30. Όταν γκρεμίστηκαν οι ελπίδες μου για τον γιο μου
Γεννήθηκα σε οικογένεια διανοούμενων. Οι γονείς μου με δίδαξαν ότι «Οι άλλες επιδιώξεις είναι μικρές, τα βιβλία τις ξεπερνούν όλες», «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του όπου μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει» και «Να ξεχωρίζεις από τους υπόλοιπους και να φέρνεις τιμή στους προγόνους σου». Αποδέχτηκα αυτές τις σκέψεις και τις ιδέες στην καρδιά μου, και ανέκαθεν εργαζόμουν σκληρά προς αυτήν την κατεύθυνση. Ήθελα να αλλάξω το πεπρωμένο μου αποκτώντας γνώσεις και πίστευα ότι αν έμπαινα στο πανεπιστήμιο, θα έβρισκα μια αξιοσέβαστη δουλειά. Θα μπορούσα να κάθομαι σε ένα γραφείο χωρίς να κάνω σκληρή σωματική εργασία, και ο κόσμος θα με είχε σε υπόληψη. Παρ’ όλα αυτά, τα πράγματα δεν πήγαν όπως ήθελα και δεν μπήκα στο πανεπιστήμιο. Αργότερα, έγινα εργάτρια σε ένα εργοστάσιο προϊόντων τσιμέντου. Αφότου παντρεύτηκα, η πεθερά μου με απεχθανόταν επειδή ήμουν μια συνηθισμένη εργάτρια και μου έκανε συχνά τη ζωή δύσκολη. Έλεγε ότι δεν ήμουν παρά μια άθλια εργάτρια. Δεν τολμούσα να πω ούτε λέξη όταν η πεθερά μου έκανε αυτά τα κοροϊδευτικά και υποτιμητικά σχόλια, και στενοχωριόμουν πολύ. Αποφάσισα να παρακολουθήσω ακαδημαϊκά μαθήματα καθώς μεγάλωνα τον γιο μου, έτσι ώστε να μπω στο πανεπιστήμιο για να μπορέσω να γίνω στέλεχος και να μη με βλέπει πλέον υποτιμητικά η πεθερά μου.
Το 1986, έδωσα τελικά εξετάσεις εισαγωγής στο πανεπιστήμιο και πήρα ένα πτυχίο διετών σπουδών όπως ακριβώς ήλπιζα. Μετά την αποφοίτηση, επέστρεψα στο εργοστάσιο και έγινα στέλεχος εκεί. Αργότερα, πήρα προαγωγή σε διευθύντρια μιας μονάδας τους εργοστασίου. Οι συμμαθητές και οι συνάδελφοί μου με θαύμαζαν πάρα πολύ κι έλεγαν ότι ήμουν δυνατή γυναίκα. Επίσης, με επαινούσαν και οι συγγενείς και οι φίλοι μου. Όταν περπατούσα στον δρόμο, όσοι με ήξεραν με χαιρετούσαν εγκάρδια. Η πεθερά μου άλλαξε και αυτή στάση, και μου μιλούσε πάντα με χαμόγελο. Καυχιόταν μάλιστα στους γείτονες για τις ικανότητές μου. Μπορούσα επιτέλους να κυκλοφορώ με το κεφάλι ψηλά. Αναστέναξα με ανακούφιση: «Έχει μεγάλη διαφορά να έχεις θέση απ’ το να μην έχεις! Χωρίς γνώσεις και θέση, δεν είσαι παρά άνθρωπος κατώτερης τάξης κι οι άλλοι σε βλέπουν υποτιμητικά». Καθώς απολάμβανα τον έπαινο των άλλων, μου πέρασε απ’ το μυαλό ότι δεν έπαυα να έχω μια ευθύνη: Έπρεπε να καλλιεργήσω τον γιο μου σωστά, έτσι ώστε να αποκτήσει περισσότερες γνώσεις και να μπει στο πανεπιστήμιο όπως εγώ. Έτσι, θα με ξεπερνούσε στο μέλλον και θα κατάφερνε να επιδιώξει μια καριέρα στη δημόσια διοίκηση, να αποκτήσει μεγαλύτερη εξουσία και θέση, να ξεχωρίσει απ’ τους υπόλοιπους και να τιμήσει τους προγόνους μας. Τότε, ως μητέρα του, θα μπορούσα και εγώ να απολαύσω εξ αντανακλάσεως τη δόξα του. Όταν ο γιος μου πήγε γυμνάσιο, χρησιμοποίησα τις επαφές μου για να τον βάλω στο καλύτερο σχολείο, και του έλεγα συχνά να μελετάει σκληρά, τον ενθάρρυνα να είναι φιλόδοξος και τον δίδαξα ότι μόνο μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο θα μπορούσε να βρει καλή δουλειά και να έχει λαμπρό μέλλον. Ο γιος μου δεν με απογοήτευσε. Η ακαδημαϊκή του επίδοση ήταν πάντα ανάμεσα στις έξι καλύτερες στην τάξη του. Ο καθηγητής του μου είπε: «Πρέπει να καλλιεργήσετε τον γιο σας σωστά. Είναι πανέξυπνος και έχει τη δυνατότητα να περάσει στο Πανεπιστήμιο της Τσινγκχούα ή του Πεκίνου». Όταν άκουσα τον καθηγητή του, χάρηκα πάρα πολύ και σκέφτηκα: «Ο γιος μου είναι έξυπνος. Θα περάσει εύκολα σε κορυφαίο πανεπιστήμιο. Θα του είναι παιχνιδάκι να βρει καλή δουλειά στο μέλλον». Είχα επιτυχημένη καριέρα και ο γιος μου τα πήγαινε πολύ καλά στο σχολείο, πράγμα που με γέμισε με ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που συνέβη στη συνέχεια ήταν εντελώς αναπάντεχο.
