წინასიტყვაობა

მიუხედავად იმისა, რომ ბევრ ადამიანს ღმერთის სწამს, ცოტამ იცის, რას ნიშნავს სინამდვილეში ღმერთის რწმენა და ზუსტად როგორ უნდა მოიქცნენ, რომ ღმერთის ზრახვებს შეესაბამებოდეს. ეს იმიტომ ხდება, რომ, მართალია, ადამიანებმა იციან სიტყვა „ღმერთი“ და ისეთი გამოთქმები, როგორიცაა „ღმერთის საქმე“, ისინი მაინც არ იცნობენ ღმერთს და კიდევ უფრო ნაკლებად იცნობენ მის საქმეს. ამიტომაც გასაკვირი არ არის, რომ ყველა, ვინც ღმერთს არ იცნობს, გაურკვეველია მის რწმენაში. ადამიანები ღმერთის რწმენას სერიოზულად არ ეკიდებიან, და ეს იმიტომ ხდება, რომ ღმერთის რწმენა მათთვის ზედმეტად უცხო და უცნაურია. ამგვარად, ისინი ძალიან შორს რჩებიან ღმერთის მოთხოვნებისგან. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, თუ ადამიანები არ იცნობენ ღმერთს და არ იცნობენ მის საქმეს, მაშინ ისინი ვერ იქნებიან გამოსადეგნი ღმერთისთვის და, მით უმეტეს, ვერ დააკმაყოფილებენ მის ზრახვებს. „ღმერთის რწმენა“ ნიშნავს იმის რწმენას, რომ ღმერთი არსებობს; ეს არის ღმერთის რწმენის ყველაზე მარტივი გაგება. თუმცა, თუ ამას ერთი ნაბიჯით წინ წავწევთ, უნდა ითქვას, რომ ღმერთის არსებობის რწმენა არ არის იგივე, რაც ღმერთის ჭეშმარიტი რწმენა; ეს მხოლოდ მარტივი რწმენაა ძლიერი რელიგიური შეფერილობით. ღმერთის ჭეშმარიტი რწმენა ნიშნავს შემდეგს: იმ რწმენაზე დაყრდნობით, რომ ღმერთი უფლებამოსილია ყველაფერზე, ადამიანი გამოცდის მის სიტყვებსა და მის საქმეს, ამით იშორებს თავის გახრწნილ ბუნებას, აკმაყოფილებს ღმერთის ზრახვებს და მიდის ღმერთის შეცნობამდე. მხოლოდ ასეთ გზას შეიძლება ეწოდოს „ღმერთის რწმენა“. თუმცა ადამიანები ხშირად თვლიან, რომ ღმერთის რწმენა ძალიან მარტივი და უმნიშვნელო საკითხია. როდესაც ადამიანებს ასე სწამთ ღმერთის, ამ რწმენას მნიშვნელობა ეკარგება და, მიუხედავად იმისა, რომ შესაძლოა ბოლომდე სწამდეთ, ისინი ვერასოდეს მოიპოვებენ ღმერთის კეთილგანწყობას, რადგან არასწორ გზას ადგანან. მათ, ვისაც დღემდე მხოლოდ სიტყვებსა და ცარიელ მოძღვრებებში სწამთ ღმერთის, ჯერ კიდევ ვერ აცნობიერებენ, რომ აკლიათ ღმერთის რწმენის არსი და რომ ვერ მოიპოვებენ ღმერთის კეთილგანწყობას. მიუხედავად ამისა, ისინი მაინც ლოცულობენ, რომ ღმერთმა მშვიდობა და უხვი მადლი უბოძოს მათ. დავმშვიდდეთ და სერიოზულად დავფიქრდეთ: ნუთუ ღმერთის რწმენა ყველაზე იოლი საქმეა ამქვეყნად? ნუთუ ღმერთის რწმენა მხოლოდ იმას ნიშნავს, რომ ბევრი მადლი მივიღოთ მისგან? შეძლებენ კი ადამიანები, რომლებსაც ღმერთი ისე სწამთ, რომ არ იცნობენ მას, ან რომლებსაც ღმერთი სწამთ და მაინც ეწინააღმდეგებიან მას, ნამდვილად დააკმაყოფილონ ღმერთის ზრახვები?

