75. Δεν με περιορίζει πια ο προορισμός μου

Όταν πρωτοβρήκα τον Θεό, ήμουν γεμάτη πάθος και, δύο μήνες μετά, άρχισα να κάνω γενικά καθήκοντα. Αργότερα, ανέλαβα καθήκοντα φιλοξενίας και, παρότι ήμουν απασχολημένη με κάθε είδους εργασίες, δεν παραπονέθηκα ποτέ για τις κακουχίες ούτε για την εξάντληση. Πίστευα πως, για να σωθώ, έπρεπε να προετοιμάσω περισσότερες καλές πράξεις και πως έπρεπε να αντέξω περισσότερα βάσανα και να πληρώσω τίμημα στα καθήκοντά μου. Δύο χρόνια αργότερα, το 2007, επιλέχθηκα ως επικεφαλής της εκκλησίας και κατέβαλα ακόμα περισσότερη προσπάθεια, ενώ δαπάνησα τον εαυτό μου ακόμα περισσότερο. Δεν ήξερα ποδήλατο, κι έτσι πήγαινα με τα πόδια στα μέρη όπου δεν βόλευε η συγκοινωνία. Δεν κουραζόμουν, σαν να είχα ανεξάντλητη ενέργεια, κι ένιωθα πως ο Θεός παρακολουθούσε τις προσπάθειές μου και πως, στο μέλλον, ο Θεός θα αντάμειβε τις θυσίες μου με έναν καλό προορισμό. Αργότερα, συνεργαζόμουν ενεργά σε οποιοδήποτε καθήκον διευθετούσε η εκκλησία και, παρότι η προχωρημένη μου ηλικία δημιουργούσε αληθινές δυσκολίες, δεν περιοριζόμουν ποτέ από αυτές.

Το 2017, όταν ήμουν 76 χρονών, οι επικεφαλής διευθέτησαν να κάνω έργο κάθαρσης στην εκκλησία. Χάρηκα πολύ που ένιωσα ότι, ακόμα και στην ηλικία μου, είχα ακόμα την ευκαιρία να κάνω τα καθήκοντά μου, πράγμα που σήμαινε πως ο Θεός στ’ αλήθεια μου έδινε χάρη και με εξύψωνε! Έλεγα στον εαυτό μου να χαρεί αυτήν την ευκαιρία να κάνω τα καθήκοντά μου. Τα καθήκοντα με απασχολούσαν συνεχώς τότε και, συνήθως, έπεφτα για ύπνο αργά, όμως δεν ένιωθα κούραση. Μια μέρα του 2019, ξαφνικά ένιωσα ζαλάδα και δύσπνοια ενώ περπατούσα. Αφού έκανα τσεκάπ στο νοσοκομείο, διαγνώστηκα με υψηλή πίεση και καρδιοπάθεια, κι ο γιατρός με συμβούλεψε να νοσηλευτώ για θεραπεία. Ανησύχησα, καθώς σκέφτηκα: «Η νοσηλεία δεν κρατάει μόνο μια-δυο μέρες· αν νοσηλευτώ, οι επικεφαλής θα πρέπει οπωσδήποτε να βρουν κάποιον άλλον για να αναλάβει το καθήκον μου, και μήπως έτσι θα χάσω την ευκαιρία να κάνω αυτό το καθήκον; Στην ηλικία μου, με τα προβλήματα υγείας που έχω, δεν θα μπορώ ούτε άλλα καθήκοντα να κάνω. Αν πάρω εξιτήριο και θα μπορώ μόνο να φιλοξενώ συναθροίσεις μικρών ομάδων, τότε τι καλές πράξεις θα μπορώ να εκτελώ κάνοντας ένα τόσο ασήμαντο καθήκον; Πώς θα σωθώ χωρίς καλές πράξεις; Όχι, δεν υπάρχει περίπτωση να εγκαταλείψω το καθήκον μου προκειμένου να νοσηλευτώ για θεραπεία. Εξάλλου, αν ο Θεός με δει να επιμένω στα καθήκοντά μου ενώ είμαι άρρωστη, είναι σίγουρο ότι θα με προστατεύσει». Είπα γρήγορα: «Δεν θα μείνω στο νοσοκομείο· θα πάω σπίτι και θα πάρω αγωγή». Επειτα, συνέχισα να κάνω τα καθήκοντά μου κάθε μέρα, όπως πάντα.

