Η διαφορά μεταξύ της διακονίας του ενσαρκωμένου Θεού και του καθήκοντος του ανθρώπου

Πρέπει να γνωρίσετε τα οράματα του έργου του Θεού και να κατανοήσετε τη γενική κατεύθυνση του έργου Του. Αυτή είναι μια θετική είσοδος. Άπαξ και γνωρίσεις βαθιά και με ακρίβεια την αλήθεια των οραμάτων, η είσοδός σου θα είναι εξασφαλισμένη· ανεξάρτητα απ’ το πώς αλλάζει το έργο του Θεού, θα παραμείνεις στην καρδιά σου ακλόνητος, θα έχεις ξεκάθαρη εικόνα για τα οράματα και θα έχεις έναν στόχο για την είσοδό σου και τις επιδιώξεις σου. Μ’ αυτόν τον τρόπο, όλη η εμπειρία και η γνώση μέσα σου θα γίνει βαθύτερη και πιο λεπτομερής. Άπαξ και κατανοήσεις τη γενική κατεύθυνση, δεν θα υποστείς απώλειες στη ζωή ούτε θα παραστρατήσεις. Αν δεν καταφέρεις να γνωρίσεις αυτά τα στάδια του έργου, θα υφίστασαι απώλειες σε κάθε στάδιο, και θα σου πάρει αρκετές μέρες για να αλλάξεις τα πράγματα, και δεν θα είσαι σε θέση να μπεις στον σωστό δρόμο σε μόλις δύο εβδομάδες. Έτσι δεν θα προκληθούν καθυστερήσεις; Υπάρχουν πολλά στην οδό της θετικής εισόδου και άσκησης που πρέπει να γνωρίσετε σε βάθος. Όσο για τα οράματα του έργου του Θεού, πρέπει να κατανοήσεις τα εξής σημεία: τη σημασία του κατακτητικού έργου Του, το μελλοντικό μονοπάτι προς την τελείωση, τι πρέπει να επιτευχθεί μέσω της εμπειρίας δοκιμασιών και δεινών, τη σημασία της κρίσης και της παίδευσης, τις αρχές πίσω από το έργο του Αγίου Πνεύματος και τις αρχές πίσω από την τελείωση και την κατάκτηση. Όλα αυτά ανήκουν στην αλήθεια των οραμάτων. Τα υπόλοιπα είναι τα τρία στάδια του έργου — η Εποχή του Νόμου, η Εποχή της Χάριτος και η Εποχή της Βασιλείας— καθώς επίσης και μελλοντική μαρτυρία. Αυτά είναι, επίσης, η αλήθεια των οραμάτων, και είναι το πιο θεμελιώδες πράγμα, αλλά και το πιο καθοριστικό. Προς το παρόν, υπάρχουν τόσο πολλά στα οποία θα πρέπει να εισέλθετε και τα οποία θα πρέπει να κάνετε πράξη, και είναι τώρα πιο πολυδιάστατα και πιο λεπτομερή. Αν δεν έχεις καμιά γνώση γι’ αυτές τις αλήθειες, αυτό αποδεικνύει ότι δεν έχεις ακόμα επιτύχει είσοδο. Τις περισσότερες φορές, η γνώση των ανθρώπων για την αλήθεια είναι πολύ ρηχή· οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση καν να κάνουν πράξη ορισμένες βασικές αλήθειες και δεν γνωρίζουν καν πώς να χειριστούν ασήμαντα ζητήματα. Ο λόγος που οι άνθρωποι αδυνατούν να κάνουν πράξη την αλήθεια είναι ότι η διάθεσή τους είναι επαναστατική, κι η γνώση τους για το έργο τού σήμερα είναι πολύ επιφανειακή και μονόπλευρη. Έτσι, δεν είναι εύκολο έργο για τους ανθρώπους να οδηγηθούν στην τελείωση. Είσαι υπερβολικά επαναστατικός και διατηρείς σε μεγάλο βαθμό τον παλιό σου εαυτό. Αδυνατείς να σταθείς στην πλευρά της αλήθειας και δεν μπορείς να κάνεις πράξη ακόμη και τις πιο αυταπόδεικτες αλήθειες. Τέτοιοι άνθρωποι δεν μπορούν να σωθούν και είναι αυτοί που δεν έχουν κατακτηθεί. Αν η είσοδός σου δεν έχει ούτε λεπτομέρεια ούτε στόχους, η ανάπτυξη θ’ αργήσει να έρθει σ’ εσένα. Αν δεν υπάρχει η παραμικρή πραγματικότητα στην είσοδό σου, τότε οι επιδιώξεις σου θα είναι μάταιες. Αν δεν γνωρίζεις την ουσία της αλήθειας, τότε δεν πρόκειται ν’ αλλάξεις. Η ανάπτυξη στη ζωή του ανθρώπου και οι αλλαγές στη διάθεσή του επιτυγχάνονται με την είσοδο στην πραγματικότητα και, πολύ περισσότερο, με την είσοδο σε λεπτομερείς εμπειρίες. Αν κατά την είσοδό σου έχεις πολλές λεπτομερείς εμπειρίες, κι αν έχεις πολλή πραγματική γνώση και είσοδο, τότε η διάθεσή σου γρήγορα θ’ αλλάξει. Ακόμη κι αν, επί του παρόντος, δεν έχεις πολύ ξεκάθαρη εικόνα για την άσκηση, πρέπει να έχεις τουλάχιστον ξεκάθαρη εικόνα σχετικά με τα οράματα του έργου του Θεού. Αν δεν έχεις, δεν θα είσαι ικανός για είσοδο· η είσοδος είναι δυνατή μόνο μόλις αποκτήσεις γνώση της αλήθειας. Μόνον αν το Άγιο Πνεύμα σε διαφωτίσει στην εμπειρία σου, θα αποκτήσεις βαθύτερη κατανόηση της αλήθειας και βαθύτερη είσοδο. Πρέπει να γνωρίσετε το έργο του Θεού.