ღმერთი და ადამიანი ვერ იქნებიან თანასწორ პირობებში განხილული. მისი არსი და მისი საქმე ადამიანისთვის უაღრესად მიუწვდომელი და გაუგებარია. თუ ღმერთი თავად არ იმოქმედებს და არ იტყვის თავის სიტყვებს ადამიანთა შორის, მაშინ ადამიანი ვერასოდეს შეძლებს ღმერთის ზრახვების გაგებას. ამიტომაც, თუნდაც ისინი, ვინც მთელ სიცოცხლეს ღმერთს მიუძღვნიან, ვერ მიიღებენ მის კეთილგანწყობას, თუ ღმერთი თავად არ იმოქმედებს. თუ ღმერთი არ იწყებს საქმეს, მაშინ რამდენად კარგადაც არ უნდა იმოქმედოს ადამიანმა, ყველაფერი ამაო იქნება, რადგან ღმერთის აზრები ყოველთვის უფრო მაღალია, ვიდრე ადამიანის, და ღმერთის სიბრძნეს ვერცერთი ადამიანი ვერ გამოიკვლევს. ამიტომ ვამბობ, რომ ისინი, ვინც ამტკიცებენ, თითქოს „სრულად ესმით“ ღმერთი და მისი საქმე, უგუნური ადამიანები არიან; ისინი ამპარტავნები და უმეცრები არიან. ადამიანმა არ უნდა შემოსაზღვროს ღმერთის საქმე; მეტიც, ადამიანს არ შეუძლია ღმერთის საქმის შემოსაზღვრა. ღმერთის თვალში ადამიანი ჭიანჭველაზე უფრო მცირეა; მაშ, როგორ შეუძლია ადამიანს ღმერთის საქმის ჩაწვდომა? ისინი, ვინც მუდმივად ამბობენ: „ღმერთი ასე არ აკეთებს საქმეს“ ან „ღმერთი ასეთია ან ისეთია“ — ნუთუ ამპარტავნულად არ საუბრობენ? უნდა ვიცოდეთ ყველამ, რომ ადამიანი, რომელიც ხორციელია, სატანის მიერ არის გახრწნილი; მისი ბუნება ღმერთის წინააღმდეგ დგომაა, და ის ვერასოდეს გაუტოლდება ღმერთს, მით უმეტეს ვერ მისცემს რჩევას ღმერთს საქმესთან დაკავშირებით. როგორ მიუძღვის ღმერთი ადამიანს — ეს თავად ღმერთის საქმეა. ადამიანისათვის შესაფერისია დამორჩილება, ყოველგვარი საკუთარი შეხედულებების გარეშე, რადგან ადამიანი მხოლოდ მტვერია. რამეთუ ჩვენი განზრახვა ღვთის ძიებაა, არ ძალგვიძს საკუთარი წარმოდგენები თავს მოვახვიოთ მის ღვაწლს, რათა მან ისინი განიხილოს; მით უმეტეს, არ გვმართებს ჩვენი გარყვნილი ბუნების გამოყენება, რათა განზრახ და მთელი ძალით აღვუდგეთ წინ ღვთიურ განგებას.განა ეს ანტიქრისტედ არ გვაქცევს? როგორ შეიძლება ასეთ ადამიანებს ეწოდოთ ღმერთის მორწმუნეები? რადგან გვწამს, რომ ღმერთი არსებობს, და რადგან გვინდა დავაკმაყოფილოთ იგი და ვიხილოთ იგი, უნდა ვეძებოთ ჭეშმარიტების გზა და ღმერთთან შეთავსების გზა. არ უნდა ვიდგეთ თავაწეულნი მის წინააღმდეგ. რა სიკეთე შეიძლება მოჰყვეს ასეთ ქმედებებს?