Ένα βράδυ, δύο χρόνια αργότερα, ένιωσα ξαφνικά μια έντονη σουβλιά κατά μήκος της μέσης και ως τα ισχία μου. Την επομένη, η κόρη μου με πήγε στο νοσοκομείο για εξετάσεις και διαγνώστηκα με κάταγμα στη σπονδυλική στήλη λόγω οστεοπόρωσης. Το κεφάλι μου βούιζε κι ένιωθα να μου έρχεται ο ουρανός σφοντύλι. Ένιωθα την καρδιά μου να χτυπά σαν τρελή και το σώμα μου να στραγγίζει από δύναμη. Κάθισα σε μια καρέκλα με έναν απερίγραπτο πόνο στην καρδιά, μην ξέροντας πώς να αντιμετωπίσω αυτήν την αλήθεια. Σκέφτηκα μέσα μου: «Τόσα χρόνια πιστεύω στον Θεό και, παρότι δεν έχω υποφέρει μεγάλες κακουχίες στα καθήκοντά μου, έχω αντέξει πολλές μικρές δυσκολίες. Επιπλέον, αφού κάνω τα καθήκοντά μου αυτήν τη στιγμή, τότε πώς μπορεί να με βρήκε αυτή η ασθένεια έτσι ξαφνικά; Μήπως ο Θεός τη χρησιμοποιεί για να με εμποδίσει να κάνω τα καθήκοντά μου;» Ένιωθα εντελώς συντετριμμένη. Έπειτα, σκέφτηκα: «Ακόμα κι αν αναρρώσω στο μέλλον από αυτήν την ασθένεια, στην ηλικία μου, δεν θα μπορώ να κάνω κάποιο σημαντικό καθήκον. Το πολύ-πολύ να μπορώ να φιλοξενώ συναθροίσεις. Δεν θα μπορούσα να υποφέρω ούτε να δαπανήσω τον εαυτό μου, οπότε τι καλές πράξεις θα έβγαιναν αν εκτελούσα έτσι τα καθήκοντά μου; Ζηλεύω στ’ αλήθεια εκείνους τους νεότερους αδελφούς και αδελφές που μπορούν να κάνουν κάθε είδους καθήκον. Τι θαυμάσιο που θα ήταν να μπορούσα να γυρίσω πίσω τον χρόνο μερικές δεκαετίες! Γιατί δεν με άφησε ο Θεός να γεννηθώ μερικές δεκαετίες αργότερα;» Όταν πήγα σπίτι, μόνο να ξαπλώσω μπορούσα, ενώ με δυσκολία περπατούσα. Δεν μπορούσα να κάνω κανένα καθήκον. Όταν έρχονταν οι αδελφές, μου ήταν δύσκολο ακόμα και να ανοίξω την πόρτα. Ένιωθα πράγματι αρνητικά και σκεφτόμουν: «Έχω αχρηστευθεί; Πιστεύω στον Θεό εδώ και τόσα χρόνια, κάνω συνεχώς τα καθήκοντά μου, υποφέρω και δαπανώ τόσο πολύ τον εαυτό μου. Κάποτε πίστευα πως μπορούσα να σωθώ, αλλά ούτε που φαντάστηκα ποτέ πως θα αχρηστευόμουν και δεν θα μπορούσα να κάνω κανένα καθήκον». Αυτές οι σκέψεις μού προκαλούσαν απογοήτευση. Ζούσα σε μια κατάσταση αρνητικότητας, κι η καρδιά μου δεν μπορούσε να βρει γαλήνη ενώπιον του Θεού. Το πνεύμα μου σκοτείνιασε πολύ. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό: «Θεέ μου, από τότε που αρρώστησα και δεν μπορούσα να κάνω τα καθήκοντά μου, νιώθω μεγάλη απόγνωση. Συνεχώς ανησυχώ ότι δεν θα μπορέσω να σωθώ, και δεν ξέρω ποια πτυχή της αλήθειας πρέπει να αναζητήσω για να το διορθώσω. Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με και καθοδήγησέ με ώστε να αναγνωρίσω τα προβλήματά μου».