Στην αρχή, μετά τη δημιουργία του ανθρώπινου είδους, οι Ισραηλίτες ήταν αυτοί που χρησίμευαν ως βάση του έργου του Θεού. Ολόκληρο το Ισραήλ ήταν η βάση του έργου του Ιεχωβά στη γη. Το έργο του Ιεχωβά ήταν να ηγείται του ανθρώπου και να τον καθοδηγεί απευθείας ορίζοντας τους νόμους, ώστε ο άνθρωπος να μπορεί να ζει μια κανονική ζωή και να λατρεύει τον Ιεχωβά μ’ έναν κανονικό τρόπο στη γη. Ο άνθρωπος δεν μπορούσε ούτε να δει ούτε να αγγίξει τον Θεό την εποχή του Νόμου. Επειδή το μόνο που έκανε ο Θεός ήταν να καθοδηγεί τους πρώτους ανθρώπους που είχαν διαφθαρεί από τον Σατανά, διδάσκοντας και καθοδηγώντας τους, τα λόγια Του περιείχαν μόνο νόμους, θεσπίσματα και τις νόρμες για τη διαγωγή τους, και όχι τις αλήθειες που παρέχουν ζωή στους ανθρώπους. Οι Ισραηλίτες, υπό την ηγεσία Του, δεν είχαν διαφθαρεί βαθιά απ’ τον Σατανά. Το έργο του νόμου Του ήταν μόνο το πρώτο στάδιο στο έργο της σωτηρίας, η αρχή του έργου της σωτηρίας, και, ουσιαστικά, δεν είχε καμιά σχέση με αλλαγές στη διάθεση της ζωής του ανθρώπου. Επομένως, δεν χρειαζόταν στην αρχή του έργου της σωτηρίας Αυτός να προσλάβει σάρκα για το έργο Του στο Ισραήλ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο απαιτούσε ένα μέσο —ένα εργαλείο— μέσω του οποίου να επικοινωνεί με τον άνθρωπο. Έτσι, ανάμεσα στα όντα που δημιούργησε, προέκυψαν αυτοί που μιλούσαν και εργάζονταν εκ μέρους του Ιεχωβά, κι έτσι, οι υιοί του ανθρώπου και οι προφήτες κατέληξαν να εργάζονται ανάμεσα στους ανθρώπους. Οι «υιοί του ανθρώπου» εργάζονταν ανάμεσα στους ανθρώπους εκ μέρους του Ιεχωβά και αποκαλούνταν «υιοί του ανθρώπου» από τον Ιεχωβά. Αυτό σημαίνει ότι αυτοί οι άνθρωποι εξέδωσαν τους νόμους εκ μέρους του Ιεχωβά. Ήταν, επίσης, ιερείς ανάμεσα στον λαό του Ισραήλ, ιερείς που τους πρόσεχε και τους προστάτευε ο Ιεχωβά και στους οποίους εργαζόταν το Πνεύμα του Ιεχωβά. Ήταν επικεφαλής ανάμεσα στον λαό και υπηρετούσαν απευθείας τον Ιεχωβά. Οι προφήτες, απ’ την άλλη πλευρά, είχαν αφιερωθεί στο να μιλούν, εκ μέρους του Ιεχωβά, στους ανθρώπους όλων των χωρών και των φυλών. Επίσης προφήτευαν το έργο του Ιεχωβά. Είτε ήταν υιοί του ανθρώπου είτε προφήτες, όλοι αναδείχτηκαν από το Πνεύμα του ίδιου του Ιεχωβά και είχαν το έργο του Ιεχωβά μέσα τους. Ανάμεσα στους ανθρώπους, ήταν αυτοί που εκπροσωπούσαν απευθείας τον Ιεχωβά. Έκαναν το έργο τους μόνον επειδή αναδείχτηκαν από τον Ιεχωβά, κι όχι επειδή ήταν η σάρκα στην οποία ενσαρκώθηκε το ίδιο το Άγιο Πνεύμα. Επομένως, παρόλο που ομοίαζαν στο να μιλούν και να εργάζονται εκ μέρους του Θεού, αυτοί οι υιοί του ανθρώπου και οι προφήτες της Εποχής του Νόμου δεν ήταν η σάρκα του ενσαρκωμένου Θεού. Το έργο του Θεού κατά την Εποχή της Χάριτος και το τελευταίο στάδιο ήταν το ακριβώς αντίθετο, καθώς το έργο της σωτηρίας και της κρίσης του ανθρώπου πραγματοποιήθηκαν και τα δύο απ’ τον ίδιο τον ενσαρκωμένο Θεό, κι επομένως, απλώς δεν χρειαζόταν να αναδείξει για ακόμα μία φορά τους προφήτες και τους υιούς του ανθρώπου για να εργαστούν εκ μέρους Του. Στα μάτια του ανθρώπου, δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές μεταξύ της ουσίας και της μεθόδου του έργου τους. Κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι συγχέουν πάντα το έργο του ενσαρκωμένου Θεού με αυτό των προφητών και των υιών του ανθρώπου. Η εμφάνιση του ενσαρκωμένου Θεού ήταν ουσιαστικά η ίδια μ’ εκείνη των προφητών και των υιών του ανθρώπου. Κι ο ενσαρκωμένος