დღეს ღმერთმა ახალი საქმე აღასრულა. შესაძლოა, ეს სიტყვები ვერ მიიღო და შენთვის უჩვეულო იყოს; რაც არ უნდა იყოს, გირჩევ, ამ ეტაპზე არ გამოავლინო შენი ბუნებრივი იმპულსები, რამეთუ მხოლოდ მათ, ვისი სულიც ჭეშმარიტად ელტვის ღვთიურ სამართალს, ძალუძთ ჭეშმარიტების წვდომა, და მხოლოდ წრფელი გულით მორწმუნეთათვის გაიღება კარი ღვთიური ნათლისა და წინამძღოლობისა. შედეგები მიიღწევა ჭეშმარიტების ძიებით მშვიდი და ფხიზელი გულით, და არა კამათითა და დაპირისპირებით. როდესაც ვამბობ, რომ „დღეს ღმერთმა ახალი საქმე გააკეთა“, ვგულისხმობ ღმერთის განკაცების საკითხს. შესაძლოა, ეს სიტყვები არ გაწუხებდეთ; შესაძლოა, ისინი ზიზღს იწვევდეს; ან შესაძლოა, დიდ ინტერესს იჩენდეს მათ მიმართ. რაც არ უნდა იყოს, იმედი მაქვს, რომ ყველა, ვინც ჭეშმარიტად ესწრაფვის ღმერთის გამოცხადებას, შეძლებს ამ ფაქტის წინაშე დგომას და მის გულდასმით გამოკვლევას, და არა ნაჩქარევი დასკვნების გამოტანას — ასე იქცევა გონიერი ადამიანი.

ამგვარი საკითხის გამოკვლევა ძნელი არ არის, თუმცა ის თითოეული ჩვენგანისგანერთ უმთავრეს ჭეშმარიტებას მოითხოვს: ის, ვინც ღვთის განკაცებაა, ფლობს ღმერთის არსს, და ის, ვინც ღვთის განკაცებაა, სრულად გამოხატავს ღმერთს. ვინაიდან ღმერთი ხორციელი გახდა, მან თან მოიტანა ის საქმე, რომლის აღსრულებაც ინება; და რადგან იგი განკაცებული ღმერთია, იგი გამოხატავს თავის ბუნებას, ადამიანს უცხადებს ჭეშმარიტებას, მას სიცოცხლეს ანიჭებს და გზას უჩვენებს. ხორციელი, რომელსაც არ გააჩნია ღმერთის არსი, ვერ იქნება განკაცებული ღმერთი —ეს ეჭვგარეშეა. თუ ადამიანს სურს გაარკვიოს, არის თუ არა ვინმე ღმერთის განკაცება, ეს უნდა განსაჯოს იმ სიტყვებით, რომლებიც მის ბაგეთაგან გამოდის, იმ საქმით, რომელსაც აღასრულებს, და იმ ბუნებითა და განწყობით, რომელსაც ავლენს. ანუ, იმის დასადგენად, არის თუ არა ეს ჭეშმარიტად განკაცებული ღმერთი და ჭეშმარიტი გზა, საჭიროა განსჯა მისი არსის მიხედვით. ამიტომ, განკაცებული ღმერთის ამოცნობის გასაღები მის გარეგნობაში კი არ არის, არამედ მის არსში — მის საქმეში, მის სიტყვებში, მის განწყობაში და სხვა მრავალ ნიშანში. ვინც მხოლოდ გარეგნობას უყურებს და არსს უგულებელყოფს, ის საკუთარ უგუნურებასა და უმეცრებას ამჟღავნებს. გარეგნობას არ ძალუძს არსის გამოცხადება; უფრო მეტიც, ღვთის საქმე არასოდეს ემორჩილება ადამიანის გონებით შექმნილ წარმოდგენებს. განა უფალ იესოს გარეგნული სახე არ ეწინააღმდეგებოდა ადამიანთა მოლოდინს? განა მისი სახე და სამოსი ამხელდა მის ჭეშმარიტ ღირსებას? და განა ფარისევლები არ დაუპირისპირდნენ მას სწორედ იმიტომ, რომ მის გარეგნობას შეჰყურებდნენ და გულით არ მიიღეს სიტყვები, რომლებიც მისი წმიდა ბაგეთაგან გამოვიდა? ჩემი სურვილია, რომ ყოველმა დამ და ძმამ, ვინც ეძიებს ღმერთის გამოცხადებას, არ იმეორებდეს ისტორიის ტრაგედიას და არ იქცეს თანამედროვე ფარისევლად, რომელიც კვლავ ჯვარს აცვამს ღმერთს. გულმოდგინედ უნდა განვიხილოთ, როგორ შევეგებოთ ღმერთის დაბრუნებას და მკაფიოდ უნდა გვესმოდეს, როგორ ვიყოთ ის, ვინც ჭეშმარიტებას ემორჩილება. ეს არის პასუხისმგებლობა ყოველი იმ სულისა, რომელიც უფალი იესოს დაბრუნებას, ღრუბელზე ამაღლებულს ელოდება. გავიწმინდოთ ჩვენი სულიერი თვალნი და ნუ ჩავეფლობით ფუჭ ფანტაზიებში. განვიხილოთ ღვთის რეალური საქმე და შევხედოთ მის ქმედებას პრაქტიკულად. ნუ დავკარგავთ თავს ოცნებებში, იმ იმედით, რომ უფალი იესო უეცრად ჩამოვა ღრუბლებიდან და წაგვიყვანს ჩვენ — მათ, ვინც არ იცნობს მას, არ უხილავს იგი და არ უწყის, როგორ აღასრულოს მისი ნება. სჯობს, მეტად დავფიქრდეთ რეალურად საჭირო საკითხებზე.

შესაძლოა ამ წიგნის კითხვა კვლევის ან მიღების მიზნით დაიწყე; როგორიც არ უნდა იყოს შენი დამოკიდებულება, იმედი მაქვს, რომ მას ბოლომდე წაიკითხავ და იოლად არ გადადებ გვერდზე. შესაძლოა, ამ სიტყვების წაკითხვის შემდეგ შენი დამოკიდებულება შეიცვალოს, თუმცა ეს დამოკიდებულია შენს მოტივაციასა და გააზრების ხარისხზე. თუმცა ერთი რამ უნდა იცოდე: ღვთის სიტყვა ვერ იქცევა ადამიანის სიტყვად და მით უმეტეს, ადამიანის სიტყვა ვერ გახდება ღვთის სიტყვა. ადამიანი, რომელსაც ღმერთი იყენებს, არ არის განკაცებული ღმერთი, ხოლო განკაცებული ღმერთი არ არის უბრალოდ ადამიანი, რომელსაც ღმერთი იყენებს. ამაში არსებითი განსხვავებაა. შესაძლოა, ამ სიტყვების წაკითხვის შემდეგარ აღიარო ისინი ღვთის სიტყვებად და მხოლოდ იმ ნათლის მოფენად ჩათვალო, რომელიც ადამიანმა მიიღო. ასეთ შემთხვევაში, შენ ზედმეტად უმეცარნი ხარ. როგორ შეიძლება ღვთის სიტყვები იგივე იყოს, რაც ადამიანის მიერ მიღებული ნათელი? განკაცებული ღმერთის სიტყვები ახალ ეპოქას ხსნის, წარმართავს მთელ კაცობრიობას, ამჟღავნებს საიდუმლოებებს და ადამიანს უჩვენებს გზას, რომელსაც ახალ ეპოქაშიუნდა დაადგეს.. ადამიანის მიერ მიღებული ნათელი მხოლოდ გარკვეული მარტივი პრაქტიკები ან ცოდნაა. მას არ შეუძლია მთელი კაცობრიობის შეყვანა ახალ ეპოქაში და არც თავად ღმერთის საიდუმლოებების გამოცხადება. საბოლოოდ, ღმერთი ღმერთია და ადამიანი ადამიანია. ღმერთს აქვს ღმერთის არსი, ხოლო ადამიანს — ადამიანის არსი. თუ ადამიანი ღმერთის მიერ წარმოთქმულ სიტყვებს მხოლოდ სულიწმიდის უბრალო ნათლის მოფენად მიიჩნევს და მოციქულთა და წინასწარმეტყველთა სიტყვებს ღმერთის პირადად ნათქვამ სიტყვებად იღებს, ეს ადამიანის შეცდომაა. რაც არ უნდა იყოს, არასოდეს აურიო შავი და თეთრი, ნუ წარმოაჩენ მაღალს დაბლად და ღრმას — ზედაპირულად. რაც არ უნდა იყოს, შეგნებულად არასოდეს უნდა უარყო ის, რაც ნათლად იცი, რომ ჭეშმარიტებაა. ყველამ, ვისაც სჯერა, რომ ღმერთი არსებობს, საკითხები უნდა განიხილოს სწორი თვალსაზრისით და, როგორც ქმნილებამ, მიიღოს ღმერთის ახალი საქმე და მისი ახალი სიტყვები; წინააღმდეგ შემთხვევაში, ღმერთი მათ მოიშორებს.

იეჰოვას საქმის შემდეგ იესო განკაცდა, რათა თავისი საქმე შეესრულებინა ადამიანთა შორის. მისი საქმე არ განხორციელებულა იზოლირებულად, არამედ ეფუძნებოდა იეჰოვას საქმეს. ეს იყო ახალი ეპოქის საქმე, რომელიც ღმერთმა აღასრულა მას შემდეგ, რაც დაასრულა რჯულის ეპოქა. ანალოგიურად, იესოს საქმის დასრულების შემდეგ ღმერთმა განაგრძო თავისი საქმე მომდევნო ეპოქისთვის, რადგან ღმერთის მთელი მართვა ყოველთვის წინ მიიწევს. როდესაც ძველი ეპოქა გადის, მას ახალი ეპოქა ცვლის, და როგორც კი ძველი საქმე სრულდება, ჩნდება ახალი საქმე, რათა გაგრძელდეს ღმერთის განგებულება. ეს განკაცება არის ღმერთის მეორე განკაცება, რომელიც მოჰყვება იესოს საქმეს. ცხადია, ეს განკაცება დამოუკიდებლად არ ხდება; იგი წარმოადგენს საქმის მესამე ეტაპს რჯულის ეპოქისა და მადლის ეპოქის შემდეგ. ყოველ ჯერზე, როდესაც ღმერთი იწყებს თავისი საქმის ახალ ეტაპს, ყოველთვის უნდა არსებობდეს ახალი დასაწყისი და მას აუცილებლად უნდა მოჰქონდეს ახალი ეპოქა. ამგვარად, ხდება შესაბამისი ცვლილებებიც ღმერთის ბუნებაში, მისი მოქმედების წესში, მისი საქმის ადგილმდებარეობასა და მის სახელში. ამიტომაც არ არის გასაკვირი, რომ ადამიანს უჭირს ღმერთის საქმის მიღება ახალ ეპოქაში. მაგრამ მიუხედავად იმისა, თუ რამდენად ეწინააღმდეგება მას ადამიანი, ღმერთი ყოველთვის ასრულებს თავის საქმეს და ყოველთვის წინ მიუძღვის მთელ კაცობრიობას. როდესაც იესო მოვიდა ადამიანთა სამყაროში, მან შემოიტანა მადლის ეპოქა და დაასრულა რჯულის ეპოქა. უკანასკნელ დღეებში ღმერთი კვლავ განკაცდა და ამ განკაცებით მან დაასრულა მადლის ეპოქა და შემოიტანა სასუფევლის ეპოქა. ყველა, ვინც შეძლებს ღმერთის მეორე განკაცების მიღებას, შეყვანილი იქნება სასუფევლის ეპოქაში და შეძლებს პირადად მიიღოს ღმერთის წინამძღოლობა. მიუხედავად იმისა, რომ იესო მოვიდა ადამიანთა შორის და მრავალი საქმე აღასრულა, მან მხოლოდ დაასრულა მთელი კაცობრიობის გამოსყიდვის საქმე და იქცა