Αργότερα, διάβασα κάποια απ’ τα λόγια του Θεού: «Υπάρχουν και κάποιοι ηλικιωμένοι αδελφοί, από 60 έως 80-90 ετών, οι οποίοι, λόγω της προχωρημένης ηλικίας τους, αντιμετωπίζουν κι αυτοί κάποιες δυσκολίες. Παρά την ηλικία τους, ο τρόπος σκέψης τους δεν είναι απαραίτητα τόσο σωστός ή ορθολογικός, ενώ οι ιδέες και οι απόψεις τους δεν συμφωνούν απαραίτητα με την αλήθεια. Αυτοί οι μεγάλοι άνθρωποι, λοιπόν, αντιμετωπίζουν κι αυτοί προβλήματα και ανησυχούν διαρκώς για το εξής: “Δεν είμαι πια τόσο καλά στην υγεία μου και τα καθήκοντα που μπορώ να εκτελέσω είναι περιορισμένα. Αν εκτελέσω μόνο αυτό το ασήμαντο καθήκον, θα με θυμάται ο Θεός; Πού και πού αρρωσταίνω και χρειάζομαι φροντίδα. Αν δεν υπάρχει κανείς να με φροντίσει, δεν μπορώ να εκτελέσω το καθήκον μου. Τι να κάνω, λοιπόν; Γέρασα πια· ξεχνάω τα λόγια του Θεού αφού τα διαβάσω και δυσκολεύομαι να κατανοήσω την αλήθεια. Όταν συναναστρέφομαι σχετικά με την αλήθεια, μπερδεύω τα λόγια μου, δεν έχω λογικό ειρμό ούτε κάποια εμπειρία που να αξίζει να μοιραστώ. Γέρασα και δεν έχω αρκετή ενέργεια, δεν βλέπω πολύ καλά και δεν είμαι πια δυνατός. Με δυσκολεύουν τα πάντα. Όχι μόνο δεν μπορώ να εκτελέσω το καθήκον μου, αλλά και ξεχνάω εύκολα και κάνω λάθη. Μερικές φορές μπερδεύομαι και δημιουργώ προβλήματα τόσο στην εκκλησία όσο και στους αδελφούς και τις αδελφές μου. Μου είναι πολύ δύσκολο να επιδιώξω την αλήθεια και να φτάσω στη σωτηρία. Τι μπορώ να κάνω;” Όλα αυτά τα πράγματα τους κάνουν να αγχώνονται και να σκέφτονται το εξής: “Γιατί έπρεπε να φτάσω σ’ αυτήν την ηλικία για να αρχίσω να πιστεύω στον Θεό; Γιατί δεν άρχισα να πιστεύω κι εγώ στα είκοσι ή στα τριάντα μου όπως έκαναν αυτοί εκεί οι άνθρωποι; Και στα σαράντα ή τα πενήντα να άρχιζα, πάλι καλά θα ήταν! Γιατί έπρεπε να μάθω για το έργο του Θεού τώρα που είμαι τόσο μεγάλος; Δεν λέω ότι η μοίρα μου είναι κακή· τουλάχιστον τώρα έχω γνωρίσει το έργο του Θεού. Η μοίρα μου είναι καλή και ο Θεός μού έχει δείξει μεγάλη καλοσύνη! Ένα πράγμα με στενοχωρεί μόνο: το ότι έχω γεράσει. Αν και δεν έχω πολύ καλή μνήμη και αντιμετωπίζω κάποια προβλήματα υγείας, έχω δύναμη μέσα μου. Το θέμα είναι πως το σώμα μου δεν με υπακούει και με πιάνει υπνηλία μετά από λίγη ώρα στις συναθροίσεις. Μερικές φορές, με παίρνει ο ύπνος όταν κλείνω τα μάτια μου για να προσευχηθώ. Όταν διαβάζω τα λόγια του Θεού, το μυαλό μου ταξιδεύει και, αφού διαβάσω λίγες σελίδες, αρχίζω να νυστάζω, με παίρνει ο ύπνος και δεν εμπεδώνω τα λόγια. Τι μπορώ να κάνω; Εφόσον αντιμετωπίζω τέτοιες πρακτικές δυσκολίες, άραγε είμαι ακόμα ικανός να επιδιώξω και να κατανοήσω την αλήθεια; Αν όχι, και αν δεν μπορώ να ασκηθώ σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, δεν θα πάει στράφι όλη η πίστη μου; Δεν θα αποτύχω να σωθώ; Τι μπορώ να κάνω; Με τρώει η ανησυχία! […]” […] Δεν ισχύει ότι οι ηλικιωμένοι δεν έχουν τίποτα να κάνουν ή ότι δεν μπορούν να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους και σίγουρα όχι ότι δεν μπορούν να επιδιώξουν την αλήθεια· μπορούν να κάνουν πολλά. Οι διάφορες αιρέσεις και πλάνες, οι διάφορες παραδοσιακές ιδέες και αντιλήψεις, τα πράγματα που δηλώνουν άγνοια και ισχυρογνωμοσύνη, και τα συντηρητικά, ανορθολογικά και στρεβλά πράγματα που έχουν συσσωρευτεί μέσα σου κατά τη διάρκεια της ζωής σου έχουν στοιβαχτεί όλα