11. Πώς με βοήθησε η αποδοχή της επίβλεψης

Ήμουν υπεύθυνη για το ευαγγελικό έργο δύο ομάδων. Λίγο καιρό πριν, κάποιοι άλλοι αδελφοί και αδελφές απαλλάχθηκαν απ’ τα καθήκοντά τους επειδή δεν έκαναν πρακτικό έργο και έκαναν μόνο τα βασικά. Αγχώθηκα λίγο. Σκέφτηκα ότι έπρεπε να κάνω πρακτικό έργο και να λύνω πρακτικά ζητήματα, αλλιώς θα απαλλασσόμουν κι εγώ. Σε μια συνάθροιση, η επικεφαλής με ρώτησε: «Έχεις συναναστραφεί για τις αρχές με τους αδελφούς και τις αδελφές που μεταφέρθηκαν πρόσφατα από άλλες εκκλησίες;» Αιφνιδιάστηκα. Υπήρχε ένα πρόβλημα. Τους είχα πει μόνο για τις εργασίες μας, όχι για τις αρχές. Τι θα ’πρεπε να πω στην επικεφαλής; Αν έλεγα ότι δεν είχα συναναστραφεί, θα πίστευε ότι δεν έκανα αληθινό έργο; Αλλά αν έλεγα ότι είχα συναναστραφεί, δεν θα ήταν αλήθεια. Ένιωσα ενοχές και είπα, τραυλίζοντας: «Απλώς συναναστράφηκα λίγο πάνω στις ελλείψεις τους». Η επικεφαλής απάντησε αμέσως: «Αν δεν μοιραστείς μαζί τους τις αρχές, δεν θα έχουν κατεύθυνση στο καθήκον. Θα έχουν έτσι καλά αποτελέσματα; Πρέπει να εστιάσουμε στην καλλιέργεια αυτών των αδελφών». Όταν η επικεφαλής επισήμανε το πρόβλημά μου, ένιωσα το πρόσωπό μου να καίγεται. Αναρωτιόμουν τι θα σκεφτόταν για μένα, αν θα σκεφτόταν ότι δεν είχα κάνει ούτε ένα τόσο απλό καθήκον, άρα δεν έκανα πρακτικό έργο.

Σύντομα, μια από τις ομάδες υπό την ευθύνη μου άρχισε χάνει σε παραγωγικότητα και άρχισαν να εμφανίζονται αρκετά προβλήματα στο έργο μου. Η επικεφαλής σκέφτηκε ότι ίσως επηρεαζόταν η αποτελεσματικότητα του έργου μας, οπότε αποφάσισε να παραμείνω υπεύθυνη μόνο στη μία απ’ τις ομάδες. Αναστατώθηκα πολύ όταν το άκουσα. Αναρωτήθηκα αν η επικεφαλής πίστευε ότι δεν έκανα πρακτικό έργο. Διαφορετικά, δεν θα μείωνε τις αρμοδιότητές μου. Τελευταία, παρακολουθούσε συχνά το έργο μου. Μήπως πίστευε ότι δεν εργαζόμουν σκληρά, ότι ήμουν αναξιόπιστη; Θα με απάλλασσε απ’ τα καθήκοντά μου αν έβρισκε κι άλλα λάθη μου; Εκείνη την περίοδο, όταν άκουγα ότι η επικεφαλής θα ερχόταν στη συνάθροισή μας, άρχιζα να σκέφτομαι τι ερωτήσεις θα έκανε, ποιο έργο θα παρακολουθούσε. Σκέφτηκα ότι σχεδόν κάθε φορά ρωτούσε πώς πήγαιναν οι αδελφοί και οι αδελφές στο καθήκον τους, οπότε έσπευδα να μάθω γι’ αυτό πριν από τη συνάθροιση. Μερικές φορές έπρεπε να επιλυθούν άλλα ζητήματα, αλλά στη σκέψη ότι την επομένη δεν θα απαντούσα στις ερωτήσεις της επικεφαλής, φοβόμουν μην εκτεθώ επειδή δεν έκανα πρακτικό έργο. Έτσι, έβαζα στην άκρη τα επείγοντα ζητήματα και πήγαινα να μιλήσω με τους άλλους έναν-έναν. Μετά από λίγο καιρό, απλώς εργαζόμουν ασταμάτητα εκεί που εστίαζε η επικεφαλής και, παρόλο που ήμουν απασχολημένη κάθε μέρα, δεν είχα καλύτερα αποτελέσματα στο καθήκον μου, είχα χειρότερα. Σε μια συνάθροιση, η επικεφαλής με ρώτησε: «Η Τζοάνα τα πήγαινε καλά στο ευαγγελικό έργο παλιότερα, μα τελευταία τα πάει άσχημα. Ξέρεις τον λόγο;» Έμεινα άναυδη. Ωχ, όχι! Είχα επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση άλλων θεμάτων. Δεν ήξερα γιατί η Τζοάνα δεν τα πήγαινε καλά τελευταία. Η επικεφαλής συνέχισε να με ρωτάει, «Έχεις εξετάσει πάνω σε ποιες αλήθειες συναναστρέφεται όταν μοιράζεται το ευαγγέλιο και αν διορθώνει τις αντιλήψεις των ανθρώπων;» Τότε, πανικοβλήθηκα ακόμη περισσότερο. Δεν είχα ρωτήσει γι’ αυτό —τι θα έκανα; Αν δεν απαντούσα, θα σκεφτόταν ότι δεν παρακολουθούσα το έργο της αδελφής Τζοάνα, ότι δεν ανακάλυψα και δεν έλυσα τα προβλήματά της εγκαίρως, και γι’ αυτό μειωνόταν η παραγωγικότητά της. Έστειλα αμέσως μήνυμα στη Τζοάνα, αλλά δεν το είδε. Είχα τέτοιο άγχος, που ίδρωσαν τα χέρια μου. Τότε, ξαφνικά θυμήθηκα ότι η Τζοάνα μού είχε αναφέρει πάνω σε τι συναναστρεφόταν, κι έτσι το είπα αμέσως στην επικεφαλής. Δεν είπε τίποτε άλλο, και τελικά μου έφυγε το άγχος. Για λίγο καιρό, φοβόμουν τα μηνύματα από την επικεφαλής και μερικές φορές δεν κοιμόμουν καλά το βράδυ πριν από μια συνάθροιση. Όλο σκεφτόμουν: Τι θα με ρωτήσει η επικεφαλής; Πώς πρέπει να απαντήσω; Όταν έφτανε η ώρα της συνάθροισης, ήμουν ακόμα πιο νευρική, ανησυχούσα ότι, αν εμφανίζονταν κι άλλα προβλήματα, θα απαλλασσόμουν απ’ τα καθήκοντά μου. Κατάφερνα να τα βγάζω πέρα σε κάθε συνάθροιση, αλλά ένιωθα πολύ δυστυχισμένη, ήταν εξαντλητικό. Δεν είχα ενέργεια στο καθήκον μου και, όταν έπεφτε η παραγωγικότητα στο έργο των άλλων λόγω προβλημάτων, δεν είχα όρεξη να τα λύσω. Τότε, κατάλαβα ότι δεν ήμουν σε καλή κατάσταση. Προσήλθα ενώπιον του Θεού με προσευχή και αναζήτηση: «Θεέ μου, τελευταία φοβάμαι πολύ την επίβλεψη στο έργο μου. Ανησυχώ ότι αν εμφανιστούν προβλήματα, θα απαλλαγώ απ’ τα καθήκοντά μου. Ξέρω ότι αυτή δεν είναι η σωστή οπτική. Καθοδήγησέ με στον προβληματισμό και στην αυτογνωσία».

Κατά την πνευματική μου άσκηση διάβασα: «Μερικοί άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι ο οίκος του Θεού μεταχειρίζεται δίκαια τους ανθρώπους. Δεν πιστεύουν ότι ο Θεός βασιλεύει στον οίκο Του και ότι εκεί βασιλεύει η αλήθεια. Πιστεύουν ότι όποιο καθήκον κι αν κάνει κάποιος, αν προκύψει κάποιο πρόβλημα σ’ αυτό, ο οίκος του Θεού θα χειριστεί αμέσως την περίπτωσή του, θα του αφαιρέσει το δικαίωμα να κάνει αυτό το καθήκον και θα τον στείλει κάπου αλλού ή, μάλιστα, θα τον αποπέμψει από την εκκλησία. Είναι όντως έτσι; Ασφαλώς όχι. Ο οίκος του Θεού μεταχειρίζεται κάθε άτομο σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Ο Θεός είναι δίκαιος στη μεταχείρισή Του προς κάθε άτομο. Δεν εξετάζει μόνο το πώς συμπεριφέρεται ένα άτομο σε μια μεμονωμένη περίπτωση· εξετάζει τη φύση-ουσία του, τις προθέσεις του και τη στάση του. Ιδίως κοιτάζει, όταν κάνει κάποιος λάθος, το κατά πόσο μπορεί να κάνει αυτοκριτική, κατά πόσο δείχνει μεταμέλεια και κατά πόσο μπορεί να δει καθαρά την ουσία του προβλήματος με βάση τα λόγια Του, καταφέρνοντας έτσι να κατανοήσει την αλήθεια, να μισήσει τον εαυτό του και να μετανοήσει πραγματικά. […] Πείτε Μου, αν κάποιος έχει κάνει ένα λάθος αλλά τελικά