92. Στοχασμοί πάνω στη βιοπάλη
Γεννήθηκα σε ένα απομακρυσμένο και φτωχό χωριό, κι επειδή η οικογένειά μου ήταν φτωχή, οι συγγενείς μου με περιφρονούσαν από μικρή ηλικία. Πήρα μέσα μου μια απόφαση: «Πρέπει να μελετήσω σκληρά και, στο μέλλον, αφού βγάλω πολλά χρήματα, θα μπορέσω να ξεχωρίσω, να διακριθώ και να τιμήσω την οικογένειά μου». Στο σχολείο, δεν έχανα στιγμή απ’ τη μελέτη και, συχνά, μελετούσα με ένα κερί ως τις δύο ή τρεις το πρωί. Μια φορά, ήμουν τόσο κουρασμένος που αποκοιμήθηκα και ξύπνησα μόνο όταν πήραν φωτιά τα μαλλιά μου. Μπορεί η ζωή να ήταν δύσκολη, αλλά πίστευα ακράδαντα το εξής: «Πρέπει να υπομείνεις μεγάλα βάσανα για να βγεις νικητής». Προς έκπληξή μου, όμως, όταν έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις, μπήκα απλώς σε ένα συνηθισμένο πανεπιστήμιο. Ήμουν φιλόδοξος και δεν μπορούσα να αποδεχθώ αυτήν την έκβαση. Αποφάσισα, λοιπόν, να ξαναδώσω εξετάσεις την επόμενη χρονιά. Εκείνη τη χρονιά, μελέτησα ακόμα πιο σκληρά, όταν, όμως, ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των εξετάσεων, είδα ότι είχα αποτύχει και πάλι. Όταν έλαβα τα αποτελέσματα, η καρδιά μου ράγισε. Η εισαγωγή μου σε ένα πανεπιστήμιο μεγάλου κύρους ήταν η μόνη μου ευκαιρία να αλλάξω το πεπρωμένο μου και δεν περίμενα ότι θα αποτύγχανα στις εξετάσεις. Εκείνο το διάστημα, ζούσα σε σύγχυση και δεν ήξερα τι να κάνω, κι έτσι πήγα να δουλέψω ως εργάτης σε μια οικοδομή, κουβαλώντας τούβλα. Τα χέρια μου ταλαιπωρήθηκαν τόσο που γέμισαν αμυχές και φουσκάλες με αίμα, ενώ, τη νύχτα, ο πόνος με κρατούσε ξύπνιο και έκλαιγα σιωπηλά κάτω απ’ τα σκεπάσματα. Σκεφτόμουν μέσα μου: «Τέτοια συνηθισμένη ζωή θα ζήσω μέχρι να πεθάνω; Δεν μπορώ να το αποδεχθώ αυτό!» Πίστευα πως το πεπρωμένο μου ήταν στα χέρια μου, κι έτσι ήθελα να προσπαθήσω ξανά να αλλάξω τη μοίρα μου, οπότε μελέτησα ακόμα πιο σκληρά την επόμενη χρονιά. Όσο σκληρά κι αν προσπαθούσα, όμως, και πάλι δεν μπορούσα να μπω σε κάποιο κορυφαίο πανεπιστήμιο. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο απ’ το να αποδεχθώ τη μοίρα μου και να πάω σε μια συνηθισμένη σχολή αεροπορίας.