τους μέσα στην καρδιά σου. Θα πρέπει, λοιπόν, να αφιερώσεις ακόμη περισσότερο χρόνο από ό,τι οι νέοι για να τα φέρεις στην επιφάνεια, να τα αναλύσεις και να τα αναγνωρίσεις. Δεν ισχύει πως δεν έχεις τίποτα να κάνεις, ούτε θα πρέπει να νιώθεις διαρκώς αγωνία, άγχος και ανησυχία. Αυτό δεν είναι ούτε δική σου δουλειά ούτε δική σου ευθύνη. Οι ηλικιωμένοι θα πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να έχουν τη σωστή νοοτροπία. Αν και μπορεί να είσαι μιας κάποιας ηλικίας και σχετικά γερασμένος σωματικά, θα πρέπει και πάλι να έχεις τη νοοτροπία νέου ανθρώπου. Αν και μεγαλώνεις και δεν έχεις πια τόσο γερό μυαλό και θυμητικό, εφόσον μπορείς ακόμα να αποκτήσεις αυτογνωσία και να κατανοήσεις τα λόγια Μου και την αλήθεια, αυτό αποδεικνύει πως ούτε γέρος είσαι ούτε υστερείς σε επίπεδο. Αν κάποιος έχει πατήσει τα εβδομήντα, αλλά δεν μπορεί να κατανοήσει την αλήθεια, αυτό δείχνει πως το ανάστημά του είναι πολύ μικρό και δεν μπορεί να αντεπεξέλθει σ’ αυτό που του ζητείται. Η ηλικία, λοιπόν, δεν παίζει ρόλο όταν μιλάμε για την αλήθεια» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού κι έκανα αυτοκριτική, συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου ήταν ακριβώς όπως την είχε εκθέσει ο Θεός, κι ένιωσα ντροπή και αμηχανία. Για πολλά χρόνια, πίστευα στον Θεό και επικεντρωνόμουν σε εξωτερικό έργο αντί να καταβάλλω προσπάθεια για την αλήθεια, ενώ δεν κατανοούσα ξεκάθαρα τις αλήθειες σχετικά με το πώς εργάζεται ο Θεός για να σώσει τους ανθρώπους. Μόλις αρρώστησα, η διεφθαρμένη διάθεσή μου, καθώς κι οι παράλογες, μεροληπτικές σκέψεις και απόψεις μου εκτέθηκαν όλες. Όταν ήμουν υγιής και δεν με είχε βρει η ασθένεια ή η συμφορά, έκανα τα καθήκοντά μου κάθε μέρα όπως όλοι οι νέοι άνθρωποι κι ήμουν στ’ αλήθεια ευτυχισμένη. Όσο γερνούσα, διάφορες ασθένειες έρχονταν η μία μετά την άλλη, κι ανησυχούσα συνεχώς για το πότε μπορεί να αρρωστήσω και να μην μπορώ να κάνω τα καθήκοντά μου. Συχνά αγχωνόμουν και απογοητευόμουν, βυθιζόμουν στα αρνητικά συναισθήματα. Αργότερα, όταν αρρώστησα και δεν μπορούσα να κάνω τα καθήκοντά μου, κατέρρευσα εντελώς, έφτασα ακόμα και σε σημείο να παρεξηγήσω τον Θεό. Νόμιζα πως ο Θεός ήθελε να με αποκλείσει και δεν θα με έσωζε πλέον, οπότε δεν μπορούσα να ορθώσω ανάστημα και ζούσα σε μια αρνητική κατάσταση. Τώρα κατάλαβα πως, παρότι ήμουν σε μεγάλη ηλικία και άρρωστη, και δεν μπορούσα να βγω να κάνω τα καθήκοντά μου, το μυαλό μου παρέμενε καθαρό, μπορούσα ακόμα να κατανοώ τα λόγια του Θεού, και μπορούσα ακόμα να αναζητήσω την αλήθεια για να απαλλαγώ απ’ τη διεφθαρμένη διάθεσή μου. Υπό την καθοδήγηση των λόγων του Θεού, απέκτησα πίστη. Είπα ήρεμα στον εαυτό μου πως, όσο ήμουν ακόμα ζωντανή, έπρεπε να αδράξω αυτήν την περιορισμένη ευκαιρία με σκοπό να πασχίσω για την αλήθεια και να χρησιμοποιήσω την αλήθεια για να απαλλαγώ απ’ τις μεροληπτικές και παράλογες σκέψεις και απόψεις μέσα μου. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, στο παρελθόν, όταν μπορούσα να δαπανώ τον εαυτό μου για τα καθήκοντά μου, ένιωθα πως επιδίωκα πραγματικά την αλήθεια, αλλά τώρα που αρρώστησα, έχω αναπτύξει παρανοήσεις κι έχω φορτωθεί υπερβολική αρνητικότητα. Τι ακριβώς το προκάλεσε αυτό; Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με και καθοδήγησέ με ώστε να πάρω ένα μάθημα».

