμα, να κάνουν αυτοκριτική και να μαθαίνουν πού έκαναν λάθος, ποιες διεφθαρμένες διαθέσεις αποκάλυψαν και πώς πρέπει να αντιμετωπιστούν. Στη συνέχεια, μπορούν να κάνουν το καθήκον τους σύμφωνα με τις αρχές. Αυτό σημαίνει ότι αποδέχονται αληθινά το κλάδεμα και δείχνουν ειλικρινή μετάνοια. Αλλά εκείνοι που δεν αποδέχονται την αλήθεια, όταν κλαδεύονται, μπορεί να παραδέχονται στα λόγια ότι έκαναν λάθος, αλλά δεν αναζητούν την αλήθεια ούτε κάνουν αυτοκριτική για να γνωρίσουν τον εαυτό τους. Αντιθέτως, χρησιμοποιούν ύπουλους και δόλιους τρόπους για να καλυφθούν, μην αφήνοντας τους άλλους να δουν τα ζητήματά τους ώστε να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Αυτό το είδος ανθρώπου δεν είναι απλώς δόλιο· είναι επίσης μοχθηρό. Έκανα αυτοκριτική συγκρίνοντας τον εαυτό μου με όσα αποκαλύπτονται στα λόγια του Θεού. Όταν έγινα για πρώτη φορά επικεφαλής, δεν ήξερα πολλές αρχές και δεν τις αναζητούσα· έκανα απλώς τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο. Αυτό προκαλούσε διατάραξη στο έργο. Η επικεφαλής επεσήμανε το πρόβλημά μου για να με βοηθήσει. Αλλά παρόλο που παραδέχτηκα ότι τα είχα κάνει θάλασσα, δεν έκανα αυτοκριτική μετά απ’ αυτό ούτε κατέβαλα προσπάθεια να κατανοήσω τις αρχές. Έκανα απλώς εικασίες και ήμουν σε επιφυλακή, σκεπτόμενη ότι, εφόσον η επικεφαλής είχε ήδη δει την πραγματική μου αξία, θα μπορούσα να απαλλαγώ από τα καθήκοντά μου αν έκανα κι άλλο λάθος, και τότε δεν θα είχα καλή έκβαση και προορισμό. Καμουφλαριζόμουν σε κάθε βήμα για αυτοπροστασία, μη δείχνοντας τα ζητήματα ή τις ελλείψεις μου. Ήμουν πραγματικά προσεκτική σε ό,τι έλεγα και έκανα. Πριν αναφέρω ένα ζήτημα ή εκφράσω μια άποψη, ζύγιζα τα υπέρ και τα κατά, και σκεφτόμουν μήπως θα κλαδευόμουν αν η άποψή μου ήταν λάθος και οδηγούσε σε συνέπειες. Έλεγα κάτι μόνο αν μπορούσα να εγγυηθώ ότι όλα θα ήταν αλάνθαστα. Αλλά δεν έλεγα λέξη για οτιδήποτε για το οποίο ήμουν αβέβαιη, χωρίς να υπολογίζω καθόλου πώς θα μπορούσε να ζημιωθεί το έργο αν αγνοούνταν το πρόβλημα. Και για να αποφύγω την ανάληψη ευθύνης, όταν χρειαζόταν να επιλέξω κάποιον, ζητούσα τη γνώμη των συνεργατών μου, αλλά το έκανα απλώς για τα μάτια του κόσμου. Αν και ήμουν ανήσυχη σχετικά με την πρότασή τους, δεν το συζήτησα περαιτέρω, με αποτέλεσμα να επιλεγεί λάθος άτομο. Αυτό ήταν επιζήμιο τόσο για τους αδελφούς και τις αδελφές όσο και για το έργο. Είδα ότι, όταν κλαδεύτηκα, δεν έδειξα καθόλου μετάνοια. Έγινα απλώς πιο ύπουλη και δόλια, και σκεφτόμουν συνεχώς πώς να αποφύγω το λάθος και το κλάδεμα, όντας πάντα σε επιφυλακή απέναντι στον Θεό και τους επικεφαλής. Το να κάνω το καθήκον μου μ’ αυτόν τον τρόπο ήταν αηδιαστικό και απεχθές για τον Θεό. Δεν θα λάμβανα ποτέ το έργο και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος μ’ αυτόν τον τρόπο. Αν δεν μετανοούσα, ήξερα ότι τελικά ο Θεός θα με αποστρεφόταν, θα με απέρριπτε και θα με απέκλειε.
