26. Έμαθα να κάνω το καθήκον μου με προσγειωμένο τρόπο
Τον Απρίλιο του 2023, έλαβα μια επιστολή από τους επικεφαλής που έλεγε ότι είχα αλαζονική διάθεση, ότι δεν αναζητούσα τις αλήθεια-αρχές όταν επέλεγα και διόριζα ανθρώπους, ότι επέλεγα πάντα ακατάλληλους ανθρώπους με βάση τη δική μου βούληση, και διατάρασσα και αναστάτωνα το έργο της εκκλησίας. Έλεγε, επίσης, ότι δεν είχα αλλάξει στάση ακόμη και μετά από συναναστροφή, και ότι κατά τη διάρκεια του έτους που υπηρέτησα ως επικεφαλής, δεν είχα κάνει μεγάλη πρόοδο. Συνολικά, κρίθηκε ότι είχα μέτριο επίπεδο και ότι ήμουν ακατάλληλη για περαιτέρω καλλιέργεια ως επικεφαλής ή εργάτρια. Δεδομένου ότι είχα κάποιο ταλέντο στο γράψιμο, μου ανατέθηκε κειμενικό καθήκον. Όταν διάβασα την επιστολή των επικεφαλής, η καρδιά μου πόνεσε πολύ. Αυτό που εννοούσαν οι επικεφαλής ήταν ότι το χαμηλό μου επίπεδο με καθιστούσε ακατάλληλη για το καθήκον της επικεφαλής. Αυτό σήμαινε ότι δεν μπορούσα πλέον να υπηρετώ ως επικεφαλής ή εργάτρια. Έτσι, όχι μόνο θα έχανα την εκτίμηση των αδελφών μου, αλλά θα έχανα και πολλές ευκαιρίες να κερδίσω την αλήθεια, και δεν θα είχα πολλές ελπίδες να σωθώ. Στη σκέψη αυτήν, ένιωσα απίστευτα αποκαρδιωμένη. Το βράδυ, στριφογυρνούσα στο κρεβάτι, δεν μπορούσα να κοιμηθώ, και σκεφτόμουν: «Με μετέθεσαν λόγω του χαμηλού μου επιπέδου. Δεν θα έχω ποτέ ξανά την ευκαιρία να έρθω στο προσκήνιο· θα είμαι για πάντα ένα τίποτα. Στο κειμενικό καθήκον, το μόνο που θα κάνω κάθε μέρα είναι να ελέγχω άρθρα και να απαντάω σε επιστολές. Δεν έχει καμία σχέση με το να είμαι επικεφαλής, όπου μπορώ να κάνω ρυθμίσεις και να παίρνω αποφάσεις για όλες τις πτυχές του έργου, ή να κάνω συναθροίσεις με τους αδελφούς και τις αδελφές για να καθοδηγώ το έργο. Δεν θα απολαύσω ποτέ ξανά την εκτίμηση και την υποστήριξή τους. Επιπλέον, οι επικεφαλής θα πουν σίγουρα στους αδελφούς και τις αδελφές που με ξέρουν γιατί απαλλάχθηκα από τα καθήκοντά μου. Πιθανότατα θα με διακρίνουν. Τότε η υπόληψή μου θα αμαυρωθεί και θα γίνω ρεζίλι παντού!» Όσο το σκεφτόμουν, τόσο ένιωθα ότι η ζωή μου ήταν ζοφερή και το μέλλον μου εντελώς σκοτεινό, και δάκρυα κυλούσαν ανεξέλεγκτα στο πρόσωπό μου. Συνειδητοποίησα ότι αυτές οι σκέψεις μου ήταν λανθασμένες, και ήθελα να συνέλθω και να αφοσιωθώ ολόψυχα στο καθήκον μου. Αλλά όποτε θυμόμουν ότι με είχαν μεταθέσει λόγω του χαμηλού μου επιπέδου, ένιωθα να μου μπήγουν το μαχαίρι στην καρδιά. Δεν μπορούσα να γαληνέψω την καρδιά μου καθώς έκανα το καθήκον μου, και μερικές φορές κρυβόμουν και έκλαιγα κρυφά. Εκείνη την περίοδο, ενεργούσα απλώς μηχανικά στο καθήκον μου κάθε μέρα, ικανοποιημένη με το να διεκπεραιώνω τις δικές μου εργασίες χωρίς να νοιάζομαι πολύ για το συνολικό έργο. Όταν έβλεπα ότι οι αδελφοί και οι αδελφές στην ομάδα μου χαλάρωναν στο έργο τους, και ότι η επικεφαλής ομάδας δεν έφερε φορτίο στο καθήκον της και δεν έκανε τον σχετικό εύλογο προγραμματισμό, δεν έκανα συναναστροφή για να το επιλύσω, γιατί ένιωθα ότι δεν είχε καμία σχέση με εμένα. Επειδή δεν έφερα φορτίο στο καθήκον μου, αυτό δεν έφερε αποτελέσματα. Μόνο αφού η επόπτρια μού υπέδειξε τα προβλήματά μου και με κλάδεψε, συνειδητοποίησα τη σοβαρότητα του ζητήματος. Ανησυχούσα ότι θα απαλλασσόμουν από τα καθήκοντά μου αν συνέχιζα έτσι, οπότε ήθελα να αναζητήσω την αλήθεια για να λύσω τα προβλήματά μου. Προσευχήθηκα: «Θεέ μου, είμαι σε πολύ κακή κατάσταση και δεν μπορώ να βρω καθόλου ενέργεια, αλλά δεν ξέρω την αιτία. Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με, ώστε να μπορέσω να καταλάβω τα δικά μου προβλήματα και να πάρω τα μαθήματά μου».
Κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που μιλούσε απευθείας για την κατάστασή μου. Ο Θεός λέει: «Όταν κάποιοι άνθρωποι απομακρύνονται από το πόστο τους ως επικεφαλής και ακούνε τον Άνωθεν να λέει ότι δεν θα καλλιεργηθούν ούτε θα χρησιμοποιηθούν ξανά, νιώθουν απίστευτη θλίψη και κλαίνε πικρά, λες και αποκλείονταν. Τι πρόβλημα είναι αυτό; Άραγε, το ότι δεν θα καλλιεργηθούν ούτε θα χρησιμοποιηθούν ξανά σημαίνει ότι αποκλείονται; Σημαίνει ότι πλέον δεν μπορούν να σωθούν; Είναι στ’ αλήθεια η φήμη, το κέρδος και η θέση τόσο σημαντικά γι’ αυτούς; Αν είναι άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια, τότε οφείλουν να κάνουν αυτοκριτική όταν χάνουν τη φήμη, το κέρδος και τη θέση τους, και να νιώσουν πραγματική μεταμέλεια. Οφείλουν να επιλέξουν το μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας, να γυρίσουν σελίδα και να μη στενοχωριούνται τόσο ούτε να κλαίνε έτσι. Αν μέσα στην καρδιά τους ξέρουν ότι ο οίκος του Θεού τούς έχει απαλλάξει από τα καθήκοντά τους επειδή δεν κάνουν πραγματικό έργο και δεν επιδιώκουν την αλήθεια, κι ακούσουν και τον οίκο του Θεού να λέει ότι δεν πρόκειται να πάρουν προαγωγή ή να χρησιμοποιηθούν ξανά, τότε οφείλουν να νιώσουν ντροπή, να νιώσουν υπόχρεοι απέναντι στον Θεό και να νιώσουν ότι απογοήτευσαν τον Θεό· οφείλουν να γνωρίζουν ότι δεν τους αξίζει να τους χρησιμοποιεί ο Θεός, κι έτσι, μπορεί να θεωρηθεί ότι διαθέτουν ένα ίχνος λογικής. Ωστόσο, γίνονται αρνητικοί και συγχίζονται όταν ακούνε ότι ο οίκος του Θεού ούτε θα τους καλλιεργήσει ούτε θα τους χρησιμοποιήσει ξανά, πράγμα που αποδεικνύει ότι επιδιώκουν τη φήμη, το κέρδος και τη θέση, και δεν είναι άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο δωδέκατο: Θέλουν να αποσυρθούν όταν δεν έχουν καμία θέση ούτε καμία ελπίδα να κερδίσουν ευλογίες). Τα λόγια του Θεού μίλησαν κατευθείαν στην καρδιά μου. Ένιωσα μεγάλη ντροπή αλλά και μεγάλη συγκίνηση. Σ’ αυτήν την αλλαγή καθήκοντος, όταν άκουσα τους επικεφαλής να αξιολογούν ότι έχω μέτριο επίπεδο και ότι δεν είμαι κατάλληλη να καλλιεργηθώ ως επικεφαλής, δέχτηκα ένα ισχυρό πλήγμα. Επειδή μετατέθηκα λόγω του χαμηλού μου επιπέδου, θεωρούσα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να εκπαιδευτώ ως επικεφαλής ή να ξαναέρθω στο προσκήνιο. Ένιωθα ότι η ζωή μου ήταν ζοφερή και το μέλλον μου σκοτεινό, και ήμουν χλιαρή απέναντι στο καθήκον μου. Είδα ότι η επιθυμία μου για θέση ήταν πολύ ισχυρή. Τότε που ήμουν επικεφαλής, ήμουν γεμάτη αστείρευτη ενέργεια. Έτρεχα παντού φροντίζοντας το έργο της εκκλησίας από την αυγή ως το σούρουπο, και όποτε έβλεπα κάποιο πρόβλημα, παρέμβαινα για να το λύσω. Ένιωθα ότι σήκωνα πραγματικό βάρος και ότι ήμουν κάποια που νοιαζόταν για τις προθέσεις του Θεού. Μόλις, όμως, έχασα το καθήκον μου ως επικεφαλής, ήμουν σαν ξεφούσκωτο μπαλόνι και δεν μπορούσα να βρω καθόλου ενέργεια. Ενεργούσα απλώς μηχανικά στο καθήκον μου κάθε μέρα. Όταν έβλεπα ότι η επικεφαλής ομάδας δεν έφερε φορτίο στο καθήκον της και ότι το έργο της ομάδας ήταν ένα ανοργάνωτο χάος, έκανα πως δεν το έβλεπα. Σαν ξένη, άφηνα απλώς το έργο να καθυστερεί. Κάνοντας το καθήκον μου με αυτόν τον τρόπο, δεν νοιαζόμουν καθόλου για τις προθέσεις του Θεού· απλώς μοχθούσα και έκανα μια απλή δουλειά. Είδα ότι ο παλιός μου ενθουσιασμός και το φορτίο που έφερα ήταν όλα για χάρη της φήμης και της θέσης, και ότι δεν βάδιζα στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Στην πραγματικότητα, το χαμηλό μου επίπεδο ήταν μόνο ένας λόγος για την απαλλαγή μου· ο κύριος λόγος ήταν η αλαζονική μου φύση και η άρνησή μου να αποδεχτώ την αλήθεια. Θα έπρεπε να είχα χρησιμοποιήσει την απαλλαγή μου για να κάνω σωστή αυτοκριτική και να κατανοήσω τη διεφθαρμένη διάθεσή μου και να καταφέρω να μετανοήσω αληθινά, αντί να στενοχωριέμαι όλη μέρα επειδή έχασα τη θέση μου, πράγμα που καθυστέρησε το έργο της εκκλησίας. Έτσι έκανα κακό και ο Θεός το απεχθανόταν αυτό. Κατόπιν, έψαξα για λόγια του Θεού σχετικά με τα προβλήματά μου, ώστε να μπορέσω να κάνω αυτοκριτική και να κατανοήσω τον εαυτό μου. Είδα ότι στο παρελθόν έκανα το καθήκον μου με βάση την αλαζονική μου διάθεση, Επέλεγα και διόριζα ανθρώπους αποκλειστικά με βάση την ευφυία και τα χαρίσματά τους. Όταν οι επικεφαλής συναναστρέφονταν πάνω στις αλήθεια-αρχές μαζί μου, εγώ απλώς δεν άκουγα. Ως αποτέλεσμα αυτού, επέλεξα τους λάθος ανθρώπους, διατάραξα και αναστάτωσα το έργο της εκκλησίας και άφησα διάφορες εργασίες σε κατάσταση σχετικής αδράνειας. Σωστά οι επικεφαλής με απάλλαξαν από τα καθήκοντά μου· προστάτευαν το έργο της εκκλησίας. Η εκκλησία μού είχε δώσει και πάλι την ευκαιρία να κάνω ένα καθήκον, οπότε έπρεπε να την εκτιμήσω δεόντως και να μετανοήσω δεόντως. Κατόπιν, αφιερώθηκα στο καθήκον μου με την καρδιά μου και πήρα την πρωτοβουλία να συμμετάσχω στο έργο της ομάδας. Συλλογίστηκα προσεκτικά τους λόγους για την αργή πρόοδό μας, και όταν έβρισκα προβλήματα, αναζητούσα τις σχετικές αλήθεια-αρχές για να συναναστραφώ πάνω σ’ αυτές και να τα επιλύσω. Όταν είδα ότι η επικεφαλής ομάδας δεν έφερε βάρος, το επισήμανα και συναναστράφηκα μαζί της. Κατανόησε κάπως τα δικά της προβλήματα και ήταν πρόθυμη να αλλάξει στάση και να μετανοήσει. Στη συνέχεια, σχεδιάσαμε το έργο μαζί, επιβλέπαμε η μία την άλλη και μαθαίναμε η μία από τα δυνατά σημεία της άλλης. Μετά από λίγο καιρό, τα αποτελέσματα του έργου άρχισαν να δείχνουν κάποια βελτίωση.
