6. Μια δασκάλα επιλέγει την Εκκλησία των Τριών Εαυτών
Το 1987, εγώ και η μητέρα μου πιστέψαμε στον Κύριο Ιησού. Λίγο μετά μπήκα στη χορωδία, και όσο απασχολημένη κι αν ήμουν με τη δουλειά, δεν έχανα ποτέ τις συναθροίσεις. Ο διάκονος είδε πόσο καλά επιδίωκα και με καλλιέργησε ώστε να διδάξω στο κατηχητικό. Έτσι, δαπάνησα τον εαυτό μου και δούλεψα ακόμα πιο σκληρά για τον Κύριο. Μέχρι το 1995, παρατήρησα ότι μειωνόταν σταδιακά ο αριθμός των πιστών που έρχονταν στις συναθροίσεις. Υπήρχε, επίσης, ζήλια και διαμάχες μεταξύ των συνεργατών μου, και τα κηρύγματα είχαν γίνει ξεπερασμένα και κοινότυπα. Αγχώθηκα και πήγα με τις αδελφές μου από τη χορωδία να αναζητήσω σε άλλες εκκλησίες. Ένας πρεσβύτερος είπε: «Ο Κύριος θα επιστρέψει σύντομα, πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση». Ένας άλλος πάστορας από μια άλλη εκκλησία είπε: «Ο Κύριος θα έρθει σύντομα. Αδειάστε τον εαυτό σας και ετοιμάστε το σκεύος σας, και εξομολογηθείτε και μετανοήστε στον Κύριο». Οι απαντήσεις τους με απογοήτευαν. Είδα ότι οι εκκλησίες ερήμωναν, οι κήρυκες δεν είχαν τίποτα να κηρύξουν και οι πιστοί έχαναν την πίστη τους, οπότε πήγα να σπουδάσω θεολογία. Σκοπός μου ήταν να επιστρέψω και να καθοδηγήσω το ποίμνιο, και να αναζωογονήσω την εκκλησία. Τρία χρόνια αργότερα, αποφοίτησα από το τμήμα θεολογίας, επέστρεψα στην εκκλησία και έγινα δασκάλα. Ήμουν γεμάτη φιλοδοξίες και ήθελα να δώσω νέα ζωή στην εκκλησία. Άρχισα να κηρύττω παντού. Μια φορά, ένας πάστορας με προσκάλεσε να κηρύξω σε μια μεγάλη εκκλησία, και παρακολούθησαν τη λειτουργία πάνω από χίλια άτομα. Στο παράρτημα, υπήρχε μια κάμερα, που επέτρεπε σε όλους να παρακολουθήσουν το κήρυγμά μου σε μια οθόνη. Ένιωσα πολύ χαρούμενη. Οι αδελφοί και οι αδελφές αναφέρονταν σ’ εμένα με θέρμη ως δασκάλα Ζάο, κι ερχόντουσαν γύρω μου για να μου κάνουν ερωτήσεις. Η καρδιά μου γέμιζε χαρά, και σκεφτόμουν: «Το να είσαι δασκάλα είναι διαφορετικό από το να είσαι απλώς ένας συνηθισμένος αδελφός ή αδελφή. Όχι μόνο παίρνω μισθό από την εκκλησία, αλλά όπου κι αν πάω, οι άνθρωποι με θαυμάζουν και με υποδέχονται με χαμόγελα. Όταν πάω να κηρύξω, η εκκλησία καλύπτει και τα ταξιδιωτικά μου έξοδα. Με μεταχειρίζονται τόσο καλά και δεν έχω γίνει ακόμα καν πάστορας. Αν γίνω πάστορας και αρχίσω να κηρύττω σε μεγάλες εκκλησίες, οι αδελφοί και οι αδελφές θα με θαυμάζουν και θα με λατρεύουν ακόμη περισσότερο». Μετά από λίγο καιρό, εκλέχτηκα αντιπρόεδρος της τοπικής Επιτροπής του Πατριωτικού Κινήματος των Τριών Εαυτών, και σκέφτηκα μέσα μου: «Φαίνεται ότι η επιδίωξή μου και τα κηρύγματά μου έχουν βελτιωθεί. Αν στο μέλλον χειροτονηθώ πάστορας, θα επεκταθεί ο τομέας που διαχειρίζομαι, θα με μάθουν περισσότεροι άνθρωποι, κι όπου κι αν πηγαίνω, θα με σέβονται και θα με επαινούν, και θα με ξέρουν όλοι ως την περίφημη πάστορα Ζάο». Μετά από λίγο, όμως, δίδαξα όσες θεωρητικές γνώσεις είχα μάθει στη σχολή θεολογίας και κάθε κήρυγμα απλώς ανακύκλωνε τα ίδια παλιά, βαρετά κι αδιάφορα θέματα. Άρχισα να ψάχνω παντού προκειμένου να βρω υλικό και βιβλία για να φτιάξω ένα κήρυγμα. Έψαξα μέχρι και στις σημειώσεις μου από τα μαθήματα θεολογίας, αλλά μάταια. Είδα ότι η εκκλησία όλο και ερήμωνε, και έρχονταν στα κηρύγματά μου όλο και λιγότεροι άνθρωποι. Κάποιοι που έρχονταν στις συναθροίσεις απλώς αποκοιμιόνταν στις καρέκλες τους. Ήμουν πολύ μπερδεμένη και σκεφτόμουν: «Εργάζομαι έμπρακτα για τον Κύριο ώστε να αναζωογονήσω την εκκλησία και να στηρίξω τους αδελφούς και τις αδελφές. Γιατί, λοιπόν, η εκκλησία όσο πάει κι ερημώνει;»
Τον Σεπτέμβριο του 1999, πήγα να επισκεφτώ τον πατέρα μου σε μια άλλη περιοχή. Η μικρότερη αδερφή μου έφερε μια αδελφή για να μου κηρύξει το ευαγγέλιο των εσχάτων ημερών του Παντοδύναμου Θεού. Εγώ νόμιζα ότι αυτή η αδελφή ήταν μια συνηθισμένη πιστή που καταλάβαινε τη Βίβλο λιγότερο από εμένα, και σκέφτηκα ότι την είχαν παραπλανήσει, οπότε δεν την άκουσα. Αργότερα, άκουσα ότι ένας κήρυκας που ήξερα είχε κάνει 120 ανθρώπους που εργάζονταν για τον Κύριο να πιστέψουν στον Παντοδύναμο Θεό, και ότι είχαν αποδεχτεί τον Παντοδύναμο Θεό άλλοι εκατό άνθρωποι σχεδόν μετά από μια συνάθροιση σε ένα χωριό. Αυτά τα νέα πραγματικά με σόκαραν και σκέφτηκα: «Όταν ένα άτομο είναι μπερδεμένο και δεν καταλαβαίνει την αληθινή οδό, μπορεί να παραπλανηθεί. Έχουν αποδεχτεί, όμως, τον Παντοδύναμο Θεό πολλοί άνθρωποι που είναι σοβαροί στην επιδίωξή τους —είναι δυνατόν να έχουν παραπλανηθεί όλοι; Αποκλείεται! Ο γνωστός μου κήρυκας γνωρίζει καλά τη Βίβλο και είναι οξυδερκής. Αλλά πίστεψε στον Παντοδύναμο Θεό κι αυτός όπως και πολλοί συνεργάτες του. Μήπως έχουν δίκιο που πιστεύουν στον Παντοδύναμο Θεό;» Ένιωθα μπερδεμένη και προσευχόμουν συχνά στον Κύριο: «Κύριε, γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι έστρεψαν την πίστη τους στον Παντοδύναμο Θεό; Αυτά τα καλά πρόβατα και οι επικεφαλής είναι όλοι πολύ επιμελείς στην επιδίωξή τους και γνωρίζουν καλά τη Βίβλο. Πώς είναι δυνατόν να πίστεψαν όλοι στον Παντοδύναμο Θεό; Γιατί μεγαλώνει η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού ενώ η δική μας εκκλησία ερημώνει τόσο πολύ; Μήπως επέστρεψες πραγματικά; Θεέ μου, είμαι πολύ μπερδεμένη. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με». Τον Απρίλιο του 2000, πήγα στο σπίτι της μικρότερης αδερφής μου, και μου κήρυξε ξανά το ευαγγέλιο των εσχάτων ημερών του Παντοδύναμου Θεού. Συναναστράφηκε μαζί μου πάνω στα τρία στάδια του έργου του Θεού: την Εποχή του Νόμου, την Εποχή της Χάριτος και την Εποχή της Βασιλείας. Όλα αυτά τα πραγματοποιεί ένας Θεός. Στην Εποχή του Νόμου, ο Θεός ονομάστηκε Ιεχωβά, και εξέδωσε τους νόμους και καθοδήγησε τους ανθρώπους στη ζωή τους. Στην Εποχή της Χάριτος, ο Θεός ονομάστηκε Ιησούς και έκανε το έργο της λύτρωσης. Στην Εποχή της Βασιλείας, το έργο του Θεού είναι να εκφράσει τα λόγια Του για να καθάρει πλήρως τους ανθρώπους, να εξαλείψει την αιτία της ανθρώπινης αμαρτίας, και ο Θεός αποκαλείται Παντοδύναμος Θεός. Ο Θεός έχει κάνει διαφορετικό έργο σε κάθε εποχή, και κάθε φορά έχει διαφορετικό όνομα. Αφού πετύχει τον σκοπό του σε κάθε στάδιο του έργου, ο Θεός ξεκινά το επόμενο στάδιο. Κάθε στάδιο ακολουθεί το προηγούμενο και πηγαίνει βαθύτερα, κάθε ενότητα συνδέεται με την επόμενη, μέχρι τελικά να ολοκληρώσει ο Θεός την εποχή και να οδηγήσει τους ανθρώπους σε έναν όμορφο προορισμό. Μπόρεσα τότε να αποδεχτώ τα δύο πρώτα στάδια του έργου, επειδή τα στάδια αυτά είχαν καταγραφεί στη Βίβλο. Δεν μπορούσα, όμως, σε καμία περίπτωση να αποδεχτώ το τρίτο στάδιο του έργου της Εποχής της Βασιλείας. Πίστευα πως οτιδήποτε εκτός της Βίβλου δεν ήταν έργο του Θεού. Στη συνέχεια, η αδερφή μου συναναστράφηκε μαζί μου: «Η Βίβλος καταγράφει τα δύο πρώτα στάδια του έργου του Θεού. Πρώτα ήρθε το έργο του Θεού και μετά το κατέγραψαν οι άνθρωποι. Όταν συντάχθηκε η Βίβλος, το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού δεν είχε γίνει ακόμη. Πώς θα μπορούσε να έχει καταγραφεί στη Βίβλο;» Αυτό μου φάνηκε λογικό. Η αδερφή μου συναναστράφηκε πολύ περισσότερο μαζί μου, και όσα έλεγε εναρμονίζονταν με τη Βίβλο και μου ακούγονταν καλά, αλλά φοβόμουν ακόμα μην κάνω τη λάθος επιλογή, οπότε δεν ήμουν πρόθυμη να την αποδεχτώ. Η αδερφή μου μου έδωσε ένα βιβλίο με τίτλο «Η κρίση ξεκινά με τον οίκο του Θεού» και βρήκε μερικά κεφάλαια από τα λόγια του Θεού για να τα διαβάσω. Εγώ σκέφτηκα μέσα μου ότι από τότε που η αδερφή μου αποδέχτηκε τον Παντοδύναμο Θεό, καταλάβαινε τη Βίβλο καλύτερα από εμένα και πίστευε πολύ περισσότερο. Συναναστράφηκε πάνω στο ότι ο Θεός αποκάλυψε το μυστήριο της ενσάρκωσης και ξετύλιξε τον μικρό πάπυρο, και ότι ο Θεός εργάζεται για να καθάρει τους ανθρώπους. Αυτά που μοιράστηκε μαζί μου ήταν σαν μια νέα πνοή και με διαφώτισαν, και δεν έμοιαζαν με τίποτα απ’ όσα είχα ακούσει τόσα χρόνια που πίστευα στον Κύριο. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα είχε ωριμάσει τόσο πολύ μέσα σε έναν χρόνο μόλις. Παρά τις σπουδές μου στη θεολογία, εκείνη είχε περισσότερες γνώσεις από εμένα. Η αδερφή μου μου είπε ότι είχε κατανοήσει όλα αυτά τα πράγματα μέσα από τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού. Αναρωτήθηκα: «Μήπως ο Παντοδύναμος Θεός είναι όντως ο Κύριος Ιησούς που έχει επιστρέψει;» Στο παρελθόν, η μητέρα μου με είχε προτρέψει ξανά και ξανά να αναζητήσω και να ερευνήσω, ώστε να μη χάσω τη μοναδική ευκαιρία να κερδίσω τη σωτηρία του Θεού. Αφού το σκέφτηκα αυτό, αποφάσισα να αναζητήσω και να ερευνήσω.
Στη συνέχεια, διάβασα τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού. Αυτό είναι ένα μέρος όσων έχει πει: «Η επιστροφή του Ιησού αποτελεί μεγάλη σωτηρία για εκείνους που είναι σε θέση να αποδεχτούν την αλήθεια, αλλά γι’ αυτούς που αδυνατούν να την αποδεχτούν συμβολίζει την καταδίκη τους. Θα πρέπει να επιλέξετε το δικό σας μονοπάτι και να μη βλασφημείτε απέναντι στο Άγιο Πνεύμα και να μην απορρίπτετε την αλήθεια. Θα πρέπει να μην είστε ένα άτομο αδαές και αλαζονικό, μα κάποιος που υποτάσσεται στην καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος και διψά για την αλήθεια και την αναζητά· μόνο έτσι θα επωφεληθείτε. Σας συμβουλεύω να βαδίσετε προσεχτικά το μονοπάτι της πίστης στον Θεό. Μη βγάζετε αυθαίρετα συμπεράσματα· ακόμα περισσότερο, μην είστε χαλαροί και τσαπατσούληδες στην πίστη σας στον Θεό. Θα πρέπει να γνωρίζετε πως, τουλάχιστον, αυτοί που πιστεύουν στον Θεό θα πρέπει να έχουν ταπεινή και θεοφοβούμενη καρδιά. Αυτοί που έχουν ακούσει την αλήθεια αλλά την απορρίπτουν περιφρονητικά, είναι ανόητοι και αδαείς. Αυτοί που έχουν ακούσει την αλήθεια, αλλά βγάζουν εύκολα συμπεράσματα ή την καταδικάζουν, είναι αλαζόνες. Κανείς που πιστεύει στον Ιησού δεν είναι σε θέση να καταριέται ή να καταδικάζει άλλους. Θα πρέπει όλοι να είστε άνθρωποι με λογική και να αποδέχεστε την αλήθεια. Μπορεί, έχοντας ακούσει την οδό της αλήθειας και έχοντας διαβάσει τα λόγια της ζωής να πιστεύεις πως μόνο το ένα δεκάκις χιλιοστό απ’ αυτά τα λόγια συμφωνεί με τις δικές σου απόψεις και τη Βίβλο, και τότε θα πρέπει να συνεχίσεις να ψάχνεις σε αυτή