Απ’ το δεύτερο μισό του 1995 και μετά, η μονάδα του εργοστασίου που διεύθυνα έγινε από κερδοφόρα ζημιογόνα. Ανησύχησα πάρα πολύ. Σαν να μην έφτανε αυτό, αρρώστησα σοβαρά με φυματίωση και ήμουν τόσο αδύναμη, που δεν μπορούσε να πηγαίνω για δουλειά πια. Επειδή τερμάτισα τη σύμβαση νωρίτερα, το εργοστάσιο δεν με πλήρωσε. Εκείνη την περίοδο, ο άντρας μου ήταν ήδη πολλά χρόνια απολυμένος και δεν είχε καταφέρει να βρει κατάλληλη δουλειά. Είχαμε αγοράσει ένα διαμέρισμα και οι οικονομίες μας είχαν σχεδόν εξανεμιστεί. Ο γιος μου ετοιμαζόταν να πάει λύκειο, το οποίο ήταν ακριβό. Χωρίς πηγή εισοδήματος, πώς θα συνεχίζαμε να τον στηρίζουμε στις σπουδές του; Αργότερα, ο άντρας μου μου ζήτησε να στήσουμε έναν πάγκο στον δρόμο για να πουλάμε παραπανίσια αγαθά. Ήμουν καταστενοχωρημένη εκείνη την περίοδο και σκέφτηκα: «Ήμουν αξιοσέβαστη διευθύντρια εργοστασίου, αλλά έφτασα πλέον σε σημείο να αναγκάζομαι να πουλάω πράγματα στον δρόμο για να βγάζω τα προς το ζην. Αν με δουν οι συνάδελφοί μου απ’ το εργοστάσιο ή οι άνθρωποι που με ξέρουν, θα ρεζιλευτώ εντελώς!» Παρ’ όλα αυτά, σκέφτηκα: «Μπορεί να ρεζιλευτώ τώρα, αλλά όταν ο γιος μου αποφοιτήσει απ’ το πανεπιστήμιο και γίνει επιτυχημένος, θα μου φέρει κύρος. Για να αποταμιεύσω χρήματα για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση του γιου μου, αξίζει να ρεζιλευτώ και να υποφέρω λίγο».
Τον Απρίλιο του 1998, είχα την τύχη να αποδεχτώ το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Την ίδια χρονιά, ο γιος μου ξεκίνησε λύκειο. Κατάλαβα απ’ τα λόγια του Θεού ότι αυτό το στάδιο του έργου του Θεού είναι το τελικό Του έργο για να σώσει την ανθρωπότητα και ότι, αν οι άνθρωποι δεν πιστέψουν στον Θεό και δεν αποδεχτούν τη σωτηρία απ’ Αυτόν, όσες γνώσεις κι αν αποκτήσουν ή όσο καλό πτυχίο και θέση κι αν έχουν, θα χαθούν στο τέλος. Όμως, είχα βαθιά ριζωμένες μέσα μου τις σκέψεις και τις ιδέες της επιδίωξης των γνώσεων για να αλλάξει το πεπρωμένο, και ήλπιζα ακόμη ότι ο γιος μου θα ξεχώριζε απ’ τους υπόλοιπους και θα τιμούσε τους προγόνους μας. Αναπάντεχα, όταν ο γιος μου πήγαινε πρώτη λυκείου, αποφάσισε ότι δεν ήθελε να σπουδάσει και ότι προτιμούσε να πάει στρατό. Ξαφνιάστηκα και σκέφτηκα: «Η δουλειά του στρατιώτη είναι δύσκολη. Τι προοπτική για μελλοντική ανάπτυξη έχει; Μόνο μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο και παίρνοντας ένα καλό πτυχίο μπορείς να βρεις καλή δουλειά. Μόνο τότε θα έχεις την ευκαιρία να πάρεις ένα υψηλό και καλά αμειβόμενο πόστο ως αξιωματούχος και να γίνεις άνθρωπος με υπόσταση». Δεν γινόταν σε καμία περίπτωση να αφήσω τον γιο μου να κάνει αυτό που ήθελε. Έτσι, προσπάθησα να τον πείσω με ήπιο τρόπο, λέγοντας: «Αγόρι μου, είσαι πανέξυπνος. Όλοι οι καθηγητές λένε ότι έχεις σοβαρές πιθανότητες να περάσεις στο Πανεπιστήμιο της Τσινγκχούα ή του Πεκίνου. Απομένουν μόλις δύο χρόνια για τις εισαγωγικές εξετάσεις του πανεπιστημίου. Αν παρατήσεις το σχολείο και πας στρατό τώρα, θα το μετανιώνεις για το υπόλοιπο της ζωής σου. Όταν οι στρατιώτες απολύονται, κατατάσσονται πάντα ως εργάτες όποια δουλειά κι αν τους ανατεθεί και δεν έχουν περιθώριο για ανάπτυξη. Μπορείς να βρεις καλή δουλειά μόνο αν έχεις πτυχίο πανεπιστημίου. Στη χειρότερη περίπτωση, θα βρεις μια δουλειά γραφείου, κάπου επίσημα, ένα καταξιωμένο πόστο. Αν δουλέψεις σκληρά, θα έχεις πολλές ευκαιρίες για προαγωγή. Μπορείς να αποκτήσεις έρεισμα σε αυτήν την κοινωνία μόνο αν έχεις επιτυχημένη καριέρα και θέση. Στις μέρες μας, ο ανταγωνισμός στην κοινωνία είναι άγριος. Χωρίς γνώσεις και πτυχίο, είσαι κατώτερος άνθρωπος. Σ’ τα λέω όλα αυτά για τις μελλοντικές σου προοπτικές». Μετά από επανειλημμένες προσπάθειες να τον πείσω, συνέχισε να πηγαίνει σχολείο, αν και απρόθυμα. Ένα πρωί, ο άντρας μου είδε ότι ο γιος μας δεν ήθελε να πάει σχολείο και χάζευε στο σπίτι, οπότε τον έδειρε. Ο γιος μου το έσκασε αμέσως απ’ το σπίτι και τον βρήκαμε αργά το απόγευμα. Ήξερα ότι το παιδί μου δεν ήθελε να σπουδάσει και ότι προτιμούσε να πάει στρατό, αλλά δεν γινόταν να τον αφήσω. Προσπάθησα με κάθε τρόπο να τον πείσω, και τελικά, αν και απρόθυμα, συμφώνησε να πάει σχολείο. Αν και ο γιος μου ήταν κατσουφιασμένος κάθε μέρα και δεν ήθελε καν να μας μιλάει, σκέφτηκα: «Είτε το καταλαβαίνεις είτε όχι, όταν γίνεις διάσημος και επιτυχημένος στο μέλλον, θα κατανοήσεις τη φιλόπονη πρόθεσή μας». Αργότερα, έγινε όντως δεκτός στο πανεπιστήμιο, και χάρηκα πολύ. Οι ελπίδες μου όλα αυτά τα χρόνια είχαν τελικά ευοδωθεί. Παρ’ όλα αυτά, αν και ήμουν χαρούμενη, ανησυχούσα επίσης για το κόστος της φοίτησης στο πανεπιστήμιο. Εκείνη την περίοδο, δεν περίσσευαν χρήματα στην οικογένειά μας για να τον σπουδάσουμε, οπότε πούλησα το διαμέρισμα για το οποίο είχα εργαστεί σκληρά τη μισή ζωή μου προκειμένου να πληρώσω τα δίδακτρα του γιου μου, και νοίκιασα ένα απλοϊκό διαμέρισμα για να μένω. Όταν ήταν έτοιμος να αποφοιτήσει, πλήρωσα κάποιον 10.000 γιουάν για να του εξασφαλίσω δουλειά σε τράπεζα. Έκανα όλες τις προετοιμασίες για τον γιο μου, και περίμενα απλώς να πάρει το πτυχίο του και να αρχίσει να εργάζεται στην τράπεζα. Παρ’ όλα αυτά, συνέβη κάτι αναπάντεχο πάλι.
