10. Τι κρύβεται πίσω από την απροθυμία μου να είμαι επικεφαλής;
Στις αρχές Μαΐου του 2024, έκανα καθήκον χορού στην εκκλησία. Ένα βράδυ, ο επικεφαλής της περιφέρειας με ενημέρωσε ότι είχα εκλεγεί επικεφαλής εκκλησίας. Καρδιοχτύπησα όταν άκουσα την είδηση. Είπα μέσα μου: «Πώς γίνεται οι αδελφοί και οι αδελφές να επέλεξαν εμένα για επικεφαλής; Δεν κατέχω καμία αλήθεια-πραγματικότητα, το επίπεδό μου είναι χαμηλό, αλλά και έχω πολύ σοβαρή διεφθαρμένη διάθεση. Έχω αποτύχει και έχω στραβοπατήσει πολλές φορές στα καθήκοντά μου. Πώς θα μπορούσα ν’ αναλάβω καθήκον επικεφαλής; Όταν κάνει κάποιος αυτό το καθήκον, δεν είναι σαν να περιμένει ν’ αποκαλυφθεί και να αποκλειστεί; Συγκεκριμένα, το έργο των ύμνων και του χορού είναι πολύ σημαντικό· με τη διεφθαρμένη διάθεση που έχω, μια μέρα μπορεί να καταλήξω να προκαλώ αναστάτωση και διατάραξη. Τότε, οι ανώτεροι επικεφαλής μπορεί να με κλαδέψουν ή και να με απαλλάξουν από τα καθήκοντά μου. Θα κατέληγα τελείως κατεστραμμένη τότε και θα έφτανα στο τέλος του δρόμου στην πίστη μου, έτσι δεν είναι;» Ένιωθα βαριά την καρδιά μου και μόνο που το σκεφτόμουν. Έφτασα μέχρι και να υποψιαστώ ότι ο Θεός ίσως χρησιμοποιούσε αυτό το καθήκον για να με αποκλείσει. Αργότερα, προσήλθα ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ. Έκανα επίκληση σ’ Εκείνον, ζητώντας Του να κρατήσει ήρεμη την καρδιά μου και να με βοηθήσει να κατανοήσω την πρόθεσή Του. Καθώς προσευχόμουν, συνειδητοποίησα ότι όλα τα πράγματα, τα γεγονότα και οι άνθρωποι που συναντούσα καθημερινά ήταν κομμάτι της κυριαρχίας και των διευθετήσεων του Θεού, όχι θέμα τύχης. Ο Θεός γνωρίζει πολύ καλά το επίπεδο και το ανάστημά μου, και λογικά, στο ότι επέτρεψε να μου ανατεθεί το συγκεκριμένο καθήκον κρυβόταν κάποια αλήθεια που όφειλα να αναζητήσω και στην οποία όφειλα να εισέλθω. Έτσι, πρώτα πρώτα έπρεπε να αποδεχθώ και να υποταχθώ, όχι να απορρίπτω και να αντιστέκομαι. Αλλιώς, δεν θα είχα καθόλου λογική. Μετά την προσευχή, αν και δεν ήθελα πια να αποφύγω το ηγετικό καθήκον, ένιωθα ακόμα βαριά την καρδιά μου, σαν να την πλάκωνε μια μεγάλη πέτρα, και ήμουν γεμάτη πόνο και ανησυχία.
Την επόμενη ημέρα, στη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, είδα δύο βίντεο βιωματικής μαρτυρίας, και τα λόγια του Θεού που αναφέρονταν σ’ αυτά μίλησαν στην καρδιά μου. Ο Θεός λέει: «Κάποιοι σκέφτονται: “Όποιος είναι επικεφαλής είναι ανόητος και ανίδεος και βαδίζει προς την καταστροφή, επειδή αν ενεργεί ως επικεφαλής αναπόφευκτα θα αποκαλύψει διαφθορά την οποία βλέπει ο Θεός. Θα αποκαλυπτόταν τόση διαφθορά εάν δεν έκανε αυτό το έργο;” Τι παράλογη ιδέα! Εάν δεν ενεργείς ως επικεφαλής, δεν θα αποκαλύψεις διαφθορά; Αν δεν είσαι επικεφαλής, ακόμη και αν αποκαλύπτεις λιγότερη διαφθορά, σημαίνει ότι έχεις σωθεί; Σύμφωνα με αυτό το επιχείρημα, όλοι όσοι δεν υπηρετούν ως επικεφαλής θα μπορούν να επιβιώσουν και να σωθούν; Δεν είναι εντελώς γελοία αυτή η δήλωση; Όσοι υπηρετούν ως επικεφαλής καθοδηγούν τον εκλεκτό λαό του Θεού να φάει και να πιει τον λόγο του Θεού και να βιώσει το έργο Του. Αυτό το απαιτούμενο πρότυπο είναι ανώτερο, επομένως είναι αναπόφευκτο οι επικεφαλής να αποκαλύπτουν κάποιες διεφθαρμένες καταστάσεις όταν ξεκινούν για πρώτη φορά την κατάρτιση. Αυτό είναι φυσιολογικό, και ο Θεός δεν το καταδικάζει. Ο Θεός όχι μόνο δεν το καταδικάζει, αλλά και διαφωτίζει, φωτίζει και καθοδηγεί αυτούς τους ανθρώπους και τους βάζει να επωμιστούν επιπλέον φορτία. Εφόσον μπορούν να υποταχθούν στην καθοδήγηση και το έργο του Θεού, θα προοδεύσουν γρηγορότερα στη ζωή από τους συνηθισμένους ανθρώπους. Αν είναι άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια, μπορούν να μπουν στο μονοπάτι της τελείωσης από τον Θεό. Αυτό ευλογεί περισσότερο ο Θεός. Κάποιοι δεν μπορούν να το δουν αυτό και διαστρεβλώνουν τα γεγονότα. Σύμφωνα με την ανθρώπινη κατανόηση, ο Θεός δεν πρόκειται να λάβει υπόψη την αλλαγή των επικεφαλής, όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή· θα λάβει υπόψη μόνο το πόση διαφθορά αποκαλύπτουν οι επικεφαλής και οι εργάτες και θα τους καταδικάσει μόνο με βάση αυτό, ενώ όσους δεν είναι επικεφαλής και εργάτες, επειδή αποκαλύπτουν ελάχιστη διαφθορά, ακόμη και αν δεν αλλάξουν, ο Θεός δεν θα τους καταδικάσει. Δεν είναι παράλογο αυτό; Δεν είναι βλασφημία κατά του Θεού; Εάν αντιστέκεσαι στον Θεό τόσο σθεναρά μέσα σου, μπορείς να σωθείς; Δεν μπορείς να σωθείς. Ο Θεός καθορίζει την έκβαση των ανθρώπων κυρίως με βάση το αν κατέχουν την αλήθεια και αληθινή μαρτυρία, και αυτό εξαρτάται κυρίως από το αν είναι άτομα που επιδιώκουν την αλήθεια. Εάν όντως επιδιώκουν την αλήθεια και μπορούν πραγματικά να μετανοήσουν αφού κριθούν και παιδευθούν επειδή διέπραξαν μια παράβαση, τότε, εφόσον δεν λένε λόγια ή δεν κάνουν πράγματα που βλασφημούν τον Θεό, σίγουρα θα είναι ικανοί να σωθούν. Σύμφωνα με τις φαντασιοκοπίες σας, όλοι οι συνηθισμένοι πιστοί που ακολουθούν τον Θεό μέχρι τέλους μπορούν να σωθούν, ενώ όλοι όσοι υπηρετούν ως επικεφαλής πρέπει να αποκλειστούν. Εάν σας ζητούσαν να γίνετε επικεφαλής, θα σκεφτόσασταν ότι δεν θα μπορούσατε να μην το κάνετε, εάν όμως υπηρετούσατε ως επικεφαλής, θα αποκαλύπτατε διαφθορά χωρίς να το θέλετε, και αυτό θα ήταν σαν να στέλνατε τον εαυτό σας στην γκιλοτίνα. Δεν προκαλούνται από τις παρανοήσεις σας για τον Θεό όλα αυτά; Εάν η έκβαση των ανθρώπων καθοριζόταν με βάση τη διαφθορά που αποκαλύπτουν, κανείς δεν θα μπορούσε να σωθεί. Σε αυτήν την περίπτωση, τι νόημα θα είχε να κάνει ο Θεός το έργο της σωτηρίας; Εάν όντως ίσχυε αυτό, πού θα ήταν η δικαιοσύνη του Θεού; Η ανθρωπότητα δεν θα μπορούσε να δει τη