49. Δεν βασίζομαι πια στα παιδιά μου για να με φροντίσουν στα γεράματα
Το 2001, αποδέχτηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Το 2020, διαγνώστηκα με εγκεφαλικό έμφραγμα και καρδιοπάθεια. Εκείνη την εποχή, χρειαζόμουν επειγόντως χρήματα για ιατρική περίθαλψη και, ακριβώς τότε, σαν από σύμπτωση, ο γιος μου μου έστειλε πέντε χιλιάδες γουάν. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα: «Ο γιος μου είναι αυτός στον οποίο μπορώ πάντα να βασίζομαι. Όταν γεράσω, πάλι σ’ αυτόν θα πρέπει να υπολογίζω». Το 2022, ο γιος μου παντρεύτηκε, και αγόρασε μόνος του σπίτι και αυτοκίνητο. Αργότερα, η νύφη μου ξόδεψε πάνω από χίλια γουάν για να μου αγοράσει ένα χρυσό δαχτυλίδι. Μου είπε επίσης: «Δεν σου ζητάμε τίποτα άλλο, αλλά όταν κάνουμε παιδιά στο μέλλον, θα ήταν υπέροχο αν μπορούσες να μας βοηθήσεις να τα φροντίσουμε». Όταν είδα πόσο καλά μου φέρονταν ο γιος και η νύφη μου, σκέφτηκα: «Αυτός είναι ο μοναχογιός μου. Πρέπει να τα πηγαίνω καλά μαζί τους. Άλλωστε, όταν γεράσω, σ’ αυτούς θα βασιστώ για να με φροντίσουν. Tα τελευταία χρόνια δεν είμαι καλά στην υγεία μου, χειροτερεύω χρόνο με τον χρόνο. Αν τους βοηθήσω με το παιδί τους τώρα που μπορώ ακόμα, θα με φροντίσουν κι εκείνοι στα γηρατειά μου». Αφού το σκέφτηκα αυτό, συμφώνησα, λέγοντας: «Εντάξει. Όταν κάνετε παιδιά, θα σας τα προσέχω εγώ». Αργότερα, λόγω των κινδύνων για την ασφάλειά μου, έφυγα από το σπίτι για να κάνω τα καθήκοντά μου σε άλλη περιοχή, προκειμένου να αποφύγω τη σύλληψη από το ΚΚΚ.
Μια μέρα, τον Απρίλιο του 2024, έμαθα ότι η νύφη μου ήταν έγκυος και η οικογένειά μου μου ζήτησε να γυρίσω πίσω για να τη φροντίσω. Γύρισα βιαστικά. Ωστόσο, μόλις έφτασα σπίτι, οι αξιωματούχοι του χωριού ήρθαν για έλεγχο των στοιχείων μου. Επειδή σκέφτηκα ότι το ΚΚΚ έχει τη φωτογραφία μου και με ψάχνει όλα αυτά τα χρόνια, δεν τόλμησα να μείνω σπίτι και έφυγα γρήγορα. Όταν, όμως, επέστρεψα, στενοχωρήθηκα πολύ και σκέφτηκα: «Ο γιος μου δουλεύει σε άλλη πόλη και δεν έχει χρόνο να φροντίσει τη νύφη μου. Αν εγώ, ως πεθερά της, δεν τη φροντίσω, τι θα σκεφτεί η οικογένειά της για μένα; Δεν ξέρω καν πώς είναι η νύφη μου». Αφού το σκέφτηκα αυτό, ένιωθα συνεχώς χρεωμένη απέναντι στον γιο μου. Εξαιτίας της ψυχικής οδύνης, το εγκεφαλικό μου έμφραγμα επιδεινώθηκε επίσης. Ανησύχησα ακόμη περισσότερο όταν σκέφτηκα: «Μεγαλώνω όλο και περισσότερο και η υγεία μου χειροτερεύει όλο και περισσότερο. Αν μια μέρα δεν μπορώ πραγματικά να κάνω το καθήκον μου, δεν θα χρειαστώ τον γιο και τη νύφη μου να με φροντίσουν; Δεν φρόντισα τη νύφη μου όταν με χρειαζόταν περισσότερο. Αν μια μέρα δεν μπορώ πλέον να κάνω το καθήκον μου και πρέπει να επιστρέψω σ’ αυτούς, θα με δεχτούν άραγε και θα με φροντίσουν στα γηρατειά μου;» Κάθε φορά που το σκεφτόμουν αυτό, η κατάστασή μου χειροτέρευε. Οι μέρες περνούσαν και σύντομα ήρθε η ώρα να γεννηθεί το μωρό. Εγώ, όμως, δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω για να φροντίσω τη νύφη μου και δεν μπορούσα παρά να αναστενάζω. Εκείνη την εποχή, το καθήκον μου ήταν το πότισμα των νεοφώτιστων. Αν και έκανα το καθήκον μου κάθε μέρα, η καρδιά μου συχνά αναστατωνόταν από αυτό το ζήτημα και δεν παρακολουθούσα το έργο ούτε έλυνα εγκαίρως τα προβλήματα των νεοφώτιστων. Ως αποτέλεσμα, τα προβλήματα ορισμένων νεοφώτιστων δεν επιλύονταν άμεσα, και ζούσαν μέσα στην αρνητικότητα και την αδυναμία. Όταν είδα ότι δεν είχα εκπληρώσει καλά τα καθήκοντά μου, δεν σκέφτηκα πώς να διορθώσω τα πράγματα και να τα αναστρέψω. Αντ’ αυτού, σκέφτηκα μάλιστα: «Ας μην υπάρχουν αποτελέσματα, τι να κάνουμε; Αν με απαλλάξουν από το καθήκον μου, τότε ίσως μπορέσω να γυρίσω στον γιο μου και να τον βοηθήσω να προσέχει το μωρό». Επειδή ζούσα σε μια εσφαλμένη κατάσταση, έκανα το καθήκον μου χωρίς την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, και έγινα