23. Πώς αντιμετώπισα τη ζήλια μου

Το 2019, εκλέχτηκα επικεφαλής της ομάδας βίντεο. Σκέφτηκα μέσα μου: «Φαίνεται πως είμαι αρκετά ικανή, διαφορετικά δεν θα με εξέλεγαν». Ταυτόχρονα, αποφάσισα να βάλω τα δυνατά μου για να κάνω καλά το καθήκον μου. Εκείνη την περίοδο, οι δεξιότητες της αδελφής Σιάο Για στο 3D ήταν πραγματικά εξαιρετικές, και όλοι πήγαιναν σ’ εκείνη για όποιο τεχνικό πρόβλημα αντιμετώπιζαν. Βλέποντας τους πάντες να είναι διαρκώς μαζεμένοι γύρω από τη Σιάο Για και να της κάνουν ερωτήσεις, ένιωθα μια πικρία μέσα μου, αλλά κατάφερνα να το διαχειρίζομαι σωστά. Εξάλλου, η ειδικότητά μου ήταν ο σχεδιασμός σε τεχνολογία 2D και δεν ήξερα πολλά από τεχνολογία 3D, οπότε ήταν φυσιολογικό να ζητούν τη βοήθειά της. Επιπλέον, η αδελφή Σου Τζιέ μού έκανε συχνά ερωτήσεις για τεχνικά ζητήματα, κι αυτό έφερνε μια ισορροπία μέσα μου. Αργότερα, όμως, οι αδελφές άρχισαν να πηγαίνουν στη Σιάο Για όχι μόνο για τεχνικά θέματα, αλλά και για να συναναστρέφονται σχετικά με προβλήματα και δυσκολίες στη ζωή-είσοδό τους. Τότε ήταν που άρχισα να νιώθω έντονη πικρία. «Εγώ είμαι η επικεφαλής της ομάδας. Γιατί δεν έρχεται κανείς σ’ εμένα; Μήπως νομίζουν ότι δεν είμαι τόσο ικανή όσο η Σιάο Για; Τότε γιατί με εξέλεξαν επικεφαλής εξαρχής; Αυτό δεν με φέρνει σε αμήχανη θέση;» Κάθε φορά που έβλεπα τις αδελφές να συναναστρέφονται, ήθελα να συμμετάσχω, αλλά όταν τις έβλεπα όλες μαζεμένες γύρω από τη Σιάο Για, άλλαζα αμέσως γνώμη. «Είσαι ήδη το επίκεντρο της προσοχής. Αν πήγαινα κι εγώ εκεί, ως επικεφαλής της ομάδας, δεν θα σε έκανε αυτό να λάμπεις ακόμα περισσότερο και να φαίνεσαι πιο ικανή, ενώ εγώ θα φαινόμουν ακόμα πιο ασήμαντη;» Έτσι, γύριζα την πλάτη και πήγαινα σε άλλο δωμάτιο για να κάνω μόνη μου την πνευματική μου άσκηση. Από έξω, άκουγα περιστασιακά το γέλιο της Σιάο Για, και μου ακουγόταν ιδιαίτερα παράφωνο, λες και επιδείκνυε σκόπιμα το «κύρος» της. Μετά απ’ αυτό, ένιωθα όλο και μεγαλύτερη δυσαρέσκεια απέναντί της. «Εγώ είμαι ξεκάθαρα η επικεφαλής, κι όμως όλοι γυρίζουν γύρω από σένα. Πού θα πάει η υπόληψή μου; Δεν υπολογίζεις καν τα συναισθήματά μου. Θα μπορούσες τουλάχιστον να με καλέσεις στην παρέα σας, έστω για να μου δώσεις έναν τρόπο να κρατήσω τα προσχήματα! Βλέπω πως δεν με σέβεσαι καθόλου ως επικεφαλής της ομάδας σου». Αργότερα, άρχισα να αναρωτιέμαι: αν η συναναστροφή μου στις συναθροίσεις είχε περισσότερο φως, θα άρχιζαν να έρχονται σ’ εμένα για να συναναστραφούν για τα προβλήματά τους; Έτσι, θα μπορούσα να ανακτήσω λίγο την υπόληψή μου. Έτσι, στις συναθροίσεις, έστυβα το μυαλό μου προσπαθώντας να βρω πώς να κάνω τη συναναστροφή μου να ξεχωρίσει, αλλά όσο περισσότερο προσπαθούσα, τόσο περισσότερο άδειαζε το μυαλό μου. Η συναναστροφή μου έβγαινε ξερή και ανούσια, και μετά, συνέχιζε να μην έρχεται κανείς να συναναστραφεί μαζί μου. Σταδιακά, άρχισα να σχηματίζω αρνητική γνώμη για τις άλλες αδελφές. Δεν ήθελα να τους μιλάω, και ειδικά στη Σιάο Για δεν ήθελα να δίνω καμία σημασία. Της μιλούσα μόνο απρόθυμα όταν ήταν απολύτως απαραίτητο να συζητήσουμε για το έργο, κι ακόμα και τότε, το έκανα με παγωμένο ύφος και πολύ απότομο τόνο. Βλέποντάς με έτσι, η Σιάο Για δεν τολμούσε να μου μιλήσει.

Ένα βράδυ, μαζεύτηκαν πάλι όλοι γύρω από τη Σιάο Για κάνοντας ερωτήσεις, και πήγε μαζί τους ακόμα και η Σου Τζιέ. Βλέποντάς τες να μιλούν και να γελούν καθώς συζητούσαν, ένιωθα ξαφνικά παραγκωνισμένη και σκεφτόμουν πως η Σιάο Για το έκανε επίτηδες για να με προκαλέσει. Όσο το σκεφτόμουν, τόσο θύμωνα. Λίγο αργότερα, η Σιάο Για μού έκανε μια ερώτηση. Δεν είχα καμία πρόθεση να της απαντήσω, οπότε προσποιήθηκα πως δεν είχα ακούσει. Ρώτησε ξανά, κι εγώ της απάντησα πολύ απότομα. Η Σιάο Για ξαφνιάστηκε λίγο και ρώτησε: «Τι συμβαίνει;» Αντιγύρισα θυμωμένα: «Τίποτα!» Βλέποντάς με έτσι, η Σιάο Για δεν είχε άλλη επιλογή από το να καθίσει πάλι στη θέση της. Ένιωθα τόσο αδικημένη και καταπιεσμένη, που πήγα σε ένα άλλο δωμάτιο και άρχισα να κλαίω. Η Σιάο Για ήρθε να δει πώς ήμουν, αλλά εγώ την αγνόησα, νιώθοντας πως για όλον τον πόνο μου έφταιγε εκείνη. Μετά απ’ αυτό, άρχισα να την ανταγωνίζομαι κρυφά μέσα μου. Κάθε πρωί, κατά τη διάρκεια της πνευματικής μας άσκησης, έπαιρνα τον λόγο μόλις τελείωναν τη συναναστροφή τους οι άλλες αδελφές, αλλά όταν τελείωνε η Σιάο Για τη δική της, εγώ παρέμενα εντελώς σιωπηλή. Σκεφτόμουν μέσα μου: «Θα σε αφήσω ξεκρέμαστη, για να πάρεις μια γεύση του πώς είναι να σε φέρνουν σε αμήχανη θέση». Όταν συζητούσαμε για το έργο, κατέθετα γρήγορα τις απόψεις μου αφότου μιλούσαν οι άλλοι, αλλά όταν τελείωνε η Σιάο Για, έκανα λες και δεν είχα ακούσει τίποτα, και φερόμουν ψυχρά απέναντί της. Εξαιτίας της έντονης αντίθεσης στη στάση μου απέναντι στη Σιάο Για και τις άλλες αδελφές, άρχισαν να νιώθουν κι εκείνες κάπως περιορισμένες. Δεν τολμούσαν να εκφράσουν ελεύθερα τη γνώμη τους στις συζητήσεις για το έργο, πράγμα που οδηγούσε σε χαμηλή αποδοτικότητα και πενιχρά αποτελέσματα στις συναθροίσεις μας. Πίστευα πως, αν φερόμουν έτσι, θα της έκοβα τον αέρα, αλλά αποδείχτηκε πως εκείνη δεν επηρεάστηκε πραγματικά. Η σχέση της με όλους παρέμενε εξαιρετική, και συνέχιζαν να πηγαίνουν σ’ εκείνη για τα προβλήματά τους. Αυτό με θύμωνε πάρα πολύ. Αργότερα, σταμάτησα να παίρνω την πρωτοβουλία να συζητάω για ζητήματα που αφορούσαν το καθήκον μας. Δεν ήθελα να μιλάω στη Σιάο Για ούτε ήθελα να ασχολούμαι με τις άλλες αδελφές. Κλεινόμουν καθημερινά στον εαυτό μου, νιώθοντας απίστευτα καταπιεσμένη και δυστυχισμένη μέσα μου.

