42. Κατάφερα να αντιμετωπίζω σωστά το καθήκον μου
Το 2024, ο επικεφαλής κανόνισε να παίξω σε βίντεο βιωματικών μαρτυριών. Ήμουν τόσο χαρούμενος που μπορούσα να κάνω ένα τόσο σημαντικό καθήκον στο τελικό στάδιο του έργου του Θεού, και πήρα την απόφαση να κάνω το καθήκον μου σωστά για να ανταποδώσω την αγάπη του Θεού. Στην αρχή, ήμουν απλώς κομπάρσος, αλλά αργότερα έπαιξα και τον πρωταγωνιστή, καταθέτοντας βιωματικές μαρτυρίες. Καθώς έμπαιναν στην ομάδα περισσότεροι ηθοποιοί, οι οποίοι είχαν περισσότερα προσόντα από εμένα, έπαιζα τον πρωταγωνιστικό ρόλο όλο και λιγότερο. Σε ένα βίντεο βιωματικής μαρτυρίας, όπου αρχικά είχε προγραμματιστεί να παίξω τον πρωταγωνιστή, αργότερα ο ρόλος δόθηκε τελικά στον αδελφό Άλμπερτ. Εκείνη τη στιγμή, με κατέκλυσε η αίσθηση ότι αντιμετώπιζα κρίση. Ήξερα ότι οι υποκριτικές μου δεξιότητες ήταν κατώτερες από των υπολοίπων, και ανησυχούσα μήπως ο επικεφαλής σταματούσε σταδιακά να με αξιοποιεί ως ηθοποιό. Τι θα έκανα τότε; Τι θα σκέφτονταν όλοι για μένα; Στη συνέχεια, έλεγξα το πρόγραμμα γυρισμάτων αρκετές φορές ακόμα και είδα ότι το όνομα του αδελφού Άλμπερτ εξακολουθούσε να αναγράφεται δίπλα σε εκείνο το σενάριο. Ένιωσα λίγο απογοητευμένος, αλλά μου πέρασε γρήγορα. Τον Οκτώβριο, ο επικεφαλής κανόνισε να βοηθάω στο μαγείρεμα στην κουζίνα, παράλληλα με τα καθήκοντά μου ως ηθοποιού. Τότε, σκέφτηκα ότι ήταν μια αρκετά καλή ρύθμιση, καθώς ήταν ένας τρόπος να συνεισφέρω περισσότερο στο καθήκον. Όταν, όμως, πήγα όντως στην κουζίνα, φόρεσα την ποδιά και άρχισα να μαγειρεύω, ένιωσα μια πικρία μέσα μου. Σκέφτηκα: «Όλα αυτά τα χρόνια, κάνω σχεδόν αποκλειστικά το καθήκον του ηθοποιού. Μπορεί να μην είχα παίξει ποτέ τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά είχα συμμετάσχει σε πολλές ταινίες, και θα μπορούσα να θεωρηθώ βετεράνος. Οι αδελφοί και οι αδελφές με αναγνώριζαν όπου κι αν πήγαινα. Αλλά κοιτάξτε με τώρα. Κατάντησα μάγειρας. Παρόλο που το μαγείρεμα παραμένει καθήκον, φαντάζει τόσο ασήμαντο. Δεν είναι κάτι που σου αποφέρει τον σεβασμό ή την εκτίμηση των άλλων». Αργότερα, ορισμένοι εργάτες της ομάδας έπρεπε συχνά να βγαίνουν έξω για δουλειές. Όταν έλειπε ο αδελφός που ήταν υπεύθυνος για τα σκηνικά, ο επικεφαλής ανέθετε σε εμένα το στήσιμό τους. Όταν έλειπε η αδελφή που ήταν υπεύθυνη για τα σκηνικά αντικείμενα, ο επικεφαλής έβαζε εμένα να τα τοποθετήσω. Ένιωθα ακόμα πιο αποκαρδιωμένος. «Με στέλνουν όπου υπάρχει ανάγκη», σκέφτηκα. «Τι είμαι τελικά; Μήπως αρχίσουν όλοι να με θεωρούν παιδί για όλες τις δουλειές;»
Μια φορά, που μαθαίναμε όλοι οι ηθοποιοί μαζί επαγγελματικές δεξιότητες και κάναμε με τη σειρά πρόβα έναν διάλογο, είχα πολύ άγχος, καθώς ανησυχούσα μήπως δεν τα πάω καλά και γίνω ρεζίλι. Τελικά, όπως ακριβώς φοβόμουν, η ερμηνεία μου ήταν η χειρότερη όλων. Άρχισα να παραπονιέμαι μέσα μου: «Οι ικανότητές μου δεν ήταν καλές εξαρχής, και τώρα που περνάω όλη τη μέρα μαγειρεύοντας ή στήνοντας σκηνικά, δεν έχω χρόνο για εξάσκηση. Δεν θα χειροτερέψουν κι άλλο οι υποκριτικές μου δεξιότητες;» Χωρίς να το καταλάβω, αποκαρδιώθηκα κάπως. Κάθε απόγευμα, οι άλλοι ηθοποιοί έκαναν πρόβα χορού μαζί. Όταν τους έβλεπα όλους να χορεύουν με τόση χαρά, ενώ εγώ ήμουν κλεισμένος στην κουζίνα και μαγείρευα, ένιωθα να πνίγομαι ακόμα περισσότερο. Ήθελα απλώς να τους αποφύγω για να γλιτώσω την ντροπή. Τον Νοέμβριο, μετακομίσαμε σε έναν νέο χώρο γυρισμάτων, και ο επικεφαλής με έβαλε πρώτα να ετοιμάσω το σκηνικό, και μου είπε ότι στο εξής θα ήμουν και υπεύθυνος για τις γενικές υποθέσεις της ομάδας. Όταν τους έβλεπα όλους να εργάζονται καθημερινά τόσο εντατικά στα γυρίσματα βίντεο βιωματικών μαρτυριών, ενώ εγώ ήμουν πάντα φορτωμένος με αυτές τις αγγαρείες, σκεφτόμουν: «Όλοι θα σκέφτονται ότι το επίπεδό μου είναι χαμηλό, ότι δεν κάνω για ηθοποιός και πως δεν αξίζει να καλλιεργηθώ. Σίγουρα γι’ αυτό ο επικεφαλής με βάζει να κάνω αυτές τις γενικές εργασίες». Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο ντρεπόμουν. Σε μια συνάθροιση, μπήκα στο γραφείο των ηθοποιών κρατώντας το λάπτοπ μου και είδα ότι όλοι ήταν ήδη καθισμένοι. Ρώτησα σιγά: «Υπάρχει καθόλου χώρος;» Μια αδελφή απάντησε γρήγορα: «Α, να κι ο αδελφός Τέρι! Σε ξεχάσαμε τελείως!» Ήξερα ότι δεν το είπε με κακή πρόθεση, αλλά ένιωσα απαίσια. «Κάνω αγγαρείες όλη μέρα», σκέφτηκα. «Λογικό είναι που με ξέχασαν». Μου κακοφάνηκε ιδιαίτερα όταν είδα ότι οι άλλοι δύο αδελφοί της ομάδας είχαν γίνει σκηνοθέτης και επικεφαλής ομάδας αντίστοιχα, ενώ εγώ είχα ξεμείνει να μαγειρεύω, να καθαρίζω και να μεταφέρω σκηνικά αντικείμενα όλη μέρα. Η αντίθεση ήταν πολύ έντονη. Ανέπτυξα, μάλιστα, προκατάληψη απέναντι στον επικεφαλής. «Αν νομίζεις ότι δεν κάνω για ηθοποιός, πες το ευθέως», σκέφτηκα. «Θα μπορούσα να πάω να ποτίζω νεοφερμένους! Τουλάχιστον αυτό ακούγεται λίγο καλύτερο και δεν θα ένιωθα τόσο ανεπιθύμητος εδώ». Μετά απ’ αυτό, σταμάτησα να κάνω τις πρωινές ασκήσεις φωνητικής και έχασα κάθε ενδιαφέρον για τη μελέτη υποκριτικών δεξιοτήτων. Παλιότερα απέφευγα τα καυτερά για να προστατεύω τη φωνή μου, αλλά τώρα δεν με ένοιαζε πια και άρχισα να τα τρώω. Ως αποτέλεσμα αυτού, έβγαλα πληγές στα χείλη από την εσωτερική φλόγωση, πράγμα που επηρέασε την ποιότητα των πλάνων. Πριν το γύρισμα, δεν έμπαινα καν στον κόπο να συλλογιστώ τα συναισθήματα του χαρακτήρα· απλώς αποστήθιζα μηχανικά τα λόγια μου. Κατά συνέπεια, αρκετές φορές η πεσμένη μου ψυχολογία καθυστέρησε την πρόοδό μας και επηρέασε το αποτέλεσμα του γυρίσματος. Εκείνη την περίοδο, ήμουν όλη μέρα σαν χαμένος. Μερικές φορές ένιωθα πως δεν είχε νόημα να κάνω το καθήκον μου, και σκεφτόμουν μάλιστα: «Έτσι κι αλλιώς, δεν είμαι απαραίτητος σ’ αυτήν την ομάδα. Αντί να κάνω αυτές τις αγγαρείες κάθε μέρα, καλύτερα να σταματήσω το καθήκον πλήρους απασχόλησης, να πιάσω δουλειά και να κάνω κάποιο καθήκον παράλληλα».
Μια μέρα, ενώ τακτοποιούσα τα σκηνικά αντικείμενα, ένιωσα ξαφνικά έντονη δυσφορία στην καρδιά μου. Μόνο τότε άρχισα να αναλογίζομαι την κατάστασή μου εκείνη την περίοδο. Τότε πέτυχα ένα χωρίο των λόγων του Θεού το οποίο απευθυνόταν άμεσα στην κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αντί να αναζητούν την αλήθεια, οι περισσότεροι άνθρωποι καταφεύγουν σε μικροπρεπή τεχνάσματα. Δίνουν μεγάλη σημασία στα δικά τους συμφέροντα, στην υπερηφάνεια και στη θέση ή το κύρος τους στο μυαλό των άλλων ανθρώπων. Αυτά είναι τα μόνα πράγματα που εκτιμούν. Γαντζώνονται απ’ αυτά τα πράγματα σφιχτά και τα θεωρούν την ίδια τους τη ζωή· όσο για το πώς βλέπει και αντιμετωπίζει ο Θεός αυτά τα πράγματα, δεν ασχολούνται μ’ αυτό· σκέφτονται πρώτα αν είναι οι ίδιοι αφεντικά της ομάδας, αν μπορούν να εξασφαλίσουν μια θέση στην οποία χαίρουν μεγάλης εκτίμησης από τους άλλους και αν κανείς ακούει αυτά που λένε. Πρώτα το βάζουν σκοπό να καταλάβουν αυτήν τη θέση. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι, όταν βρίσκονται σε μια ομάδα, ψάχνουν για αυτού του είδους τη θέση, για αυτού του είδους την ευκαιρία. Αν είναι πολύ ικανοί, φυσικά προσπαθούν να καταλάβουν την κορυφαία θέση. Αν είναι απλώς μέτριοι, προσπαθούν και πάλι να κατέχουν μια εξέχουσα θέση στην ομάδα. Κι αν ανήκουν στις κατώτερες βαθμίδες της ομάδας, έχοντας μέτριο επίπεδο και ικανότητα, προσπαθούν επίσης να κάνουν τους άλλους να τους εκτιμούν πολύ· δεν μπορούν να επιτρέψουν στους άλλους να τους περιφρονούν. Η κόκκινη γραμμή αυτών των ανθρώπων είναι η περηφάνια και η αξιοπρέπειά τους· νομίζουν ότι πρέπει να παραμείνουν προσκολλημένοι σ’ αυτά τα πράγματα. Ακόμη κι αν χάσουν την ακεραιότητά τους, ή αν ο Θεός δυσαρεστηθεί μαζί τους και δεν τους αναγνωρίσει, εκείνοι πρέπει και πάλι να αγωνιστούν για την περηφάνια και τη θέση τους· πρέπει να αποφύγουν την ταπείνωση πάση θυσία. Αυτή είναι μια σατανική διάθεση. Κι όμως, δεν το συνειδητοποιούν αυτό. Νομίζουν ότι δεν μπορούν να χάσουν τη λίγη υπερηφάνεια που τους έχει απομείνει. Δεν ξέρουν ότι μόνο όταν παρατήσουν και εγκαταλείψουν εντελώς αυτά τα επιφανειακά πράγματα θα γίνουν πραγματικοί άνθρωποι, και ότι αν φυλάνε σαν τη ζωή τους αυτά τα πράγματα που θα έπρεπε να απορριφθούν, η ζωή τους θα χαθεί. Πολύ απλά δεν ξέρουν τι διακυβεύεται. Επομένως, σε ό,τι κι αν κάνουν, πάντα κρατούν κάτι για τον εαυτό τους, πάντα ενεργούν για να προστατεύσουν τη δική τους υπερηφάνεια και θέση, και βάζουν αυτά τα πράγματα πρώτα. Μιλούν και προβάλλουν παράλογα επιχειρήματα μόνο για χάρη του εαυτού τους· θα έκαναν τα πάντα για τον εαυτό τους» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού λένε ότι ανεξάρτητα από το επίπεδο ή τα ταλέντα μας, όλοι θέλουμε να εξασφαλίσουμε μια συγκεκριμένη θέση σε μια ομάδα ανθρώπων και να μας εκτιμούν οι άλλοι. Όσοι έχουν μεγάλες ικανότητες θέλουν να καταλαμβάνουν την πρώτη θέση, ενώ ακόμα κι εκείνοι που δεν έχουν ιδιαίτερα ταλέντα και έχουν μέτριο επίπεδο θέλουν να τους υπολογίζουν και να τους θαυμάζουν. Όλο αυτό πηγάζει από σατανικές διαθέσεις. Όταν ο επικεφαλής κανόνισε να γίνω ηθοποιός, ένιωθα πολύ ικανοποιημένος που μπορούσα να κάνω ένα τόσο σημαντικό καθήκον, και ήμουν πολύ ενεργητικός και έφερα φορτίο. Αλλά όταν ο επικεφαλής κανόνισε να μαγειρεύω, ή να στήνω προσωρινά σκηνικά ή να μεταφέρω σκηνικά αντικείμενα με βάση τις ανάγκες του έργου, ένιωθα ότι αυτές ήταν απλώς αγγαρείες, και ότι ήμουν πλέον ένα μη απαραίτητο μέλος της ομάδας σε σύγκριση με τους άλλους ηθοποιούς. Έτσι, ζούσα μέσα σε συναισθήματα απελπισίας και άρχισα να εκτελώ το καθήκον μου επιπόλαια, κι ενεργούσα απλώς μηχανικά. Δεν προσπαθούσα να συλλογιστώ τα συναισθήματα του χαρακτήρα εκ των προτέρων, αλλά απλώς αποστήθιζα τα λόγια. Δεν είχα καμία διάθεση να σκεφτώ πώς να πετύχω ένα καλύτερο αποτέλεσμα για το γύρισμα. Δεν έδειχνα καμία απολύτως υποταγή σε αυτό που είχε κάνει ο Θεός. Δεν ήμουν πρόθυμος να είμαι το λιγότερο σημαντικό άτομο στην ομάδα, και πάντα επιδίωκα να με εκτιμούν και να με υπολογίζουν. Δεν είχα καθόλου λογική! Ήξερα ότι οι υποκριτικές μου ικανότητες ήταν φτωχές και ότι έπρεπε να εξασκούμαι περισσότερο, αλλά όχι μόνο δεν έκανα εξάσκηση, απλώς τα παράτησα. Σκεφτόμουν μάλιστα να σταματήσω να κάνω καθήκον με πλήρη απασχόληση. Η επιθυμία μου για φήμη και θέση ήταν πραγματικά τεράστια!
Αργότερα, διάβασα περισσότερα λόγια του Θεού και κατανόησα κάπως τη δική μου φύση-ουσία. Ο Θεός λέει: «Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους. Όπως κι αν ζουν, σε όποιο περιβάλλον κι αν ζουν, ό,τι έργο κι αν κάνουν, ό,τι κι αν επιδιώκουν, όποιος κι αν είναι ο στόχος τους, όποια κι αν είναι η κατεύθυνση της ζωής τους, όλα περιστρέφονται γύρω από την απόκτηση καλής φήμης και υψηλής θέσης. Κι αυτός ο στόχος δεν αλλάζει· δεν μπορούν ποτέ να παραμερίσουν τέτοια πράγματα. Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο των αντίχριστων και η ουσία τους. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις σ’ ένα αρχέγονο δάσος βαθιά μέσα στα βουνά, και πάλι δεν θα εγκατέλειπαν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις μέσα σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων και το μόνο που μπορούν να σκεφτούν εξακολουθεί να είναι η φήμη και η θέση. Μολονότι οι αντίχριστοι πιστεύουν στον Θεό, εξισώνουν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης με την πίστη στον Θεό και βάζουν αυτά τα δύο πράγματα σε ίση βάση. Δηλαδή, καθώς βαδίζουν στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό, επιδιώκουν επίσης τη δική τους φήμη και θέση. Μπορεί να ειπωθεί πως στην καρδιά των αντίχριστων, η επιδίωξη της αλήθειας στην πίστη τους στον Θεό είναι η επιδίωξη της φήμης και της θέσης, και η επιδίωξη της φήμης και της θέσης είναι επίσης η επιδίωξη της αλήθειας —το να κερδίσει κανείς φήμη και θέση σημαίνει να κερδίσει την αλήθεια και τη ζωή. Αν νιώθουν ότι δεν έχουν αποκτήσει φήμη, κέρδος ή θέση, ότι κανείς δεν τους θαυμάζει, δεν τους έχει σε μεγάλη εκτίμηση ούτε τους ακολουθεί, τότε αποκαρδιώνονται, πιστεύουν ότι δεν υπάρχει νόημα ούτε αξία να πιστεύουν στον Θεό, και αναρωτιούνται μέσα τους: “Έχω αποτύχει που πιστεύω έτσι στον Θεό; Δεν έχω καμία ελπίδα;” Συχνά υπολογίζουν τέτοια πράγματα μέσα τους. Υπολογίζουν πώς μπορούν να βρουν μια θέση στον οίκο του Θεού, πώς θα αποκτήσουν μια καλή φήμη στην εκκλησία, πώς μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να τους ακούνε όταν μιλάνε και να τους πλέκουν διθυράμβους όταν ενεργούν, πώς να τους κάνουν να τους ακολουθούν όπου κι αν είναι και πώς η δική τους φωνή μπορεί να ασκεί επιρροή στην εκκλησία και οι ίδιοι να έχουν φήμη, κέρδος και θέση· σε αυτά τα πράγματα εστιάζουν κατά βάθος. Αυτά επιδιώκουν τέτοιοι άνθρωποι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Ο Θεός φανερώνει ότι οι αντίχριστοι αγαπούν τη φήμη και τη θέση όσο την ίδια τους τη ζωή. Σε όποια ομάδα ανθρώπων κι αν βρεθούν, θέλουν πάντα να εξασφαλίσουν μια θέση και να χαίρουν εκτίμησης. Μόλις χάσουν τη φήμη και τη θέση τους, είναι σαν να τους έχουν πάρει τη ζωή. Μπορεί ακόμη και να νιώθουν ότι δεν υπάρχει νόημα να πιστεύουν στον Θεό, και θα ήταν ικανοί να προδώσουν και να εγκαταλείψουν τον Θεό ανά πάσα στιγμή. Δεν ήμουν κι εγώ ακριβώς τέτοιος άνθρωπος; Στο παρελθόν, όταν έκανα πάντα καθήκον ηθοποιού, όλοι με θαύμαζαν, και ένιωθα μια αίσθηση ανωτερότητας όταν ήμουν με άλλους. Όταν ο επικεφαλής κανόνισε να συμμετέχω σε βίντεο βιωματικών μαρτυριών, ήμουν πολύ χαρούμενος, ένιωθα ότι με υπολόγιζαν πολύ, και ήμουν γεμάτος ενέργεια στο καθήκον μου. Αλλά όταν μου ανατέθηκε να μαγειρεύω ή να στήνω σκηνικά, ένιωθα ότι δεν με υπολόγιζαν πια. Ήμουν δυστυχισμένος όλη μέρα και ένιωθα ότι δεν είχε νόημα να κάνω τίποτα. Ο Θεός λέει: «Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις σ’ ένα αρχέγονο δάσος βαθιά μέσα στα βουνά, και πάλι δεν θα εγκατέλειπαν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις μέσα σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων και το μόνο που μπορούν να σκεφτούν εξακολουθεί να είναι η φήμη και η θέση». Αυτά τα λόγια είναι τόσο πρακτικά! Η αγάπη μου για τη φήμη και τη θέση δεν ήταν κάτι παροδικό· ήταν στο μεδούλι μου. Σε όποια ομάδα ανθρώπων κι αν βρισκόμουν ή ό,τι κι αν έκανα, το πρώτο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν πάντα η φήμη και η θέση μου. Ακόμα κι αν δεν μπορούσα να είμαι ο καλύτερος, έπρεπε τουλάχιστον να νιώθω ότι μετράω. Διαφορετικά, ένιωθα τεράστιο πόνο, σαν να μην είχε νόημα να ζω. Άρχισα να αναρωτιέμαι: γιατί με ένοιαζε τόσο πολύ η φήμη και η θέση; Επειδή είχα διαπαιδαγωγηθεί και επηρεαστεί βαθιά από σατανικά δηλητήρια όπως «Ο άνθρωπος αγωνίζεται να ανέβει προς