αρνητική και δυστυχισμένη. Προσήλθα ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ: «Θεέ μου, θέλω συνεχώς να πηγαίνω σπίτι να φροντίζω τη νύφη μου και να τη βοηθάω να προσέχει το μωρό. Φοβάμαι ότι, αν δεν γυρίσω πίσω, δεν θα με φροντίσει κανείς όταν γεράσω. Ξέρω ότι είναι λάθος να ζω σε αυτήν την κατάσταση, αλλά δεν μπορώ να βγω από αυτήν. Είθε να με διαφωτίσεις και να με οδηγήσεις να κατανοήσω την αλήθεια και να γνωρίσω τα δικά μου προβλήματα». Μετά την προσευχή, θυμήθηκα τα λόγια του Θεού: «Γιατί δείχνουν τα παιδιά ευσέβεια απέναντι στους γονείς τους; Γιατί οι γονείς λατρεύουν τα παιδιά τους; Τι λογής προθέσεις τρέφουν στην πραγματικότητα οι άνθρωποι; Δεν έχουν πρόθεση να ικανοποιήσουν τα δικά τους σχέδια και τις εγωιστικές τους επιθυμίες; Έχουν πράγματι πρόθεση να ενεργήσουν για χάρη του σχεδίου διαχείρισης του Θεού; Ενεργούν πραγματικά για χάρη του έργου του Θεού; Έχουν πρόθεση να εκπληρώσουν τα καθήκοντα ενός δημιουργημένου όντος;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί). Ο Θεός αποκαλύπτει ότι δεν υπάρχει καθόλου αληθινή αγάπη ή φροντίδα μεταξύ των ανθρώπων. Ο καθένας έχει τις δικές του σκοπιμότητες, επιδιώκοντας το προσωπικό του όφελος. Ήμουν ακριβώς όπως με είχε εκθέσει ο Θεός. Σκεφτόμουν συνεχώς την εγκυμοσύνη της νύφης μου, όχι επειδή ήθελα ειλικρινά να τη φροντίσω, αλλά λόγω των δικών μου προθέσεων. Ένιωθα ότι η υγεία μου χειροτέρευε τα τελευταία χρόνια και ότι, όταν δεν θα μπορούσα πλέον να κάνω το καθήκον μου, θα έπρεπε και πάλι να επιστρέψω στον γιο μου και να βασιστώ σ’ αυτόν για να με φροντίσει στα γηρατειά μου. Γι’ αυτό, ήθελα να τους βοηθήσω με το παιδί τους τώρα που μπορούσα ακόμα, για να με φροντίσει κι εκείνος σε αντάλλαγμα στα γηρατειά μου. Όταν, όμως, δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω λόγω του καθήκοντός μου και των κινδύνων για την ασφάλειά μου, η καρδιά μου γέμισε αγωνία και δεν είχα πλέον κανένα αίσθημα φορτίου για το καθήκον μου. Είδα ότι σκεφτόμουν μόνο τα συμφέροντα της σάρκας μου.
Αργότερα, αναζήτησα την αλήθεια για να επιλύσω τα προβλήματά μου. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Όταν οι άνθρωποι δεν μπορούν να διακρίνουν, να κατανοήσουν, να αποδεχθούν ή να υποταχθούν στην κυριαρχία του Θεού και στα περιβάλλοντα που ενορχηστρώνει, και αντιμετωπίζουν διάφορες δυσκολίες στην καθημερινότητά τους που μπορεί να ξεπερνούν τις αντοχές των κανονικών ανθρώπων, τότε νιώθουν υποσυνείδητα ανησυχία, άγχος ή και αγωνία κάθε είδους. Δεν ξέρουν πώς θα είναι το αύριο και η επόμενη μέρα ούτε πώς θα είναι το μέλλον τους. Αυτό τους κάνει να νιώθουν αγωνία, άγχος και ανησυχία για κάθε λογής πράγματα. Γιατί προκαλούνται αυτά τα αρνητικά συναισθήματα; Επειδή δεν πιστεύουν στην κυριαρχία του Θεού. Με άλλα λόγια, δεν μπορούν να πιστέψουν στην κυριαρχία του Θεού και να τη διακρίνουν, αλλά και δεν έχουν γνήσια πίστη στον Θεό μέσα τους. Ακόμη κι αν έβλεπαν με τα ίδια τους τα μάτια τα γεγονότα της κυριαρχίας του Θεού, δεν θα την καταλάβαιναν ούτε θα πίστευαν σ’ αυτήν. Δεν πιστεύουν πως ο Θεός έχει κυριαρχία πάνω στη μοίρα τους ούτε πως η ζωή τους βρίσκεται στα χέρια Του. Έτσι, λοιπόν, γεννιέται μέσα στην καρδιά τους δυσπιστία απέναντι στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, έπειτα αρχίζουν τα παράπονα και δεν μπορούν να υποταχθούν» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Αυτό που εξέθεσε ο Θεός ήταν ακριβώς η κατάστασή μου. Αφότου έγινα πιστή, και όταν ήμουν υγιής, μπορούσα να επικεντρωθώ στα καθήκοντά μου, αλλά καθώς μεγάλωνα, άρχισα να έχω όλο και περισσότερα προβλήματα υγείας. Έπαθα εγκεφαλικό έμφραγμα και η καρδιά μου δεν ήταν σε καλή κατάσταση. Χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να ζω με αγωνία και άγχος, ανησυχώντας για το τι θα έκανα αν η υγεία μου χειροτέρευε κι άλλο. Όταν με χρειάστηκαν