Όταν αποφοίτησα, εργάστηκα σε μια εταιρεία συντήρησης αεροσκαφών για πτήσεις εσωτερικού. Στην αρχή, μπορούσα να κάνω μόνο χειρωνακτική εργασία στο συνεργείο. Τα ρούχα μου μούσκευαν στον ιδρώτα απ’ την ασφυκτική ζέστη, και σκεφτόμουν: «Τι δύσκολη που είναι η ζωή. Δεν μπορώ να είμαι ικανοποιημένος ως συνηθισμένος εργάτης. Πρέπει να μάθω αγγλικά και να βελτιώσω τις τεχνικές μου δεξιότητες, ώστε να αναγνωριστώ απ’ το αφεντικό μου και να πάρω προαγωγή. Τότε θα μπορέσω να πάρω υψηλότερη θέση και καλύτερο μισθό». Αφενός μάθαινα από επιδέξιους συνεργάτες, αφετέρου στην καθημερινή μου μετακίνηση διάβαζα σχετικά με τη δουλειά. Κάποιες φορές, όταν κάποιο αεροσκάφος είχε πρόβλημα μέσα στην νύχτα και οι άλλοι κοιμούνταν ή δεν ήθελαν να πάνε, προσφερόμουν εγώ να λύσω το πρόβλημα, κερδίζοντας έτσι δεξιότητες και εμπειρία. Άρπαζα κάθε ευκαιρία για εξάσκηση και εκπαίδευση. Μερικούς μήνες αργότερα, όχι μόνο έγινα εκπαιδευόμενος μηχανικός, αλλά διπλασιάστηκε κι ο μισθός μου, ενώ μου ανατέθηκε να δουλεύω με ομάδες ξένων ειδικών σε διάφορα έργα. Μπορεί να είχα πλέον υψηλότερη θέση και μισθό, αλλά ακόμα δεν ήμουν ικανοποιημένος. Προκειμένου να αγοράσω γρήγορα αυτοκίνητο και σπίτι στην πόλη και να ζήσω τη μεγάλη ζωή, εργαζόμουν τη μέρα, και τη νύχτα αναλάμβανα δουλειές μερικής απασχόλησης. Συχνά είχα τόση δουλειά που δεν προλάβαινα ούτε να φάω, κοιμόμουν κατά μέσο όρο τρεις-τέσσερις ώρες την ημέρα, και μερικές φορές δούλευα όλη τη νύχτα. Ήμουν μια μηχανή που δούλευε ακούραστα μέρα-νύχτα κι έβγαζε χρήματα. Σε μόλις δύο χρόνια, έβγαλα πάνω από ένα εκατομμύριο γιουάν, αγόρασα αυτοκίνητο και σπίτι στην πόλη, και προκάλεσα τον θαυμασμό και τον φθόνο των φίλων και των συνεργατών μου. Ειδικά όταν επέστρεψα στην πόλη όπου γεννήθηκα για την Κινέζικη Πρωτοχρονιά, οι άνθρωποι που κάποτε υποτιμούσαν την οικογένειά μου ήρθαν από μακριά για να με δουν, ενώ με κάλεσαν ακόμα και στο σπίτι τους για φαγητό. Ακόμα κι οι πρεσβύτεροι έπιναν στην υγειά μου και με ρωτούσαν αν μπορούσα να βρω δουλειά στα παιδιά τους. Ένιωθα ένα απερίγραπτο αίσθημα επιτυχίας, και σκεφτόμουν: «Είναι τέλειο το χρήμα και η θέση. Μπορώ επιτέλους να κρατώ το κεφάλι μου ψηλά!» Με τόση δουλειά νυχθημερόν, όμως, τα μαλλιά μου άρχισαν να πέφτουν με τις τούφες και το σώμα μου άρχισε να πρήζεται. Τα πόδια μου πονούσαν και μούδιαζαν, και μου ήταν δύσκολο να περπατήσω. Ήθελα πολύ να πάρω μια-δυο μέρες άδεια, αλλά σκεφτόμουν ότι η αναρρωτική άδεια θα εξάλειφε την πιθανότητα μιας καλής αξιολόγησης και προαγωγής την επόμενη χρονιά, οπότε έπρεπε να το αντέξω. Κάθε μέρα ήταν βασανιστήριο.
Εκείνα τα χρόνια, κάθε φορά που επισκεπτόμουν την πεθερά μου, μου έδειχνε τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού και μου μιλούσε πολύ για την πίστη στον Θεό. Έλεγε: «Η επιδίωξη του χρήματος δεν έχει τέλος. Δεν πρέπει να καταστρέψεις την ζωή και την υγεία σου για τα χρήματα. Η ανθρωπότητα έχει υποστεί βαθιά διαφθορά απ’ τον Σατανά κι όλοι παλεύουν απεγνωσμένα για το χρήμα, τη φήμη και το κέρδος, ζώντας σε απόλυτη δυστυχία! Ο Παντοδύναμος Θεός έχει εκφράσει την αλήθεια τις έσχατες ημέρες για να σώσει τους ανθρώπους απ’ τον Σατανά. Μόνο αν κάποιος μετανοήσει αληθινά και ακολουθήσει τον Θεό μπορεί να σωθεί από Αυτόν, και να επιβιώσει από τη μεγάλη καταστροφή. Το έργο του Θεού θα τελειώσει σύντομα, οπότε πρέπει να σταματήσεις να επικεντρώνεσαι αποκλειστικά στο χρήμα, και να πιστέψεις και στον Θεό!» Ήξερα ότι η πίστη στον Θεό ήταν κάτι καλό, αλλά ένιωθα ότι η καριέρα μου είχε μόλις αρχίσει, και ήθελα να φτιάξω καλό όνομα, κι έτσι αρνήθηκα στην πεθερά μου και συνέχισα να δουλεύω ακούραστα για τα χρήματα, ενώ βυθιζόμουν όλο και βαθύτερα στη δίνη του πλούτου. Η πεθερά μου μου έλεγε επίσης: «Είσαι πράγματι διατεθειμένος να θυσιάσεις τη ζωή σου για το χρήμα».
