15. Η επιλογή μιας διευθύντριας πωλήσεων
Γεννήθηκα σε μια μικρή πόλη στη Νότια Κίνα. Ο πατέρας μου ήταν γνωστός γιατρός στην περιοχή και η οικογένειά μας ήταν αρκετά εύπορη. Από μικρή ηλικία, είχα υψηλότερο βιοτικό επίπεδο από τους συνομηλίκους μου, πράγμα που μου έδινε ένα αίσθημα ανωτερότητας. Από τότε που θυμάμαι, ο πατέρας μου συχνά μου έλεγε το εξής: «Πρέπει να υπομείνεις μεγάλα βάσανα για να βγεις νικητής». Άκουγα την ιστορία που έλεγε ο πατέρας μου για το πώς ήρθε από την επαρχία και καθιερώθηκε στην πόλη, έβλεπα ότι συνέχεια έρχονταν σπίτι μας διάφοροι άνθρωποι για να κερδίσουν την εύνοια του πατέρα μου και έβλεπα ότι, όπου πήγαινε εκείνος, οι άνθρωποι τον θαύμαζαν και τον υποδέχονταν με θέρμη. Μέσα στη νεανική άγνοιά μου, κατάλαβα σιγά σιγά πόσο σημαντικό είναι ν’ ανέβει κανείς πάνω από τους άλλους, και αποφάσισα να αποκτήσω θέση ώστε οι άλλοι να με θαυμάζουν και να με έχουν σε εκτίμηση. Όταν, όμως, ήμουν 12 χρονών, ο πατέρας μου πήγε φυλακή, επειδή τον κατηγόρησαν για παράνομες επιχειρηματικές συναλλαγές. Το άλλοτε πολύβουο σπίτι μας ξαφνικά ερήμωσε. Η μητέρα μου, η αδελφή μου κι εγώ μείναμε μόνες μας, να στηριζόμαστε η μια στην άλλη. Όλοι εκείνοι που κάποτε ήταν εγκάρδιοι απέναντί μας είχαν εξαφανιστεί. Ιδίως βλέποντας τις ταλαιπωρίες που περνούσε η μητέρα μου γυρίζοντας εδώ κι εκεί για να ζητήσει δανεικά, ένιωθα κύματα απόγνωσης και πήρα την απόφαση να μελετήσω σκληρά και να ξεχωρίσω, ώστε να μπορέσω να ζήσω μια αξιοζήλευτη και αξιοθαύμαστη ζωή ως άνθρωπος ανώτερος από τους άλλους, και να αποκαταστήσω την αξιοπρέπειά μας. Η σκληρή δουλειά μου απέφερε καρπούς, και τελικά μπήκα στο πανεπιστήμιο. Και πάλι, όμως, δεν τολμούσα να χαλαρώσω. Διαρκές κίνητρό μου ήταν τα λόγια του πατέρα μου: «Πρέπει να υπομείνεις μεγάλα βάσανα για να βγεις νικητής». Πίστευα ότι, αν συνέχιζα να δουλεύω σκληρά, μια μέρα θα έφτανα στην επιτυχία, και θα αποκτούσα φήμη και κέρδη.
Όταν αποφοίτησα από το πανεπιστήμιο το 2006, ήρθα μόνη μου στη Σαγκάη και άρχισα να εργάζομαι στο τμήμα πωλήσεων μιας εταιρίας. Για να εξασφαλίσω περισσότερες παραγγελίες, ταξίδευα τακτικά σε άλλες πόλεις για να δω πελάτες. Πάθαινα ναυτία και τα ταξίδια σε διάφορες πόλεις μ’ εξαντλούσαν, και, όταν κατέβαινα από το λεωφορείο, έπρεπε να επιστρατεύσω όλη μου την ενέργεια για να συναντήσω τους πελάτες. Πέρα από τη σωματική ταλαιπωρία, οι καθημερινές αλληλεπιδράσεις με τους συναδέλφους και τους πελάτες μ’ εξαντλούσαν ακόμα περισσότερο. Μάλιστα, για να εξασφαλίσω παραγγελίες πελατών, αγόρασα τη «Θεωρία των αναίσχυντων και των ανελέητων» και την «Οδό του λύκου». Από αυτά τα βιβλία έμαθα πολλούς κρυφούς κανόνες του χώρου και μεθόδους για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις. Αργότερα, στη δουλειά, ανταγωνιζόμουν τους συναδέλφους στο εσωτερικό της εταιρείας, τόσο ανοιχτά όσο και παρασκηνιακά, για να τους ξεπεράσω σε απόδοση. Εξωτερικά, όχι μόνο κολάκευα τους πελάτες, αλλά και τους έδινα μίζες και έκλεινα συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Στην αρχή, ένιωθα άβολα γι’ αυτά τα πράγματα· αν έβγαιναν στη φόρα, όχι μόνο θα ζημιωνόταν η υπόληψη της εταιρείας, αλλά μπορεί και να πήγαινα φυλακή. Έτσι, κάθε μέρα τα νεύρα μου ήταν τεντωμένα. Όταν η πίεση γινόταν υπερβολική, συχνά ξυπνούσα μέσα στη νύχτα με εφιάλτες. Ζούσα καθημερινά μέσα στον φόβο και την ανησυχία. Κάποιες φορές, αργά τη νύχτα, όταν όλα ήταν ήσυχα, σκεφτόμουν: «Η πίεση στις πωλήσεις είναι πάρα πολύ μεγάλη· ίσως πρέπει ν’ αλλάξω καριέρα». Ύστερα, όμως, έλεγα μέσα μου: «Πρέπει να υπομείνεις μεγάλα βάσανα για να βγεις νικητής». Και έδινα κουράγιο στον εαυτό μου: «Αν θέλω να πετύχω, πρέπει ν’ αντέξω αυτά τα βάσανα· πώς αλλιώς θα μπορέσω να φτάσω στην επιτυχία και την αναγνώριση σ’ αυτήν τη μητρόπολη με τους τόσους ταλαντούχους ανθρώπους;» Έτσι, επέμεινα. Δυο χρόνια αργότερα, από καινούργια στον χώρο εργασίας