τη δεκαχιλιοστή από αυτές τις λέξεις. Εξακολουθώ να σε συμβουλεύω να είσαι ταπεινός, να μην έχεις υπερβολική αυτοπεποίθηση και να μην επαινείς τόσο τον εαυτό σου. Με την ελάχιστη θεοφοβούμενη καρδιά που έχεις, θα κερδίσεις περισσότερο φως. Εάν εξετάσεις προσεχτικά και μελετήσεις επανειλημμένα αυτά τα λόγια, θα καταλάβεις κατά πόσο πρόκειται για την αλήθεια και κατά πόσο πρόκειται για τη ζωή. Ίσως, έχοντας διαβάσει μονάχα μερικές προτάσεις, κάποιοι θα καταδικάσουν τυφλά αυτά τα λόγια, λέγοντας “Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία φώτιση του Αγίου Πνεύματος” ή “Αυτός είναι ένας ψευδόχριστος που ήρθε για να παραπλανήσει τον κόσμο”. Αυτοί που λένε τέτοια πράγματα έχουν τυφλωθεί από την αλαζονεία! Καταλαβαίνεις ελάχιστα το έργο και τη σοφία του Θεού και σε συμβουλεύω ν’ αρχίσεις ξανά από το μηδέν! Δεν πρέπει να καταδικάζετε τυφλά τα λόγια του Θεού λόγω της εμφάνισης ψευδόχριστων κατά τις έσχατες ημέρες και δεν πρέπει να βλασφημείτε απέναντι στο Άγιο Πνεύμα επειδή φοβάστε μην τυχόν παραπλανηθείτε. Δεν θα ήταν πολύ κρίμα; Εάν, έπειτα από τέτοια διεξοδική εξέταση, πιστεύεις ακόμα πως αυτά τα λόγια δεν είναι η αλήθεια, δεν είναι η οδός και δεν είναι η έκφραση του Θεού, τότε στο τέλος θα τιμωρηθείς και δεν θα ευλογηθείς. Αν δεν μπορείς να αποδεχθείς μια αλήθεια που έχει εκφραστεί τόσο απλά και τόσο ξεκάθαρα, δεν είσαι ακατάλληλος για τη σωτηρία του Θεού; Δεν είσαι κάποιος που δεν είναι αρκετά ευλογημένος ώστε να επιστρέψεις ενώπιον του θρόνου του Θεού; Σκέψου το! Μη φέρεσαι επιπόλαια και απερίσκεπτα και μην αντιμετωπίζεις την πίστη στον Θεό ως ένα παιχνίδι. Σκέψου για το καλό του προορισμού σου, για χάρη των προοπτικών σου, για χάρη της ζωής σου και μην παίζεις με τον εαυτό σου. Μπορείς να αποδεχτείς αυτά τα λόγια;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Όταν πλέον δεις το πνευματικό σώμα του Ιησού, ο Θεός θα έχει φτιάξει εκ νέου ουρανό και γη). Όταν διάβασα αυτό το χωρίο, με εντυπωσίασε αμέσως η φράση «μία λέξη στις 10.000». Αν αυτά τα λόγια μπορούσαν να διαλύσουν τη σύγχυση και να ωφελήσουν τη ζωή μου, δεν έπρεπε να τα χάσω. Το επόμενο πρωί, είπα στην αδερφή μου: «Μπορώ να αποδεχτώ το 60 ή το 70 τοις εκατό περίπου από όσα συναναστράφηκες. Πολλά πράγματα για τα οποία μίλησες, δεν τα έχω ξανακούσει, και τα λόγια σε αυτό το βιβλίο είναι πανίσχυρα. Πρέπει να ερευνήσω σοβαρά και να δω αν είναι όντως έργο του Θεού». Δόξα τω Θεώ! Μετά από μια περίοδο έρευνας, πείστηκα ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι πράγματι ο Κύριος Ιησούς που έχει επιστρέψει. Σκέφτηκα πως επέστρεψε ο Κύριος Ιησούς, τον οποίο περίμενα καιρό, κι ένιωσα απίστευτο ενθουσιασμό και συγκίνηση. Ωστόσο, μέσα στη χαρά μου, δίσταζα κιόλας. Η εκκλησία εναντιώνεται πεισματικά στην Αστραπή της Ανατολής. Αν εγώ την αποδεχόμουν, δεν θα με απέρριπταν και δεν θα με απέβαλαν από την εκκλησία αμέσως μόλις το μάθαιναν αυτό; Αν έχανα τη θέση μου, τι θα σκέφτονταν οι αδελφοί και οι αδελφές για μένα; Τότε, όμως, σκέφτηκα: «Η Αστραπή της Ανατολής είναι η αληθινή οδός. Ο Παντοδύναμος Θεός είναι πράγματι ο Κύριος Ιησούς, τον οποίο λαχταρώ όλα αυτά τα χρόνια. Στο στάδιο αυτό, το έργο του Θεού πρόκειται να ολοκληρώσει την εποχή τις έσχατες ημέρες και αν δεν το αποδεχτώ, θα χαθώ. Θα χάσω την ψυχή, το πνεύμα και το σώμα μου, και θα χάσω μια για πάντα την ευκαιρία να σωθώ. Έχω πληρώσει, όμως, μεγάλο τίμημα για να κερδίσω τη θέση της δασκάλας. Για να φοιτήσω στη θεολογική σχολή, άφησα πίσω μια καλή δουλειά στο Δημόσιο και απαρνήθηκα την οικογένειά μου. Προσπάθησα πάρα πολύ να μελετήσω τη Βίβλο. Είμαι ήδη αντιπρόεδρος του ΧΣΚ & ΠΚΤΕ (το Χριστιανικό Συμβούλιο Κίνας και το Πατριωτικό Κίνημα των Τριών Εαυτών της Προτεσταντικής Εκκλησίας της Κίνας είναι γνωστά ως ΧΣΚ & ΠΚΤΕ), και σύντομα θα γίνω πάστορας. Έτσι, θα με εκτιμούν και θα με θαυμάζουν ακόμα περισσότεροι αδελφοί και αδελφές, και θα απολαμβάνω όλα τα οφέλη που θα φέρει η θέση μου. Αν φύγω τώρα από την εκκλησία, δεν θα έχω τίποτα». Τότε, όμως, σκέφτηκα ξανά: «Γνωρίζω ήδη ότι ο Θεός έχει έρθει για να κάνει νέο έργο. Αν γνωρίζω το έργο του Θεού και δεν το αποδεχτώ, δεν θα μείνω πίσω; Δεν θα ήταν μάταιη η πίστη μου στον Κύριο τόσα χρόνια; Αν εγκαταλείψω την αληθινή οδό, θα με εγκαταλείψει και ο Κύριος. Αν εγκαταλείψω τη θέση μου, οι αδελφοί και οι αδελφές θα με απορρίψουν και θα με αποβάλουν από την εκκλησία». Όσο κι αν το σκεφτόμουν, δεν μπορούσα να αφήσω τη θέση μου ως δασκάλα. Σκεφτόμουν μέσα μου: «Το έργο του Κυρίου Ιησού διήρκεσε δύο χιλιάδες χρόνια. Άρα, το έργο του Θεού σε αυτό το στάδιο δεν θα τελειώσει αμέσως, σωστά; Θα υπηρετήσω ως πάστορας για δύο χρόνια —δεν μπορώ να αφήσω όλα αυτά τα χρόνια σκληρής δουλειάς να πάνε χαμένα. Μετά θα επιστρέψω στον Παντοδύναμο Θεό». Τελικά, αποφάσισα να συνεχίσω να κηρύττω στην εκκλησία μου, ενώ παράλληλα παρακολουθούσα συναθροίσεις στην Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού. Με αυτόν τον τρόπο, ένιωθα ότι θα ωφεληθώ και από τους δύο αυτούς κόσμους.
Άρχισα, λοιπόν, να πηγαίνω σε συναθροίσεις στην Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού. Άκουγα τις φωτισμένες συναναστροφές των αδελφών πάνω στα λόγια του Θεού, και ότι οι βιωματικές αντιλήψεις πάνω στις οποίες συναναστρέφονταν ήταν πολύ πρακτικές. Έκαναν, επίσης, αυτοκριτική και γνώριζαν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, και έβρισκαν μονοπάτια άσκησης μέσα από τα λόγια του Θεού. Όλοι συναναστρέφονταν ανοιχτά και ελεύθερα, και οι συναθροίσεις μού πρόσφεραν πολλή θρέψη. Ένιωθα, όμως, λίγο αμήχανα, αφού στην εκκλησία μου, εγώ κήρυττα από τον άμβωνα και οι άλλοι με άκουγαν από κάτω, ενώ στην Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού ήμουν μια συνηθισμένη ακόλουθος. Επίσης, δυσκολευόμουν να συναναστραφώ πάνω στις αληθινές μου εμπειρίες και μπορούσα μόνο να ακούω τις συναναστροφές των άλλων. Είχα ένα αίσθημα απώλειας μέσα στην καρδιά μου και σκεφτόμουν: «Μόλις φύγω από την αρχική εκκλησία μου, ποιος θα με πάρει στα σοβαρά; Καλύτερα να μείνω για άλλα δύο χρόνια!» Έτσι, συνέχισα να κηρύττω στην εκκλησία μου ενώ διάβαζα τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού όταν ήμουν μόνη. Μια φορά, αφού τελείωσα το κήρυγμα, μια αδελφή με πλησίασε και με ρώτησε: «Δασκάλα Ζάο, γιατί το κήρυγμά σου ήταν τόσο βαρετό; Δεν ήταν καθόλου ευχάριστο». Αμέσως κοκκίνησα από ντροπή και απλώς χαμογέλασα αμήχανα. Ένιωθα πολύ δυστυχισμένη εκείνη την περίοδο. Κάθε φορά που ετοίμαζα ένα κήρυγμα, ανακάλυπτα ότι απλώς αναμασούσα πράγματα που είχα κηρύξει πριν, χωρίς να προσφέρω νέο φως ή διαφώτιση. Αργότερα, κατάλαβα ότι τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού είναι όντως πρακτικά και φρέσκα, καθώς αποκαλύπτουν τα μυστήρια της Βίβλου, και παρέχουν αλήθειες σχετικές με την άσκηση, όπως πώς να ηρεμεί κανείς την καρδιά του ενώπιον του Θεού και πώς να προσεύχεται. Παρείχαν σαφή μονοπάτια για να τα ακολουθήσει κανείς. Σε ένα κήρυγμά μου, συμπεριέλαβα τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού, και οι αδελφοί και οι αδελφές ανασηκώθηκαν και σταμάτησαν να νυστάζουν. Μετά τη συνάθροιση, οι αδελφοί και οι αδελφές ήρθαν γύρω μου. Κάποιοι μου είπαν: «Δασκάλα Ζάο, το κήρυγμά σου σήμερα ήταν υπέροχο». Άλλοι είπαν: «Δεν πήγαν χαμένες οι θεολογικές σου σπουδές. Κατανοείς στ’ αλήθεια περισσότερα από εμάς». Μια αδελφή είπε: «Δασκάλα Ζάο, μπορείς να επιστρέψεις και να κηρύξεις εδώ ξανά;» Χάρηκα πολύ μέσα μου και σκέφτηκα: «Αν συνεχίσω να κηρύττω έτσι, δεν θα με περιφρονούν οι αδελφοί και οι αδελφές». Ένιωσα, όμως, άβολα και αναρωτήθηκα: «Είμαι βέβαιη ότι η εκκλησία αυτή δεν έχει πια το έργο του Αγίου Πνεύματος, κι ότι δεν έχω να κηρύξω κάτι άλλο. Συμπεριέλαβα, λοιπόν, τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού στο κήρυγμά μου, και τους έκανα όλους να πιστέψουν λανθασμένα ότι όλα αυτά ήταν δικές μου αντιλήψεις. Έτσι δεν ήταν;» Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο άβολα ένιωθα, οπότε τηλεφώνησα στη μικρότερη αδερφή μου. Η αδερφή μου μου είπε αυστηρά: «Ξέρεις ότι απλώς κλέβεις κηρύγματα; Προσβάλεις τη διάθεση του Θεού! Ολόκληρη η θρησκευτική κοινότητα έχει πάψει από καιρό να έχει το έργο του Αγίου Πνεύματος. Δεν έχουν τίποτα να κηρύξουν. Πώς να υπάρξει το έργο του Αγίου Πνεύματος, αν δεν αποδεχτείς τον Παντοδύναμο Θεό; Πώς να έχεις κάτι να κηρύξεις; Αν φέρεις στην εκκλησία τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού και τα παρουσιάσεις σαν δικά σου, και τους κάνεις όλους να σε λατρέψουν, δεν παραπλανείς τους ανθρώπους και δεν τους εμποδίζεις να αποδεχτούν το νέο έργο; Αδερφή, πρέπει να εξομολογηθείς και να μετανοήσεις!» Μετά με ρώτησε: «Ξέρεις πώς φυλακίστηκε ο Ιωάννης ο Πρόδρομος; Εκείνο τον καιρό, όταν ήρθε ο Κύριος Ιησούς και βάπτισε ανθρώπους, ο Ιωάννης βάπτιζε κι αυτός ανθρώπους σε άλλο σημείο. Όταν ήρθε ο Κύριος Ιησούς, ο Ιωάννης έπρεπε να οδηγήσει τους πάντες σ’ Αυτόν. Εκείνος, όμως, άφησε τον κόσμο να ακολουθήσει εκείνον. Έτσι, διατάραξε και αναστάτωσε το έργο του Θεού και τελικά, ο Ιωάννης φυλακίστηκε και έχασε τη ζωή του. Σήμερα, ο Παντοδύναμος Θεός έχει έρθει και έχει εκφράσει πολλές αλήθειες. Πρέπει να οδηγήσεις όλους όσοι πιστεύουν στον Θεό ενώπιον του Παντοδύναμου Θεού ώστε να φάνε και να πιουν τα λόγια Του και να επιστρέψουν σ’ Αυτόν —αυτό πρέπει να κάνει κάθε λογικός άνθρωπος. Εσύ, όμως, δεν αρνείσαι μόνο να αποδεχτείς τον Παντοδύναμο Θεό, κλέβεις και τα λόγια Του για τα κηρύγματά σου, ώστε να δουν οι άλλοι ότι τα κηρύγματά σου είναι μεγαλόπνοα, και να έρχονται να σε θαυμάσουν και να σε ακολουθήσουν. Παραπλανάς τους ανθρώπους. Δεν αφήνεις τους ανθρώπους να επιστρέψουν στον Παντοδύναμο Θεό και κλέβεις τα λόγια Του για τα κηρύγματά σου. Χτίζεις το δικό σου κύρος και παίρνεις τον έλεγχο του εκλεκτού λαού του Θεού στα χέρια σου. Η πράξη σου αυτή συνιστά σοβαρή εναντίωση στον Θεό, και δεν διαφέρει καθόλου απ’ ό,τι έκαναν οι Φαρισαίοι. Αν δεν μετανοήσεις, ο Θεός θα σε καταραστεί και θα σε τιμωρήσει!» Όταν άκουσα αυτά τα λόγια από την αδερφή μου, αγχώθηκα και φοβήθηκα. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, δεν τόλμησα ξανά να συμπεριλάβω τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού στα κηρύγματά μου.