Μια μέρα του Σεπτεμβρίου, ο γιος μου μου είπε ότι είχε παρατήσει το πανεπιστήμιο στο τελευταίο έτος. Δεν πλήρωσε τα δίδακτρά του, οπότε δεν μπορούσε να πάρει το πτυχίο του. Όταν το άκουσα, δεν πίστευα στα αφτιά μου. Μήπως είχα ακούσει λάθος; Παρ’ όλα αυτά, όταν τον είδα ατάραχο, κατάλαβα ότι ήταν αλήθεια και δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Έκλαιγα καθώς του παραπονιόμουν και τον κατσάδιαζα. Θύμωσα τόσο, που ένιωσα παντελώς αδύναμη. Σκέφτηκα: «Δουλεύω σκληρά όλα αυτά τα χρόνια για να δημιουργήσω τις συνθήκες για να πάει πανεπιστήμιο. Ήλπιζα απλώς να γίνει επιτυχημένος και να με δοξάσει ως μητέρα του. Δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που έκανε. Πώς θα αντικρίσω τον κόσμο μετά απ’ αυτό;» Εκείνη την περίοδο, ήθελα πραγματικά να πιάσω ένα γυμνό καλώδιο με τα χέρια μου και να δώσω ένα τέλος. Δεν ήθελα να φάω και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Το μυαλό μου ήταν γεμάτο ανησυχίες για το μέλλον του παιδιού μου. «Τι πρέπει να κάνω στο μέλλον;» σκέφτηκα. «Έχω πουλήσει το διαμέρισμα για να στηρίξω την εκπαίδευσή του, και δεν έχουμε καν σταθερό μέρος να μείνουμε. Καταστράφηκε μισή ζωή σκληρής δουλειάς». Όταν ο πόνος μου έφτασε στο αποκορύφωμά του, προσήλθα ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα να με απαλλάξει απ’ τον πόνο μου.
Καθώς αναζητούσα, άκουσα έναν ύμνο των λόγων του Θεού: Η μοίρα του ανθρώπου ελέγχεται απ’ τα χέρια του Θεού. «Η μοίρα του ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Είσαι ανίκανος να ελέγξεις τον εαυτό σου: Παρά το γεγονός ότι ο άνθρωπος μονίμως τρέχει και μένει απασχολημένος για δικό του λογαριασμό, παραμένει ανίκανος να ελέγξει τον εαυτό του. Εάν μπορούσες να γνωρίζεις τις προσωπικές προοπτικές σου, αν μπορούσες να ελέγχεις τη μοίρα σου, θα εξακολουθούσες να αποτελείς δημιουργημένο ον; Εν ολίγοις, ανεξάρτητα από το πώς εργάζεται ο Θεός, ολόκληρο το έργο Του υλοποιείται προς χάριν του ανθρώπου. Πάρε, για παράδειγμα, τους ουρανούς και τη γη, και όλα τα πράγματα που δημιούργησε ο Θεός, για να υπηρετούν τον άνθρωπο: Το φεγγάρι, τον ήλιο και τα αστέρια που δημιούργησε για τον άνθρωπο, τα ζώα και τα φυτά, την άνοιξη, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο και τον χειμώνα, και ούτω καθεξής —όλα έχουν φτιαχτεί προς χάριν της ύπαρξης του ανθρώπου. Και έτσι, ανεξάρτητα από το πώς παιδεύει και κρίνει τον άνθρωπο ο Θεός, όλα γίνονται προς χάριν της δικής του σωτηρίας. Παρόλο που απογυμνώνει τον άνθρωπο από τις σαρκικές ελπίδες του, το πράττει για χάρη του εξαγνισμού του ανθρώπου, κι ο εξαγνισμός του ανθρώπου γίνεται προκειμένου να μπορέσει να επιβιώσει. Αφού ο προορισμός του ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια του Δημιουργού, πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος να ελέγχει εαυτόν;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αποκαθιστώντας την κανονική ζωή του ανθρώπου και οδηγώντας τον σε έναν θαυμαστό προορισμό). Άκουσα αυτόν τον ύμνο ξανά και ξανά, και καθώς αναλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος του πεπρωμένου κάθε ανθρώπου και το καθορίζει. Όσο σκληρά κι αν προσπαθείς ή πασχίζεις, δεν μπορείς να αλλάξεις το μέλλον και το πεπρωμένο σου, πόσο μάλλον να αλλάξεις το πεπρωμένο άλλων. Σκέφτηκα το πρώτο μισό της ζωής μου. Θέλησα να αλλάξω το πεπρωμένο μου αποκτώντας περισσότερες γνώσεις, αλλά αργότερα, το εργοστάσιο έγινε ζημιογόνο και αρρώστησα. Δεν είχα την ενέργεια να διευθύνω το εργοστάσιο και δεν είχα άλλη επιλογή απ’ το να παραιτηθώ. Δεν μπορούσα να ανταποκριθώ. Έδινα διδάγματα στον γιο μου με λόγια και με πράξεις από τότε που ήταν μικρός, ελπίζοντας να πάει πανεπιστήμιο και να γίνει αξιωματούχος όπως ήθελα. Αγωνίστηκα και θυσίασα μισή ζωή με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα για να το πετύχω, αλλά δεν έκανε αυτό που ήθελα, και στο τέλος, δεν πήρε ποτέ το πτυχίο του απ’ το πανεπιστήμιο. Αυτά τα γεγονότα με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι δεν ελέγχω εγώ το αν ο γιος μου έχει καλό μέλλον και πεπρωμένο. Όσο σκληρά κι αν πάσχισα και όσες θυσίες κι αν έκανα, ήταν όλα μάταια. Επειδή είμαι ένα μικρό δημιούργημα, ο Θεός είναι κυρίαρχος της μοίρας μου και της μοίρας του γιου μου, Αυτός τις καθορίζει. Δεν μπορώ καν να ελέγξω το δικό μου πεπρωμένο, αλλά θέλησα να ελέγξω το μέλλον και το πεπρωμένο του γιου μου. Ήμουν πολύ αδαής και αλαζονική! Ο λόγος για τον οποίον πονούσα τόσο πολύ ήταν ότι δεν κατανοούσα καθόλου την κυριαρχία του Θεού και δεν μπορούσα να υποταχτώ σε αυτήν. Όταν το κατάλαβα, έγινα πρόθυμη να υποταχτώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, και να σταματήσω να παραπονιέμαι για τον γιο μου. Αν ζήσει μια συνηθισμένη ζωή, αυτό θα οφείλεται στην κυριαρχία και τον καθορισμό του Θεού, και πρέπει να τον εμπιστευτώ στον Θεό και να αφήσω τη φύση να κάνει τη δουλειά της.
