65. Βίωσα την αγάπη του Θεού μέσα στην ασθένειά μου
Το 2006, αποδέχτηκα το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού. Λίγο αργότερα, χωρίς καν να το καταλάβω, θεραπεύτηκαν τα προβλήματα στο στομάχι μου, η χαμηλή αρτηριακή πίεση, το χαμηλό σάκχαρο στο αίμα και οι άλλες ασθένειες που είχα. Χάρηκα πολύ και ήμουν ευγνώμων. Σκέφτηκα μέσα μου: «Ο Θεός όχι μόνο φροντίζει και προστατεύει τους ανθρώπους, αλλά εκφράζει επίσης τα λόγια Του για να καθάρει και να σώσει τους ανθρώπους, και να τους πάει σε έναν όμορφο προορισμό. Πήρα τη σωστή απόφαση που πίστεψα στον Θεό!» Διάβαζα κάθε μέρα τα λόγια του Θεού και μάθαινα ύμνους, δαπανούσα με πάθος τον εαυτό μου και, είτε με ήλιο είτε με βροχή, είτε με κρύο είτε με αέρα, εγώ έκανα το καθήκον μου. Εκείνη την περίοδο, η οικογένειά μου με παίδευε, οι συγγενείς και οι γείτονες με κορόιδευαν και με συκοφαντούσαν, και το ΚΚΚ με δίωκε και με κυνηγούσε. Όλα αυτά, όμως, δεν με εμπόδιζαν από το να κάνω το καθήκον μου. Κάθε φορά που τα σκεφτόμουν όλα αυτά, μετρούσα τους κόπους μου και όσα είχα δαπανήσει, κι ένιωθα ότι πίστευα πραγματικά στον Θεό, και ήμουν σίγουρη ότι αν συνέχιζα έτσι, θα σωζόμουν και θα επιζούσα. Ήμουν πολύ χαρούμενη.
Το 2020, άρχισα να βήχω για αρκετές μέρες, αλλά δεν έδωσα πολλή σημασία. Μέχρι το 2021, ο βήχας μου είχε γίνει πιο έντονος. Έβηχα όλη μέρα, και ειδικά όταν ξάπλωνα, δεν μπορούσα να σταματήσω να βήχω. Έβηχα μέχρι που αποκοιμιόμουν χωρίς να το καταλάβω και συχνά ζαλιζόμουν, είχα αρρυθμίες και δύσπνοια, και με έλουζε κρύος ιδρώτας. Πριν περάσει πολύς καιρός, το βάρος μου έπεσε από τα 45 κιλά στα 36. Η κατάστασή μου μετά επιδεινώθηκε. Έβηχα τόσο βίαια που πονούσε όλο μου το στήθος και η κοιλιά, δεν μπορούσα να ξεκουραστώ και μόνο όταν ξάπλωνα ένιωθα λίγο καλύτερα. Έγινα πολύ ευαίσθητη στο κρύο. Όταν οι άλλοι ντύνονταν μόνο με κάτι ελαφρύ, εγώ ήθελα να φοράω χοντρά ρούχα, και σκεπαζόμουν με χοντρές κουβέρτες όταν πήγαινα για ύπνο. Ακόμα και οι πιο ελαφριές δουλειές με εξαντλούσαν τόσο που δεν μπορούσα να κουνηθώ, και πάσχιζα για να πάρω αέρα και να μιλήσω. Η κοιλιά μου ήταν πρησμένη και πονούσε, και συχνά δεν μπορούσα να φάω. Πονούσα όπου κι αν πίεζα το στομάχι μου κι ο πόνος χειροτέρευε όταν έβηχα επανειλημμένα. Σκέφτηκα μέσα μου: «Γιατί έχω συμπτώματα κάποιας σοβαρής ασθένειας;» Μετά την πανδημία, πήγα στο νοσοκομείο για να κάνω υπερηχογράφημα στην κοιλιά, και ο γιατρός μού είπε με σοβαρό ύφος ότι είχα πολλές μικρές πέτρες στη χολή μου. Υπήρχε και υγρό στη λεκάνη μου, που δεν ήταν σαφές αν επρόκειτο για κατακράτηση νερού ή για αίμα. Με παρότρυνε επίσης επανειλημμένα να πάω σε μεγαλύτερο νοσοκομείο για περαιτέρω εξετάσεις, κι είπε ότι έπρεπε να το κάνω αυτό άμεσα. Εγώ ήμουν κάπως επιφυλακτική. Σκέφτηκα ότι αφού έκανα θυσίες και δαπανούσα τον εαυτό μου για τον Θεό όλα αυτά τα χρόνια, ο Θεός δεν θα με άφηνε να αρρωστήσω σοβαρά. Σκέφτηκα: «Άλλοι αδελφοί και αδελφές δεν έχουν θυσιάσει όσα εγώ, δεν έχουν δαπανήσει όσα εγώ και δεν έχουν υποφέρει όσο εγώ, αλλά είναι υγιείς και κάνουν κανονικά τα καθήκοντά τους. Εγώ υπέφερα και θυσίασα πάρα πολλά, αλλά όλο περνάω τη μία ασθένεια μετά την άλλη. Γιατί δεν με προσέχει ο Θεός; Μήπως με απεχθάνεται και με έχει εγκαταλείψει; Αλλιώς γιατί υποφέρω συνέχεια από ασθένειες;» Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν αυτό, τόσο περισσότερο πονούσα. Δεν ήξερα τι να πω όταν προσευχόμουν στον Θεό, και δεν ήξερα ποιο κεφάλαιο από τα λόγια του Θεού να διαβάσω. Ήθελα να μένω απασχολημένη με κάποια από τα καθήκοντά μου, αλλά ένιωθα πολύ εξαντλημένη. Ένιωθα μια απερίγραπτη δυσφορία μέσα μου και δεν μπορούσα να βρω καθόλου ενέργεια.