Μια μέρα τον Ιούνιο, οι ανώτεροι επικεφαλής ρώτησαν ξαφνικά αν ήμουν πρόθυμη να κάνω ένα καθήκον στην ομάδα διόρθωσης κειμένων του οίκου του Θεού. Όταν το άκουσα αυτό, είχα ανάμεικτα συναισθήματα. Σκεφτόμουν την αποκαρδιωτική κατάστασή μου αφότου μου ανατέθηκε κειμενικό καθήκον, και θεωρούσα ότι δεν μου άξιζε να προαχθώ. Ταυτόχρονα, ανησυχούσα και λίγο: «Αν επιλέξω να κάνω κειμενικό καθήκον στην ομάδα διόρθωσης κειμένων, ίσως να μην έχω ποτέ ξανά την ευκαιρία να γίνω επικεφαλής. Αυτό δεν θα με δυσκολέψει να ξεχωρίσω από τους υπόλοιπους;» Στη σκέψη αυτήν, ήθελα πραγματικά να αρνηθώ, αλλά ήξερα, επίσης, ότι η εκκλησία ρυθμίζει πάντα τα καθήκοντα με βάση τις ανάγκες του έργου, και ότι η λογική που οφείλει να έχει ένα δημιούργημα είναι να υποτάσσεται, οπότε συμφώνησα να πάω. Στην αρχή, είχα κάποια επιθυμία να κάνω το καθήκον μου καλά, αλλά επειδή η κατάστασή μου δεν είχε αλλάξει πραγματικά, αποκαλύφθηκα ξανά μόλις συνέβη κάτι. Μια φορά, έμαθα ότι μια αδελφή που είχε απαλλαγεί από τα καθήκοντά της ως επικεφαλής απέκτησε κάποια αυτογνωσία και μετανόησε, και σύντομα εκλέχτηκε ξανά επικεφαλής. Ένιωσα τόση ζήλια: «Γιατί της έδωσε ο Θεός τόση χάρη και τόσο καλό επίπεδο; Είμαι περίπου στην ίδια ηλικία, αλλά λόγω του χαμηλού μου επιπέδου, έχασα την ευκαιρία να γίνω επικεφαλής για πάντα. Μπορώ να είμαι μόνο ένα ασήμαντο μέλος ομάδας από εδώ και πέρα. Γιατί δεν μου έδωσε ο Θεός καλό επίπεδο;» Όταν το σκεφτόμουν αυτό, ένιωθα ότι δεν με ανύψωνε ούτε με ευνοούσε ο Θεός, ούτε με εκτιμούσαν οι άλλοι, και ένιωθα μια ανεξήγητη θλίψη και απώλεια. Μερικές φορές προσπαθούσα να συγκρατηθώ και να μη σκέφτομαι αυτά τα πράγματα, αλλά όποτε τελείωνα το καθήκον μου και σταματούσα για λίγο, αυτές οι σκέψεις αναδύονταν ανεξέλεγκτα. Όσο το σκεφτόμουν, τόσο πιο αναστατωμένη ένιωθα την καρδιά μου. Αν και δεν τολμούσα να εγκαταλείψω το καθήκον μου, δεν μπορούσα να βρω καθόλου ενέργεια σε ό,τι έκανα. Ενεργούσα απλώς μηχανικά κάθε μέρα και δεν έφερνα αποτελέσματα.