κατανοεί αληθινά τα πράγματα και είναι διατεθειμένος να μετανοήσει, δεν θα του δώσει ο οίκος του Θεού μια ευκαιρία; Καθώς πλησιάζει στο τέλος του το έξι χιλιάδων ετών σχέδιο διαχείρισης του Θεού, υπάρχουν τόσο πολλά καθήκοντα που πρέπει να γίνουν. Αν όμως δεν έχεις συνείδηση και λογική, και δεν μεριμνάς για τις εργασίες που πρέπει, αν έχεις κερδίσει μια ευκαιρία να κάνεις ένα καθήκον αλλά δεν την εκτιμάς, αν δεν επιδιώκεις ούτε στο ελάχιστο την αλήθεια κι αφήνεις να περάσει πολύτιμος χρόνος, τότε θα αποκαλυφθείς. Αν είσαι συστηματικά επιπόλαιος όταν κάνεις το καθήκον σου, και δεν υποτάσσεσαι καθόλου όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με κλάδεμα, μπορεί να σε χρησιμοποιήσει παρ’ όλα αυτά ο οίκος του Θεού για να κάνεις κάποιο καθήκον; Στον οίκο του Θεού βασιλεύει η αλήθεια, όχι ο Σατανάς, και ο Θεός έχει τον τελικό λόγο για τα πάντα. Αυτός είναι που κάνει το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου κι Αυτός κυριαρχεί επί των πάντων. Δεν υπάρχει ανάγκη να αναλύσεις τι είναι σωστό και τι λάθος· το μόνο που χρειάζεται είναι να ακούς και να υποτάσσεσαι. Όταν βρεθείς αντιμέτωπος με το κλάδεμα, πρέπει να αποδεχτείς την αλήθεια και να διορθώσεις τα λάθη σου. Αν το κάνεις, ο οίκος του Θεού δεν θα σου αφαιρέσει το δικαίωμα να κάνεις ένα καθήκον. Αν φοβάσαι πάντα μήπως αποκλειστείς, αν δικαιολογείς πάντα τον εαυτό σου, χρησιμοποιώντας πάντοτε σοφιστείες για να αμυνθείς, τότε υπάρχει πρόβλημα. Οι άλλοι θα δουν ότι δεν αποδέχεσαι την αλήθεια στο ελάχιστο και ότι είσαι παράλογος. Τότε θα έχεις πρόβλημα και η εκκλησία θα είναι υποχρεωμένη να σε χειριστεί. Δεν αποδέχεσαι καθόλου την αλήθεια καθώς κάνεις το καθήκον σου, και φοβάσαι πάντα μήπως αποκαλυφθείς και αποκλειστείς. Αυτός ο φόβος σου είναι μολυσμένος από ανθρώπινες προθέσεις· μέσα σ’ αυτόν τον φόβο, υπάρχουν διεφθαρμένες σατανικές διαθέσεις, καθώς και καχυποψία, επιφυλακτικότητα και παρανόηση. Κανένα από αυτά δεν αποτελεί στάση που θα πρέπει να έχει ένα άτομο. Πρέπει αρχικά να αντιμετωπίσεις τον φόβο σου, και πρέπει να επιλύσεις και τις παρανοήσεις που έχεις για τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Είδα στα λόγια του Θεού ότι φοβόμουν την απόρριψη επειδή δεν καταλάβαινα τη διάθεση του Θεού ούτε τις αρχές για την απαλλαγή απ’ τα καθήκοντα στον οίκο Του. Όταν κάποιοι απαλλάχθηκαν επειδή δεν έκαναν πρακτικό έργο, και ήταν σαφές ότι το έργο μου είχε αρκετά προβλήματα, ανησύχησα ότι, αν εμφανίζονταν ακόμα περισσότερα, η επικεφαλής θα πίστευε ότι δεν έκανα πρακτικό έργο και θα απάλλασσε κι εμένα. Έτσι, ζούσα μες στην παρεξήγηση και την επιφυλακτικότητα, φοβούμενη την επίβλεψη στο έργο μου. Αλλά η αποκάλυψη των ζητημάτων και των ελλείψεων στο έργο μου δεν είναι κακό πράγμα. Έτσι μπορώ να βρω και να επιλύσω γρήγορα τα προβλήματα, βελτιώνοντας την αποτελεσματικότητά μου. Μα ήμουν μικροπρεπής και στενόμυαλη. Όταν η επικεφαλής επέβλεπε την εργασία μου, ήμουν