Για ένα διάστημα μετά απ’ αυτό, το στομάχι μου άρχιζε να πρήζεται κάθε βράδυ μετά το φαγητό και το συναίσθημα ήταν εξαιρετικά δυσάρεστο. Δοκίμασα κάθε είδους γιατροσόφια, αλλά τίποτα δεν είχε αποτέλεσμα. Ένα βράδυ, τόσο η Σιάο Για όσο και η αδελφή που παρείχε φιλοξενία μού υπενθύμισαν πως, όταν αντιμετωπίζω μια τέτοια ασθένεια, πρέπει να κάνω αυτοκριτική και να παίρνω μαθήματα. Μόνο τότε προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας Του να με διαφωτίσει και να με καθοδηγήσει ώστε να γνωρίσω τον εαυτό μου. Καθώς προσευχόμουν, περνούσαν από το μυαλό μου, η μία μετά την άλλη, σκηνές της ζήλιας μου απέναντι στη Σιάο Για και συνειδητοποίησα πως έπρεπε να στοχαστώ πάνω σ’ αυτό το ζήτημα.

Κατά τη διάρκεια της πνευματικής μου άσκησης, διάβασα μερικά από τα λόγια του Θεού και απέκτησα κάποια κατανόηση για την κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Κάποιοι άνθρωποι φοβούνται μονίμως ότι οι άλλοι είναι καλύτεροι απ’ αυτούς ή ανώτεροί τους, ότι τους άλλους οι υπόλοιποι θα τους αναγνωρίσουν, ενώ τους ίδιους θα τους παραμελήσουν, και αυτό τους οδηγεί να επιτεθούν στους άλλους και να τους αποκλείσουν. Τούτο δεν σημαίνει ότι ζηλεύουν όσους έχουν ταλέντο; Δεν είναι αυτό εγωιστικό και ποταπό; Τι διάθεση είναι αυτή; Είναι μια φαύλη διάθεση. Όσοι σκέφτονται μόνο τα δικά τους συμφέροντα, όσοι ικανοποιούν μόνο τις δικές τους εγωιστικές επιθυμίες, χωρίς να σκέφτονται τους άλλους και χωρίς να τους νοιάζουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, έχουν κακή διάθεση και ο Θεός δεν τους συμπαθεί. Αν πραγματικά μπορείτε να λάβετε υπόψη τις προθέσεις του Θεού, τότε θα μπορείτε να αντιμετωπίζετε δίκαια τους άλλους. Αν προτείνεις έναν καλό άνθρωπο και τον αφήσεις να εκπαιδευτεί και να εκτελέσει ένα καθήκον, προσθέτοντας έτσι ένα ταλαντούχο άτομο στον οίκο του Θεού, τότε δεν θα γίνει ευκολότερο το έργο σου; Δεν θα είσαι τότε αφοσιωμένος στο καθήκον σου; Αυτή είναι μια καλή πράξη ενώπιον του Θεού· είναι η ελάχιστη συνείδηση και λογική που οφείλουν να έχουν όσοι υπηρετούν ως επικεφαλής. Όσοι μπορούν να κάνουν πράξη την αλήθεια δέχονται την εξονυχιστική εξέταση του Θεού σε όλα όσα πράττουν. Όταν αποδεχτείς την εξονυχιστική εξέταση του Θεού, η καρδιά σου θα μπει στον ίσιο δρόμο. Αν συνεχώς κάνεις πράγματα μόνο για να το δουν οι άλλοι και θέλεις πάντα να κερδίζεις τον έπαινο και τον θαυμασμό των άλλων, και από την άλλη δεν δέχεσαι την εξονυχιστική εξέταση του Θεού, τότε έχεις ακόμα τον Θεό στην καρδιά σου; Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν θεοφοβούμενη καρδιά. Μην κάνεις μονίμως πράγματα για το δικό σου καλό και μη σκέφτεσαι μονίμως τα δικά σου συμφέροντα· μη σκέφτεσαι καθόλου τη δική σου υπερηφάνεια, τη δική σου φήμη και τη δική σου θέση, και μη σκέφτεσαι τα προσωπικά σου συμφέροντα. Πρέπει πάνω απ’ όλα να λαμβάνεις υπόψη τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και να τα κάνεις προτεραιότητά σου. Θα πρέπει να νοιάζεσαι για τις προθέσεις του Θεού και πάνω απ’ όλα να συλλογίζεσαι αν υπήρξαν ή δεν υπήρξαν νοθείες όσο έκανες το καθήκον σου, αν υπήρξες αφοσιωμένος, αν έχεις εκπληρώσει τις ευθύνες σου, αν έχεις δώσει τα πάντα, καθώς και αν σκέφτεσαι ή δεν σκέφτεσαι ολόψυχα το καθήκον σου και το έργο της εκκλησίας. Πρέπει να τα λαμβάνεις υπόψη αυτά τα πράγματα. Αν τα σκέφτεσαι συχνά και τα κατανοήσεις, θα σου είναι πιο εύκολο να εκτελείς σωστά το καθήκον σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ελευθερία και η απελευθέρωση κερδίζονται μόνο αποβάλλοντας τις διεφθαρμένες διαθέσεις). Αφότου διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα πως ζούσα σε μια κατάσταση ζήλιας. Από τότε που ήρθε η Σιάο Για, όταν έβλεπα όλους να πηγαίνουν σ’ εκείνη για τα προβλήματά τους αντί σ’ εμένα, την επικεφαλής της ομάδας, ένιωθα ανισορροπία στην καρδιά μου. Ένιωθα πως μου είχε κλέψει τα φώτα, και ήμουν γεμάτη ζήλια και μνησικακία. Για να σώσω τη δήθεν αξιοπρέπειά μου ως η επικεφαλής της ομάδας, έστυβα το μυαλό μου στις συναθροίσεις, προσπαθώντας να βρω πώς να κάνω τη συναναστροφή μου να ακούγεται διορατική, ώστε να με θαυμάζουν οι αδελφές. Έτσι, θα έρχονταν σ’ εμένα για να συναναστραφούν και να επιλύσουν τυχόν προβλήματα ή δυσκολίες που είχαν στη ζωή-είσοδό τους. Όσο περισσότερο προσπαθούσα, όμως, τόσο λιγότερο μπορούσα να συναναστραφώ για το οτιδήποτε. Στη συνέχεια, δεν έκανα