Μια μέρα, κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού, και η κατάστασή μου βελτιώθηκε κάπως. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Στην πίστη στον Θεό, ανεξάρτητα από το τι προβλήματα έχει κάποιος, είτε πρόκειται για την επιδίωξη θέσης, φήμης, κέρδους και πλούτου, είτε για την ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών και επιθυμιών, σε κάθε περίπτωση, όλα τα προβλήματα πρέπει να λυθούν μέσω της επιδίωξης της αλήθειας. Όποιο καθήκον κι αν κάνει κάποιος, δεν μπορεί να παρακάμψει την αλήθεια, και όποιο κι αν είναι το πρόβλημα, δεν μπορεί να λυθεί χωρίς την αλήθεια. Άπαξ και κάποιος απομακρυνθεί από την αλήθεια στην πίστη του στον Θεό, τα πάντα είναι κενά, και οποιαδήποτε άλλη επιδίωξη είναι ανώφελη. Κάποιοι άνθρωποι απλώς αρκούνται να κάνουν ένδοξα και εντυπωσιακά καθήκοντα, να τους θαυμάζουν και να τους ζηλεύουν οι άλλοι. Έχουν καμία χρησιμότητα αυτά τα πράγματα; Αυτά τα πράγματα δεν ισοδυναμούν με την έγκριση του Θεού ούτε αποτελούν ανταμοιβές από Εκείνον. Επομένως, όποιο καθήκον κι αν κάνεις, είναι μόνο προσωρινό· δεν είναι αιώνιο. Το αν μπορεί ένας άνθρωπος να φτάσει τελικά στη σωτηρία δεν εξαρτάται από το τι καθήκον κάνει, αλλά από το αν μπορεί να κατανοήσει και να κερδίσει την αλήθεια, και τελικά να επιτύχει την απόλυτη υποταγή στον Θεό και να αφεθεί στο έλεος των ενορχηστρώσεών Του, να μη λαμβάνει πλέον υπόψη το μέλλον και το πεπρωμένο του, και να γίνει ένα δημιουργημένο ον που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Ο Θεός είναι δίκαιος και άγιος, χρησιμοποιεί αυτό το πρότυπο για να μετρήσει όλη την ανθρωπότητα, και αυτό το πρότυπο δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ —πρέπει να το θυμάσαι αυτό. Κράτα αυτό το πρότυπο σταθερά στο μυαλό σου και μη σκεφτείς ποτέ να εγκαταλείψεις το μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας για να επιδιώξεις αυτά τα μη ρεαλιστικά πράγματα. Το απαιτούμενο πρότυπο του Θεού για όλους όσοι πρόκειται να σωθούν παραμένει για πάντα αμετάβλητο. Παραμένει το ίδιο όποιος κι αν είσαι. Μπορείς να φτάσεις στη σωτηρία μόνο πιστεύοντας στον Θεό σύμφωνα με το απαιτούμενο πρότυπο του Θεού. Αν βρεις άλλο μονοπάτι και επιδιώκεις πράγματα που είναι ασαφή, και φαντασιώνεσαι ότι θα πετύχεις από τύχη, είσαι κάποιος που αντιστέκεται στον Θεό και Τον προδίδει, και είναι βέβαιο ότι θα καταραστείς και θα τιμωρηθείς από τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Μόλις διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι το να είναι κανείς επικεφαλής ή εργάτης δεν σημαίνει ότι θα έχει καλή έκβαση στο τέλος. Ο Θεός καθορίζει την έκβαση ενός ανθρώπου με βάση το αν έχει κερδίσει την αλήθεια και αν έχει αλλάξει η διεφθαρμένη διάθεσή του. Δεν καταλάβαινα τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Πάντα θεωρούσα ότι το να είναι κανείς επικεφαλής όχι μόνο είχε γόητρο και την υψηλή εκτίμηση των άλλων, αλλά πρόσφερε, επίσης, περισσότερες ευκαιρίες να κερδίσει κανείς την αλήθεια και μεγαλύτερη ελπίδα να σωθεί, οπότε ζήλευα όσους ήταν επικεφαλής. Αυτή η άποψή μου δεν συμβάδιζε με την αλήθεια. Σκέφτηκα πολλούς ανθρώπους που είχαν υπάρξει επικεφαλής αλλά αποκαλύφθηκαν και αποκλείστηκαν στο τέλος επειδή δεν επιδίωκαν την αλήθεια και βάδιζαν σε λάθος μονοπάτι. Για παράδειγμα ο Γιανγκ, ένας γνωστός μου. Επιδίωκε τη φήμη, το κέρδος και τη θέση κατά τη διάρκεια της θητείας του ως επικεφαλής λόγω της αλαζονικής φύσης του· ανταγωνιζόταν αδελφούς και αδελφές για τη φήμη και το κέρδος, και έκανε μάλιστα πράγματα όπως το να μαχαιρώνει πισώπλατα και να εξοστρακίζει όσους διαφωνούσαν μαζί του. Στο τέλος, διατάραξε και αναστάτωσε σοβαρά το έργο της εκκλησίας και απομονώθηκε. Μετά ήταν η Νταν, η οποία ήταν πάντα επικεφαλής ή εργάτρια. Τα χαρίσματα και τα ταλέντα της ήταν εξαιρετικά, αλλά στο καθήκον της, συχνά ανύψωνε τον εαυτό της, επιδεικνυόταν, μονοπωλούσε την εξουσία, και παραγκώνιζε τους αδελφούς και τις αδελφές με τους οποίους συνεργαζόταν. Διέπραξε πολλές κακές πράξεις και χαρακτηρίστηκε αντίχριστος και αποβλήθηκε. Από τα παραδείγματα αυτών των αποτυχημένων ατόμων, είδα ότι το να είσαι επικεφαλής δεν εγγυάται ότι θα σωθείς και θα οδηγηθείς στην τελείωση. Το βασικό είναι να επιδιώκεις την αλήθεια και να βαδίζεις στο σωστό μονοπάτι. Οι επικεφαλής και οι εργάτες συναντούν περισσότερους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα, οπότε έχουν σίγουρα περισσότερες ευκαιρίες να εκπαιδευτούν. Αν μπορούν να επικεντρωθούν στην επιδίωξη της αλήθειας για να διορθώσουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους, θα κερδίσουν σίγουρα περισσότερες αλήθειες, πράγμα που είναι ωφέλιμο προκειμένου να οδηγηθούν στην τελείωση. Αλλά αν δεν επιδιώκουν την αλήθεια και δεν αλλάζουν οι διεφθαρμένες διαθέσεις τους, δεν μπορούν να σωθούν ακόμη κι αν είναι επικεφαλής. Αν, με βάση τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους, κάνουν κακό και διαταράσσουν και αναστατώνουν το έργο της εκκλησίας, τελικά θα αποκαλυφθούν και θα αποκλειστούν. Το καθήκον που κάνεις τώρα δεν καθορίζει τη μελλοντική σου έκβαση και τον προορισμό σου. Μόνο αν επιδιώκεις την αλήθεια και απαλλαχθείς από τη διεφθαρμένη διάθεσή σου μπορείς να επιβιώσεις. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, φωτίστηκε πολύ η καρδιά μου, και είδα ότι τώρα δεν θα έπρεπε να επιδιώκω πια καθήκοντα που φέρνουν γόητρο και κάνουν τους ανθρώπους να με εκτιμούν και να με ζηλεύουν. Πρέπει να επιδιώκω την αλήθεια για να επιτύχω αλλαγή στη διάθεσή μου· αυτό είναι το πιο σημαντικό. Μετά απ’ αυτό, η νοοτροπία μου απέναντι στο καθήκον μου άλλαξε κάπως. Όποτε είχα ελεύθερο χρόνο, συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού και έγραφα άρθρα βιωματικής μαρτυρίας. Ήμουν πιο προσεκτική στο καθήκον μου απ’ ό,τι πριν, και αυτό άρχισε να αποφέρει κάποια αποτελέσματα.