Την επόμενη μέρα, θυμήθηκα πόσο σοβαρή είχε πει ο γιατρός ότι ήταν η κατάστασή μου, και ανησύχησα και ταράχτηκα. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό: «Θεέ μου, αυτή η ασθένεια με κρατάει σε μεγάλη αγωνία. Το ανάστημά μου είναι πολύ μικρό και δεν ξέρω πώς να το βιώσω όλο αυτό. Σου ζητώ να με καθοδηγήσεις ώστε να κατανοήσω την πρόθεσή Σου πάνω σε αυτό το θέμα, και να με βοηθήσεις να μάθω πώς να βιώσω ό,τι ακολουθήσει στη συνέχεια». Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Αυτό που επιδιώκουν οι άνθρωποι στην πίστη τους στον Θεό είναι να αποκτήσουν ευλογίες για το μέλλον· αυτός είναι ο στόχος τους στην πίστη τους. Όλοι οι άνθρωποι έχουν αυτήν την πρόθεση και την ελπίδα, αλλά η διαφθορά στη φύση τους πρέπει να διορθωθεί μέσα από δοκιμασίες και εξευγενισμό. Σε όποιες πτυχές δεν έχουν εξαγνιστεί οι άνθρωποι και εξακολουθούν να αποκαλύπτουν διαφθορά, αυτές είναι οι πτυχές στις οποίες πρέπει να εξευγενιστούν —αυτή είναι η ρύθμιση του Θεού. Ο Θεός διαμορφώνει περιβάλλοντα για σένα, αναγκάζοντάς σε να υποβληθείς σε εξευγενισμό μέσα σ’ αυτά, ώστε να μπορέσεις να γνωρίσεις τη δική σου διαφθορά. Τελικά, φτάνεις σε ένα σημείο στο οποίο θα ήσουν πρόθυμος να εγκαταλείψεις τα σχέδια και τις επιθυμίες σου και να υποταχθείς στην κυριαρχία και τη ρύθμιση του Θεού, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε τον θάνατό σου. Επομένως, αν οι άνθρωποι δεν υποβληθούν σε αρκετά χρόνια εξευγενισμού, αν δεν υπομείνουν μια ορισμένη ποσότητα βασάνων, δεν θα μπορέσουν να ελευθερωθούν από τους περιορισμούς της διαφθοράς της σάρκας στις σκέψεις και την καρδιά τους. Συγκεκριμένα, οι άνθρωποι θα πρέπει να υποφέρουν στις πτυχές στις οποίες εξακολουθούν να περιορίζονται από τη σατανική τους φύση, και στις πτυχές στις οποίες διατηρούν ακόμα δικές τους επιθυμίες και δικές τους απαιτήσεις. Μόνο μέσα από τα βάσανα μπορούν οι άνθρωποι να πάρουν μαθήματα, πράγμα που σημαίνει ότι είναι σε θέση να αποκτήσουν την αλήθεια και να κατανοήσουν τις προθέσεις του Θεού. Μάλιστα, κατανοεί κανείς πολλές αλήθειες βιώνοντας ταλαιπωρία και δοκιμασίες. Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τις προθέσεις του Θεού, να φτάσει σε σημείο να γνωρίσει την παντοδυναμία και τη σοφία Του, ή να εκτιμήσει τη δίκαιη διάθεσή Του σε ένα άνετο και χαλαρό περιβάλλον, ή όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές. Αυτό θα ήταν αδύνατον!