თავი 7

ყველა დასავლურმა დანაყოფმა უნდა მოუსმინოს ჩემს ხმას:

წარსულში იყავით თუ არა ჩემი ერთგულნი? უსმენდით თუ არა ჩემს კეთილმოსურნე შეგონების სიტყვებს? არის კი თქვენი იმედები რეალისტური და არა ბუნდოვანი? ადამიანის ერთგულება, ადამიანის სიყვარული, ადამიანის რწმენა — არაფერია ისეთი, რაც ჩემგან არ მოდის, არაფერია ისეთი, რაც ჩემ მიერ არ არის ბოძებული. ჩემო ხალხო, როდესაც ჩემს სიტყვებს უსმენთ, გესმით თუ არა ჩემი განზრახვები? ხედავთ თუ არა ჩემს გულს? მიუხედავად იმისა, რომ წარსულში, მსახურების გზაზე, თქვენ შეხვედრიხართ აღმასვლასა და დაცემას, წინსვლასა და უკუსვლას, დროდადრო დაბრკოლების შესაძლებლობითა და ზოგჯერ ჩემი ღალატის საფრთხითაც კი, იცოდით თუ არა, რომ ყოველ წამს მე განუწყვეტლივ გადაგარჩენდით თქვენ? რომ ყოველ წამს მე განუწყვეტლივ ვახმიანებდი ჩემს ხმას, რათა მომეხმეთ და გადაგერჩინეთ? რამდენჯერ გაბმულხართ სატანის ბადეებში; რამდენჯერ გახლართულხართ ადამიანთა მახეებში; რამდენჯერ გითქვამთ უარი საკუთარი თავის გაშვებაზე და ჩავარდნილხართ ერთმანეთთან დაუსრულებელ დავაში. რამდენჯერ ყოფილა თქვენი სხეული ჩემს სახლში მაშინ, როცა თქვენი გულები არსად ჩანდა. მიუხედავად ამისა, რამდენჯერ გამომიწოდებია ჩემი მაცხოვნებელი ხელი თქვენს მხარდასაჭერად და რამდენჯერ დამიბნევია თქვენ შორის წყალობის მარცვლები. რამდენჯერ ვერ ამიტანია თქვენი უბედურების ხილვა გადატანილი ტანჯვის შემდეგ; რამდენჯერ... იცით თუ არა ეს?

თუმცა დღეს, ჩემი მფარველობის ქვეშ, თქვენ საბოლოოდ გადალახეთ ყველა სირთულე და მე თქვენთან ერთად ვხარობ; ეს ჩემი სიბრძნის კრისტალიზაციაა. მიუხედავად ამისა, მტკიცედ დაიხსომეთ ეს: ვინ დაეცა მაშინ, როცა თქვენ თავად დარჩით ძლიერნი? ვინ ყოფილა ძლიერი ისე, რომ სისუსტის წუთები არასოდეს ჰქონია? ადამიანთა შორის ვის მიუღია რაიმე კურთხევა, რომელიც ჩემგან არ მოდიოდა? ვის განუცდია რაიმე გასაჭირი, რომელიც ჩემგან არ მოდიოდა? ნუთუ ყველა, ვისაც მე ვუყვარვარ, მხოლოდ „კურთხევებს“ იღებს? ნუთუ იობს გასაჭირი იმიტომ დაატყდა თავს, რომ ის მეწინააღმდეგებოდა, და არა იმიტომ, რომ ვუყვარდი? ნუთუ პავლემ იმიტომ შეძლო ჩემ წინაშე ერთგულად მსახურება, რომ მას ჩემი ჭეშმარიტად სიყვარული შეეძლო? თუმცა თქვენ მტკიცედ იცავთ ჩემს მოწმობას, შეიძლება კი იყოს თქვენ შორის ვინმე, ვისი მოწმობაც შეურეველი და წმინდა ოქროს მსგავსია? არის თუ არა ადამიანის ერთგულება ჭეშმარიტი? მე ვპოულობ სიამოვნებას თქვენს „მოწმობაში“ და ეს არ ეწინააღმდეგება თქვენს „ერთგულებას“, რადგან მე არასოდეს მომითხოვია ბევრი არავისგან. ჩემი გეგმის მიღმა არსებული თავდაპირველი განზრახვის მიხედვით, თქვენ ყველანი „წუნდებული საქონელი“ იქნებოდით — სტანდარტის შეუსაბამო. განა ეს არ არის ის, რაზეც მე გესაუბრეთ, როგორც „წყალობის მარცვლების დაბნევაზე“? არის თუ არა ის, რასაც თქვენ ხედავთ, ჩემი ხსნა?