σε επιφυλακή και την αμφισβητούσα· σκεφτόμουν μήπως πίστευε ότι δεν έκανα πρακτικό έργο, ότι ήμουν αναξιόπιστη. Θεωρούσα ότι με είχε στο μικροσκόπιο και μπορεί να με απάλλασσε απ’ τα καθήκοντά μου. Ήμουν γεμάτη τεχνάσματα και κόλπα. Υπάρχουν αρχές για την απαλλαγή των ανθρώπων στην εκκλησία. Κανείς δεν θα απαλλαγεί για μια μικρή αβλεψία, ένα λάθος στο καθήκον του. Αντίθετα, οι άνθρωποι παίρνουν στο έπακρο ευκαιρίες να μετανοήσουν και, αν δεν αλλάζουν και επηρεάζουν αρνητικά το έργο, θα απαλλαγούν απ’ τα καθήκοντά τους. Έβλεπα ότι υπήρχαν αβλεψίες και προβλήματα στο έργο κάποιων άλλων αδελφών, αλλά η επικεφαλής δεν τους είχε απαλλάξει. Προσπάθησε να τους υποστηρίξει και να συναναστραφεί μαζί τους στις αρχές. Έπειτα, μέσω συνεχούς ανάλυσης και αλλαγής, τα πήγαιναν όλο και καλύτερα στα καθήκοντά τους. Υπήρχαν επίσης κάποιοι αδελφοί και αδελφές που δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν σε ορισμένα καθήκοντα λόγω του χαμηλού τους επιπέδου. Η εκκλησία είχε κανονίσει κατάλληλα καθήκοντα γι’ αυτούς σύμφωνα με το επίπεδο και τα προτερήματά τους, αντί να τους απαλλάξει αυθαίρετα από τα καθήκοντά τους. Παρόλο που κάποιοι είχαν απαλλαγεί από τα καθήκοντά τους επειδή δεν έκαναν αληθινό έργο, αφού αφιέρωσαν ένα διάστημα στην αυτοκριτική και την αυτογνωσία, και έδειξαν αληθινή μετάνοια, η εκκλησία τούς είχε προαγάγει και τους είχε αναθέσει ξανά σημαντικούς ρόλους. Μη σε τρομάζουν τα προβλήματα στο καθήκον σου. Το σημαντικό είναι να αποδεχτείς την αλήθεια και να αναλογιστείς τα προβλήματά σου, και μετά να μετανοήσεις και ν’ αλλάξεις. Σκέφτηκα πως η επικεφαλής δεν με απάλλαξε από τα καθήκοντά μου εξαιτίας των αποκλίσεων και των ζητημάτων μου. Συνειδητοποίησα ότι δεν έπρεπε να είμαι πια επιφυλακτική ούτε να έχω παρεξηγήσεις. Έπρεπε να συνοψίσω και να αναλογιστώ τα προβλήματά μου, και να διορθώσω τις αποκλίσεις. Έπειτα, προσευχήθηκα στον Θεό και ένιωσα έτοιμη να υποταχθώ στις ρυθμίσεις Του είτε απαλλασσόμουν απ’ τα καθήκοντά μου είτε όχι, να κάνω με ειλικρίνεια το καθήκον μου. Μετά την προσευχή, ένιωσα πιο γαλήνια.

Αργότερα, συναναστράφηκα με μια αδελφή για την κατάστασή μου. Μου πρότεινε να διαβάσω μερικά λόγια του Θεού για την αποδοχή της επίβλεψης. Διάβασα στα λόγια του Θεού: «Είναι υπέροχο αν μπορείς ν’ αποδεχθείς την επίβλεψη, την παρατήρηση και την προσπάθεια του οίκου του Θεού να σε καταλάβει. Κάτι τέτοιο σε βοηθάει να εκπληρώνεις το καθήκον σου, να μπορείς να κάνεις το καθήκον σου με τρόπο που ανταποκρίνεται στα πρότυπα και να ικανοποιείς τις προθέσεις του Θεού. Σε ωφελεί και σε βοηθάει, χωρίς να έχει καμία απολύτως αρνητική πλευρά. Μόλις κατανοήσεις αυτήν την αρχή, δεν θα πρέπει να πάψεις να έχεις αισθήματα αντίστασης ή επιφυλακτικότητας απέναντι στην επίβλεψη από τους επικεφαλής, τους εργάτες και τον εκλεκτό λαό του Θεού; Παρόλο που μερικές φορές κάποιος προσπαθεί να σε καταλάβει, σε παρατηρεί και επιβλέπει το έργο σου, αυτό