αυτοκριτική· αντίθετα, η μνησικακία μου απέναντι στη Σιάο Για γινόταν ακόμα πιο έντονη. Είτε στις συναθροίσεις είτε στις συζητήσεις για το έργο, ανταποκρινόμουν με ενθουσιασμό σε ό,τι έλεγε οποιοσδήποτε άλλος, αλλά όποτε μιλούσε η Σιάο Για, της φερόμουν ψυχρά, δημιουργώντας σκόπιμα αμήχανες σιωπές για να τη φέρω σε αμήχανη θέση. Ήταν ο έμμεσος τρόπος μου να της επιτίθεμαι και να την παραγκωνίζω. Προς έκπληξή μου, ωστόσο, η σχέση όλων με τη Σιάο Για παρέμενε εξαιρετική. Θύμωσα τόσο πολύ, που δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν, και ξέσπαγα την απογοήτευσή μου ακόμα και στο καθήκον μου. Η ζήλια μου για όσους ήταν πιο ικανοί από μένα με είχε κάνει στενόμυαλη και μικροπρεπή· δεν άντεχα να βλέπω άλλους να είναι καλύτεροι από μένα. Μόλις έβλεπα κάποιον που ήταν πιο δυνατός από μένα, προσπαθούσα με κάθε μέσο να του επιτεθώ και να τον παραγκωνίσω. Όταν δεν γινόταν το δικό μου, γινόμουν αρνητική και άρχιζα να λουφάρω, παραμελώντας το καθήκον μου. Παραμελούσα εντελώς το έργο που έπρεπε να κάνω! Στην πραγματικότητα, η Σιάο Για είχε καλές επαγγελματικές δεξιότητες και μπορούσε να συναναστραφεί πάνω στην αλήθεια για να λύσει προβλήματα. Ήταν ωφέλιμο τόσο για το καθήκον μας όσο και για τη ζωή-είσοδο των αδελφών το να πηγαίνουν σ’ εκείνη με τα ζητήματά τους. Ο Θεός κανόνισε να βρίσκονται δίπλα μου άνθρωποι καλύτεροι από μένα, ώστε να μαθαίνουμε ο ένας από τα προτερήματα του άλλου για να αναπληρώνουμε τις ελλείψεις μας, να βοηθάμε ο ένας τον άλλον να κάνουμε καλά το καθήκον μας και, ταυτόχρονα, να μπορώ εγώ να συνεχίσω να αναπτύσσομαι. Θα έπρεπε να συνεργάζομαι με τη Σιάο Για, όχι να τη ζηλεύω ή να την παραγκωνίζω. Μετά απ’ αυτό, ανοίχτηκα σε όλους και συναναστράφηκα σχετικά με την κατάσταση ζήλιας που βίωνα απέναντι στη Σιάο Για εκείνο το διάστημα. Η Σιάο Για όχι μόνο δεν μου κράτησε κακία, αλλά βρήκε και μερικά λόγια του Θεού για να με βοηθήσει. Ένιωθα τόση ντροπή, αλλά και λίγες τύψεις, και σκέφτηκα πως πρέπει να αρχίσω να συνεργάζομαι καλά μαζί της για να εκπληρώσουμε το καθήκον μας. Απροσδόκητα, από εκείνη τη μέρα, το πρήξιμο στο στομάχι μου υποχώρησε. Μετά απ’ αυτό, όταν έβλεπα όλους μαζεμένους γύρω από τη Σιάο Για να κάνουν ερωτήσεις, δεν ένιωθα πια τόσο άσχημα και μπορούσα να συνεργάζομαι αρμονικά με τις αδελφές μου.

Επειδή η κατανόησή μου για τη διεφθαρμένη διάθεσή μου ήταν πολύ ρηχή, μετά από λίγο καιρό, κύλησα πάλι στα παλιά. Όταν έβλεπα μερικές αδελφές να είναι πάντα μαζεμένες γύρω από τη Σιάο Για και να κάνουν ερωτήσεις, άρχισε να φουντώνει πάλι η επιθυμία μου για θέση. Εκείνη την περίοδο, η Αν Τζιέ είχε αναπτύξει μια προκατάληψη εναντίον της Σιάο Για για κάποια ζητήματα. Θα έπρεπε να είχα βοηθήσει να λυθεί το πρόβλημα και να εξαλειφθεί το εμπόδιο ανάμεσά τους. Αλλά ενώ φαινόταν πως συναναστρεφόμουν με την Αν Τζιέ, στην πραγματικότητα χρησιμοποιούσα τη συναναστροφή μας ως ευκαιρία για να επισημάνω σκόπιμα τα ελαττώματα της Σιάο Για. Αυτό έκανε την προκατάληψη της Αν Τζιέ εναντίον της Σιάο Για να γίνει ακόμα πιο ισχυρή και μετά απ’ αυτό, η Αν Τζιέ σταμάτησε να πηγαίνει στη Σιάο Για για τα προβλήματά της και άρχισε να έρχεται σ’ εμένα. Ωστόσο, υπήρχαν πάντα δύο αδελφές μαζεμένες γύρω από τη Σιάο Για, οπότε συγκριτικά, ήμουν ακόμα σε μειονεκτική θέση. Τότε σκέφτηκα μια τακτική: «Αν απλώς προσποιηθώ ότι καταπίνω την περηφάνια μου μπροστά της και “συμφιλιωθούμε”, θα στηρίξει το έργο μου. Δεν θα είναι τότε εξασφαλισμένη η θέση μου ως επικεφαλής;» Έτσι είπα στη Σιάο Για: «Κοίτα, παρόλο που είμαι η επικεφαλής, δεν είμαι τόσο καλή όσο εσύ σε πολλά πράγματα. Είσαι ουσιαστικά το ίδιο με την επικεφαλής, απλώς χωρίς τον τίτλο. Από εδώ και πέρα, ας συνεργαστούμε για να γίνει καλά το έργο της ομάδας». Μετά απ’ αυτό, πήρα την πρωτοβουλία να συζητήσω με τη Σιάο Για για όλα όσα αφορούσαν το καθήκον μας. Όποτε είχε ιδέες ή προτάσεις σχετικά με το καθήκον μας, ζητούσε κι εκείνη με δική της πρωτοβουλία πρώτα τη γνώμη μου και μετά εγώ επικοινωνούσα με τις άλλες αδελφές. Βλέποντας τη Σιάο Για να με συμβουλεύεται με δική της πρωτοβουλία για τα πάντα, ένιωθα θριαμβευτικά μέσα μου. «Επιτέλους μετέτρεψα την αντίπαλό μου σε υφισταμένη μου και πήρα δικαιωματικά την κυρίαρχη θέση». Κι έτσι ακριβώς, «συνεργαζόμασταν αρμονικά» για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αργότερα, χωρίστηκα από τη Σιάο Για λόγω αλλαγής στο καθήκον μου.

