Κεφάλαιο 34

Κάποτε κάλεσα τον άνθρωπο ως επισκέπτη στον οίκο Μου, όμως έτρεχε εδώ και εκεί εξαιτίας των εκκλήσεων Μου —σαν να μην τον προσκάλεσα ως επισκέπτη, αλλά να τον έφερα σε τόπο εκτέλεσης. Συνεπώς, ο οίκος Μου έμεινε άδειος, διότι ο άνθρωπος πάντοτε Με απέφευγε και ήταν πάντα επιφυλακτικός απέναντί Μου. Εξαιτίας αυτού, δεν Μου έμεινε κανένα μέσο για να διεξάγω μέρος του έργου Μου, τουτέστιν, η κατάσταση είναι τέτοια ώστε ακύρωσα το πλουσιοπάροχο δείπνο που είχα προετοιμάσει γι’ αυτόν, διότι ο άνθρωπος δεν ήθελε να απολαύσει το δείπνο αυτό, οπότε δεν τον ανάγκασα να το κάνει. Εντούτοις, ο άνθρωπος ξαφνικά κυριεύεται από πείνα, κι έρχεται να χτυπήσει την πόρτα Μου ζητώντας τη βοήθεια Μου. Βλέποντάς τον σε τόσο δύσκολη κατάσταση, πώς θα μπορούσα να μην τον σώσω; Έτσι λοιπόν, του στρώνω για άλλη μια φορά το τραπέζι, ώστε να το απολαύσει, και μόνο τότε αισθάνεται πόσο θαυμαστός είμαι, κι έτσι αρχίζει να εξαρτάται από Μένα. Σταδιακά, λόγω της στάσης Μου απέναντί του, αρχίζει να Με αγαπά με μια καρδιά χωρίς άμυνες και δεν υποπτεύεται πλέον ότι θα τον στείλω στη «γη της αποτέφρωσης», διότι δεν είναι αυτό η πρόθεσή Μου. Επομένως, μόνο αφού δει την καρδιά Μου ο άνθρωπος, εξαρτάται πραγματικά από Μένα, πράγμα που δείχνει πόσο «προσεκτικός» είναι. Ωστόσο, Εγώ δεν είμαι επιφυλακτικός απέναντι στον άνθρωπο εξαιτίας της δολιότητάς του, μα αντίθετα συγκινώ τις καρδιές των ανθρώπων με τη θερμή αγκαλιά Μου. Αυτό δεν κάνω τώρα; Αυτό δεν εκδηλώνεται στους ανθρώπους στο παρόν στάδιο; Γιατί μπορούν να κάνουν αυτά τα πράγματα; Γιατί διακατέχονται από τέτοιο συναίσθημα; Μήπως επειδή Με ξέρουν πραγματικά; Μήπως επειδή έχουν πραγματικά απεριόριστη αγάπη για Μένα; Δεν αναγκάζω κανέναν να Με αγαπά, αλλά απλώς τους δίνω την ελεύθερη βούληση να κάνουν τη δική τους επιλογή. Δεν παρεμβαίνω σ’ αυτό ούτε τους βοηθώ να κάνουν επιλογές για τη μοίρα τους. Οι άνθρωποι έθεσαν την αποφασιστικότητά τους ενώπιόν Μου, την έφεραν μπροστά Μου για να την επιθεωρήσω και, όταν άνοιξα την τσάντα που περιείχε «την αποφασιστικότητα του ανθρώπου», είδα πράγματα μέσα τα οποία, παρότι ανακατεμένα, ήταν αρκετά «πλούσια». Οι άνθρωποι Με κοίταζαν με ορθάνοιχτα μάτια, τρέμοντας μην ξεριζώσω την αποφασιστικότητά τους. Αλλά εξαιτίας της αδυναμίας του ανθρώπου, δεν προέβην σε κρίση εξαρχής και, αντ’ αυτού, έκλεισα την τσάντα και συνέχισα να κάνω το έργο που έπρεπε να κάνω. Ο άνθρωπος, ωστόσο, δεν εισέρχεται στην καθοδήγησή Μου στον απόηχο του έργου Μου, αλλά εξακολουθεί να ασχολείται με το αν η αποφασιστικότητά του έχει την έγκρισή Μου. Έχω κάνει πάρα πολύ έργο κι έχω πει πάρα πολλά λόγια, αλλά μέχρι σήμερα, ο άνθρωπος παραμένει ανίκανος να κατανοήσει τις προθέσεις Μου, κι έτσι η κάθε αλλόκοτη πράξη που κάνει Μου φέρνει ζάλη. Πώς και συνεχώς αδυνατεί να κατανοήσει τις προθέσεις Μου και κάνει τα πράγματα βιαστικά όπως εκείνος θέλει; Έχει υποστεί σοκ ο εγκέφαλός του; Μήπως δεν κατανοεί τα λόγια που λέω; Πώς και μονίμως ενεργεί κοιτώντας μπροστά, αλλά είναι ανίκανος να φτιάξει ένα μονοπάτι και να γίνει υπόδειγμα για τους ανθρώπους του μέλλοντος; Υπήρχε κάποιος που να έγινε υπόδειγμα πριν από τον Πέτρο; Ο Πέτρος δεν επιβίωσε υπό την καθοδήγησή Μου; Γιατί οι σημερινοί άνθρωποι αδυνατούν να το κάνουν αυτό; Γιατί, εφόσον υπάρχει ένα υπόδειγμα, το οποίο μπορούν να ακολουθήσουν, ακόμα δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις προθέσεις Μου; Αυτό δείχνει ότι ο άνθρωπος ακόμα δεν Μου δείχνει εμπιστοσύνη, γεγονός που έχει οδηγήσει στις σημερινές δυστυχείς συνθήκες.