Διάβασα δύο εδάφια από τα λόγια του Θεού: «Όλοι όσοι πιστέψουν στον Θεό είναι έτοιμοι να αποδεχτούν μόνο τη χάρη, τις ευλογίες και τις υποσχέσεις Του. Τα μόνα πράγματα που είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν είναι η καλοσύνη και το έλεός Του. Κανένας τους, όμως, δεν περιμένει ούτε προετοιμάζεται να αποδεχτεί την παίδευση και την κρίση του Θεού, τις δοκιμασίες και τον εξευγενισμό Του ή τις στερήσεις Του. Ούτε ένας απ’ αυτούς δεν προετοιμάζεται ώστε να αποδεχτεί την κρίση και την παίδευση του Θεού, τις στερήσεις Του ή τις κατάρες Του. Είναι κανονική αυτή η σχέση μεταξύ των ανθρώπων και του Θεού ή όχι; (Δεν είναι κανονική.) Γιατί λέτε ότι δεν είναι κανονική; Σε τι υστερεί; Στο ότι οι άνθρωποι δεν διαθέτουν την αλήθεια, κι αυτό γιατί έχουν πάρα πολλές αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, παρανοούν διαρκώς τον Θεό και δεν αναζητούν την αλήθεια για να τα διορθώσουν όλα αυτά. Όλα αυτά, λοιπόν, μπορεί πιθανότατα να οδηγήσουν σε προβλήματα. Πιο συγκεκριμένα, οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό μόνο και μόνο για να λάβουν ευλογίες και το μόνο που θέλουν είναι να συνάψουν συμφωνία μαζί Του. Παρόλο που έχουν διάφορες απαιτήσεις απ’ Αυτόν, δεν επιδιώκουν την αλήθεια κι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Με το που συναντήσουν κάτι που δεν συνάδει με τις αντιλήψεις τους, γεννιούνται με τη μία μέσα τους αντιλήψεις, παράπονα και παρανοήσεις για τον Θεό. Μπορεί μάλιστα να φτάσουν σε σημείο να Τον προδώσουν. Έχει σοβαρές συνέπειες αυτό; Σε ποιο μονοπάτι βαδίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι όταν πιστεύουν στον Θεό; Μπορεί, τώρα, να έχετε ακούσει ένα σωρό κηρύγματα και να πιστεύετε πως έχετε φτάσει σε σημείο να κατανοείτε κάμποσες αλήθειες. Στην πραγματικότητα, όμως, συνεχίζετε να βαδίζετε στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό μόνο και μόνο για να χορτάσετε με άρτο» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. «Οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό με σκοπό να κερδίσουν ευλογίες, ανταμοιβή, στέφανο. Αυτό δεν υπάρχει στην καρδιά καθενός; Είναι γεγονός ότι υπάρχει. Οι άνθρωποι δεν μιλούν συχνά γι’ αυτό, και μάλιστα καλύπτουν το κίνητρο και την επιθυμία τους να αποκτήσουν ευλογίες· αυτή, όμως, η επιθυμία και αυτό το κίνητρο που έχουν οι άνθρωποι στα βάθη της καρδιάς τους παρέμεναν πάντοτε ακλόνητα. Όση πνευματική θεωρία κι αν καταλαβαίνουν, όση κι αν είναι η βιωματική γνώση τους, όποιο καθήκον κι αν μπορούν να εκτελέσουν, όσα δεινά κι αν υπομένουν και όσο μεγάλο τίμημα κι αν πληρώνουν, ποτέ δεν εγκαταλείπουν το κίνητρο που κρύβεται βαθιά στην καρδιά τους για ευλογίες· μοχθούν συνεχώς σιωπηλά υπηρετώντας αυτό το κίνητρο. Αυτό δεν είναι που έχει θαφτεί πιο βαθιά μέσα στην καρδιά των ανθρώπων; Πώς θα αισθανόσασταν αν δεν είχατε αυτό το κίνητρο να λάβετε ευλογίες; Με ποια στάση θα εκτελούσατε το καθήκον σας και θα ακολουθούσατε τον Θεό; Τι θα απογίνονταν οι άνθρωποι αν απαλλάσσονταν απ’ αυτό το κίνητρο για ευλογίες που είναι κρυμμένο στην καρδιά τους; Πιθανόν πολλοί να γίνονταν αρνητικοί, ενώ κάποιοι δεν θα είχαν κίνητρο να κάνουν τα καθήκοντά τους. Θα έχαναν το ενδιαφέρον τους για την πίστη τους στον Θεό, λες και είχε εξαφανιστεί η ψυχή τους. Θα φαινόταν λες και τους είχαν