Στη συνέχεια, δεν σταμάτησα να αναρωτιέμαι: Γιατί πόνεσα τόσο όταν δεν πήρε πτυχίο ο γιος μου; Γιατί απέδιδα τόση σημασία στις γνώσεις και τα πτυχία; Ποια ήταν η αιτία; Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Κάποιοι θεωρούν τη γνώση πολύτιμη σ’ αυτόν τον κόσμο και πιστεύουν ότι όσο περισσότερες γνώσεις έχουν τόσο μεγαλύτερη θέση έχουν και τόσο καλύτεροι, τόσο πιο διακεκριμένοι και καλλιεργημένοι είναι. Με δεδομένο αυτό, δεν μπορούν να κάνουν χωρίς τη γνώση. Κάποιοι πιστεύουν ότι, αν κάνεις εκτενείς σπουδές και εμπλουτίσεις τις γνώσεις σου, τότε θα τα έχεις όλα. Θα έχεις θέση, χρήματα, καλή δουλειά, ευοίωνο μέλλον· πιστεύουν ότι είναι αδύνατο να ζήσεις σ’ αυτόν τον κόσμο χωρίς γνώσεις. Όποιον δεν έχει γνώσεις όλοι τον υποτιμούν. Θα υφίσταται διακρίσεις και κανείς δεν θα θέλει επαφές μαζί του· όσοι δεν έχουν γνώσεις μπορούν να ζήσουν μόνο στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα. Γι’ αυτό, οι άνθρωποι λατρεύουν τη γνώση και τη θεωρούν εξαιρετικά υψηλή και σημαντική —ακόμη περισσότερο και απ’ την αλήθεια. […] Όπως και να το δει κανείς, αυτή είναι μια πτυχή των σκέψεων και απόψεων των ανθρώπων. Ένα αρχαίο ρητό λέει: “Διάβασε δέκα χιλιάδες βιβλία, ταξίδεψε δέκα χιλιάδες μίλια”. Τι σημαίνει όμως αυτό; Σημαίνει ότι όσο περισσότερο διαβάζεις τόσο περισσότερες γνώσεις και τόσο περισσότερη ευημερία θα έχεις. Θα σε εκτιμούν όλες οι ομάδες ανθρώπων και θα έχεις θέση. Όλοι κατά βάθος κάνουν τέτοιες σκέψεις. Αν κάποιος δεν μπορέσει να πάρει πτυχίο επειδή δεν μεγάλωσε σε καλές οικογενειακές συνθήκες, θα το μετανιώνει μια ζωή και θα πιστεύει ακράδαντα ότι τα παιδιά και τα εγγόνια του θα πρέπει να μελετούν περισσότερο, να πάρουν πτυχίο ή ακόμη και να πάνε για σπουδές στο εξωτερικό. Τέτοια δίψα έχουν όλοι για γνώση και έτσι έχουν στο μυαλό τους, βλέπουν και αντιμετωπίζουν τη γνώση. Πολλοί γονείς, λοιπόν, δεν λυπούνται κόπους και έξοδα για την ανατροφή των παιδιών τους· φτάνουν ακόμη και στο σημείο να σπαταλήσουν την οικογενειακή περιουσία, και όλα αυτά για να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Και πώς πειθαρχούν ορισμένοι γονείς τα παιδιά τους; Τους επιτρέπουν να κοιμηθούν μόνο τρεις ώρες, τα αναγκάζουν να μελετούν και να διαβάζουν συνέχεια ή τα αναγκάζουν να δένουν τα μαλλιά τους στο ταβάνι όπως έκαναν οι αρχαίοι, μην αφήνοντάς τα να κοιμηθούν καθόλου. Τέτοιες ιστορίες, τέτοιες τραγωδίες, συνέβαιναν πάντα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και είναι οι συνέπειες της δίψας και της λατρείας των ανθρώπων για γνώση» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Το μονοπάτι άσκησης προς την αλλαγή διάθεσης). Τα λόγια του Θεού άγγιξαν την καρδιά μου. Ο Θεός φανέρωσε επακριβώς την οπτική που έτρεφα. Δεσμευόμουν από σατανικές σκέψεις και ιδέες όπως «Οι άλλες επιδιώξεις είναι μικρές, τα βιβλία τις ξεπερνούν όλες», «Διάβασε δέκα χιλιάδες βιβλία, ταξίδεψε δέκα χιλιάδες μίλια» και «Η γνώση μπορεί ν’ αλλάξει τη μοίρα σου», και λάτρευα ιδιαιτέρως τις γνώσεις. Πίστευα ότι οι γνώσεις θα οδηγούσαν σε ένα λαμπρό μέλλον, όπου θα μπορούσες να είσαι ανώτερος άνθρωπος και να σε θαυμάζει ο κόσμος. Μόνο τότε θα είχε αξία η ζωή. Πίστευα ότι χωρίς γνώσεις και