ο γιος και η νύφη μου, δεν γύρισα πίσω για να τους φροντίσω. Άραγε, λοιπόν, θα με φρόντιζαν όταν θα γερνούσα και θα χρειαζόμουν φροντίδα; Όταν το σκεφτόμουν αυτό, άρχισα να βυθίζομαι σε μια αρνητική κατάσταση, έχασα το αίσθημα φορτίου για το καθήκον μου και έγινα μάλιστα απρόθυμη να κάνω τα καθήκοντά μου μακριά από το σπίτι. Ήθελα απλώς να γυρίσω πίσω για να φροντίσω τη νύφη μου, ώστε να μπορώ να βασιστώ σ’ αυτούς για να με συντηρήσουν όταν θα γεράσω. Παρόλο που έλεγα συχνά ότι όλα είναι στα χέρια του Θεού, όταν μου συνέβαιναν πράγματα, έχανα την πίστη μου στην κυριαρχία του Θεού και ήθελα απλώς να βασιστώ στους άλλους. Είδα ότι δεν είχα καθόλου πίστη στον Θεό. Αναλογιζόμενη το παρελθόν, τι νόημα είχε να ανησυχώ για αυτά τα πράγματα; Ο Θεός είχε ήδη διευθετήσει πώς θα ήταν η μελλοντική μου ζωή, και εγώ έπρεπε απλώς να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, και να βιώσω τα πράγματα με φυσικό τρόπο.
Διάβασα ένα άλλο χωρίο των λόγων του Θεού: «Οι γονείς έχουν ήδη κερδίσει μεγάλη ευχαρίστηση και κατανόηση από τα παιδιά τους όσο τα μεγαλώνουν, κάτι που αποτελεί για τους ίδιους μεγάλη παρηγοριά και κέρδος. Όσο για το αν τα παιδιά σου θα είναι ευσεβή απέναντί σου, για το αν θα μπορείς να βασιστείς σ’ αυτά για το οτιδήποτε και για το τι μπορείς να κερδίσεις από κείνα, όλα αυτά τα πράγματα εξαρτώνται από το αν είναι στο πεπρωμένο σας να ζήσετε μαζί και εναπόκεινται στον προκαθορισμό του Θεού. Από μια άλλη άποψη, και το περιβάλλον στο οποίο ζουν τα παιδιά σου, οι συνθήκες διαβίωσής τους, το αν έχουν τα μέσα για να σε φροντίσουν, το αν θα είναι καλά στα οικονομικά τους και αν θα μπορούν να σου προσφέρουν μερικές υλικές απολαύσεις και κάποια βοήθεια, κι αυτά εξαρτώνται από τον προκαθορισμό του Θεού. Επίσης, από τον προκαθορισμό του Θεού εξαρτάται και το αν μπορείς να απολαμβάνεις ως γονιός τα υλικά αγαθά, τα λεφτά ή τη συναισθηματική παρηγοριά που σου δίνουν τα παιδιά σου. Έτσι δεν είναι; (Ναι.) Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να τα ζητήσουν οι άνθρωποι με δική τους βούληση. Βλέπεις, κάποια παιδιά δεν τα συμπαθούν οι γονείς τους και δεν θέλουν να ζήσουν μαζί τους, αλλά ο Θεός έχει προκαθορίσει να ζήσουν μαζί με τους γονείς τους, κι έτσι δεν μπορούν να ταξιδέψουν μακριά ή να τους παρατήσουν. Είναι αναγκασμένα να μείνουν μια ζωή με τους γονείς τους —ακόμα κι αν προσπαθούσαν εκείνοι, δεν θα μπορούσαν να τα διώξουν. Από την άλλη, κάποια παιδιά έχουν γονείς που θέλουν πολύ να ζήσουν μαζί τους· είναι αχώριστοι, αποζητάνε συνέχεια ο ένας τον άλλον όταν χωρίζονται, αλλά για διάφορους λόγους, όπως το ότι φεύγουν για δουλειά στο εξωτερικό ή μετακομίζουν σε κάποιο άλλο μέρος μόλις παντρευτούν, τα χωρίζει από τους γονείς τους μια τεράστια απόσταση. Δεν μπορούν να συναντηθούν εύκολα, έστω και μια φορά, και πρέπει να βρουν την κατάλληλη ώρα ακόμα και για να μιλήσουν στο τηλέφωνο ή να κάνουν βιντεοκλήση· εξαιτίας της διαφοράς της ώρας και κάποιων άλλων δυσκολιών, δεν μπορούν να μιλάνε πολύ συχνά με τους γονείς τους. Όλες αυτές οι ειδικές περιστάσεις δεν συνδέονται με τον προκαθορισμό του Θεού; (Ναι.) Όλα αυτά δεν τα καθορίζουν οι υποκειμενικές επιθυμίες είτε του γονιού είτε του παιδιού· κυρίως, εξαρτώνται από τον προκαθορισμό του Θεού» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι όλοι οι γονείς ελπίζουν να τους φροντίζουν τα παιδιά τους όταν γεράσουν. Αλλά αυτό στ’ αλήθεια δεν είναι κάτι που μπορούν να επιδιώξουν οι άνθρωποι από μόνοι τους, αλλά εξαρτάται από την κυριαρχία και τον προκαθορισμό του Θεού. Σκέφτηκα μια ηλικιωμένη αδελφή που γνώριζα. Αφού τα παιδιά της έκαναν τις δικές τους οικογένειες, εκείνη συνέχισε το καθήκον της και δεν είχε χρόνο να βοηθήσει στη φροντίδα των εγγονιών της. Αλλά αφού έκλεισε τα 60, η κόρη της ανέλαβε με δική της πρωτοβουλία να τη φροντίζει, κι