τα πάνω· το νερό κυλάει προς τα κάτω» και «Ζήσε σαν ήρωας ανάμεσα στους ανθρώπους και πέθανε σαν γενναίο πνεύμα ανάμεσα στα φαντάσματα», πίστευα ότι σε όποια ομάδα ανθρώπων κι αν βρισκόμουν, έπρεπε να με υπολογίζουν και να με εκτιμούν· αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να μην πάει χαμένη η ζωή μου. Θυμάμαι πως από μικρός ήμουν πολύ ανταγωνιστικός και με ένοιαζε πολύ η υπόληψή μου, και δεν ήθελα ποτέ να με υποτιμούν για οτιδήποτε έκανα. Η οικογένειά μου ήταν φτωχή όταν ήμουν μικρός, γι’ αυτό μελετούσα σκληρά. Ήμουν πρόεδρος της τάξης για δέκα χρόνια, από το δημοτικό μέχρι το λύκειο. Οι τοίχοι στο σπίτι ήταν γεμάτοι με τα διάφορα βραβεία μου. Οι δάσκαλοι, οι συγγενείς και οι φίλοι με επαινούσαν όλοι, και οι συμμαθητές μου με θαύμαζαν. Ζούσα μέσα σ’ αυτήν την αίγλη και ήμουν πολύ περήφανος, περπατώντας πάντα με το κεφάλι ψηλά. Αλλά λίγο πριν τις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, αναγκάστηκα να παρατήσω το σχολείο λόγω ασθένειας. Τότε, δεν μπορούσα να αποδεχτώ αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα. Από εκείνο το σημείο και μετά, δεν μπόρεσα να ξανασταθώ στα πόδια μου και αποκαρδιώθηκα πολύ. Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, εξακολουθούσα να επιδιώκω την εκτίμηση των άλλων. Παρόλο που το επίπεδο και οι δεξιότητές μου ήταν μέτρια και δεν μπορούσα να χειριστώ σημαντικό έργο, ήθελα ακόμα να είμαι κάποιος που μετράει και να μη με υποτιμούν. Όταν ο επικεφαλής μού ανέθετε συνεχώς γενικές υποθέσεις, η ματαιοδοξία μου δεν ικανοποιούνταν και ζούσα σε μια αρνητική κατάσταση. Ήμουν δυσαρεστημένος και απρόθυμος να το αποδεχτώ, κι έτρεφα μάλιστα προκαταλήψεις απέναντι στον επικεφαλής. Έγινα επιπόλαιος στο καθήκον μου και σκεφτόμουν ακόμα και να βρω μια δουλειά μερικής απασχόλησης. Με αυτόν τον τρόπο, το έσκαγα από το περιβάλλον που είχε ορίσει ο Θεός και, στην ουσία, πρόδιδα τον Θεό. Είδα ότι δεν έκανα το καθήκον μου για να επιδιώξω την αλήθεια και να σωθώ, αλλά για να επιδιώξω τη φήμη και τη θέση. Βάδιζα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου. Αν δεν μετανοούσα και δεν άλλαζα, αργά ή γρήγορα θα αποκαλυπτόμουν και θα αποκλειόμουν από τον Θεό. Μετά απ’ αυτό, προσευχόμουν συχνά στον Θεό, και Του ζητούσα να με οδηγήσει να αλλάξω την εσφαλμένη μου κατάσταση.
Μια μέρα, είδα τα λόγια του Θεού και κατάλαβα το μονοπάτι που έπρεπε να ακολουθήσω στην πίστη μου στον Θεό, ώστε να εναρμονίζομαι με τις προθέσεις Του. Ο Θεός λέει: «Κάποιοι άνθρωποι απλώς αρκούνται να κάνουν ένδοξα και εντυπωσιακά καθήκοντα, να τους θαυμάζουν και να τους ζηλεύουν οι άλλοι. Έχουν καμία χρησιμότητα αυτά τα πράγματα; Αυτά τα πράγματα δεν ισοδυναμούν με την έγκριση του Θεού ούτε αποτελούν ανταμοιβές από Εκείνον. Επομένως, όποιο καθήκον κι αν κάνεις, είναι μόνο προσωρινό· δεν είναι αιώνιο. Το αν μπορεί ένας άνθρωπος να φτάσει τελικά στη σωτηρία δεν εξαρτάται από το τι καθήκον κάνει, αλλά από το αν μπορεί να κατανοήσει και να κερδίσει την αλήθεια, και τελικά να επιτύχει την απόλυτη υποταγή στον Θεό και να αφεθεί στο έλεος των ενορχηστρώσεών Του, να μη λαμβάνει πλέον υπόψη το μέλλον και το πεπρωμένο του, και να γίνει ένα δημιουργημένο ον που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Ο Θεός είναι δίκαιος και άγιος, χρησιμοποιεί αυτό το πρότυπο για να μετρήσει όλη την ανθρωπότητα, και αυτό το πρότυπο δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ —πρέπει να το θυμάσαι αυτό. Κράτα αυτό το πρότυπο σταθερά στο μυαλό σου και μη σκεφτείς ποτέ να εγκαταλείψεις το μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας για να επιδιώξεις αυτά τα μη