Βλέπω τα πουλάκια που πετούν στον ουρανό ως ένα θέαμα ευχάριστο. Παρόλο που δεν έχουν θέσει την αποφασιστικότητά τους ενώπιόν Μου και δεν έχουν λόγια να Μου «προσφέρουν», απολαμβάνουν τον κόσμο που τους έδωσα. Ο άνθρωπος, ωστόσο, είναι ανίκανος γι’ αυτό, και το πρόσωπό του είναι γεμάτο μελαγχολία —μήπως άραγε του οφείλω κάποιο χρέος που είναι αδύνατο να πληρωθεί; Γιατί κυλούν συνεχώς δάκρυα στο πρόσωπό του; Βλέπω τους ανθισμένους κρίνους στους λόφους ως αξιοθαύμαστα αντικείμενα· τα λουλούδια και το γρασίδι καλύπτουν τις πλαγιές, αλλά τα κρίνα προσθέτουν λάμψη στη δόξα Μου επί γης πριν από την άφιξη της άνοιξης —μπορεί ο άνθρωπος να το επιτύχει αυτό; Θα μπορούσε να καταθέσει μαρτυρία για Μένα στη γη πριν από την επιστροφή Μου; Θα μπορούσε να αφοσιωθεί χάριν του ονόματός Μου στη χώρα του μεγάλου κόκκινου δράκοντα; Είναι λες και οι ομιλίες Μου περιέχουν απαιτήσεις προς τον άνθρωπο —Με απεχθάνεται λόγω αυτών των απαιτήσεων. Επειδή είναι υπερβολικά αδύναμος σωματικά, είναι ουσιαστικά ανίκανος να επιτύχει αυτό που ζητώ, οπότε φοβάται τα λόγια Μου. Όταν ανοίγω το στόμα Μου, βλέπω τους ανθρώπους στη γη να φεύγουν τρέχοντας προς κάθε κατεύθυνση, σαν να προσπαθούν να ξεφύγουν από τον λιμό. Όταν καλύπτω το πρόσωπό Μου και γυρίζω την πλάτη Μου, οι άνθρωποι αμέσως πανικοβάλλονται και δεν ξέρουν τι να κάνουν, διότι φοβούνται την αναχώρησή Μου. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις τους, η ημέρα που θα φύγω θα είναι η ημέρα κατά την οποία έρχεται συμφορά από τον ουρανό, η ημέρα κατά την οποία αρχίζει η παίδευσή τους. Ωστόσο, αυτό που κάνω είναι ακριβώς το αντίθετο από τις αντιλήψεις του ανθρώπου· ποτέ δεν έχω ενεργήσει σύμφωνα με τις αντιλήψεις του ανθρώπου και ποτέ δεν επέτρεψα οι αντιλήψεις του να είναι σύμφωνες μ’ Εμένα. Ο χρόνος που ενεργώ είναι ακριβώς όταν αποκαλυφθεί ο άνθρωπος. Με άλλα λόγια, οι πράξεις Μου δεν μπορούν να μετρηθούν με τις ανθρώπινες αντιλήψεις. Από τη στιγμή της δημιουργίας μέχρι σήμερα, κανείς δεν έχει ανακαλύψει ποτέ μια «νέα ήπειρο» στα πράγματα που κάνω· κανείς δεν έχει κατανοήσει ποτέ τους νόμους με τους οποίους ενεργώ και κανείς δεν έχει ανοίξει ποτέ μια νέα διέξοδο. Οπότε, οι άνθρωποι σήμερα παραμένουν ανίκανοι να εισέλθουν στον σωστό δρόμο —αυτό ακριβώς τους λείπει και σ’ αυτό πρέπει να εισέλθουν. Από τη στιγμή της δημιουργίας μέχρι σήμερα, ποτέ δεν έχω ξεκινήσει ένα τέτοιο εγχείρημα. Απλώς έχω προσθέσει μερικά νέα κομμάτια στο έργο Μου τις έσχατες ημέρες. Εντούτοις, ακόμα και κάτω από αυτές τις εξαιρετικά προφανείς συνθήκες, οι άνθρωποι εξακολουθούν να μην μπορούν να κατανοήσουν τις προθέσεις Μου —αυτό ακριβώς δεν τους λείπει;