Ούτε που κατάλαβα πώς έφτασε το 2015. Είχα αγοράσει δύο σπίτια, δύο αυτοκίνητα, είχα ανοίξει δύο εταιρείες, αλλά ακόμα δεν ήμουν ικανοποιημένος. Για να βγάλω ακόμα πιο πολλά χρήματα και να αγοράσω ένα πολυτελές αυτοκίνητο, άνοιξα ένα εργοστάσιο, όπου συχνά δούλευα νυχθημερόν χωρίς ανάπαυση. Μετά έβγαλα ακόμα περισσότερα χρήματα και, όπου πήγαινα, με φώναζαν «αφεντικό». Ένιωθα μεγάλη ικανοποίηση και περιφερόμουν όλο περηφάνια. Σκεφτόμουν: «Αλήθεια, είναι άλλο πράγμα να είσαι πλούσιος». Αυτός ο τρόπος ζωής, όμως, με την υψηλή πίεση και τους γρήγορους ρυθμούς, έβλαπτε σοβαρά την υγεία μου. Συχνά με έπαιρνε ο ύπνος ενώ οδηγούσα προς τη δουλειά, και μια φορά κόντεψα να πέσω από έναν ανισόπεδο κόμβο. Για να έχω λιγότερα έξοδα, δεν ήθελα να προσλάβω περισσότερους εργάτες, κι έτσι έκανα μόνος μου πολλή απ’ τη δουλειά στο συνεργείο. Μια φορά, λόγω μιας βιαστικής παραγγελίας, κάρφωσα το δάχτυλό μου με το καρφωτικό πιστόλι. Το αίμα έτρεχε άφθονο κι εγώ δάκρυζα από τον πόνο, προκειμένου, όμως, να τελειώσω γρήγορα την παραγγελία, φρόντισα πρόχειρα το τραύμα και επέστρεψα στο συνεργείο για να συνεχίσω τη δουλειά. Καθώς, όμως, δεν είχα περιποιηθεί σωστά το τραύμα, το δάχτυλό μου πρήστηκε σοβαρά και εμφάνισε μόνιμες επιπλοκές, και κάθε φορά που έκανε κρύο ή έβρεχε, πονούσε και με έτρωγε φοβερά. Ζούσα κάθε μέρα σε μόνιμη ένταση. Ένιωθα σωματική και ψυχική εξάντληση, αλλά και μεγάλο πόνο. Σκεφτόμουν: «Γιατί εργάζομαι τόσο σκληρά; Αυτή είναι πράγματι η ζωή που κυνηγούσα; Για ποιον λόγο ζω σε αυτόν τον κόσμο;»
Το 2017, η σύζυγός μου αποδέχθηκε το ευαγγέλιο της βασιλείας του Παντοδύναμου Θεού και μου έδειξε το βίντεο ενός ύμνου με τα λόγια του Θεού. Οι στίχοι αυτού του τραγουδιού με συγκίνησαν βαθιά.
Ο Θεός αναζητά την καρδιά και το πνεύμα σου
1 Η ανθρωπότητα, έχοντας απομακρυνθεί από την παροχή ζωής του Παντοδύναμου, έχει άγνοια του σκοπού της ύπαρξης, όμως, μολαταύτα, φοβάται τον θάνατο. Οι άνθρωποι δεν έχουν βοήθεια και στήριξη, κι όμως εξακολουθούν να είναι απρόθυμοι να κλείσουν τα μάτια τους και αναγκάζονται να στηρίξουν σακιά από σάρκα, τα οποία δεν έχουν καμία αίσθηση της δικής τους ψυχής, σέρνοντας μια ποταπή ύπαρξη σ’ αυτόν τον κόσμο. Ζεις κατ’ αυτόν τον τρόπο, δίχως ελπίδα, όπως κάνουν κι άλλοι, δίχως στόχο. Μόνο ο Πανάγιος του θρύλου θα σώσει τους ανθρώπους που, ενώ βογκούν εν μέσω των βασάνων τους, λαχταρούν απεγνωσμένα τον ερχομό Του. Για όσους δεν έχουν συνειδητότητα, αυτή η πεποίθηση παραμένει εδώ και καιρό απραγματοποίητη. Ωστόσο, οι άνθρωποι εξακολουθούν να τη λαχταρούν έντονα.