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού εκθέτουν την πρόθεση και την ελπίδα που έχουν οι άνθρωποι από την πίστη τους, καθώς και το νόημα πίσω από τις δοκιμασίες και τον εξευγενισμό από τον Θεό. Ο Θεός δεν επιτελεί ανούσιο έργο ούτε κάνει έργο που είναι επιζήμιο για τους ανθρώπους. Το ότι αρρώστησα δεν σήμαινε ότι ο Θεός ήθελε να με εγκαταλείψει. Σήμαινε ότι ο Θεός με δοκίμαζε και με εξευγένιζε, ώστε να φέρει την κάθαρση στην πίστη μου και να διώξει τις αμαρτίες από αυτή. Θυμήθηκα τότε που γιατρεύτηκα για πρώτη φορά από τις ασθένειές μου. Δαπανούσα με ζήλο τον εαυτό μου και αποφάσισα με ειλικρίνεια να ξεπληρώσω την αγάπη του Θεού. Όσο και αν υπέφερα ή δαπανούσα τον εαυτό μου, το έκανα με χαρά και προθυμία. Θεωρούσα ότι ήμουν κάποια που πίστευε πραγματικά στον Θεό, και πίστευα ότι αν συνέχιζα έτσι, η σωτηρία θα ήταν κοντά. Όταν, όμως, ξαναχτύπησε η ασθένειά μου, αποκάλυψα ότι είχα ελάχιστη πίστη και ότι ήμουν εγωίστρια και παρερμήνευα τον Θεό. Ήταν λες και είχα γίνει άλλος άνθρωπος. Όπως ακριβώς εξέθεσε ο Θεός όταν είπε: «Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό για χάρη της γαλήνης και για άλλα οφέλη. Αν δεν είναι προς όφελός σου, τότε δεν πιστεύεις στον Θεό, κι αν δεν μπορείς να λάβεις τις χάρες του Θεού, τότε πέφτεις σε μελαγχολία. Πώς θα μπορούσε αυτό που έχεις πει να είναι το πραγματικό σου ανάστημα;» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Άσκηση (3)]. Από την αρχή, οι θυσίες και οι δαπάνες μου ήταν μόνο για το δικό μου καλό. Προσπαθούσα να εξαπατήσω τον Θεό και να κάνω παζάρια μαζί Του. Ήμουν πολύ εγωίστρια και ποταπή, και δεν επιθυμούσα καθόλου να ικανοποιήσω τον Θεό. Αν δεν είχα αποκαλυφθεί από αυτήν την ασθένεια, δεν θα είχα συνειδητοποιήσει ότι όλες οι θυσίες που έκανα τα χρόνια που πίστευα ήταν για να κερδίσω χάρη και ευλογίες, και ότι προσπαθούσα να κάνω παζάρια με τον Θεό. Ο Θεός είχε διαμορφώσει αυτήν την κατάσταση και με αποκάλυψε κατ’ αυτόν τον τρόπο για να σωθώ. Εγώ, όμως, δεν είχα καταλάβει την πρόθεση του Θεού και παραπονιόμουν, και Τον παρερμήνευα. Ένιωσα βαθιά υποχρεωμένη στον Θεό και προσευχήθηκα σ’ Αυτόν, έτοιμη να μετανοήσω.