δίκαιη διάθεσή Του. Επομένως, έχετε παρανοήσει όλοι τις προθέσεις του Θεού, κάτι που δείχνει ότι δεν Τον γνωρίζετε αληθινά» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού αναδείκνυαν την αλήθεια της κατάστασής μου, και συνειδητοποίησα επιτέλους ότι μέσα στην καρδιά μου κρύβονταν αντιλήψεις, φαντασιοκοπίες και παρανοήσεις για τον Θεό. Θεωρούσα ότι, αν δεν ήμουν επικεφαλής στον οίκο του Θεού, η διαφθορά μου δεν θα αποκαλυπτόταν τόσο πολύ και οι ανώτεροι επικεφαλής θα με κλάδευαν λιγότερο. Έτσι, θα ήταν πιο ασφαλές να πιστεύω στον Θεό με αυτόν τον τρόπο, και θα είχα μεγαλύτερες ελπίδες να σωθώ. Για να κάνω, όμως, καθήκον επικεφαλής, χρειάζομαι πολλές αλήθεια-αρχές, θα έχω μεγαλύτερες ευθύνες και, χωρίς αλήθεια-πραγματικότητες, αναπόφευκτα θα φανερώσω διαφθορά, και θα έχω την τάση να κάνω πράγματα που διαταράσσουν και αναστατώνουν το έργο του οίκου του Θεού. Θα αποκαλυφθώ και θα αποκλειστώ. Όπως είδα, ο Θεός είπε ότι αυτές οι αντιλήψεις ήταν παρανοήσεις για Εκείνον, ακόμη και βλασφημία εναντίον Του. Σοκαρίστηκα και φοβήθηκα λιγάκι. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο σοβαρή ήταν η φύση αυτών των αντιλήψεων. Άρχισα να στοχάζομαι σχετικά με το πώς ακριβώς ήταν παράλογη αυτή η άποψη. Έβλεπα ότι κάποιοι επικεφαλής έκαναν λάθη, αναστάτωναν και διατάρασσαν σοβαρά το έργο της εκκλησίας, και απαλλάσσονταν από τα καθήκοντά τους ή ακόμη και αποπέμπονταν ή αποβάλλονταν. Θεωρούσα, λοιπόν, ότι ήταν πολύ επικίνδυνο να είσαι επικεφαλής και, μόλις έκανες ένα λάθος, θα σε απάλλασσαν από τα καθήκοντά σου ή θα σε απέκλειαν. Αλλά ποτέ δεν αναζήτησα τις αρχές του οίκου του Θεού σχετικά με την απαλλαγή των ανθρώπων από τα καθήκοντά τους. Στην πραγματικότητα, η απαλλαγή ενός επικεφαλής στον οίκο του Θεού δεν βασίζεται στο πώς συμπεριφέρθηκε στιγμιαία ή στο πώς ενήργησε σε ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά στη γενικότερη επιδίωξή του και στο μονοπάτι που ακολουθεί. Θυμήθηκα έναν επικεφαλής και δύο επόπτες στην εκκλησία που είχαν απαλλαχθεί από τα καθήκοντά τους. Φαινόταν ότι αυτό είχε γίνει επειδή δεν είχαν κάνει μια συγκεκριμένη εργασία, είχαν παραβιάσει τις αρχές, και είχαν διαταράξει και αναστατώσει το έργο, μα ο λόγος ήταν ότι κανονικά δεν επικεντρώνονταν στην επιδίωξη της αλήθειας, έκαναν τα καθήκοντά τους χωρίς να αναζητούν τις αρχές και ενεργούσαν αυθαίρετα για πολύ καιρό. Το αποτέλεσμα ήταν ότι αναστάτωσαν και διατάραξαν το έργο της εκκλησίας, αλλά δεν μετανόησαν. Γι’ αυτό απαλλάχθηκαν. Δεν είχα διερευνήσει ποτέ τη βαθύτερη αιτία της αποτυχίας τους. Είχα δει ότι είχαν κάνει ένα λάθος και μετά απαλλάχθηκαν, και τότε άρχισα να παρεξηγώ τον Θεό και να είμαι επιφυλακτική απέναντί Του. Δεν ήταν τελείως στρεβλό αυτό; Επιπλέον, σύμφωνα με τις αντιλήψεις μου θεωρούσα ότι, αν κάποιος αποκαλύψει διαφθορά, και κάνει παραβάσεις ή αποκαλυφθεί και απαλλαχθεί από τα καθήκοντά του, τότε θα καταδικαστεί αιώνια απ’ τον Θεό και δεν θα έχει ελπίδα σωτηρίας. Αυτή ήταν άλλη μία εσφαλμένη κατανόηση εκ μέρους μου. Στην πραγματικότητα, όταν σκέφτηκα αναλυτικά τις εμπειρίες τις δικές μου και πολλών αδελφών, καθώς και ότι εκτεθήκαμε, αποκαλυφθήκαμε και καταδικαστήκαμε επειδή αποκαλύψαμε διεφθαρμένες διαθέσεις, ή ακόμη και απαλλαχθήκαμε από τα καθήκοντά μας, ήξερα ότι αυτά ήταν απαραίτητα στάδια για να βιώσουμε την κρίση και την παίδευση του Θεού. Ωστόσο, ο Θεός δεν μας είχε εγκαταλείψει εξαιτίας αυτού, αλλά, αντίθετα, μας είχε δώσει ευκαιρίες να μετανοήσουμε και να αλλάξουμε. Χρησιμοποίησε τα λόγια Του για να μας διαφωτίσει και να μας καθοδηγήσει, ώστε να αλλάξουν σταδιακά οι σκέψεις και οι απόψεις μας, και να μπορέσουμε σιγά σιγά να αποτινάξουμε τις διεφθαρμένες διαθέσεις μας. Αυτά τα κέρδη ήρθαν μέσα από τη βίωση της αποτυχίας και της αποκάλυψης. Είδα ότι, όταν κάποιος αποκαλύπτεται στα καθήκοντά του, αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείεται, αλλά ότι του δίνεται η ευκαιρία να κερδίσει την αλήθεια. Από τη φύση μου, όμως, εγώ δεν αγαπούσα την αλήθεια και δεν ήθελα να υποφέρω, ήμουν απρόθυμη να αποδεχθώ την κρίση και την παίδευση του Θεού, και ήθελα μόνο να ζω ήσυχα, σαν μια συνηθισμένη πιστή. Νόμιζα ότι έτσι θα απέφευγα τις μεγάλες αποτυχίες και αποκαλύψεις, και θα γλίτωνα τα βάσανα και τον εξευγενισμό, και έτσι θα μπορούσα να σωθώ. Δεν συνειδητοποιούσα, όμως, ότι, αν κάποιος δεν βιώσει κρίση και παίδευση, δεν μπορεί ν’ αποτινάξει τη διεφθαρμένη διάθεσή του, και όλες οι οπτικές, οι ενέργειες και οι πράξεις του θα παραμείνουν αντίθετες με την αλήθεια. Σ’ αυτήν την περίπτωση, πώς μπορεί να σωθεί ένας τέτοιος άνθρωπος; Συνειδητοποίησα ότι δεν κατανοούσα την αλήθεια ούτε γνώριζα τη δίκαιη διάθεση του Θεού, καθώς και ότι ζούσα μέσα στις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες μου. Οι απόψεις μου ήταν τελείως παράλογες και εσφαλμένες. Ο Θεός καθορίζει την έκβαση ενός ανθρώπου όχι με βάση το πόση διαφθορά έχει αποκαλύψει ή πόσες παραβάσεις έχει διαπράξει, αλλά με βάση το αν επιδιώκει την αλήθεια και μετανοεί αληθινά. Αν ένας άνθρωπος αποκαλύπτει διαφθορά, και κατόπιν επιδιώκει την αλήθεια και πετυχαίνει αληθινή μετάνοια, ο Θεός και πάλι του δίνει την ευκαιρία να σωθεί. Εγώ, όμως, ανησυχούσα για τις παλιές παραβάσεις που είχα κάνει στα καθήκοντά μου, και αποκάλυπτα πια ακόμα πολλή διαφθορά, επειδή δεν καταλάβαινα την αλήθεια. Φοβόμουν, λοιπόν, ότι, αν δεν ήμουν προσεκτική στο καθήκον μου ως επικεφαλής, θα ανέκυπταν προβλήματα, και τότε ο Θεός θα με απεχθανόταν και θα με απέκλειε. Αληθινά, έκρινα τη δικαιοσύνη του Θεού με βάση τις δικές μου περιορισμένες και στενόμυαλες απόψεις!
Διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού που εκθέτει τον φόβο των ανθρώπων ν’ αναλάβουν ευθύνες. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ορισμένοι άνθρωποι φοβούνται να αναλάβουν ευθύνες κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους. Αν η εκκλησία τούς αναθέσει μια δουλειά, θα εξετάσουν πρώτα αν η δουλειά απαιτεί ανάληψη ευθύνης και, αν ναι, δεν θα δεχτούν τη δουλειά. Οι όροι τους για την εκτέλεση ενός καθήκοντος είναι, πρώτον, ότι πρέπει να είναι μια χαλαρή δουλειά· δεύτερον, ότι δεν είναι φορτωμένη ή κουραστική· και τρίτον, πως ό,τι κι αν κάνουν, δεν θα αναλάβουν καμία ευθύνη. Αυτό είναι το μόνο είδος καθήκοντος που αναλαμβάνουν. Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός; Δεν είναι ένα πονηρό, δόλιο άτομο; Δεν θέλει να επωμιστεί ούτε την παραμικρή ευθύνη. Όταν τα φύλλα πέφτουν από τα δέντρα, φοβάται μάλιστα μη σπάσουν το κεφάλι τους. Ποιο καθήκον μπορεί να εκτελέσει ένα τέτοιο άτομο; Ποια είναι η χρησιμότητά του στον οίκο του Θεού; Το έργο του οίκου του Θεού έχει να κάνει με το έργο της καταπολέμησης του Σατανά, καθώς και με τη διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας. Ποιο καθήκον δεν συνεπάγεται ευθύνες; Θα λέγατε ότι το να είσαι επικεφαλής συνεπάγεται ευθύνη; Δεν είναι οι ευθύνες τους ακόμη μεγαλύτερες, και δεν πρέπει να αναλαμβάνουν την ευθύνη ακόμη περισσότερο; Δεν έχει σημασία αν κηρύττεις το ευαγγέλιο, καταθέτεις μαρτυρίες, φτιάχνεις βίντεο και τα λοιπά —ό,τι έργο κι αν κάνεις— εμπεριέχει ευθύνες εφόσον αφορά τις αλήθεια-αρχές. Εάν η εκτέλεση του καθήκοντός σου δεν έχει αρχές, αυτό θα επηρεάσει το έργο του οίκου του Θεού, και εάν φοβάσαι να αναλάβεις ευθύνες, τότε δεν μπορείς να εκτελέσεις κανένα καθήκον. Είναι δειλός κάποιος που φοβάται ν’ αναλάβει ευθύνες κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του ή υπάρχει πρόβλημα με τη διάθεσή του; Πρέπει να μπορείς να ξεχωρίσεις τη διαφορά. Είναι γεγονός ότι δεν πρόκειται για θέμα δειλίας. Εάν το άτομο αυτό κυνηγούσε πλούτη, ή έκανε κάτι προς το συμφέρον του, εκεί πώς θα μπορούσε να είναι τόσο γενναίο; Θα έπαιρνε οποιοδήποτε ρίσκο. Όταν όμως πράττει για την εκκλησία, για τον οίκο του Θεού, δεν παίρνει κανένα απολύτως ρίσκο. Τέτοιοι άνθρωποι είναι εγωιστές και ελεεινοί, οι πιο ύπουλοι όλων. Όποιος δεν αναλαμβάνει την ευθύνη κατά την εκτέλεση ενός καθήκοντος δεν είναι στο ελάχιστο ειλικρινής προς τον Θεό, για να μη μιλήσω για την αφοσίωσή του. Ποιο είδος ατόμου τολμά ν’ αναλάβει την ευθύνη; Ποιο είδος ανθρώπου έχει το θάρρος να σηκώσει ένα βαρύ φορτίο; Κάποιος που πρωτοστατεί και βγαίνει με γενναιότητα μπροστά την πιο κρίσιμη στιγμή στο έργο του οίκου του Θεού, που δεν φοβάται να φέρει κάποια βαριά ευθύνη και να υπομείνει μεγάλες δυσκολίες όταν βλέπει το πλέον σημαντικό και κρίσιμο έργο. Αυτός είναι αφοσιωμένος στον Θεό, ένας καλός στρατιώτης του Χριστού. Είναι αλήθεια ότι όλοι όσοι φοβούνται ν’ αναλάβουν ευθύνες στο καθήκον τους το κάνουν επειδή δεν κατανοούν την αλήθεια; Όχι· το πρόβλημα έγκειται στην ανθρώπινη φύση τους. Δεν έχουν κανένα αίσθημα δικαιοσύνης ή ευθύνης, είναι εγωιστές και ελεεινοί άνθρωποι που δεν πιστεύουν ειλικρινά στον Θεό και δεν αποδέχονται στο ελάχιστο την αλήθεια. Γι’ αυτόν τον λόγο, δεν μπορούν να σωθούν» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υπακούν μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος πρώτο)]. Βλέποντας την έκθεση των λόγων του Θεού, ένιωσα μεγάλη αγωνία στην καρδιά μου. Συνειδητοποίησα ότι φοβόμουν να γίνω επικεφαλής επειδή με έλεγχε μια εγωιστική και δόλια διάθεση. Ακολουθούσα την αρχή που λέει «Μη βρεθείς ποτέ σε μειονεκτική θέση» —ήθελα να λάβω ευλογίες από τον Θεό, αλλά να μην αναλάβω μεγάλα ρίσκα. Στην ουσία, αυτή ήταν η συμπεριφορά ενός αναξιόπιστου και δόλιου ανθρώπου. Ένιωθα από τη μία ότι ο χορός συμβάδιζε με τα προσωπικά συμφέροντα και χόμπι μου, και από την άλλη ότι εκτελώντας αυτό το καθήκον έφερνα αποτελέσματα. Δεν ήμουν η βασική επόπτρια και δεν είχα μεγάλες ευθύνες. Ένιωθα, λοιπόν, ότι με αυτόν τον τρόπο μπορούσα να κάνω με ασφάλεια τα καθήκοντά μου στην εκκλησία κι έτσι να έχω ελπίδα να σωθώ. Όταν με επέλεξαν για επικεφαλής, ένιωσα σαν να με είχαν ρίξει στο μάτι του κυκλώνα, ότι θα κινδύνευα διαρκώς να βυθιστώ, οπότε ήθελα μόνο να αποφύγω και να αρνηθώ το συγκεκριμένο καθήκον. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις μου, θεωρούσα ότι η ασφαλέστερη επιλογή ήταν να κάνω ένα καθήκον χαμηλού προφίλ, να μην ξεχωρίζω και να μην αναλαμβάνω μεγάλες ευθύνες. Θεωρούσα επίσης ότι, εφόσον ακολουθούσα ως το τέλος, θα είχα ελπίδα να σωθώ. Ο Θεός, όμως, λέει ότι ένας τέτοιος άνθρωπος φοβάται να αναλάβει ευθύνες, έχει προβληματική ανθρώπινη φύση και δεν πιστεύει αληθινά σ’ Εκείνον, καθώς και ότι αυτό από μόνο του σημαίνει πως δεν μπορεί να σωθεί. Κατάλαβα επιτέλους ότι οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες μου έρχονταν σε σύγκρουση με την αλήθεια. Άρχισα να συλλογίζομαι το εξής: «Γιατί λέει ο Θεός ότι όσοι αποφεύγουν τις ευθύνες είναι άνθρωποι με κακή ανθρώπινη φύση, οι οποίοι δεν αποδέχονται καθόλου την αλήθεια;» Κάνοντας τα καθήκοντά μου στον οίκο του Θεού, πάντα τηρούσα την αρχή που λέει «Μη βρεθείς ποτέ σε μειονεκτική θέση». Ό,τι κι αν έκανα, όποιο καθήκον κι αν αντιμετώπιζα, πρώτα υπολόγιζα αν κάτι με ωφελούσε. Αν με ωφελούσε, το έκανα· αν όχι, δεν ήθελα να το κάνω. Ακόμη κι αν ήξερα ότι αφορούσε το έργο και τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, παρέμεινα απρόθυμη να κουβαλήσω το φορτίο. Ήμουν από οποιαδήποτε άποψη σε ομοφροσύνη με τον Θεό; Δεν ήταν αυτή η συμπεριφορά ενός ανθρώπου εγωιστή και ποταπού; Σήμερα, ο Θεός παρέχει τα πάντα στους ανθρώπους δωρεάν· τους προσφέρει απλόχερα την αλήθεια, με την ελπίδα να κάνουν πράξη την αλήθεια και να εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους ως δημιουργήματα με ειλικρινή καρδιά. Εγώ, όμως, πίστευα πολλά χρόνια στον Θεό, απολάμβανα τόση από τη μέριμνά του, αλλά δεν Του ανταπέδωσα τίποτα. Αντ’ αυτού, ήμουν επιφυλακτική και υστερόβουλη απέναντί Του, και νοιαζόμουν και έκανα σχέδια μόνο για το δικό μου μέλλον, τα δικά μου κέρδη και τις δικές μου απώλειες. Πίστευα στ’ αλήθεια στον Θεό; Ήμουν τίποτε παραπάνω από μια εγωίστρια και αναξιόπιστη δύσπιστη; Με τέτοια νοοτροπία και τέτοιες απόψεις αναφορικά με την πίστη, γινόταν να μη με απεχθάνεται ο Θεός; Έτσι, λοιπόν, προσευχήθηκα ως εξής: «Θεέ μου, βλέπω ότι είμαι αληθινά δόλια και μοχθηρή. Δεν θέλω να ζω μέσα στις αντιλήψεις, τις φαντασιοκοπίες, τις παρανοήσεις και τις υποψίες μου. Είμαι πρόθυμη να Σου προσφέρω την καρδιά μου και να βασίζομαι στη συνείδησή μου για να επωμιστώ τις ευθύνες μου. Σε παρακαλώ, βοήθησε και καθοδήγησέ με».
Ύστερα, σε ένα άλλο βίντεο βιωματικής μαρτυρίας, είδα δύο ακόμα χωρία των λόγων του Θεού, και βρήκα ένα μονοπάτι άσκησης. Ο Θεός λέει: «Ποιες είναι οι εκδηλώσεις ενός ειλικρινούς ατόμου; Καταρχάς, το να μην έχει καμία αμφιβολία όσον αφορά τα λόγια του Θεού. Αυτή είναι μία από τις εκδηλώσεις ενός ειλικρινούς ατόμου. Εκτός αυτής, η σημαντικότερη εκδήλωση είναι το να αναζητά και να κάνει πράξη την αλήθεια σε όλα τα θέματα —αυτή είναι η κρισιμότερη. Λες ότι είσαι ειλικρινής, αλλά πάντα απωθείς τα λόγια του Θεού στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάνεις ό,τι θέλεις. Είναι αυτό εκδήλωση ενός ειλικρινούς ατόμου; Λες: “Αν και το επίπεδό μου είναι χαμηλό, έχω ειλικρινή καρδιά”. Όταν, όμως, σου ανατεθεί ένα καθήκον, φοβάσαι ότι θα υποφέρεις και θα φέρεις την ευθύνη αν δεν το κάνεις καλά, κι έτσι ψάχνεις δικαιολογίες για να αποφύγεις το καθήκον σου ή προτείνεις να το κάνει κάποιος άλλος. Είναι αυτό εκδήλωση ενός ειλικρινούς ανθρώπου; Προφανώς όχι. Πώς, λοιπόν, πρέπει να συμπεριφέρεται ένα ειλικρινές άτομο; Πρέπει να υποτάσσεται στις διευθετήσεις του Θεού, να αφοσιώνεται στο καθήκον που υποτίθεται ότι εκτελεί και να βάζει τα δυνατά του ώστε να ικανοποιεί τις προθέσεις του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). «Είτε το επίπεδό σου είναι υψηλό είτε χαμηλό και είτε καταλαβαίνεις την αλήθεια είτε όχι, πρέπει, σε κάθε περίπτωση, να έχεις αυτήν τη στάση: “Αφού μου ανατέθηκε να κάνω αυτό το έργο, πρέπει να το αντιμετωπίσω σοβαρά, πρέπει να το κάνω μέλημά μου και να βάλω όλη μου την καρδιά και τη δύναμη για να το κάνω καλά. Όσο για το αν μπορώ να το κάνω τέλεια, δεν τολμώ να δώσω εγγύηση, αλλά έχω την εξής στάση: θα κάνω ό,τι μπορώ για να το εκτελέσω καλά, και σίγουρα δεν θα είμαι επιπόλαιος απέναντί του. Αν προκύψει κάποιο πρόβλημα στο έργο, τότε θα πρέπει να αναλάβω την ευθύνη και να διασφαλίσω ότι θα πάρω ένα μάθημα από αυτό και θα κάνω καλά το καθήκον μου”. Αυτή είναι η σωστή στάση» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (8)]. Όταν διάβασα αυτά τα δύο χωρία των λόγων του Θεού, ένιωσα ότι ο Θεός στ’ αλήθεια εξετάζει εξονυχιστικά τα τρίσβαθα της ψυχής των ανθρώπων και καταλαβαίνει πολύ καλά τις ανάγκες τους. Όταν έμαθα ότι με είχαν επιλέξει για επικεφαλής, αμέσως μου ήρθαν στο μυαλό δύο δικαιολογίες: «Έχω χαμηλό επίπεδο και, ως επικεφαλής, κάθε μέρα θα αντιμετωπίζω πολλούς ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα, και θα πρέπει να λύνω πολλά προβλήματα. Δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσω να τα βγάλω πέρα. Δεύτερον, δεν κατανοώ την αλήθεια και δεν διακρίνω τα ζητήματα· άρα, από ποια άποψη έχω τα προσόντα για να είμαι επικεφαλής των αδελφών;» Στην αρχή, θεωρούσα ότι το σκεπτικό μου ήταν δικαιολογημένο και ότι έδειχνε αυτεπίγνωση. Μετά, όμως, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Είτε το επίπεδό σου είναι υψηλό είτε χαμηλό και είτε καταλαβαίνεις την αλήθεια είτε όχι, πρέπει, σε κάθε περίπτωση, να έχεις αυτήν τη στάση: “Αφού μου ανατέθηκε να κάνω αυτό το έργο, πρέπει να το αντιμετωπίσω σοβαρά, πρέπει να το κάνω μέλημά μου και να βάλω όλη μου την καρδιά και τη