2 Ο Παντοδύναμος δείχνει έλεος σ’ αυτούς τους ανθρώπους που έχουν υποφέρει βαθύτατα· ταυτόχρονα, αποστρέφεται αυτούς τους ανθρώπους που δεν διαθέτουν καθόλου συνειδητότητα, καθώς περιμένει πάρα πολύ καιρό μια απάντηση από τους ανθρώπους. Επιθυμεί να αναζητήσει, να αναζητήσει την καρδιά και το πνεύμα σου, και να σου φέρει νερό και τροφή ώστε να αφυπνιστείς και να μην διψάς ούτε να πεινάς πια. Όταν είσαι αποκαμωμένος και αισθάνεσαι κάπως τη ζοφερότητα αυτού του κόσμου, μη νιώθεις χαμένος, μην κλαις. Ο Παντοδύναμος Θεός, ο Φύλακας, θα καλοδεχθεί την άφιξή σου οποιαδήποτε στιγμή.
[…]
«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο στεναγμός του Παντοδύναμου
Διαβάζοντας τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού, ένιωσα μια ζεστασιά που δεν είχα ξανανιώσει ποτέ. Μέσα στα χρόνια, πάλευα πολύ σκληρά να κερδίσω χρήματα και ζούσα με μεγάλο πόνο και εξάντληση. Ήμουν τόσο κουρασμένος και χαμένος, αλλά δεν ήξερα πώς να σπάσω τα δεσμά, τώρα, όμως, έβλεπα μια ελπίδα. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε απ’ τον Θεό. Μόνο ο Θεός μπορεί να σώσει τους ανθρώπους απ’ αυτό το βάσανο. Το να αποδεχθεί κάποιος το έργο του Παντοδύναμου Θεού των έσχατων ημερών είναι ο μόνος τρόπος να λάβει τη φροντίδα και την προστασία του Θεού, και να κερδίσει τη σωτηρία Του, ώστε να μπορέσει να ζήσει τη ζωή του ήρεμος και απελευθερωμένος. Στο παρελθόν, αρνήθηκα τη σωτηρία του Θεού επειδή ήθελα να βγάλω χρήματα. Δεν πίστευα ποτέ πως ο Θεός θα μου έδειχνε και πάλι έλεος και θα με έσωζε. Περίμενε ακόμα την επιστροφή μου. Συγκινήθηκα βαθιά, κι έτσι αποδέχθηκα τη σωτηρία των έσχατων ημερών από τον Παντοδύναμο Θεό. Στη συνέχεια, πήγαινα συχνά στις συναθροίσεις με τους αδελφούς και τις αδελφές για να συναναστραφούμε πάνω στα λόγια του Θεού.
Κάποια στιγμή, διάβασα ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού: «Όταν οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι πάει να πει μοίρα ή δεν καταλαβαίνουν την κυριαρχία του Θεού, απλώς παλεύουν και σκοντάφτουν ξεροκέφαλα μες στην ομίχλη, κι εκείνο το ταξίδι είναι υπερβολικά κοπιαστικό, και προκαλεί υπερβολικά μεγάλο σπαραγμό. Επομένως, όταν οι άνθρωποι συνειδητοποιήσουν πως ο Θεός κυριαρχεί στην ανθρώπινη μοίρα, οι έξυπνοι, αντί να συνεχίσουν να παλεύουν ενάντια στη μοίρα και να επιδιώκουν με τον δικό τους τρόπο τους λεγόμενους “στόχους ζωής” που έχουν, επιλέγουν να γνωρίσουν και να αποδεχτούν την κυριαρχία του Θεού και να αποχαιρετήσουν τις επώδυνες ημέρες που “προσπαθούσαν να φτιάξουν μια καλή ζωή με τα δυο τους χέρια”. Όταν ένας άνθρωπος δεν έχει τον Θεό, όταν δεν μπορεί να Τον δει, όταν δεν μπορεί να γνωρίσει αληθινά και ξεκάθαρα την κυριαρχία του Θεού, η κάθε μέρα είναι ανούσια, άνευ αξίας και απερίγραπτα οδυνηρή. Όπου κι αν βρίσκεται ένας άνθρωπος και όποια κι αν είναι η δουλειά του, τα μέσα της επιβίωσής του και οι στόχοι που επιδιώκει δεν του φέρνουν τίποτε άλλο παρά ατελείωτο σπαραγμό και πόνο που δύσκολα ξεπερνιέται, που δεν αντέχει να αναπολήσει. Μόνο αν αποδεχτεί κανείς την κυριαρχία του Δημιουργού, υποταχθεί στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του και επιδιώξει να αποκτήσει αληθινή ανθρώπινη ζωή μπορεί να απελευθερωθεί σταδιακά από όλο τον σπαραγμό και τον πόνο, καθώς και να απαλλαγεί σταδιακά από όλη την κενότητα της ανθρώπινης ζωής» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Τα λόγια του Θεού είναι πολύ σαφή. Ζούμε με τέτοιον πόνο επειδή δεν γνωρίζουμε την κυριαρχία του Θεού και δεν έχουμε τους σωστούς στόχους ζωής. Εγώ έκανα στόχους της ζωής μου το χρήμα, τη φήμη και το κέρδος, ελπίζοντας να αλλάξω το πεπρωμένο μου με τις προσπάθειές μου. Για να κερδίσω πιο πολλά χρήματα, υπέβαλλα καθημερινά τον εαυτό μου σε μεγάλη πίεση, ήμουν μες στην ένταση και η υγεία μου έφθινε. Έφτασα ακόμα και στο σημείο να πέσω σχεδόν από έναν ανισόπεδο κόμβο. Μπορεί πράγματι να κέρδισα κάποια χρήματα και τον θαυμασμό και τον φθόνο των συγγενών και φίλων μου, αλλά μια τέτοια ζωή ήταν στ’ αλήθεια οδυνηρή και πικρή. Τα χρήματα ίσως μπορούσαν να αγοράσουν όμορφα σπίτια και αυτοκίνητα και να μου χαρίσουν μια καλή υλική ζωή, κι ο θαυμασμός των άλλων ίσως μπορούσε να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία μου, όμως δεν μπορούσε να μου προσφέρει γαλήνη ούτε ασφάλεια. Τα χρήματα που επιδίωκα δεν μου έφεραν αληθινή ευτυχία. Αντίθετα, με έκαναν έναν σκλάβο του χρήματος που ζούσε μες στον πόνο. Ειδικά τώρα, που η μεγάλη καταστροφή συνέβαινε ήδη και οι πανδημίες εξαπλώνονταν σε όλον τον κόσμο, κι ακόμα και οι πλούσιοι έχαναν τη ζωή τους, συνειδητοποιούσα επιτέλους ότι με κανένα χρηματικό ποσό δεν αγοράζεται η ζωή. Όπως ακριβώς είπε ο Κύριος Ιησούς: «Τι ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι θέλει δώσει άνθρωπος εις ανταλλαγήν της ψυχής αυτού;» (Κατά Ματθαίον 16:26). Αποφάσισα, λοιπόν, να αλλάξω τη λανθασμένη επιδίωξη που είχα στη ζωή και να αρχίσω να επιδιώκω την αλήθεια, να κάνω καλά τα καθήκοντά μου και να βιώνω μια ζωή με νόημα.
Αργότερα, αναρωτήθηκα επίσης: «Γιατί η επιδίωξη του πλούτου, της φήμης και του κέρδους φέρνει πάντα πόνο στους ανθρώπους;» Στις πνευματικές ασκήσεις μου, διάβασα δύο χωρία απ’ τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού και κατανόησα κάπως αυτό το θέμα. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Το ρητό “Το χρήμα κινεί τον κόσμο” είναι μια φιλοσοφία του Σατανά. Επικρατεί σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία· θα μπορούσατε να πείτε ότι είναι μια τάση. Κι αυτό επειδή έχει ενσταλαχτεί στην καρδιά του καθενός, ο οποίος στην αρχή δεν αποδεχόταν αυτό το ρητό, όμως στη συνέχεια το αποδέχτηκε σιωπηρά όταν ήρθε σε επαφή με την πραγματική ζωή, και άρχισε να πιστεύει πως τα λόγια αυτά ήταν, στην πραγματικότητα, αληθινά. Δεν πρόκειται για μια διαδικασία με την οποία διαφθείρει ο Σατανάς τους ανθρώπους; […] Ο Σατανάς χρησιμοποιεί το χρήμα για να φέρει σε πειρασμό τους ανθρώπους, και τους διαφθείρει ώστε να λατρεύουν το χρήμα και να προσκυνούν τα υλικά αγαθά. Και πώς εκδηλώνεται στους ανθρώπους αυτή η λατρεία για το χρήμα; Νιώθετε ότι δεν θα μπορούσατε να επιβιώσετε σε αυτόν τον