δεν είναι κάτι που απευθύνεται σ’ εσένα προσωπικά. Γιατί το λέω αυτό; Επειδή οι εργασίες που είναι πλέον δικές σου, το καθήκον που εκτελείς και κάθε έργο που κάνεις δεν είναι προσωπικές υποθέσεις ή προσωπική δουλειά κάποιου ατόμου· έχουν σχέση με το έργο του οίκου του Θεού και αφορούν ένα μέρος του έργου του Θεού. Επομένως, όταν κάποιος σε επιβλέπει ή σε παρατηρεί λιγάκι, ή επιχειρεί να σε κατανοήσει σε βαθύτερο επίπεδο, προσπαθώντας να κάνει μαζί σου μια ειλικρινή κουβέντα και να ανακαλύψει ποια ήταν η κατάστασή σου όλον αυτόν τον καιρό, και ακόμα και κάποιες φορές η στάση του είναι λιγάκι πιο αυστηρή, και σε κλαδεύει, σε πειθαρχεί και σε αποδοκιμάζει λιγάκι, όλο αυτό γίνεται επειδή επιδεικνύει ευσυνείδητη και υπεύθυνη στάση απέναντι στο έργο του οίκου του Θεού. Δεν θα πρέπει να έχεις καθόλου αρνητικές σκέψεις ούτε θα πρέπει να αντιδράς με αρνητικά συναισθήματα» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (7)]. Η ανάγνωση των λόγων του Θεού με διαφώτισε. Οι εργασίες μας δεν είναι προσωπικά ζητήματα. Είναι σημαντικά θέματα, που αφορούν το έργο και τη ζωή-είσοδο των αδελφών μας. Όταν οι επικεφαλής και οι εργάτες επιβλέπουν τα καθήκοντά μας, κάνουν αυτό που πρέπει. Αυτό ωφελεί τα καθήκοντά μας και το έργο της εκκλησίας. Όλοι έχουν διεφθαρμένη διάθεση. Πριν κερδίσουμε την αλήθεια, πριν αλλάξουμε διάθεση ζωής, δεν είμαστε αξιόπιστοι και φερέγγυοι. Χωρίς επίβλεψη, πιθανό να ακολουθήσουμε τον δικό μας δρόμο. Θα είμαστε αυθαίρετοι και δόλιοι στο έργο μας, θα ενεργούμε διακόπτοντας το έργο της εκκλησίας. Η επίβλεψη στο έργο γίνεται για να βοηθηθούμε στο καθήκον μας και για την πρόοδο του έργου της εκκλησίας. Θυμάμαι παλιότερα, που η επικεφαλής είπε ότι δεν είχα μοιραστεί τις αρχές της διάδοσης του ευαγγελίου με τα νέα μέλη της ομάδας· αυτό ήταν παρέκκλιση στο καθήκον μου. Δεν σκεφτόμουν την πρόοδο στο καθήκον μου, αλλά αρκούμουν με την παρούσα κατάσταση, κι έτσι πίστευα ότι όσοι δεν ήταν εξοικειωμένοι με το έργο θα μπορούσαν να διδαχθούν με τον καιρό και αυτό δεν θα επηρέαζε την αποτελεσματικότητά μας. Αυτήν τη στάση μου προς το καθήκον μου ο Θεός τη σιχαινόταν και, αν δεν το άλλαζα αυτό, με τον καιρό, όχι μόνο θα εμπόδιζε το έργο της εκκλησίας, αλλά θα έβλαπτε και τη δική μου ζωή-είσοδο. Όταν η επικεφαλής παρατήρησε αυτό το ζήτημα και μου το επεσήμανε, αν μπορούσα να κάνω αυτοκριτική και να διορθώσω τις αποκλίσεις μου έγκαιρα, αυτό θα ήταν εξαιρετικά ωφέλιμο για μένα. Και κάθε φορά που η επικεφαλής έλεγχε το έργο μου, επισήμαινε προβλήματα που κανονικά δεν θα έβλεπα. Έτσι, επιλύθηκαν χωρίς καθυστέρηση τόσα ζητήματα στο έργο μου, και είχα μονοπάτι άσκησης και κατεύθυνση στο καθήκον μου. Όταν τα συνειδητοποίησα όλα αυτά, αισθάνθηκα ότι ήμουν ανόητη και γέμισα τύψεις. Αν είχα μοιραστεί οικειοθελώς τα λάθη μου στο έργο με την επικεφαλής, αυτά τα ζητήματα θα είχαν επιλυθεί πολύ νωρίτερα και δεν θα είχε ζημιωθεί το ευαγγελικό μας έργο.