Εκείνο το βράδυ, είδα ένα βίντεο με ύμνους από τα λόγια του Θεού με τίτλο «Γίνετε μάρτυρες σαν τον Ιώβ και τον Πέτρο»: «Μπορεί να λες ότι έχεις κατακτηθεί, όμως μπορείς να υποτάσσεσαι μέχρι θανάτου; Πρέπει να είσαι σε θέση να ακολουθείς μέχρι τέλους, ανεξάρτητα από το αν υπάρχει κάποια προοπτική, και δεν πρέπει να χάνεις την πίστη σου στον Θεό, ανεξαρτήτως περιβάλλοντος. Τέλος, πρέπει να επιτύχεις σε δύο πτυχές της μαρτυρίας: στη μαρτυρία του Ιώβ —υποταγή μέχρι θανάτου· και στη μαρτυρία του Πέτρου —την υπέρτατη αγάπη για τον Θεό. Από τη μία πλευρά, πρέπει να είσαι σαν τον Ιώβ: Έχασε όλα τα υλικά υπάρχοντα και ταλανίστηκε από την αρρώστια της σάρκας, κι όμως δεν απαρνήθηκε το όνομα του Ιεχωβά. Αυτή ήταν η μαρτυρία του Ιώβ. Ο Πέτρος μπόρεσε να αγαπήσει τον Θεό μέχρι θανάτου. Όταν ήρθε αντιμέτωπος με τον θάνατο, εξακολουθούσε να αγαπά τον Θεό· όταν τον σταύρωσαν, εξακολουθούσε να αγαπά τον Θεό. Δεν σκεφτόταν τις δικές του προοπτικές ούτε επιδίωκε όμορφες ελπίδες ή εξωφρενικές σκέψεις και το μόνο που επιζητούσε ήταν να αγαπά τον Θεό και να υποτάσσεται σε όλες τις διευθετήσεις Του. Αυτό είναι το πρότυπο που πρέπει να πετύχεις προτού θεωρηθεί ότι έχεις καταθέσει μαρτυρία, προτού γίνεις κάποιος που έχει οδηγηθεί στην τελείωση μετά την κατάκτησή του» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η αληθινή ιστορία του έργου της κατάκτησης (2)]. Ακούγοντας αυτόν τον ύμνο, συγκινήθηκα κι έκλαψα. Ο Ιώβ αντιμετώπισε πολύ μεγάλες δοκιμασίες. Έχασε τον πλούτο του, πέθαναν τα παιδιά του, γέμισε όλο του το σώμα με πληγές, αλλά παρά τον απίστευτο πόνο, ούτε αρνήθηκε τον Θεού ούτε Του έκανε παράπονα. Δόξασε τον Θεό, εξύμνησε το όνομά Του και κατέθεσε ηχηρή μαρτυρία για τον Θεό. Ο Πέτρος δαπάνησε τη ζωή του προσπαθώντας να γνωρίσει και να αγαπήσει τον Θεό, και ακόμη και τη στιγμή του θανάτου του, έλεγε ότι δεν είχε αγαπήσει αρκετά τον Θεό. Ανεξάρτητα από το αν ο Θεός εκπλήρωσε τις υποσχέσεις που του είχε δώσει, εκείνος δεν σταμάτησε να πιστεύει στον Θεό και να Τον αγαπάει. Ο Πέτρος κατέθεσε μαρτυρία στον Θεό και παρηγόρησε την καρδιά Του. Ο Ιώβ και ο Πέτρος ήταν άνθρωποι που αντιμετώπιζαν πραγματικά τον Θεό ως Θεό. Είχαν υποταχθεί στον Θεό και δεν είχαν καμία επιθυμία να κάνουν παζάρια μαζί Του ή να απαιτήσουν κάτι από Εκείνον, και οι μαρτυρίες τους δόξασαν τον Θεό. Εγώ, όμως, όταν η ασθένειά μου επιδεινώθηκε και ο Θεός δεν εκπλήρωσε όσα επιθυμούσα και απαιτούσα, αντιστάθηκα κι έκανα παράπονα μέσα μου. Δεν μπορούσα καν να διαβάσω τα λόγια του Θεού και να προσευχηθώ. Δεν υποτασσόμουν καθόλου και δεν είχα λογική, κι ήταν ακόμα μικρότερη η μαρτυρία που κατέθετα στον Θεό. Δεν είχα διανοηθεί ποτέ ότι, μετά από τόσα πολλά χρόνια πίστης στον Θεό, και έχοντας φάει και πιει τόσο πολλά από τα λόγια του Θεού κι έχοντας ακούσει τόσο πολλά κηρύγματα, θα συμπεριφερόμουν ακόμα με αυτόν τον τρόπο και θα προσπαθούσα συνέχεια να κάνω παζάρια με τον Θεό. Ήμουν πραγματικά εγωίστρια και ποταπή! Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν αυτό, τόσο περισσότερο ένιωθα υποχρεωμένη στον Θεό. Έκλαψα και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, νόμιζα ότι έκανα το καθήκον μου όλα αυτά τα χρόνια που πιστεύω σ’ Εσένα για να σε ικανοποιήσω, αλλά μέσα από όσα μου αποκάλυψε αυτή η ασθένεια, συνειδητοποίησα πια ότι οι θυσίες και οι δαπάνες μου ήταν όλες για να κερδίσω ευλογίες. Δεν Σε αντιμετώπισα ποτέ πραγματικά ως Θεό. Θεέ μου, είμαι πολύ διεφθαρμένη και ανάξια της αγάπης Σου. Ό,τι κι αν συμβεί με την ασθένειά μου, είμαι πρόθυμη να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Σου». Σταδιακά, η κατάστασή μου άλλαξε προς το καλύτερο· ήμουν σε θέση να κοπιάζω καθημερινά για το καθήκον μου και δεν με περιόριζε τόσο η ασθένειά μου. Όταν αποφάσισα να κάνω το καθήκον μου με την καρδιά μου, προς έκπληξή μου, η υγεία μου βελτιώθηκε λίγο, κι έπαψα να κρυώνω τόσο. Ήμουν πολύ ευγνώμων στον Θεό! Συνέχισα να λαμβάνω τη φαρμακευτική μου αγωγή ενώ έκανα και το καθήκον μου.