εκείνη μπορούσε ακόμα να κάνει τα καθήκοντά της από το σπίτι της κόρης της. Σε μια άλλη περίπτωση, ήξερα κάποια που εργαζόταν για να βγάλει χρήματα για την οικογένεια του γιου της και τον βοηθούσε να φροντίζει τα παιδιά του, αλλά στο τέλος, η νύφη της την έδιωξε. Σκέφτηκα, επίσης, μια περίοδο το 2020 που ήμουν άρρωστη και χρειαζόμουν πραγματικά χρήματα. Αν και δεν είχα πει τίποτα στον γιο μου, εκείνος έτυχε να μου δώσει 5.000 γουάν. Δεν ήταν όλα αυτά αποτέλεσμα της κυριαρχίας και των διευθετήσεων του Θεού; Όταν το κατάλαβα αυτό, ένιωσα μεγάλη ντροπή. Πίστευα στον Θεό τόσα χρόνια, αλλά μάταια έτρωγα και έπινα τα λόγια του Θεού, και μόλις αρρώστησα, αποκαλύφθηκα. Δεν βασίστηκα στον Θεό, προσπάθησα να βρω λύσεις μόνη μου και ήθελα συνέχεια να τρέξω στον γιο μου για υποστήριξη. Ήμουν σε καμία περίπτωση πιστή στον Θεό; Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι αν ο Θεός έχει προορίσει για κάποιον να μην τον φροντίσουν τα παιδιά του στα γεράματα, τότε όσο σκληρά κι αν προσπαθήσει να διατηρήσει τη σχέση του μαζί τους, θα είναι μάταιο. Αν ο Θεός έχει προορίσει τα παιδιά σου να σε φροντίσουν, τότε ο Θεός θα τα κανονίσει όλα όταν έρθει η ώρα. Αν μια μέρα δεν μπορούσα πλέον να κάνω το καθήκον μου λόγω της υγείας μου, τότε θα το βίωνα αυτό υποτασσόμενη στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού. Πίστευα ότι σε κάθε κατάσταση, υπάρχουν διδάγματα που πρέπει να αντλήσω και αλήθειες που πρέπει να κερδίσω. Μετά από αυτό, δεν ανησυχούσα πλέον μήπως δεν μπορέσω να φροντίσω τη νύφη μου, και μπορούσα να ηρεμήσω την καρδιά μου και να κάνω το καθήκον μου.
Αργότερα, διάβασα ότι ο Θεός εκθέτει το πώς διαφθείρει τους ανθρώπους ο Σατανάς χρησιμοποιώντας την παραδοσιακή κουλτούρα και απέκτησα κάποια κατανόηση των εσφαλμένων απόψεων που είχα μέσα μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Κοιτάξουμε την παραδοσιακή κινεζική κουλτούρα, οι Κινέζοι δίνουν μεγάλη σημασία στην ευσέβεια των παιδιών προς τους γονείς. Από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα, αυτό ανέκαθεν αποτελούσε αντικείμενο συζήτησης, και θεωρούταν μέρος της ανθρώπινης φύσης των ατόμων και πρότυπο μέτρησης για το αν κάποιος είναι καλός ή κακός. Βεβαίως, στην κοινωνία, υπάρχει και μια κοινή πρακτική και άποψη σύμφωνα με την οποία αν τα παιδιά δεν είναι ευσεβή, οι άλλοι τα σιχαίνονται και τα καταδικάζουν, και οι γονείς ντρέπονται, με αποτέλεσμα τα παιδιά να μην αντέχουν αυτό το στίγμα στη φήμη τους. Λόγω της επίδρασης διαφόρων παραγόντων, και οι γονείς δηλητηριάζονται έντονα από ένα τέτοιο παραδοσιακό σκεπτικό, και απαιτούν ευσέβεια απ’ τα παιδιά τους προς το πρόσωπό τους αδιάκριτα και χωρίς δεύτερη σκέψη. Ποιο είναι το νόημα να μεγαλώνεις παιδιά; Δεν το κάνεις για τους δικούς σου σκοπούς· είναι ευθύνη και υποχρέωση που σου έχει δώσει ο Θεός. Η μία πτυχή είναι πως το να μεγαλώσεις παιδιά αποτελεί μέρος του ανθρώπινου ενστίκτου, ενώ η άλλη πτυχή είναι πως αποτελεί μέρος της ανθρώπινης ευθύνης. Ο λόγος για τον οποίον αποφασίζεις να κάνεις παιδιά είναι το ένστικτο και η ευθύνη, και όχι να προετοιμαστείς για τα γεράματα και να σε γηροκομήσουν. Σωστή δεν είναι αυτή η άποψη; (Ναι.) Όσοι δεν έχουν παιδιά θα αποφύγουν τα γεράματα; Όποιος γεράσει, άραγε, συνεπάγεται ότι θα είναι και δυστυχισμένος; Δεν είναι απαραίτητο, σωστά; Όσοι δεν έχουν παιδιά μπορεί φυσικά να ζήσουν μέχρι τα βαθιά γεράματα, και μερικοί μάλιστα έχουν την υγεία τους, χαίρονται τα τελευταία χρόνια της ζωής τους και πεθαίνουν γαλήνια. Είναι σίγουρο ότι όσοι έχουν παιδιά θα απολαύσουν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους ευτυχισμένοι και υγιείς; (Δεν είναι απαραίτητο.) Άρα, στην πραγματικότητα, αν οι γονείς θα είναι υγιείς κι ευτυχισμένοι, σε τι συνθήκες θα ζουν όταν φτάσουν σε μεγάλη ηλικία, και ποια ποιότητα ζωής θα έχουν ελάχιστη σχέση