πτυχίο, θα αναγκαζόσουν να μοχθήσεις σκληρά και να ζήσεις μια ζωή μες στην κατωτερότητα, να σε βλέπει υποτιμητικά ο κόσμος, και να παραμείνεις στον πάτο της κοινωνίας όλη σου τη ζωή, χωρίς να καταφέρεις ποτέ να προχωρήσεις. Πίστευα ότι με τις γνώσεις, μπορούσες να έχεις τα πάντα, οπότε δεν σταμάτησα να προσπαθώ να αποκτήσω γνώσεις, ακόμη και όταν παντρεύτηκα και έκανα παιδί. Όταν αποφοίτησα απ’ το πανεπιστήμιο και επέστρεψα στο εργοστάσιο, έγινα αμέσως στέλεχος, και μετά, πήρα σταδιακά προαγωγές και μου εμπιστεύτηκαν σημαντικούς ρόλους. Πριν περάσει πολύς καιρός, η τριμελής οικογένειά μας μετακόμισε σε ένα ευρύχωρο διαμέρισμα, και όλοι όσοι με έβλεπαν με κοίταζαν με ζήλια και με χαιρετούσαν προνοητικά. Όλοι οι υπάλληλοι στο εργοστάσιο με σέβονταν πάρα πολύ. Απέκτησα τη φήμη και το κέρδος που ήθελα, και πίστευα ότι όλα αυτά προήλθαν απ’ τις γνώσεις που είχα αποκομίσει μέσα απ’ τη σκληρή μελέτη και απ’ το πτυχίο που πήρα. Επομένως, πείστηκα ακόμη περισσότερο ότι οι γνώσεις μπορούσαν να αλλάξουν το πεπρωμένο κάποιου, και ήλπιζα ότι ο γιος μου θα έπαιρνε ένα καλό πτυχίο και θα γινόταν επιτυχημένος και διάσημος στο μέλλον, έτσι ώστε να τον θαυμάζουν ο κόσμος και να απολαύσω εξ αντανακλάσεως τη δόξα του. Όταν μου είπε ότι ήθελε να πάει στρατό, δεν τον ρώτησα τι πραγματικά σκεφτόταν. Αντιθέτως, πίστεψα απλώς ότι δεν θα είχε καλό μέλλον αν πήγαινε στρατό και δεν θα τον θαύμαζε ο κόσμος, οπότε, τον ανάγκασα να πάει πανεπιστήμιο. Για να σπουδάσει ο γιος μου, πούλησα το διαμέρισμα για το οποίο είχα δουλέψει τη μισή ζωή μου να αγοράσω. Όταν έμαθα ότι ο γιος μου δεν πλήρωσε τα δίδακτρα του τελευταίου έτους και δεν θα έπαιρνε πτυχίο, οι ελπίδες μου γκρεμίστηκαν οριστικά και έζησα μέσα στην απόλυτη απελπισία. Θέλησα μάλιστα να βάλω ένα τέλος. Η φήμη και το κέρδος με είχαν πραγματικά τυφλώσει. Στην πραγματικότητα, τα πεπρωμένα όλων είναι στα χέρια του Θεού και δεν αλλάζουν με την απόκτηση γνώσεων. Σκέφτηκα τον γείτονά μου, τον επικεφαλής τμήματος Γουάνγκ, ο οποίος είχε ελάχιστη μόρφωση, αλλά είναι τώρα επικεφαλής τμήματος στο Γραφείο Προσωπικού. Απ’ την άλλη, μια συμμαθήτριά μου έναν χρόνο μικρότερη είχε γίνει δεκτή στο Πανεπιστήμιου του Πεκίνου, αλλά δεν μπορούσε να βρει κατάλληλη δουλειά για πολλά χρόνια μετά την αποφοίτησή της. Στις μέρες μας, υπάρχουν παντού απόφοιτοι πανεπιστημίου χωρίς δουλειά. Ακόμη και κάτοχοι μεταπτυχιακών δεν μπορούν να βρουν κανονική δουλειά. Είναι σαφές ότι η ιδέα «Η γνώση μπορεί ν’ αλλάξει τη μοίρα σου» είναι λανθασμένη και παντελώς αβάσιμη. Είναι αντίθετη στην αλήθεια. Αν και πίστευα στον Θεό, δεν κατανοούσα την αλήθεια και δεν είχα ικανότητα διάκρισης. Δεν ήξερα ότι η φήμη και το κέρδος είναι οι τρόποι με τους οποίους ο Σατανάς ξεμυαλίζει και καταβροχθίζει τους ανθρώπους. Χάρη στο ξεσκέπασμα των λόγων του Θεού, λογικεύτηκα τελικά και προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό: «Θεέ μου, Σ’ ευχαριστώ για τα λόγια Σου, τα οποία με διαφώτισαν και μου έδωσαν τη δυνατότητα να διακρίνω τις σκέψεις και τις ιδέες του Σατανά. Δεν θέλω να δεσμεύομαι πια απ’ αυτές τις σκέψεις και τις ιδέες. Μακάρι να με οδηγήσεις στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας».