Μια φορά, κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού όπου Εκείνος ξεσκεπάζει πώς αντιδρούν οι αντίχριστοι στο κλάδεμα, και αυτό με βοήθησε να κατανοήσω το δικό μου πρόβλημα. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Μερικοί αντίχριστοι που εργάζονται στον οίκο του Θεού αποφασίζουν σιωπηλά να δρουν με σχολαστική επιμέλεια, ν’ αποφεύγουν να κάνουν λάθη, να κλαδεύονται, να εξοργίζουν τον Άνωθεν ή να τους τσακώνουν οι επικεφαλής τους να κάνουν κάτι κακό, και φροντίζουν να έχουν κοινό γύρω τους όταν κάνουν καλά πράγματα. Όμως, όσο σχολαστικοί κι αν είναι, επειδή τα κίνητρά τους και το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν είναι λάθος και επειδή μιλούν και ενεργούν μόνο για χάρη της φήμης, του κέρδους και της θέσης, και δεν αναζητούν ποτέ την αλήθεια, συχνά παραβιάζουν τις αρχές, διαταράσσουν και αναστατώνουν το έργο της εκκλησίας, λειτουργούν ως υπηρέτες του Σατανά και μάλιστα συχνά προβαίνουν σε πολλές παραβάσεις. Είναι πολύ συνηθισμένο και κοινό τέτοιοι άνθρωποι συχνά να παραβιάζουν τις αρχές και να προβαίνουν σε παραβάσεις. Οπότε, φυσικά, είναι πολύ δύσκολο ν’ αποφύγουν το κλάδεμα. Είδαν ότι κάποιοι αντίχριστοι αποκαλύφθηκαν και αποκλείστηκαν λόγω αυστηρού κλαδέματος. Τα είδαν αυτά τα πράγματα με τα μάτια τους. Γιατί ενεργούν τόσο προσεκτικά οι αντίχριστοι; Ένας λόγος, σίγουρα, είναι ότι φοβούνται μην αποκαλυφθούν και αποκλειστούν. Σκέφτονται: “Πρέπει να είμαι προσεκτικός —στο κάτω-κάτω, ‘Η προσοχή είναι η μήτηρ της ασφάλειας’ και ‘Οι καλοί έχουν μια ήσυχη ζωή’. Πρέπει να ακολουθώ αυτές τις αρχές και να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ανά πάσα στιγμή ν’ αποφεύγω τα λάθη ή τους μπελάδες, πρέπει να καταστέλλω τη διαφθορά και τις προθέσεις μου, και να μην αφήσω κανέναν να τις διακρίνει. Εφόσον δεν κάνω λάθη και μπορέσω να επιμείνω μέχρι τέλους, θα κερδίσω ευλογίες, θ’ αποφύγω τις συμφορές και θα πετύχω στην πίστη μου στον θεό!” Συχνά παροτρύνουν, παρακινούν κι ενθαρρύνουν τον εαυτό τους κατ’ αυτόν τον τρόπο. Κατά βάθος, πιστεύουν ότι αν κάνουν λάθη, οι πιθανότητές τους να κερδίσουν ευλογίες θα μειωθούν σημαντικά. Δεν είναι γεμάτα τα βάθη της καρδιάς τους με τέτοιους υπολογισμούς και πεποιθήσεις; Εάν αφήσουμε στην άκρη το αν αυτός ο υπολογισμός ή αυτή η πεποίθηση των αντίχριστων είναι ορθά ή λανθασμένα, με βάση αυτό, για ποιο ζήτημα θ’ ανησυχούν περισσότερο όταν τους κλαδεύουν; (Για τις προοπτικές και το πεπρωμένο τους.) Συσχετίζουν το κλάδεμα με τις προοπτικές και το πεπρωμένο τους —αυτό έχει να κάνει με τη μοχθηρή τους φύση. Σκέφτονται μέσα τους: “Κλαδεύομαι έτσι επειδή θα με αποκλείσουν; Μήπως επειδή δεν με θέλουν; Θα με εμποδίσει, άραγε, ο οίκος του θεού να κάνω αυτό το καθήκον; Μήπως δεν φαίνομαι αξιόπιστος; Θα με αντικαταστήσουν με κάποιον καλύτερο; Εάν αποκλειστώ, μπορώ παρ’ όλα αυτά να ευλογηθώ; Μπορώ και πάλι να εισέλθω στη βασιλεία των ουρανών; Φαίνεται ότι δεν έχω αποδώσει και τόσο ικανοποιητικά, γι’ αυτό πρέπει στο εξής να είμαι πιο προσεκτικός, να μάθω να είμαι υπάκουος και φρόνιμος, και να μη δημιουργώ προβλήματα. Πρέπει να μάθω να είμαι υπομονετικός και να επιβιώνω με το κεφάλι χαμηλά. Κάθε μέρα, όταν κάνω κάτι, πρέπει να βαδίζω πολύ προσεκτικά. Δεν γίνεται να χαλαρώσω. Παρόλο που αυτήν τη φορά ήμουν απρόσεκτος και προδόθηκα, και με κλάδεψαν, το ύφος τους δεν φάνηκε και πολύ αυστηρό. Φαίνεται πως το πρόβλημα δεν είναι πολύ σοβαρό, φαίνεται πως έχω ακόμα μια ευκαιρία —μπορώ ακόμα να ξεφύγω από τις συμφορές και να λάβω ευλογίες, οπότε θα πρέπει απλώς να το αποδεχτώ ταπεινά. Δεν είναι ότι πρόκειται να απαλλαχθώ από τα καθήκοντά μου, πόσο μάλλον να αποκλειστώ ή να αποβληθώ, οπότε μπορώ να δεχτώ ένα τέτοιο κλάδεμα”. Είναι αυτή μια στάση αποδοχής του κλαδέματος; Είναι αυτή αληθινή γνώση της διεφθαρμένης διάθεσης του ατόμου; Είναι πραγματικά η επιθυμία να μετανοήσει και να γυρίσει