Θεός ήταν ακόμη πιο κανονικός και πιο πρακτικός από τους προφήτες. Ως εκ τούτου, ο άνθρωπος είναι ανίκανος να τους ξεχωρίσει. Ο άνθρωπος επικεντρώνεται μόνο στην εμφάνιση, αγνοώντας εντελώς ότι, παρόλο που ομοιάζουν και οι δύο σε έργο και ομιλία, υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσά τους. Επειδή η ικανότητα του ανθρώπου να ξεχωρίζει πράγματα είναι πολύ περιορισμένη, εκείνος αδυνατεί να διακρίνει μεταξύ απλών ζητημάτων, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για κάτι τόσο πολύπλοκο. Όταν οι προφήτες και οι άνθρωποι εκείνοι που χρησιμοποιήθηκαν από το Άγιο Πνεύμα μίλησαν και εργάστηκαν, το έκαναν για να εκτελέσουν τα καθήκοντα ενός ανθρώπου, να επιτελέσουν τη λειτουργία ενός δημιουργημένου όντος, και ήταν κάτι που όφειλε να κάνει ο άνθρωπος. Ωστόσο, ο λόγος και το έργο του ενσαρκωμένου Θεού στόχευαν στο να επιτελέσουν τη διακονία Του. Αν και η εξωτερική μορφή Του ήταν εκείνη ενός δημιουργημένου όντος, έργο Του δεν ήταν να επιτελέσει τη λειτουργία Του, αλλά τη διακονία Του. Ο όρος «καθήκον» χρησιμοποιείται σε σχέση με τα δημιουργημένα όντα, ενώ ο όρος «διακονία» χρησιμοποιείται σε σχέση με τη σάρκα του ενσαρκωμένου Θεού. Υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά μεταξύ των δύο· δεν είναι εναλλάξιμα. Έργο του ανθρώπου είναι μόνο να εκτελεί το καθήκον του, ενώ έργο του Θεού είναι να διαχειρίζεται και να επιτελεί τη διακονία Του. Επομένως, αν και πολλοί απόστολοι χρησιμοποιήθηκαν από το Άγιο Πνεύμα και πολλοί προφήτες ήταν πλημμυρισμένοι μ’ Αυτό, το έργο και ο λόγος τους στόχευαν απλώς στο να εκτελέσουν το καθήκον τους ως δημιουργημένα όντα. Οι προφητείες τους μπορεί να ξεπερνούσαν την οδό της ζωής για την οποία μίλησε ο ενσαρκωμένος Θεός κι η ανθρώπινη φύση τους μπορεί μέχρι και να υπερέβαινε εκείνη του ενσαρκωμένου Θεού, αλλά και πάλι εκείνοι εκτελούσαν το καθήκον τους και δεν εκπλήρωναν διακονία. Το καθήκον του ανθρώπου αναφέρεται στη λειτουργία του· είναι κάτι εφικτό για τον άνθρωπο. Όμως, η διακονία που επιτελείται από τον ενσαρκωμένο Θεό σχετίζεται με τη διαχείρισή Του, κι αυτή δεν είναι εφικτή από τον άνθρωπο. Ο ενσαρκωμένος Θεός, είτε μιλά είτε εργάζεται είτε πραγματοποιεί θαύματα, κάνει μεγάλο έργο εν μέσω της διαχείρισής Του και τέτοιο έργο δεν μπορεί να εκτελεστεί από τον άνθρωπο στη θέση Του. Έργο του ανθρώπου είναι μόνο να κάνει το καθήκον του ως δημιουργημένο ον, σ’ ένα ορισμένο στάδιο του έργου διαχείρισης του Θεού. Χωρίς τη διαχείριση του Θεού, δηλαδή αν η διακονία του ενσαρκωμένου Θεού χανόταν, θα χανόταν και το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος. Έργο του Θεού κατά την εκτέλεση της διακονίας Του είναι να διαχειριστεί τον άνθρωπο, ενώ η εκτέλεση του καθήκοντος του ανθρώπου αποτελεί την εκπλήρωση της δικής του υποχρέωσης ν’ ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του Δημιουργού και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι επιτελεί τη διακονία κάποιου. Στην έμφυτη ουσία του Θεού —στο Πνεύμα Του— έργο του Θεού είναι η διαχείρισή Του, αλλά στον ενσαρκωμένο Θεό που φορά την εξωτερική μορφή του δημιουργημένου όντος, έργο Του είναι να επιτελέσει τη διακονία Του. Ό,τι έργο κι αν εκτελεί, το κάνει για να επιτελέσει τη διακονία Του· το μόνο που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος είναι να βάλει τα δυνατά του μέσα στο πλαίσιο της διαχείρισής του Θεού και υπό την καθοδήγησή Του.