Μετά η Εκκλησία των Τριών Εαυτών, συνωμότησε με το ΚΚΚ και κλιμάκωσε τον διωγμό κατά της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού. Εκείνη την περίοδο, άνηκα ακόμα στην Εκκλησία των Τριών Εαυτών, και δεν συμμετείχα στη ζωή της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού. Εκείνες τις μέρες, ένιωθα εξαντλημένη μετά από κάθε κήρυγμα και η καρδιά μου είχε γεμίσει σκοτάδι, και δεν είχα την ενέργεια να κάνω τίποτα. Σκεφτόμουν τις συναθροίσεις στην Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, όπου οι αδελφοί και οι αδελφές μιλούσαν ελεύθερα και έβρισκαν λύσεις σε κάθε δυσκολία μέσα από τη συναναστροφή, και θυμήθηκα πόσο πολύ απολάμβανα αυτήν την αίσθηση απελευθέρωσης. Σκέφτηκα ότι η Εκκλησία των Τριών Εαυτών συνεργαζόταν με την κυβέρνηση για να καταδιώξει την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, και ότι η Εκκλησία των Τριών Εαυτών ήταν η μεγάλη πόλη της Βαβυλώνας. Δεν ήθελα να κάνω κακό και να αντιστέκομαι στον Θεό με την Εκκλησία των Τριών Εαυτών. Αν έμενα εκεί, θα χανόμουν μαζί με όλους τους στην κόλαση. Αλλά αν έφευγα από την Εκκλησία των Τριών Εαυτών, δεν θα μπορούσα να γίνω πάστορας. Αυτή η σκέψη με δίχαζε και με πονούσε. Σκέφτηκα ότι είχα παρατήσει τη δουλειά στο Δημόσιο και είχα αφήσει το παιδί μου σπίτι για χάρη της πίστης μου στον Θεό. Ένιωθα ότι αν έφευγα από την Εκκλησία των Τριών Εαυτών, θα πήγαιναν χαμένες όλες αυτές οι θυσίες και όσα είχα δαπανήσει. Όχι μόνο δεν θα μπορούσα να γίνω πάστορας, αλλά θα έχανα και την υποστήριξη των αδελφών μου. Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα κάτι απερίγραπτο να βασανίζει και να πονάει την καρδιά μου. Σκέφτηκα επίσης: «Η Εκκλησία των Τριών Εαυτών καταγγέλλει τους κήρυκες του ευαγγελίου της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού. Αν δεν ανακατευτώ, όμως, δεν θα αντισταθώ στον Θεό. Εξάλλου, δεν σκοπεύω να μείνω στην Εκκλησία των Τριών Εαυτών για πολύ. Θέλω μόνο να απολαύσω το κύρος της θέσης του πάστορα για δύο χρόνια και στη συνέχεια θα φύγω. Έτσι, ο Θεός δεν θα με κατακρίνει». Μοιράστηκα τις σκέψεις μου με την αδερφή μου. Εκείνη μου είπε: «Γιατί ακριβώς πιστεύεις στον Θεό; Η θέση σου θα σε σώσει ή ο Θεός;» Και η μητέρα μου είπε: «Αυτή είναι η τελευταία φορά που ο Θεός σώζει την ανθρωπότητα. Η σάρκα του ανθρώπου δεν θα αντέξει τις συμφορές που θα έρθουν, και αυτές οι συμφορές δεν θα αφορούν μόνο τη σάρκα, αλλά και την ψυχή». Η μητέρα και η αδερφή μου συναναστρέφονταν μαζί μου ξανά και ξανά, κι αυτό με στενοχωρούσε πολύ. Ήξερα πολύ καλά ότι αυτή ήταν η αληθινή οδός και το τελευταίο στάδιο του έργου του Θεού, κι ότι έπρεπε να φύγω αμέσως από την εκκλησία. Αν έφευγα, όμως, θα έχανα τη θέση μου και κανείς δεν θα με θαύμαζε ούτε θα με εκτιμούσε πια. Θα έχανα, επίσης, την ευκαιρία να γίνω πάστορας. Κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα, το Πάσχα ή την Ημέρα των Ευχαριστιών, όλοι πρότειναν εμένα για να κηρύξω και να οργανώσω τις εορταστικές εκδηλώσεις. Απολάμβανα τον θαυμασμό των αδελφών μου, κι αυτό με γέμιζε ικανοποίηση. Αν αποδεχόμουν, όμως, αυτό το νέο στάδιο του έργου και άφηνα την εκκλησία, θα έχανα τη θέση μου. Χωρίς θέση, θα μπορούσα να απολαμβάνω ακόμα τις ίδιες συνθήκες; Θα με θαύμαζαν ακόμα οι αδελφοί και οι αδελφές μου; Από τη μία πλευρά ήταν η αληθινή οδός, και από την άλλη, η θέση μου. Ήμουν διχασμένη.
Μια μέρα, η μητέρα μου με ρώτησε με αγωνία: «Γνωρίζεις ότι ο Κύριος έχει έρθει για να κάνει νέο έργο. Γιατί, λοιπόν, δεν έχεις φύγει από την εκκλησία σου;» Είπα στη μητέρα μου: «Θέλω να γίνω πάστορας!» Η μητέρα μου συναναστράφηκε μαζί μου με ειλικρίνεια και μου είπε: «Ο Κύριος Ιησούς είπε: “Δεν θέλει εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών πας ο λέγων προς εμέ, Κύριε, Κύριε, αλλ’ όστις ακολουθεί το θέλημα του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς. Πολλοί θέλουσιν ειπεί προς εμέ εν εκείνη τη ημέρα, Κύριε, Κύριε, δεν προεφητεύσαμεν εν τω ονόματί σου, και εν τω ονόματί σου εξεβάλομεν δαιμόνια, και εν τω ονόματί σου εκάμομεν θαύματα πολλά; Και τότε θέλω ομολογήσει προς αυτούς ότι ποτέ δεν σας εγνώρισα· φεύγετε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν” (Κατά Ματθαίον 7:21-23). “Εισέλθετε διά της στενής πύλης· διότι πλατεία είναι η πύλη και ευρύχωρος η οδός η φέρουσα εις την απώλειαν, και πολλοί είναι οι εισερχόμενοι δι’ αυτής. Επειδή στενή είναι η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η φέρουσα εις την ζωήν, και ολίγοι είναι οι ευρίσκοντες αυτήν” (Κατά Ματθαίον 7:13-14). Επικαλείσαι απλώς το όνομα του Κυρίου, αλλά δεν αποδέχεσαι το νέο έργο του Θεού. Ο Κύριος λέει ότι αυτά τα κάνουν οι κακοποιοί που δεν μπορούν να εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών. Και πάστορας να είσαι, δεν θα σωθείς». Η μικρότερη αδερφή μου συναναστράφηκε επίσης μαζί μου και μου είπε: «Είναι σαφές ότι δεν έχεις τίποτα να κηρύξεις, αλλά για χάρη της θέσης σου, κηρύττεις και παραπλανάς τους ανθρώπους στην εκκλησία. Δεν είσαι κι εσύ σαν τους υποκριτές Φαρισαίους;» Μου διάβασε, επίσης, ένα χωρίο από τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού: «Υπάρχουν εκείνοι που διαβάζουν τη Βίβλο σε μεγαλόσχημες εκκλησίες και την απαγγέλλουν όλη μέρα, και εντούτοις κανένας τους δεν αντιλαμβάνεται τον σκοπό του έργου του Θεού. Κανένας τους δεν μπορεί να γνωρίσει τον Θεό και φυσικά κανένας τους δεν συμβαδίζει με τις προθέσεις του Θεού. Είναι όλοι άχρηστοι, ποταποί άνθρωποι, ο καθείς στεκούμενος ψηλά για να κάνει κήρυγμα στον “Θεό”. Είναι άνθρωποι που κουβαλούν το λάβαρο του Θεού, αλλά σκόπιμα αντιστέκονται στον Θεό· που κουβαλούν την ταμπέλα της πίστης στον Θεό, αλλά τρώγουν τη σάρκα και πίνουν το αίμα του ανθρώπου. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι κακοί διάβολοι που καταβροχθίζουν την ψυχή του ανθρώπου, αρχιδαίμονες που αναστατώνουν σκόπιμα την είσοδο των ανθρώπων στο σωστό μονοπάτι και προσκόμματα που παρακωλύουν την αναζήτηση του Θεού από τους ανθρώπους. Μπορεί να φαίνεται πως έχουν “γερή κράση”, μα πώς μπορούν οι ακόλουθοί τους να καταλάβουν ότι αυτοί δεν είναι τίποτε άλλο παρά αντίχριστοι που οδηγούν τους ανθρώπους στο να αντισταθούν στον Θεό; Πώς να ξέρουν οι ακόλουθοί τους ότι είναι ζωντανοί διάβολοι που αφιερώνονται στο να καταβροχθίζουν ανθρώπινες ψυχές;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Όλοι οι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τον Θεό είναι άνθρωποι που αντιστέκονται στον Θεό). Αφού διάβασε τα λόγια του Θεού, η αδερφή μου είπε: «Απολαμβάνεις απλώς τα οφέλη που σου προσφέρει η θέση της δασκάλας στην εκκλησία, κι έτσι εναντιώνεσαι στον Θεό! Οι μισθοί των δασκάλων και των παστόρων πληρώνονται από τα λεφτά που προσφέρουν οι πιστοί στον Θεό. Στην πραγματικότητα, όμως, τα χρήματα τα προσφέρουν στον Θεό, και κανείς δεν έχει δικαίωμα να τα απολαμβάνει. Η χρήση αυτών των χρημάτων ισοδυναμεί με κλοπή των προσφορών! Ξέρεις ότι ο Κύριος έχει επιστρέψει, αλλά έχεις γαντζωθεί στη θέση και στον μισθό σου ως δασκάλα και συνεχίζεις να κηρύττεις στην εκκλησία για να παραπλανάς τους άλλους. Δεν είσαι κι εσύ σαν εκείνους τους Φαρισαίους που τρώνε τη σάρκα και πίνουν το αίμα των ανθρώπων;» Και η μητέρα μου είπε: «Στο παρελθόν, δεν καταλάβαινα τι σήμαινε η φράση “τρώω τη σάρκα και πίνω το αίμα των ανθρώπων”. Τώρα, όμως, καταλαβαίνω ότι όποιος λαμβάνει μισθό από την εκκλησία κλέβει και απολαμβάνει τις προσφορές στον Θεό. Οι αδελφοί και οι αδελφές κάνουν οικονομίες και ζουν λιτά για να κάνουν προσφορές στον Θεό, κι εσείς οι πάστορές και οι δάσκαλοι τις απολαμβάνετε. Τρώτε τη σάρκα και πίνετε το αίμα των πιστών. Θα λογοδοτήσεις γι’ αυτό ενώπιον του Θεού;» Όταν άκουσα τη μητέρα μου και την αδερφή μου, ταράχτηκα πολύ. Ειδικά όταν άκουσα τα λόγια του Θεού που λένε: «τρώγουν τη σάρκα και πίνουν το αίμα του ανθρώπου», ένιωσα μεγάλη στενοχώρια. Δεν ήταν αλήθεια ότι ο μισθός που απολάμβανα προερχόταν από όσα πρόσφεραν στον Θεό οι αδελφοί και οι αδελφές; Πραγματικά «έτρωγα τη σάρκα και έπινα το αίμα των ανθρώπων»! Η αδελφή μου συνέχισε: «Ο Κύριος Ιησούς επέπληξε τους Φαρισαίους και τους είπε: “Ουαί εις εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί, διότι περιέρχεσθε την θάλασσαν και την ξηράν διά να κάμητε ένα προσήλυτον, και όταν γείνη, κάμνετε αυτόν υιόν της γεέννης διπλότερον υμών” (Κατά Ματθαίον 23:15). Εκείνο τον καιρό, οι Φαρισαίοι λαχταρούσαν να έρθει ο Μεσσίας. Αλλά όταν ο Μεσσίας —ο Κύριος Ιησούς— ήρθε, παρόλο που γνώριζαν ότι τα λόγια του Κυρίου Ιησού είχαν εξουσία και δύναμη, για να κρατήσουν τη θέση και τον βιοπορισμό τους, όχι μόνο Τον απέρριψαν, Του αντιστάθηκαν και Τον καταδίκασαν και δεν άφησαν τους πιστούς να Τον αποδεχτούν. Μετά κάρφωσαν τον Κύριο Ιησού στον σταυρό, και ο Θεός τους καταράστηκε και τους τιμώρησε. Η Βίβλος λέει: “Διά τούτο ο Ιεχωβά θέλει εκκόψει από του Ισραήλ κεφαλήν και ουράν, κλάδον και σπάρτον, εν μιά ημέρα. Ο πρεσβύτης και ο έντιμος, αυτός είναι η κεφαλή· και ο προφήτης όστις διδάσκει ψεύδη, αυτός είναι η ουρά. Διότι οι μακαρίζοντες τον λαόν τούτον πλανώσιν αυτόν· και οι μακαριζόμενοι υπ’ αυτών αφανίζονται” (Ησαΐας 9:14-16). Ποιος είναι το κεφάλι; Είναι οι πάστορες και οι πρεσβύτεροι που γνωρίζουν την αληθινή οδό, αλλά δεν την αποδέχονται. Γιατί, λοιπόν, κόβεται το κεφάλι και η ουρά; Επειδή γνωρίζουν σαφώς την αληθινή οδό, αλλά δεν την αποδέχονται, διότι δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη θέση και τον βιοπορισμό τους, και εναντιώνονται και καταδικάζουν το έργο του Θεού, εμποδίζοντας τους πιστούς να αποδεχτούν την αληθινή οδό. Μην ξεγελιέσαι από τη θέση της δασκάλας που έχεις τώρα. Γνωρίζεις ότι ο Κύριος έχει έρθει, αλλά δεν έχεις φύγει από την εκκλησία σου. Αντίθετα, είσαι με το ένα πόδι εδώ και με τ’ άλλο εκεί. Έχεις γαντζωθεί στη θέση σου, κηρύττεις σ’ αυτήν την εκκλησία για να παραπλανάς τους ανθρώπους, και απολαμβάνεις τη λατρεία και την εκτίμηση των άλλων. Δεν έχεις γίνει κι εσύ μια αιώνια αμαρτωλή που εμποδίζει τους άλλους να αποδεχτούν την αληθινή οδό; Αν συνεχίσεις να μένεις γαντζωμένη στη θέση σου και δεν συμβαδίσεις με το νέο έργο του Θεού, ο Θεός, τελικά, θα σε αποκόψει. Γιατί πιστεύουμε στον Κύριο, στην τελική; Δεν περιμένουμε από τον Κύριο να έρθει να μας σώσει; Αν πιστεύεις στον Κύριο μόνο για να πάρεις τη θέση του πάστορα, τότε η έκβασή σου θα είναι μόνο μία. Θα πας στην κόλαση και θα τιμωρηθείς! Θυμάσαι τι γράφει η Βίβλος για τον Πέτρο και τον Ματθαίο; Όταν ο Κύριος Ιησούς κάλεσε τον Πέτρο, εκείνος άφησε αμέσως τα δίχτυα του και ακολούθησε τον Κύριο. Ο Ματθαίος ήταν φοροεισπράκτορας και εισέπραττε φόρους στο τελωνείο. Όταν τον κάλεσε ο Κύριος Ιησούς, παράτησε αμέσως τη δουλειά του και Τον ακολούθησε. Κοίτα τώρα εσένα που διστάζεις και δεν αφήνεις ούτε το ένα πράγμα ούτε το άλλο. Ο Κύριος Ιησούς είπε: “Όστις εξ υμών δεν απαρνείται πάντα τα εαυτού