ρεαλιστικά πράγματα. Το απαιτούμενο πρότυπο του Θεού για όλους όσοι πρόκειται να σωθούν παραμένει για πάντα αμετάβλητο. Παραμένει το ίδιο όποιος κι αν είσαι. Μπορείς να φτάσεις στη σωτηρία μόνο πιστεύοντας στον Θεό σύμφωνα με το απαιτούμενο πρότυπο του Θεού. Αν βρεις άλλο μονοπάτι και επιδιώκεις πράγματα που είναι ασαφή, και φαντασιώνεσαι ότι θα πετύχεις από τύχη, είσαι κάποιος που αντιστέκεται στον Θεό και Τον προδίδει, και είναι βέβαιο ότι θα καταραστείς και θα τιμωρηθείς από τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). «Ο Θεός δεν κοιτάζει τι λες ή τι υπόσχεσαι ενώπιόν Του· κοιτάζει αν ό,τι κάνεις έχει αλήθεια-πραγματικότητα. Επίσης, ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για το πόσο υψηλές, βαθιές ή ισχυρές είναι οι πράξεις σου, και ακόμη κι αν κάνεις ένα μικρό πραγματάκι, αν δει ειλικρίνεια στην κάθε κίνησή σου, θα πει: “Αυτός ο άνθρωπος πιστεύει ειλικρινά σ’ Εμένα. Ποτέ δεν έχει περηφανευτεί. Συμπεριφέρεται σύμφωνα με τη θέση του. Παρόλο που μπορεί να μην έχει συνεισφέρει πολλά στον οίκο του Θεού και να είναι χαμηλού επιπέδου, είναι σταθερός και ειλικρινής σε ό,τι κάνει”. Τι περιέχει αυτή η “ειλικρίνεια”; Περιέχει φόβο Θεού και υποταγή σ’ Αυτόν, καθώς και αληθινή πίστη και αγάπη· περιέχει όλα όσα θέλει να δει ο Θεός. Ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να μοιάζει ασήμαντος στους άλλους, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κάποιος που φτιάχνει φαγητό ή κάνει την καθαριότητα, κάποιος που εκτελεί ένα συνηθισμένο καθήκον. Τέτοιοι άνθρωποι είναι αδιάφοροι για τους άλλους, δεν έχουν πετύχει κάτι σπουδαίο και δεν έχουν τίποτα το αξιόλογο, το αξιοθαύμαστο ή το αξιοζήλευτο πάνω τους —είναι απλώς συνηθισμένοι άνθρωποι. Και όμως, όλα όσα απαιτεί ο Θεός βρίσκονται μέσα τους και τα βιώνουν μέσα τους, και τα δίνουν όλα στον Θεό. Πείτε μου, τι παραπάνω θέλει ο Θεός; Είναι ικανοποιημένος μαζί τους» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Αφού διάβασα αυτά τα δύο χωρία, η καρδιά μου φωτίστηκε πολύ. Το αν κερδίζεις ή όχι την εκτίμηση των άλλων στο καθήκον σου δεν είναι σημαντικό· αυτό δεν καθορίζει την τελική σου έκβαση και τον προορισμό σου. Η εκτέλεση του καθήκοντός μας είναι απλώς το μονοπάτι μέσω του οποίου επιδιώκουμε και κερδίζουμε την αλήθεια. Ο Θεός δεν χρειάζεται να πετύχουμε σπουδαία πράγματα, ούτε απαιτεί από εμάς να αποκτήσουμε υψηλή θέση. Ο Θεός ελπίζει ότι μπορούμε να φερόμαστε σύμφωνα με τη θέση που μας αρμόζει, να κάνουμε τα καθήκοντά μας προσγειωμένα, να κάνουμε πράξη τα λόγια Του και να δείχνουμε αληθινή υποταγή σ’ Αυτόν. Συνειδητοποίησα, επίσης, ότι επειδή οι υποκριτικές μου δεξιότητες ήταν απλώς μέτριες, θα ήταν καλύτερο το αποτέλεσμα αν άφηνα τους αδελφούς και τις αδελφές που είχαν καλύτερες δεξιότητες να παίξουν στα βίντεο βιωματικών μαρτυριών, πράγμα ωφέλιμο για το ευαγγελικό έργο. Επιπλέον, είχα κάνει εργασίες ανακαίνισης στο παρελθόν, οπότε η ρύθμιση του επικεφαλής να βοηθήσω στο στήσιμο των σκηνικών βασιζόταν στις δεξιότητές μου και ήταν πράγματι αρκετά κατάλληλη. Η εκκλησία έχει αρχές για το πώς ρυθμίζει το καθήκον κάθε ατόμου, αλλά εγώ επέμενα να επιδιώκω τη φήμη και τη θέση, και να κάνω τους ανθρώπους να με εκτιμούν, κι είχα πάντα τις δικές μου παράλογες απαιτήσεις. Δεν είχα καθόλου λογική! Στην πραγματικότητα, παρόλο που οι εργασίες που μου ανέθεσε ο επικεφαλής ήταν όλες αφανείς αγγαρείες, εξακολουθούσαν να είναι το καθήκον που όφειλα να κάνω, και θα έπρεπε να τις είχα κάνει με προσοχή. Άλλωστε, όποιο καθήκον κι αν κάνεις, πρέπει να κάνεις πράξη αλήθεια-αρχές στις οποίες πρέπει να εισέλθεις. Αν είχα υποταχθεί