αρπάξει την καρδιά. Γι’ αυτό λέω ότι το κίνητρο για ευλογίες είναι κάτι που κρύβεται βαθιά στην καρδιά των ανθρώπων» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Έξι ενδείξεις ανάπτυξης στη ζωή). Ο Θεός εξέθεσε την αληθινή μου κατάσταση. Πολλά χρόνια που πίστευα στον Θεό, όλες οι δαπάνες και τα βάσανά μου υποκινούνταν από την επιθυμία μου να κερδίσω ευλογίες. Έβλεπα τις θυσίες και τις δαπάνες μου ως διαπραγματευτικό χαρτί προς ανταλλαγή για την είσοδό μου στη βασιλεία. Πίστευα πως, όσο περισσότερα βάσανα άντεχα, όσο μεγαλύτερο τίμημα πλήρωνα και όσο περισσότερες καλές πράξεις προετοίμαζα, τόσο περισσότερα προσόντα είχα για να σωθώ. Έτσι, επικεντρωνόμουν στα βάσανα και στη δαπάνη ενώ έκανα τα καθήκοντά μου, αλλά όταν αρρώστησα και δεν μπορούσα να κάνω πια τα καθήκοντά μου, τότε, εντελώς ξαφνικά, κατέρρευσα. Όλα αυτά εξέθεσαν το ποια ήμουν στ’ αλήθεια. Όταν υπήρχε κάτι να κερδίσω, κατάλαβα πως μπορούσα να παραμερίσω τα πάντα, να αντέξω κακουχίες, να πληρώσω τίμημα και να δαπανήσω τον εαυτό μου, αλλά μόλις είδα να χάνεται η ελπίδα μου για ευλογίες, τότε εγκατέλειψα τον εαυτό μου και, μέσα σε μια στιγμή, βγήκαν στην επιφάνεια όλες οι παρανοήσεις και τα παράπονά μου. Είδα πως έκανα τα καθήκοντά μου μόνο για να κερδίσω ευλογίες, αντιμετώπιζα τις προσπάθειες, τα βάσανα και τη δαπάνη μου ως μέσα διαπραγμάτευσης με τον Θεό. Ήμουν εντελώς ποταπή! Αυτό που έκανα προκάλεσε όχι μόνο την απέχθεια και το μίσος του Θεού, αλλά και τον δικό μου αποτροπιασμό με τον ίδιο μου τον εαυτό. Κάποια σαν εμένα δεν άξιζε τη σωτηρία του Θεού! Η έκθεση από τα λόγια του Θεού μού έδειξε ότι ήμουν στο λάθος μονοπάτι στην πίστη μου, και ότι, αν δεν μετανοούσα, ήταν γραφτό μου να αποτύχω.

Μια μέρα, διάβασα κι άλλα λόγια του Θεού: «Το θέμα δεν είναι να πιστεύεις στον Θεό για να κερδίσεις τη χάρη ή την ανοχή και το έλεός Του. Τότε, τι θα κερδίσεις; Τη σωτηρία. Και τι σηματοδοτεί την κατεύθυνση προς τη σωτηρία; Ποια είναι τα πρότυπα που απαιτεί ο Θεός; Τι χρειάζεται για να σωθεί κανείς; Να διορθώσει τη διεφθαρμένη διάθεσή του. Αυτή είναι η ουσία του θέματος. Οπότε, σε τελική ανάλυση, στο κάτω-κάτω της γραφής, όσο κι αν υπέφερες, όσο μεγάλο τίμημα κι αν πλήρωσες ή όσο αληθινός πιστός κι αν διακηρύττεις ότι είσαι, αν τελικά δεν έχει διορθωθεί καθόλου η διεφθαρμένη διάθεσή σου, αυτό σημαίνει ότι δεν επιδιώκεις την αλήθεια. Με άλλα λόγια, δεν έχει διορθωθεί η διεφθαρμένη σου διάθεση, επειδή δεν επιδιώκεις την αλήθεια. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχεις καν ξεκινήσει να βαδίζεις στο μονοπάτι της σωτηρίας· σημαίνει πως όλα όσα λέει ο Θεός και όλο το έργο που κάνει για να σώσει τον άνθρωπο δεν έχουν το παραμικρό αποτέλεσμα πάνω σου, δεν σε έχουν οδηγήσει να καταθέσεις καμία μαρτυρία και δεν έχουν αποδώσει καρπούς μέσα σου» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (2)]. Απ’ τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι η σωτηρία δεν μετριέται με το πόσους δρόμους έχει περπατήσει κάποιος ούτε με το πόσο μεγάλο τίμημα έχει πληρώσει. Όσους δρόμους κι αν έχει περπατήσει κάποιος ή όσο κι αν έχει υποφέρει, αν δεν έχει αλλάξει η διάθεσή του, τότε δεν μπορεί να σωθεί και, στο τέλος, θα αποκλειστεί. Μόνο αν επιδιώκει την αλήθεια και αλλάξει τη διάθεσή του μπορεί να κερδίσει κάποιος την έγκριση