έχει με το αν τα παιδιά τους είναι ευσεβή· αυτά τα δύο δεν συνδέονται άμεσα μεταξύ τους. Οι συνθήκες διαβίωσής σου, η ποιότητα ζωής και η σωματική κατάσταση που θα έχεις στα γεράματά σου έχουν να κάνουν με αυτά που έχει ορίσει για σένα ο Θεός και με το περιβάλλον που έχει ρυθμίσει για να ζήσεις. Δεν έχουν καμία άμεση σχέση με το αν τα παιδιά σου σου δείχνουν ή όχι ευσέβεια. Δεν είναι αναγκασμένα να αναλάβουν την ευθύνη για τις συνθήκες της ζωής σου όταν γεράσεις» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. Διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι δεν ανατρέφεις τα παιδιά σου με σκοπό να σε φροντίζουν στα γηρατειά σου, και ότι ο καθένας έχει τη δική του αποστολή και τις δικές του ευθύνες. Ωστόσο, αφότου με διέφθειρε ο Σατανάς, αποδέχτηκα τις ιδέες που μου ενστάλαξε, όπως «Να έχεις κάποιον να βασιστείς στα γεράματα», «Να έχεις κάποιον να σε φροντίζει στα γεράματα» και «Να μεγαλώνεις παιδιά για να σε φροντίζουν στα γεράματα». Πίστευα ότι απλώς δεν γινόταν ένας άνθρωπος να μην έχει παιδιά να τον φροντίζουν στα γηρατειά του. Επειδή με επηρέαζαν αυτές οι απόψεις, όταν μεγάλωσα και εμφάνισα διάφορα προβλήματα υγείας, ήθελα απλώς να διατηρήσω μια καλή σχέση με τον γιο και τη νύφη μου, ώστε να με φροντίσουν στο μέλλον. Όταν δεν μπορούσα να επιστρέψω για να φροντίσω την έγκυο νύφη μου λόγω κινδύνων, δεν είχα καν όρεξη να κάνω το καθήκον μου. Ως αποτέλεσμα, τα προβλήματα των νεοφώτιστων δεν λύθηκαν ποτέ και η ζωή-είσοδός τους καθυστέρησε. Αλλά εγώ δεν μετανόησα και ήλπιζα μάλιστα να μου ανατεθεί διαφορετικό καθήκον, ώστε να μπορέσω να πάω σπίτι και να φροντίσω τη νύφη μου. Σκέφτηκα πως πίστευα στον Θεό για πολλά χρόνια και απολάμβανα τόση από την παροχή της αλήθειας από Αυτόν. Όχι μόνο δεν κατάφερα να ανταποδώσω στον Θεό, αλλά όταν μου συνέβαιναν πράγματα, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν η δική μου διέξοδος. Δεν με ένοιαζαν καθόλου τα καθήκοντά μου. Είχα μήπως καθόλου ανθρώπινη φύση; Συνειδητοποίησα ότι απόψεις όπως «Να έχεις κάποιον να βασιστείς στα γεράματα», «Να έχεις κάποιον να σε φροντίζει στα γεράματα» και «Να μεγαλώνεις παιδιά για να σε φροντίζουν στα γεράματα» είναι τεχνάσματα που χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να ελέγχει τους ανθρώπους. Επειδή ζούσα με αυτές τις απόψεις, δεν πίστευα στην κυριαρχία του Θεού, επαναστατούσα ενάντια στον Θεό και δεν υποτασσόμουν σ’ Αυτόν, και δεν είχα κανένα αίσθημα φορτίου για το καθήκον μου. Παραλίγο να χάσω την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου. Αν συνέχιζα να εμμένω σε αυτές τις απόψεις, θα έχανα την ευκαιρία μου για σωτηρία και θα κατέστρεφα πραγματικά τον εαυτό μου. Τότε σκέφτηκα τις ασθένειες που έχω βιώσει τα τελευταία χρόνια. Το 2018, δεν μπορούσα να ισιώσω τα χέρια μου εξαιτίας της αυχενικής σπονδύλωσης που πίεζε τα νεύρα. Η αδελφή που με φιλοξενούσε μου αγόρασε κάποια φάρμακα, και για να παίρνω και για να αλείφω. Αργότερα, κατάφερα επιτέλους να ισιώσω ξανά τα χέρια μου. Επίσης, το 2020 έπαθα εγκεφαλικό έμφραγμα και οι γιατροί είπαν ότι η ασθένειά μου ήταν δύσκολο να θεραπευτεί. Απροσδόκητα, μια μεγαλύτερη αδελφή μού έδωσε τέσσερα κουτιά φάρμακα για το εγκεφαλικό έμφραγμα. Αφού πήρα το φάρμακο, η υγεία μου βελτιώθηκε σταδιακά. Καμία από αυτές τις ασθένειες δεν θεραπεύτηκε επειδή βασίστηκα στον γιο μου: Ήταν ο Θεός που, ξανά και ξανά, διαμόρφωνε ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα, ώστε να θεραπευτούν οι ασθένειές μου. Είμαι ακόμα ζωντανή σήμερα χάρη στην προστασία του Θεού! Έπρεπε να αφήσω τις πλάνες του Σατανά, όπως «Να έχεις κάποιον να βασιστείς στα γεράματα» και «Να έχεις κάποιον να εξαρτάσαι στα γεράματα», και να εμπιστευτώ τον εαυτό μου στον Θεό, χρησιμοποιώντας τον χρόνο που μου απομένει για να κάνω σωστά το καθήκον μου ώστε να Τον ικανοποιήσω.
