55. การชี้ให้เห็นปัญหาไม่เหมือนกับการวิจารณ์ข้อบกพร่อง

โดย ฟลอเรนซ์ อิตาลี

แม่ของฉันบอกฉันตั้งแต่เด็กว่า “เวลาชกผู้อื่น อย่าชกหน้า เวลาวิจารณ์ผู้อื่น อย่าวิจารณ์ข้อบกพร่องของพวกเขา” และ “การไม่พูดถึงข้อเสียของเพื่อนสนิท ย่อมทำให้มิตรภาพยืนยาวและดีงาม”  แม่บอกฉันว่าถ้าสังเกตเห็นปัญหาของคนอื่น ห้ามยกขึ้นมาพูดต่อหน้าพวกเขาเด็ดขาดเพราะจะทำให้ได้ผลตอบรับที่ไม่ดี และฉันต้องทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่กับทุกเรื่องเพื่อรักษาสัมพันธภาพฉันมิตรกับคนอื่น  ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็จำคำพูดของแม่ขึ้นใจ  เมื่อสังเกตเห็นปัญหาของคนอื่น ฉันไม่เคยยกขึ้นมาเลย ไม่ว่าจะที่โรงเรียน หรือในหมู่ญาติและเพื่อนฝูง  ฉันจำได้ว่าตอนเรียนมัธยมต้น เพื่อนร่วมโต๊ะบอกฉันว่าคนอื่นคิดว่าเธอค่อนข้างเอาแต่ใจและชอบวางอำนาจ และไม่เต็มใจที่จะสุงสิงกับเธอ  เธอถามฉันว่าเธอเป็นแบบนั้นจริงๆ หรือเปล่า  ที่จริงแล้ว ฉันรู้ว่าเธอมีปัญหาเหล่านี้ และอยากจะบอกความจริงกับเธอ แต่แล้วฉันก็คิดว่า “ถ้าฉันบอกความจริงกับเธอ เธอจะรู้สึกเสียหน้าและไม่อยากสุงสิงกับฉันอีกหรือเปล่า?”  ดังนั้น ฉันจึงพูดขัดกับใจตัวเองไปว่า “ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของคนอื่นเลย”  หลังจากได้ยินเช่นนี้ เพื่อนร่วมโต๊ะของฉันก็พูดอย่างมีความสุขว่า “อย่างที่ฉันคิดไว้เลย เธอดีกว่าคนอื่น คนอื่นไม่เคยชอบฉันเลย มีแต่เธอคนเดียวที่เข้าใจฉัน”  หลังจากนั้น ความสัมพันธ์ของเราก็แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น  ฉันคิดว่านี่เป็นวิธีที่ดีในการประพฤติปฏิบัติตน

ต่อมา ฉันยอมรับพระราชกิจแห่งยุคสุดท้ายของพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ และเริ่มทำหน้าที่ผลิตภาพในคริสตจักร  ทักษะทางเทคนิคของพี่น้องหญิงโคลอี้ไม่ค่อยดีนัก  ตอนที่เราหารือแนวคิดการออกแบบ เราจะถามเธอเสมอว่ามีความลำบากยากเย็นอะไรไหม  และจะตอบคำถามของเธออย่างใจเย็น  ฉันคิดว่าเธอจะก้าวหน้าอย่างรวดเร็วด้วยวิธีนี้ แต่ต่อมาฉันก็พบว่าหลังจากที่เราหารือแนวคิดกันแล้ว โคลอี้ก็ไม่ได้เริ่มผลิตทันที  แต่เธอกลับฟังเพลงนมัสการอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ใช้เวลาสักพักดูข่าวในอินเทอร์เน็ตซึ่งไม่เกี่ยวกับหน้าที่ของเธอเลย  สุดท้าย ภาพที่เธอผลิตออกมาก็หยาบมาก  ฉันเห็นว่าเธอทำหน้าที่ของตนอย่างสุกเอาเผากิน ฉันจึงอยากชี้ให้เห็นปัญหาของเธอ  ในการชุมนุมครั้งหนึ่ง ฉันถามโคลอี้ว่าทำไมเธอทำภาพช้าจัง  เธอบอกว่าเป็นเพราะเจอความลำบากยากเย็น  ฉันจึงพูดว่า “ถ้าเจอความลำบากยากเย็น ก็ควรจะพูดคุยกับเราทันทีนะ แบบนี้ปัญหาจะได้รับการแก้ไขโดยเร็วที่สุดและความคืบหน้าจะได้ไม่ล่าช้า”  เดิมทีฉันอยากจะเปิดโปงว่าเธอทำหน้าที่ของตนอย่างสุกเอาเผากินในช่วงนั้น  แต่ฉันสังเกตเห็นว่าเธอเริ่มหงุดหงิด ฉันก็เลยกลืนคำพูดที่กำลังจะพูดลงไป  หลังจากนั้น พี่น้องหญิงคนอื่นๆ ก็ไปสามัคคีธรรมกับโคลอี้ด้วย  เธอบอกว่าฉันไม่เข้าใจความลำบากยากเย็นของเธอและเรียกร้องจากเธอเกินไป แต่เธอยอมรับเรื่องนี้จากพระเจ้าและจะปรับเปลี่ยนท่าทีในการทำหน้าที่ของตน  ฉันกังวลเล็กน้อยหลังจากได้ยินเช่นนี้ และคิดว่า “ตอนนี้โคลอี้มีอคติกับฉันแล้ว ในอนาคตเราจะเข้ากันได้ยังไง?  