σελίδα; Είναι πραγματική αποφασιστικότητα να ενεργήσει σύμφωνα με τις αρχές; Όχι, δεν είναι. Τότε γιατί ενεργούν με αυτόν τον τρόπο; Επειδή έχουν αυτήν την αμυδρή ελπίδα ότι μπορούν να αποφύγουν τις συμφορές και να λάβουν ευλογίες. Όσο υπάρχει ακόμα αυτή η αμυδρή ελπίδα, δεν μπορούν να προδώσουν τον εαυτό τους, δεν μπορούν να αποκαλύψουν τον πραγματικό τους εαυτό, δεν μπορούν να αποκαλύψουν στους άλλους τι κρύβουν στα βάθη της καρδιάς τους και ούτε μπορούν να αφήσουν τους άλλους να μάθουν για την πικρία που κρύβουν μέσα τους. Πρέπει να τα κρύψουν αυτά τα πράγματα, πρέπει να βάλουν την ουρά στα σκέλια και να μην επιτρέψουν στους άλλους να καταλάβουν το αληθινό τους πρόσωπο. Οπότε, μετά το κλάδεμα δεν αλλάζουν καθόλου και συνεχίζουν να ενεργούν όπως έκαναν και πριν. Ποια είναι λοιπόν η αρχή που κρύβεται πίσω από τις πράξεις τους; Απλώς να προστατεύουν στα πάντα τα δικά τους συμφέροντα. Όποια λάθη κι αν κάνουν, δεν το γνωστοποιούν στους άλλους· πρέπει να κάνουν τους πάντες γύρω τους να πιστεύουν ότι είναι τέλειοι, ότι δεν έχουν ελαττώματα και ατέλειες, κι ότι δεν κάνουν ποτέ λάθη. Με αυτόν τον τρόπο μεταμφιέζονται. Αφού διατηρήσουν τις μεταμφιέσεις τους για μεγάλο χρονικό διάστημα, έχουν την αυτοπεποίθηση πως σχεδόν σίγουρα θα αποφύγουν τις συμφορές, πως θα ευλογηθούν και πως θα εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος όγδοο)]. Είδα από τα λόγια του Θεού ότι, όταν οι αντίχριστοι κλαδεύονται επειδή παραβιάζουν τις αρχές ή κάνουν κακό, αυτό που τους ανησυχεί περισσότερο είναι μήπως αποκλειστούν και δεν κερδίσουν ευλογίες. Έτσι, γίνονται απίστευτα προσεκτικοί σε ό,τι κάνουν μετά απ’ αυτό, και φυλάγονται απέναντι στον Θεό και τους ανθρώπους. Νομίζουν ότι, εφόσον δεν κάνουν τίποτα λάθος και δεν εκθέτουν τα ελαττώματά τους για να τα ανακαλύψουν οι άλλοι, μπορούν να διατηρήσουν τη θέση τους και οι ευλογίες τους θα είναι εγγυημένες. Είδα ότι οι αντίχριστοι είναι τρομερά εγωιστές, ελεεινοί, δόλιοι και μοχθηροί. Πιστεύουν στον Θεό μόνο για χάρη των ευλογιών. Όταν κλαδεύονται, σκέφτονται μόνο το δικό τους μέλλον και τα συμφέροντά τους. Μπορεί να είναι φρόνιμοι και να συμμορφώνονται για ένα διάστημα, αλλά είναι απλώς θέατρο, ώστε να παραμείνουν στην εκκλησία για να αποφύγουν τις καταστροφές. Είδα ότι η στάση μου απέναντι στο κλάδεμα ήταν ακριβώς όπως φέρονται οι αντίχριστοι, καθώς συνέδεα το κλάδεμα με τη λήψη ευλογιών. Όταν κλαδευόμουν, έκανα εικασίες για το αν η επικεφαλής θα με απάλλασσε από τα καθήκοντά μου, και ανησυχούσα για το αν θα είχα καλό μέλλον και προορισμό. Πρόσεχα υπερβολικά κάθε μου κίνηση στο καθήκον μου μετά απ’ αυτό. Σκεφτόμουν και ξανασκεφτόμουν τυχόν προτάσεις ή ζητήματα που ήθελα να αναφέρω, γιατί φοβόμουν πολύ μήπως κάνω λάθος και εκθέσω τις ανεπάρκειές μου. Τότε η επικεφαλής θα καταλάβαινε την αξία μου και θα με απάλλασσε από τα καθήκοντά μου. Έγινα ακόμα πιο αμυντική απέναντι στον Θεό όταν είδα άλλους αδελφούς και αδελφές γύρω μου να απαλλάσσονται από τα καθήκοντά τους, φοβούμενη μήπως κάνω λάθος και κλαδευτώ ξανά ή απαλλαγώ από τα καθήκοντά μου. Δεν είχα αποδεχτεί αληθινά το κλάδεμα ούτε είχα κάνει αυτοκριτική και δει τα σφάλματά μου. Ήμουν απλώς τυφλά σε επιφυλακή απέναντι στον Θεό και χρησιμοποιούσα δόλιες τακτικές για να καμουφλαριστώ. Σκέφτηκα ότι, εφόσον έκρυβα το πραγματικό μου πρόσωπο και δεν έκανα άλλα λάθη ούτε κλαδευόμουν, δεν θα