Αργότερα, διάβασα μερικά ακόμη χωρία των λόγων του Θεού, τα οποία με βοήθησαν πολύ να κατανοήσω τα δικά μου προβλήματα. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους. Όπως κι αν ζουν, σε όποιο περιβάλλον κι αν ζουν, ό,τι έργο κι αν κάνουν, ό,τι κι αν επιδιώκουν, όποιος κι αν είναι ο στόχος τους, όποια κι αν είναι η κατεύθυνση της ζωής τους, όλα περιστρέφονται γύρω από την απόκτηση καλής φήμης και υψηλής θέσης. Κι αυτός ο στόχος δεν αλλάζει· δεν μπορούν ποτέ να παραμερίσουν τέτοια πράγματα. Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο των αντίχριστων και η ουσία τους. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις σ’ ένα αρχέγονο δάσος βαθιά μέσα στα βουνά, και πάλι δεν θα εγκατέλειπαν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις μέσα σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων και το μόνο που μπορούν να σκεφτούν εξακολουθεί να είναι η φήμη και η θέση. Μολονότι οι αντίχριστοι πιστεύουν στον Θεό, εξισώνουν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης με την πίστη στον Θεό και βάζουν αυτά τα δύο πράγματα σε ίση βάση. Δηλαδή, καθώς βαδίζουν στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό, επιδιώκουν επίσης τη δική τους φήμη και θέση. Μπορεί να ειπωθεί πως στην καρδιά των αντίχριστων, η επιδίωξη της αλήθειας στην πίστη τους στον Θεό είναι η επιδίωξη της φήμης και της θέσης, και η επιδίωξη της φήμης και της θέσης είναι επίσης η επιδίωξη της αλήθειας —το να κερδίσει κανείς φήμη και θέση σημαίνει να κερδίσει την αλήθεια και τη ζωή. Αν νιώθουν ότι δεν έχουν αποκτήσει φήμη, κέρδος ή θέση, ότι κανείς δεν τους θαυμάζει, δεν τους έχει σε μεγάλη εκτίμηση ούτε τους ακολουθεί, τότε αποκαρδιώνονται, πιστεύουν ότι δεν υπάρχει νόημα ούτε αξία να πιστεύουν στον Θεό, και αναρωτιούνται μέσα τους: “Έχω αποτύχει που πιστεύω έτσι στον Θεό; Δεν έχω καμία ελπίδα;” Συχνά υπολογίζουν τέτοια πράγματα μέσα τους. Υπολογίζουν πώς μπορούν να βρουν μια θέση στον οίκο του Θεού, πώς θα αποκτήσουν μια καλή φήμη στην εκκλησία, πώς μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να τους ακούνε όταν μιλάνε και να τους πλέκουν διθυράμβους όταν ενεργούν, πώς να τους κάνουν να τους ακολουθούν όπου κι αν είναι και πώς η δική τους φωνή μπορεί να ασκεί επιρροή στην εκκλησία και οι ίδιοι να έχουν φήμη, κέρδος και θέση· σε αυτά τα πράγματα εστιάζουν κατά βάθος. Αυτά επιδιώκουν τέτοιοι άνθρωποι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. «Ανεξάρτητα από το ποια είναι η κατεύθυνση ή ο στόχος της επιδίωξής σου, εάν δεν κάτσεις να συλλογιστείς σχετικά με την επιδίωξη της φήμης και της θέσης και δυσκολεύεσαι πολύ να την παραμερίσεις, τότε αυτό θα επηρεάσει τη ζωή-είσοδό σου. Εφόσον στην καρδιά σου υπάρχει η θέση, αυτή θα είναι απόλυτα ικανή να ελέγχει και να επηρεάζει την κατεύθυνση της ζωής σου και τον στόχο της επιδίωξής σου, οπότε θα είναι πολύ δύσκολο να εισέλθεις στην αλήθεια-πραγματικότητα, πόσο μάλλον να επιτύχεις αλλαγές στη διάθεσή σου. Το αν τελικά καταφέρεις να κερδίσεις την έγκριση του Θεού είναι, φυσικά, αυτονόητο. Επιπλέον, εάν δεν μπορέσεις ποτέ να εγκαταλείψεις την επιδίωξή σου για τη θέση, αυτό θα επηρεάσει την ικανότητά σου να κάνεις το καθήκον σου σύμφωνα με τα πρότυπα, γεγονός το οποίο θα δυσχεράνει πολύ το να γίνεις ένα δημιούργημα που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Γιατί το λέω αυτό; Τίποτα δεν σιχαίνεται περισσότερο ο Θεός από το να επιδιώκουν οι άνθρωποι τη θέση, καθώς η επιδίωξη θέσης συνιστά σατανική διάθεση, είναι λάθος δρόμος· γεννιέται από τη διαφθορά του Σατανά, είναι κάτι που καταδικάζει ο Θεός, είναι αυτό ακριβώς που ο Θεός θα κρίνει και θα καθάρει. Ο Θεός δεν σιχαίνεται τίποτα περισσότερο από το να επιδιώκουν οι άνθρωποι τη θέση, κι όμως εσύ εξακολουθείς να ανταγωνίζεσαι πεισματικά για τη θέση, τη λατρεύεις και την προστατεύεις ανελλιπώς, προσπαθώντας πάντα να την αποκτήσεις. Δεν υπάρχει σε όλα αυτά λίγη από την ιδιότητα του ανταγωνισμού απέναντι στον Θεό; Δεν ορίζει ο Θεός τη θέση για τους ανθρώπους· ο Θεός παρέχει στους ανθρώπους την αλήθεια, την οδό και τη ζωή, ώστε τελικά να γίνουν δημιουργήματα που ανταποκρίνονται στα πρότυπα, μικρά και ασήμαντα δημιουργήματα, όχι άτομα που έχουν θέση και κύρος και τους σέβονται χιλιάδες άνθρωποι. Και έτσι, ανεξάρτητα από την οπτική γωνία από την οποία το κοιτάζει κανείς, η επιδίωξη θέσης είναι ο δρόμος προς την καταστροφή. Όσο λογική κι αν είναι η δικαιολογία σου για την αναζήτηση θέσης, αυτό το μονοπάτι εξακολουθεί να μην είναι σωστό και ο Θεός δεν το εγκρίνει. Όσο σκληρά κι αν προσπαθείς ή όσο μεγάλο κι αν είναι το τίμημα που πληρώνεις, αν επιθυμείς θέση, δεν θα σου τη δώσει ο Θεός· αν δεν σου τη δώσει ο Θεός, θα αποτύχεις αγωνιζόμενος να την αποκτήσεις, κι αν συνεχίσεις να αγωνίζεσαι, μόνο μια κατάληξη θα υπάρξει: Θα αποκαλυφθείς και θα αποκλειστείς· θα βρεθείς στον δρόμο προς την καταστροφή» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)].