Τον Ιούλιο του 2022, ανέβασα υψηλό πυρετό και έβηχα για αρκετές ημέρες, και ένιωθα συνεχώς κουρασμένη. Όταν ανέβαινα τις σκάλες, μου κοβόταν η ανάσα, και η καρδιά μου χτυπούσε λες και ήταν έτοιμη να σκάσει. Σκέφτηκα μέσα μου: «Αυτήν τη φορά, πρέπει να υποταχθώ και όχι να παραπονεθώ». Όμως, ήρθε ο Σεπτέμβριος και η ασθένειά μου χειροτέρευε όλο και πιο πολύ. Ο βήχας μου έγινε πιο συχνός, είχα υψηλό πυρετό για δύο συνεχόμενες εβδομάδες, και δεν υπήρξε καμία βελτίωση ακόμη και με τα φάρμακα που πήρα. Στην αρχή, νόμιζα ότι ήταν απλώς ένα κοινό κρυολόγημα με πυρετό, αλλά η κατάστασή μου συνέχιζε να επιδεινώνεται και πήγα στο νοσοκομείο για να κάνω εξετάσεις. Η αρχική διάγνωση ήταν πλευριτική συλλογή με υποψία φυματίωσης. Ο γιατρός τόνισε με σοβαρό ύφος ότι επειδή η πλευριτική συλλογή ήταν μεγάλη, ο δεξιός μου πνεύμονας δεν λειτουργούσε πλέον. Είπε ότι η κατάστασή μου ήταν πολύ σοβαρή και ότι έπρεπε να νοσηλευτώ αμέσως για να λάβω θεραπεία. Δεν χωρούσε καμία καθυστέρηση. Μου λύθηκαν τα γόνατα και σκέφτηκα: «Πώς μπορεί η ασθένειά μου να έγινε τόσο σοβαρή; Έχω αρρωστήσει σοβαρά αρκετές φορές τα τελευταία δύο χρόνια και, παρόλο που ήμουν αδύναμη, δεν σταμάτησα ποτέ να κάνω το καθήκον μου. Γιατί επιδεινώθηκε η κατάστασή μου αντί να βελτιωθεί;» Αποκαρδιώθηκα και φοβήθηκα και σκέφτηκα: «Πιστεύω στον Θεό 19 χρόνια. Εγκατέλειψα την οικογένεια και τη δουλειά μου για να κάνω το καθήκον μου, κι υπέμεινα όλα τα βάσανα που έπρεπε. Διένυσα τη διαδρομή που έπρεπε να διανύσω, και συνέχισα να κάνω το καθήκον μου όσο άρρωστη κι αν ήμουν. Νόμιζα ότι αν ακολουθούσα τον Θεό, θα λάμβανα ευλογίες και θα σωζόμουν. Κατέληξα, όμως, πολύ άρρωστη κι ίσως να πεθάνω. Αν πεθάνω, θα χάσω εντελώς την ευκαιρία μου να σωθώ. Δεν θα έχουν πάει στράφι όλες οι προσπάθειες μου κι όσα δαπάνησα;» Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα ένα βάρος στην καρδιά μου, κι απελπίστηκα. Συνειδητοποίησα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με την κατάστασή μου και προσευχήθηκα κλαίγοντας στον Θεό: «Θεέ μου, νιώθω ότι θα πεθάνω. Δεν έχω καμία λύση τώρα, κι η καρδιά μου είναι γεμάτη πόνο. Θεέ μου, Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με ώστε να κατανοήσω την πρόθεσή Σου». Μόλις προσευχήθηκα, θυμήθηκα μερικά χωρία από τα λόγια του Θεού:
5. Εάν ήσουν ανέκαθεν πολύ αφοσιωμένος και τρέφεις μεγάλη αγάπη για Μένα, κι όμως υπομένεις το βάσανο μιας ασθένειας, της οικονομικής στενότητας, της εγκατάλειψης από τους φίλους και τους συγγενείς σου ή των οποιωνδήποτε άλλων κακοτυχιών στη ζωή, θα συνεχίσει να υπάρχει η αφοσίωση και η αγάπη σου για Μένα;
6. Εάν τίποτα απ’ όσα έχεις φανταστεί στην καρδιά σου δεν ταιριάζει με ό,τι έχω κάνει, πώς θα πρέπει να βαδίσεις στο μελλοντικό σου μονοπάτι;
7. Εάν δεν λάβεις τίποτα από όσα ήλπιζες να λάβεις, τότε μπορείς να συνεχίσεις να Με ακολουθείς;
«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: η προδοσία (2)