Αργότερα, έκανα αυτοκριτική. Γιατί φοβόμουν πάντα την επίβλεψη της επικεφαλής και την απαλλαγή απ’ τα καθήκοντά μου; Ποια ήταν η ρίζα του προβλήματος; Διάβασα στην πνευματική άσκηση αυτά τα λόγια του Θεού: «Αν είστε επικεφαλής ή εργάτες, φοβάστε μήπως ο οίκος του Θεού κάνει ερωτήσεις σχετικά με το έργο σας και το επιβλέψει; Φοβάστε ότι ο οίκος του Θεού θα ανακαλύψει ατέλειες και αποκλίσεις στο έργο σας και θα σας κλαδέψει; Φοβάστε ότι, αφού ο Άνωθεν μάθει ποιο είναι το πραγματικό σας επίπεδο και ανάστημα, θα σας δει υπό διαφορετικό πρίσμα και δεν θα σας εξετάσει για προαγωγή; Αν έχεις αυτούς τους φόβους, αυτό αποδεικνύει ότι τα κίνητρά σου δεν είναι προς όφελος του έργου της εκκλησίας, εργάζεσαι για τη φήμη και τη θέση, γεγονός που αποδεικνύει ότι έχεις τη διάθεση ενός αντίχριστου. Αν έχεις τη διάθεση ενός αντίχριστου, τότε είναι πιθανό να βαδίσεις στο μονοπάτι των αντίχριστων και να διαπράξεις όλο το κακό που προκαλούν οι αντίχριστοι. Αν, βαθιά μέσα σου, δεν φοβάσαι ότι θα επιβλέψει το έργο σου ο οίκος του Θεού, και είσαι σε θέση να δώσεις πραγματικές απαντήσεις στις ερωτήσεις και τις διερευνήσεις του Άνωθεν, χωρίς να κρύψεις τίποτα, και να πεις όσα ξέρεις, τότε είτε είναι σωστό είτε λάθος αυτό που θα πεις, ανεξάρτητα από τη διαφθορά που θα αποκαλύψεις —ακόμη κι αν αποκαλύψεις τη διάθεση ενός αντίχριστου— σε καμία περίπτωση δεν θα χαρακτηριστείς ως αντίχριστος. Το κλειδί είναι κατά πόσο είσαι σε θέση να γνωρίζεις ότι έχεις τη διάθεση ενός αντίχριστου, και κατά πόσο είσαι σε θέση ν’ αναζητήσεις την αλήθεια για να λύσεις αυτό το πρόβλημα. Αν είσαι άνθρωπος που αποδέχεται την αλήθεια, μπορεί να διορθωθεί η διάθεση αντίχριστου που έχεις. Αν γνωρίζεις πολύ καλά ότι έχεις τη διάθεση ενός αντίχριστου κι ωστόσο δεν αναζητάς την αλήθεια για να λύσεις αυτό το πρόβλημα, αν μάλιστα προσπαθείς ν’ αποκρύψεις τα προβλήματα που προκύπτουν ή να πεις ψέματα γι’ αυτά και να αποφύγεις την ευθύνη, κι αν δεν αποδέχεσαι την αλήθεια όταν υποβάλλεσαι σε κλάδεμα, τότε αυτό είναι σοβαρό πρόβλημα και δεν διαφέρεις σε τίποτα από έναν αντίχριστο. Εφόσον γνωρίζεις ότι έχεις τη διάθεση του αντίχριστου, γιατί δεν τολμάς να έρθεις αντιμέτωπος μ’ αυτό; Γιατί δεν μπορείς να το προσεγγίσεις με ειλικρίνεια και να πεις: “Αν ο Άνωθεν ρωτήσει για το έργο μου, θα πω όλα όσα ξέρω, και ακόμη και αν έρθουν στο φως τα κακά πράγματα που έχω κάνει, και μόλις το μάθει ο Άνωθεν πάψει να με χρησιμοποιεί, και χάσω τη θέση μου, θα πω ξεκάθαρα αυτά που έχω να πω”; Ο φόβος σου για την επίβλεψη και για τις ερωτήσεις σχετικά με το έργο σου από τον οίκο του Θεού αποδεικνύει ότι εκτιμάς τη θέση σου περισσότερο από την αλήθεια. Αυτή δεν είναι η διάθεση ενός αντίχριστου; Το να αγαπάς τη θέση πάνω απ’ όλα είναι η διάθεση ενός αντίχριστου» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υποτάσσονται μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος δεύτερο)]. Τα λόγια του Θεού εξέθεσαν το γιατί φοβόμουν την επίβλεψη της επικεφαλής στο έργο μου. Αγαπούσα πολύ τη θέση μου. Φοβόμουν μήπως η επικεφαλής βρει τα προβλήματα στο καθήκον μου, θεωρήσει ότι δεν έκανα πρακτικό έργο και με απαλλάξει απ’ τα καθήκοντά μου. Έτσι, για να διατηρήσω τη θέση μου, έκανα πράγματα μόνο για το θεαθήναι, μόνο επιφανειακό έργο χωρίς να κάνω το κρίσιμο, ουσιαστικό έργο που όφειλα. Έτσι, το ευαγγελικό έργο έγινε λιγότερο παραγωγικό. Ήμουν τόσο εγωίστρια και