Στη συνέχεια, διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Οι γονείς δεν θα πρέπει να απαιτούν από τα παιδιά τους ούτε ευσέβεια ούτε φροντίδα στα γεράματα ή να επωμιστούν το φορτίο της ζωής των γονιών τους στα τελευταία χρόνια της ζωής τους —δεν υπάρχει λόγος να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Από μια άποψη, αυτήν τη στάση πρέπει να έχουν οι γονείς προς τα παιδιά τους, και από μια άλλη, αυτήν την αξιοπρέπεια πρέπει να δείχνουν. Ασφαλώς, υπάρχει και μια πιο σημαντική διάσταση. Είναι η αρχή που πρέπει να τηρούν οι γονείς ως δημιουργήματα όσον αφορά το πώς φέρονται στα παιδιά τους. Αν τα παιδιά σου σε προσέχουν, σου δείχνουν ευσέβεια και σε φροντίζουν με προθυμία, δεν υπάρχει λόγος να τους το αρνηθείς· αν, όμως, δεν θέλουν να σε φροντίσουν, δεν είναι ανάγκη να γκρινιάζεις και να βαρυγκωμάς όλη μέρα ούτε να στενοχωριέσαι ή να δυσανασχετείς μέσα σου, ούτε να κρατάς κακία στα παιδιά σου. Πρέπει να αναλάβεις την ευθύνη και να επωμιστείς το φορτίο της ζωής και της επιβίωσής σου στο μέτρο των δυνατοτήτων σου, και όχι να το φορτώνεις στους άλλους, ιδίως στα παιδιά σου. Πρέπει να αντιμετωπίσεις δυναμικά και σωστά τη ζωή χωρίς τη συντροφιά ή τη βοήθεια των παιδιών σου, και να μπορείς να αντιμετωπίσεις μόνος σου ό,τι σου φέρνει η ζωή, ακόμα και αν τα παιδιά σου είναι μακριά. Βεβαίως, αν θέλεις μια μεγάλη βοήθεια απ’ τα παιδιά σου, ζήτησέ τους τη, χωρίς όμως να στηρίζεσαι στην ιδέα ότι είναι υποχρεωμένα να σου δείξουν ευσέβεια ή ότι πρέπει να σε στηρίξουν. Αντίθετα, και οι δυο πλευρές πρέπει να κάνουν διάφορα πράγματα ο ένας για τον άλλον από την άποψη ότι έτσι εκπληρώνουν τις ευθύνες τους. Έτσι, θα αντιμετωπίσουν ορθολογικά τη σχέση μεταξύ γονιού και παιδιού. Εννοείται πως αν είναι ορθολογικοί και οι μεν και οι δε, αν δίνουν χώρο ο ένας στον άλλον και υπάρχει αλληλοσεβασμός, στο τέλος, σίγουρα θα καταφέρουν να έχουν καλύτερες και πιο αρμονικές σχέσεις, να διατηρήσουν την οικογενειακή αγάπη και να εκτιμήσουν τη μεταξύ τους φροντίδα, το ενδιαφέρον και τη στοργή. Φυσικά, πιο ανθρώπινο και πιο σωστό είναι να τα κάνεις όλα αυτά με βάση τον αλληλοσεβασμό και την αλληλοκατανόηση» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. Ο Θεός λέει: «Οι γονείς δεν θα πρέπει να απαιτούν από τα παιδιά τους ούτε ευσέβεια ούτε φροντίδα στα γεράματα ή να επωμιστούν το φορτίο της ζωής των γονιών τους στα τελευταία χρόνια της ζωής τους —δεν υπάρχει λόγος να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Από μια άποψη, αυτήν τη στάση πρέπει να έχουν οι γονείς προς τα παιδιά τους, και από μια άλλη, αυτήν την αξιοπρέπεια πρέπει να δείχνουν». Αυτά τα λόγια με άγγιξαν πραγματικά. Ο Θεός μάς έχει πει ξεκάθαρα ότι η σχέση μεταξύ γονέων και παιδιών πρέπει να βασίζεται στην αμοιβαία φροντίδα και κατανόηση, και δεν πρέπει να περιλαμβάνει παζάρια. Ο καθένας έχει τη δική του αποστολή και, ως γονείς, δεν πρέπει να ζητάμε από τα παιδιά μας να μας συντηρούν και να μας φροντίζουν. Οι ηλικιωμένοι πρέπει επίσης να ζουν με αξιοπρέπεια. Παρόλο που μεγάλωσα τα παιδιά μου, τώρα έχουν μεγαλώσει και είναι ανεξάρτητα, και δεν έχουν πλέον μεγάλη σχέση μαζί μου. Ο καθένας έχει το δικό του μονοπάτι στη ζωή και πρέπει να αντιμετωπίζει ανεξάρτητα ό,τι συμβαίνει στη ζωή. Ωστόσο, ήθελα πάντα ο γιος μου να με φροντίζει όταν γεράσω, και δεν τολμούσα να βιώσω ανεξάρτητα τη ζωή που έχει κανονίσει για μένα ο Θεός. Ζούσα μήπως με καθόλου αξιοπρέπεια; Τρώγοντας και πίνοντας τα λόγια του Θεού, η οπτική μου άλλαξε κάπως και ένιωσα πολύ πιο απελευθερωμένη.