και συνεργαστεί όσο καλύτερα μπορούσα, όχι μόνο θα μπορούσα να είχα συνεισφέρει στο έργο της εκκλησίας, αλλά θα είχα περισσότερες ευκαιρίες να αναζητήσω και να κατανοήσω την αλήθεια. Για παράδειγμα, στο στήσιμο των σκηνικών, πρέπει να σκεφτείς πώς να εξοικονομήσεις υλικά και να συνεργαστείς αρμονικά με τα τμήματα κάμερας και φωτισμού, ώστε οι σκηνές να είναι οπτικά πιο ελκυστικές. Το καθήκον των γενικών υποθέσεων περιλαμβάνει τη σωστή διαχείριση και τη λογική χρήση κάθε είδους προμηθειών· όταν μαγειρεύεις, πρέπει να σκεφτείς πώς να κάνεις το φαγητό θρεπτικό, καθαρό και υγιεινό. Κάθε καθήκον περιλαμβάνει αρχές σε πολλές διαφορετικές πτυχές, και δεν είναι εύκολο να εκπληρωθεί σε αποδεκτό επίπεδο. Προηγουμένως που επιδίωκα φήμη και θέση, βάδιζα σε λάθος μονοπάτι. Όχι μόνο υπέστη ζημιά η δική μου ζωή-είσοδος, αλλά αυτό είχε και κάποιον αρνητικό αντίκτυπο στο καθήκον μου. Τώρα, θα πρέπει να εκτιμώ την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου, και, ενώ κάνω το καθήκον μου, να εστιάζω στη ζωή-είσοδό μου, να αναζητώ την αλήθεια και να ενεργώ σύμφωνα με τις αρχές. Αργότερα, συνέβη κάτι που με συγκλόνισε πραγματικά. Ένας ηθοποιός απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του λόγω των σοβαρών διεφθαρμένων διαθέσεών του: Δεν δεχόταν τις υποδείξεις των άλλων, δεν μπορούσε να συνεργαστεί αρμονικά με τους αδελφούς και τις αδελφές, και αρνιόταν να αλλάξει παρά τις επανειλημμένες συναναστροφές, πράγμα που επηρέασε τα αποτελέσματα του καθήκοντός του. Αυτό με έβαλε σε βαθιές σκέψεις. Αυτός ο ηθοποιός είχε αρκετά καλές δεξιότητες, αλλά είχε σοβαρές διεφθαρμένες διαθέσεις και δεν αναζητούσε ποτέ την αλήθεια για να τις διαλύσει· τελικά, απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του. Είδα ότι το μονοπάτι που βαδίζουμε στο καθήκον μας είναι πολύ σημαντικό. Αν δεν επιδιώκεις την αλήθεια, όσο υψηλή κι αν είναι η θέση σου ή όση εκτίμηση κι αν λαμβάνεις, τελικά θα αποτύχεις. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Αχ, Θεέ μου! Είμαι πρόθυμος να μετανοήσω. Δεν θέλω πια να επιδιώκω φήμη και θέση. Είμαι πρόθυμος να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Σου».
Λίγο αργότερα, ο επικεφαλής με ρώτησε αν θα ήμουν πρόθυμος να εργαστώ στην κουζίνα με πλήρη απασχόληση. Σκέφτηκα: «Πριν, βοηθούσα απλώς προσωρινά. Αν συμφωνήσω, θα μαγειρεύω μακροπρόθεσμα. Αυτό δεν θα σημαίνει ότι δεν θα έχω ποτέ ξανά την ευκαιρία να γίνω ηθοποιός; Τι θα σκεφτούν όλοι για μένα; Μήπως σκεφτούν ότι αποκλείστηκα επειδή οι δεξιότητές μου δεν ήταν αρκετά καλές;» Ένιωθα διχασμένος, αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι ο Θεός με δοκίμαζε, για να δει αν μπορούσα να υποταχθώ. Έτσι, αποδέχτηκα το καθήκον. Αργότερα, ο επικεφαλής με έβαλε να συνδυάζω και τα τρία καθήκοντα —ηθοποιία, μαγειρική και γενικές υποθέσεις— και να τα συντονίζω με ευελιξία ανάλογα με τον επείγοντα χαρακτήρα και τη σπουδαιότητά τους. Εκείνες τις μέρες, σκεφτόμουν συχνά ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Ποια είναι η λειτουργία σας ως δημιουργήματα; Έχει σχέση με τον τρόπο άσκησης και το καθήκον σου. Είσαι δημιούργημα, κι αν ο Θεός σού έδωσε ταλέντο στο τραγούδι και ο οίκος του Θεού όρισε να τραγουδάς, τότε πρέπει να τραγουδάς καλά. Αν έχεις το χάρισμα της κήρυξης του ευαγγελίου και ο οίκος του Θεού κανόνισε να κηρύττεις το ευαγγέλιο, τότε πρέπει να το κάνεις καλά. Αν ο εκλεκτός λαός του Θεού σε εκλέξει επικεφαλής, πρέπει να αναλάβεις την αποστολή αυτήν και να καθοδηγείς τον εκλεκτό λαό του Θεού να τρώει και να πίνει τα λόγια Του, να συναναστρέφεται πάνω στην αλήθεια και να εισέρχεται στην