απαλλασσόμουν από τα καθήκοντά μου, και τότε θα μπορούσα να παραμείνω στην εκκλησία και να καταλήξω με καλή έκβαση και προορισμό. Ήμουν πάντα προσεκτική με τον Θεό, καθώς έστυβα το μυαλό μου για να υπολογίσω τα προσωπικά μου κέρδη ή ζημίες. Έβλεπα ζητήματα, αλλά δεν έκανα καθόλου αναζήτηση ούτε τα ανέφερα. Με ένοιαζε μόνο να φυλάω τα νώτα μου και δεν υπολόγιζα καθόλου το έργο της εκκλησίας. Ήμουν τόσο εγωίστρια και δόλια. Εφόσον καμουφλαριζόμουν έτσι, αν και μπορούσα να ξεγελάσω την επικεφαλής για ένα διάστημα και να μην απαλλαγώ αμέσως από τα καθήκοντά μου, αν ποτέ δεν έκανα αυτοκριτική, δεν μετανοούσα ούτε έκανα αλλαγές, αργά ή γρήγορα θα αποκαλυπτόμουν και θα αποκλειόμουν από τον Θεό. Συνειδητοποιώντας το αυτό, έκανα μια προσευχή, έτοιμη να μετανοήσω και να αναζητήσω την αλήθεια για να λύσω το πρόβλημά μου.
Κατά την αναζήτησή μου, διάβασα μερικά από τα λόγια του Θεού σχετικά με το πώς να χειρίζομαι σωστά το κλάδεμα. Τα λόγια του Θεού λένε: «Στην πραγματικότητα, ο οίκος του Θεού κλαδεύει τους ανθρώπους αποκλειστικά και μόνο επειδή συμπεριφέρονται πεισματικά και αυθαίρετα όταν εκτελούν τα καθήκοντά τους, διαταράσσοντας και αναστατώνοντας έτσι το έργο του οίκου του Θεού, χωρίς να κάνουν αυτοκριτική και χωρίς να μετανοούν· τότε μόνο τους κλαδεύει ο οίκος του Θεού. Σε μια τέτοια περίπτωση, το γεγονός ότι κλαδεύονται σημαίνει ότι αποκλείονται; (Όχι, δεν σημαίνει κάτι τέτοιο.) Σε καμία περίπτωση· οι άνθρωποι θα πρέπει να το αποδέχονται με θετικό τρόπο. Στο πλαίσιο αυτό, οποιοδήποτε κλάδεμα, είτε προέρχεται από τον Θεό είτε από κάποιον άνθρωπο, είτε προέρχεται από επικεφαλής και εργάτες είτε από αδελφούς και αδελφές, δεν είναι κακόβουλο, αλλά ωφέλιμο για το έργο της εκκλησίας. Το να μπορεί κανείς να κλαδέψει κάποιον άλλον όταν εκείνος έχει ενεργήσει πεισματικά και αυθαίρετα κι έχει αναστατώσει το έργο του οίκου του Θεού είναι κάτι δίκαιο και θετικό. Πρόκειται για κάτι που πρέπει να κάνουν οι έντιμοι άνθρωποι κι εκείνοι που αγαπούν την αλήθεια» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος όγδοο)]. «Σε ό,τι αφορά το κλάδεμα, ποιο είναι το ελάχιστο που θα πρέπει να κατανοούν οι άνθρωποι; Πρέπει οι άνθρωποι να βιώσουν το κλάδεμα προτού μπορέσουν να κάνουν το καθήκον τους σύμφωνα με τα πρότυπα —είναι απαραίτητο. Είναι, επίσης, κάτι που οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζουν σε καθημερινή βάση και να βιώνουν συχνά για να κερδίσουν τη σωτηρία στην πίστη τους στον Θεό. Όλοι έχουν ανάγκη το κλάδεμα. Είναι το κλάδεμα ενός ανθρώπου κάτι που αφορά τις προοπτικές και το πεπρωμένο του; (Όχι.) Σε τι αποσκοπεί, λοιπόν, το κλάδεμα ενός ανθρώπου; Στο να καταδικαστεί; (Όχι, γίνεται έτσι ώστε οι άνθρωποι να κατανοήσουν την αλήθεια και να κάνουν το καθήκον τους με βάση τις αρχές.) Σωστά. Αυτή είναι η πιο σωστή κατανόηση του θέματος. Το κλάδεμα είναι ένα είδος πειθαρχίας, ένα είδος συμμόρφωσης, και φυσικά είναι επίσης μια μορφή βοήθειας και σωτηρίας. Το να κλαδεύεσαι σου επιτρέπει να μεταστρέψεις τις λανθασμένες σου επιδιώξεις εγκαίρως. Σου επιτρέπει να αναγνωρίζεις άμεσα τα προβλήματα που έχεις στο παρόν, και σου επιτρέπει να αναγνωρίζεις εγκαίρως τις διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτεις. Ό,τι κι αν συμβεί, το να κλαδεύεσαι μπορεί να σε βοηθήσει να αναγνωρίζεις τα λάθη σου και να κάνεις τα καθήκοντά σου σύμφωνα με τις αρχές. Αυτό σε σώζει εγκαίρως