του Θεού. Στο παρελθόν, πίστευα πως όσο περισσότερα καθήκοντα έκανα και όσο περισσότερο υπέφερα, τόσο περισσότερες πιθανότητες είχα να σωθώ. Έτσι, επικεντρώθηκα αποκλειστικά στο εξωτερικό έργο, δαπανούσα τον εαυτό μου και υπέφερα. Νόμιζα πως, αν τα έκανα όλα αυτά, θα είχα μια ευκαιρία να σωθώ, ενώ νόμιζα ακόμα κι ότι η επιδίωξή μου ήταν δικαιολογημένη. Συνειδητοποίησα ότι οι απόψεις μου ήταν πραγματικά στρεβλές. Όταν αρρώστησα, δεν αναζήτησα την αλήθεια για να απαλλαγώ απ’ τη διεφθαρμένη διάθεσή μου. Απεναντίας, ανέπτυξα παρανοήσεις και παράπονα εναντίον του Θεού, και ζούσα σε κατάσταση αρνητικότητας. Εφόσον δεν επιδίωκα την αλήθεια, όσους δρόμους κι αν περπατούσα, όσο κι αν υπέφερα, αν δεν άλλαζε η ζωή-διάθεσή μου, τότε δεν θα λάμβανα την έγκριση του Θεού. Η ευκαιρία που δίνει ο Θεός στους ανθρώπους να κάνουν τα καθήκοντά τους έχει ως σκοπό να τους δώσει τη δυνατότητα να επικεντρωθούν στη ζωή-είσοδο στη διάρκεια των καθηκόντων τους, αλλά και να τους καταστήσει ικανούς να ενεργούν σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, καθώς και να κάνουν συνεχώς αυτοκριτική και να αναζητούν την αλήθεια για να απαλλαγούν απ’ τη διεφθαρμένη διάθεσή τους. Μόνο αν τα κάνουν όλα αυτά οι άνθρωποι μπορούν να κερδίσουν τη σωτηρία απ’ τον Θεό. Άκουσα έναν ύμνο με τα λόγια του Θεού, που έχει τίτλο «Ο Θεός θέλει η ανθρωπότητα να επιδιώξει την αλήθεια και να επιβιώσει»:

[…]

3  Όσον αφορά όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από το επίπεδο και την ηλικία σου ή τα χρόνια που πιστεύεις στον Θεό, θα πρέπει να καταβάλλεις προσπάθεια προς το μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Δεν θα πρέπει να δίνεις έμφαση σε τυχόν αντικειμενικές δικαιολογίες, αλλά θα πρέπει να επιδιώκεις την αλήθεια άνευ όρων. Μην πορεύεσαι όπως όπως. Ας υποθέσουμε ότι αντιμετωπίζεις την επιδίωξη της αλήθειας ως σπουδαίο ζήτημα στη ζωή σου και πασχίζεις και κάνεις προσπάθειες να τη φτάσεις, αλλά ίσως στο τέλος δεν καταφέρνεις να αποκτήσεις και να φτάσεις όση αλήθεια ήλπιζες κατά την επιδίωξή σου. Ο Θεός, όμως, λέει πως θα σου δώσει έναν προορισμό που σου ταιριάζει ανάλογα με τη στάση επιδίωξης της αλήθειας που υιοθετείς, καθώς και ανάλογα με την ειλικρίνειά σου· κάτι τέτοιο θα είναι υπέροχο!

4  Για την ώρα, μην επικεντρώνεσαι στο ποιος θα είναι ο προορισμός ή η έκβασή σου, ούτε στο τι θα συμβεί και τι επιφυλάσσει το μέλλον, ούτε στο αν θα μπορέσεις να αποφύγεις τη συμφορά και να μην πεθάνεις. Μη σκέφτεσαι τέτοια πράγματα και μην τα ζητάς. Επικεντρώσου μόνο στα λόγια και τις απαιτήσεις του Θεού και φτάσε σε σημείο να επιδιώκεις την αλήθεια, να κάνεις καλά το καθήκον σου και να ικανοποιείς τις προθέσεις του Θεού, αλλά και φρόντισε να μην απογοητεύσεις τον Θεό, που περιμένει και προσμένει εδώ και έξι χιλιάδες χρόνια. Δώσε λίγη παρηγοριά στον Θεό, φρόντισε να δει πως υπάρχει ελπίδα για σένα και άφησε τις επιθυμίες Του να πραγματοποιηθούν σ’ εσένα. Πες Μου, θα σου φερόταν άδικα ο Θεός αν το έκανες αυτό; Ακόμη και αν τα τελικά αποτελέσματα δεν είναι αυτά που θα ήθελες, πώς θα πρέπει να αντιμετωπίσεις αυτό το γεγονός ως δημιούργημα; Θα πρέπει να υποταχθείς σε όλες τις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, χωρίς να έχεις προσωπικά σχέδια. Είναι σωστό να έχει κανείς μια τέτοια νοοτροπία.