ადამიანის ცოდვის შესაწირად; მან არ გაათავისუფლა ადამიანი მთლიანად მისი გახრწნილი ბუნებისგან. ადამიანის სრულად ხსნა სატანის გავლენისგან მოითხოვდა არა მხოლოდ იმას, რომ იესო გამხდარიყო ცოდვის შესაწირი და ეტვირთა ადამიანის ცოდვები, არამედ ასევე იმას, რომ ღმერთს შეესრულებინა კიდევ უფრო დიდი საქმე, რათა მთლიანად გაეთავისუფლებინა ადამიანი სატანის მიერ გახრწნილი ბუნებისგან. ამიტომ, მას შემდეგ, რაც ადამიანს ცოდვები მიეტევა, ღმერთი კვლავ დაბრუნდა ხორცში, რათა ადამიანი შეეყვანა ახალ ეპოქაში და დაიწყო სასჯელისა და განკითხვის საქმე. ამ საქმემ ადამიანი უფრო მაღალ სფეროში აიყვანა. ყველა, ვინც ემორჩილება მის ბატონობას, ისარგებლებს უფრო მაღალი ჭეშმარიტებით და მიიღებს უფრო დიდ კურთხევებს. ისინი ჭეშმარიტად იცხოვრებენ ნათელში და მიიღებენ ჭეშმარიტებას, გზას და სიცოცხლეს.

თუ ადამიანები მადლის ეპოქაში დარჩებიან და იქვე გაიჭედებიან, ისინი ვერასოდეს გათავისუფლდებიან თავიანთი გახრწნილი ბუნებისგან და მით უმეტეს, ვერ შეიცნობენ ღმერთის თანდაყოლილ ბუნებას. თუ ადამიანები ყოველთვის იცხოვრებენ უხვი მადლის გარემოცვაში, მაგრამ არ ექნებათ სიცოცხლის ჭეშმარიტი გზა, რომელიცღმერთის შეცნობისა და მისი დაკმაყოფილების საშუალებას მისცემს, მაშინ ისინი თავიანთ რწმენაში ნამდვილად ვერასოდეს შეიძენენ ღმერთს. ასეთი რწმენის არსებობა მართლაც შესაბრალია. როდესაც ამ წიგნის კითხვას დაასრულებ და განიცდი ღმერთის განკაცებული საქმის თითოეულ ეტაპს სასუფევლის ეპოქაში, იგრძნობ, რომ მრავალი წლის განმავლობაში არსებული შენი სურვილები საბოლოოდ აღსრულდა. იგრძნობ, რომ მხოლოდ ახლა იხილე ღმერთი პირისპირ; მხოლოდ ახლა შეხედე მის სახეს, მოისმინე მისი პირადი სიტყვები, შეაფასე მისი საქმის სიბრძნე და ჭეშმარიტად შეიცანი, რამდენად პრაქტიკული და ყოვლისშემძლეა იგი. იგრძნობ, რომ მოიპოვე მრავალი რამ, რაც წარსულ დროში მცხოვრებ ადამიანებს არც უნახავთ და არც ჰქონიათ. ამ დროს ნათლად შეიცნობ, რას ნიშნავს ღმერთის რწმენა და რას ნიშნავს ღმერთის ნებასთან შეთანხმება. რა თქმა უნდა, თუ წარსულის შეხედულებებს ჩაეჭიდები და უარყოფთ ან არ აღიარებ ღმერთის მეორე განკაცების ფაქტს, მაშინ ხელცარიელი დარჩები, ვერაფერს მოიპოვებ და საბოლოოდ გამოცხადდები ღმერთის მოწინააღმდეგედ. ისინი, ვინც შეძლებენ ჭეშმარიტებას დაემორჩილონ და დაემორჩილონ ღმერთის საქმეს, მოწოდებულნი იქნებიან მეორე განკაცებული ღმერთის — ყოვლისშემძლე ღმერთის — სახელის ქვეშ. ისინი შეძლებენ მიიღონ ღმერთის პირადი წინამძღოლობა, მოიპოვონ უზენაესი ჭეშმარიტება, აგრეთვე ნამდვილი სიცოცხლე. ისინი