Ο Θεός φανερώνει ότι οι αντίχριστοι θεωρούν τη φήμη και τη θέση πιο σημαντικές από την ίδια τους τη ζωή. Ο στόχος της επιδίωξής τους είναι να αποκτήσουν καλή φήμη και υψηλή θέση, και διαρκώς μηχανορραφούν μέσα στην καρδιά τους για το πώς να αποκτήσουν έρεισμα στον οίκο του Θεού και πώς να κάνουν τους άλλους να τους θαυμάζουν. Τη στιγμή που χάνουν τη φήμη, το κέρδος και τη θέση, και δεν έχουν πια τον θαυμασμό και τη λατρεία των αδελφών τους, χάνουν την ενέργειά τους και νιώθουν ότι η ζωή δεν έχει νόημα. Όταν έκανα σύγκριση με τον εαυτό μου, είδα ότι η συμπεριφορά μου ήταν ακριβώς ίδια με αυτή ενός αντίχριστου. Ζούσα με σατανικά δηλητήρια όπως «Να ξεχωρίζεις από τους υπόλοιπους», «Ο άνθρωπος αγωνίζεται να ανέβει προς τα πάνω· το νερό κυλάει προς τα κάτω», και «Ένας στρατιώτης που δεν θέλει να γίνει στρατηγός δεν είναι καλός στρατιώτης». Πίστευα ότι έπρεπε να ξεχωρίζω από τους υπόλοιπους για να ζήσω μια ζωή με νόημα και αξία. Στο σχολείο, μελετούσα σκληρά. Αφού εκλέχτηκα επιμελήτρια της τάξης, οι συμμαθητές μου με θαύμαζαν και με επαινούσαν όλοι. Ένιωθα πολύ περήφανη και σκεφτόμουν ότι άξιζε κάθε ταλαιπωρία. Μόλις βρήκα τον Θεό, είδα ότι το να είναι κανείς επικεφαλής είχε θέση και γόητρο, οπότε επιδίωκα πάντα να γίνω επικεφαλής. Όταν εκλέχτηκα επικεφαλής και κέρδισα την εκτίμηση των αδελφών μου, η καρδιά μου γλύκανε σαν το μέλι. Ένιωθα ότι υπήρχε κάτι για το οποίο άξιζε να αγωνίζομαι στην πίστη στον Θεό και στην εκτέλεση του καθήκοντός μου, οπότε συμμετείχα ενεργά σε όλες τις πτυχές του έργου, και ξενυχτούσα κάθε μέρα, χωρίς να κουράζομαι ποτέ. Όταν άκουσα τους ανώτερους επικεφαλής να λένε ότι δεν ήμουν κατάλληλη για επικεφαλής, μου ήρθε ο ουρανός σφοντύλι. Η σκέψη ότι δεν μπορούσα πια να είμαι επικεφαλής και ότι δεν θα λάμβανα ποτέ ξανά την εκτίμηση και τη λατρεία των αδελφών μου, και ότι ίσως ακόμη και να με διέκριναν, με έκανε να νιώθω ότι η ζωή μου είχε πιάσει πάτο. Βρισκόμουν σε τρομερή ψυχική οδύνη, και δεν είχα ενέργεια για τίποτα. Παραπονιόμουν μάλιστα για το ότι ο Θεός δεν μου είχε δώσει καλό επίπεδο, και περνούσα τις μέρες μου σαν χαμένη, ζούσα μέσα σε παρανοήσεις και απελπισία, χωρίς να φέρω φορτίο στο καθήκον μου και χωρίς να έχω αποτελέσματα στο έργο μου. Αντιμετώπιζα τη φήμη και τη θέση ως την ίδια μου τη ζωή, και τις θεωρούσα πιο σημαντικές από την επιδίωξη της αλήθειας και την καλή εκτέλεση του καθήκοντός μου. Όταν είχα θέση, επιδίωκα με ζήλο· αλλά όταν έχασα τη φήμη και τη θέση μου, ήταν σαν να μου είχαν ξεριζώσει την ψυχή, και έγινα αρνητική και αμελής στο καθήκον μου. Η επιθυμία μου για θέση ήταν πολύ ισχυρή! Είχα ξεκάθαρα χαμηλό επίπεδο και ήμουν αλαζονική, χωρίς ίχνος αλήθεια-πραγματικότητας, και ήμουν εντελώς ακατάλληλη να κάνω καθήκον επικεφαλής. Κι όμως, σκεφτόμουν διαρκώς να γίνω επικεφαλής, και δεν ήμουν πρόθυμη να είμαι μια συνηθισμένη εργάτρια που ασχολείται με τα κείμενα. Είχα ένα μάταιο όνειρο ότι μια μέρα θα μπορούσα να γίνω ξανά επικεφαλής και να απολαμβάνω τον θαυμασμό και τη λατρεία των αδελφών μου. Ήμουν τόσο αλαζονική και επηρμένη, και δεν είχα ίχνος λογικής. Επιθυμούσα να είμαι επικεφαλής όχι επειδή νοιαζόμουν για τις προθέσεις του Θεού ή για να ικανοποιήσω τον Θεό, ούτε επειδή επιδίωκα πραγματικά την αλήθεια για να σωθώ. Τα έκανα όλα για να ικανοποιήσω τη δική μου ματαιοδοξία και να απολαύσω τα οφέλη της θέσης. Βάδιζα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου! Αν συνέχιζα να επιδιώκω πεισματικά με αυτόν τον τρόπο, θα γινόμουν μόνο πιο επαναστατική και θα αντιστεκόμουν περισσότερο στον Θεό, θα πρόσβαλλα τελικά τη διάθεση του Θεού και θα αποκαλυπτόμουν και θα αποκλειόμουν από Αυτόν, ακριβώς όπως ένας αντίχριστος. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό τρόμαξα. Ένιωθα ότι η φύση και οι συνέπειες της επιδίωξης της φήμης και της θέσης ήταν πολύ σοβαρές. Δεν ήμουν επικεφαλής σήμερα επειδή μ’ αυτόν τον τρόπο ο Θεός κλάδεψε την επιθυμία μου για θέση, και με δίδαξε να υποτάσσομαι σε Αυτόν, να στέκομαι στη θέση ενός δημιουργήματος με υπακοή, και να κάνω καλά το καθήκον ενός δημιουργήματος. Έτσι με προστάτευε και με έσωζε ο Θεός. Η καρδιά μου γέμισε ευγνωμοσύνη για τον Θεό, και δεν ήθελα πια να επιδιώκω τη φήμη και τη θέση.