πραγματικότητα. Αν το κάνεις αυτό, θα έχεις κάνει καλά το καθήκον σου. Η αποστολή που δίνει ο Θεός στον άνθρωπο είναι εξαιρετικά σημαντική και ουσιαστική! Πώς πρέπει, λοιπόν, να αναλάβεις αυτήν την ανάθεση και να υλοποιήσεις τη λειτουργία σου; Μπορεί να πει κανείς ότι πρόκειται για ένα απ’ τα μεγαλύτερα ζητήματα που αντιμετωπίζεις, μια κρίσιμη στιγμή που καθορίζει αν μπορείς να κερδίσεις την αλήθεια και να οδηγηθείς από τον Θεό στην τελείωση. Πρέπει να κάνεις μια επιλογή» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο μέσω της κατανόησης της αλήθειας μπορεί κανείς να γνωρίσει τις πράξεις του Θεού). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι όποιο καθήκον κι αν κάνουμε στον οίκο Του, οι διαφορές βρίσκονται απλώς στη λειτουργία και τον τίτλο. Ανεξάρτητα από το καθήκον, η ταυτότητα και η ουσία μας ως δημιουργημένα όντα δεν αλλάζουν. Όταν χρειάζεται να ποτίσω νεοφερμένους, θα είμαι ποτιστής. Όταν χρειάζεται να παίξω, θα είμαι ηθοποιός. Όταν χρειάζεται να στήνω σκηνικά, θα είμαι υπεύθυνος για το στήσιμο. Όταν χρειάζεται να μαγειρέψω, θα είμαι βοηθητικός εργάτης. Όπως κι αν αλλάξει το καθήκον μου, εξακολουθώ να είμαι απλώς ένα δημιουργημένο ον. Αυτό που θα πρέπει να κάνω είναι να αποδέχομαι και να υποτάσσομαι, και να εκπληρώνω το καθήκον μου με όλη μου την καρδιά και τη δύναμη. Άλλωστε, όταν ασχολούμαι εγώ μ’ αυτές τις αγγαρείες, οι αδελφοί και οι αδελφές μου θα έχουν περισσότερη ενέργεια και χρόνο για τα δικά τους καθήκοντα. Δεν συμβάλλω κι εγώ έτσι στο έργο; Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό: «Αχ, Θεέ μου! Είμαι πρόθυμος να αφήσω τη φήμη και τη θέση μου και να σταματήσω να επιδιώκω την εκτίμηση των άλλων. Όποιο καθήκον κι αν κάνω, είμαι πρόθυμος να υποταχθώ». Από τότε, όταν έκανα το καθήκον μου, δεν με ένοιαζε πια τι σκέφτονταν οι άλλοι για μένα. Αντιθέτως, το κύριο μέλημά μου ήταν να βιώνω τα περιβάλλοντα που όριζε ο Θεός για μένα κάθε μέρα, και εστίαζα στο να παίρνω τα μαθήματά μου, και να αναλογίζομαι ποιες διεφθαρμένες διαθέσεις αποκάλυπτα στο καθήκον μου. Μερικές φορές, όταν έπιανα τον εαυτό μου να λέει ψέματα άθελά μου, εκπαίδευα τον εαυτό μου να είμαι ειλικρινής άνθρωπος, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Μερικές φορές, όταν παρατηρούσα ότι ήθελα πάντα να με ακούνε οι άλλοι και δεν μπορούσα να δεχτώ τις υποδείξεις τους, αναλογιζόμουν και γνώριζα τη δική μου αλαζονική διάθεση. Το καθήκον των γενικών υποθέσεων περιλαμβάνει πολυάριθμες μικροεργασίες, οπότε σκεφτόμουν πώς να διαχειρίζομαι τον χρόνο μου λογικά, ώστε να μπορώ να τις διεκπεραιώνω όλες. Αφού εκπαιδεύτηκα στο μαγείρεμα για λίγο καιρό, συνειδητοποίησα ότι είχα κατακτήσει κάποιες βασικές μαγειρικές δεξιότητες. Όταν έβλεπα ότι μερικά σκεύη κουζίνας δεν λειτουργούσαν πολύ καλά, σκεφτόμουν κάποιες μικρές μετατροπές για να τα βελτιώσω, και όλοι έλεγαν ότι λειτουργούσαν πολύ καλύτερα. Αργότερα, όταν υπήρχε κάποιο σενάριο που ήταν κατάλληλο για μένα, ο σκηνοθέτης μού ανέθετε, επίσης, να παίξω τον πρωταγωνιστή, και μου έδινε ευκαιρίες να εκπαιδευτώ. Ήμουν τόσο ευγνώμων στον Θεό μέσα στην καρδιά μου. Όταν άλλαξα τη νοοτροπία μου και αντιμετώπιζα κάθε ζήτημα με αυτήν τη νέα στάση, δεν υπολόγιζα πια τη γνώμη των άλλων για μένα. Αντιθέτως, δεχόμουν κάθε εργασία ως ευθύνη από τα βάθη της καρδιάς μου. Όταν τα έκανα πράξη αυτά, ένιωθα την καρδιά μου να έρχεται πιο κοντά στον Θεό. Είχα κάποια πρόοδο τόσο στη ζωή-είσοδό μου όσο και στις επαγγελματικές μου δεξιότητες, και ένιωθα μια ιδιαίτερη αίσθηση γαλήνης και απόλαυσης στην καρδιά μου. Δόξα τω Θεώ! Όλα αυτά είναι η χάρη και η ευλογία του Θεού!