ποταπή! Στην πραγματικότητα, όσοι έχουν μια καρδιά ευσεβή απέναντι στον Θεό βάζουν πρώτο στο καθήκον τους το έργο της εκκλησίας. Προτιμούν να πληγεί το όνομα και η θέση τους, αρκεί να υποστηρίξουν το έργο της εκκλησίας. Στο καθήκον τους, μπορούν να αποδεχτούν την εξονυχιστική εξέταση του Θεού και την επίβλεψη των αδελφών. Είναι κατά βάθος απλοί και ειλικρινείς. Αλλά εγώ σκεφτόμουν μόνο να προστατέψω το όνομα και τη θέση μου, και μπορούσα και να αφήσω το έργο να πληγεί για να διασφαλίσω τη θέση μου. Σκεφτόμουν πως οι αντίχριστοι εκτιμούν πάνω απ’ όλα τη θέση και δεν τους σταματάει τίποτα μπροστά σ’ αυτό. Η συμπεριφορά μου έδειχνε τη διάθεση ενός αντίχριστου. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι με αυτά που βίωνα και αποκάλυπτα ήμουν ακριβώς σαν κλόουν, χωρίς καμία ακεραιότητα ή αξιοπρέπεια. Είχα αηδιάσει με τον εαυτό μου. Λαχταρούσα μέσα απ’ την καρδιά μου να είμαι έντιμος, ειλικρινής άνθρωπος. Σκέφτηκα αυτά τα λόγια του Θεού: «Όσοι αγαπούν την αλήθεια επιλέγουν να την κάνουν πράξη και να είναι ειλικρινείς άνθρωποι. Αυτό είναι το σωστό μονοπάτι και είναι ευλογημένο από τον Θεό. Αν ένας άνθρωπος δεν αγαπά την αλήθεια, τι επιλέγει; Επιλέγει να χρησιμοποιεί ψέματα για να διατηρήσει τη φήμη, τη θέση, την αξιοπρέπεια και μια επίφαση ακεραιότητας. Προτιμά να είναι δόλιος άνθρωπος και να τον αποστρέφεται και να τον απορρίπτει ο Θεός, παρά να κάνει πράξη την αλήθεια. Τέτοιοι άνθρωποι είναι εκείνοι που αποστρέφονται την αλήθεια και απορρίπτουν τον Θεό. Επιλέγουν τη δική τους φήμη και θέση· θέλουν να είναι δόλιοι άνθρωποι. Δεν νοιάζονται για το αν ο Θεός είναι ευχαριστημένος ή αν θα τους σώσει. Μπορούν ακόμα τέτοιοι άνθρωποι να σωθούν από τον Θεό; Σίγουρα όχι, επειδή έχουν επιλέξει το λάθος μονοπάτι. Μπορούν να ζουν μόνο λέγοντας ψέματα και εξαπατώντας· μπορούν να περνούν μόνο οδυνηρές μέρες λέγοντας ψέματα και συγκαλύπτοντάς τα και στύβοντας καθημερινά το μυαλό τους για να δικαιολογηθούν. Αν νομίζεις ότι τα ψέματα μπορούν να διατηρήσουν τη φήμη, τη θέση, τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνεια που επιθυμείς, κάνεις τεράστιο λάθος. Στην πραγματικότητα, λέγοντας ψέματα, όχι μόνο δεν καταφέρνεις να διατηρήσεις τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνειά σου, καθώς και την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητά σου, αλλά ακόμα χειρότερο είναι το ότι χάνεις την ευκαιρία να κάνεις πράξη την αλήθεια και να είσαι ειλικρινής άνθρωπος. Ακόμη κι αν καταφέρεις να διατηρήσεις τη φήμη, τη θέση, τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνειά σου εκείνη τη στιγμή, έχεις απορρίψει την αλήθεια και έχεις προδώσει τον Θεό. Αυτό σημαίνει ότι έχεις χάσει εντελώς την ευκαιρία σου να σε σώσει Εκείνος και να σε οδηγήσει στην τελείωση, πράγμα που αποτελεί τη μεγαλύτερη απώλεια και μια αιώνια λύπη» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αν είναι έντιμος άνθρωπος μπορεί κανείς να βιώσει αληθινή ανθρώπινη ομοιότητα). Ντράπηκα όταν σκέφτηκα τα λόγια του Θεού. Όταν επιφανειακά προστάτευα με ψέματα το όνομα και τη θέση μου, νόμιζα ότι ήμουν έξυπνη, αλλά έχανα την ευκαιρία να είμαι ειλικρινής άνθρωπος, και την ευκαιρία να κερδίσω τη σωτηρία και την αλήθεια. Αυτή η απώλεια δεν αναπληρώνεται. Προστάτευα με ψέματα και κόλπα το όνομα και τη θέση μου, αλλά ο Θεός βλέπει τα πάντα. Μπορούσα να ξεγελάσω τους ανθρώπους για λίγο, αλλά όχι τον