δύναμη για να το κάνω καλά. […]” Αυτή είναι η σωστή στάση». Όταν το διάβασα αυτό, έμεινα ξαφνικά άφωνη. Αυτές οι δύο δικαιολογίες εμένα μου φαίνονταν πολύ λογικές, αλλά ο Θεός δεν θεωρεί ότι πρόκειται για δικαιολογίες ή δυσκολίες, και ακόμα λιγότερο ότι πρέπει να μ’ εμποδίζουν να αποδεχθώ το καθήκον μου. Ένιωσα σαν ο Θεός να με προειδοποιούσε κατά πρόσωπο και από καρδιάς. Ο Θεός δεν κοιτάζει τι είδους επίπεδο έχω ή πόσες αλήθειες καταλαβαίνω. Απαιτεί να είμαστε επιμελείς και υπεύθυνοι στα καθήκοντά μας, και να προσπαθούμε με όλη την καρδιά και τη δύναμή μας να κάνουμε καλά τα καθήκοντά μας. Η καρδιά μου συγκινήθηκε βαθιά, και ένιωσα ότι δεν είχα πια καμία δικαιολογία για να αποφύγω ή να αρνηθώ το καθήκον μου. Παρόλο που το καθήκον της επικεφαλής θα με δυσκόλευε, ήμουν πρόθυμη να είμαι ειλικρινής σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, και να αρχίσω από την αποδοχή και την υποταγή.
Στη συνέχεια, άρχισα να συνεργάζομαι με την αδελφή μου: Εγώ ήμουν υπεύθυνη κυρίως για το έργο της ομάδας χορού, ενώ τις άλλες εργασίες, όπως τους ύμνους, τις ταινίες και το έργο των γενικών υποθέσεων, τις διαχειριζόταν κυρίως εκείνη. Εκείνη την εποχή, μια ομάδα χορού για την οποία ήμουν υπεύθυνη δεν είχε παραγάγει κανένα πρόγραμμα επί δύο μήνες. Στην αρχή, ήμουν κάπως νευρική και φοβόμουν ότι δεν θα τα έβγαζα πέρα με το έργο. Έκανα συνέχεια προσευχές και επικλήσεις στον Θεό, ζητώντας Του να μου δώσει την πίστη και την αποφασιστικότητα που χρειαζόμουν για να υποταχθώ και να αναλάβω το καθήκον μου. Στις προσευχές μου, θυμήθηκα δύο φράσεις από τα λόγια του Θεού που είχα διαβάσει προηγουμένως: Η μία ήταν «θετικός και δυναμικός» και η άλλη «όσο καλύτερα μπορεί κανείς». Συνειδητοποίησα ότι αυτή ήταν η διαφώτιση και η καθοδήγηση του Θεού, και ότι έπρεπε να υιοθετήσω θετική και δυναμική στάση απέναντι στο καθήκον μου. Είχα χαμηλό επίπεδο, δεν καταλάβαινα την αλήθεια, και δεν μπορούσα να εντοπίσω και να λύσω πολλά προβλήματα, επομένως έπρεπε να στηρίζομαι περισσότερο στον Θεό για να αναζητήσω την αλήθεια. Επιπλέον, πρώτα έπρεπε να κάνω ό,τι μπορούσα να σκεφτώ και ό,τι ήμουν ικανή να κάνω, όσο καλύτερα μπορούσα. Στη συνέχεια, εμπιστευόμουν την κατάσταση και τις δυσκολίες μου στον Θεό κάθε μέρα και, με αίσθημα φορτίου, επικεντρωνόμουν στις καταστάσεις των αδελφών της ομάδας. Όταν εντόπιζα προβλήματα, έβρισκα τις σχετικές αρχές για να συναναστραφώ και να εισέλθω μαζί τους. Επίσης, όταν συναντούσαν δυσκολίες στις διευθετήσεις του προγράμματος, συναναστρεφόμουν μαζί τους σχετικά με τις προθέσεις του Θεού και προσπαθούσα να εξερευνήσω λύσεις σύμφωνα με τις αρχές. Λίγο λίγο, το πρόγραμμα προχωρούσε. Κάθε μέρα ένιωθα ικανοποιημένη και προσγειωμένη. Η καρδιά μου σιγά σιγά πλησίαζε πιο κοντά στον Θεό, και οι παρανοήσεις και τα τείχη ανάμεσα στον Θεό κι εμένα υποχώρησαν κατά πολύ. Το αίσθημα βάρους που είχα στην καρδιά μου σιγά σιγά εξαφανίστηκε. Επιπλέον, μέσα σ’ έναν μήνα, η ομάδα χορού παρήγαγε ένα πρόγραμμα, το οποίο ανέβηκε στο διαδίκτυο και είχε καλή υποδοχή από τους επικεφαλής. Ένιωθα πολύ μεγάλη ευγνωμοσύνη απέναντι στον Θεό.
Αναπάντεχα, όμως, περίπου τρεις μήνες αργότερα, η αδελφή μου απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά της, επειδή ακολούθησε τυφλά τις λάθος διευθετήσεις ενός ψευδοεπικεφαλής. Έτσι, το έργο της ηχογράφησης ύμνων σταμάτησε για λίγες μέρες, με αποτέλεσμα να διαταραχθεί και να παρεμποδιστεί σοβαρά το έργο. Επιπλέον, οι ανώτεροι επικεφαλής διαπίστωσαν ότι, εξαιτίας του χαμηλού επιπέδου της, δεν μπορούσε να κάνει αληθινό έργο. Όταν το έμαθα, καρδιοχτύπησα πάλι και σκέφτηκα: «Όλα τελείωσαν. Τώρα που η αδελφή μου απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά της, θα πρέπει να επωμιστώ εγώ όλο το έργο στην εκκλησία. Δεν έχω αρκετά καλό επίπεδο και εργασιακές ικανότητες! Ήξερα τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η αδελφή μου στο καθήκον της, αλλά δεν είχα δει αυτά της τα λάθη. Αν ήμουν εγώ στη θέση της, θα είχα καθυστερήσει κι εγώ το έργο, και σήμερα θα είχα απαλλαχθεί εγώ από τα καθήκοντά μου. Με αυτό το επίπεδο και με αυτήν την ικανότητα που έχω να βλέπω τα πράγματα, δεν είναι θέμα χρόνου να απαλλαχθώ απ’ αυτό το καθήκον; Καλύτερα να παραιτηθώ και να αποσυρθώ αλώβητη το συντομότερο δυνατόν, πριν κάνω μεγάλο κακό». Όμως ένιωσα ενοχές όταν σκέφτηκα έτσι: «Όλο θέλω να παραιτηθώ· αυτό δείχνει ότι δεν έχω υποταγή στον Θεό ούτε αφοσίωση στο καθήκον μου! Αν παραιτηθώ και εγκαταλείψω το καθήκον μου, δεν θα καθυστερήσει το έργο; Αν παραιτηθώ, θα ελαφρύνω μεν το δικό μου φορτίο, αλλά ταυτόχρονα θα δείξω ανευθυνότητα απέναντι στο έργο του οίκου του Θεού». Όταν σκέφτηκα αυτά τα πράγματα, δεν τόλμησα να παραιτηθώ. Προσευχήθηκα στον Θεό και Του ζήτησα να προστατεύσει την καρδιά μου, να με διαφωτίσει και να με καθοδηγήσει ώστε να καταλάβω την αλήθεια, και να μου δώσει την πίστη που χρειαζόμουν για να βιώσω τη συγκεκριμένη περίσταση.