ნახავენ ხილვას, რომელიც წარსულ ადამიანებს არასოდეს უნახავთ: „მივბრუნდი, რომ დამენახა ხმა, რომელიც მელაპარაკებოდა, და მიბრუნებისას ვიხილე შვიდი ოქროს სასანთლე. შვიდი სასანთლის შუაში ვიხილე მსგავსი კაცის ძისა, რომელსაც ემოსა მოსასხამი და გულმკერდზე ოქროს სარტყელი ერტყა. მისი თავი და თმები თეთრი იყო, როგორც თეთრი მატყლი, როგორც თოვლი. თვალები მისი, როგორც ცეცხლის ალი. მისი ფეხები, როგორც მოელვარე სპილენძი, როგორც ქურაში გავარვარებული. მისი ხმა, როგორც ბევრი წყლის ხმაური. მარჯვენა ხელში ეჭირა შვიდი ვარსკვლავი, მისი პირიდან გამოდიოდა ორლესული მახვილი, მისი სახე იყო როგორც მზე, თავის სრულ ძალაში რომ ანათებს“ (გამოცხ. 1:12–16). ეს ხილვა არის ღმერთის მთლიანი ბუნების გამოხატულება, ხოლო მისი მთლიანი ბუნების გამოხატულება ამავე დროს არის ღმერთის საქმის გამოხატულება მის ამჟამინდელ განკაცებაში. სასჯელთა და განკითხვის ღვართქაფებში, კაცის ძე თავის თანდაყოლილ ბუნებას გამოხატავს სიტყვებით, რათა ყველამ, ვინც იღებს მის სასჯელსა და განკითხვას, იხილოს კაცის ძის ჭეშმარიტი სახე — ის სახე, რომელიც უტყუარი აღწერაა იმისა, რაც იოანემ იხილა. (რა თქმა უნდა, ეს ყველაფერი უხილავი დარჩება მათთვის, ვინც არ იღებს ღმერთის საქმეს სასუფევლის ეპოქაში.) ღმერთის ჭეშმარიტი სახე ადამიანური ენით სრულად ვერ გამოითქმება, ამიტომ ღმერთი თავისი თანდაყოლილი ბუნების გამოხატვის გზას იყენებს, რათა ადამიანებს უჩვენოს თავისი ჭეშმარიტი სახე. ანუ ყველა, ვინც შეიგრძნო და შეაფასა კაცის ძის თანდაყოლილი ბუნება, იხილა მისი ჭეშმარიტი სახე, რადგან ღმერთი იმდენად დიდია, რომ მისი სრულად გამოხატვა ადამიანური ენით შეუძლებელია. როდესაც ადამიანი განიცდის ღმერთის საქმის თითოეულ ეტაპს სასუფევლის ეპოქაში, მაშინ იგი შეიცნობს იოანეს სიტყვების ნამდვილ მნიშვნელობას, როდესაც მან ლამპართა შორის მდგომ კაცის ძეზე ისაუბრა: „მისი თავი და თმები თეთრი იყო, როგორც თეთრი მატყლი, როგორც თოვლი. თვალები მისი, როგორც ცეცხლის ალი. მისი ფეხები, როგორც მოელვარე სპილენძი, როგორც ქურაში გავარვარებული. მისი ხმა, როგორც ბევრი წყლის ხმაური. მარჯვენა ხელში ეჭირა შვიდი ვარსკვლავი, მისი პირიდან გამოდიოდა ორლესული მახვილი, მისი სახე იყო როგორც მზე, თავის სრულ ძალაში რომ ანათებს.“ იმ დროს ყოველგვარი ეჭვის გარეშე შეიცნობ, რომ ეს ჩვეულებრივი ხორცი, რომელმაც ამდენი ილაპარაკა, უეჭველად არის ღმერთის მეორე განკაცება. მეტიც, შენ ჭეშმარიტად იგრძნობ, რამდენად კურთხეული ხარ და თავს ყველაზე ბედნიერად ჩათვლი. ნუთუ არ გსურს ამ კურთხევის მიღება?

