თავი 2

ახალი მიდგომის გამოყენებასთან ერთად, ჩემს საქმეში ახალი ნაბიჯები გადაიდგმება. ისევე როგორც სასუფეველშია, მე უშუალოდ ღვთაებრიობის მეშვეობით ვიმოქმედებ, წარვმართავ ყოველ ნაბიჯს, უმცირესი დეტალის სიზუსტით, ადამიანური განზრახვებისგან სრულიად შეურყვნელად. ქვემოთ მოცემულია რეალური პრაქტიკის გზების ჩამონათვალი: რადგან მათ გასაჭირისა და გამოწრთობის გზით მოიპოვეს „ხალხის“ წოდება და რადგან ისინი ჩემი სასუფევლის ხალხი არიან, მე მათ მიმართ მკაცრი მოთხოვნები უნდა დავაწესო, რომელთა სტანდარტიც აღემატება წინა ეპოქებში ჩემი საქმის მეთოდების სტანდარტს. ეს მხოლოდ სიტყვების რეალობა არ არის; რაც უფრო მნიშვნელოვანია, ეს პრაქტიკის რეალობაა. პირველ რიგში, სწორედ ესენი უნდა იქნეს მიღწეული. ყოველ სიტყვასა და საქმეში, ისინი უნდა აკმაყოფილებდნენ სასუფევლის ხალხისთვის მოთხოვნილ სტანდარტებს და ნებისმიერი დამრღვევი დაუყოვნებლივ უნდა იქნეს მოცილებული, რათა არ შეარცხვინონ ჩემი სახელი. თუმცა, ის უმეცარნი, რომლებსაც არ შეუძლიათ ნათლად დანახვა ან გაგება, გამონაკლისს წარმოადგენენ. ჩემი სასუფევლის შენებისას, ფოკუსირდით ჩემი სიტყვების ჭამასა და სმაზე, ჩემი სიბრძნის შეცნობასა და ჩემი საქმის მეშვეობით დადასტურების პოვნაზე. თუ ვინმე ყურადღებას აქცევს სხვა წიგნებს, გარდა ჩემი სიტყვებისა, მე ისინი ნამდვილად არ მინდა; ასეთი ადამიანები მეძავები არიან და ისინი მეწინააღმდეგებიან. როგორც მოციქული, ადამიანი დიდხანს არ უნდა რჩებოდეს სახლში. თუ ასე მოიქცევა, მე უარვყოფ და აღარ გამოვიყენებ ამ ადამიანს. მე მათ არ დავაძალებ. რადგან ვთქვი, რომ მოციქულები დიდხანს არ უნდა რჩებოდნენ სახლში, ისინი ეკლესიაში უნდა რჩებოდნენ ხანგრძლივი დროით, რათა დარიგება მიიღონ. მოციქულები ეკლესიების ყოველ მეორე შეკრებაში მაინც უნდა მონაწილეობდნენ. ამრიგად, თანამშრომელთა შეკრებები (მათ შორის მოციქულთა ყველა შეკრება, ეკლესიის წინამძღოლთა ყველა შეკრება და ნათელი ხედვის მქონე წმინდანთა ყველა შეკრება) ხშირი უნდა გახდეს. ზოგიერთი თქვენგანი მაინც უნდა დაესწროს თითოეულ შეკრებას, მოციქულები კი მხოლოდ ეკლესიების მეთვალყურეობაზე უნდა ფოკუსირდნენ. წმინდანების მიმართ ადრე წაყენებული მოთხოვნები ახლა უფრო ღრმაა. ვინც ცოდვები ჩაიდინა მანამ, სანამ ჩემს სახელს დავამოწმებდი, ჩემდამი მათი ერთგულების გამო კვლავ გამოვიყენებ გამოცდის შემდეგ. თუმცა, მათ, ვინც ჩემი დამოწმების შემდეგ კვლავ შესცოდავენ, მაგრამ მტკიცედ აქვთ გადაწყვეტილი, ძალა არ დაიშურონ მოსანანიებლად და თავიდან დასაწყებად, მხოლოდ ეკლესიაში დარჩენა მოუწევს. ოღონდ, ისინი არ უნდა იყვნენ თავშეუკავებელნი და აღვირახსნილნი, არამედ სხვებზე მეტად უნდა შეიზღუდონ თავი. რაც შეეხება მათ, ვინც არ გამოასწორებს თავის გზებს მას შემდეგ, რაც სიტყვები წარმოვთქვი, ჩემი სული მათ დაუყოვნებლივ დატოვებს და ეკლესიას ექნება უფლება, აღასრულოს ჩემი სამსჯავრო და აიძულოს ისინი, დატოვონ ეკლესია. ეს აბსოლუტურია და განსჯას არ ექვემდებარება. თუ ვინმე დაეცემა განსაცდელების დროს — ანუ, თუ ვინმე წავა — მაშინ არავინ უნდა მიაქციოს ყურადღება ამ ადამიანს, რათა თავი აარიდოს ჩემს გამოცდასა და სატანისთვის ეკლესიაში შეშლილივით შემოჭრის საშუალების მიცემას. ეს არის ჩემი სამსჯავრო ასეთი ადამიანის მიმართ. თუ ვინმე მოიქცევა უსამართლოდ და იმ ადამიანის მიმართ გრძნობებიდან გამომდინარე, ვინც მიდის, მაშინ არა მხოლოდ წამსვლელი დაკარგავს თავის ადგილს, არამედ თავად ისიც განიდევნება ჩემი ხალხიდან. მოციქულთა კიდევ ერთი ფუნქციაა სახარების ქადაგებაზე ფოკუსირება. რა თქმა უნდა, წმინდანებსაც შეუძლიათ ამ საქმის კეთება, მაგრამ ისინი ბრძნულად უნდა მოიქცნენ ამის კეთებისას და თავი უნდა შეიკავონ პრობლემების გამოწვევისგან. ზემოაღნიშნული წარმოადგენს პრაქტიკის განხორციელების ამჟამინდელ გზებს. ასევე, შესახსენებლად, ყურადღება უნდა მიაქციოთ იმას, რომ თქვენი ქადაგებები უფრო ღრმა გახადოთ, რათა ყველამ შეძლოს ჩემი სიტყვების რეალობაში შესვლა. მჭიდროდ უნდა მიჰყვეთ ჩემს სიტყვებს და უზრუნველყოთ, რომ ყველა ადამიანმა შეძლოს მათი ნათლად და არაორაზროვნად გაგება. ეს ყველაზე გადამწყვეტია. ჩემს ხალხს შორის ისინი, ვინც ღალატზე ფიქრით საზრდოობს, უნდა განიდევნონ და მათ არ უნდა მიეცეთ ჩემს სახლში დიდხანს დარჩენის უფლება, რათა არ შეარცხვინონ ჩემი სახელი.

1992 წლის 21 თებერვალი