Αφού εισέλθω στο νέο έργο, έχω νέες απαιτήσεις από τον άνθρωπο. Για τον άνθρωπο, είναι λες και οι απαιτήσεις του παρελθόντος δεν ισχύουν, γι’ αυτό τις ξεχνά. Ποια είναι τα νέα μέσα με τα οποία εργάζομαι; Τι ζητώ από τον άνθρωπο; Οι ίδιοι οι άνθρωποι είναι σε θέση να μετρούν εάν αυτά που έκαναν στο παρελθόν συμφωνούσαν με τις προθέσεις Μου και αν οι πράξεις τους ήταν εντός των ορίων των όσων ζήτησα. Δεν χρειάζεται να ελέγξω τα πάντα ξεχωριστά. Κατανοούν το δικό τους ανάστημα και έτσι στο μυαλό τους γνωρίζουν σαφώς μέχρι ποιο όριο μπορούν να ενεργήσουν και δεν χρειάζεται να τους το πω ρητά. Όταν μιλώ, ίσως, κάποιοι άνθρωποι μπερδεύονται. Έτσι, έχω αποφύγει να μιλήσω για αυτό το μέρος των λόγων Μου, ώστε να αποτρέψω τους ανθρώπους από το να γίνουν τελικά αδύναμοι. Δεν είναι αυτό το μεγαλύτερο όφελος για την επιδίωξη του ανθρώπου; Δεν είναι αυτό το μεγαλύτερο όφελος για την πρόοδο του ανθρώπου; Ποιος δεν θέλει να ξεχάσει το παρελθόν του και να προχωρήσει; Εξαιτίας της «απερισκεψίας» Μου, δεν γνωρίζω αν οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι τα μέσα με τα οποία μιλάω έχουν ήδη εισέλθει σε μια νέα σφαίρα. Επιπλέον, επειδή το έργο Μου Με «απασχολεί» τόσο, δεν είχα χρόνο να ρωτήσω αν οι άνθρωποι κατανοούν τον τόνο με τον οποίο μιλώ. Επομένως, ζητώ απλώς οι άνθρωποι να δείχνουν μεγαλύτερη κατανόηση απέναντί Μου. Επειδή το έργο Μου Με «απασχολεί» τόσο, δεν είμαι σε θέση να επισκέπτομαι προσωπικά τους σταθμούς του έργου Μου για να κατευθύνω τους ανθρώπους και, επομένως, τους «κατανοώ ελάχιστα». Εν ολίγοις, όπως και να ’χει, έχω αρχίσει πια να καθοδηγώ τον άνθρωπο για να εισέλθει επίσημα σε μια νέα αρχή και σε μια νέα μέθοδο. Σε όλες τις ομιλίες Μου, οι άνθρωποι έχουν δει ότι υπάρχει ευθυμία, χιούμορ και ένας ιδιαίτερα έντονος τόνος σαρκασμού σε ό,τι λέω. Έτσι, η αρμονία ανάμεσα σ’ Εμένα και τον άνθρωπο διακόπτεται ανοικειοθελώς, προκαλώντας πυκνά νέφη που καλύπτουν τα πρόσωπα των ανθρώπων. Ωστόσο, δεν Με περιορίζει αυτό, αλλά συνεχίζω το έργο Μου, γιατί όλα όσα λέω και κάνω αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του σχεδίου Μου, ό,τι εκφράζει το στόμα Μου βοηθάει τον άνθρωπο και τίποτα από όσα κάνω δεν είναι ασήμαντο, όλα όσα κάνω είναι παιδαγωγικά για όλους τους ανθρώπους. Επειδή ο άνθρωπος έχει ελλείψεις είναι που χαλαρώνω στις πράξεις Μου και συνεχίζω να μιλάω. Μερικοί άνθρωποι ίσως περιμένουν απεγνωσμένα να τους θέσω νέες απαιτήσεις. Αν το κάνω, τότε ικανοποιώ τις ανάγκες τους. Ωστόσο, υπάρχει κάτι που πρέπει να σας υπενθυμίσω: Όταν μιλώ, ελπίζω οι άνθρωποι να αποκτήσουν μεγαλύτερη διορατικότητα και καλύτερη ικανότητα διάκρισης, ώστε