พี่น้องหญิงคนอื่นจะคิดว่าฉันมีความเป็นมนุษย์ที่ไม่ดีและไม่คำนึงถึงคนอื่นหรือเปล่า?”  หลังจากนั้น ฉันสังเกตเห็นว่าโคลอี้ทำภาพได้เร็วกว่าเดิม และคิดว่าเธอปรับปรุงตัวขึ้นบ้างแล้ว  แต่ไม่กี่วันต่อมา ฉันพบว่าเธอยังคงไม่มีสำนึกถึงความเร่งรีบในการทำหน้าที่ของตน และถึงกับดูวีดิทัศน์ของโลกที่ไม่มความเชื่อด้วย  เธอยังบ่นบ่อยๆ ด้วย โดยพูดจาทำนองว่า “ผู้ดูแลขอให้เราสร้างอะไรใหม่ๆ อยู่เสมอ แต่นวัตกรรมไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น!  เราทุกคนเพิ่งจะเริ่มทำหน้าที่นี้ การเรียกร้องจากเรามากขนาดนี้ก็เท่ากับบีบให้เราทำอะไรเกินตัวไม่ใช่เหรอ?”  และ “เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันทำภาพ ก็จะมีคนคอยชี้ให้เห็นปัญหามากมายอยู่ตลอด เธอยึดติดรายละเอียดเกินไป!”  ถึงแม้ฉันกับพี่น้องหญิงอีกคนมักจะห้ามไม่ให้เธอพูดเรื่องที่เป็นลบพวกนี้ แต่เธอก็ไม่ค่อยยับยั้งชั่งใจเท่าไหร่นัก  ฉันรู้ว่าฉันควรจะชำแหละธรรมชาติและผลที่ตามมาของการกระทำของเธอ ไม่เช่นนั้นเธอจะส่งผลกระทบต่อพี่น้องหญิงคนอื่นในการทำหน้าที่ของพวกเธอ  แต่พอฉันนึกถึงอคติที่เธอมีต่อฉันหลังจากที่ฉันคุยกับเธอครั้งล่าสุด และการที่เธอถึงกับพูดต่อหน้าพี่น้องหญิงคนอื่นๆ ว่าฉันกำลังบีบให้เธอทำอะไรเกินตัว ฉันก็ลังเล ฉันคิดว่า “ถ้าฉันยังคงเปิดโปงและชำแหละปัญหาของเธอต่อไป แล้วความสัมพันธ์ของฉันกับเธอเกิดตึงเครียดขึ้นล่ะ?  บางทีฉันควรจะรายงานสถานการณ์ของเธอให้ผู้ดูแลทราบแทน แต่ถ้าโคลอี้รู้เรื่องนี้ เธอจะคิดว่าฉันแทงข้างหลังและพูดว่าฉันมีความเป็นมนุษย์ที่ไม่ดีหรือเปล่า?”  หลังจากคิดทบทวนแล้ว ฉันก็ยังไม่มีความกล้าที่จะชี้ให้เห็น และรายงานปัญหาของเธอ

ไม่นานหลังจากนั้น ผู้ดูแลก็ได้รู้ว่าโคลอี้ทำหน้าที่ของตนอย่างสุกเอาเผากินมาเป็นเวลานาน จึงได้มอบหมายงานใหม่ให้เธอ  ผู้ดูแลยังได้ตัดแต่งฉันด้วย โดยกล่าวว่า “คุณเห็นโคลอี้ทำหน้าที่ของตนอย่างสุกเอาเผากินและแพร่ความคิดลบมาเป็นเวลานาน  แต่คุณก็ไม่เปิดโปงหรือรายงานเธอ คุณเป็นคนที่ชอบเอาใจผู้คน  และไม่ได้ปกป้องงานของคริสตจักรเลยแม้แต่น้อย คุณเห็นแก่ตัวเกินไป!  คุณควรคิดทบทวนเรื่องนี้ให้ดีๆ”  คำพูดของผู้ดูแลเหมือนการตบหน้าฉันฉาดใหญ่เป็นชุด  ตอนนั้น ฉันอยากจะแทรกแผ่นดินหนีอย่างที่สุด  ต่อมา ฉันรู้สึกไม่สบายใจมากเมื่อนึกถึงสิ่งที่ผู้ดูแลพูด  ฉันถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจว่า “ทำไมฉันถึงไม่มีความกล้าที่จะเปิดโปงหรือรายงานปัญหาของโคลอี้?”  