Λίγο καιρό αργότερα, έτυχε να διαβάσω ένα χωρίο των λόγων του Θεού που εξέθετε το πώς οι αντίχριστοι επιτίθενται στους αντιφρονούντες και τους παραγκωνίζουν, και αμέσως σκέφτηκα πώς είχα φερθεί εγώ νωρίτερα. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ο αντίχριστος χρησιμοποιεί πολλές τακτικές και μεθόδους για να επιτίθεται στους διαφωνούντες και να τους αποκλείει. Εκτός από τη δημόσια αντιπαράθεση και την αποκήρυξη, η πιο ισχυρή τακτική που χρησιμοποιεί ο αντίχριστος είναι να προσελκύει και να στρατολογεί διαφωνούντες, και να τους αναγκάζει όλους να τον ακούνε. Εάν εκείνοι δεν τον ακούσουν, τους καταπιέζει, τους καταδυναστεύει και τους δυσφημεί, όπως ακριβώς αντιμετωπίζουν οι άπιστοι τους πολιτικούς αντιπάλους τους. Τόσο μοχθηροί και βάναυσοι είναι οι αντίχριστοι. Μερικές φορές, όμως, προσπαθούν να προσελκύσουν τους ανθρώπους με μαλακούς τρόπους. Για παράδειγμα, εάν υπάρχει κάποιος που διαφωνεί και δεν έχει την ίδια άποψη με κάποιον αντίχριστο, ο τελευταίος μαθαίνει τι αρέσει στον διαφωνούντα και ποιες είναι οι αδυναμίες του, και χρησιμοποιεί διάφορα απαράδεκτα μέσα για να τον τιθασεύσει. Εναλλακτικά, προσποιείται ότι υποτάσσεται και παραδέχεται τα λάθη του μπροστά στον διαφωνούντα, ή κάνει τα πάντα για να του εξασφαλίσει οφέλη και να τον ικανοποιήσει. Μπορεί, επίσης, να αναγκάσει τους στενούς του φίλους να πείσουν τον διαφωνούντα. Έπειτα, ο αντίχριστος προσποιείται ότι συναναστρέφεται πάνω στην αλήθεια με τον διαφωνούντα και του λέει τα εξής: “Οι δυο μας συνεργαζόμαστε άψογα σε ό,τι αφορά την εκκλησία. Στο μέλλον, θα μπορούσαμε να μοιραστούμε αυτήν την εκκλησία πενήντα-πενήντα. Παρότι είμαι επικεφαλής, θα ακούω όλες τις προτάσεις σου. Βασικά, εγώ θα συνεργάζομαι μ’ εσένα”. Εάν αυτός που διαφωνεί είναι άνθρωπος που δεν κατανοεί την αλήθεια, τότε ο αντίχριστος θα μπορέσει εύκολα να τον στρατολογήσει. Όσοι, όμως, κατανοούν την αλήθεια θα το διακρίνουν αυτό και θα πουν: “Τούτος εδώ είναι ραδιούργος. Δεν χωρά καμιά αμφιβολία. Δεν επιτίθεται φανερά, αλλά αντίθετα προσπαθεί να με ξεγελάσει. Αντί να χρησιμοποιήσει σκληρές τακτικές, προσπαθεί να με πάρει με το μαλακό”, λένε. Για έναν αντίχριστο, αυτός που διαφωνεί αποτελεί απειλή για τη θέση και την εξουσία του. Όποιον απειλεί τη θέση και την εξουσία τους, όποιος κι αν είναι αυτός, οι αντίχριστοι θα κάνουν τα πάντα για να τον “τακτοποιήσουν”. Αν αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά δεν γίνεται να υποταχθούν ούτε να τους στρατολογήσουν οι αντίχριστοι, τότε οι τελευταίοι θα τους γκρεμίσουν ή θα τους αποπέμψουν. Στο τέλος, οι αντίχριστοι θα επιτύχουν τον στόχο τους να έχουν απόλυτη εξουσία και να είναι οι ίδιοι νόμος για τον εαυτό τους. Αυτή είναι μία από τις τεχνικές που χρησιμοποιούν συνήθως οι αντίχριστοι για να διατηρήσουν τη θέση και την εξουσία τους —επιτίθενται στους διαφωνούντες και τους αποκλείουν» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο δεύτερο: Επιτίθενται στους διαφωνούντες και τους αποκλείουν). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, σοκαρίστηκα. Δεν ήταν αυτό το ίδιο τέχνασμα που είχα χρησιμοποιήσει τότε στη Σιάο Για; Συνειδητοποίησα πως, όταν προσποιήθηκα ότι κατάπινα την περηφάνια μου μπροστά της, στην πραγματικότητα προσπαθούσα να την προσεταιριστώ, πράγμα που αποτελεί μέθοδο επίθεσης και παραγκωνισμού των αντιφρονούντων. Καθώς σκεφτόμουν εκείνη την περίοδο, είδα πως υπήρχαν πάντα αδελφές μαζεμένες γύρω από τη Σιάο Για και σε όλους άρεσε να πηγαίνουν σ’ εκείνη, είτε είχαν προβλήματα στο έργο είτε δυσκολίες στη ζωή-είσοδό τους. Ένιωθα πως δεν θα μπορούσα ποτέ να την κερδίσω. Έτσι, για να διασφαλίσω τη θέση μου ως επικεφαλής, χρησιμοποίησα μια πιο ήπια προσέγγιση. Προσποιήθηκα σκόπιμα πως ταπεινωνόμουν μπροστά της, λέγοντας πράγματα όπως «Δεν είμαι τόσο καλή όσο εσύ» και «Είσαι ουσιαστικά το ίδιο με μια επικεφαλής». Επιφανειακά, φαινόμουν πολύ ταπεινή, αλλά στην πραγματικότητα, ήθελα να την πάρω με το μέρος μου, να την κάνω βοηθό μου και να τη βάλω να συνεργαστεί για το έργο μου. Έτσι, όλοι θα γύριζαν γύρω από μένα. Επιφανειακά, φαινόταν πως τα πηγαίναμε «αρμονικά», αλλά τα κίνητρά μου ήταν τόσο ποταπά και ρυπαρά, και ο Θεός τα απεχθάνεται. Σκέφτηκα εκείνους τους πολιτικούς στον άπιστο κόσμο που χρησιμοποιούν κάθε είδους μεθόδους για να ανταγωνιστούν τους αντιπάλους τους για την εξουσία. Είτε σπιλώνουν τους αντιπάλους τους είτε χρησιμοποιούν μηχανορραφίες για να τους προσεταιριστούν για δικό τους όφελος. Για να προστατέψω τη δική μου θέση, έστυβα κι εγώ το μυαλό μου, πρόθυμη να χρησιμοποιήσω κάθε ποταπό και ρυπαρό μέσο. Είναι αυτή συμπεριφορά πιστού; Δεν διέφερα σε τίποτα από έναν δύσπιστο! Ήμουν πραγματικά αηδιαστική!