Η περίσταση που διαμόρφωσε ο Θεός ήταν πραγματικά θαυμαστή. Το ίδιο βράδυ, λάβαμε ένα γράμμα που είχε προωθηθεί από την Κίνα. Το γράμμα έλεγε ότι, στην Κίνα, ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας συλλάμβανε με μανία όσους πίστευαν στον Θεό, και ότι οι αδελφοί και οι αδελφές μπορούσαν να κάνουν τα καθήκοντά τους μόνο κρυφά, και ότι ήταν αναγκασμένοι ν’ αλλάζουν συχνά σπίτια φιλοξενίας. Το γράμμα, επίσης, ενθάρρυνε τους αδελφούς και τις αδελφές που βρίσκονταν στο εξωτερικό να εκτιμήσουν την ευκαιρία που είχαν να κάνουν τα καθήκοντά τους και να εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους. Στο γράμμα αναφερόταν και ένα χωρίο των λόγων του Θεού. Ο Θεός λέει: «Οι ευλογίες δεν μπορούν να αποκτηθούν σε μία-δύο ημέρες· πρέπει να αποκτηθούν μέσω μεγάλου τιμήματος. Τουτέστιν, πρέπει να διακατέχεστε από μια αγάπη που έχει υποστεί εξευγενισμό, πρέπει να έχετε μεγάλη πίστη και πρέπει να διαθέτετε τις πολλές αλήθειες που ο Θεός απαιτεί να κατακτήσετε· επιπροσθέτως, πρέπει να στραφείτε στη δικαιοσύνη, χωρίς να δειλιάζετε ή να υπεκφεύγετε, και πρέπει να έχετε μια καρδιά που αγαπά τον Θεό, η οποία διαρκεί μέχρι θανάτου. Πρέπει να έχετε αποφασιστικότητα, πρέπει να γίνουν αλλαγές στη ζωή-διάθεσή σας, η διαφθορά σας πρέπει να θεραπευτεί, πρέπει να δεχτείτε όλες τις ενορχηστρώσεις του Θεού χωρίς διαμαρτυρία, και πρέπει να είστε υποτακτικοί ακόμα και μέχρι τον θάνατο. Αυτό οφείλετε να επιτύχετε, αυτός είναι ο τελικός στόχος του έργου του Θεού και αυτό που ζητάει ο Θεός από αυτήν την ομάδα ανθρώπων» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Είναι το έργο του Θεού τόσο απλό όσο φαντάζεται ο άνθρωπος;). Ντράπηκα πολύ όταν διάβασα το γράμμα. Οι αδελφοί και οι αδελφές στην Κίνα ρισκάρουν τη ζωή τους και συνεχίζουν να κάνουν τα καθήκοντά τους, και μάλιστα έγραψαν στους αδελφούς και τις αδελφές στο εξωτερικό για να τους ενθαρρύνουν να κάνουν σωστά τα καθήκοντά τους. Εγώ, όμως; Δεν κινδύνευα από τις συλλήψεις και τις διώξεις του μεγάλου κόκκινου δράκοντα και μπορούσα να κάνω το καθήκον μου σε ένα άνετο περιβάλλον. Όταν, όμως, δυσκολεύτηκα και πιέστηκα λιγάκι στο καθήκον μου, θέλησα να το αποφύγω και να το εγκαταλείψω. Ήμουν δειλή, έτσι δεν είναι; Πού ήταν το κουράγιο μου; Πού ήταν η μαρτυρία μου; Ο Θεός είπε ότι, για να πιστέψει κάποιος στον Θεό και να Τον ακολουθήσει, πρέπει να βιώσει εξευγενισμό και να έχει την αποφασιστικότητα να υποφέρει. Ακόμα πιο σημαντικό, πρέπει να επιδιώκει την αλήθεια, να αλλάξει ζωή-διάθεση, να αποδεχθεί όλες τις ενορχηστρώσεις του Θεού και να υποταχθεί σ’ αυτές. Ένιωθα ότι κάθε λέξη ήταν μια απαίτηση του Θεού από μένα. Αυτές ήταν οι αλήθειες που όφειλα να κάνω πράξη και στις οποίες έπρεπε να εισέλθω σ’ εκείνη τη φάση. Αν αποφάσιζα να παραιτηθώ, δεν θα έκανα πράξη καμία από εκείνες τις αλήθειες. Δεν θα απογοήτευα τον Θεό έτσι; Δεν θα Του προκαλούσα αηδία; Την επόμενη μέρα, μια επικεφαλής ομάδας χορού θέλησε να παραιτηθεί, επειδή δεν μπορούσε να συνεργαστεί αρμονικά με τους υπολοίπους. Όταν συναναστράφηκα μαζί της, ανοίχτηκα σχετικά με τις δικές μου αδυναμίες και δυσκολίες και, καθώς διάβαζα τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου σιγά σιγά συγκινήθηκε. Συνειδητοποίησα ότι τα καθήκοντα είναι η ανάθεση από τον Θεό και είναι αναπόφευκτες ευθύνες. Όσο δύσκολα ή οδυνηρά κι αν γίνονταν τα πράγματα, δεν μπορούσα ν’ απορρίψω το καθήκον μου ούτε να πληγώσω την καρδιά του Θεού.