είχα αναδειχθεί σε κορυφαία της ομάδας μου στις πωλήσεις. Όχι μόνο μ’ εκτιμούσαν οι επικεφαλής μου και με ζήλευαν οι συνάδελφοι, αλλά και ο μισθός μου γινόταν όλο και πιο παχυλός. Επιτέλους, ζούσα τη ζωή ενός εργαζόμενου σε γραφείο, όπως πάντοτε ήθελα. Η μητέρα μου μου είπε περιχαρής: «Αγάπη μου, οι δύσκολες μέρες έχουν περάσει πια για μας. Τώρα που έχεις καθιερωθεί, δεν θα φοβόμαστε πια μήπως μας εκφοβίσουν. Νιώθω ότι μπορώ να περπατάω με το κεφάλι ψηλά. Πρέπει να συνεχίσεις να δουλεύεις σκληρά!» Εγώ έλεγα κρυφά μέσα μου: «Πρέπει όχι μόνο ν’ αγοράσω σπίτι και αμάξι στη Σαγκάη, αλλά και να γίνω επικεφαλής στον χώρο, ώστε να μπορέσω να ζήσω μια αξιοσέβαστη ζωή για πολύ καιρό». Το 2008, λίγο αφότου παντρεύτηκα, τα πεθερικά μου μου κήρυξαν το ευαγγέλιο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συγκινήθηκα βαθιά από το έργο των τριών σταδίων που κάνει ο Θεός για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Ιδίως όταν είδα ότι τα λόγια που εκφράζει ο Παντοδύναμος Θεός είναι η αλήθεια και ότι έχουν αποκαλύψει πολλά μυστήρια τα οποία δεν γνώριζε η ανθρωπότητα, τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού με τράβηξαν πολύ και, μαζί με τον σύζυγό μου, αποδεχθήκαμε το ευαγγέλιο. Από τότε που βρήκαμε τον Θεό, συναθροιζόμασταν μαζί, διαβάζαμε τα λόγια του Θεού και ψάλλαμε ύμνους για να Τον δοξάσουμε. Επίσης, οι αδελφοί και οι αδελφές μοιράζονταν μαζί μας τη βιωματική κατανόησή τους. Έβλεπα ότι καθένας τους ήταν πολύ αγνός και απλός, τελείως διαφορετικός από τους ανθρώπους με τους οποίους αλληλεπιδρούσα στη δουλειά μου. Μεταξύ τους δεν υπήρχαν κολακείες και πισώπλατα μαχαιρώματα, και μιλούσαν για όσα είχαν στην καρδιά τους. Χαιρόμουν που αλληλεπιδρούσα μαζί τους, καθώς και που συναθροιζόμουν και συναναστρεφόμουν σχετικά με τα λόγια του Θεού.
Τον Ιούνιο του 2008, ο σύζυγός μου κι εγώ πήραμε δάνειο για ν’ αγοράσουμε σπίτι, και όλοι μας ζήλευαν, οι συνάδελφοι, οι συμφοιτητές και οι συγγενείς μας. Ιδίως όταν οι γείτονές μας διαπίστωσαν ότι ήμασταν ξένοι και είχαμε αγοράσει σπίτι μετά από μόλις δύο χρόνια, μας θαύμαζαν και μας επαινούσαν ακόμα περισσότερο. Ένιωθα πολύ ευχαριστημένη μέσα μου και θεωρούσα ότι πλησίαζα τη ζωή της ανωτερότητας που πάντα ονειρευόμουν. Αργότερα, πήρα προαγωγή, ο τίτλος στην επαγγελματική κάρτα μου έγινε Διευθύντρια Πωλήσεων και το γραφείο μου μεταφέρθηκε από μια μικρή γωνιά σε έναν πιο κεντρικό, ανεξάρτητο χώρο. Οι συνάδελφοι μου έγνεφαν και με χαιρετούσαν με σεβασμό, ενώ και οι πελάτες με προσφωνούσαν Διευθύντρια Γε. Περπατούσα κορδωτή, ξαφνικά ένιωθα ότι ήμουν διαφορετική απ’ όλους και απολάμβανα πολύ αυτό το αίσθημα ανωτερότητας. Εκείνη την εποχή, εκτός από τις ώρες που πήγαινα στις συναθροίσεις, περνούσα σχεδόν όλο τον χρόνο μου στη δουλειά. Σκεφτόμουν να βγάλω γρήγορα λεφτά για ν’ αποπληρώσω το δάνειο, ώστε ν’ αγοράσω μεγαλύτερο σπίτι και να φέρω τη μητέρα μου να ζήσει μαζί μας, για να της δώσω τη δυνατότητα να απολαύσει μαζί μας αυτήν τη ζωή της ανωτερότητας. Όσο μεγάλωνε η εταιρεία, οι κανόνες και οι κανονισμοί γίνονταν ολοένα και πιο αυστηροί και περίπλοκοι. Ως διευθύντρια πωλήσεων, έπρεπε να συμμετέχω στις διάφορες εταιρικές δραστηριότητες αξιολόγησης και να τις υλοποιώ. Σ’ αυτήν την περίσταση, αντιμετώπισα ένα δίλημμα: Αν έκανα καλά τη δουλειά μου στην εταιρεία, θα παρεμποδιζόταν η εκκλησιαστική ζωή μου. Αν, όμως, ζούσα την εκκλησιαστική ζωή, η δουλειά μου θα ζημιωνόταν και, αν δεν έκανα καλά τη δουλειά μου, η ανώτερη ζωή που είχα σίγουρα θα εξαφανιζόταν. Στην αρχή, μπορούσα να συνεχίσω να πηγαίνω στις συναθροίσεις. Μια μέρα, όμως, άκουσα από τους συναδέλφους ότι οι υφιστάμενοί μου σχολίαζαν μεταξύ τους πως κάθε μέρα έφευγα από τη δουλειά στην ώρα μου —δεν κάνουν έτσι οι προϊστάμενοι. Έλεγαν, επίσης, ότι σίγουρα πήρα τη θέση επιστρατεύοντας τεχνάσματα για να ευχαριστήσω τους ανωτέρους. Όταν άκουσα