Μια μέρα, έλαβα ένα γράμμα από το σπίτι. Έλεγε ότι το μωρό είχε γεννηθεί και μου ζητούσαν να γυρίσω πίσω για να το φροντίσω. Ταράχτηκα λίγο και σκέφτηκα: «Τώρα είμαι τόσο απασχολημένη με το καθήκον μου. Αν πάω όντως σπίτι, δεν ξέρω πόσο καιρό θα μου πάρει να ξαναγυρίσω εδώ. Αυτό θα καθυστερήσει το έργο. Επιπλέον, το ΚΚΚ με ψάχνει συνεχώς. Μάλλον είναι επικίνδυνο να βγω έξω αυτήν τη στιγμή. Όπως και να το δω, δεν μπορώ να γυρίσω πίσω. Τι θα γίνει όμως αν δεν γυρίσω πίσω, κι ο γιος και η νύφη μου διακόψουν σχέσεις μαζί μου; Πρέπει ακόμα να βασιστώ σ’ αυτούς για να με φροντίσουν στο μέλλον. Αν όντως δεν γίνεται, θα πρέπει απλώς να γυρίσω πίσω». Όταν το σκέφτηκα αυτό, συνειδητοποίησα ότι ήθελα ακόμα να βασιστώ στον γιο μου στα γηρατειά μου, και αναζήτησα την αλήθεια σε σχέση με το πρόβλημά μου. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Ο Θεός δεν πληρώνει απλώς ένα τίμημα για κάθε άνθρωπο κατά τις δεκαετίες που μεσολαβούν από τη γέννησή του μέχρι και σήμερα. Σύμφωνα με τον Θεό, έχεις έρθει σε αυτόν τον κόσμο αμέτρητες φορές και άλλες τόσες έχεις μετενσαρκωθεί. Ποιος είναι υπεύθυνος γι’ αυτό; Υπεύθυνος γι’ αυτό είναι ο Θεός. Δεν μπορείς με τίποτα να τα γνωρίζεις εσύ αυτά τα πράγματα. […] Πόσο μοχθεί ο Θεός για έναν άνθρωπο! Κάποιοι λένε: “Είμαι εξήντα χρονών. Εδώ και εξήντα χρόνια, ο Θεός με προσέχει, με προστατεύει και με καθοδηγεί. Αν γεράσω και δεν μπορώ να εκτελώ κάποιο καθήκον ούτε να κάνω τίποτα άλλο, θα συνεχίσει να νοιάζεται για μένα ο Θεός;” Δεν είναι ανοησία αυτό που λένε; Ο Θεός δεν είναι κυρίαρχος της μοίρας κάποιου, δεν τον προσέχει και δεν τον προστατεύει για όσο διαρκεί μία μόνο ζωή. Αν το έκανε για μία και μόνο ζωή, για όσο διαρκεί μία και μόνο ζωή, αυτό θα έδειχνε πως ο Θεός δεν είναι παντοδύναμος και δεν κυριαρχεί επί των πάντων. Ο μόχθος που καταβάλλει και το τίμημα που πληρώνει ο Θεός για έναν άνθρωπο δεν περιορίζεται στο να κανονίζει τι θα κάνει ο άνθρωπος αυτός σ’ αυτήν τη ζωή. Αντίθετα, κανονίζει αμέτρητες ζωές για τον άνθρωπο αυτό. Ο Θεός αναλαμβάνει εξολοκλήρου την ευθύνη για κάθε ψυχή που μετενσαρκώνεται. Εργάζεται προσεκτικά και πληρώνει το τίμημα της ζωής Του, για να καθοδηγήσει τον κάθε άνθρωπο και να κανονίσει τη ζωή του καθενός. Ο Θεός μοχθεί τόσο πολύ και πληρώνει ένα τέτοιο τίμημα για χάρη του ανθρώπου, ενώ παράλληλα του χαρίζει όλες αυτές τις αλήθειες κι αυτήν τη ζωή. Δεν θα είναι υπερβολικά μεγάλο το χρέος των ανθρώπων προς τον Θεό αν τις έσχατες αυτές ημέρες δεν εκτελέσουν το καθήκον τους ως δημιουργήματα και δεν επιστρέψουν ενώπιον του Δημιουργού; Αν στο τέλος, όσες ζωές κι αν έχουν ζήσει κι απ’ όσες γενιές κι αν έχουν περάσει, δεν κάνουν καλά τα καθήκοντά τους και δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του Θεού; Δεν θα αποδειχθεί πως δεν άξιζαν όλο αυτό το τίμημα που έχει πληρώσει ο Θεός; Σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν θα είχαν ίχνος συνείδησης και δεν θα άξιζαν να αποκαλούνται άνθρωποι, καθώς το χρέος τους προς τον Θεό θα ήταν τεράστιο. […] Η χάρη, η αγάπη και το έλεος που δείχνει ο Θεός στον άνθρωπο δεν είναι απλώς