Στη συνέχεια, διάβασα μερικά ακόμη χωρία των λόγων του Θεού και βρήκα αρχές και ένα μονοπάτι άσκησης. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ο οίκος του Θεού χρησιμοποιεί τους ανθρώπους έτσι ώστε ο καθένας να αξιοποιείται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, προσαρμόζοντας τους ρόλους προκειμένου να ταιριάζουν στον καθένα, και το κάνει αυτό με απόλυτα σωστό τρόπο. Αν έχεις καλή ανθρώπινη φύση αλλά το επίπεδό σου είναι χαμηλό, τότε πρέπει να κάνεις καλά το καθήκον σου με όλη σου την καρδιά και με όλες σου τις δυνάμεις· δεν είναι απαραίτητο να είσαι επικεφαλής ή εργάτης για να σε εγκρίνει ο Θεός. Ακόμη κι αν είσαι πρόθυμος να καταβάλεις επίπονη προσπάθεια, αν δεν μπορείς να το κάνεις όπως οφείλει ένας επικεφαλής και δεν έχεις το επίπεδο που χρειάζεται για να είσαι επικεφαλής, αλλά υστερείς σ’ αυτό, τι πρέπει να κάνεις; Μην πιέζεις τον εαυτό σου και μη δυσκολεύεις τη ζωή σου· αν μπορείς να κουβαλήσεις 25 κιλά, τότε κουβάλησε 25 κιλά. Μην προσπαθείς να κάνεις επίδειξη πιέζοντας τον εαυτό σου πέρα από τα όριά σου, λέγοντας: “25 κιλά δεν είναι αρκετά. Θέλω να κουβαλήσω ακόμη περισσότερα. Θέλω να κουβαλήσω 50 κιλά. Είμαι πρόθυμος να το κάνω, ακόμη κι αν πεθάνω από εξάντληση!” Δεν είσαι ικανός για επικεφαλής ή εργάτης, αλλά αν συνεχίσεις να πιέζεις τον εαυτό σου πέρα από τα όριά σου για να κάνεις επίδειξη, ακόμη κι αν δεν εξαντληθείς, θα προκαλέσεις καθυστερήσεις στο εκκλησιαστικό έργο, θα επηρεάσεις την πρόοδο και την αποτελεσματικότητα του έργου και θα καθυστερήσεις την πρόοδο πολλών ανθρώπων στη ζωή· αυτή δεν είναι μια ευθύνη που μπορείς ν’ αναλάβεις» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (8)]. «Εάν το επίπεδό σου είναι χαμηλό, όμως παρά ταύτα ξοδεύεις όλο σου τον χρόνο θέλοντας να γίνεις επικεφαλής ή να αναλάβεις κάποιο σημαντικό καθήκον ή να είσαι υπεύθυνος για το συνολικό έργο ή να κάνεις κάτι που θα σου επιτρέψει να ξεχωρίσεις, τότε σου λέω το εξής: αυτό είναι φιλοδοξία. Η φιλοδοξία μπορεί να φέρει την καταστροφή, οπότε και θα πρέπει να είσαι επιφυλακτικός μ’ αυτήν. Όλοι οι άνθρωποι έχουν την επιθυμία να προοδεύσουν και είναι πρόθυμοι να αγωνιστούν προς την κατεύθυνση της αλήθειας, κι αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Μερικοί άνθρωποι έχουν επίπεδο, πληρούν τα κριτήρια για να είναι επικεφαλής και μπορούν να προσπαθήσουν προς την κατεύθυνση της αλήθειας, κι αυτό είναι καλό. Άλλοι δεν έχουν επίπεδο, άρα πρέπει να παραμείνουν προσηλωμένοι στο καθήκον τους, εκτελώντας σωστά το καθήκον που έχουν μπροστά τους και κάνοντάς το σύμφωνα με τις αρχές και τις απαιτήσεις του οίκου του Θεού· γι’ αυτούς, τούτο είναι καλύτερο, πιο ασφαλές, πιο ρεαλιστικό» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (5)]. «Για να γίνει κανείς επικεφαλής ή εργάτης, χρειάζεται να έχει ένα ορισμένο επίπεδο. Το επίπεδο ενός ανθρώπου καθορίζει την εργασιακή του ικανότητα και τον βαθμό στον οποίο αντιλαμβάνεται τις αλήθεια-αρχές. Αν το επίπεδό σου είναι κάπως χαμηλό και δεν έχεις αρκετά βαθιά κατανόηση της αλήθειας, αλλά είσαι σε θέση να ασκηθείς στον βαθμό που κατανοείς και μπορείς να κάνεις πράξη τα όσα κατανοείς, ενώ στην καρδιά σου είσαι αγνός και ειλικρινής, δεν μηχανορραφείς για τίποτα προς όφελός σου ούτε επιδιώκεις φήμη, κέρδος και θέση και μπορείς να αποδεχθείς την εξονυχιστική εξέταση από τον Θεό, τότε είσαι σωστός άνθρωπος» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (20)]. Μόλις διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι στον οίκο Του, το να είναι κανείς επικεφαλής ή εργάτης απαιτεί όχι μόνο να επιδιώκει την αλήθεια αλλά και να έχει ένα ορισμένο επίπεδο και εργασιακή ικανότητα. Μόνο τότε μπορεί να κάνει καλά το έργο της εκκλησίας. Η εκκλησία μού είχε δώσει ευκαιρίες να εκπαιδευτώ ως επικεφαλής στο παρελθόν, και είχα εργαστεί σκληρά στην επιδίωξή μου. Αν και μπορούσα να λύσω τα προβλήματα και τις δυσκολίες των αδελφών σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, όταν επρόκειτο για σημαντικά ζητήματα όπως η επιλογή και ο διορισμός ανθρώπων ή το έργο λήψης αποφάσεων, δεν διέκρινα τους ανθρώπους ούτε μπορούσα