από το να δημιουργήσεις αποκλίσεις και να παρεκκλίνεις, και σε αποτρέπει από το να προκαλείς σοβαρά προβλήματα. Αυτό δεν είναι η μεγαλύτερη βοήθεια για τους ανθρώπους, και η μεγαλύτερη σωτηρία τους; Όσοι έχουν συνείδηση και λογική θα πρέπει να είναι σε θέση να διαχειρίζονται σωστά το κλάδεμα» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος όγδοο)]. Έμαθα από τα λόγια Του ότι το κλάδεμα είναι ένας τρόπος εξαγνισμού και τελείωσης των ανθρώπων. Είναι επίσης κάτι που πρέπει να αντιμετωπίσουμε και να υποστούμε στη διαδικασία της ανάπτυξής μας στη ζωή. Τα λόγια του κλαδέματος μπορεί να είναι πραγματικά σκληρά και αιχμηρά μερικές φορές, αλλά απευθύνονται στις διεφθαρμένες διαθέσεις μας. Ξεσκεπάζουν και αναλύουν άμεσα τη διαφθορά και την επαναστατικότητά μας. Το κλάδεμα δεν εμπεριέχει καθόλου κακία απέναντί μας, και δεν γίνεται για να μας καταδικάσει και να μας αποκλείσει —δεν σχετίζεται με το μέλλον και τη μοίρα μας. Αλλά εγώ είχα τη στρεβλή πεποίθηση ότι το να κλαδεύομαι σήμαινε ότι καταδικαζόμουν, ότι θα απαλλασσόμουν από τα καθήκοντά μου και θα αποκλειόμουν. Το ότι παρεξηγούσα τον Θεό μ’ αυτόν τον τρόπο ήταν άρνηση της δικαιοσύνης Του και βλασφημία εναντίον Του! Το ότι με κλάδεψε η επικεφαλής οφειλόταν κυρίως στο ότι ήμουν αλαζονική και αυτάρεσκη, και ενεργούσα αυθαίρετα, διαταράσσοντας το έργο της εκκλησίας, πράγμα που ήταν πραγματικά εξοργιστικό. Η επικεφαλής ήθελε να κάνω αλλαγές το συντομότερο δυνατό για να προστατεύσει το έργο της εκκλησίας. Το να υιοθετήσει αυστηρό ύφος ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο και δεν με απάλλασσε από τα καθήκοντά μου. Εκείνα τα λόγια του κλαδέματος χτύπησαν ακριβώς στη ρίζα των προβλημάτων, των αποκλίσεων και των διεφθαρμένων διαθέσεών μου, και μου επέτρεψαν να δω τη σοβαρότητα του ζητήματος. Η καρδιά μου ήταν τόσο μουδιασμένη και άκαμπτη, και χωρίς αυτό, θα είχα αγνοήσει τελείως τα ευγενικά λόγια προτροπής και θα συνέχιζα να κάνω το ίδιο λάθος. Τότε δεν θα σημείωνα ποτέ πρόοδο στο καθήκον μου. Θα συνέχιζα να κάνω κακό και να διαταράσσω το έργο της εκκλησίας. Κάθε φορά που κλαδευόμουν, αυτό διόρθωνε άμεσα τις αποκλίσεις και τα λάθη μου, σταματώντας απότομα την πορεία του κακού μου. Αυτό είναι που με βοηθάει πραγματικά περισσότερο. Όσο σκέφτομαι προσεκτικά πότε αποκόμισα τα περισσότερα οφέλη στην αλήθεια, αυτά προήλθαν από τις φορές που είχα σκοντάψει και πέσει, και είχα κλαδευτεί. Ένιωσα πραγματικά ότι το κλάδεμα είναι η καλύτερη, η πιο αποτελεσματική μέθοδος με την οποία ο Θεός μάς κρίνει και μας καθαίρει. Το να μπορώ να βιώνω το κλάδεμα είναι χάρη του Θεού και η ειδική εύνοιά Του για μένα. Αλλά εγώ δεν αναζητούσα την αλήθεια ούτε έκανα αυτοκριτική. Συνέχιζα απλώς να ζω μέσα σε παρανοήσεις για τον Θεό, ανησυχώντας για το μέλλον και τη μοίρα μου. Ήμουν τόσο παράλογη και δεν ήξερα το καλό μου.
Διάβασα αυτό το χωρίο από τα λόγια του Θεού σε μια συνάθροιση κάποτε, και με άγγιξε βαθιά. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αν κάποιος, ενώ εκτελεί το καθήκον του, κάνει διαρκώς σχέδια για τα δικά του συμφέροντα και τις προοπτικές του και δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη του το έργο της εκκλησίας ή τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, έτσι δεν εκτελεί το καθήκον του· έτσι μηχανορραφεί για προσωπικό του όφελος, κάνοντας πράγματα για να εξασφαλίσει οφέλη και να αποκτήσει ευλογίες για τον εαυτό του. Όταν η εκτέλεση ενός καθήκοντος είναι έτσι, η φύση του αλλάζει: Γίνεται μια προσπάθεια να συνάψει κανείς συμφωνίες με τον Θεό, να χρησιμοποιήσει την εκτέλεση του καθήκοντος για να πετύχει τους προσωπικούς του στόχους. Αυτός ο τρόπος ενέργειας είναι πολύ πιθανό να αναστατώσει το έργο του οίκου του Θεού. Αν προκαλέσει μόνο μικρές απώλειες στο έργο της εκκλησίας, τότε υπάρχει ακόμα περιθώριο για εξιλέωση και μπορεί να του δοθεί ακόμα μια ευκαιρία να εκτελέσει το καθήκον του, αντί να αποπεμφθεί· αν όμως προκαλέσει μεγάλες απώλειες στο έργο της εκκλησίας και εξοργίσει τον Θεό και τους ανθρώπους, τότε θα αποκαλυφθεί και θα αποκλειστεί, και δεν θα του δοθεί άλλη ευκαιρία να εκτελέσει το καθήκον του. Κάποιοι άνθρωποι αποδεσμεύονται και αποκλείονται με αυτόν τον τρόπο. Γιατί αποκλείονται; Έχετε εντοπίσει τη βασική αιτία; Αποκλείονται γιατί σκέφτονται συνέχεια τα δικά τους κέρδη και τις δικές τους απώλειες, παρασύρονται από τα δικά τους συμφέροντα, δεν μπορούν να επαναστατήσουν ενάντια στη σάρκα και δεν έχουν καμία στάση υποταγής απέναντι στον Θεό, οπότε έχουν την τάση να διαπράττουν παραπτώματα από απερισκεψία. Πιστεύουν στον Θεό μόνο για να αποκτήσουν κέρδος, χάρη και ευλογίες, και δεν πιστεύουν σε καμία περίπτωση για να κερδίσουν την αλήθεια, οπότε η πίστη τους στον Θεό αποτυγχάνει. Αυτή είναι η βασική αιτία του προβλήματος. Πιστεύετε ότι είναι άδικο να αποκαλυφθούν και να αποκλειστούν αυτοί οι άνθρωποι; Δεν είναι καθόλου άδικο, το καθορίζει εξ ολοκλήρου η φύση τους. Όποιος δεν αγαπάει την αλήθεια ή δεν επιδιώκει την αλήθεια τελικά θα αποκαλυφθεί και θα αποκλειστεί» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αν αναζητά κανείς τις αλήθεια-αρχές μπορεί να εκτελέσει καλά το καθήκον του). Ο Θεός εκθέτει ότι, αν σκέφτεσαι και σχεδιάζεις πάντα για τα δικά σου συμφέροντα και το μέλλον σου στο καθήκον σου, η φύση αυτού που κάνεις έχει αλλάξει, και δεν είναι πια εκτέλεση καθήκοντος. Είναι βέβαιο ότι θα καταλήξεις να κάνεις κακό και να διαταράσσεις το έργο της εκκλησίας, και μετά θα απαλλαγείς από τα καθήκοντά σου και θα αποκλειστείς. Σκέφτηκα ότι ήμουν καινούργια ως επικεφαλής, δεν ήξερα τις αρχές και έκανα κυρίως ό,τι ήθελα. Ακόμη και αφού κλαδεύτηκα, όχι μόνο δεν μετανόησα, αλλά συνέχιζα να σκέφτομαι το δικό μου μέλλον και τη μοίρα μου, και φοβόμουν μήπως μετατεθώ. Έβλεπα καθαρά τα προβλήματα, αλλά για να προστατεύσω τον εαυτό μου, προτιμούσα να καθυστερώ το έργο παρά να τα επισημαίνω. Δεν έκανα έτσι το καθήκον μου· έβαζα σε κίνδυνο το έργο της εκκλησίας και έκανα το κακό. Κάποιοι από τους ανθρώπους που είδα να απαλλάσσονται από τα καθήκοντά τους και να αποκλείονται προστάτευαν πάντα τα δικά τους συμφέροντα στο καθήκον τους. Αφότου προέκυπταν προβλήματα κι εκείνοι κλαδεύονταν, δεν κατέβαλλαν μεγάλη προσπάθεια στις αλήθεια-αρχές, αλλά απλώς καμουφλάρονταν, και φυλάγονταν απέναντι στον Θεό και τους επικεφαλής. Ανησυχούσαν συνεχώς μήπως απαλλαγούν από τα καθήκοντά τους και αποκλειστούν. Ζούσαν συνεχώς σ’ αυτόν τον φαύλο κύκλο. Η σχέση τους με τον Θεό δεν ήταν κανονική και δεν έφερναν ποτέ αποτελέσματα στο καθήκον τους. Κάποιοι μάλιστα έκαναν κακό και διατάρασσαν το έργο της εκκλησίας, με αποτέλεσμα να αποκαλυφθούν και να αποκλειστούν. Μπορούσα να δω από τις αποτυχίες τους ότι το αν έχει κανείς σωστό κίνητρο και σωστή αφετηρία στην πίστη και το