Όταν βρέθηκα αντιμέτωπη με τις απαιτήσεις του Θεού, το μυαλό μου ξαφνικά καθάρισε. Οι απαιτήσεις αυτές είναι τα πρότυπα με βάση τα οποία ο Θεός μετράει αν έχει αλλάξει η διάθεση κάποιου. Είναι, επίσης, οι καταστάσεις από τις οποίες κρίνεται αν θα σωθεί ένας πιστός. Όσοι πιστεύουν πραγματικά στον Θεό είναι αφοσιωμένοι σ’ Αυτόν και Τον αγαπούν, και αντέχουν τις δοκιμασίες ανεξαρτήτως κατάστασης. Ακόμα κι αν αυτό που κάνει ο Θεός δεν εναρμονίζεται με τις φαντασιοκοπίες ή τις ελπίδες τους, εκείνοι μπορούν και πάλι να Τον ακολουθούν και παραμένουν αφοσιωμένοι σ’ Αυτόν. Τώρα που το σκέφτομαι, κάποτε ορκίστηκα ενώπιον του Θεού και ανέλαβα τη δέσμευση να ακολουθήσω τον Θεό ό,τι κι αν γινόταν, κι ότι όσο κι αν άλλαζαν οι περιστάσεις, όσο πόνο, όσα βάσανα, όσες δοκιμασίες ή όσους εξευγενισμούς κι αν βίωνα, θα συνέχιζα να πιστεύω στον Θεό και να Τον ακολουθούσα ως το τέλος. Τα γεγονότα, όμως, αποκάλυψαν ότι δεν είχα πίστη και ότι δεν είχα καθόλου λογική. Όταν αρρώστησα και έχασα κάθε ελπίδα ότι θα ζούσα, λογομάχησα με τον Θεό, κι αναρωτήθηκα γιατί η ασθένειά μου επιδεινωνόταν αντί να βελτιώνεται, ενώ είχα επιμείνει να κάνω τα καθήκοντά μου παρά τη σοβαρή μου ασθένεια. Έφερα όλα τα χρόνια των θυσιών και των δαπανών μου, συμπεριλαμβανομένου του πόνου που ένιωθα όσο έκανα άρρωστη τα καθήκοντά μου, ενώπιον του Θεού, και τα θεώρησα όλα αυτά κεφάλαιο και παράσημα. Σκέφτηκα ότι μπορεί να μην είχα πετύχει σπουδαία πράγματα, αλλά είχα έστω υποφέρει, κι ότι γι’ αυτόν τον λόγο ο Θεός δεν έπρεπε να μου φερθεί έτσι. Λογομάχησα με τον Θεό και παραπονέθηκα ότι μου φερόταν άδικα. Μετάνιωσα ακόμη και για τις προηγούμενες θυσίες μου. Ήμουν πολύ επαναστατική και παράλογη! Είδα ότι θυσίασα και δαπάνησα χρόνια στην πίστη μου με μόνο σκοπό να κερδίσω ως αντάλλαγμα χάρη και ευλογίες. Σκέφτηκα αυτούς που δεν πιστεύουν στον Θεό. Τρώνε, πίνουν και απολαμβάνουν όλα όσα τους έχει δώσει ο Θεός, αλλά ούτε δείχνουν ευγνωμοσύνη ούτε λατρεύουν τον Ουρανό, και όταν έρχονται αντιμέτωποι με φυσικές και ανθρωπογενείς καταστροφές, κάνουν παράπονα και στέκονται αντίθετοι στον Ουρανό. Δεν ήμουν κι εγώ ίδια μ’ αυτούς τους άπιστους; Στην πραγματικότητα, είναι απολύτως φυσιολογικό οι άνθρωποι να αρρωσταίνουν τρώγοντας τους καρπούς της γης. Η ασθένεια δεν έχει καμία σχέση με το αν πιστεύει κανείς στον Θεό ή όχι. Εγώ, όμως, έκανα παράπονα, αμφισβήτησα και διαμαρτυρήθηκα ενάντια στον Θεό εξαιτίας της ασθένειάς μου. Είδα ότι δεν είχα καθόλου συνείδηση ή λογική. Δεν είχα καθόλου θεοφοβούμενη καρδιά. Ήμουν πολύ επαναστατική! Αυτή η ασθένεια με αποκάλυψε πλήρως και είδα πόσο αξιοθρήνητα μικρό ήταν πραγματικά το ανάστημά μου. Δεν ήμουν καθόλου αφοσιωμένη στον Θεό. Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα τύψεις βαθιά μέσα μου. Μετά θυμήθηκα τα λόγια του Θεού: «Ανέκαθεν διατηρούσα ένα αυστηρό πρότυπο για τον άνθρωπο. Αν η αφοσίωσή σου συνοδεύεται από προθέσεις και όρους, τότε θα προτιμούσα να μην έχω τη δήθεν αφοσίωσή σου, διότι απεχθάνομαι τους ανθρώπους που Με εξαπατούν με τις προθέσεις τους και Με εκβιάζουν με όρους. Επιθυμώ μονάχα ο άνθρωπος να είναι απόλυτα πιστός σ’ Εμένα και να ενεργεί για χάρη του να αποδείξει, και προκειμένου να αποδείξει, αυτήν και μόνο τη λέξη: την πίστη. Απεχθάνομαι ότι χρησιμοποιείτε καλοπιάσματα στην προσπάθειά σας να Με κάνετε να χαρώ, διότι ανέκαθεν σας αντιμετώπιζα με ειλικρίνεια, κι έτσι επιθυμώ κι εσείς να ενεργείτε με αληθινή πίστη απέναντί Μου» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Είσαι στ’ αλήθεια πιστός στον Θεό;). «Πρέπει να ξέρεις τι είδους ανθρώπους επιθυμώ· όσοι είναι βρόμικοι δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στη βασιλεία, όσοι είναι βρόμικοι δεν επιτρέπεται να σπιλώσουν το άγιο έδαφος. Παρόλο που μπορεί να έχεις κάνει πολύ έργο και να έχεις εργαστεί εδώ και πολλά χρόνια, τελικά είσαι ελεεινά βρόμικος και ο νόμος του Ουρανού δεν ανέχεται την επιθυμία σου να εισέλθεις στη βασιλεία Μου! Από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι σήμερα, δεν έχω προσφέρει ποτέ τόσο εύκολη πρόσβαση στη βασιλεία Μου σε όσους προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοιά Μου. Αυτός είναι ένας ουράνιος κανόνας και κανείς δεν μπορεί να τον παραβιάσει!» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η επιτυχία ή η αποτυχία εξαρτάται από το μονοπάτι που βαδίζει κανείς). Τα λόγια του Θεού φέρουν εξουσία και δύναμη. Ένιωσα την απρόσβλητη, άγια και δίκαιη διάθεση του Θεού. Η πύλη της βασιλείας των ουρανών φυλάσσεται από τον Θεό, και οι ακάθαρτοι και διεφθαρμένοι δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στη βασιλεία. Ο Θεός δεν προσφέρει εύκολη πρόσβαση στη βασιλεία Του στον καθένα που έχει δουλέψει ή κοπιάσει. Κανείς δεν μπορεί να σπάσει αυτόν τον ουράνιο κανόνα. Σκέφτηκα όλα αυτά τα χρόνια που πίστευα. Αντιμετώπιζα τις φαινομενικές μου θυσίες, τις δαπάνες, τα φαινομενικά μου βάσανα και τους κόπους μου σαν κεφάλαιο με το οποίο θα εισερχόμουν στη βασιλεία των ουρανών. Δεν είχα καν την υποτυπώδη υποταγή στον Θεό. Πώς θα μπορούσε ο Θεός να μη με απεχθάνεται; Ο Θεός είναι πιστός και ό,τι κάνει για τον άνθρωπο είναι ειλικρινές Ο Θεός ελπίζει επίσης ότι οι άνθρωποι θα πιστέψουν πραγματικά σ’ Αυτόν και θα Του είναι γνήσια αφοσιωμένοι. Εγώ, όμως, πίστευα τόσα χρόνια με πρόθεση να συναλλαχθώ, δοκίμασα να Τον εξαπατήσω μέσα από τα καθήκοντά μου, και δεν άλλαξαν καθόλου οι διεφθαρμένες μου διαθέσεις. Είχα, άραγε, τα προσόντα να εισέλθω στη βασιλεία του Θεού; Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα ένα αίσθημα φόβου. Ήμουν τυχερή που με είχε αποκαλύψει εγκαίρως ο Θεός, αλλιώς, θα συνέχιζα να έχω λάθος προοπτική στις επιδιώξεις μου και τελικά θα καταστρεφόμουν πλήρως. Ήμουν πραγματικά ευγνώμων στον Θεό! Προσευχήθηκα σιωπηλά μέσα από την καρδιά μου: «Θεέ μου, είμαι πολύ διεφθαρμένη. Ανεξάρτητα από το αν υπάρχει θεραπεία για την ασθένειά μου, Σε εμπιστεύομαι. Πιστεύω ότι είναι στα χέρια Σου η ζωή και ο θάνατός μου». Μόλις προσευχήθηκα, ένιωσα πιο ήρεμη.