Το να εκτελεί ο άνθρωπος το καθήκον του είναι, στην πραγματικότητα, η πραγματοποίηση όλων όσα είναι έμφυτα στον άνθρωπο, δηλαδή, ό,τι είναι έμφυτα εφικτό για τον άνθρωπο. Κι είναι τότε που το καθήκον του εκπληρώνεται. Όσο για τις ελλείψεις του ανθρώπου στην υπηρεσία του, αυτές σταδιακά μειώνονται μέσω της βαθμιαίας εμπειρίας και της διαδικασίας υποβολής του σε κρίση· δεν παρεμποδίζουν ούτε επηρεάζουν το καθήκον του ανθρώπου. Αυτοί που σταματούν να υπηρετούν ή υποκύπτουν και υποχωρούν από φόβο ότι μπορεί να υπάρχουν ελλείψεις στην υπηρεσία τους είναι οι πιο δειλοί απ’ όλους. Αν οι άνθρωποι δεν μπορούν να εκφράσουν ό,τι οφείλουν να εκφράσουν κατά την υπηρεσία ή να επιτύχουν ό,τι είναι εγγενώς εφικτό γι’ αυτούς, κι αντ’ αυτού ενεργούν επιπόλαια, τότε έχουν χάσει τη λειτουργία που θα έπρεπε να έχει ένα δημιουργημένο ον. Αυτού του είδους οι άνθρωποι είναι οι επονομαζόμενες «μετριότητες»· είναι άχρηστα σκουπίδια. Πώς είναι δυνατόν τέτοιοι άνθρωποι να αποκαλούνται δημιουργημένα όντα με την πραγματική έννοια; Δεν είναι σάπια πράγματα που λάμπουν εξωτερικά, αλλά είναι σαπισμένα εσωτερικά; Αν ένας άνθρωπος αποκαλεί τον εαυτό του Θεό, εντούτοις αδυνατεί να εκφράσει το είναι της θεϊκής φύσης, να κάνει το έργο του ίδιου του Θεού ή να εκπροσωπήσει τον Θεό, χωρίς αμφιβολία, δεν είναι Θεός, καθώς δεν έχει την ουσία του Θεού, και αυτό που ο Θεός μπορεί από τη φύση Του να κατορθώσει δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτόν. Αν ο άνθρωπος χάσει αυτό που είναι από τη φύση του εφικτό για εκείνον, δεν μπορεί πια να θεωρηθεί άνθρωπος και δεν αξίζει να σταθεί ως δημιουργημένο ον ή να παρουσιαστεί ενώπιον του Θεού και να Τον υπηρετήσει, πόσο δε μάλλον είναι άξιος να λάβει τη χάρη του Θεού ή να τον φυλάει, να τον προστατεύει και να τον οδηγήσει στην τελείωση ο Θεός. Πολλοί που έχουν χάσει την εμπιστοσύνη του Θεού χάνουν στη συνέχεια τη χάρη του Θεού. Όχι μόνο δεν μισούν τις κακές τους πράξεις, αλλά αναίσχυντα διαδίδουν την άποψη ότι η οδός του Θεού είναι λανθασμένη, και οι επαναστατικοί αρνούνται μάλιστα την ύπαρξη του Θεού. Πώς μπορεί ένα τέτοιο είδος ανθρώπου, το οποίο διαθέτει τέτοια επαναστατικότητα, να έχει το δικαίωμα ν’ απολαμβάνει τη χάρη του Θεού; Όσοι δεν εκπληρώνουν το καθήκον τους είναι πολύ επαναστατικοί εναντίον του Θεού και οφείλουν πολλά σ’ Αυτόν, εντούτοις γυρίζουν και καταφέρονται εναντίον του Θεού λες και κάνει λάθος. Πώς θα μπορούσε ένας τέτοιος άνθρωπος να είναι κατάλληλος να οδηγηθεί στην τελείωση; Δεν είναι αυτό προάγγελος του ότι θα αποκλειστεί και θα τιμωρηθεί; Οι άνθρωποι που δεν κάνουν το καθήκον τους ενώπιον του Θεού είναι ήδη ένοχοι για τα πιο ειδεχθή εγκλήματα, για τα οποία ακόμα κι ο θάνατος είναι ανεπαρκής τιμωρία. Εντούτοις, έχουν το θράσος να προβάλλουν επιχειρήματα στον Θεό και να προσπαθούν να Τον συναγωνιστούν. Τι αξία έχει να οδηγούνται τέτοιοι άνθρωποι στην τελείωση; Όταν οι άνθρωποι αποτυγχάνουν να εκπληρώσουν το καθήκον τους, θα πρέπει να αισθάνονται ενοχή και χρέος. Θα έπρεπε να μισούν την αδυναμία και την ανικανότητά τους, την επαναστατικότητα και τη διαφθορά τους. Κι επιπλέον, θα πρέπει να προσφέρουν τα πάντα στον Θεό, ακόμα και την ίδια τους τη ζωή. Μόνο τότε είναι δημιουργημένα όντα που πραγματικά αγαπούν τον Θεό, και μόνο τέτοιοι άνθρωποι είναι κατάλληλοι ν’ απολαμβάνουν τις ευλογίες και τις υποσχέσεις του Θεού και να οδηγηθούν στην τελείωση απ’ Αυτόν. Και τι συμβαίνει με την πλειονότητά σας; Πώς αντιμετωπίζετε τον Θεό που ζει ανάμεσά σας; Πώς έχετε εκτελέσει