να μπορούν να κερδίσουν περισσότερα από τα λόγια Μου κι έτσι να εκπληρώσουν τις απαιτήσεις Μου. Στο παρελθόν, στις εκκλησίες, οι άνθρωποι εφιστούσαν την προσοχή τους στο να αποδέχονται το κλάδεμα και το «σπάσιμο». Η βρώση και η πόση του λόγου Μου γίνονταν επί τη βάση της κατανόησης των στόχων και της πηγής τους. Αλλά σήμερα είναι διαφορετικά απ’ ό,τι στο παρελθόν και οι άνθρωποι είναι παντελώς ανίκανοι να συλλάβουν την πηγή των ομιλιών Μου, κι έτσι δεν έχουν καμία πιθανότητα να κλαδευτούν και να «σπάσουν» από Εμένα, διότι έχουν δαπανήσει όλη την ενέργειά τους μόνο στο να τρώνε και να πίνουν τα λόγια Μου. Αλλά ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες, ακόμα δεν μπορούν να εκπληρώσουν τις απαιτήσεις Μου, γι’ αυτό και θέτω νέες απαιτήσεις από αυτούς: Ζητώ να εισέρχονται στις δοκιμασίες μαζί Μου, δηλαδή να εισέρχονται σε παίδευση. Ωστόσο, σας υπενθυμίζω κάτι: Αυτό δεν είναι θανάτωση του ανθρώπου, αλλά αντίθετα είναι αυτό που απαιτείται από το έργο Μου, γιατί στο τωρινό στάδιο τα λόγια Μου είναι εντελώς ακατάληπτα από τον άνθρωπο και ο άνθρωπος δεν ξέρει πώς να συνεργαστεί μαζί Μου. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει! Μπορώ μόνο να κάνω τον άνθρωπο να εισέλθει στη νέα μέθοδο μαζί Μου. Τι άλλο μπορεί να γίνει; Εξαιτίας των ελλείψεων του ανθρώπου, πρέπει κι Εγώ να εισέλθω στο ρεύμα στο οποίο εισέρχεται ο άνθρωπος —Εγώ δεν είμαι αυτός που θα ολοκληρώσει τους ανθρώπους; Εγώ δεν είμαι αυτός που επινόησε αυτό το σχέδιο; Παρόλο που η άλλη απαίτηση δεν είναι δύσκολη, δεν είναι δευτερεύουσας σημασίας προς την πρώτη. Το έργο Μου στην ομάδα των ανθρώπων των εσχάτων ημερών είναι ένα άνευ προηγουμένου εγχείρημα και, συνεπώς, για να μπορέσει η δόξα Μου να γεμίσει το στερέωμα, όλοι οι άνθρωποι πρέπει να υποστούν την έσχατη κακουχία για Μένα. Κατανοείτε την πρόθεσή Μου; Αυτή είναι η τελική απαίτηση που έχω από τον άνθρωπο, τουτέστιν, ελπίζω όλοι οι άνθρωποι να μπορέσουν να καταθέσουν δυνατή, ηχηρή μαρτυρία για Μένα ενώπιον του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, να μπορούν να προσφέρουν τον εαυτό τους για Μένα μια τελευταία φορά και να εκπληρώσουν τις απαιτήσεις Μου μια τελευταία φορά. Μπορείτε πράγματι να το κάνετε αυτό; Παλιά δεν μπορούσατε να ικανοποιήσετε την καρδιά Μου —θα μπορούσατε να αλλάξετε αυτή τη συμπεριφορά την τελευταία στιγμή; Δίνω στους ανθρώπους την ευκαιρία να σκεφτούν το ζήτημα· τους αφήνω να στοχαστούν προσεκτικά πριν τελικά Μου δώσουν μια απάντηση. Είναι κακό αυτό; Περιμένω την απάντηση του ανθρώπου, αναμένω την «απαντητική επιστολή» του. Έχετε την πίστη να εκπληρώσετε τις απαιτήσεις Μου;

20 Απριλίου 1992