«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Γιατί πρέπει ο άνθρωπος να επιδιώκει την αλήθεια

Έπειτα, διάβασα ένα εδάφιο απ’ τα λόγια του Θεού: «Η επιδίωξη της αλήθειας είναι σπουδαίο ζήτημα στην ανθρώπινη ζωή. Δεν υπάρχει άλλο ζήτημα εξίσου σημαντικό με την επιδίωξη της αλήθειας ούτε άλλο ζήτημα που να ξεπερνά σε αξία την απόκτησή της. Ήταν εύκολο να ακολουθήσεις τον Θεό μέχρι σήμερα; Πρέπει να βιαστείς και να θεωρήσεις την επιδίωξη της αλήθειας ως ζήτημα μεγάλης σημασίας! Αυτό το στάδιο του έργου τις έσχατες ημέρες είναι το σημαντικότερο στάδιο έργου που κάνει ο Θεός πάνω στους ανθρώπους κατά το έξι χιλιάδων ετών σχέδιο διαχείρισής Του. Η επιδίωξη της αλήθειας είναι η μεγαλύτερη προσδοκία που εναποθέτει ο Θεός στον εκλεκτό Του λαό. Ελπίζει πως οι άνθρωποι θα βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι, το οποίο είναι η επιδίωξη της αλήθειας» («Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Γιατί πρέπει ο άνθρωπος να επιδιώκει την αλήθεια). Στα λόγια του Θεού, ένιωσα τις επίπονες προθέσεις του Θεού κι η καρδιά μου συγκινήθηκε πραγματικά. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα των τύψεων και των ενοχών. Ανατρέχοντας στα χρόνια της πίστης μου στον Θεό, είδα ότι δεν είχα επικεντρωθεί στην αναζήτηση της αλήθειας στα λόγια του Θεού, αλλά μόνο στο εξωτερικό έργο, κι ότι η ζωή-διάθεσή μου δεν είχε αλλάξει σχεδόν καθόλου. Ο Θεός μού έδωσε τη χάρη με την ευκαιρία να κάνω τα καθήκοντά μου, με την πρόθεση να επιδιώξω την αλήθεια και τη ζωή-είσοδο στη διάρκεια των καθηκόντων μου. Εγώ, όμως, παραστράτησα και χρησιμοποίησα τα καθήκοντά μου για να προσπαθήσω να διαπραγματευτώ με τον Θεό. Είχα την οποιαδήποτε συνείδηση ή λογική; Δεν μπορούσα πια να επικεντρωθώ στην έκβαση και στον προορισμό μου. Όπως κι αν με αντιμετώπιζε ο Θεός, είτε είχα είτε δεν είχα καλή έκβαση, έπρεπε να επιδιώξω ειλικρινά την αλήθεια και να κάνω το καθήκον μου όσο καλύτερα μπορούσα, για να παρηγορήσω την καρδιά του Θεού. Αργότερα, όταν βελτιώθηκε λίγο η υγεία μου, άρχισα να κάνω καθήκοντα φιλοξενίας.

Στη συνέχεια, λόγω των σοβαρών διώξεων και συλλήψεων που έκανε το ΚΚΚ, δεν μπορούσα να κάνω πια καθήκοντα φιλοξενίας. Ένιωθα κάπως χαμένη. Μετά, όμως, σκέφτηκα πως, παρότι δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου, μπορούσα ακόμα να ασκούμαι στο να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού από μόνη μου, στο σπίτι, και να καταβάλλω μεγαλύτερη προσπάθεια για να τα αναλογίζομαι. Επίσης, μπορούσα και να γράφω άρθρα βιωματικής μαρτυρίας, να αναζητώ την αλήθεια και να κάνω αυτοκριτική. Επιπλέον, υπήρχαν μαθήματα που μπορούσα να πάρω στο σπίτι. Στο παρελθόν, ήθελα πάντα να έχω τον τελευταίο λόγο, να μιλάω από θέση ισχύος και να κάνω αντίλογο όταν συνέβαινε κάτι, κι αυτό αφορούσε την αλαζονική μου διάθεση, απ’ την οποία έπρεπε να απαλλαγώ. Διάβασα, λοιπόν, τα λόγια του Θεού κι έκανα αυτοκριτική και, όταν μου συνέβαινε κάτι, συνειδητά υποτασσόμουν και έπαιρνα μαθήματα, κι έτσι έμαθα να παραμερίζω τον εαυτό μου και να αποδέχομαι την καθοδήγηση των άλλων. Τώρα, είμαι ηλικιωμένη και δεν μπορώ να κάνω σημαντικά καθήκοντα. Ο Θεός, όμως, λέει: «Ήταν εύκολο να ακολουθήσεις τον Θεό μέχρι σήμερα; Πρέπει να βιαστείς και να θεωρήσεις την επιδίωξη της αλήθειας ως ζήτημα μεγάλης σημασίας! Αυτό το στάδιο του έργου τις έσχατες ημέρες είναι το σημαντικότερο στάδιο έργου που κάνει ο Θεός πάνω στους ανθρώπους κατά το έξι χιλιάδων ετών σχέδιο διαχείρισής Του. Η επιδίωξη της αλήθειας είναι η μεγαλύτερη προσδοκία που εναποθέτει ο Θεός στον εκλεκτό Του λαό. Ελπίζει πως οι άνθρωποι θα βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι, το οποίο είναι η επιδίωξη της αλήθειας» («Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Γιατί πρέπει ο άνθρωπος να επιδιώκει την αλήθεια). Τα λόγια του Θεού με εμπνέουν, και είμαι διατεθειμένη να καταβάλω προσπάθεια για να επιδιώξω την αλήθεια. Όσο ζω, θα επιδιώκω την αλήθεια και θα ακολουθώ με επιμέλεια τον Θεό!