Στη συνέχεια, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που πραγματικά απηχούσε την κατάστασή μου και με βοήθησε πολύ. Ο Θεός λέει: «Οι άνθρωποι πρέπει να προσεγγίζουν τα καθήκοντά τους και τον Θεό με ειλικρινή καρδιά. Αν έχουν, θα είναι άτομα που έχουν φόβο Θεού. Τι είδους στάση έχουν απέναντι στον Θεό οι άνθρωποι που έχουν ειλικρινή καρδιά; Κατ’ ελάχιστον, έχουν θεοφοβούμενη καρδιά, μια καρδιά που υποτάσσεται στον Θεό στα πάντα, δεν ρωτάνε για ευλογίες ή για κακοτυχίες, δεν μιλάνε καθόλου για τις καταστάσεις, αφήνονται στο έλεος της ενορχήστρωσης του Θεού —είναι άνθρωποι που έχουν ειλικρινή καρδιά. Είναι άνθρωποι με ειλικρινή καρδιά εκείνοι που είναι πάντα δύσπιστοι απέναντι στον Θεό, που πάντα Τον εξετάζουν εξονυχιστικά, που πάντα προσπαθούν να συνάψουν συμφωνία μαζί Του —είναι αυτοί άνθρωποι με ειλικρινή καρδιά; (Όχι.) Τι εδρεύει μέσα στην καρδιά αυτών των ανθρώπων; Η δολιότητα και η μοχθηρία· συνέχεια εξετάζουν εξονυχιστικά. Και τι είναι αυτό που εξετάζουν εξονυχιστικά; (Η στάση του Θεού απέναντι στους ανθρώπους.) Διαρκώς εξετάζουν εξονυχιστικά τη στάση που έχει ο Θεός απέναντι στους ανθρώπους. Τι πρόβλημα είναι αυτό; Και γιατί το εξετάζουν εξονυχιστικά; Επειδή αφορά τα καίρια συμφέροντά τους. […] Όσοι δίνουν μεγάλη αξία στις προοπτικές τους, στην τύχη τους και στα συμφέροντά τους εξετάζουν πάντα εξονυχιστικά αν το έργο του Θεού είναι ωφέλιμο για όλα αυτά και αν πρόκειται μέσα από αυτό να αποκτήσουν την ευλογία. Τελικά, όμως, κερδίζουν τίποτα από αυτήν την εξονυχιστική εξέταση; Το μόνο που κάνουν είναι να επαναστατούν ενάντια στον Θεό και να Του εναντιώνονται. Ακόμη και όταν επιμένουν να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους, τα εκτελούν επιπόλαια, μέσα στην αρνητικότητα· μέσα τους, σκέφτονται συνεχώς πώς θα επωφεληθούν και πώς να μη χάσουν. Τέτοια είναι τα κίνητρά τους όταν εκτελούν τα καθήκοντά τους, και σ’ αυτό, προσπαθούν να συνάψουν συμφωνία με τον Θεό. Τι διάθεση είναι αυτή; Είναι δολιότητα, είναι μια μοχθηρή διάθεση. Δεν είναι πλέον μια συνηθισμένη διεφθαρμένη διάθεση, έχει εξελιχθεί σε μοχθηρία. Και όταν υπάρχει στην καρδιά τους μια τέτοια μοχθηρή διάθεση, μάχονται ενάντια στον Θεό! Θα πρέπει να καταλάβετε καλά αυτό το πρόβλημα. Αν οι άνθρωποι εξετάζουν διαρκώς εξονυχιστικά τον Θεό και προσπαθούν να κάνουν συμφωνίες όταν εκτελούν το καθήκον τους, μπορούν να το εκτελέσουν σωστά; Με τίποτα. Δεν λατρεύουν τον Θεό με την καρδιά τους και με ειλικρίνεια, δεν έχουν ειλικρινή καρδιά, παρακολουθούν καθώς εκτελούν τα καθήκοντά τους, πάντα συγκρατημένοι —και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Ο Θεός δεν εργάζεται μέσα τους, και μπερδεύονται και πέφτουν σε σύγχυση, δεν κατανοούν τις αλήθεια-αρχές, ενεργούν σύμφωνα με τις δικές τους ροπές, και πάντοτε παρεκκλίνουν. Και γιατί παρεκκλίνουν πάντοτε; Επειδή δεν έχουν διαύγεια στην καρδιά τους, και όταν τους συμβαίνουν πράγματα δεν κάνουν αυτοκριτική ούτε αναζητούν την αλήθεια για να βρουν μια λύση, ενώ επιμένουν να ενεργούν όπως θέλουν, όπως προτιμούν· αποτέλεσμα αυτού είναι να παρεκκλίνουν πάντα όταν εκτελούν τα καθήκοντά τους. Δεν σκέφτονται ποτέ το έργο της εκκλησίας ούτε τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, πάντα συνωμοτούν συνέχεια για τα δικά τους συμφέροντα, πάντα κάνουν σχέδια για τα δικά τους συμφέροντα, για την υπερηφάνεια και τη θέση τους, και όχι μόνο δεν κάνουν καλά τα καθήκοντά τους, αλλά καθυστερούν και επηρεάζουν το έργο της εκκλησίας. Δεν είναι αυτό παρεκτροπή, παραμέληση των καθηκόντων τους; Εάν κάποιος, όταν εκτελεί το καθήκον του, κάνει πάντα σχέδια για τα δικά του συμφέροντα και τις δικές του προοπτικές, και δεν σκέφτεται καθόλου το έργο της εκκλησίας ή τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, τότε αυτό δεν είναι εκτέλεση καθήκοντος. Είναι τυχοδιωκτισμός, είναι ενέργεια για ίδιον όφελος και για να αποκτήσει ευλογίες για τον εαυτό του. Με αυτόν τον τρόπο, αλλάζει η φύση πίσω από την εκτέλεση του καθήκοντός του. Είναι απλώς συμφωνία με τον Θεό, το άτομο θέλει μέσω της εκτέλεσης του καθήκοντός του να επιτύχει τους στόχους του. Αυτός ο τρόπος δράσης είναι πολύ πιθανό να αναστατώσει το έργο του οίκου του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αν αναζητά κανείς τις αλήθεια-αρχές μπορεί να εκτελέσει καλά το καθήκον του). Ο Θεός λέει: «Δεν ρωτάνε για ευλογίες ή για κακοτυχίες, δεν μιλάνε καθόλου για τις καταστάσεις, αφήνονται στο έλεος της ενορχήστρωσης του Θεού —είναι άνθρωποι που έχουν ειλικρινή καρδιά». Αυτά τα λόγια άγγιξαν στ’ αλήθεια την καρδιά μου. Ο Θεός ζητά οι άνθρωποι να μη λογαριάζουν ευλογίες ή κακοτυχίες· εγώ, όμως, έδινα πολύ μεγάλη σημασία στο αν θα λάμβανα ευλογίες ή αν θα μ’ έβρισκαν κακοτυχίες. Ένιωθα τρόμο στη σκέψη ότι, ενώ έκανα καθήκον επικεφαλής, ίσως έκανα κάτι κακό που θα αναστάτωνε και θα διατάρασσε το έργο, αφήνοντας πίσω μου στίγματα και παραβάσεις. Ο Θεός τότε θα με καταδίκαζε και θα με απέκλειε, και στο τέλος όχι μόνο δεν θα κατάφερνα να σωθώ, αλλά και θα έπεφτα θύμα της κακοτυχίας. Το ένιωσα αυτό πολύ έντονα όταν διαπίστωσα ότι δύο από τους τρεις προηγούμενους επικεφαλής της περιφέρειας ενεργούσαν με ισχυρογνωμοσύνη και δεν αναζητούσαν τις αλήθεια-αρχές στα καθήκοντά τους, με αποτέλεσμα να αναστατώσουν και να διαταράξουν σοβαρά το έργο του οίκου του Θεού, και οι ίδιοι ν’ απαλλαχθούν από τα καθήκοντά τους. Τώρα που είχε απαλλαχθεί και η αδελφή μου, ένιωθα ότι, αν κάποιος δεν κατανοούσε την αλήθεια και δεν είχε θεοφοβούμενη καρδιά, τότε ήταν επικίνδυνο να κάνει καθήκον επικεφαλής, και εύκολα μπορούσε να αποκαλυφθεί και να αποκλειστεί, κι ήταν αβέβαιο τι έκβαση και προορισμό θα είχε στο μέλλον. Ήθελα να εξασφαλίσω το μέλλον και τον προορισμό μου· έτσι, σχεδίαζα να παραιτηθώ πριν κάνω λάθη και να αποσυρθώ αλώβητη. Ο Θεός εκθέτει το γεγονός ότι, στην πραγματικότητα, αυτό είναι ένας αγώνας εναντίον Του μέσω μιας δόλιας και μοχθηρής διάθεσης! Τότε μόνο συνειδητοποίησα ότι, αν διαρκώς κάνω σχέδια για τα συμφέροντα και το μέλλον μου, χωρίς να ενδιαφέρομαι καθόλου για το έργο της εκκλησίας ή για τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, έτσι δεν κάνω το καθήκον μου. Αντίθετα, προσπαθώ να ξεγελάσω τον Θεό και Του πάω κόντρα. Κάνοντας το καθήκον μου με τέτοια νοοτροπία και σε τέτοια κατάσταση, ακόμη κι αν δεν υπηρετούσα ως επικεφαλής και, εξωτερικά, δεν έκανα κανένα λάθος, η καρδιά μου έκανε υπολογισμούς και πήγαινε ενάντια στον Θεό. Αυτή είναι μια κακή πράξη, και ο Θεός την απεχθάνεται και την καταδικάζει. Ο Θεός μού έδειξε ένα ξεκάθαρο μονοπάτι, δηλαδή να έχω ειλικρινή καρδιά, να μη ρωτάω για ευλογίες και κακοτυχίες, να μη μιλάω για προϋποθέσεις και να αφήνομαι στο έλεος της ενορχήστρωσης του Θεού. Αφού ο οίκος του Θεού δεν με είχε απαλλάξει από τα καθήκοντά μου ούτε με είχε αποκλείσει, έπρεπε να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, και να εκπληρώνω τα καθήκοντά μου σταθερά, κάνοντας ό,τι μπορούσα για να επωμιστώ τις ευθύνες που όφειλα.