Άρχισα να συλλογίζομαι γιατί έπρεπε πάντα να ανταγωνίζομαι τη Σιάο Για. Κυρίως επειδή ένιωθα πως, ως επικεφαλής, έπρεπε να είμαι η πρώτη ανάμεσα σε όλους, και πως κανένα μέλος της ομάδας δεν μπορούσε να είναι καλύτερο από μένα ή να με ξεπερνά. Τότε είδα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Ό,τι κι αν κάνεις, είτε είναι σημαντικό είτε όχι, θα χρειάζεσαι πάντα να υπάρχει κάποιος εκεί για να σε συνδράμει, να σου δίνει υποδείξεις και συμβουλές ή να κάνει πράγματα σε συνεργασία μαζί σου. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να διασφαλιστεί ότι θα κάνεις τα πράγματα πιο σωστά, θα κάνεις λιγότερα λάθη και θα είναι λιγότερο πιθανό να παραστρατήσεις —είναι καλό αυτό. Πιο συγκεκριμένα, το να υπηρετείς τον Θεό, δεν είναι μικρή υπόθεση, ενώ το να μη διορθώνεις τη διεφθαρμένη σου διάθεση θα μπορούσε να σε βάλει σε κίνδυνο! Οι άνθρωποι έχουν σατανικές διαθέσεις, και μπορεί να επαναστατήσουν εναντίον του Θεού και να Του εναντιωθούν ανά πάσα στιγμή και σε οποιοδήποτε μέρος. Οι άνθρωποι που ζουν με βάση σατανικές διαθέσεις μπορούν να αρνηθούν τον Θεό, να Του εναντιωθούν και να Τον προδώσουν ανά πάσα στιγμή. Οι αντίχριστοι είναι πολύ ηλίθιοι, δεν το συνειδητοποιούν αυτό και σκέφτονται: “Δυσκολεύτηκα αρκετά ν’ αποκτήσω εξουσία, γιατί να τη μοιραστώ με οποιονδήποτε άλλο; Αν τη δώσω σε άλλους, αυτό σημαίνει ότι δεν θα έχω τίποτα για τον εαυτό μου, έτσι δεν είναι; Πώς μπορώ να επιδείξω τα ταλέντα και τις ικανότητές μου χωρίς εξουσία;” Δεν ξέρουν ότι αυτό που έχει εμπιστευτεί ο Θεός στους ανθρώπους δεν είναι εξουσία ή θέση, αλλά καθήκον. Οι αντίχριστοι αποδέχονται μόνο την εξουσία και τη θέση, αφήνουν τα καθήκοντά τους στην άκρη και δεν κάνουν πραγματικό έργο. Αντίθετα, επιδιώκουν μόνο τη φήμη, το κέρδος και τη θέση και το μόνο που θέλουν είναι να έχουν την εξουσία, να ελέγχουν τον εκλεκτό λαό του Θεού και να ενδίδουν στα οφέλη της θέσης αυτής. Είναι πολύ επικίνδυνο το να πράττεις κατ’ αυτόν τον τρόπο —έτσι εναντιώνεσαι στον Θεό! Όποιος επιδιώκει μόνο φήμη, κέρδος και θέση αντί να κάνει σωστά το καθήκον του παίζει με τη φωτιά, παίζει με τη ζωή του. Όσοι παίζουν με τη φωτιά και με τη ζωή τους μπορεί ανά πάσα στιγμή να αυτοκαταδικαστούν. Σήμερα, ως επικεφαλής ή ως εργάτης, υπηρετείς τον Θεό, κάτι που δεν είναι συνηθισμένο πράγμα. Δεν κάνεις πράγματα για κανένα άτομο, ούτε βέβαια δουλεύεις για να πληρώνεις λογαριασμούς και να φέρνεις φαγητό στο τραπέζι. Αντίθετα, εκτελείς το καθήκον σου στην εκκλησία. Ειδικότερα, το καθήκον αυτό σού το έχει αναθέσει ο Θεός. Τι συνεπάγεται, λοιπόν, η εκτέλεσή του; Συνεπάγεται ότι θα πρέπει να βρεθείς υπόλογος απέναντι στον Θεό για το καθήκον σου, είτε το κάνεις καλά είτε όχι. Στο τέλος, πρέπει να λογοδοτήσεις στον Θεό, πρέπει να υπάρξει ένα αποτέλεσμα. Γιατί αυτό που έχεις αποδεχτεί είναι μια ανάθεση από τον Θεό, μια ιερή ευθύνη, και ανεξάρτητα από το πόσο σημαντική ή ασήμαντη είναι αυτή η ευθύνη, είναι κάτι σοβαρό. Πόσο σοβαρό είναι; Σε μικρότερη κλίμακα, αφορά το κατά πόσο μπορείς να αποκτήσεις την αλήθεια σε αυτήν τη ζωή και το πώς σε βλέπει ο Θεός. Σε μεγαλύτερη κλίμακα, σχετίζεται άμεσα με τις προοπτικές και το πεπρωμένο σου, με την έκβασή σου. Αν διαπράττεις το κακό και εναντιώνεσαι στον Θεό, θα καταδικαστείς και θα τιμωρηθείς. Ό,τι κάνεις όταν εκτελείς το καθήκον σου καταγράφεται από τον Θεό, Εκείνος δε έχει τις δικές Του αρχές και πρότυπα για τον τρόπο με τον οποίο βαθμολογείται και αξιολογείται αυτό. Ο Θεός καθορίζει την έκβασή σου με βάση ολόκληρη την απόδοσή σου στο καθήκον σου. Είναι αυτό σοβαρό ζήτημα; Είναι, όντως! Αν, λοιπόν, σου ανατεθεί μια εργασία, είναι δικό σου θέμα να τη χειριστείς; (Όχι.) Αυτό το έργο δεν είναι κάτι που μπορείς να ολοκληρώσεις μόνος σου, αλλά απαιτεί ν’ αναλάβεις την ευθύνη γι’ αυτό. Η ευθύνη είναι δική σου· εσύ πρέπει να ολοκληρώσεις αυτήν την ανάθεση. Σε τι αφορά αυτό; Αφορά στη συνεργασία· στον τρόπο με τον οποίο συνεργάζεσαι όταν παρέχεις υπηρεσία, στον τρόπο με τον οποίο συνεργάζεσαι για να εκτελέσεις το καθήκον σου, για να ολοκληρώσεις την ανάθεσή σου, για ν’ ακολουθήσεις το θέλημα του Θεού. Σε αυτά τα πράγματα αφορά» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υποτάσσονται μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος πρώτο)]. Μόλις διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα πως, όταν οι αδελφοί και οι αδελφές με εξέλεξαν επικεφαλής, δεν μου έδιναν μια θέση, αλλά μια ευθύνη. Υποτίθεται πως έπρεπε να συνεργάζομαι αρμονικά με όλους και, όποιον είχε προτερήματα θα έπρεπε να τον αφήνω να τα αξιοποιεί πλήρως. Μόνο μαθαίνοντας από τα προτερήματα του άλλου για να αναπληρώνουμε τις ελλείψεις μας θα μπορούσαμε να εκπληρώσουμε το καθήκον μας. Για παράδειγμα, η Σιάο Για είχε καλές τεχνικές δεξιότητες και έπαιρνε επίσης στα σοβαρά τη ζωή-είσοδό της. Θα έπρεπε να την είχα αφήσει να αξιοποιήσει περισσότερο τα προτερήματά της. Αυτό δεν θα ήταν ωφέλιμο μόνο για το έργο της εκκλησίας, αλλά θα αποτελούσε και βοήθεια για μένα στην εκπλήρωση του δικού μου καθήκοντος. Αλλά από τότε που έγινα επικεφαλής της ομάδας, είχα ανυψώσει τον εαυτό μου στη θέση της επικεφαλής. Όλη μέρα, οι σκέψεις μου δεν ήταν στο πώς να συνεργαστώ αρμονικά με όλους για να κάνουμε καλά το καθήκον μας· αντίθετα, είχα εμμονή με τη δική μου θέση και εικόνα. Έβλεπα όποιον με ξεπερνούσε ως αντίπαλο και προσπαθούσα με κάθε τρόπο να τον καταπιέσω, χωρίς να υπολογίζω καθόλου αν οι πράξεις μου θα τον έβλαπταν ή θα επηρέαζαν την πρόοδο του έργου μας. Έκανα μήπως έτσι το καθήκον μου; Ξεκάθαρα αναστάτωνα το έργο της εκκλησίας! Σκέφτηκα τους αξιωματούχους στη χώρα του μεγάλου κόκκινου δράκοντα που δεν επιτρέπουν ποτέ στους υφισταμένους τους να τους επισκιάσουν ή να τους κλέψουν τη δόξα. Τη στιγμή που διαισθάνονται ότι κάποιος αποτελεί απειλή για τη θέση τους, τον καταπιέζουν και τον βασανίζουν, και δεν ησυχάζουν μέχρι να εξουδετερωθεί αυτό το άτομο. Υπάρχουν και οι αντίχριστοι στην εκκλησία που ανταγωνίζονται για τη θέση. Θεωρούν όποιον είναι καλύτερος απ’ αυτούς καρφί στο μάτι τους, καταπιέζοντάς τον και παραγκωνίζοντάς τον, αναστατώνοντας σοβαρά το έργο του οίκου του Θεού χωρίς καμία μετάνοια, και τελικά αποβάλλονται από την εκκλησία. Είδα πως οι συνέπειες της επιδίωξης θέσης ήταν τρομακτικές! Τον καιρό που ήμουν επικεφαλής, ανταγωνιζόμουν συνεχώς για τη φήμη και το κέρδος. Παρόλο που ήμουν προσκολλημένη στη θέση μου ως επικεφαλής, δεν εκπλήρωνα το καθήκον μου. Επιτιθόμουν μάλιστα σ’ όσους ήταν καλύτεροι από μένα και τους παραγκώνιζα, και αναστάτωνα το έργο της εκκλησίας. Το μόνο που μου είχε απομείνει ήταν παραβάσεις που ήταν βδελυκτές στον Θεό. Το μετάνιωσα πραγματικά. Αν μπορούσε να γυρίσει ο χρόνος πίσω, θα ευχόμουν πραγματικά να είχα συνεργαστεί αρμονικά με τη Σιάο Για και τις άλλες για να εκπληρώσουμε το καθήκον μας.