წიგნის პირველი ნაწილი არის „ქრისტეს გამონათქვამები დასაწყისში.“ ეს სიტყვები გამოხატავს გადასვლას მადლის ეპოქის დასასრულიდან სასუფევლის ეპოქის დასაწყისამდე და წარმოადგენს სულიწმიდის საჯარო მოწმობას კაცის ძის შესახებ ეკლესიებისადმი. ისინი ასევე არის „გამოცხადებაში“ დაწერილი ამ სიტყვების აღსრულება: „ვისაც ყური აქვს, ისმინოს, რას ეუბნება სული ეკლესიებს.“ ეს სიტყვები წარმოადგენს იმ საქმის საწყის ეტაპს, რომელიც ღმერთმა სამეფოს ეპოქაში დაიწყო. ამ წიგნის მეორე ნაწილი შედგება სიტყვებისგან, რომლებიც კაცის ძემ პირადად წარმოთქვა მას შემდეგ, რაც ოფიციალურად გამოაცხადა თავი. იგი მოიცავს სხვადასხვა სახის ნათქვამებსა და სიტყვებს — წინასწარმეტყველებებს, საიდუმლოებათა გამოცხადებას, სიცოცხლის ჭეშმარიტ გზას — რომელთა შინაარსიც მეტად მდიდარია: აქ არის წინასწარმეტყველებები სასუფევლის მომავლის შესახებ, გამოცხადება ღმერთის განგებულების გეგმის საიდუმლოებებზე, ადამიანის ბუნების განხილვა, შეგონებები და გაფრთხილებები, მკაცრი განკითხვები, გულითადი ნუგეშის სიტყვები, საუბარი სიცოცხლეზე, შესვლის შესახებ განმარტებები და სხვა. მოკლედ, რაც ღმერთს აქვს და რაც ღმერთია, აგრეთვე ღმერთის ბუნება, ყველაფერი გამოხატულია მის საქმესა და მის სიტყვებში. ცხადია, ღმერთის ამჟამინდელი განკაცების საქმეში მისი ბუნება უმთავრესად სასჯელისა და განკითხვის გზით ვლინდება და ამ საფუძველზე იგი ადამიანს უფრო მეტ ჭეშმარიტებას აძლევს და მეტ პრაქტიკულ გზას უჩვენებს, რითაც აღწევს თავის მიზანს — დაიმორჩილოს ადამიანი და იხსნას იგი მისი გახრწნილი ბუნებისგან. ეს არის ის, რაც დევს ღმერთის საქმის საფუძვლად სამეფოს ეპოქაში. გსურს ახალ ეპოქაში შესვლა? გსურს მოიშორო გახრწნილი ბუნება? გსურს შეიძინო უზენაესი ჭეშმარიტება? გსურს იხილო კაცის ძის ჭეშმარიტი სახე? გსურს, რომ ამ ცხოვრებას ნამდვილი მნიშვნელობა ჰქონდეს? გსურს, რომ ღმერთმა სრულგყოს? მაშ, როგორ აპირებ იესოს დაბრუნების მიღებას?