วันหนึ่งในระหว่างการเฝ้าเดี่ยว ฉันได้อ่านพระวจนะของพระเจ้าและได้รู้จักสภาวะของตัวเองมากขึ้นบ้าง  พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ตรัสว่า “ผู้คนส่วนใหญ่เต็มใจที่จะไล่ตามเสาะหาความจริงและอยากปฏิบัติความจริง แต่บ่อยครั้งพวกเขามีเพียงความตั้งใจแน่วแน่และความปรารถนาที่จะทำเช่นนั้น ทว่าความจริงยังไม่ได้กลายเป็นชีวิตในตัวพวกเขา  ดังนั้น เมื่อเจ้าเผชิญกองกำลังอันชั่วที่ก่อกวนและบ่อนทำลายงานของคริสตจักร—ตัวอย่างเช่น เมื่อเจ้าเผชิญหน้าผู้นำเทียมเท็จที่จัดการเรื่องต่างๆ โดยละเมิดหลักธรรมและไม่ทำงานที่แท้จริง หรือคนชั่วและศัตรูของพระคริสต์ที่ทำชั่วและก่อกวนงานของคริสตจักร อันเป็นการทำร้ายประชากรที่พระเจ้าทรงเลือกสรร—เจ้ากลับไม่มีความกล้าที่จะลุกขึ้นพูด  เหตุใดเจ้าจึงไม่มีความกล้านี้?  เป็นเพราะเจ้าขลาดกลัวหรือพูดไม่เก่ง หรือว่าเจ้าไม่กล้าพูดออกมาเพราะเจ้าไม่อาจมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้อย่างชัดเจน?  ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง แต่เป็นผลมาจากการที่เจ้าถูกอุปนิสัยที่เสื่อมทรามของตนตีกรอบเอาไว้เป็นสำคัญ  หนึ่งในอุปนิสัยที่เสื่อมทรามที่เจ้าเผยออกมาคืออุปนิสัยที่หลอกลวง กล่าวคือ เมื่อมีอะไรเกิดขึ้น สิ่งแรกที่เจ้าคำนึงถึงคือผลประโยชน์ของตนเอง ผลที่จะตามมาจากการกระทำของเจ้า และคำนึงว่าผลที่ตามมานั้นจะเป็นประโยชน์ต่อเจ้าหรือไม่  นี่คืออุปนิสัยที่หลอกลวงมิใช่หรือ?  อีกอย่างก็คืออุปนิสัยที่เห็นแก่ตัวและเลวทราม  เจ้าคิดไปว่า ‘การที่พวกเขาทำลายผลประโยชน์แห่งพระนิเวศของพระเจ้าเกี่ยวอะไรกับฉัน?  ฉันไม่ใช่ผู้นำ แล้วทำไมฉันต้องเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย?  นั่นไม่เกี่ยวกับฉัน และไม่ใช่ความรับผิดชอบของฉัน’  ความคิดและถ้อยคำดังกล่าวไม่ใช่สิ่งที่เจ้าเจตนาคิดขึ้นมา แต่เจ้าคิดโดยไม่รู้ตัว—นี่คืออุปนิสัยที่เสื่อมทรามที่ผู้คนเผยออกมาเมื่อพวกเขาเผชิญปัญหา  อุปนิสัยที่เสื่อมทรามเหล่านี้ครอบงำความคิดของเจ้า มัดมือและเท้าของเจ้า และควบคุมสิ่งที่เจ้าพูด  ในหัวใจของเจ้า เจ้าอยากลุกขึ้นยืนและพูดออกมา แต่เจ้าก็มีความเคลือบแคลง และต่อให้เจ้าพูดออกมาจริง เจ้าก็พูดจาอ้อมค้อมและเหลือโอกาสไว้ให้ตัวเองเปลี่ยนใจ หรือไม่ก็พูดจาบ่ายเบี่ยงและไม่ยอมพูดความจริงโดยแท้  ผู้คนที่มีวิจารณญาณย่อมมองเรื่องนี้ออก และในความเป็นจริง เจ้าก็รู้อยู่แก่ใจว่าเจ้ายังไม่ได้พูดทุกสิ่งที่ควรพูด เจ้ายังไม่บรรลุผล เจ้าแค่ทำอย่างขอไปทีเท่านั้น และปัญหาก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข  เจ้ายังไม่ได้ลุล่วงความรับผิดชอบของตน แต่กลับพูดอย่างหน้าไม่อายว่าเจ้าลุล่วงแล้ว หรือกล่าวอ้างว่าในเวลานั้นเจ้ามองเห็นสิ่งต่างๆ ไม่ชัดเจน  คำกล่าวอ้างเหล่านี้สอดคล้องกับข้อเท็จจริงหรือไม่?  เจ้าคิดเช่นนั้นจริงหรือ?  