Αργότερα, παρακολούθησα ένα βίντεο βιωματικής μαρτυρίας, και ένα χωρίο των λόγων του Θεού που βρισκόταν σ’ αυτό ταίριαζε απόλυτα στην κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Το πρώτο που κάνουν οι αντίχριστοι στην εκκλησία για να αποκτήσουν εξουσία και θέση είναι να προσπαθούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση των υπολοίπων, ώστε να πείσουν και να αναγκάσουν περισσότερους ανθρώπους να τους θαυμάζουν και να τους λατρεύουν, κι έτσι να φτάσουν στον στόχο τους, που είναι να έχουν τον τελευταίο λόγο και να ασκούν την εξουσία στην εκκλησία. Όσον αφορά την απόκτηση εξουσίας, έχουν τεράστιες δεξιότητες στο να ανταγωνίζονται και να μάχονται τους άλλους ανθρώπους. Αυτοί που επιδιώκουν την αλήθεια, αυτοί που έχουν κύρος στην εκκλησία και αυτοί που τους αγαπάνε οι αδελφοί και οι αδελφές αποτελούν τους κύριους αντιπάλους τους. Βλέπουν ως αντίπαλο κάθε άνθρωπο που αποτελεί απειλή για τη θέση τους. Ανταγωνίζονται εκείνους που είναι πιο δυνατοί απ’ τους ίδιους χωρίς δισταγμό· κι εκείνους που είναι πιο αδύναμοι απ’ τους ίδιους τους ανταγωνίζονται χωρίς κανέναν οίκτο. Η καρδιά τους είναι γεμάτη με φιλοσοφίες ανταγωνισμού και μάχης. Θεωρούν ότι αν οι άνθρωποι δεν ανταγωνίζονται και δεν μάχονται, τότε δεν θα μπορέσουν να κερδίσουν κανένα όφελος, και ότι μόνο μέσα από τον ανταγωνισμό και τον πόλεμο μπορούν να αποκτήσουν αυτά που θέλουν. Για να αποκτήσουν θέση και να τοποθετηθούν σε περίοπτο σημείο μέσα σε μια ομάδα ανθρώπων, κάνουν τα πάντα για να ανταγωνιστούν τον καθένα και δεν χαρίζονται σε κανέναν άνθρωπο που απειλεί τη θέση τους. Με όποιον κι αν αλληλεπιδρούν, αυτές οι αλληλεπιδράσεις είναι γεμάτες ανταγωνισμό και μάχες, και συνεχίζουν να ανταγωνίζονται και να μάχονται μέχρι να γεράσουν. Πολλές φορές λένε: “Θα μπορούσα, άραγε, να νικήσω τον τάδε αν πάλευα μαζί του;” Όποιον είναι ευφραδής και μπορεί να μιλήσει λογικά, συγκροτημένα και μεθοδικά, αυτοί τον φθονούν και τον μιμούνται. Πολύ περισσότερο, αυτός μετατρέπεται σε αντίπαλό τους. Όποιος επιδιώκει την αλήθεια και έχει πίστη, και μπορεί να βοηθάει και να στηρίζει συχνά τους αδελφούς και τις αδελφές, και τους δίνει τη δυνατότητα να βγουν από την αρνητικότητα και την αδυναμία, μετατρέπεται κι αυτός σε αντίπαλό τους, το ίδιο και όποιος είναι επιδέξιος σε ένα συγκεκριμένο επάγγελμα, και τον εκτιμούν οι αδελφοί και οι αδελφές. Όποιος φέρνει αποτελέσματα στο έργο του και κερδίζει την αναγνώριση του Άνωθεν είναι φυσικό να αποτελεί ακόμα μεγαλύτερο αντίπαλο γι’ αυτούς. […] Οι αντίχριστοι δεν θέλουν απαραίτητα να βρεθούν στο ανώτερο επίπεδο, άσχετα με το πού βρίσκονται. Όποτε πηγαίνουν κάπου, έχουν μια διάθεση και μια νοοτροπία που τους υποχρεώνει να δράσουν. Ποια είναι αυτή η νοοτροπία; Είναι: “Πρέπει να ανταγωνιστώ! Να ανταγωνιστώ! Να ανταγωνιστώ!” Γιατί τρία “να ανταγωνιστώ”, γιατί όχι ένα μόνο “να ανταγωνιστώ”; (Ο ανταγωνισμός έχει γίνει η ζωή τους, χάρη σε αυτόν ζουν.) Αυτή είναι η διάθεσή τους. Γεννήθηκαν με υπερβολικά αλαζονική διάθεση που είναι δύσκολο να συγκρατηθεί, δηλαδή το να βλέπουν τους εαυτούς τους καλύτερους σε όλα, και το να είναι εξαιρετικά εγωιστές. Κανείς δεν μπορεί να περιορίσει αυτήν την απίστευτα αλαζονική διάθεσή τους, ούτε και οι ίδιοι μπορούν να την ελέγξουν. Έτσι, η ζωή τους έχει να κάνει μόνο με καυγάδες και ανταγωνισμούς. Για ποιο πράγμα παλεύουν και ανταγωνίζονται; Μα, φυσικά, ανταγωνίζονται για τη φήμη, το κέρδος, τη θέση και την υπόληψή τους, και για τα συμφέροντά τους. Ανεξάρτητα από τις μεθόδους που πρέπει να χρησιμοποιήσουν, εφόσον όλοι υποτάσσονται σ’ αυτούς κι αποκομίζουν οφέλη και θέση για τον εαυτό τους, έχουν επιτύχει τον στόχο τους. Η βούλησή τους να ανταγωνίζονται δεν είναι μια προσωρινή διασκέδαση, είναι ένα είδος διάθεσης που προέρχεται από μια σατανική φύση. Είναι σαν τη διάθεση του μεγάλου κόκκινου δράκοντα που μάχεται με τον Ουρανό, μάχεται με τη γη, μάχεται με τους ανθρώπους. Συνεπώς, όταν οι αντίχριστοι πολεμούν και ανταγωνίζονται με άλλους στην εκκλησία, τι θέλουν; Χωρίς αμφιβολία, ανταγωνίζονται για τη φήμη και τη θέση. Εάν όμως αποκτήσουν θέση, σε τι τους χρησιμεύει; Τι τους ωφελεί αν οι άλλοι τούς ακούν, τους θαυμάζουν και τους λατρεύουν; Ούτε καν οι ίδιοι οι αντίχριστοι δεν μπορούν να το εξηγήσουν αυτό. Στην πραγματικότητα, τους αρέσει ν’ απολαμβάνουν τη φήμη και τη θέση, να τους χαμογελούν όλοι και να τους υποδέχονται με κολακείες και δουλοπρέπεια. Έτσι, κάθε φορά που ένας αντίχριστος πηγαίνει σε μια εκκλησία, ένα πράγμα κάνει: παλεύει και ανταγωνίζεται τους άλλους. Ακόμη κι αν κερδίσει δύναμη και θέση, το θέμα δεν τελειώνει εκεί. Για να προστατεύσει τη θέση του και να διασφαλίσει τη δύναμή του, συνεχίζει να