υπάρχοντα, δεν δύναται να ήναι μαθητής μου” (Κατά Λουκάν 14:33). Οι Παροιμίες 14:12 και 16:25 μας υπενθυμίζουν ότι: “Υπάρχει οδός, ήτις φαίνεται ορθή εις τον άνθρωπον, αλλά τα τέλη αυτής φέρουσιν εις θάνατον”. Όταν ο Θεός έρχεται να κάνει ένα νέο έργο, πρέπει να ακολουθούμε τα βήματά Του, αφού όσοι δεν αποδέχονται το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού και, αντιθέτως, εμποδίζουν τους ανθρώπους να επιστρέψουν στον Θεό προκειμένου να διατηρήσουν τις θέσεις και τον βιοπορισμό τους, θα καταδικαστούν και θα τιμωρηθούν από τον Θεό. Σκέψου το λίγο!» Όταν άκουσα τη μητέρα μου και την αδερφή μου, συγκινήθηκα πραγματικά και φοβήθηκα λίγο και σκέφτηκα: «Οι Φαρισαίοι γνώριζαν τη Βίβλο, κήρυτταν στην εκκλησία και φαίνονταν ευσεβείς, αλλά στην ουσία, τα έκαναν όλα αυτά για χάρη της θέσης και του βιοπορισμού τους και για να τους θαυμάζουν και να τους σέβονται οι άλλοι. Δεν υπηρετούσαν αληθινά τον Κύριο. Αντιστάθηκαν και καταδίκασαν τον Κύριο Ιησού για χάρη της θέσης και του βιοπορισμού τους, και δεν άφηναν τους πιστούς να αποδεχτούν το ευαγγέλιο του Κυρίου. Μπορεί να υπηρετούσαν τον Θεό, αλλά Του εναντιώνονταν και ο Κύριος Ιησούς τούς καταδίκασε και τους καταράστηκε». Σκέφτηκα τον κήρυκα της εκκλησίας μου, ο οποίος χρησιμοποίησε το πρόσχημα της προστασίας του ποιμνίου για να σφραγίσει την εκκλησία και να εμποδίσει τους πιστούς να διερευνήσουν την αληθινή οδό. Επίσης, επιτέθηκε σε όσους κήρυτταν το ευαγγέλιο της βασιλείας λέγοντας: «Από τώρα και στο εξής, μην έρχεστε στην εκκλησία μας για να κηρύξετε το ευαγγέλιο. Αν ξανάρθετε, θα καλέσω την αστυνομία και θα σας συλλάβουν όλους!» Επίσης, ο πρόεδρος της Πατριωτικής Επιτροπής των Τριών Εαυτών συνεργάζεται με το Τμήμα Εργασίας του Ενωμένου Μετώπου ώστε να συλληφθούν όσοι πιστεύουν στον Παντοδύναμο Θεό, και όταν βρίσκουν ανθρώπους να κηρύττουν το ευαγγέλιο, καλούν την αστυνομία. Εξέτασα ξανά τον εαυτό μου και είδα ότι γνώριζα καλά πως ο Κύριος έχει επιστρέψει. Για να απολαύσω, όμως, τις ευλογίες της θέσης και να με θαυμάζουν, αρνούμουν να αφήσω την εκκλησία μου, και έκλεβα τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού για τα κηρύγματά μου, εξύψωνα τον εαυτό μου, προσπαθούσα να ανελιχθώ, κι έκανα τους άλλους να με θαυμάζουν και να με λατρεύουν. Δεν βάδιζα κι εγώ στο μονοπάτι των Φαρισαίων; Ο Κύριος Ιησούς είπε επτά ουαί στους Φαρισαίους. Αν δεν έφευγα από την εκκλησία, θα διέπραττα εν γνώσει μου μια ακόμα μεγαλύτερη αμαρτία, και η έκβασή μου θα ήταν ίδια με εκείνη των Φαρισαίων!
Μια μέρα, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού που με συγκίνησε βαθιά. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αν τοποθετούσα κάποια χρήματα μπροστά σας αυτήν τη στιγμή και σας έδινα την ελευθερία να διαλέξετε —και αν δεν σας καταδίκαζα για την επιλογή σας— τότε οι περισσότεροι από εσάς θα διάλεγαν τα χρήματα και θα απαρνούνταν την αλήθεια. Οι καλύτεροι από εσάς θα παρατούσαν τα χρήματα και θα διάλεγαν διστακτικά την αλήθεια, ενώ εκείνοι που βρίσκονται στο μεταίχμιο θα άρπαζαν τα χρήματα στο ένα χέρι και την αλήθεια στο άλλο. Μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν θα φαινόταν ο πραγματικός σας εαυτός; Αν είχατε να επιλέξετε μεταξύ της αλήθειας και οτιδήποτε στο οποίο είστε αφοσιωμένοι, θα επιλέγατε όλοι μ’ αυτόν τον τρόπο και η στάση σας θα παρέμενε ίδια. Δεν είναι έτσι; Δεν υπάρχουν πολλοί ανάμεσά σας που έχουν ταλαντευτεί μεταξύ σωστού και λάθους; Σε όλες τις μάχες μεταξύ θετικού και αρνητικού, μαύρου και άσπρου —μεταξύ της οικογένειας και του Θεού, των παιδιών και του Θεού, της εναρμόνισης και της ρήξης, του πλούτου και της φτώχειας, της θέσης και μιας συνηθισμένης κατάστασης, της υποστήριξης και της απόρριψης και ούτω καθεξής— σίγουρα γνωρίζετε τις επιλογές που έχετε κάνει! Μεταξύ μιας αρμονικής οικογένειας και μιας διασπασμένης, διαλέξατε την πρώτη και το κάνατε χωρίς κανέναν δισταγμό. Μεταξύ του πλούτου και του καθήκοντος, διαλέξατε επίσης το πρώτο, μην έχοντας καν τη θέληση να επιστρέψετε στην ακτή. Μεταξύ πολυτέλειας και φτώχειας, διαλέξατε το πρώτο. Όταν ήταν να επιλέξετε είτε τα παιδιά, τις γυναίκες και τους άντρες σας είτε Εμένα, διαλέξατε τα πρώτα. Και μεταξύ των αντιλήψεων και της αλήθειας, διαλέξατε και πάλι το πρώτο. Ερχόμενος αντιμέτωπος με κάθε είδους μοχθηρές πράξεις σας, έχω απλώς χάσει την πίστη Μου σ’ εσάς, απλώς μένω έκπληκτος. Οι καρδιές σας, αναπάντεχα, είναι ανίκανες να μαλακώσουν. Το αίμα της καρδιάς που δαπανώ τόσα χρόνια, αναπάντεχα, δεν Μου έχει φέρει τίποτα άλλο, παρά την εγκατάλειψη και την παραίτησή σας, αλλά οι ελπίδες Μου για εσάς αυξάνονται κάθε μέρα που περνάει, διότι η μέρα Μου έχει ήδη αποκαλυφθεί πλήρως ενώπιον όλων. Παρ’ όλα αυτά, τώρα επιδιώκετε ακόμα σκοτεινά και μοχθηρά πράγματα, και αρνείστε να αποκοπείτε από αυτά. Ποιο θα είναι, λοιπόν, το αποτέλεσμά σας; Το σκεφτήκατε ποτέ αυτό προσεκτικά; Αν σας ζητούνταν να διαλέξετε ξανά, ποια θα ήταν τότε η θέση σας; Θα ήταν ακόμη όπως η προηγούμενη; Θα Μου φέρνατε και πάλι απογοήτευση και επώδυνη θλίψη; Οι καρδιές σας θα εξακολουθούσαν να κατέχουν μόνο ελάχιστη ζεστασιά; Ακόμη δεν θα γνωρίζατε τι να κάνετε για να καθησυχάσετε την καρδιά Μου; Τη στιγμή αυτή, τι επιλέγετε; Θα υποταχθείτε στα λόγια Μου ή θα τα αποστρέφεστε; Η ημέρα Μου έχει ξεδιπλωθεί μπροστά στα μάτια σας, κι αυτό που βλέπετε είναι μια νέα ζωή και ένα νέο σημείο εκκίνησης. Ωστόσο, πρέπει να σας πω