κόσμο χωρίς καθόλου χρήματα, ότι έστω και μία ημέρα χωρίς χρήματα θα ήταν αδύνατη; Το κύρος των ανθρώπων βασίζεται στο πόσα χρήματα έχουν, καθώς και ο σεβασμός που εμπνέουν. Οι φτωχοί σκύβουν από ντροπή, ενώ οι πλούσιοι απολαμβάνουν μεγάλο κύρος. Στέκονται με το κεφάλι ψηλά και περήφανα, μιλάνε δυνατά και ζουν αλαζονικά. Τι αποφέρουν στους ανθρώπους αυτό το ρητό και αυτή η τάση; Δεν ισχύει ότι πολλοί άνθρωποι κάνουν την οποιαδήποτε θυσία για να βγάλουν χρήματα; Δεν χάνουν πολλοί άνθρωποι την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητά τους κατά την επιδίωξη περισσότερου χρήματος; Δεν χάνουν πολλοί άνθρωποι την ευκαιρία να εκτελέσουν το καθήκον τους και να ακολουθήσουν τον Θεό για χάρη του χρήματος; Το να χάσουν την ευκαιρία να αποκτήσουν την αλήθεια και να σωθούν δεν συνιστά τη μεγαλύτερη απώλεια για τους ανθρώπους; Δεν αποτελεί καταχθόνιο σχέδιο του Σατανά να χρησιμοποιήσει αυτήν τη μέθοδο και αυτό το ρητό για να διαφθείρει τον άνθρωπο σε αυτόν τον βαθμό; Δεν πρόκειται για ένα κακόβουλο τέχνασμα;» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ε΄). «Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να ελέγχει τις σκέψεις των ανθρώπων, κάνοντάς τους να μη σκέφτονται τίποτε άλλο εκτός από αυτά τα δύο πράγματα. Πασχίζουν για φήμη και κέρδος, ταλαιπωρούνται για τη φήμη και το κέρδος, υπομένουν εξευτελισμούς και κουβαλούν βαρύ φορτίο για χάρη της φήμης και του κέρδους, θυσιάζουν ό,τι έχουν και δεν έχουν, και προβαίνουν σε κάθε είδους κρίσεις και αποφάσεις για τη φήμη και το κέρδος. Με αυτόν τον τρόπο, ο Σατανάς βάζει στους ανθρώπους αόρατες αλυσίδες και, δεμένοι μ’ αυτές τις αλυσίδες, αυτοί δεν έχουν ούτε τη δύναμη ούτε το κουράγιο να απελευθερωθούν. Χωρίς να το καταλάβουν, κουβαλάνε αυτές τις αλυσίδες και σέρνονται συνεχώς με μεγάλη δυσκολία. Χάριν της φήμης και του κέρδους, η ανθρωπότητα απομακρύνεται από τον Θεό και Τον προδίδει, και καθίσταται ολοένα πιο μοχθηρή. Με αυτόν τον τρόπο, η μία γενιά μετά την άλλη καταστρέφεται μέσα στη φήμη και το κέρδος του Σατανά» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Με τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι ο Σατανάς χρησιμοποιεί τα λόγια των διάσημων ανθρώπων και των μεγάλων προσωπικοτήτων, την πλύση εγκεφάλου και την επιρροή που ασκεί η γνώση, καθώς και την παιδεία στο σχολείο για να ενσταλάξει στους ανθρώπους διάφορους παράλογους κανόνες επιβίωσης και απόψεις για τη ζωή, με αποτέλεσμα κάθε γενιά, η μία μετά την άλλη, να επιδιώκει και να καταβάλλει προσπάθεια για να αποκτήσει φήμη και κέρδος, και στο τέλος να καταστρέφεται στη δίνη αυτής της επιδίωξης. Κι εγώ είχα εκπαιδευτεί με τον ίδιο τρόπο από την παιδική μου ηλικία, με ιδέες όπως «Πρέπει να υπομείνεις μεγάλα βάσανα για να βγεις νικητής» και «Τα χρήματα κάνουν τον κόσμο να γυρίζει», κι άλλους τέτοιους κανόνες επιβίωσης του Σατανά να ριζώνουν βαθιά στην καρδιά μου. Πίστευα πως δεν μπορεί κανείς να ζήσει χωρίς χρήματα. Πίστευα ότι τα χρήματα είναι απαραίτητα για τις υλικές απολαύσεις και για να προκαλεί κανείς τον θαυμασμό και