παλεύει και ν’ ανταγωνίζεται τους άλλους. Θα το κάνει αυτό μέχρι να πεθάνει. Άρα, η φιλοσοφία των αντίχριστων είναι η εξής: “Όσο ζεις, μη σταματάς να αγωνίζεσαι”. Εάν υπάρχει ένα κακό άτομο όπως αυτό μέσα στην εκκλησία, δεν θα προκαλέσει αναστάτωση στους αδελφούς και τις αδελφές; Για παράδειγμα, ας πούμε ότι όλοι τρώνε και πίνουν ήσυχα τα λόγια του Θεού και συναναστρέφονται την αλήθεια, και η ατμόσφαιρα είναι γαλήνια κι η διάθεση ευχάριστη. Αυτήν τη στιγμή, ένας αντίχριστος θα σιγοβράζει μέσα στη δυσφορία. Θα ζηλέψει όσους συναναστρέφονται την αλήθεια και θα τους μισήσει. Θ’ αρχίσει να τους επιτίθεται και να τους κρίνει. Δεν θ’ αναστατώσει αυτό την ειρηνική ατμόσφαιρα; Πρόκειται για κακό άτομο που έχει έλθει για ν’ αναστατώσει και ν’ αηδιάσει τους άλλους. Έτσι είναι οι αντίχριστοι. Μερικές φορές, οι αντίχριστοι δεν επιδιώκουν να καταστρέψουν ή να νικήσουν αυτούς με τους οποίους ανταγωνίζονται και τους οποίους καταπιέζουν. Εφόσον αποκτούν φήμη, θέση, ματαιοδοξία και περηφάνια, και κάνουν τους ανθρώπους να τους θαυμάζουν, έχουν επιτύχει τον στόχο τους. Την ώρα που ανταγωνίζονται, αποκαλύπτουν ένα είδος ξεκάθαρης σατανικής διάθεσης. Τι διάθεση είναι αυτή; Ότι, σε όποια εκκλησία κι αν εμφανιστούν, θέλουν πάντοτε να ανταγωνίζονται και να μάχονται τους άλλους, θέλουν συνέχεια να ανταγωνίζονται για τη φήμη, το κέρδος και τη θέση, και μόνο αν προκληθεί αναστάτωση και αναταραχή στην εκκλησία, όταν οι ίδιοι αποκτήσουν θέση και όλοι υποκύψουν σ’ αυτούς, θεωρούν πως έχουν πετύχει τον στόχο τους. Τέτοια φύση έχουν οι αντίχριστοι, δηλαδή, για να πετύχουν τους στόχους τους, ανταγωνίζονται και μάχονται» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα πως το να μάχομαι συνεχώς με τους άλλους για χάρη της υπόληψης και της θέσης, και να κάνω την εκκλησία άνω-κάτω, σημαίνει πως βαδίζω στο μονοπάτι των αντίχριστων, οι οποίοι καταδικάζονται και αποκλείονται από τον Θεό. Τώρα που το σκέφτομαι, πίστευα πάντα πως, ως επικεφαλής, η θέση μου στην ομάδα έπρεπε να είναι η υψηλότερη και πως όλοι έπρεπε να γυρίζουν γύρω από μένα. Όταν έβλεπα όλους μαζεμένους γύρω από τη Σιάο Για να κάνουν ερωτήσεις, πίστευα πως μου είχε κλέψει τη θέση. Με έλεγχε το σατανικό δηλητήριο: «Δεν χωράνε δυο πετεινοί στο ίδιο κοτέτσι». Έβαζα στο στόχαστρο τη Σιάο Για με την πρώτη ευκαιρία και έσπερνα μάλιστα διχόνοια ανάμεσα στην Αν Τζιέ και σ’ εκείνη πίσω από την πλάτη τους. Όταν τελικά συνειδητοποίησα πως δεν μπορούσα να νικήσω, πήρα τη Σιάο Για με το μέρος μου. Επιφανειακά, το αποκαλούσα συνεργασία, αλλά στην πραγματικότητα, ήθελα να με ακούει και να τη χρησιμοποιώ, ώστε όλοι να γυρίζουν γύρω από μένα. Έτσι, θα μπορούσα να διασφαλίσω τη θέση μου ως επικεφαλής. Στον αγώνα μου για τη φήμη και το κέρδος, όχι μόνο πλήγωσα τη Σιάο Για, αλλά έκανα και τις άλλες αδελφές να νιώθουν περιορισμένες και ανίκανες να μιλήσουν ελεύθερα όταν συζητούσαμε για το έργο, πράγμα που επηρέασε την πρόοδο του έργου. Ο μόνος λόγος που εκλέχτηκα επικεφαλής ήταν να καθοδηγήσω όλους στην εκπλήρωση του καθήκοντός μας, αλλά αντί γι’ αυτό, ήμουν εντελώς απορροφημένη με τον ανταγωνισμό για τη θέση, υποδαυλίζοντας ζήλιες και διαμάχες, κρίνοντας τους άλλους πίσω από την πλάτη τους, και προκαλώντας διχόνοια ανάμεσα στις αδελφές μου. Έκανα την ομάδα άνω-κάτω. Δεν ενεργούσα απλώς ως υπηρέτρια του Σατανά; Έβλεπα τον εαυτό μου σαν μια βρομερή μύγα που αναστάτωνε τις καρδιές των ανθρώπων, ενοχλώντας τους πάντες. Είχα εγκαταλείψει την οικογένεια και την καριέρα μου για να κάνω το καθήκον μου, προκειμένου να επιδιώξω την αλήθεια και να φτάσω στη σωτηρία. Κι όμως, είχα αντιμετωπίσει την επιδίωξη της θέσης ως το πιο σημαντικό πράγμα, και συνεχώς μαχόμουν για τη φήμη και το κέρδος. Ως αποτέλεσμα, διατάραξα και αναστάτωσα το έργο της εκκλησίας και βάδισα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου χωρίς να έχω την παραμικρή επίγνωση γι’ αυτό. Όσο το σκεφτόμουν, τόσο χειρότερα ένιωθα. Σκέφτηκα τον Παύλο. Τότε που είδε το υψηλό κύρος του Πέτρου ανάμεσα στους πιστούς, ζήλεψε. Παρόλο που γνώριζε πολύ καλά ότι ο Πέτρος ήταν αυτός που είχε οριστεί από τον Κύριο Ιησού να ποιμάνει την εκκλησία, έκανε ό,τι μπορούσε για να μειώσει τον Πέτρο και να εξυψώσει τον εαυτό του, λέγοντας πως ήταν ο κορυφαίος των αποστόλων, ώστε να τον σέβονται και να τον θαυμάζουν όλοι. Αργότερα, παρέμεινε πεισματικά αμετανόητος και προσπάθησε μάλιστα να ανταγωνιστεί τον Θεό για τη θέση, λέγοντας ξεδιάντροπα πως για εκείνον το ζην ήταν χριστός. Πρόσβαλε σοβαρά τη διάθεση του Θεού και τιμωρήθηκε από τον Θεό. Βάδιζα στο ίδιο μονοπάτι με τον Παύλο. Αν δεν μετανοούσα, θα είχα την απέχθεια του Θεού και θα αποκλειόμουν απ’ Αυτόν, ακριβώς όπως εκείνος.