Διάβασα περισσότερα λόγια του Θεού: «Κάποιοι θα πούνε ότι η απόκτηση γνώσης δεν είναι τίποτα περισσότερο από το να διαβάζουν βιβλία ή να μαθαίνουν μερικά πράγματα που δεν γνωρίζουν ήδη, ώστε να μη μένουν πίσω από την εποχή τους ή για να μην τους προσπεράσει ο κόσμος. Η γνώση αποκτάται μόνο για να μπορούν να έχουν φαγητό στο τραπέζι, για να εξασφαλίσουν το μέλλον τους ή τα προς το ζην. Υπάρχει κάποιος που θα υφίστατο μια δεκαετία επίπονων σπουδών, απλώς και μόνο για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, απλώς και μόνο για να επιλύσει το πρόβλημα του φαγητού; Όχι, δεν υπάρχει κανένας! Οπότε, για ποιον λόγο υπόκειται ο άνθρωπος σε τέτοιες δυσκολίες όλα αυτά τα χρόνια; Το κάνει για τη φήμη και το κέρδος. Τον περιμένουν η φήμη και το κέρδος, τον καλούν, και αυτός πιστεύει ότι μόνο μέσα από δική του συνέπεια, μέσα από δυσκολίες και αγώνες, θα μπορέσει να ακολουθήσει τον δρόμο που θα τον οδηγήσει στη φήμη και στο κέρδος. Ένας τέτοιος άνθρωπος πρέπει να περάσει αυτές τις δυσκολίες για να χαράξει το δικό του μονοπάτι προς το μέλλον, για τη μελλοντική απόλαυση και για να κερδίσει μια καλύτερη ζωή» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). «Τι χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να κρατά τους ανθρώπους αυστηρά στον έλεγχό του; (Τη φήμη και το κέρδος.) Οπότε, ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να ελέγχει τις σκέψεις των ανθρώπων, κάνοντάς τους να μη σκέφτονται τίποτε άλλο εκτός από αυτά τα δύο πράγματα. Πασχίζουν για φήμη και κέρδος, ταλαιπωρούνται για τη φήμη και το κέρδος, υπομένουν εξευτελισμούς και κουβαλούν βαρύ φορτίο για χάρη της φήμης και του κέρδους, θυσιάζουν ό,τι έχουν και δεν έχουν, και προβαίνουν σε κάθε είδους κρίσεις και αποφάσεις για τη φήμη και το κέρδος. Με αυτόν τον τρόπο, ο Σατανάς βάζει στους ανθρώπους αόρατες αλυσίδες και, δεμένοι μ’ αυτές τις αλυσίδες, αυτοί δεν έχουν ούτε τη δύναμη ούτε το κουράγιο να απελευθερωθούν. Χωρίς να το καταλάβουν, κουβαλάνε αυτές τις αλυσίδες και σέρνονται συνεχώς με μεγάλη δυσκολία. Χάριν της φήμης και του κέρδους, η ανθρωπότητα απομακρύνεται από τον Θεό και Τον προδίδει, και καθίσταται ολοένα πιο μοχθηρή. Με αυτόν τον τρόπο, η μία γενιά μετά την άλλη καταστρέφεται μέσα στη φήμη και το κέρδος του Σατανά. Αν εξετάσουμε τώρα τις ενέργειες του Σατανά, δεν είναι τα μοχθηρά κίνητρά του άκρως απεχθή; Ίσως να μην μπορείτε σήμερα να διακρίνετε ακόμα τα μοχθηρά κίνητρα του Σατανά, επειδή πιστεύετε ότι η ζωή δεν θα είχε νόημα χωρίς φήμη και κέρδος, και πιστεύετε ότι, αν οι άνθρωποι εγκαταλείψουν τη φήμη και το κέρδος, δεν θα μπορούν πλέον να δουν τον δρόμο μπροστά τους, δεν θα μπορούν να διακρίνουν τους στόχους τους, και το μέλλον τους θα γίνει σκοτεινό, θολό και ζοφερό. Όμως, σιγά-σιγά, μια μέρα, θα αναγνωρίσετε όλοι σας ότι η φήμη και το κέρδος είναι πελώριες αλυσίδες τις οποίες βάζει ο Σατανάς στους ανθρώπους. Όταν έρθει εκείνη η ημέρα, θα αντισταθείς σθεναρά στον έλεγχο του Σατανά και θα αντισταθείς σθεναρά στις αλυσίδες που σου έβαλε ο Σατανάς. Όταν θα έρθει η στιγμή που θα επιθυμήσεις να απελευθερωθείς από όλα αυτά τα πράγματα που σου έχει ενσταλάξει ο Σατανάς, θα κόψεις πλήρως όλους τους δεσμούς με τον Σατανά κι επίσης, θα μισήσεις πραγματικά όλα εκείνα που σου έχει επιφέρει. Μόνο τότε θα έχεις πραγματική αγάπη και λαχτάρα για τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Αυτό που φανερώνει ο Θεός σε αυτά τα χωρία είναι πολύ πρακτικό. Οι άνθρωποι επιδιώκουν τις γνώσεις για να αποκτήσουν φήμη και κέρδος. Εργάζονται σκληρά και υποφέρουν για τη φήμη και το κέρδος, και είναι μάλιστα πρόθυμοι να πληρώσουν οποιοδήποτε τίμημα. Είδα ότι ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη γνώση για να ξεμυαλίζει τους ανθρώπους, και χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να τους ελέγχει, έτσι ώστε να διαφθείρονται χωρίς να το συνειδητοποιούν. Ήμουν έτσι ακριβώς. Θυμήθηκα ότι ο πατέρας μου με δίδαξε από τότε που ήμουν παιδί ότι η απόκτηση περισσότερων γνώσεων θα με έκανε ανώτερο άνθρωπο και ότι θα μπορούσα απλώς να χρησιμοποιώ το μυαλό μου αντί να μοχθώ σκληρά. Χωρίς γνώσεις, θα ήμουν κατώτερος άνθρωπος και θα έκανα σκληρή χειρωνακτική εργασία. Οι καθηγητές μας μας δίδαξαν επίσης να έχουμε υψηλές προσδοκίες, και να επιδιώξουμε να ξεχωρίσουμε και να δοξάσουμε τους προγόνους μας. Χωρίς να το καταλάβω, αποδέχτηκα αυτές τις σκέψεις και τις ιδέες. Προκειμένου να αποκτήσω τη φήμη, το κέρδος και τη θέση που ήθελα, έγινα πρόθυμη να υπομείνω οποιαδήποτε κακουχία και να πληρώσω οποιοδήποτε τίμημα. Όχι μόνο επιδίωκα αυτά τα πράγματα για εμένα, αλλά ανάγκασα και τον γιο μου να τα επιδιώξει. Όταν ο γιος μου δεν πήρε το πτυχίο του, τα όνειρά μου ξαφνικά γκρεμίστηκαν. Βίωσα τόσο πόνο, που θέλησα να ξεφύγω απ’ αυτόν πεθαίνοντας. Η αιτία όλων αυτών ήταν ότι βρισκόμουν υπό τον έλεγχο των σκέψεων της επιδίωξης της φήμης και του κέρδους που μου είχε ενσταλάξει ο Σατανάς. Αυτό όχι μόνο μου έφερε μεγάλο πόνο, αλλά έβλαψε και τον γιο μου ψυχικά και σωματικά. Ο Σατανάς με έδεσε με τα αόρατα δεσμά της φήμης και του κέρδους, κάνοντάς με να επιδιώκω συνεχώς τη φήμη και το κέρδος, να παλεύω, να εργάζομαι σκληρά, και να εξουθενώνομαι σωματικά και ψυχικά. Δεν είχα τη δυνατότητα να απελευθερωθώ. Ευχαρίστησα τον Θεό που διαμόρφωσε αυτό το περιβάλλον για να με σώσει, αναγκάζοντάς με να προσέλθω ενώπιόν Του για να αναζητήσω την αλήθεια, να αποκτήσω κάποια ικανότητα διάκρισης των μεθόδων του Σατανά για να βλάπτει τους ανθρώπους και να συνειδητοποιήσω ότι η επιδίωξη της φήμης και του κέρδους δεν είναι το σωστό μονοπάτι στη ζωή. Μπορεί μόνο να με οδηγήσει να προδώσω τον Θεό και να απομακρυνθώ απ’ Αυτόν. Η φήμη και το κέρδος δεν θα με αποπροσανατόλιζαν και δεν θα με δέσμευαν πια. Έπρεπε να σταθώ σωστά στο πόστο μου ως δημιούργημα και να υποταχτώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού.