τον φθόνο των άλλων. Πίστευα πως μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούσε να ζήσει κάποιος με αξιοπρέπεια και πως, χωρίς χρήματα, θα τον θεωρούσαν κατώτερο και τον περιφρονούσαν, με αποτέλεσμα να κάνει άθλια και κουραστική ζωή. Για να αποκτήσω φήμη και κέρδος, μελέτησα σκληρά για πάνω από μία δεκαετία, ενώ, αφού έπιασα δουλειά, μοχθούσα νυχθημερόν για να πάρω προαγωγή και αύξηση. Οι επιθυμίες μου μεγάλωναν όλο και περισσότερο, και, όσο πιο πολλά αποκτούσα, τόσο πιο πολλά ήθελα, χωρίς να νιώθω ποτέ ικανοποιημένος. Ακόμα κι όταν εξάντλησα το σώμα μου ως το σημείο να αρρωστήσω, και πάλι αρνιόμουν να αναπαυτώ. Η πεθερά μου μού έδωσε πολλές φορές μαρτυρία περί της σωτηρίας που δίνει ο Θεός τις έσχατες ημέρες, και γνώριζα ότι η πίστη στον Θεό ήταν κάτι καλό, αλλά και πάλι αρνιόμουν να πάψω να επιδιώκω το χρήμα, ενώ αφιέρωνα όλον τον χρόνο και την ενέργειά μου στο κυνήγι της φήμης και του κέρδους. Στο τέλος, αν και απέκτησα φήμη και κέρδος, η ψυχή μου δεν γνώρισε ποτέ τη γαλήνη και την ηρεμία. Αντίθετα, βίωσα την απόλυτη εξάντληση και οδύνη. Τώρα έβλεπα ξεκάθαρα ότι όλος αυτός ο πόνος είχε προκληθεί απ’ τη διαφθορά και το κακό του Σατανά. Η φήμη και το κέρδος είναι παγίδες που στήνει ο Σατανάς για να παρασύρει τους ανθρώπους στην κόλαση. Είναι μέσα γεμάτα κακία, με τα οποία ο Σατανάς διαφθείρει και βλάπτει τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να απομακρύνονται ακόμα περισσότερο από τον Θεό και να ζουν πιο επώδυνα, και στο τέλος να οδηγούνται στον θάνατο απ’ το κακό του Σατανά. Αν δεν με εξέθεταν τα λόγια του Θεού, δεν θα είχα δει τις κακόβουλες προθέσεις του Σατανά που χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να διαφθείρει και να βλάψει τους ανθρώπους, και θα είχα συνεχίσει να βασανίζομαι απ’ τον Σατανά, ρισκάροντας ακόμα και την ίδια μου τη ζωή. Τώρα ήθελα απλώς να πιστέψω ειλικρινά στον Θεό και να επιδιώξω την αλήθεια, και να μη με ξεγελά πια ο Σατανάς ώστε να επιδιώκω το χρήμα. Έπειτα, όποτε είχαμε χρόνο, διαβάζαμε μαζί οικογενειακώς τα λόγια του Θεού, ακούγαμε ύμνους και βλέπαμε βίντεο βιωματικής μαρτυρίας. Δεν ζούσα πια σε εκείνες τις ημέρες που έλιωνα στη δουλειά για τα χρήματα, αλλά συναναστρεφόμουν πάνω στην αλήθεια με τους αδελφούς και τις αδελφές, και απολάμβανα το πότισμα και την τροφή των λόγων του Θεού. Ένιωθα ένα αίσθημα γαλήνης και ηρεμίας που δεν είχα βιώσει ποτέ ξανά.
Το δεύτερο εξάμηνο του 2021, λόγω της ύφεσης της βιομηχανίας, το εργοστάσιό μου έκλεισε επειδή δεν υπήρχαν παραγγελίες. Αν και αναστατώθηκα λίγο, δεν ήμουν πια όπως πριν, δεν έστυβα το μυαλό μου για να διατηρήσω την κανονική λειτουργία του εργοστασίου. Αντ’ αυτού, υποτάχθηκα και βασίστηκα στον Θεό για να το βιώσω, κι ένιωθα πολύ μεγαλύτερη ανακούφιση αφού δεν με περιόριζαν τα χρήματα. Τότε, με προσέλαβαν σε κάποια δουλειά με μειωμένο ωράριο, κι η αμοιβή, αν και δεν ήταν μεγάλη, ήταν αρκετή για να καλύψει τα έξοδα διαβίωσης της οικογένειάς μας, ενώ, το σημαντικότερο, μου άφηνε χρόνο να πηγαίνω στις συναθροίσεις και να κάνω σωστά τα καθήκοντά μου.