Αργότερα, βρήκα ένα μονοπάτι άσκησης στα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Πρέπει να μάθεις ν’ απαρνιέσαι και να εγκαταλείπεις αυτά τα πράγματα, να μάθεις να προτείνεις τους άλλους και ν’ αφήνεις τους άλλους να ξεχωρίζουν όταν υπάρχουν καλές ευκαιρίες. Όταν συναντάς ευκαιρίες να ξεχωρίσεις και να διακριθείς, μην ανταγωνίζεσαι και μη συναγωνίζεσαι γι’ αυτές. Πρέπει να είσαι ικανός να εγκαταλείπεις τα προσωπικά σου συμφέροντα, αλλά πρέπει και να μην καθυστερείς την εκτέλεση του καθήκοντός σου. Να είσαι άνθρωπος που εργάζεται στην αφάνεια, που δεν επιδεικνύεται και που, επίσης, κάνει το καθήκον του με αφοσίωση. Όσο περισσότερο απαρνιέσαι την περηφάνια και τη θέση σου, και όσο περισσότερο εγκαταλείπεις τα συμφέροντά σου, τόσο μεγαλύτερη γαλήνη θα νιώθεις, τόσο περισσότερο φως θα έχεις στην καρδιά σου και τόσο καλύτερη θα γίνεται η κατάστασή σου. Όσο περισσότερο ανταγωνίζεσαι και συναγωνίζεσαι, τόσο θα σκοτεινιάζει η κατάστασή σου. Αν δεν Με πιστεύεις, δοκίμασε και θα δεις! Αν θέλεις να μεταστρέψεις τη διεφθαρμένη κατάσταση αυτού του είδους και να μη σε ελέγχει η φήμη, το κέρδος και η θέση, πρέπει να αναζητήσεις την αλήθεια, να διακρίνεις ποια είναι η ουσία της φήμης, του κέρδους και της θέσης, και κατόπιν να τα εγκαταλείψεις και να τ’ απαρνηθείς» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ελευθερία και η απελευθέρωση κερδίζονται μόνο αποβάλλοντας τις διεφθαρμένες διαθέσεις). «Ποιες είναι οι αρχές της διαγωγής σας; Πρέπει να φέρεστε σύμφωνα με τη θέση σας, να βρείτε τη θέση που σας αναλογεί και να κάνετε καλά το καθήκον που οφείλετε να κάνετε. Μόνο έτσι θα είστε άνθρωποι με λογική. Για παράδειγμα, αν είσαι επιδέξιος σε ορισμένες επαγγελματικές δεξιότητες και κατανοείς τις αρχές, θα πρέπει να αναλάβεις την ευθύνη σου και να κάνεις τους κατάλληλους ελέγχους ως προς αυτόν τον τομέα. Αν μπορείς να προσφέρεις ιδέες και γνώσεις, εμπνέοντας τους άλλους ώστε να μπορούν να κάνουν τα καθήκοντά τους καλύτερα, θα πρέπει να προσφέρεις ιδέες. Εάν μπορέσεις να βρεις την κατάλληλη θέση για σένα και να συνεργάζεσαι αρμονικά με τους αδελφούς και τις αδελφές σου, τότε αυτό θα είναι εκπλήρωση του καθήκοντός σου· αυτό σημαίνει να φέρεσαι σύμφωνα με τη θέση σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι αρχές που θα πρέπει να καθοδηγούν τη διαγωγή σας). Όταν διάβασα τα λόγια Του, κατάλαβα πως, αν ήθελα να ελευθερωθώ από τους περιορισμούς και τα δεσμά της υπόληψης και της θέσης, έπρεπε να μάθω να απαρνούμαι και να εγκαταλείπω αυτά τα πράγματα, και να βάζω το καθήκον μου πρώτο. Όποιον είχε προτερήματα θα έπρεπε να τον αφήνω να τα αξιοποιεί πλήρως, ώστε να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλον για να αναπληρώνουμε τις ελλείψεις μας και να εκπληρώνουμε το καθήκον μας. Αυτό θα ήταν ωφέλιμο τόσο για το έργο της εκκλησίας όσο και για τη ζωή-είσοδο των αδελφών, και θα μπορούσα κι εγώ να μαθαίνω από τα προτερήματα των άλλων για να αναπληρώνω τις δικές μου ελλείψεις. Κατανοώντας το αυτό, είπα στον εαυτό μου: Από εδώ και πέρα, όποιο καθήκον κι αν κάνω, όποτε συναντώ αδελφούς ή αδελφές που είναι καλύτεροι από μένα, οφείλω να μαθαίνω περισσότερα απ’ αυτούς και να συνεργάζομαι αρμονικά μαζί τους.

Το 2025, συνεργαζόμουν με τη Λι Μπινγκ και τη Σου Τινγκ σε καθήκον που αφορούσε τα κείμενα. Όταν έβλεπα τη Λι Μπινγκ να ρωτάει συχνά τη Σου Τινγκ για τις αρχές διαλογής άρθρων, ένιωθα λίγο άβολα. «Τις ξέρω κι εγώ αυτές τις αρχές. Μήπως η Λι Μπινγκ νομίζει ότι δεν είμαι τόσο καλή όσο η Σου Τινγκ και γι’ αυτό δεν σκέφτηκε καν να ρωτήσει εμένα;» Συνειδητοποίησα πως η ζήλια μου φούντωνε πάλι και σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Μην κάνεις μονίμως πράγματα για το δικό σου καλό και μη σκέφτεσαι μονίμως τα δικά σου συμφέροντα· μη σκέφτεσαι καθόλου τη δική σου υπερηφάνεια, τη δική σου φήμη και τη δική σου θέση, και μη σκέφτεσαι τα προσωπικά σου συμφέροντα. Πρέπει πάνω απ’ όλα να λαμβάνεις υπόψη τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και να τα κάνεις προτεραιότητά σου. Θα πρέπει να νοιάζεσαι για τις προθέσεις του Θεού και πάνω απ’ όλα να συλλογίζεσαι αν υπήρξαν ή δεν υπήρξαν νοθείες όσο έκανες το καθήκον σου, αν υπήρξες αφοσιωμένος, αν έχεις εκπληρώσει τις ευθύνες σου, αν έχεις δώσει τα πάντα, καθώς και αν σκέφτεσαι ή δεν σκέφτεσαι ολόψυχα το καθήκον σου και το έργο της εκκλησίας. Πρέπει να τα λαμβάνεις υπόψη αυτά τα πράγματα. Αν τα σκέφτεσαι συχνά και τα κατανοήσεις, θα σου είναι πιο εύκολο να εκτελείς σωστά το καθήκον σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ελευθερία και η απελευθέρωση κερδίζονται μόνο αποβάλλοντας τις διεφθαρμένες διαθέσεις). Η Σου Τινγκ έκανε αυτό το καθήκον περισσότερο καιρό από εμάς και αντιλαμβανόταν καλύτερα τις αρχές. Αν εκείνη συναναστρεφόταν περισσότερο, θα μπορούσαμε όλοι να κερδίσουμε περισσότερα, πράγμα που θα ήταν ωφέλιμο για μας ώστε να κάνουμε καλά το καθήκον μας. Εξάλλου, δεν είχε σημασία ποιον ρωτούσαν οι αδελφοί και οι αδελφές, αρκεί να λυνόταν το πρόβλημα. Δεν υπήρχε λόγος να ανταγωνίζομαι γι’ αυτήν την ευτελή θέση· έπρεπε να βάζω το καθήκον μου πρώτο. Όταν σκέφτηκα έτσι, δεν ένιωθα πια τόσο άσχημα. Αργότερα, επικεντρώθηκα στο να πράττω σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Όποτε έβλεπα κάποιον αδελφό ή αδελφή που ήταν καλύτερος από μένα σε κάποιον τομέα, φρόντιζα να μαθαίνω απ’ αυτόν, ώστε να αξιοποιούμε ο ένας τα προτερήματα του άλλου και να συνεργαζόμαστε για να κάνουμε καλά το καθήκον μας. Σταδιακά, ένιωθα πως γινόμουν πιο μεγαλόψυχη και δεν με περιόριζαν πια τόσο η υπόληψη και η θέση. Η κατάστασή μου γινόταν όλο και καλύτερη. Έχω συνειδητοποιήσει όλο και περισσότερο πως ο ανταγωνισμός για τη φήμη και το κέρδος δεν έχει νόημα και κάνει τον άνθρωπο να ζει μόνο με πόνο και καταπίεση. Μόνο η επιδίωξη της αλήθειας και η καλή εκτέλεση του καθήκοντος έχουν πραγματική αξία και νόημα.