Απροσδόκητα, μόλις έγινα πρόθυμη να υποταχθώ, ο μικρότερος αδελφός μου επέστρεψε από εκεί όπου ήταν. Έμαθε για την κατάστασή μου, και μπήκε στον κόπο και κανόνισε να νοσηλευτώ σε ένα νοσοκομείο. Δεν μπορούσα να πιστέψω στ’ αυτιά μου. Στην κορύφωση μιας τόσο σοβαρής πανδημίας, ήταν σχεδόν αδύνατο να εισαχθεί κανείς σε νοσοκομείο, οπότε δεν περίμενα να μου γίνει εισαγωγή και να νοσηλευτώ τόσο γρήγορα. Ήταν ξεκάθαρο ότι ο Θεός μού άνοιγε ένα μονοπάτι. Έκλαψα από ευγνωμοσύνη, και ευχαρίστησα και δόξασα τον Θεό μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου! Μετά την εξέτασή μου, η διάγνωσή ήταν πλευριτική συλλογή και φυματιώδη πλευρίτιδα. Μετά το χειρουργείο, ο δεξιός πνεύμονάς μου άρχισε να λειτουργεί ξανά κανονικά. Η αναπνοή μου έγινε και πάλι ομαλή, και η διάθεσή μου βελτιώθηκε πολύ. Μια εβδομάδα μετά την εισαγωγή μου, με βοήθησαν από το νοσοκομείο να επικοινωνήσω με ένα άλλο νοσοκομείο που ειδικευόταν στην φυματιώδη πλευρίτιδα. Έτσι, έλαβα θεραπεία και για τις δύο ασθένειες ταυτόχρονα. Είδα πως η επιστροφή του αδελφού μου και το αν θα νοσηλευόμουν σε νοσοκομείο ήταν στα χέρια του Θεού. Η κατάσταση που διαμόρφωσε ο Θεός για μένα ήταν κάτι που μπορούσα να αντέξω, και μετάνιωσα που ανησύχησα, που είχα λίγη πίστη και που παρερμήνευσα τον Θεό. Έναν μήνα αργότερα, πήρα εξιτήριο από το νοσοκομείο. Συνέχισα την εκκλησιαστική μου ζωή και άρχισα να κάνω και πάλι το καθήκον μου.
Μέσα από αυτήν την ασθένεια, κατάλαβα ότι όλα όσα κάνει ο Θεός έχουν νόημα και περιέχουν τις επίπονες προθέσεις του Θεού. Πέρασα όλη αυτήν την ταλαιπωρία λόγω της βαθιάς διαφθοράς μου. Ο Θεός ήθελε να με εξαγνίσει και να με σώσει. Αν δεν είχα αρρωστήσει κι αν δεν είχα φτάσει κοντά στον θάνατο, δεν θα είχα συνειδητοποιήσει πόσο σοβαρή ήταν η πρόθεσή μου να αναζητώ ευλογίες, και θα συνέχιζα να εξαπατώμαι από την ψευδαίσθηση ότι έδειχνα να υποφέρω και να πληρώνω τίμημα. Η έκθεση και η κρίση των λόγων του Θεού μού επέτρεψαν να δω πόσο εγωίστρια, ποταπή και αμαρτωλή ήμουν, και μου επέτρεψαν να επιδιώξω τον σωστό στόχο και τη σωστή κατεύθυνση, και να αφήσω πίσω μου κάπως την πρόθεσή μου να αναζητώ ευλογίες. Τώρα μπορώ ως επί το πλείστον να ζω και να εργάζομαι κανονικά, και παρόλο που η κατάστασή μου μερικές φορές υποτροπιάζει, ξέρω ότι πρέπει να αντέξω το μαρτύριο και υποτάσσομαι μέσα μου. Δεν περιμένω πλέον από τον Θεό να μου δώσει υγεία, και κάνω το καθήκον μου όσο καλύτερα μπορώ σύμφωνα με τη φυσική μου κατάσταση. Ανεξάρτητα από το αν θα θεραπευτεί πλήρως η ασθένειά μου, θα επιδιώξω επιμελώς την αλήθεια, θα επιζητήσω να αλλάξω τη διάθεσή μου και θα εκπληρώσω το καθήκον μου.