თქვენ ყველამ უნდა გაიხსენოთ და გაიაზროთ: ჩემს სახლში თქვენი დაბრუნების შემდეგ რომელმა თქვენგანმა არ იფიქრა თავის მოგებასა და წაგებაზე და ამის ნაცვლად შემიცნო მე ისე, როგორც პეტრემ? თქვენ საფუძვლიანად იცოდით ბიბლიის ზედაპირული ნაწილები, მაგრამ შეისრუტეთ კი მისი არსი? ამგვარად, თქვენ კვლავ ჩაჭიდებულნი იყავით თქვენს „კაპიტალს“ და უარს ამბობდით პრაქტიკაში საკუთარი თავის გაშვებაზე. როდესაც მე გამონათქვამს წარმოვთქვამდი, როდესაც პირისპირ გესაუბრებოდით, რომელმა თქვენგანმა დადო ოდესმე თავისი დახურული გრაგნილი, რათა მიეღო სიცოცხლის სიტყვები, რომლებიც მე გავამჟღავნე? თქვენ არ აფასებდით ჩემს სიტყვებს და არც უფრთხილდებოდით მათ. პირიქით, თქვენ მათ იყენებდით თქვენს „მტრებზე“ ტყვიამფრქვევივით ცეცხლის გასახსნელად, რათა შეგენარჩუნებინათ საკუთარი პოზიცია, მაგრამ ოდნავაც არ გქონდათ განზრახული ჩემი სამსჯავროს მიღება და ჩემი შეცნობა. თითოეული თქვენგანი თავის შეტევას სხვისკენ მიმართავდა; თქვენ ყველანი „უანგარონი“ იყავით და ყოველ სიტუაციაში „სხვებზე ზრუნავდით“. განა ზუსტად ასეთები არ იყავით გუშინ? და დღეს? თქვენი „ერთგულება“ ოდნავ გაიზარდა და ყველანი ცოტათი უფრო გამოცდილნი და მოწიფულნი ხართ; ამის გამო, თქვენი „შიში“ ჩემ მიმართ სამი საფეხურით ამაღლდა და არავინ „მოქმედებს დაუფიქრებლად“. რატომ არსებობთ ამ მუდმივი ნეგატიურობის მდგომარეობაში? რატომ არის, რომ პოზიტიური ასპექტები არასოდეს მოიძებნება თქვენში? ო, ჩემო ხალხო! წარსული დიდი ხანია უკან დარჩა; აღარ უნდა ჩაეჭიდოთ მას. რაკი გუშინ მტკიცედ იდექით, დღეს თქვენი ჭეშმარიტი ერთგულება უნდა მიჩვენოთ; უფრო მეტიც, ხვალ მშვენიერი მოწმობა უნდა გასცეთ ჩემთვის და მომავალში დაიმკვიდრებთ ჩემს კურთხევებს. ეს არის ის, რაც უნდა გესმოდეთ.

თუმცა მე არ ვარ წარმოდგენილი თქვენ წინაშე, ჩემი სული ნამდვილად მოგანიჭებთ მადლს. ვიმედოვნებ, რომ აფასებთ ჩემს კურთხევებს და ჩემი კურთხევების მეშვეობით შეგიძლიათ შეიცნოთ საკუთარი თავი. ნუ მიიჩნევთ მათ თქვენს კაპიტალად; პირიქით, უნდა გამოიყენოთ ჩემი სიტყვები იმის შესავსებად, რაც გაკლიათ და აქედან მიიღოთ თქვენი პოზიტიური ელემენტები. ეს არის ჩემი გზავნილი თქვენდამი!

1992 წლის 28 თებერვალი