να κάνω σωστές επιλογές. Ήξερα κάποιες αρχές σε επίπεδο δόγματος, αλλά έκανα πάντα λάθη όταν τις εφάρμοζα στην πράξη. Ήμουν, επίσης, αλαζονική και δεν άκουγα τις προτάσεις των άλλων, και επέλεγα και διόριζα πάντα ακατάλληλους ανθρώπους, πράγμα που διατάρασσε και αναστάτωνε το έργο της εκκλησίας. Είδα ότι το επίπεδό μου ήταν πραγματικά χαμηλό. Αν συνέχιζα ως επικεφαλής, όχι μόνο θα έβλαπτα τους αδελφούς και τις αδελφές, αλλά θα διατάρασσα και θα αναστάτωνα το έργο της εκκλησίας. Τώρα, η εκκλησία μού ανέθεσε κειμενικό καθήκον με βάση το επίπεδο και τα δυνατά μου σημεία, πράγμα που αξιοποιεί στο έπακρο τις ικανότητές μου και είναι στα μέτρα μου. Λειτουργεί, επίσης, ως προστασία μου. Η επιθυμία μου για φήμη και θέση είναι τόσο ισχυρή που, αν ήμουν επικεφαλής, θα είχα την ανεξέλεγκτη τάση να μοχθώ για τη θέση, να επιδεικνύομαι με κάθε ευκαιρία στο έργο και τα κηρύγματά μου, και δεν θα μπορούσα να γαληνέψω ενώπιον του Θεού για να αναζητήσω τις αλήθεια-αρχές. Θα προκαλούσα, επίσης, διατάραξη και αναστάτωση για να ικανοποιήσω τη φιλοδοξία μου για θέση και θα βάδιζα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου. Οπότε, είναι στην πραγματικότητα καλό για μένα που δεν είμαι επικεφαλής. Τώρα, στο κειμενικό μου καθήκον, μπορώ να ησυχάσω την καρδιά μου περισσότερο για να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού και να συλλογίζομαι την αλήθεια. Αυτό με βοηθά να κάνω αυτοκριτική και να γνωρίσω τον εαυτό μου, και είναι ωφέλιμο για τη ζωή-είσοδό μου. Περιορίζει, επίσης, την αλαζονεία και τη φιλοδοξία μου, και με προστατεύει. Αυτή είναι η φιλόπονη πρόθεση του Θεού. Οφείλω να υποταχθώ στις ρυθμίσεις της εκκλησίας, να σταθώ στη σωστή μου θέση και να κάνω καλά το κειμενικό μου καθήκον. Όταν το σκέφτηκα έτσι, η καρδιά μου φωτίστηκε πολύ. Ένιωσα σαν να είχα αφήσει κάτω ένα βαρύ φορτίο, και ένιωσα πολύ πιο απελευθερωμένη.
Μια μέρα, έμαθα ότι η αδελφή Τσι Για είχε εκλεγεί επικεφαλής εκκλησίας, και ένιωσα ένα τσίμπημα ζήλιας. «Εκείνη έχει καλό επίπεδο και μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο ως επικεφαλής στην εκκλησία, αλλά εγώ μπορώ να κάνω μόνο κειμενικό καθήκον. Δεν θα έχω ποτέ την ευκαιρία να γίνω επικεφαλής και να με θαυμάζουν ξανά». Όταν αποκαλύφθηκαν αυτές οι σκέψεις, συνειδητοποίησα γρήγορα ότι η επιθυμία μου για θέση φούντωνε ξανά, οπότε επαναστάτησα ενάντια στις σκέψεις μου. Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Ως μέλος της δημιουργημένης ανθρωπότητας, πρέπει να μένεις στην κατάλληλη θέση σου και να συμπεριφέρεσαι με ευπρέπεια. Να είσαι προσηλωμένος με αίσθημα καθήκοντος σ’ αυτό που σου έχει εμπιστευτεί ο Δημιουργός. Να μην παρεκτρέπεσαι ούτε να κάνεις πράγματα που ξεπερνούν το εύρος των δυνατοτήτων σου ή που είναι δυσάρεστα για τον Θεό. Μην επιδιώκεις να γίνεις σπουδαίος, υπεράνθρωπος ή μεγαλοπρεπής και μην επιδιώκεις να γίνεις Θεός. Όλα αυτά είναι επιθυμίες που οι άνθρωποι δεν πρέπει να έχουν» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Α΄). «Οι ρόλοι δεν είναι ίδιοι. Υπάρχει ένα σώμα. Ο καθένας από εσάς πρέπει να κάνει το καθήκον του, και ο καθένας από εσάς πρέπει να είναι στη θέση του κάνοντας το καλύτερο δυνατό —για κάθε σπίθα πρέπει να υπάρχει μία λάμψη φωτός— και πρέπει να επιδιώκετε την ωριμότητα στη ζωή. Έτσι θα είμαι ικανοποιημένος» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 21). Όταν συλλογίστηκα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα την πρόθεσή Του. Ο Θεός δίνει στον καθένα διαφορετικό επίπεδο και ρυθμίζει διαφορετικά καθήκοντα γι’ αυτούς· δεν υπάρχουν υψηλά ή χαμηλά καθήκοντα. Θα πρέπει να σταθώ στη δική μου θέση, να επιδιώκω την αλήθεια και να κάνω καλά το καθήκον μου για να παρηγορήσω την καρδιά του Θεού. Αυτό έχει το μεγαλύτερο νόημα. Όταν το σκέφτηκα αυτό, μπόρεσα να γαληνέψω την καρδιά μου για το καθήκον μου. Μερικές φορές, όταν δεν έκανα καλά το καθήκον μου, συλλογιζόμουν πού υστερούσα και πώς θα μπορούσα να βελτιωθώ και να κάνω σημαντική πρόοδο. Μόλις ασκήθηκα έτσι λίγο καιρό, μπόρεσα να φέρω μερικά καλά αποτελέσματα στο καθήκον μου. Δόξα τω Θεώ που με καθοδήγησε να κάνω αυτές τις αλλαγές!