το καθήκον σας ενώπιόν Του; Έχετε κάνει όλα όσα ήταν δυνατόν να κάνετε, ακόμα και σε βάρος της δικής σας ζωής; Τι έχετε θυσιάσει; Δεν έχετε λάβει πολλά από Εμένα; Μπορείτε να διακρίνετε; Πόσο αφοσιωμένοι είστε σ’ Εμένα; Πώς Με έχετε υπηρετήσει; Και τι συμβαίνει με όλα αυτά που σας έχω δώσει και έχω κάνει για σας; Τα έχετε μετρήσει όλα αυτά; Τα έχετε όλοι σας κρίνει και συγκρίνει με την όποια συνείδηση έχετε μέσα σας; Ποιον θα μπορούσαν να αξίζουν τα λόγια και οι πράξεις σας; Θα μπορούσε αυτή η απειροελάχιστη θυσία σας να αξίζει όλα όσα σας έχω δώσει; Έχω αφιερωθεί ολόψυχα σ’ εσάς, χωρίς την παραμικρή επιφύλαξη, κι όμως εσείς τρέφετε πονηρές προθέσεις και είστε χλιαροί απέναντί Μου. Αυτό είναι το καθήκον που έχετε εκτελέσει, η πενιχρή σας λειτουργία. Δεν είναι έτσι; Δεν γνωρίζετε πως έχετε παταγωδώς αποτύχει να εκτελέσετε το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος; Πώς μπορείτε να θεωρείστε δημιουργημένα όντα; Δεν σας είναι ξεκάθαρο τι είναι αυτό που εκφράζετε και βιώνετε; Έχετε αποτύχει να εκπληρώσετε το καθήκον σας, αλλά επιζητάτε να αποκτήσετε την ανοχή και την άφθονη χάρη του Θεού. Μια τέτοια χάρη δεν έχει ετοιμαστεί για κάποιους τόσο ανάξιους και ποταπούς όσο εσείς, αλλά γι’ αυτούς που δεν ζητούν τίποτα και κάνουν θυσίες ευχαρίστως. Άνθρωποι σαν εσάς, τέτοιας μετριότητας, είναι εντελώς ανάξιοι ν’ απολαμβάνουν την ουράνια χάρη. Μόνο κακουχίες και ατέλειωτη τιμωρία θα συνοδεύει τις μέρες σας! Αν δεν μπορείτε να είστε αφοσιωμένοι σ’ Εμένα, η μοίρα σας θα είναι γεμάτη ταλαιπωρίες. Αν δεν μπορείτε να είστε υπόλογοι των λόγων και του έργου Μου, το αποτέλεσμά σας θα είναι η τιμωρία. Όλη η χάρη, όλες οι ευλογίες και η υπέροχη ζωή της βασιλείας δεν θα έχουν καμιά σχέση μ’ εσάς. Αυτό είναι το τέλος που σας αξίζει να έχετε και μια συνέπεια που θα έχετε προκαλέσει εσείς οι ίδιοι στον εαυτό σας! Όχι μόνο δεν βάζουν τα δυνατά τους ούτε εκτελούν το καθήκον τους αυτοί οι ασύνετοι και αλαζόνες, αλλά, απλώνουν κιόλας τα χέρια τους για να λάβουν χάρη, σαν να αξίζουν αυτό που ζητούν. Κι αν αποτύχουν να αποκτήσουν αυτό που ζητούν, γίνονται όλο και περισσότερο προδότες. Πώς μπορεί να θεωρηθεί ότι τέτοιοι άνθρωποι διαθέτουν λογική; Είστε χαμηλού επιπέδου και στερείστε σύνεσης, εντελώς ανίκανοι να εκπληρώσετε το καθήκον που οφείλετε να εκπληρώσετε κατά το έργο της διαχείρισης. Η αξία σας έχει ήδη πέσει κατακόρυφα. Η αποτυχία σας να Με ξεπληρώσετε που σας έδειξα τέτοια χάρη είναι ήδη μια πράξη ακραίας επαναστατικότητας, ικανής να σας καταδικάσει και να δείξει τη δειλία σας, την ανικανότητά σας, τον ξεπεσμό σας και την αθλιότητά σας. Τι σας δίνει το δικαίωμα να κρατάτε τα χέρια σας απλωμένα; Το ότι δεν είστε σε θέση να προσφέρετε την παραμικρή βοήθεια στο έργο Μου, δεν είστε σε θέση να δείξετε αφοσίωση και δεν είστε σε θέση να μείνετε σταθεροί στη μαρτυρία σας για Μένα είναι τα αδικήματά σας και οι αδυναμίες σας, εντούτοις εσείς επιπλέον Μου επιτίθεστε, ισχυρίζεστε ψευδώς ότι κάνω κακό και παραπονιέστε ότι είμαι άδικος. Αυτό συνιστά την αφοσίωσή σας; Αυτό συνιστά την αγάπη σας; Τι άλλο έργο μπορείτε να κάνετε πέρα απ’ αυτό; Με ποιον τρόπο έχετε συμβάλει στο όλο έργο που έχει γίνει; Πόσα έχετε δαπανήσει; Έχω ήδη επιδείξει μεγάλη ανοχή που δεν σας κατηγορώ, εντούτοις εξακολουθείτε να Μου δικαιολογείστε αδιάντροπα και να παραπονιέστε για Μένα στα κρυφά. Έχετε έστω και το παραμικρό ίχνος ανθρωπιάς; Αν και το καθήκον του ανθρώπου είναι νοθευμένο από πολλές ανθρώπινες σκέψεις και αντιλήψεις, πρέπει να εκτελείς