Σύντομα, κάτι με έβαλε σε πειρασμό. Μια μέρα, ο ιδιοκτήτης μιας εταιρείας που ήταν στο χρηματιστήριο με προσέγγισε και μου ζήτησε να διαχειριστώ μια εταιρεία που είχε εξαγοράσει πρόσφατα, προσφέροντάς μου ετήσιο μισθό 500.000 γιουάν. Σκέφτηκα μέσα μου: «Αυτή η εταιρεία έχει πολύ καλό οικονομικό υπόβαθρο. Αν δεχθώ αυτήν τη δουλειά, θα γίνω στέλεχος, κι έτσι οι συγγενείς και οι φίλοι μου σίγουρα θα με κοιτάζουν και πάλι με σεβασμό». Έπειτα, όμως, σκέφτηκα: «Αν συμφωνήσω, θα πρέπει να ταξιδεύω συχνά και να πηγαίνω σε κάθε είδους εκδηλώσεις δικτύωσης. Θα ήταν πλέον πολυτέλεια να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού και να πηγαίνω στις συναθροίσεις, και ακόμα περισσότερο να κάνω το καθήκον μου. Βγήκα επιτέλους απ’ τη δίνη της επιδίωξης του χρήματος, και έχω χρόνο να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού, να πηγαίνω στις συναθροίσεις και να κάνω το καθήκον μου. Δεν μπορώ πλέον να χάνω την ώρα μου με αυτά τα ασήμαντα πράγματα». Σκέφτηκα ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού: «Ως κάποιος που είναι κανονικός και που επιδιώκει την αγάπη προς τον Θεό, η είσοδος στη βασιλεία για να καταστείτε μέλη του λαού του Θεού είναι το αληθινό μέλλον σας, καθώς και μια ζωή που έχει ύψιστη αξία και σημασία· κανείς δεν είναι πιο ευλογημένος από εσάς. Γιατί το λέω αυτό; Επειδή όσοι δεν πιστεύουν στον Θεό, ζουν για τη σάρκα και για τον Σατανά, αλλά σήμερα, εσείς ζείτε για τον Θεό, και ζείτε για να ακολουθήσετε το θέλημά Του. Γι’ αυτό λέω ότι η ζωή σας είναι αυτό που έχει το μεγαλύτερο νόημα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Γνώρισε το νεότερο έργο του Θεού και ακολούθησε τα βήματά Του). Με τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι η επιδίωξη της αλήθειας ώστε να αλλάξει κανείς διάθεση και να εισέλθει στη βασιλεία ως μέλος του λαού του Θεού είναι ο πιο ουσιαστικός τρόπος να ζήσει τη ζωή του και το αληθινό μέλλον. Ο Σατανάς χρησιμοποίησε αυτό το αφεντικό για να με βάλει σε πειρασμό με τη θέση του «στελέχους». Προσπάθησε να με κάνει να ξαναπέσω στη δίνη της συνεχούς ενασχόλησης με τη φήμη και το κέρδος, κι έτσι να χάσω εντελώς την ευκαιρία μου να σωθώ από τον Θεό. Δεν έπρεπε να υποκύψω στη μηχανορραφία του Σατανά. Τώρα που ήταν η κρίσιμη στιγμή για τη σωτηρία και την τελείωση των ανθρώπων απ’ τον Θεό, εγώ είχα μόνο λίγο καιρό που πίστευα στον Θεό και κατανοούσα πολύ λίγα απ’ την αλήθεια, άρα είχα μια τελευταία ευκαιρία να επιδιώξω την αλήθεια και να κερδίσω τη ζωή. Αν χανόταν αυτή η ευκαιρία, θα ήταν πολύ αργά για να τα επιδιώξω όταν θα τελείωνε το έργο του Θεού. Έτσι, λοιπόν, απέρριψα την πρότασή του κι ένιωσα ένα υπέροχο αίσθημα ηρεμίας.
Τώρα κάνω τα καθήκοντά μου στην εκκλησία και συχνά συναναστρέφομαι πάνω στα λόγια του Θεού με τους αδελφούς και τις αδελφές. Σιγά σιγά, κατάφερα να κατανοήσω κάποιες αλήθειες και να διακρίνω πολλά πράγματα, ενώ δεν νιώθω πλέον τον πόνο και την εξάντληση που είχα παλιά. Έχω μέσα μου ένα αίσθημα ηρεμίας και απελευθέρωσης που δεν είχα ξανανιώσει ποτέ, και που δεν μπορεί να το αγοράσει κανένα χρηματικό ποσό. Αυτό είναι πράγματι η αγάπη και η σωτηρία του Θεού!