Αργότερα, μίλησα στην αδελφή μου για την κατάστασή μου, και αναζήτησε ένα χωρίο των λόγων του Θεού για εμένα: «Κατ’ αρχάς, είναι σωστές ή λανθασμένες αυτές οι απαιτήσεις και προσεγγίσεις που έχουν οι γονείς όσον αφορά τα παιδιά τους; (Λανθασμένες.) Τελικά, λοιπόν, τι φταίει για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν οι γονείς τα παιδιά τους; Δεν είναι οι προσδοκίες που έχουν από αυτά; (Ναι.) Μέσα στην υποκειμενική τους συνείδηση, οι γονείς οραματίζονται, σχεδιάζουν και αποφασίζουν διάφορα πράγματα για το μέλλον των παιδιών τους κι έτσι γεννιούνται αυτές οι προσδοκίες. […] Οι ελπίδες των γονιών για τα παιδιά τους βασίζονται αποκλειστικά στο πώς οι ενήλικες βλέπουν τα πράγματα, στις απόψεις, την οπτική γωνία και τις προτιμήσεις των ενηλίκων για τα ζητήματα του κόσμου. Δεν είναι υποκειμενικό κάτι τέτοιο; (Ναι.) Αν ήθελες να το θέσεις ευγενικά, θα έλεγες ότι είναι υποκειμενικό, αλλά στην πραγματικότητα τι είναι; Πώς αλλιώς ερμηνεύεται η υποκειμενικότητα αυτή; Δεν είναι εγωισμός; Δεν είναι εξαναγκασμός; (Είναι.) Εσένα σου αρέσει η τάδε ή η δείνα δουλειά και καριέρα, μπορεί να απολαμβάνεις την καταξίωση, τη μεγάλη ζωή, τη θέση του αξιωματούχου ή τα πλούτη, κι έτσι αναγκάζεις και τα παιδιά σου να κάνουν αυτά τα πράγματα, να γίνουν κι αυτά τέτοιοι άνθρωποι και να βαδίζουν σε τέτοια μονοπάτια. Αναρωτιέσαι όμως αν, όταν μεγαλώσουν, θα τους αρέσει να ζουν σ’ αυτό το περιβάλλον και να κάνουν αυτήν τη δουλειά; Τους ταιριάζει; Ποια είναι η μοίρα τους; Ποιες είναι οι διευθετήσεις και αποφάσεις του Θεού γι’ αυτά; Ξέρεις; Κάποιοι λένε: “Δεν με νοιάζουν αυτά τα πράγματα, σημασία έχει τι μου αρέσει εμένα, που είμαι ο γονιός τους. Θα βασίσω τις ελπίδες μου γι’ αυτά στις δικές μου προτιμήσεις”. Δεν είναι πολύ εγωιστικό αυτό; (Είναι.) Είναι εξαιρετικά εγωιστικό! Για να το θέσω ευγενικά, είναι κάτι πολύ υποκειμενικό, αφού έτσι παίρνουν οι γονείς όλες τις αποφάσεις για τα παιδιά τους, αλλά στην πραγματικότητα τι είναι; Είναι πάρα πολύ εγωιστικό! Οι γονείς αυτοί δεν κοιτάνε το επίπεδο και τα χαρίσματα των παιδιών τους, δεν τους νοιάζουν οι διευθετήσεις του Θεού για τη μοίρα και τη ζωή του καθενός. Δεν τα σκέφτονται αυτά· το μόνο που κάνουν είναι να επιβάλλουν μέσω των ευσεβών τους πόθων τις δικές τους προτιμήσεις, προθέσεις και σχέδια στα παιδιά τους» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. Όταν διάβασα αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού, λογικεύτηκα ξαφνικά. Παλιά, νόμιζα πως ό,τι έκανα ήταν για χάρη του μέλλοντος και του πεπρωμένου του γιου μου. Δεν το είχα κατανοήσει από την άποψη της εγωιστικής φύσης μου. Μέσα απ’ το ξεσκέπασμα των λόγων του Θεού, κατάλαβα τελικά ότι η πρόθεση πίσω απ’ τις πράξεις μου ήταν πάντα να ικανοποιήσω την επιθυμία μου για φήμη, κέρδος και θέση. Επειδή μου άρεσε η εξουσία και η θέση, το κύρος του αξιωματούχου και η εκτίμηση του κόσμου, επέβαλα τις δικές μου προτιμήσεις και επιθυμίες στον γιο μου. Ήλπιζα ότι θα μελετούσε σκληρά και θα ξεχώριζε στο μέλλον, παίρνοντας καλό πόστο στη δημόσια διοίκηση και καλό μισθό, και θα μπορούσα να απολαύσω κι εγώ εξ αντανακλάσεως τη δόξα του. Ό,τι είχα κάνει ήταν για χάρη των δικών μου φιλοδοξιών και επιθυμιών. Δεν είχα λάβει καθόλου υπόψη τις προτιμήσεις και τις επιθυμίες του γιου μου. Όταν είπε ότι δεν ήθελε να πάει πανεπιστήμιο και ότι προτιμούσε να πάει στρατό, έκανα ό,τι μπορούσα για να τον μεταπείσω και τον ανάγκασα να πάει πανεπιστήμιο παρά τη θέλησή του. Στόχος μου ήταν να τον κάνω να ακολουθήσει καριέρα δημόσιου υπάλληλου και να αποκτήσει εξουσία και θέση, έτσι ώστε να κερδίσω και εγώ κύρος. Επιφανειακά, ό,τι έκανα ήταν για χάρη του μέλλοντος και του πεπρωμένου του γιου μου. Έδωσα τα πάντα για να καλλιεργήσω τον γιο μου. Παρ’ όλα αυτά, το έκανα ουσιαστικά για να ικανοποιήσω τη δική μου επιθυμία για θέση, θέλοντας να απολαύσω τον σεβασμό και τον θαυμασμό περισσότερων ανθρώπων μέσω του γιου μου, και