το καθήκον σου και να είσαι αφοσιωμένος. Οι ακαθαρσίες στο έργο του ανθρώπου αφορούν το επίπεδό του, ενώ αν ο άνθρωπος δεν εκτελέσει το καθήκον του, αυτό δείχνει την επαναστατικότητά του. Δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του καθήκοντος του ανθρώπου και του αν αυτός λαμβάνει ευλογίες ή έρθει αντιμέτωπος με δεινά. Καθήκον είναι αυτό που ο άνθρωπος οφείλει να εκπληρώσει· είναι η αποστολή που του στάλθηκε από τον ουρανό και πρέπει να το κάνει χωρίς να επιζητά ανταμοιβή και χωρίς όρους ή δικαιολογίες. Μόνο αυτό ονομάζεται εκτέλεση του καθήκοντος. Το να λαμβάνει κανείς ευλογίες αναφέρεται στις ευλογίες που απολαμβάνει ένας άνθρωπος όταν οδηγείται στην τελείωση αφότου βιώσει την κρίση. Το να έρχεται αντιμέτωπος με δεινά αναφέρεται στην τιμωρία που λαμβάνει ένας άνθρωπος όταν δεν αλλάζει η διάθεσή του αφότου υποβληθεί σε παίδευση και κρίση —όταν, με άλλα λόγια, δεν οδηγείται στην τελείωση. Όμως, ανεξάρτητα από το αν λαμβάνουν ευλογίες ή έρχονται αντιμέτωπα με δεινά, τα δημιουργημένα όντα οφείλουν να εκπληρώνουν το καθήκον τους, κάνοντας αυτά που οφείλουν να κάνουν και κάνοντας αυτά που μπορούν να κάνουν· αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλει να κάνει ένας άνθρωπος που αναζητά τον Θεό. Δεν θα έπρεπε να εκτελείς το καθήκον σου για χάρη του να λάβεις ευλογίες και δεν θα έπρεπε να αρνείσαι να εκτελέσεις το καθήκον σου από φόβο μην έρθεις αντιμέτωπος με δεινά. Επιτρέψτε Μου να σας πω ένα πράγμα: Το να εκτελεί ο άνθρωπος το καθήκον του είναι αυτό που οφείλει να κάνει, και αν δεν εκτελεί το καθήκον του, τότε αυτό συνιστά την επαναστατικότητά του. Ο άνθρωπος αλλάζει σταδιακά μέσα από τη διαδικασία της εκτέλεσης του καθήκοντός του, και μέσω αυτής της διαδικασίας επιδεικνύει την αφοσίωσή του. Ως εκ τούτου, όσο περισσότερο εκτελείς το καθήκον σου, τόσο περισσότερες αλήθειες θα μπορείς να κερδίσεις και τόσο πιο πρακτική θα γίνεται η έκφρασή σου. Αυτοί που απλώς εκτελούν τυπικά το καθήκον τους και δεν αναζητούν την αλήθεια θα αποκλειστούν στο τέλος, καθώς τέτοιοι άνθρωποι δεν εκτελούν το καθήκον τους καθώς κάνουν πράξη την αλήθεια, και δεν κάνουν πράξη την αλήθεια κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους. Είναι αυτοί που παραμένουν αμετάβλητοι και θα έρθουν αντιμέτωποι με δεινά. Όχι μόνον είναι ακάθαρτες οι εκφράσεις τους, αλλά κι ό,τι εκφράζουν είναι κακία.

Την εποχή της Χάριτος, ο Ιησούς διατύπωσε επίσης πολλά λόγια κι έκανε μεγάλο έργο. Σε τι διέφερε απ’ τον Ησαΐα; Σε τι διέφερε απ’ τον Δανιήλ; Ήταν προφήτης; Γιατί λέγεται ότι Αυτός είναι ο Χριστός; Τι διαφορές υπάρχουν μεταξύ τους; Ήταν όλοι τους άνδρες, κι όλοι τους είπαν λόγια, τα οποία, επιπλέον, φαίνονταν λίγο-πολύ ίδια στον άνθρωπο. Όλοι τους εξέφρασαν λόγους κι έκαναν έργο. Οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης διατύπωσαν προφητείες και, ομοίως, το ίδιο μπορούσε να κάνει κι ο Ιησούς. Γιατί συμβαίνει αυτό; Η διάκριση εδώ βασίζεται στη φύση του έργου. Για να μπορέσεις ν’ αντιληφθείς αυτό το ζήτημα, δεν πρέπει να εξετάζεις τη φύση της σάρκας ούτε θα πρέπει να εξετάζεις πόσο βαθυστόχαστα είναι τα λόγια κάποιων. Πρώτα πρέπει, πάση θυσία, να εξετάζεις το έργο τους και τα αποτελέσματα που έχει το έργο τους στον άνθρωπο. Οι προφητείες των προφητών τότε δεν παρείχαν τη ζωή του ανθρώπου, και η έμπνευση που έλαβαν άνθρωποι όπως ο Ησαΐας και ο Δανιήλ ήταν απλώς προφητείες κι όχι η οδός της ζωής. Αν δεν ήταν η άμεση αποκάλυψη του Ιεχωβά, κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει αυτό το έργο, το οποίο δεν είναι δυνατό για τους θνητούς. Ο Ιησούς, επίσης, διατύπωσε πολλά λόγια, αλλά αυτά τα λόγια ήταν η οδός της ζωής, από την οποία ο άνθρωπος μπόρεσε να βρει ένα μονοπάτι άσκησης. Δηλαδή, πρώτον, Αυτός μπόρεσε να παρέχει τη ζωή του ανθρώπου, διότι ο Ιησούς είναι ζωή. Δεύτερον, μπόρεσε να αντιστρέψει τις στρεβλές πτυχές του ανθρώπου. Τρίτον, μπόρεσε να αναλάβει το έργο του Ιεχωβά, και εγκαινίασε την επόμενη εποχή. Τέταρτον, μπόρεσε ν’ αντιληφθεί τις ανάγκες μέσα στον άνθρωπο μέσα του και να καταλάβει τι λείπει στον άνθρωπο. Πέμπτον, μπόρεσε να εισάγει μια νέα εποχή και να ολοκληρώσει την παλιά. Γι’ αυτό είναι Θεός και Χριστός. Δεν διαφέρει μόνον από τον Ησαΐα, αλλά κι απ’ όλους τους υπόλοιπους προφήτες. Πάρτε τον Ησαΐα ως σύγκριση για το έργο των προφητών. Πρώτον, δεν μπορούσε να θρέψει τη ζωή του ανθρώπου. Δεύτερον, δεν μπορούσε να εισάγει μια νέα εποχή. Εργαζόταν κάτω από την ηγεσία του Ιεχωβά κι όχι για να εισάγει μια νέα εποχή. Τρίτον, τα λόγια που διατύπωσε ξεπερνούσαν τις δυνατότητές του. Ήταν άμεσες αποκαλύψεις από το Πνεύμα του Θεού, και οι άλλοι άνθρωποι δεν κατανοούσαν αυτά τα λόγια όταν τα άκουγαν. Αυτά τα λίγα σημεία από μόνα τους είναι αρκετά για να αποδείξουν ότι ο λόγος του δεν ήταν παρά προφητείες, απλώς μια πτυχή του έργου που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του Ιεχωβά. Ωστόσο, δεν θα μπορούσε να εκπροσωπήσει πλήρως τον Ιεχωβά. Αυτός ήταν δούλος του Ιεχωβά, ένα όργανο στο έργο του Ιεχωβά. Πραγματοποιούσε έργο μόνο μέσα στην Εποχή του Νόμου και μέσα στο πεδίο του έργου του Ιεχωβά. Δεν εργάστηκε πέραν της Εποχής του Νόμου. Αντιθέτως, το έργο του Ιησού διέφερε. Ξεπέρασε το πεδίο του έργου του Ιεχωβά. Εργάστηκε ως ο ενσαρκωμένος Θεός και υπέστη τη σταύρωση, προκειμένου να λυτρώσει όλη την ανθρωπότητα. Δηλαδή, επιτέλεσε νέο έργο έξω απ’ το έργο που πραγματοποίησε ο Ιεχωβά. Αυτό ήταν η εισαγωγή σε μια νέα εποχή. Επιπλέον, μπορούσε να μιλήσει γι’ αυτό που ο άνθρωπος δεν μπορούσε να καταφέρει. Το έργο Του ήταν έργο μέσα στη διαχείριση του Θεού και περιλάμβανε ολόκληρο το ανθρώπινο είδος. Δεν αφορούσε λίγους μόνο ανθρώπους, κι ούτε στόχευε να καθοδηγήσει έναν περιορισμένο αριθμό ανθρώπων. Όσο για τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός ενσαρκώθηκε ως άνθρωπος, πώς το Πνεύμα έκανε αποκαλύψεις εκείνη την εποχή και πώς το Πνεύμα κατέβηκε πάνω σ’ έναν άνθρωπο για να κάνει έργο —αυτά είναι ζητήματα που ο άνθρωπος δεν μπορεί να δει ή ν’ αγγίξει. Είναι εντελώς αδύνατο αυτές οι αλήθειες να χρησιμεύσουν ως απόδειξη του ότι Αυτός είναι ο ενσαρκωμένος Θεός. Ως εκ τούτου, διάκριση μπορεί να γίνει μόνο ανάμεσα στον λόγο και στο έργο του Θεού, τα οποία είναι απτά στον άνθρωπο. Μόνον αυτά είναι πραγματικά. Αυτό συμβαίνει επειδή τα ζητήματα του Πνεύματος δεν είναι ορατά σ’ εσένα και είναι σαφώς γνωστά μόνον στον ίδιο τον Θεό, κι ούτε καν η ενσάρκωση του Θεού δεν τα γνωρίζει όλα. Μπορείς μόνο να διαπιστώσεις ότι Αυτός είναι Θεός από το έργο που έχει κάνει. Στο έργο Του, μπορεί να δει κανείς ότι, πρώτον, Αυτός είναι σε θέση να ξεκινήσει μια νέα εποχή. Δεύτερον, μπορεί να παρέχει τη ζωή του ανθρώπου και να δείξει στον άνθρωπο τον δρόμο που θ’ ακολουθήσει. Αυτό αρκεί για ν’ αποδειχθεί ότι Αυτός είναι ο ίδιος ο Θεός. Τουλάχιστον, το έργο που Αυτός πραγματοποιεί μπορεί να αντιπροσωπεύσει πλήρως το Πνεύμα του Θεού και σ’ ένα τέτοιο έργο μπορεί κάποιος να δει ότι το Πνεύμα του Θεού είναι μέσα Του. Καθώς το έργο που επιτέλεσε ο ενσαρκωμένος Θεός ήταν κυρίως να