αυτά τα σχόλια, ένιωσα μεγάλη στενοχώρια και ανησυχία. Σκέφτηκα: «Ο ανταγωνισμός στην αγορά είναι πολύ σκληρός αυτόν τον καιρό. Αν δεν δουλέψω πιο σκληρά για να κρατήσω αυτήν τη θέση, μια μέρα κάποιος θα με αντικαταστήσει, και τότε αυτή η αξιοθαύμαστη, αξιοσέβαστη και αξιοζήλευτη δουλειά και ζωή που έχω αποκτήσει με τόσο κόπο πάει, χάθηκε. Όχι· μάλλον πρέπει να προβώ σε ορισμένες πρακτικές ενέργειες». Στη συνέχεια, άρχισα να συντομεύω τις πρωινές πνευματικές ασκήσεις μου, ενώ κάποιες φορές δεν είχα καθόλου καιρό για πνευματικές ασκήσεις και απλώς πήγαινα τρέχοντας στη δουλειά. Μετά τη δουλειά, αν δεν υπήρχε συνάθροιση, προσπαθούσα να μένω στην εταιρεία και να κάνω υπερωρίες. Επιπλέον, προσπαθούσα να πηγαίνω σε όλες τις συναντήσεις γευμάτων με τους ανωτέρους και τους πελάτες, και χαμογελούσα ψεύτικα όταν ήμουν μαζί τους. Η αλήθεια είναι ότι ήξερα πως αυτά που έκανα δεν συμφωνούσαν με την πρόθεση του Θεού και ένιωθα αηδία για τον εαυτό μου που κολάκευα έτσι τους άλλους. Όταν, όμως, σκεφτόμουν ότι μόνο έτσι θα μπορούσα να εδραιώσω τη θέση μου, δεν μπορούσα παρά να συνεχίζω.
Εκείνο το διάστημα, σχεδόν πάντα έφτανα στις συναθροίσεις την τελευταία στιγμή, ενώ κάποιες φορές δεν μπορούσα καν να πάω στις συναθροίσεις, επειδή έλειπα σε πολυήμερα ταξίδια για δουλειές. Κάθε φορά που οι αδελφοί και οι αδελφές με ρωτούσαν για την κατάστασή μου, ένιωθα ενοχές, αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Αυτό το συνεχιζόμενο ακανόνιστο πρόγραμμα και η ψυχική πίεση υπονόμευσαν την υγεία μου. Στην αρχή, έπεφταν απλώς τα μαλλιά μου· μετά, όμως, άρχισα να παίρνω συνέχεια βάρος, και τα πόδια μου γέμισαν πορφυρές κηλίδες από το γόνατο και κάτω. Πήγα στο νοσοκομείο για εξετάσεις, και διαγνώστηκα με υψηλή χοληστερίνη και αλλεργική πορφύρα. Ο γιατρός είπε ότι η πάθησή μου σχετιζόταν στενά με το επάγγελμά μου, και ότι η τεράστια εργασιακή πίεση και το ακανόνιστο πρόγραμμα διατάρασσαν το ανοσοποιητικό μου σύστημα. Οι συχνές ψυχαγωγικές συναντήσεις στη δουλειά και η ανθυγιεινή διατροφή είχαν οδηγήσει σε μεταβολική δυσλειτουργία. Ο γιατρός είπε ότι, αν συνέχιζα αυτόν τον τρόπο ζωής και παρέμενα στην ίδια ψυχική κατάσταση, θα χειροτέρευα, θα προκαλούνταν καρδιοαγγειακές παθήσεις, ενώ μπορεί να κινδύνευε και η ίδια μου η ζωή. Ανησυχούσα για την υγεία μου, αλλά ένιωθα ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα και σκεφτόμουν: «Στη σημερινή κοινωνία, πρέπει κανείς να πληρώσει ένα τίμημα για ν’ ανέβει ψηλότερα απ’ τους άλλους· υπάρχουν κέρδη, αλλά και απώλειες. Αν μια μέρα δεν έχω πίεση και δεν χρειάζεται να πηγαίνω σε επαγγελματικές εκδηλώσεις, τότε σίγουρα δεν θα είμαι ανώτερη πια. Είμαι νέα ακόμη, ο οργανισμός μου αντέχει, και πρώτα θα περάσω αυτήν τη φάση».
Μια μέρα, τον Απρίλιο του 2009, μια επικεφαλής της εκκλησίας με ρώτησε: «Είσαι πρόθυμη να κάνεις το καθήκον του ποτίσματος των νεοφώτιστων;» Σκέφτηκα ότι είναι ευθύνη κάθε δημιουργήματος να κάνει το καθήκον του και ότι, μέσα από τα καθήκοντα, μπορεί να κατανοήσει περισσότερες αλήθειες. Έτσι, συμφώνησα μετά χαράς. Όταν, όμως, διαπίστωσα ότι θα γινόταν συνάθροιση σχεδόν κάθε βράδυ, δίστασα: «Η εταιρεία αξιολογεί διαρκώς τον αριθμό των επισκέψεων σε πελάτες, ενώ είμαι υπεύθυνη και για τον συντονισμό των πωλήσεων του τμήματος. Αν έχω συνάθροιση κάθε μέρα, πώς θα κάνω τη δουλειά μου; Αν δεν συντονίσω καλά την ομάδα και δεν φτάσω τους στόχους των πωλήσεων, τότε σίγουρα δεν θα μπορέσω να συνεχίσω ως διευθύντρια πωλήσεων. Τότε πάει, θα χαθεί και η διευθυντική θέση και η σταθερή, άνετη ζωή που τόσο σκληρά έχω δουλέψει για ν’ αποκτήσω. Δεν θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να πάω μπροστά μελλοντικά;» Όταν το σκέφτηκα αυτό, είπα στην αδελφή μου: «Θέλω να το σκεφτώ λίγο». Τις επόμενες μέρες, όλο και συλλογιζόμουν το ζήτημα. Τα βράδια δεν κοιμόμουν, και ήμουν προβληματισμένη και διχασμένη.