เจ้าถูกอุปนิสัยเยี่ยงซาตานของเจ้าควบคุมเอาไว้โดยสิ้นเชิงแล้วมิใช่หรือ?… เจ้าไม่มีพลังอำนาจเหนือสิ่งที่เจ้าพูดและทำ  ต่อให้เจ้าต้องการ เจ้าก็ไม่อาจบอกความจริงหรือพูดสิ่งที่เจ้าคิดจริงๆ ได้ ต่อให้เจ้าต้องการ เจ้าก็ไม่อาจปฏิบัติตามความจริงได้ ต่อให้เจ้าต้องการ เจ้าก็ไม่อาจลุล่วงความรับผิดชอบของเจ้าได้  ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าพูด ทำ และปฏิบัติคือการโกหก และเจ้าก็ขอไปทีไม่มีผิดเลย  เจ้าถูกอุปนิสัยเยี่ยงซาตานของเจ้าล่ามโซ่ตรวนและควบคุมอย่างสิ้นเชิง  เจ้าอาจต้องการที่จะยอมรับและปฏิบัติความจริง แต่นั่นไม่ได้ขึ้นอยู่กับเจ้า  เมื่ออุปนิสัยเยี่ยงซาตานของเจ้าควบคุมเจ้า เจ้าก็พูดและทำอะไรก็ตามที่อุปนิสัยเยี่ยงซาตานของเจ้าบอกให้เจ้าทำ  เจ้าเป็นเพียงหุ่นเชิดของเนื้อหนังอันเสื่อมทราม เจ้ากลายเป็นเครื่องมือของซาตานไปแล้ว” (พระวจนะฯ เล่ม 3 บทเสวนาโดยพระคริสต์แห่งยุคสุดท้าย, ภาคที่สาม)  ขณะที่ฉันไตร่ตรองพระวจนะของพระเจ้า ฉันรู้สึกเหมือนถูกทิ่มแทงหัวใจ  ฉันเป็นคนประเภทที่พระเจ้าได้ทรงเปิดโปง  ฉันรู้ปัญหาทั้งหมดของโคลอี้ แต่ฉันไม่กล้าเปิดโปงหรือชำแหละปัญหาเหล่านั้น  แม้แต่ตอนที่ฉันพูดอะไรออกไป ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรที่เป็นแก่นสารเลย ฉันแค่พูดครึ่งๆ กลางๆ และเก็บส่วนที่เหลือไว้ในใจ เพราะกลัวว่าจะล่วงเกินโคลอี้  เพื่อที่จะปกป้องตัวเองและรักษาสัมพันธภาพของฉันกับเธอ ฉันจึงเก็บเงียบเรื่องปัญหาของเธอ  ฉันช่างเห็นแก่ตัวและหลอกลวงเสียจริง!  โคลอี้ทำหน้าที่ของตนอย่างสุกเอาเผากินมาโดยตลอดโดยไม่มีวี่แววของการกลับใจ  เธอยังแพร่ความคิดลบในหมู่พี่น้องชายหญิงด้วย เธอกำลังสวมบทบาทของซาตาน  ฉันไม่เพียงไม่ห้ามปรามเธอ แต่ถึงกับปกปิดให้เธอและไม่ได้รายงานปัญหาของเธอให้ผู้นำทราบ  นี่ฉันไม่ได้กำลังทำตัวเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดและเป็นเกราะกำบังให้ซาตานหรอกหรือ?  ฉันเพลิดเพลินกับทุกสิ่งที่มาจากพระเจ้า แต่ฉันกลับเนรคุณ และไม่ได้ลุล่วงความรับผิดชอบของตัวเองเลย  ฉันไม่คู่ควรที่จะมีชีวิตอยู่เฉพาะพระพักตร์พระเจ้าอย่างยิ่ง!  เมื่อคิดเช่นนี้ ฉันก็รู้สึกผิดและไม่สบายใจ และเสียใจกับการกระทำของตัวเองจริงๆ

ต่อมา ฉันเริ่มดูแลงานออกแบบศิลป์  ฉันพบว่าพี่น้องหญิงเอมิลี่ค่อนข้างโอหังและคิดว่าตนเองถูก และไม่เต็มใจที่จะยอมรับข้อเสนอแนะของคนอื่น  สิ่งนี้ส่งผลกระทบต่อผลลัพธ์ของการผลิตภาพ  ฉันรู้ว่าฉันควรชี้ให้เห็นปัญหาของเอมิลี่และช่วยเธอปรับเปลี่ยนสภาวะนี้โดยเร็วที่สุด แต่แล้วฉันก็คิดว่า “มันจะทำร้ายจิตใจเกินไปไหมถ้าฉันชี้ให้เธอเห็นปัญหาของตัวเองตรงๆ?  ถ้าเธอรับไม่ได้และเกิดมีอคติกับฉันล่ะ?  แต่ถ้าฉันไม่พูด มันก็จะส่งผลกระทบต่องาน ฉันกำลังกลับไปทำแบบเดิมไม่ใช่เหรอ?”  