ένα είδος στάσης, αλλά και ένα γεγονός. Ποιο γεγονός; Ο Θεός βάζει μέσα σου τα λόγια Του και σε διαφωτίζει, ώστε να δεις τι το αξιαγάπητο έχει Αυτός και τι είναι τελικά αυτός ο κόσμος, ώστε να γεμίσει η καρδιά σου με φως και να μπορέσεις να κατανοήσεις τα λόγια Του και την αλήθεια. Έτσι κερδίζεις την αλήθεια, χωρίς καν να το ξέρεις. Ο Θεός επιτελεί πάρα πολύ έργο πάνω σου με πολύ αληθινό τρόπο, κι έτσι σου δίνει τη δυνατότητα να κερδίσεις την αλήθεια. Όταν κερδίσεις την αλήθεια, όταν κερδίσεις το πολυτιμότερο πράγμα, που δεν είναι άλλο από την αιώνια ζωή, ικανοποιούνται οι προθέσεις του Θεού. Ο Θεός νιώθει ευχαρίστηση και ικανοποίηση όταν βλέπει ότι οι άνθρωποι επιδιώκουν την αλήθεια και είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν μαζί Του. Έχει τότε μια συγκεκριμένη στάση, και βάσει αυτής πηγαίνει να εργαστεί, και εγκρίνει και ευλογεί τον άνθρωπο, λέγοντας το εξής: “Θα σε ανταμείψω με τις ευλογίες που σου αξίζουν”. Τότε, λοιπόν, θα έχεις κερδίσει την αλήθεια και τη ζωή. Όταν θα γνωρίζεις τον Δημιουργό και θα έχεις κερδίσει την εκτίμησή Του, θα εξακολουθείς να αισθάνεσαι ένα κενό μέσα σου; Όχι. Θα αισθάνεσαι πληρότητα και μια ευχαρίστηση. Αυτό δεν σημαίνει πως η ζωή σου θα έχει αξία; Αυτή είναι η πιο πολύτιμη και ουσιαστική ζωή» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Το να πληρώνει κανείς το τίμημα για να κερδίσει την αλήθεια είναι μείζονος σημασίας). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συγκινήθηκα βαθύτατα. Σκέφτηκα πως ο Θεός με οδηγούσε και με προστάτευε πάντα, δίνοντάς μου την τύχη να αποδεχτώ το έργο Του τις έσχατες ημέρες. Τώρα ακολουθώ τον έναν και μοναδικό αληθινό Θεό, ο οποίος έχει την κυριαρχία και τον έλεγχο επί της μοίρας όλης της ανθρωπότητας. Σε ποιον άλλον θα μπορούσα να βασιστώ στα γηρατειά μου; Ο Θεός είναι το αληθινό μου στήριγμα. Σκέφτηκα πως, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου, είχα βιώσει προσωπικά την παρουσία του Θεού και τα έργα Του. Για τι ανησυχούσα ακόμα; Αν, κατά τη διάρκεια του περιορισμένου μου χρόνου, συνέχιζα να ζω για την οικογένειά μου και τη σάρκα, εμμένοντας στις πλάνες του Σατανά για να διατηρήσω τη σχέση μου με τον γιο μου, αποτυγχάνοντας να εκπληρώσω το καθήκον μου, και χάνοντας τελικά την ευκαιρία μου για σωτηρία, αυτό πραγματικά δεν θα άξιζε καθόλου τον κόπο! Θέλω απλώς να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να εκπληρώσω το καθήκον μου για το υπόλοιπο της ζωής μου. Αυτός είναι ο στόχος και η κατεύθυνση στη ζωή που πρέπει να επιδιώξω. Αν μια μέρα δεν μπορώ πλέον να κάνω το καθήκον μου και πρέπει να πάω σπίτι, αλλά ο γιος μου δεν θέλει να ασχοληθεί μαζί μου, είμαι πρόθυμη να βασιστώ στον Θεό και να το βιώσω αυτό. Τώρα, είμαι απασχολημένη κάνοντας τα καθήκοντά μου κάθε μέρα και νιώθω εξαιρετικά χαλαρή και απελευθερωμένη.
Μετά από αυτήν την εμπειρία, η βαθύτερη συνειδητοποίησή μου είναι ότι ο Θεός είναι το αληθινό μου στήριγμα. Μόνο ο Θεός μπορεί να εκφράσει την αλήθεια, να μας υποδείξει το σωστό μονοπάτι στη ζωή και να μας οδηγήσει να ζήσουμε μια ζωή με νόημα. Δόξα τω Παντοδύναμω Θεώ!