Σε μια συνάθροιση, μοιράστηκα την αγωνία μου με τους αδελφούς και τις αδελφές, και διαβάσαμε τα λόγια του Θεού: «Ο άνθρωπος, που γεννήθηκε σε τόσο βρόμικη γη, έχει μολυνθεί από την κοινωνία σε πολύ μεγάλο βαθμό, έχει διαμορφωθεί από τη φεουδαρχική δεοντολογία και έχει λάβει την εκπαίδευση “ιδρυμάτων υψηλής μόρφωσης”. Ο οπισθοδρομικός τρόπος σκέψης, η διεφθαρμένη ηθική, η ευτελισμένη θεώρηση της ζωής, η ποταπή φιλοσοφία για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, η απολύτως ανάξια ύπαρξη, τα ευτελή έθιμα και η ευτελής καθημερινότητα, όλα εισβάλλουν βαθιά στην καρδιά του ανθρώπου και βλάπτουν και υπονομεύουν σοβαρά τη συνείδησή του. Ως αποτέλεσμα, ο άνθρωπος απομακρύνεται ακόμη περισσότερο από τον Θεό και Του εναντιώνεται ακόμη περισσότερο. Ημέρα με την ημέρα, η διάθεση του ανθρώπου γίνεται όλο και πιο αδίστακτη και δεν υπάρχει ούτε ένας που πρόθυμα θα εγκαταλείψει το οτιδήποτε για τον Θεό, ούτε ένας που πρόθυμα θα υποταχθεί σ’ Εκείνον και, βέβαια, ούτε ένας που θα αναζητήσει πρόθυμα την εμφάνισή Του. Αντίθετα, ο άνθρωπος επιδιώκει την απόλαυση στο έπακρο υπό τη δύναμη του Σατανά, και διαφθείρει ασύστολα τη σάρκα του στον βούρκο. Ακόμη κι όταν ακούν την αλήθεια, εκείνοι που ζουν στο σκότος δεν έχουν καμία επιθυμία να την κάνουν πράξη και δεν έχουν την τάση να αναζητήσουν, ακόμη και όταν βλέπουν ότι ο Θεός έχει ήδη εμφανιστεί. Πώς θα μπορούσε μια τέτοια εξαχρειωμένη ανθρωπότητα να έχει οποιοδήποτε περιθώριο σωτηρίας; Πώς θα μπορούσε μια τέτοια παρηκμασμένη ανθρωπότητα να ζήσει στο φως;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το να έχετε μια αμετάβλητη διάθεση σημαίνει πως είστε εχθρικοί προς τον Θεό). «Επί δεκάδες, χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες χρόνια μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι κατασπαταλούν τον χρόνο τους με αυτόν τον τρόπο, χωρίς κανένας να δημιουργεί μια τέλεια ζωή, με μοναδικό σκοπό τους την αλληλοσφαγή σ’ αυτόν τον σκοτεινό κόσμο, τον αγώνα για τη φήμη και τα προσωπικά τους συμφέροντα και τις δολοπλοκίες του ενός για τον άλλο. Ποιος έχει αναζητήσει τις προθέσεις του Θεού; Έχει δώσει ποτέ κανείς βάση στο έργο του Θεού; Όλα τα στοιχεία των ανθρώπων που έχουν καταληφθεί από την επιρροή του σκότους έχουν από καιρό γίνει ανθρώπινη φύση, οπότε είναι αρκετά δύσκολο να εκτελεστεί το έργο του Θεού, και οι άνθρωποι έχουν ακόμα λιγότερα αποθέματα καρδιάς για να δίνουν προσοχή σ’ αυτά που τους έχει εμπιστευτεί σήμερα ο Θεός» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Έργο και είσοδος (3)]. Αφού διαβάσαμε τα λόγια του Θεού, βυθίστηκα σε σκέψεις. Αναλογιζόμενη το παρελθόν, είδα ότι από μικρή είχα επηρεαστεί από τις ιδέες που λένε «Να επιδιώκεις να ξεχωρίζεις και να αριστεύεις», «Ο άνθρωπος αγωνίζεται να ανέβει προς τα πάνω· το νερό κυλάει προς τα κάτω» και «Πρέπει να υπομείνεις μεγάλα βάσανα για να βγεις νικητής». Είχα αποφασίσει να ξεχωρίσω, να κάνω όνομα και να ζήσω μια ζωή ανωτερότητας όταν θα μεγάλωνα. Για να το πετύχω αυτό, όταν σπούδαζα, μελετούσα ως αργά τη νύχτα και, όταν μπήκα στην αγορά εργασίας, πρόδωσα τις αρχές μου για να εδραιωθώ, καταφεύγοντας σε δοσοληψίες κάτω από το τραπέζι με πελάτες για να εξασφαλίσω παραγγελίες. Ανησυχούσα διαρκώς μήπως αποκαλυφθούν οι πράξεις μου και πέσω σε δυσμένεια, και η τεράστια πίεση είχε επιπτώσεις στο σώμα και το μυαλό μου. Όταν απέκτησα τον υψηλό μισθό και τον τίτλο που πάντα ονειρευόμουν, και κέρδισα τον θαυμασμό και τον φθόνο των γύρω μου, για να εδραιώσω τη θέση μου συνέχισα να μηχανορραφώ και να ανταγωνίζομαι τους συναδέλφους, κολακεύοντας πελάτες και ανωτέρους, και τρέχοντας καθημερινά σε διάφορες εκδηλώσεις της δουλειάς. Μετά από μεγάλες περιόδους με ακανόνιστο πρόγραμμα και ανθυγιεινό τρόπο ζωής, ο οργανισμός μου άρχισε να εμφανίζει προειδοποιητικά σημάδια. Αλλά για χάρη της φήμης και του κέρδους, δεν τολμούσα να σταματήσω. Παρόλο που ήξερα ότι ο θαυμασμός και η κολακεία των άλλων ήταν πράγματα ψεύτικα, και παρόλο που ήξερα ότι στον Θεό δεν άρεσαν οι δόλιες ενέργειες και τα ψέματά μου, δεν μπορούσα να εγκαταλείψω την επιδίωξη της φήμης και του κέρδους. Ακόμη κι αν χρειαζόταν να θυσιάσω την υγεία μου, να χάνω συναθροίσεις και να παρεμποδίζω την ανάπτυξη της ζωής μου, προτιμούσα να διατηρήσω προσεκτικά όλη τη φήμη και όλα τα κέρδη μου, με