μια πλουσιότερη υλική ζωή. Είδα επιτέλους ξεκάθαρα πως ό,τι είχα κάνει δεν ήταν για το καλό του γιου μου. Ήταν για να ικανοποιήσω τις δικές μου φιλοδοξίες και επιθυμίες. Η φύση μου ήταν πολύ εγωιστική, ελεεινή και άσχημη! Ο γιος μου δεν ήθελε να επιδιώξει καριέρα στη δημόσια διοίκηση. Μου είπε κάποτε: «Μαμά, ξέχνα το. Δεν κάνω για δημόσιος υπάλληλος. Αν θες να αποκτήσεις έρεισμα στη δημόσια διοίκηση σε αυτήν την κοινωνία, πρέπει να μπορείς να πίνεις, να τρως, να κολακεύεις και να εξαπατάς. Πρέπει επίσης να έχεις το σωστό οικογενειακό υπόβαθρο και τις σωστές επαφές, και να είσαι σκληρός και κακός. Δεν έχω τίποτα απ’ αυτά. Είναι καλό να είσαι απλώς ένας συνηθισμένος άνθρωπος». Όταν σκέφτηκα αυτό που είπε ο γιος μου, το βρήκα πολύ ρεαλιστικό, αλλά τότε, δεν με ένοιαζε τι σκεφτόταν. Βασισμένη στους δικούς μου ευσεβείς πόθους, τον ανάγκασα να πάει πανεπιστήμιο και να ακολουθήσει το μονοπάτι της επιδίωξης της φήμης και του κέρδους. Σκέφτηκα τον μεγαλύτερο γιο της αδελφής μου, ο οποίος είναι αναπληρωτής διευθυντής του Γραφείου Βιομηχανίας και Εμπορίου. Μου είπε κάποτε: «Με το που μπαίνεις στη δημόσια διοίκηση, δεν ελέγχεις πια τον εαυτό σου. Οι άνθρωποι δολοπλοκούν και συνωμοτούν ο ένας κατά του άλλου, και δεν μπορείς να πεις σε κανέναν τι σκέφτεσαι ούτε να τον πλησιάσεις πολύ. Δεν ξέρεις αν αυτό που θα πεις μπορεί να προσβάλει κάποιον. Μπορεί εσύ να μη θες να πληγώσεις άλλους, αλλά αυτοί θα σε μαχαιρώσουν πισώπλατα. Πρέπει να ζεις τη ζωή σου παρατηρώντας συνεχώς τις εκφράσεις των ανθρώπων. Η ζωή ως αξιωματούχος είναι εξουθενωτική!» Συνειδητοποίησα επίσης ένα πράγμα: Δεν είναι καλό να γίνεις δημόσιος υπάλληλος. Η δημόσια διοίκηση είναι σαν μια μεγάλη δεξαμενή με μπογιά. Αν ο γιος μου είχε μπει στη δημόσια διοίκηση όπως ήθελα, μετά από μια δεκαετία, θα είχε λερωθεί με έναν σωρό κακές συνήθειες χωρίς να το θέλει. Θα είχε γίνει πονηρός, δόλιος και υποκριτικός. Θα έλεγε ψέματα, θα κορόιδευε, θα επιδίωκε τη φήμη και το κέρδος, θα ανταγωνιζόταν με άλλους και μπορεί να έκανε κάποια κακά πράγματα. Τότε, δεν θα κατάφερνε να ζήσει μια κανονική και γαλήνια ζωή. Αυτό θα του προξενούσε μεγάλο κακό και ατελείωτο πόνο σε σώμα και μυαλό. Ο γιος μου δεν ήθελε να γίνει αξιωματούχος. Ήθελε απλώς να είναι φυσιολογικός άνθρωπος. Αυτό δεν είναι καλό πράγμα; Έχει πλέον κανονική δουλειά, και ο μηνιαίος μισθός του καλύπτει τα βασικά έξοδα διαβίωσης της οικογένειάς του. Δεν αντιτίθεται στην πίστη μου στον Θεό και είναι πολύ πρόθυμος να βοηθάει όταν η εκκλησία χρειάζεται τη βοήθειά του. Όταν βλέπω τον γιο μου χαμογελαστό και ξένοιαστο κάθε μέρα, χαίρομαι γι’ αυτόν.
Μετά απ’ αυτήν την εμπειρία, συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος επί του τι δουλειά θα κάνει κάθε άνθρωπος και πώς θα βγάζει τα προς το ζην. Αυτός καθορίζει αυτά τα πράγματα. Όπως λέει ο Θεός: «Ο Θεός έχει ορίσει πως κάποιος άνθρωπος θα γίνει ένας απλός εργάτης και πως σ’ αυτήν τη ζωή θα μπορεί να βγάζει μόνο τον βασικό μισθό που θα του εξασφαλίζει φαγητό και ρούχα, αλλά οι γονείς του απαιτούν επίμονα να γίνει διάσημος, πλούσιος, υψηλόβαθμος αξιωματούχος και κάνουν γι’ αυτόν σχέδια και διευθετήσεις όταν είναι μικρός, πληρώνουν ένα τίμημα, όπως λέγεται, για διάφορα πράγματα, σε μια προσπάθεια να ελέγξουν τη ζωή και το μέλλον του. Δεν είναι ανοησία αυτό; (Είναι.)» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. Αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι δεν ήμουν απλώς ανόητη. Ήμουν εντελώς ηλίθια! Εγώ έφταιγα για όλα τα δεινά που είχα υπομείνει. Όταν εγκατέλειψα τις προσδοκίες για τον γιο μου, και σταμάτησα να μάχομαι κόντρα στο πεπρωμένο, να βαδίζω στο μονοπάτι της επιδίωξης της φήμης και του κέρδους και να αντιστέκομαι στον Θεό, κατάφερα, ως δημιούργημα, να αποδεχτώ, να αντικρίσω και να βιώσω την κυριαρχία του Θεού με θετική και υποτακτική στάση, και είδα ότι οι διευθετήσεις του Θεού είναι υπέροχες. Ευχαριστώ τον Θεό!