Την επόμενη μέρα, έγραψα ένα γράμμα στους ανώτερους επικεφαλής, αλλά δεν ανέφερα τίποτα περί παραίτησης. Αντ’ αυτού, αποδέχθηκα την ευθύνη μου για την καθυστέρηση του έργου των ύμνων και τα ομολόγησα όλα στους επικεφαλής, λέγοντας ότι ήμουν πρόθυμη να υποταχθώ στις διευθετήσεις του οίκου του Θεού. Μόλις έγραψα το γράμμα, ένιωσα ήσυχη και ήρεμη, πρόθυμη να αποδεχθώ την ενορχήστρωση του Θεού. Αν οι ανώτεροι επικεφαλής με κλάδευαν ή με απάλλασσαν από τα καθήκοντά μου, θα το αντιμετώπιζα ήρεμα και θα αναλάμβανα την ευθύνη. Αν δεν με απάλλασσαν, θα έμενα προσηλωμένη στο καθήκον μου και θα εκπλήρωνα τις ευθύνες μου. Προς μεγάλη μου έκπληξη, οι ανώτεροι επικεφαλής δεν με απάλλαξαν από τα καθήκοντά μου όταν το διάβασαν. Με άφησαν να συνεχίσω να εκπαιδεύομαι στο καθήκον μου. Μέσα από αυτό το βίωμα, νιώθω ότι έχω κατανοήσει περισσότερο τη δίκαιη διάθεση του Θεού και έχω συνειδητοποιήσει ότι αυτό που εκτιμά ο Θεός είναι αν η καρδιά του κάθε ανθρώπου μπορεί να αποδεχθεί την αλήθεια, κι αν μπορεί αυτός ο άνθρωπος να είναι απλός και ειλικρινής απέναντί Του, χωρίς να υπολογίζει ή να κάνει σχέδια για τα δικά του συμφέροντα ή το δικό του μέλλον, αλλά να σκέφτεται το έργο του οίκου του Θεού. Αν ένας άνθρωπος έχει σωστές προθέσεις, τότε ακόμη κι αν καμιά φορά κάνει ανόητα πράγματα, ο Θεός δεν θα τα θυμάται, αλλά θα του δώσει την ευκαιρία να κάνει τα καθήκοντά του και να αναπληρώσει τις ελλείψεις του. Λίγο αργότερα, η εκκλησία ακόμη δεν είχε εκλέξει νέο επικεφαλής. Έτσι, προσευχήθηκα και στηρίχθηκα στον Θεό για να παρακολουθώ το έργο της εκκλησίας. Όποτε υπήρχαν προβλήματα, συνεργαζόμουν με τους αδελφούς και τις αδελφές για να τα λύσω. Διαπίστωσα πως, όταν ήμουν πρόθυμη να αναλάβω ενεργά ευθύνη, και να αφιερώσω περισσότερη έγνοια και σκέψη στο έργο, το αίσθημα φορτίου και η ευθύνη που είχα για το έργο της εκκλησίας, μαζί με την ικανότητά μου να βλέπω τα πράγματα και τις εργασιακές μου ικανότητες, όλα αυτά βελτιώθηκαν χωρίς να το αντιληφθώ. Ήταν σαν να είχα γίνει πιο έξυπνη από πριν. Η εκτέλεση του έργου δεν ήταν τόσο δύσκολη όσο φανταζόμουν, και ήξερα ότι αυτά τα αποτελέσματα είχαν επιτευχθεί μέσα από το έργο του Αγίου Πνεύματος. Βίωσα αληθινά το γεγονός ότι ο Θεός προστατεύει το έργο Του και ότι ο άνθρωπος απλώς συνεργάζεται. Ο Θεός δεν δίνει στους ανθρώπους βάρη που δεν μπορούν να κουβαλήσουν, και η πίστη μου στον Θεό μεγάλωσε. Αργότερα, η εκκλησία εξέλεξε νέα επικεφαλής, και συνεργάστηκα μαζί της στην παρακολούθηση του έργου της εκκλησίας.
Κάνοντας καθήκον επικεφαλής τους τελευταίους μήνες, ένιωσα την καλοσύνη και την ομορφιά του Θεού, και εγκατέλειψα κάποιες από τις αντιλήψεις, τις φαντασιοκοπίες, τις παρανοήσεις και την επιφυλακτικότητά μου απέναντι στον Θεό. Ακόμα περισσότερο, βίωσα το γεγονός ότι ο Θεός μού έδινε την ευκαιρία να κάνω καθήκον επικεφαλής όχι για να μου κάνει τη ζωή δύσκολη ή για να με αποκαλύψει, αλλά για να διορθώσει τις εσφαλμένες απόψεις μου για την πίστη και να καθάρει τη διεφθαρμένη διάθεσή μου. Το έκανε για να με αναγκάσει να σκέφτομαι και να νοιάζομαι περισσότερο για το πώς να διαφυλάττω τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, και για το πώς να ενεργώ με τρόπο που ωφελεί το έργο και τους αδελφούς και τις αδελφές. Επίσης, αναφορικά με τις καταστάσεις των αδελφών, και τις επαγγελματικές δυσκολίες και προβλήματά τους, αναζητούσα τις αλήθεια-αρχές, εκπαιδευόμουν στην επίλυση προβλημάτων με την αλήθεια και, χωρίς να το καλοκαταλάβω, μεγάλωσαν κάπως οι γνώσεις και το ανάστημά μου. Ένιωθα ότι, μέσα από την εκπαίδευσή μου για να γίνω επικεφαλής, αληθινά ο Θεός με οδηγούσε στην τελείωση και μου έδινε την αγάπη Του. Θυμήθηκα τότε που είχα πρωταρχίσει να κάνω αυτό το καθήκον: Ένιωθα μεγάλη δειλία και φόβο, ενώ έφτασα μέχρι και να παρεξηγήσω τον Θεό, θεωρώντας ότι χρησιμοποιούσε αυτό το καθήκον για να με αποκλείσει. Αληθινά δεν μπορούσα να ξεχωρίσω το σωστό από το λάθος, το μαύρο από το άσπρο! Ήμουν τελείως παράλογη! Δεν φοβάμαι πια να είμαι επικεφαλής. Ό,τι κι αν βιώσω ή αντιμετωπίσω στο εξής, απλώς θα επικεντρωθώ στην αναζήτηση και την άσκηση της αλήθειας, καθώς και στην εκπλήρωση του καθήκοντος που οφείλω να κάνω. Αυτή η λίγη αλλαγή και είσοδος που πέτυχα ήταν αποτέλεσμα της καθοδήγησης των λόγων του Θεού. Δόξα τω Θεώ!