αποτέλεσμα να ζω καθημερινά μέσα στον πόνο και τα βάσανα. Ύστερα, συλλογίστηκα: «Ποιο τ’ όφελος να έχει κανείς υψηλή θέση ή περισσότερο πλούτο;» Σκέφτηκα τους διάσημους, τους πλούσιους και κάποιους γνωστούς μου που, αφού απέκτησαν φήμη, κέρδη και θέση, κυνηγούσαν τις συγκινήσεις επειδή μέσα τους ένιωθαν άδειοι. Κάποιοι εν γνώσει τους παρανόμησαν και μπήκαν φυλακή, άλλοι παραβίασαν ηθικούς νόμους, διαλύοντας οικογένειες και κηλιδώνοντας υπολήψεις, ενώ άλλοι βρέθηκαν να μην έχουν άλλο μονοπάτι πέρα από την αυτοκτονία. Ο πατέρας μου ήταν το ζωντανό παράδειγμα αυτού του πράγματος. Όταν ήταν στις δόξες του, απολάμβανε στο έπακρο τους επαίνους και τον θαυμασμό των άλλων. Η απληστία του, όμως, τον οδήγησε ν’ ακολουθήσει τις πονηρές τάσεις και, στο τέλος, παρανόμησε στις επαγγελματικές δοσοληψίες του και μπήκε φυλακή. Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα ότι, παρόλο που έδειχνα να πιστεύω στον Θεό, στην πραγματικότητα ακόμη βρισκόμουν υπό τον έλεγχο του Σατανά. Ο Σατανάς χρησιμοποιούσε τη φήμη και το κέρδος για να με δελεάσει και να με βασανίσει. Μ’ έκανε να ζω δίχως ακεραιότητα και αξιοπρέπεια, δίχως καν το πιο στοιχειώδες επίπεδο συνείδησης. Συνειδητοποίησα ότι η επιδίωξη της φήμης, του κέρδους και της θέσης θα με οδηγούσε μονάχα στο να χαθώ, να εξαχρειωθώ και, τελικά, να εγκαταλείψω και να προδώσω τον Θεό, και να χάσω την ευκαιρία μου να σωθώ.
Αργότερα, διάβασα κι άλλα από τα λόγια του Θεού: «Εκείνοι οι άντρες και οι γυναίκες που απολαμβάνουν προσωπική φήμη και κέρδος, και επιδιώκουν το προσωπικό κύρος ανάμεσα σε άλλους, εκείνοι οι αμετανόητοι άνθρωποι που είναι παγιδευμένοι στην αμαρτία —δεν είναι όλοι τους πέραν πάσης σωτηρίας;» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Άσκηση (7)]. «Βρίσκεστε στις ίδιες συνθήκες μ’ Εμένα, κι όμως είστε καλυμμένοι με βρόμα· δεν έχετε μέσα σας ούτε την παραμικρή αρχική ομοιότητα των ανθρώπων που δημιουργήθηκαν στις απαρχές. Επιπλέον, επειδή καθημερινά μιμείστε την ομοιότητα εκείνων των ακάθαρτων πνευμάτων και κάνετε ό,τι κάνουν και λέτε ό,τι λένε εκείνα, κάθε μέλος σας —ακόμη και η γλώσσα και τα χείλη σας— μουσκεύουν στο ακάθαρτο νερό τους, σε σημείο που καλύπτεστε ολόκληροι με αυτούς τους λεκέδες και δεν υπάρχει ούτε ένα μέλος σας που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το έργο Μου. Είναι τόσο θλιβερό! Ζείτε σε έναν τέτοιο κόσμο αλόγων και βοοειδών, κι όμως δεν νιώθετε ανησυχία· είστε γεμάτοι χαρά και ζείτε ελεύθερα και άνετα. Κολυμπάτε μέσα σ’ αυτό το μολυσμένο νερό, κι όμως, στην πραγματικότητα, δεν συνειδητοποιείτε πως έχετε περιέλθει σε τόσο δύσκολη θέση. Καθημερινά, έρχεσαι σε επαφή με ακάθαρτα πνεύματα κι αλληλεπιδράς με “περιττώματα”. Η ζωή σου είναι πολύ χυδαία, κι όμως δεν γνωρίζεις στην ουσία πως σε καμία περίπτωση δεν υπάρχεις στον ανθρώπινο κόσμο και πως δεν έχεις τον έλεγχο του εαυτού σου. Δεν γνωρίζεις πως η ζωή σου ποδοπατήθηκε εδώ και καιρό από εκείνα τα ακάθαρτα πνεύματα, ή πως ο χαρακτήρας σου κηλιδώθηκε εδώ και καιρό από το μολυσμένο νερό; Νομίζεις πως ζεις σε έναν επίγειο παράδεισο, και πως βρίσκεσαι εν μέσω ευτυχίας; Δεν γνωρίζεις πως έχεις ζήσει μια ζωή δίπλα σε ακάθαρτα πνεύματα, και πως έχεις συνυπάρξει με όλα όσα αυτά ετοίμασαν για σένα; Πώς θα μπορούσε ο τρόπος που ζεις να έχει κάποιο νόημα; Πώς θα μπορούσε η ζωή σου να έχει κάποια αξία;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο χαρακτήρας όλων σας είναι τόσο ποταπός!). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι όσοι επιδιώκουν με κάθε μέσο τη φήμη, το κέρδος και τη θέση είναι μοχθηροί και βρώμικοι στα μάτια του Θεού, και είναι αδιόρθωτοι. Σκέφτηκα τους διάσημους, τους πολιτικούς και όσους ανήκουν στις επιχειρηματικές ελίτ του κόσμου. Οι περισσότεροι έχουν ανώτερες κοινωνικές δεξιότητες και φέρονται πονηρά. Παρόλο που μοιάζουν λαμπεροί και αξιοζήλευτοι, τα πράγματα που κάνουν είναι διεφθαρμένα, έκφυλα, ύπουλα και μοχθηρά, κι αυτοί είναι το είδος των ανθρώπων που ο Θεός εκθέτει ως ακάθαρτα πνεύματα. Σκέφτηκα ότι, στο πέρασμα των ετών, είχα μάθει διάφορες κοινωνικές τακτικές στον εργασιακό χώρο για να αποκτήσω φήμη, κέρδη και θέση. Είτε ήταν συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και δωροδοκίες πελατών είτε κολακείες και καλοπιάσματα προς τους πελάτες και τους επικεφαλής, όλα αυτά