εισάγει μια νέα εποχή, να ηγηθεί νέου έργου και να δημιουργήσει ένα νέο βασίλειο, αυτά από μόνα τους αρκούν για να αποδείξουν ότι Αυτός είναι ο ίδιος ο Θεός. Αυτό, λοιπόν, Τον διαφοροποιεί από τον Ησαΐα, τον Δανιήλ και τους λοιπούς μεγάλους προφήτες. Ο Ησαΐας, ο Δανιήλ και οι υπόλοιποι ήταν όλοι τους από μια τάξη ανθρώπων με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και καλλιεργημένων. Ήταν εξαιρετικοί άνθρωποι υπό την ηγεσία του Ιεχωβά. Ο ενσαρκωμένος Θεός ήταν επίσης πολυμαθής και δεν στερούταν λογικής, όμως η ανθρώπινη φύση Του ήταν ιδιαιτέρως κανονική. Ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος, και το γυμνό μάτι δεν μπορούσε να διακρίνει ότι είχε ιδιαίτερη ανθρώπινη φύση ή να εντοπίσει κάτι στην ανθρώπινη φύση Του αλλιώτικο απ’ των άλλων. Δεν ήταν καθόλου υπερφυσικός ή μοναδικός, δεν ήταν πολύ μορφωμένος και δεν κατείχε υψηλές γνώσεις ή θεωρίες. Η ζωή για την οποία μίλησε και το μονοπάτι στο οποίο οδήγησε δεν είχαν αποκτηθεί μέσω θεωρίας, γνώσης, ή μέσω της εμπειρίας Του από τον κόσμο, ούτε είχαν προκύψει ως αποτέλεσμα της οικογενειακής Του ανατροφής. Αντιθέτως, ήταν το άμεσο έργο του Πνεύματος, το οποίο είναι το έργο του ενσαρκωμένου Θεού. Ακριβώς επειδή ο άνθρωπος έχει μεγάλες αντιλήψεις για τον Θεό και, ιδιαίτερα επειδή αυτές οι αντιλήψεις έχουν δημιουργηθεί από πάρα πολλά ασαφή και υπερφυσικά στοιχεία, στα μάτια του ανθρώπου αυτός ο κανονικός Θεός με ανθρώπινες αδυναμίες που δεν μπορεί να πραγματοποιήσει σημεία και θαύματα, ασφαλώς και δεν είναι Θεός. Μήπως δεν είναι αυτές παράλογες αντιλήψεις του ανθρώπου; Αν ο ενσαρκωμένος Θεός δεν ήταν κανονικός άνθρωπος, τότε πώς θα μπορούσε να λεχθεί ότι είχε ενσαρκωθεί; Για να είναι από σάρκα, πρέπει να είναι ένας συνηθισμένος, κανονικός άνθρωπος. Αν Αυτός ήταν ένα υπερβατικό όν, τότε δεν θα μπορούσε να ήταν από σάρκα. Για να αποδείξει ότι είναι από σάρκα, ο ενσαρκωμένος Θεός χρειαζόταν να κατέχει μια κανονική σάρκα. Αυτό αποσκοπούσε απλώς στο να συμπληρώσει τη σημασία της ενσάρκωσης. Ωστόσο, αυτό δεν ίσχυε για τους προφήτες και για τους υιούς του ανθρώπου. Αυτοί ήταν χαρισματικοί άνδρες που χρησιμοποιούνταν από το Άγιο Πνεύμα. Στα μάτια του ανθρώπου, η ανθρώπινη φύση τους ήταν ιδιαιτέρως σπουδαία κι εκείνοι έκαναν πολλές πράξεις που ξεπερνούσαν την κανονική ανθρώπινη φύση. Γι’ αυτόν τον λόγο, ο άνθρωπος τους θεωρούσε θεούς. Τώρα πρέπει όλοι να το καταλάβετε καλά, καθώς αυτό είναι το ζήτημα που μπέρδευε όλους τους ανθρώπους πολύ εύκολα από παλιά. Επιπλέον, η ενσάρκωση είναι το πιο μυστήριο όλων των πραγμάτων και ο ενσαρκωμένος Θεός είναι το δυσκολότερο να δεχτεί ο άνθρωπος. Αυτό που λέω συντελεί στο να εκπληρώσετε τη λειτουργία σας και να κατανοήσετε το μυστήριο της ενσάρκωσης. Όλα αυτά σχετίζονται με τη διαχείριση του Θεού, με τα οράματα. Η κατανόησή του από εσάς θα είναι πιο επωφελής για να αποκτήσετε γνώση των οραμάτων, δηλαδή, του έργου διαχείρισης του Θεού. Μ’ αυτόν τον τρόπο, θα αποκτήσετε επίσης μεγάλη κατανόηση του καθήκοντος που οφείλουν να εκτελούν διαφορετικά είδη ανθρώπων. Αν κι αυτά τα λόγια δεν σας δείχνουν απευθείας τον δρόμο, εξακολουθούν να σας βοηθούν πολύ στην είσοδό σας, καθώς η ζωή σας, επί του παρόντος, στερείται σε μεγάλο βαθμό οραμάτων κι αυτό θα αποτελέσει σημαντικό κώλυμα που θα εμποδίζει την είσοδό σας. Αν δεν καταφέρατε να καταλάβετε αυτά τα ζητήματα, τότε δεν θα υπάρξει κανένα κίνητρο που να παρακινεί την είσοδό σας. Και πώς μπορεί μια τέτοια επιδίωξη να σας επιτρέψει να εκπληρώσετε το καθήκον σας;