ฉันอธิษฐานถึงพระเจ้าขอให้พระองค์ประทานความแข็งแกร่งให้ฉันปฏิบัติความจริง  จากนั้น ฉันก็พบพระวจนะของพระเจ้าบทตอนหนึ่งที่ตรงกับสภาวะของฉันที่ว่า “หากเจ้ามีเจตนาและมุมมองของคนที่ชอบเอาใจผู้คน เช่นนั้นเจ้าก็จะไม่ปฏิบัติความจริงหรือค้ำชูหลักธรรมในทุกเรื่อง ดังนั้นเจ้าย่อมจะล้มเหลวและล้มลงเสมอ  หากเจ้าไม่ตื่นรู้และไม่เคยแสวงหาความจริงเลย เช่นนั้นแล้ว เจ้าก็คือผู้ไม่เชื่อ และเจ้าจะไม่มีวันได้รับความจริงและชีวิตเลย  แล้วเจ้าควรทำอย่างไร?  เมื่อเผชิญเรื่องที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์แห่งพระนิเวศของพระเจ้า เจ้าต้องอธิษฐานถึงพระเจ้าและร้องเรียกพระองค์ ขอให้พระองค์ประทานความเชื่อและพละกำลังแก่เจ้า เพื่อให้เจ้าสามารถค้ำชูหลักธรรม ทำในสิ่งที่เจ้าควรทำ จัดการสิ่งต่างๆ ตามหลักธรรม รักษาจุดยืนที่เจ้าควรดำรงเอาไว้ ปกป้องผลประโยชน์ของพระนิเวศของพระเจ้า และป้องกันไม่ให้งานของพระนิเวศของพระเจ้าได้รับความสูญเสียใดๆ  หากเจ้าสามารถขบถต่อผลประโยชน์ส่วนตน ความภาคภูมิใจ และมุมมองของคนที่ชอบเอาใจผู้คนของเจ้าได้ และหากเจ้าทำในสิ่งที่เจ้าควรทำด้วยหัวใจที่ซื่อสัตย์และแน่วแน่ เจ้าก็จะเอาชนะซาตานและได้รับความจริงในแง่มุมนี้” (พระวจนะฯ เล่ม 3 บทเสวนาโดยพระคริสต์แห่งยุคสุดท้าย, ภาคที่สาม)  พระวจนะของพระเจ้าทำให้หัวใจของฉันกระจ่างขึ้น  ฉันเข้าใจว่าถ้าฉันอยากละทิ้งความคิดและแนวคิดของคนที่ชอบเอาใจผู้คน ฉันต้องให้ความสำคัญกับผลประโยชน์ของคริสตจักรก่อน  ไม่ว่าคนอื่นจะคิดอย่างไรหรือฉันจะล่วงเกินพวกเขาหรือไม่ ฉันต้องลุล่วงความรับผิดชอบของตนและไม่ยอมให้งานของคริสตจักรได้รับผลกระทบ  คริสตจักรจัดแจงให้ฉันเป็นผู้ดูแลเพราะพวกเขาหวังว่าฉันจะรับผิดชอบต่อพี่น้องชายหญิงของฉัน และปกป้องผลประโยชน์ของคริสตจักร  ถ้าฉันยังคงเป็นคนที่ชอบเอาใจผู้คน และไม่ชี้ให้เห็นปัญหาของเอมิลี่ ฉันก็กำลังทำร้ายเธอและทำให้งานของคริสตจักรเสียหาย  หลังจากนั้น ฉันได้ชำแหละ ธรรมชาติและผลที่ตามมาของการกระทำของเธอโดยอาศัยพระวจนะของพระเจ้า  ฉันยังได้พูดคุยถึงผลเสียที่อุปนิสัยโอหังก่อนหน้านี้ของฉันมีต่องานของคริสตจักรและการเข้าสู่ชีวิตของฉันเองด้วย  สิ่งที่ฉันไม่ได้คาดคิดก็คือ หลังจากได้ยินเช่นนี้ เอมิลี่ไม่เพียงแต่ไม่มีอคติต่อฉัน แต่ยังได้เข้าใจปัญหาของเธอโดยอาศัยพระวจนะของพระเจ้าและเต็มใจที่จะปรับปรุงตัว  นอกจากนี้ เอมิลี่ก็ไม่ได้ตีตัวออกห่างจากฉันเพราะเรื่องนี้  เธอจะเปิดใจสามัคคีธรรมกับฉันเรื่องความเสื่อมทรามที่เธอเผยออกมาในการทำหน้าที่ของตนหรือความลำบากยากเย็นที่เธอเผชิญ  จากประสบการณ์นี้ ฉันได้ลิ้มรสความหวานชื่นของการปฏิบัติความจริง และฉันก็รู้สึกสบายใจเป็นพิเศษ

ในปี 2024 ฉันได้รับเลือกเป็นผู้นำกลุ่ม รับผิดชอบการชุมนุมของกลุ่ม  ในการชุมนุม ฉันพบว่าเวลาสามัคคีธรรม พี่น้องหญิงอลิซมักจะพูดนอกเรื่อง และเธอมักใช้การสามัคคีธรรมของตัวเองในการตัดสินคนอื่น  ครั้งหนึ่ง หลังจากอ่านพระวจนะของพระเจ้า อลิซไม่ได้ใช้พระวจนะเหล่านั้นเพื่อทำความรู้จักตัวเอง  แต่เธอกลับพูดว่าโอลิเวียมีอุปนิสัยโอหัง ว่าเธอเคยให้คำแนะนำโอลิเวียหลายครั้งในอดีต แต่โอลิเวียรู้สึกคัดค้านอย่างมากและพูดจารุนแรง ซึ่งบีบคั้นและทำร้ายเธอ  จากนั้นเธอก็พูดถึงเรื่องที่เธอได้ช่วยเหลือโอลิเวียด้วยความรัก  เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนี้ ฉันก็คิดในใจว่า “พูดแบบนี้เท่ากับเธอต่อว่าคนอื่นเพื่อยกย่องตัวเองไม่ใช่หรือ?  ถ้าโอลิเวียมีปัญหาเหล่านี้จริงๆ เธอก็ไปหาโอลิเวียเป็นการส่วนตัวเพื่อชี้ให้เห็นปัญหาและสามัคคีธรรมกับเธอก็ได้ เธอไม่ควรใช้การชุมนุมมาระบายความไม่พอใจของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้น การสามัคคีธรรมของเธอก็ออกนอกหัวข้อการชุมนุมไปแล้ว ฉันต้องรีบหยุดเธอ”  แต่แล้วฉันก็คิดว่า “ถ้าฉันขัดจังหวะเธอตรงๆ จะทำให้เธอเสียหน้าและเกิดอคติกับฉันหรือเปล่า?  ช่างเถอะ รอให้การชุมนุมจบแล้วค่อยคุยกับเธอเป็นการส่วนตัวดีกว่า”  ดังนั้น ฉันจึงไม่ได้หยุดเธอ  ฉันแค่พูดสั้นๆ ว่า “ทุกคนควรใส่ใจเรื่องเวลาในการสามัคคีธรรมด้วยนะคะ คนอื่นจะได้มีเวลาพอที่จะสามัคคีธรรม”  ฉันอยากจะคุยกับอลิซเรื่องปัญหาของเธอหลังการชุมนุม แต่แล้วฉันก็ได้ยินจากพี่น้องหญิงคนอื่นๆ ว่าแต่ก่อนอลิซตัดสินคนอื่นลับหลังอยู่บ่อยๆ พี่น้องหญิงคนหนึ่งเคยล่วงเกินอลิซ อลิซจึงพูดจาไม่ดีลับหลังพี่น้องหญิงคนนี้ และถึงกับมองเธออย่างเย็นชา ทำให้พี่น้องหญิงคนนั้นรู้สึกอึดอัด  ฉันใจหาย และก็คิดว่า “ถ้าฉันชี้ให้เห็นปัญหาของเธอแล้วไปล่วงเกินเธอเข้า เธอจะปฏิบัติต่อฉันแบบเดียวกันไหม?  จะอึดอัดขนาดไหนถ้าในอนาคตเราต้องเจอกันบ่อยๆ!  บางทีฉันควรจะรายงานสถานการณ์ของเธอให้ผู้นำทราบนะ”  แต่แล้วฉันก็คิดว่า “ฉันกับอลิซก็เข้ากันได้ค่อนข้างดี แถมในชีวิตประจำวันเธอก็ดูแลฉันเป็นอย่างดี ถ้าฉันแอบรายงานปัญหาของเธอลับหลัง ก็จะดูเล่นไม่ซื่อเกินไปหน่อยนะ จะไม่เท่ากับแทงข้างหลังเธอหรอกหรือ?  ถ้าเธอรู้ว่าฉันเป็นคนรายงานปัญหาของเธอ เธอจะผูกใจเจ็บและตัดสินฉันลับหลังไหม?  ช่างเถอะ อย่าทำลายความสัมพันธ์ที่ฉันมีกับเธอในตอนนี้เลยดีกว่า”  เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฉันจึงล้มเลิกความคิดที่จะชี้ให้เห็นปัญหาของอลิซ

ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีพี่น้องหญิงสองคนมารายงานสถานการณ์ของอลิซให้ฉันฟัง  พี่น้องหญิงคนหนึ่งบอกว่าอลิซพูดนอกเรื่องอยู่เสมอเวลาสามัคคีธรรมถึงพระวจนะของพระเจ้า ซึ่งกินเวลาในการชุมนุมมากโดยไม่ได้เสริมสร้างหรือเป็นประโยชน์ต่อใครเลย  พี่น้องหญิงอีกคนก็บอกว่าอลิซตัดสินคนอื่นและเอาปัญหาของคนอื่นมาพูดในการชุมนุมอยู่เสมอ  เรื่องนี้ลากผู้คนเข้าไปพัวพันกับการถกเถียงเรื่องหยุมหยิมว่าใครถูกใครผิด และรบกวนชีวิตคริสตจักรอยู่บ้าง  เมื่อได้ยินพี่น้องหญิงพูดเช่นนี้ ฉันก็รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย  ฉันรู้ปัญหาของอลิซเป็นอย่างดี แต่กลับไม่ได้ชี้ให้เห็นหรือรายงานปัญหาเหล่านั้น  ทั้งหมดนี้เป็นเพราะฉันไร้ความรับผิดชอบ  ระหว่างการเฝ้าเดี่ยว ฉันได้ดูวีดิทัศน์คำพยานจากประสบการณ์เรื่องหนึ่ง  พระวจนะของพระเจ้าสองบทตอนที่ถูกอ้างถึงในวีดิทัศน์กินใจและทำให้ฉันได้รู้จักตัวเองบ้าง พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ตรัสว่า “เจ้าทั้งปวงกล่าวว่าเจ้าคำนึงถึงพระภาระของพระเจ้า และจะปกป้องคำพยานของคริสตจักร แต่ใครหรือในหมู่พวกเจ้าที่ได้คำนึงถึงพระภาระของพระเจ้าจริงๆ?  จงถามตัวเจ้าเองว่า เจ้าเป็นใครคนหนึ่งซึ่งได้แสดงให้เห็นความคำนึงถึงพระภาระของพระองค์หรือไม่?  เจ้าสามารถปฏิบัติความชอบธรรมเพื่อพระองค์หรือไม่?  เจ้าสามารถยืนขึ้นและพูดเพื่อเราหรือไม่?  เจ้าสามารถนำความจริงมาปฏิบัติอย่างหนักแน่นมั่นคงหรือไม่?  เจ้ากล้าพอที่จะต่อสู้กับความประพฤติทั้งปวงของซาตานหรือไม่?  เจ้าจะสามารถวางความรู้สึกของเจ้าและเปิดโปงซาตานเพื่อเห็นแก่ความจริงของเราได้หรือไม่?  เจ้าจะสามารถยอมให้ในตัวเจ้ามีการสนองเจตนารมณ์ของเราหรือไม่?  เจ้าเคยมอบถวายหัวใจของเจ้าในชั่วขณะที่สำคัญยิ่งยวดที่สุดหรือไม่?  เจ้าใช่คนที่ปฏิบัติตามน้ำพระทัยของเราหรือไม่?  จงถามคำถามเหล่านี้กับตัวเจ้าเอง และคิดเกี่ยวกับคำถามเหล่านี้ให้บ่อย” (พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, ถ้อยดำรัสของพระคริสต์ในเบื้องต้น บทที่ 13)  “เมื่อความจริงกลายเป็นชีวิตของเจ้าแล้ว ถ้าเจ้าเห็นใครหมิ่นประมาทพระเจ้า ไม่ยำเกรงพระเจ้า ทำหน้าที่ของตนอย่างสุกเอาเผากิน หรือขัดขวางและก่อกวนงานของคริสตจักร เจ้าย่อมจะปฏิบัติต่อพวกเขาตามหลักธรรมความจริงได้ มีวิจารณญาณแยกแยะคนที่ควรแยกแยะ และเปิดโปงคนที่ควรเปิดโปง  หากความจริงยังไม่ได้กลายเป็นชีวิตของเจ้า และเจ้ายังคงดำรงชีวิตภายในอุปนิสัยเยี่ยงซาตานของเจ้า เช่นนั้นแล้ว ยามที่เจ้าพบคนชั่วและมารที่ก่อให้เกิดการขัดขวางและการก่อกวนต่องานของคริสตจักร เจ้าจะทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ เจ้าจะปัดเรื่องเหล่านั้นไปก่อน โดยไม่มีการตำหนิมาจากมโนธรรมของเจ้า  เจ้าจะถึงขั้นคิดเสียด้วยซ้ำว่า การที่ใครบางคนที่เป็นเหตุให้เกิดการก่อกวนต่องานในคริสตจักรนั้นไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าเลย  ไม่ว่างานของคริสตจักรและผลประโยชน์แห่งพระนิเวศของพระเจ้าจะเสียหายเพียงใด เจ้าก็ไม่ใส่ใจ ไม่ยื่นมือเข้าไปช่วย หรือรู้สึกผิด—ซึ่งทำให้เจ้าเป็นใครบางคนที่ไม่มีมโนธรรมหรือเหตุผล เป็นผู้ไม่เชื่อ เป็นคนลงแรง  เจ้ากินสิ่งที่เป็นของพระเจ้า ดื่มสิ่งที่เป็นของพระเจ้า และสุขสำราญกับทั้งหมดที่มาจากพระเจ้า กระนั้นก็ยังรู้สึกว่าความเสียหายใดๆ ที่เกิดกับผลประโยชน์แห่งพระนิเวศของพระเจ้านั้นไม่เกี่ยวกับเจ้า—ซึ่งทำให้เจ้าเป็นคนทรยศที่แว้งกัดมือที่ชุบเลี้ยงเจ้า  หากเจ้าไม่ปกป้องผลประโยชน์แห่งพระนิเวศของพระเจ้า เจ้ายังนับเป็นมนุษย์อยู่อีกหรือ?  