ήταν δόλια μέσα, και κόλπα για να εξαπατώ και να χειρίζομαι τους ανθρώπους. Δεν είχα μάθει κι εγώ να κάνω άδικα πράγματα σαν εκείνα τα ακάθαρτα πνεύματα; Υπήρχε καμία διαφορά ανάμεσα στις δικές μου ενέργειες κι εκείνες των ακάθαρτων πνευμάτων; Καθώς το συνειδητοποίησα αυτό, με πλημμύρισε φόβος και τρόμος. Ο Θεός είναι ένας Θεός που αποστρέφεται το κακό, και η βασιλεία Του δεν ανέχεται τα ακάθαρτα στοιχεία. Αν δεν μετανοούσα και παρέμενα παγιδευμένη σ’ αυτήν τη δίνη της φήμης, του κέρδους και της θέσης, τότε όσο υψηλή θέση ή όσο μεγάλες υλικές απολαύσεις κι αν αποκτούσα, θα ήμουν και πάλι καταραμένη από τον Θεό, και τελικά θα έχανα ολοκληρωτικά την ευκαιρία μου να σωθώ.
Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Το έλεός Μου εκφράζεται σ’ εκείνους που Με αγαπούν και εγκαταλείπουν τον εαυτό τους. Η τιμωρία που επέρχεται στους κακούς, στο μεταξύ, είναι ακριβώς απόδειξη της δίκαιης διάθεσής Μου και, ακόμη περισσότερο, μαρτυρία της οργής Μου. Όταν έρθουν οι καταστροφές, όλοι όσοι Μου αντιστέκονται θα θρηνούν και θα πέσουν θύματα πείνας και λιμού. Όλοι όσοι έχουν διαπράξει κάθε λογής κακές πράξεις, αλλά Μ’ έχουν ακολουθήσει για πολλά χρόνια, δεν θα αποφύγουν να πληρώσουν για τις αμαρτίες τους· και εκείνοι θα ριχτούν στην καταστροφή, που όμοιά της σπάνια έχει συμβεί καθ’ όλη τη διάρκεια εκατομμυρίων ετών, και θα ζουν σε ένα συνεχές καθεστώς πανικού και φόβου. Και όσοι από τους ακόλουθούς Μου έχουν δείξει πίστη σ’ Εμένα θα χαίρονται και θα επικροτούν τη δύναμή Μου. Θα βιώσουν απερίγραπτη ικανοποίηση και θα ζουν μέσα σε μια τέτοια αγαλλίαση που όμοιά της δεν έδωσα ποτέ ξανά στην ανθρωπότητα. Διότι εκτιμώ τις καλές πράξεις του ανθρώπου και απεχθάνομαι τις σατανικές. Από τότε που ξεκίνησα να ηγούμαι της ανθρωπότητας, επιθυμώ διακαώς να κερδίσω μια ομάδα ανθρώπων που έχουν τις ίδιες απόψεις μ’ Εμένα. Εκείνους που δεν έχουν τις ίδιες απόψεις μ’ Εμένα, εν τω μεταξύ, δεν τους ξεχνώ ποτέ· πάντοτε τους αποστρέφομαι στην καρδιά Μου, αναμένοντας την ευκαιρία να τους κάνω να λογοδοτήσουν για τις κακές τους πράξεις, κάτι το οποίο θα χαρώ πολύ να δω. Τώρα ήρθε επιτέλους η ημέρα Μου και δεν χρειάζεται πλέον να περιμένω!» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Προετοίμασε αρκετές καλές πράξεις για τον προορισμό σου). Τα λόγια του Θεού μ’ έκαναν να καταλάβω ότι εκείνοι που τελικά κερδίζουν τις ευλογίες του Θεού είναι όσοι αποκτούν την αλήθεια και είναι σε ομοφροσύνη με τον Θεό. Η ευκαιρία που μου έδωσε σήμερα ο Θεός να κάνω το καθήκον μου ήταν για να μπορέσω να αποκτήσω την αλήθεια, να επιζητήσω να γνωρίσω τον Θεό και, τελικά, να αποκτήσω τη σωτηρία του Θεού. Αν επικεντρωνόμουν μόνο στην επιδίωξη της φήμης και του κέρδους, και δεν εστίαζα στην επιδίωξη της αλήθειας και την εκπλήρωση των καθηκόντων μου για να προετοιμάσω καλές πράξεις, θα έχανα την ευκαιρία μου να σωθώ. Εκείνη τη στιγμή, κατανόησα τελικά την πρόθεση του Θεού και συνειδητοποίησα ότι αυτή η ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου ήταν η σωτηρία του Θεού, που με βοηθούσε να ξεφύγω από τον βούρκο της φήμης, του κέρδους και της θέσης. Ευχαρίστησα τον Θεό για τη διαφώτισή Του, και η καρδιά μου ξαλάφρωσε. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, Σ’ ευχαριστώ για τη διαφώτιση των λόγων Σου. Δεν θα νοιάζομαι πια για τις δυσκολίες του έργου ούτε για τα κέρδη και τις απώλειες της θέσης. Είμαι πρόθυμη να υποταχθώ στις διευθετήσεις Σου και να κάνω το καθήκον μου». Αργότερα, αποδέχθηκα το καθήκον του ποτίσματος των νεοφώτιστων. Τη μέρα, δούλευα στην εταιρεία και, μετά τη δουλειά, συναθροιζόμουν με τους αδελφούς και τις αδελφές για να συναναστραφούμε σχετικά με τα λόγια του Θεού, ενώ σταμάτησα, επί της ουσίας, να συμμετέχω στις κοινωνικές εκδηλώσεις της εταιρείας. Αν και το καθήκον μου ήταν κάπως δύσκολο και κουραστικό, η καρδιά μου ήταν ήρεμη και χαρούμενη. Αυτό που δεν περίμενα ήταν ότι, για αρκετούς μήνες στη σειρά, όχι μόνο η απόδοση της ομάδας μου έφτασε τους στόχους, αλλά και οι πελάτες που διατηρούσα μόνο με τηλεφωνική επικοινωνία υπέγραψαν αρκετές παραγγελίες, και ο ανώτερός μου, μάλιστα, με επαίνεσε επωνύμως σε μια εταιρική σύσκεψη. Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη και χαρούμενη, και είδα ότι σε όλα αυτά κυριαρχούσε και τα είχε ενορχηστρώσει το χέρι του Θεού.