Θεό. Αργά ή γρήγορα, θα φαινόταν ότι δεν έκανα αληθινό έργο και καθυστερούσα τα πράγματα. Η διάθεση του Θεού δεν ανέχεται προσβολή. Αν δεν μετανοούσα, και συνέχιζα να λέω ψέματα και να προστατεύω τη θέση μου, η απαλλαγή μου ήταν θέμα χρόνου. Σκέφτηκα τους ψευδο-επικεφαλής και τους αντίχριστους. Εργάζονταν μόνο για χάρη του ονόματος και της θέσης, και δεν έκαναν καθόλου πραγματικό έργο. Κάποιοι από αυτούς ήταν μάλιστα πρόθυμοι να διαταράξουν και να αναστατώσουν το έργο της εκκλησίας για να προστατεύσουν το δικό τους όνομα και θέση, και τελικά διέπραξαν πολύ κακό, και αποκαλύφθηκαν και αποκλείστηκαν. Σκέφτηκα ότι το πιο σημαντικό έργο τώρα είναι η διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας του Θεού. Αλλά ως υπεύθυνη για το ευαγγελικό έργο, όχι μόνο δεν ήμουν κινητήρια δύναμη σ’ αυτό, μα και το καθυστερούσα, προσπαθώντας να προστατέψω το όνομα και τη θέση μου. Με τη συμπεριφορά μου, θα ’πρεπε να είχα αντικατασταθεί. Το ότι μπόρεσα να συνεχίσω το καθήκον μου έδειξε τη μεγάλη ανοχή του Θεού για μένα. Προσήλθα ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ και να μετανοήσω, έτοιμη να αλλάξω την επιδίωξή μου, να αποδεχτώ την επίβλεψη της επικεφαλής και κάνω τα πάντα για το καθήκον μου.

Στην πνευματική μου άσκηση, διάβασα κάποια τα λόγια του Θεού που μου έδωσαν μονοπάτι άσκησης. Τα λόγια του Θεού λένε: «Όσοι είναι σε θέση να δέχονται την επίβλεψη, την εξέταση και τον έλεγχο των άλλων είναι οι πιο λογικοί από όλους, έχουν ανοχή και κανονική ανθρώπινη φύση. Όταν ανακαλύπτεις ότι κάνεις κάτι λάθος ή αποκαλύπτεις μια διεφθαρμένη διάθεση, αν μπορέσεις να ανοιχτείς και να επικοινωνήσεις με τους ανθρώπους, αυτό θα βοηθήσει τους γύρω σου να σε επιβλέπουν. Σίγουρα είναι απαραίτητο να δέχεσαι την επίβλεψη, αλλά το κυριότερο είναι να προσεύχεσαι στον Θεό και να στηρίζεσαι σ’ Αυτόν, υποβάλλοντας τον εαυτό σου σε συνεχή εξέταση. Ιδιαίτερα όταν έχεις πάρει λάθος δρόμο ή έχεις κάνει κάποιο λάθος, ή όταν είσαι έτοιμος να ενεργήσεις αυθαίρετα και μονόπλευρα, και κάποιος κοντινός σου το αναφέρει και σε προειδοποιήσει, πρέπει να το αποδεχτείς αυτό και να σπεύσεις να κάνεις αυτοκριτική, να παραδεχτείς το λάθος σου και να το διορθώσεις. Αυτό μπορεί να σε αποτρέψει από το να βαδίσεις στο μονοπάτι των αντίχριστων. Εάν υπάρχει κάποιος που σε βοηθάει και σε προειδοποιεί με αυτόν τον τρόπο, μήπως δεν προστατεύεσαι εν αγνοία σου; Προστατεύεσαι. Αυτή είναι η προστασία σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η σωστή εκπλήρωση του καθήκοντος απαιτεί αρμονική συνεργασία). Δόξα τω Θεώ! Ένιωσα απελευθερωμένη μόλις βρήκα μονοπάτι άσκησης, και δεν φοβόμουν πλέον την επίβλεψη και τις ερωτήσεις της επικεφαλής. Επίσης, σταμάτησα να κρύβω τα προβλήματά μου· άρχισα να επικεντρώνομαι στο να κάνω πρακτικό έργο και στην επίλυση πρακτικών ζητημάτων. Δεν ένιωθα περιορισμένη όταν ρωτούσε η επικεφαλής για το έργο μου και μπορούσα να αποδεχτώ την εξονυχιστική εξέταση του Θεού και να είμαι ειλικρινής. Όταν δεν έκανα καλά κάποιο έργο, το παραδεχόμουν και δεν προστάτευα πια την υπόληψη και τη θέση μου. Όταν η επικεφαλής έβρισκε ζητήματα στο έργο μου, δεν με απασχολούσε τι θα σκεφτόταν για μένα ούτε μήπως με απάλλασσε απ’ τα καθήκοντά μου, μα μόνο το πώς θα άλλαζα σύντομα και θα έκανα καλά το έργο μου. Αισθάνομαι πολύ άνετα από τότε που κάνω πράξη όλα αυτά, είναι υπέροχο να κάνω το καθήκον μου ειλικρινά.