ότι αυτό το σημείο εκκίνησης δεν είναι η αρχή του προηγούμενου νέου έργου, αλλά το συμπέρασμα του παλαιού. Πρόκειται, δηλαδή, για την τελευταία πράξη. Θεωρώ ότι όλοι μπορείτε να καταλάβετε τι είναι ασυνήθιστο σχετικά μ’ αυτό το σημείο εκκίνησης. Σύντομα, ωστόσο, θα καταλάβετε την πραγματική σημασία αυτού του σημείου εκκίνησης, οπότε ας το προσπεράσουμε μαζί κι ας υποδεχθούμε τον επίλογο που πλησιάζει! Ωστόσο, αυτό που συνεχίζει να Με ανησυχεί σχετικά μ’ εσάς, είναι ότι, όταν έρχεστε αντιμέτωποι με την αδικία και τη δικαιοσύνη, πάντοτε διαλέγετε την πρώτη. Όλα αυτά, όμως, ανήκουν στο παρελθόν σας. Ελπίζω, επίσης, να ξεχάσω τα πάντα από το παρελθόν σας, παρόλο που αυτό είναι πολύ δύσκολο να γίνει. Έχω, όμως, έναν πολύ καλό τρόπο για να το κάνω: Το μέλλον ας αντικαταστήσει το παρελθόν και ας επιτρέψει στις σκιές του παρελθόντος σας να διαλυθούν σε αντάλλαγμα του πραγματικού εαυτού σας σήμερα. Επομένως, πρέπει να σας βάλω στον κόπο να κάνετε ξανά την επιλογή: Σε ποιον ακριβώς είστε αφοσιωμένοι;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Σε ποιον είσαι αφοσιωμένος;). Τα λόγια του Θεού με συγκίνησαν βαθιά. Ένιωσα λες κι ο Θεός με ρωτούσε καταπρόσωπο, κι έμεινα άναυδη. Ένιωσα τύψεις και ενοχές, και δεν συγκράτησα τα δάκρυά μου. Ήξερα ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο Κύριος Ιησούς που επέστρεψε, κι ότι έπρεπε να είχα αποδεχτεί το έργο του Θεού και να είχα φύγει από την εκκλησία μου. Φοβόμουν, όμως, ότι αν με απέβαλλαν, δεν θα μπορούσα να γίνω πάστορας. Ήμουν με το ένα πόδι εδώ και με το άλλο εκεί, και σχεδίαζα να φύγω αφού έμενα για δύο χρόνια πάστορας. Αφού δεν είχε μείνει τίποτα να κηρύξω στην εκκλησία, ανησυχούσα μήπως χάσω τη θέση μου, κι έκλεβα τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού για να τα βάλω στα κηρύγματά μου, με την ελπίδα ότι θα κερδίσω την υποστήριξη και τον θαυμασμό όλων. Έβλεπα την Εκκλησία των Τριών Εαυτών να συνεργάζεται με την κυβέρνηση για να αντισταθεί στον Θεό, και έβλεπα να συλλαμβάνουν εργάτες του ευαγγελίου της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού. Ήξερα ότι έπρεπε να φύγω γρήγορα, αλλά συνέχισα να μένω στην εκκλησία μου για να διατηρήσω τη θέση μου. Κάθε φορά, επέλεγα τη θέση αντί της αλήθειας. Είδα ότι για πολλά χρόνια, ήμουν αφοσιωμένη στη θέση μου και στον θαυμασμό των ανθρώπων. Οι συγγενείς μου συναναστρέφονταν μαζί μου ξανά και ξανά, αλλά εγώ αντιστεκόμουν πεισματικά στον Θεό για χάρη της θέσης μου. Δεν πίστευα πραγματικά στον Θεό. Ήμουν απλώς ένα άτομο που αναζητούσε τη θέση και απολάμβανε τα οφέλη της θέσης αυτής. Ήμουν πέρα για πέρα ένας υποκριτής Φαρισαίος. Η καρδιά του Θεού ράγιζε με όσα έκανα. Αποφάσισα να εγκαταλείψω την εκκλησία μου και να κάνω πράξη το κήρυγμα του ευαγγελίου με τους αδελφούς και τις αδελφές από την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού. Λίγες μέρες αργότερα, οι επιβλέποντες και οι συνεργάτες μου από την πρώτη μου εκκλησία ήρθαν να με βρουν, και μου είπαν: «Δασκάλα Ζάο, η εκκλησία σε καλλιεργούσε τόσα χρόνια και στήριζε τις θεολογικές σου σπουδές. Πρέπει να υψώσεις γρήγορα ανάστημα και να εργαστείς για τον Κύριο. Δεν πρέπει να απογοητεύσεις τον Κύριο που σε αγαπά και τους αδελφούς και τις αδελφές που σε εμπιστεύονται!» Αφού άκουσα τα λόγια τους, σκέφτηκα: «Έχω διαβάσει τα λόγια που εξέφρασε ο Παντοδύναμος Θεός, και είμαι σίγουρη ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο Κύριος Ιησούς που επέστρεψε, και ότι έχει εκφράσει την αλήθεια για να εκτελέσει το έργο της κρίσης και της κάθαρσης της ανθρωπότητας τις έσχατες ημέρες. Η εκκλησία δεν έχει πλέον το έργο του Αγίου Πνεύματος. Δεν θα έχει καμία αξία ή νόημα να γίνω πάστορας χωρίς να έχω το έργο και την υποστήριξη του Αγίου Πνεύματος. Δεν μπορώ να μείνω στην εκκλησία. Αν μείνω κι άλλο, θα καταστραφώ, και θα με καταδικάσει ο Θεός όπως τους Φαρισαίους. Πρέπει να ακολουθήσω τα βήματα του Θεού, και να κηρύξω το ευαγγέλιο των εσχάτων ημερών του Θεού σε περισσότερους ανθρώπους που λαχταρούν την εμφάνιση του Θεού». Δεν έκανα καθόλου πίσω και τους απέρριψα.
Στη συνέχεια, άρχισα να κάνω το καθήκον μου και να κηρύττω το ευαγγέλιο στην Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού. Αργότερα, άκουσα για έναν πάστορα που διάβασε το «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται» και αναγνώρισε ότι τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού εκφράζονται από τον Θεό και ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο Κύριος Ιησούς που επέστρεψε, αλλά δεν το αποδέχτηκε, επειδή δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τη θέση του πάστορα, κι έχασε έτσι την ευκαιρία να σωθεί. Κατάλαβα ακόμη πιο καθαρά ότι η επιδίωξη της θέσης οδηγεί μόνο στην αντίσταση στον Θεό και στην αυτοκαταστροφή. Αν ο Θεός δεν χρησιμοποιούσε επανειλημμένα την οικογένειά μου και τους αδελφούς και τις αδελφές μου για να συναναστραφούν μαζί μου, θα ήμουν κι εγώ σαν αυτόν τον πάστορα, θα γνώριζα την αληθινή οδό αλλά δεν θα την αποδεχόμουν, και τελικά, θα τιμωρούνταν το πνεύμα, η ψυχή και το σώμα μου, όπως ακριβώς τιμωρήθηκαν και οι Φαρισαίοι. Τώρα, αν και έχω χάσει την ευκαιρία να είμαι πάστορας, έχω κερδίσει την οδό της αιώνιας ζωής και έχω λάβει τη σωτηρία των εσχάτων ημερών του Θεού, πράγμα που δεν θα το αντάλλαζα με καμία υψηλή θέση. Μέσα από την καρδιά μου, είμαι ακόμα πιο ευγνώμων για τη χάρη της σωτηρίας από τον Παντοδύναμο Θεό.