Στις 14 Νοεμβρίου 2009, με εξέλεξαν επικεφαλής της εκκλησίας. Ήξερα ότι αυτή ήταν μια σπουδαία ευκαιρία για να κατανοήσω τις αλήθεια-πραγματικότητες και να εισέλθω σε αυτές, καθώς και ότι δεν γινόταν ν’ απογοητεύσω τον Θεό. Το καθήκον της επικεφαλής είχε πολλές υποχρεώσεις και, για να το κάνω καλά, δεν γινόταν παράλληλα να δουλεύω. Ήξερα, λοιπόν, ότι είχε έρθει η ώρα να παραιτηθώ. Είχα μόλις βρει το κουράγιο για να υποβάλω την παραίτησή μου, όταν η εταιρεία εξέδωσε μια ανακοίνωση που έλεγε ότι, για μας τους ανώτερους υπαλλήλους, θα μπορούσε να διεκπεραιώσει τις άδειες κατοικίας στην περιοχή. Στην περίπτωσή μου, θα μπορούσα να κάνω αίτηση άμεσα για εγγραφή στο τοπικό μητρώο κατοικιών. Βλέποντας αυτήν την παροχή, κλονίστηκα κάπως. Σκέφτηκα: «Η εγγραφή στο τοπικό μητρώο κατοικιών είναι ένα όνειρο για πολλούς ξένους! Όχι μόνο θα είχα καλύτερη ζωή και παροχές κοινωνικής ασφάλισης, αλλά θα βελτιωνόταν και η κοινωνική μου θέση, και θα κέρδιζα τον σεβασμό περισσότερων ανθρώπων. Αυτή είναι μια σπάνια και δυσεύρετη ευκαιρία! Αν παραιτηθώ, δεν θα ξαναέχω ποτέ μια τόσο καλή ευκαιρία. Μήπως να περιμένω μέχρι να διεκπεραιωθεί η εγγραφή μου στο μητρώο κατοικιών και να παραιτηθώ μετά;» Ύστερα, όμως, σκέφτηκα την επείγουσα πρόθεση του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων και συνειδητοποίησα ότι, αν συνέχιζα να κάνω σχέδια για φήμη, κέρδος και θέση, θ’ απογοήτευα τον Θεό. Όταν γύρισα σπίτι, προσευχήθηκα στον Θεό και Του ζήτησα να με καθοδηγήσει ώστε να κατανοήσω την πρόθεσή Του και να κάνω τη σωστή επιλογή.
Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Ως μέλη του ανθρώπινου γένους και πιστοί Χριστιανοί, αποτελεί ευθύνη και υποχρέωση όλων μας να προσφέρουμε ως θυσία τον νου και το σώμα μας για την εκπλήρωση της ανάθεσης από τον Θεό, διότι ολόκληρη η ύπαρξή μας προήλθε από τον Θεό, και υπάρχει χάρη στην κυριαρχία του Θεού. Αν ο νους και το σώμα μας δεν είναι αφοσιωμένα στην ανάθεση από τον Θεό και στον δίκαιο σκοπό της ανθρωπότητας, τότε οι ψυχές μας θα αισθάνονται ντροπή ενώπιον αυτών που μαρτύρησαν για την ανάθεση από τον Θεό, και ακόμα πιο μεγάλη ντροπή ενώπιον του Θεού, που μας τα παρείχε όλα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Παράρτημα Β΄: Ο Θεός κυριαρχεί επί της μοίρας όλης της ανθρωπότητας). «Αν μπορείς να αφιερώσεις την καρδιά, το σώμα και όλη την αληθινή αγάπη σου στον Θεό, να τα εναποθέσεις ενώπιόν Του, να υποταχθείς πλήρως σ’ Αυτόν και να δείχνεις απόλυτο ενδιαφέρον για τις προθέσεις Του —όχι για τη σάρκα, όχι για την οικογένεια, όχι για τις προσωπικές σου επιθυμίες, μα για τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, παίρνοντας τα λόγια του Θεού ως βασική αρχή και ως θεμέλιο στα πάντα— με τον τρόπο αυτόν, οι προθέσεις σου και οι προοπτικές σου θα είναι όλες σωστές, και τότε θα είσαι κάποιος ενώπιον του Θεού που δέχεται το εγκώμιό Του» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Εκείνοι που αγαπούν αληθινά τον Θεό είναι εκείνοι που μπορούν να υποτάσσονται απόλυτα στην πρακτικότητά Του). «Αυτό που σας ζητώ εξακολουθεί να είναι το εξής: Να προσφέρεις ολόκληρη την ύπαρξή σου σε όλο το έργο Μου και, επιπλέον, να διακρίνεις καθαρά και να βλέπεις με ακρίβεια όλο το έργο που έχω επιτελέσει σε εσένα και να δαπανάς όλη σου την προσπάθεια στο έργο Μου, ώστε να πετύχει καλύτερα αποτελέσματα. Αυτό πρέπει να κατανοήσεις εσύ. Πάψτε να έρχεστε σε διαμάχη μεταξύ σας, ψάχνοντας μια διέξοδο ή επιζητώντας ανέσεις για τη σάρκα σου, ώστε να αποφύγεις να καθυστερήσεις το έργο Μου και να καθυστερήσεις το θαυμάσιο μέλλον σου. Αντί να σε προστατέψει, αυτό θα μπορούσε μόνο να σε οδηγήσει στην καταστροφή. Δεν θα ήταν ανόητο εκ μέρους σου;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το