καθήκον του, και το ποιο μονοπάτι επιλέγει, είναι κρίσιμα ζητήματα. Αυτά επηρεάζουν άμεσα την έκβαση και τον προορισμό του. Η κατάστασή μου, η συμπεριφορά μου και το μονοπάτι στο οποίο βρισκόμουν ήταν όλα ίδια με εκείνων των ανθρώπων. Καθώς φοβόμουν πάντα μήπως κάνω λάθη στο καθήκον μου και κλαδευτώ, ήμουν δειλή και σε επιφυλακή απέναντι στον Θεό, προσκολλημένη άκαμπτα στα δικά μου συμφέροντα και το μέλλον μου, αλλά σπάνια αναζητούσα τις αλήθεια-αρχές για να λύσω τυχόν προβλήματά μου για τα οποία με κλάδευε η επικεφαλής. Αν συνεχιζόταν αυτό για περισσότερο καιρό, όχι μόνο δεν θα σημείωνα πρόοδο στο καθήκον μου, αλλά θα ζημιωνόταν το έργο και θα άφηνα πίσω μου μια παράβαση. Η φύση και οι συνέπειες αυτού του πράγματος είναι σοβαρές. Αυτό δεν θα σήμαινε ότι ο Θεός θα με αποκάλυπτε και θα με απέκλειε, αλλά ότι εγώ θα κατέστρεφα το δικό μου μέλλον. Σε εκείνο το σημείο, συνειδητοποίησα ότι αυτό που χρειαζόταν να κάνω περισσότερο τότε δεν ήταν να ανησυχώ για το αν θα απαλλασσόμουν από τα καθήκοντά μου και θα αποκλειόμουν, αλλά να στοχαστώ πραγματικά τα ζητήματα που επεσήμανε η επικεφαλής, να καταβάλω προσπάθεια στην αναζήτηση και την εξέταση των αλήθεια-αρχών, και να πασχίσω να ακολουθώ τις αρχές στο καθήκον μου. Αν δεν τα πήγαινα καλά παρόλο που έδινα τον καλύτερό μου εαυτό και απαλλασσόμουν από τα καθήκοντά μου, τότε θα έπρεπε και πάλι να υποταχθώ στις διευθετήσεις του Θεού.
Τότε βρήκα μερικά ακόμη λόγια του Θεού για να κάνω πράξη και να εισέλθω σ’ αυτά. Τα λόγια του Θεού λένε: «Ο προορισμός και η μοίρα σας είναι πολύ σημαντικοί για σας —έχουν πολύ σημαντική επίδραση σ’ εσάς. Πιστεύετε ότι αν δεν ενεργείτε με μεγάλη προσοχή, θα σημαίνει ότι παύετε να έχετε έναν προορισμό, ότι έχετε καταστρέψει την ίδια σας τη μοίρα. Αλλά έχετε σκεφθεί ποτέ ότι οι άνθρωποι που καταβάλλουν προσπάθειες αποκλειστικά προς χάριν του προορισμού τους, απλώς κοπιάζουν ματαίως; Τέτοιες προσπάθειες δεν είναι αληθινές —είναι κίβδηλες και απατηλές. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε όσοι καταβάλλουν προσπάθεια μόνο για χάρη του προορισμού τους βρίσκονται στο κατώφλι της τελικής τους ήττας, διότι η αποτυχία στην πίστη κάποιου στον Θεό προκαλείται από τον δόλο. Έχω πει προηγουμένως ότι δεν αρέσκομαι στην κολακεία, τη δουλοπρέπεια ή στην ενθουσιώδη μεταχείρισή Μου από τους ανθρώπους. Θέλω οι έντιμοι άνθρωποι να αντιμετωπίσουν την αλήθεια Μου και τις προσδοκίες Μου. Πολύ δε περισσότερο, Μου αρέσει όταν οι άνθρωποι είναι ικανοί να λαμβάνουν υπόψη την καρδιά Μου στον μέγιστο βαθμό, και όταν είναι, μάλιστα, ικανοί να δαπανήσουν τα πάντα για χάρη Μου. Μονάχα έτσι μπορεί η καρδιά Μου να νοιώσει παρηγοριά» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Περί προορισμού). «Οι άνθρωποι πρέπει να προσεγγίζουν τα καθήκοντά τους και τον Θεό με ειλικρινή καρδιά. Όσοι φοβούνται τον Θεό θα πρέπει να είναι σε θέση να το κάνουν αυτό. Τι είδους στάση έχουν οι άνθρωποι με ειλικρινή καρδιά απέναντι στον Θεό; Αν μη τι άλλο, έχουν θεοφοβούμενη καρδιά. Έχουν καρδιά που υποτάσσεται στον Θεό σε όλα τα πράγματα· δηλαδή, δεν ρωτούν για ευλογίες ή συμφορές, δεν θέτουν όρους και αφήνονται στο έλεος της ενορχήστρωσης του Θεού. Αυτοί είναι άνθρωποι με ειλικρινή καρδιά» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αν αναζητά κανείς τις αλήθεια-αρχές μπορεί να εκτελέσει καλά το καθήκον του). Ο Θεός λέει ότι οι άνθρωποι που σκέφτονται πάντα το δικό τους μέλλον και προορισμό στο καθήκον τους, και που σκέφτονται μόνο τα δικά τους συμφέροντα, δεν είναι ειλικρινείς απέναντι στον Θεό, αλλά προσπαθούν να Τον χρησιμοποιήσουν και να Τον εξαπατήσουν. Προκαλούν αηδία στον Θεό· Εκείνος τους απεχθάνεται. Στον Θεό αρέσουν οι ειλικρινείς άνθρωποι που δεν νοιάζονται για ευλογίες ή κατάρες, δεν έχουν όρους και είναι ειλικρινείς στο καθήκον τους. Μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος λαμβάνει την έγκριση του Θεού. Μόλις κατάλαβα την πρόθεση του Θεού, βρήκα ένα μονοπάτι άσκησης. Στο καθήκον μου, έπρεπε να εστιάσω στο να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής άνθρωπος, να ανοίξω την καρδιά μου στον Θεό και να αφήσω πίσω τα προσωπικά κέρδη ή ζημίες. Όταν κλαδευόμουν, ανεξάρτητα από τη στάση της επικεφαλής απέναντί μου κι απ’ το αν θα απαλλασσόμουν από τα καθήκοντά μου ή όχι, έπρεπε να αναζητώ τις αρχές για να κάνω καλά το καθήκον μου —αυτό είναι το κλειδί. Τότε, η επικεφαλής με κλάδευε κυρίως επειδή ήμουν αλαζονική και αυτάρεσκη, και έκανα τα πράγματα όπως ήθελα εγώ. Αν δεν αντιμετωπιζόταν αυτό το πρόβλημα, ήταν πιθανό να συνέχιζα να φέρομαι έτσι. Έκανα, λοιπόν, μια σύνοψη του κάθε προβλήματος που είχε προκύψει και τα συνέκρινα με τις αρχές ένα προς ένα. Αν δεν είχα καταλάβει κάτι ξεκάθαρα, πήγαινα να συναναστραφώ με άλλους. Όταν συναντούσα κάτι για το οποίο δεν ήμουν σίγουρη μετά απ’ αυτό, δεν βιαζόμουν πια να εμπιστευτώ τον εαυτό μου και δεν έκανα πράγματα βασισμένη στις δικές μου ιδέες. Προσευχόμουν στον Θεό και αναζητούσα ήσυχα τις αρχές. Συζητούσα επίσης τα πράγματα με τους συνεργάτες μου μέχρι να φτάσουμε σε συναίνεση. Μετά από λίγο καιρό που το έκανα αυτό, προέκυπταν λιγότερα λάθη στο καθήκον μου. Όταν αντιμετώπιζα μια δυσκολία που πραγματικά δεν μπορούσα να λύσω, ζητούσα βοήθεια από ανώτερους επικεφαλής. Μια φορά, όταν έκανα μια ερώτηση, ένιωθα ακόμα κάποια αβεβαιότητα αφότου τελείωσε τη συναναστροφή του ένας ανώτερος επικεφαλής. Ένιωθα ότι είχα ακόμα κάποιες ερωτήσεις και ήθελα να τις θέσω, αλλά φοβόμουν ότι, αν δεν ήταν καλές ερωτήσεις, ο επικεφαλής μπορεί να έλεγε ότι είχα χαμηλό επίπεδο και μου έλειπε η διορατικότητα. Πάνω που δίσταζα, συνειδητοποίησα ότι ανησυχούσα πάλι για τα δικά μου κέρδη και ζημίες. Άρχισα να προσεύχομαι στον Θεό ξανά και ξανά, έτοιμη να κάνω πράξη την αλήθεια και να είμαι ειλικρινής. Είτε έβλεπα το ζήτημα σωστά είτε όχι, ήμουν πρόθυμη να διορθώσω τα κίνητρά μου και να καταλάβω ξεκάθαρα αυτήν την πτυχή της αλήθειας. Τελικά, μάζεψα το θάρρος να κάνω τις ερωτήσεις μου. Ο επικεφαλής, μόλις με άκουσε, είπε ότι τα ζητήματα υπήρχαν όντως. Συναναστράφηκε επίσης λέγοντας: «Αν υπάρχει ακόμα κάτι που δεν είναι ξεκάθαρο, που δεν έχει αντιμετωπιστεί πλήρως, πρέπει να το αναφέρεις αμέσως. Αυτό θα βοηθήσει το έργο της εκκλησίας». Ακούγοντας τον επικεφαλής να το λέει αυτό, ήμουν πραγματικά ευγνώμων στον Θεό, και ένιωσα την εσωτερική γαλήνη που προέρχεται από το να αφήνεις πίσω τα προσωπικά συμφέροντα και να είσαι ειλικρινής.
Μέσα απ’ αυτές τις εμπειρίες, έμαθα πόσο καλό είναι πραγματικά για εμάς το κλάδεμα. Το να κλαδεύεσαι μπορεί να είναι δύσκολο εκείνη τη στιγμή, αλλά τώρα είμαι σε θέση να το χειρίζομαι κατάλληλα, και μπορώ να υποτάσσομαι και να αναζητώ τις αλήθεια-αρχές για να λύνω τα προβλήματά μου. Αυτό με κάνει να νιώθω πολύ πιο γαλήνια.