έργο της διάδοσης του ευαγγελίου είναι επίσης το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου). Διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, ήταν σαν να άκουγα το κάλεσμά Του. Ο Θεός ελπίζει να αφιερώνουμε όλη μας την ενέργεια για να επιδιώκουμε την αλήθεια και να κάνουμε τα καθήκοντά μας, και περιμένει από εμάς να επιζητούμε να βιώνουμε μια ζωή με νόημα. Αν έφευγα από τη δουλειά μου, ίσως οι υλικές συνθήκες μου να μην ήταν τόσο καλές όσο πριν και η κοινωνική μου θέση να μην ήταν τόσο υψηλή. Ωστόσο, θα ζούσα στον οίκο του Θεού, θα απολάμβανα το πότισμα και τη θρέψη των λόγων Του καθημερινά, και θα μπορούσα να συνεργάζομαι με τους αδελφούς και τις αδελφές καθώς θα κάναμε τα καθήκοντά μας, και να επιδιώκω την αλήθεια μαζί τους. Μέσα από τα καθήκοντά μου, θα μπορούσα να κατανοήσω την αλήθεια, να αποτινάξω τη διεφθαρμένη διάθεση του Σατανά και να λάβω τη σωτηρία του Θεού. Αυτό είναι το σωστό μονοπάτι στη ζωή, και αυτή είναι η ζωή με το μεγαλύτερο νόημα. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα σαν ο Θεός να περίμενε την επιλογή μου, την απάντησή μου. Η καρδιά μου συγκινήθηκε βαθιά από τα λόγια του Θεού, και ένιωσα την αποφασιστικότητα να εγκαταλείψω τα πάντα με τη θέλησή μου για να ικανοποιήσω τον Θεό. Προσήλθα ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, βλέπω ότι δεν κατέχω καθόλου την αλήθεια και ότι Εσύ δεν έχεις καμία θέση στην καρδιά μου. Για να γραφτώ στο τοπικό μητρώο κατοικιών, παραλίγο να πέσω πάλι στην παγίδα της φήμης, του κέρδους και της θέσης. Σ’ ευχαριστώ που με προστάτεψαν τα λόγια Σου και μου έδωσαν τη δυνατότητα να κατανοήσω πως το καθήκον που μου εμπιστεύεσαι είναι η αγάπη Σου για μένα, και να συνειδητοποιήσω ότι η επιδίωξη της αλήθειας και η εκπλήρωση του καθήκοντός μου είναι ό,τι πιο ουσιαστικό. Θέλω να Σου δώσω μια ικανοποιητική απάντηση». Έτσι, υπέβαλα την παραίτησή μου στην εταιρεία. Η ηγεσία της εταιρείας προσπάθησε πολλές φορές να με πείσει να μείνω, αλλά εγώ δεν υποχώρησα. Χάρη στην προστασία του Θεού, μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό. Τη στιγμή που έφυγα από την εταιρεία, κοίταξα τον γαλάζιο ουρανό και τα καταπράσινα δέντρα, και ένιωσα απερίγραπτη χαρά. Ένιωθα σαν πουλάκι που βγαίνει από το κλουβί και πετάει ξανά ελεύθερο στον ουρανό, και τραγούδησα τον αγαπημένο μου ύμνο των λόγων του Θεού, «Η αλήθεια φέρνει δύναμη»: «Όταν οι άνθρωποι έχουν τους σωστούς στόχους ζωής, όταν μπορούν να επιδιώκουν την αλήθεια και φέρονται σύμφωνα μ’ αυτήν, όταν υποτάσσονται απόλυτα στον Θεό και ζουν σύμφωνα με τα λόγια Του, όταν νιώθουν προσγειωμένοι και φωτισμένοι στα βάθη της καρδιάς τους και η καρδιά τους έχει ξεφύγει από το σκοτάδι, και όταν μπορούν να ζουν απολύτως ελεύθεροι και απελευθερωμένοι ενώπιον του Θεού, τότε μόνο αποκτούν μια αληθινά ανθρώπινη ζωή και μόνο τότε έχουν την αλήθεια και έχουν ανθρώπινη φύση. Επιπλέον, όλες οι αλήθειες που έχεις κατανοήσει και κερδίσει προέρχονται από τα λόγια του Θεού και από τον ίδιο τον Θεό. Μόνο όταν κερδίσεις την έγκριση του Ύψιστου Θεού, του Δημιουργού, και Εκείνος πει πως είσαι ένα δημιούργημα που είναι σύμφωνο με τα πρότυπα, καθώς και ότι βιώνεις ανθρώπινη ομοιότητα, θα αποκτήσει η ζωή σου το περισσότερο νόημα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να γνωρίσει κανείς τη φύση του ανθρώπου). Μόνο αν πιστεύουμε στον Θεό και Τον λατρεύουμε, κι αν επιδιώκουμε την αλήθεια, και ξεφεύγουμε από τη σκοτεινή επιρροή του Σατανά και ζούμε σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, μπορούμε να ζήσουμε μια ζωή με τη μέγιστη αξία, και μόνο τότε μπορεί η καρδιά μας να βρει αληθινή ηρεμία και γαλήνη. Τα λόγια του Θεού ήταν αυτά που με οδήγησαν να κάνω τη σωστή επιλογή. Δόξα στον Παντοδύναμο Θεό!