นี่คือปีศาจที่แฝงตัวเข้ามาในคริสตจักร  เจ้าแสร้งทำเป็นเชื่อในพระเจ้า แกล้งทำตัวเป็นประชากรคนหนึ่งที่พระเจ้าทรงเลือกสรร และเจ้าต้องการทำตัวเอาแต่กินอยู่ในพระนิเวศของพระเจ้า  เจ้าไม่ได้ดำรงชีวิตแบบมนุษย์คนหนึ่ง เหมือนปีศาจมากกว่าคน และเป็นหนึ่งในบรรดาผู้ไม่เชื่ออย่างชัดเจน  คนที่เชื่อในพระเจ้าอย่างแท้จริง แม้จะยังไม่ได้รับความจริงและชีวิต แต่อย่างน้อยที่สุด คำพูดและการกระทำของพวกเขาย่อมจะอยู่ฝ่ายพระเจ้า อย่างน้อยที่สุด พวกเขาจะไม่ยืนดูอยู่เฉยๆ เมื่อเห็นว่าผลประโยชน์แห่งพระนิเวศของพระเจ้าได้รับความเสียหาย  ถ้าพวกเขาพยายามเพิกเฉย พวกเขาก็จะรู้สึกว่าถูกมโนธรรมตำหนิและไม่สบายใจ พวกเขาจะบอกตนเองว่า ‘ฉันจะนั่งเฉยและไม่ทำอะไรไม่ได้  ฉันต้องลุกขึ้นพูดอะไรบางอย่าง ต้องลุล่วงความรับผิดชอบของฉัน  ฉันต้องก้าวออกไปเปิดโปงและหยุดยั้งการทำชั่วนี้ เพื่อพิทักษ์รักษาไม่ให้ผลประโยชน์แห่งพระนิเวศของพระเจ้าเสียหาย และเพื่อให้แน่ใจว่าชีวิตคริสตจักรจะไม่ถูกก่อกวน’  ถ้าความจริงกลายเป็นชีวิตของเจ้าในหัวใจของเจ้าแล้ว ไม่เพียงเจ้าจะมีความกล้าหาญและความมุ่งมั่นนี้เท่านั้น แต่เจ้ายังจะสามารถมองทะลุเรื่องนี้ได้อีกด้วย  ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าจะสามารถลุล่วงความรับผิดชอบในส่วนที่เจ้าพึงมีต่อพระราชกิจของพระเจ้าและผลประโยชน์แห่งพระนิเวศของพระองค์ได้ และเมื่อทำดังนี้ หน้าที่ของเจ้าก็จะลุล่วง  หากเจ้าสามารถพิจารณาหน้าที่ของเจ้า เสมือนเป็นความรับผิดชอบและภาระผูกพัน และเสมือนพระบัญชาของพระเจ้า และเจ้ารู้สึกว่านี่เป็นสิ่งจำเป็นเพื่อเผชิญหน้ากับพระเจ้าและมโนธรรมของเจ้า แล้วเจ้าจะไม่ใช้ชีวิตตามความสัตย์สุจริตและศักดิ์ศรีของสภาวะความเป็นมนุษย์ที่ปกติหรือ?  ความประพฤติและพฤติกรรมของเจ้าก็คงจะเป็น ‘การยำเกรงพระเจ้าและหลบเลี่ยงความชั่ว’ ที่พระองค์ตรัสถึง  เจ้าจะปฏิบัติแก่นแท้ของพระวจนะเหล่านี้และใช้ชีวิตตามความเป็นจริงของพระวจนะเหล่านี้  เมื่อความจริงกลายเป็นชีวิตของบุคคลหนึ่ง เช่นนั้นแล้ว พวกเขาย่อมมีความสามารถที่จะใช้ชีวิตตามความเป็นจริงนี้” (พระวจนะฯ เล่ม 3 บทเสวนาโดยพระคริสต์แห่งยุคสุดท้าย, ภาคที่สาม)  หลังจากอ่านพระวจนะของพระเจ้า ฉันก็รู้สึกผิดและเป็นทุกข์  ในฐานะผู้เชื่อในพระเจ้า เมื่อเราเห็นผู้คนขัดขวางและก่อกวนชีวิตคริสตจักร เราก็ควรคำนึงถึงเจตนารมณ์ของพระเจ้าและลุกขึ้นมาหยุดยั้งสิ่งนี้ เพื่อที่พี่น้องชายหญิงจะได้กินและดื่มพระวจนะของพระเจ้า และสามัคคีธรรมความจริงในสภาพแวดล้อมที่ดี  ฉันทบทวนตัวเอง  ฉันรู้ดีว่าอลิซมักจะพูดนอกเรื่องเวลาชุมนุม และมักจะตัดสินและด้อยค่าคนอื่นลับหลัง ซึ่งเป็นการขัดขวางและก่อกวนชีวิตคริสตจักร  แต่ เพื่อไม่ให้เป็นการล่วงเกินเธอ ฉันจึงหดหัวอยู่ในกระดองเหมือนเต่า ทำตัวขี้ขลาด และไม่กล้าห้ามปรามเธอ และฉันก็ไม่กล้าเปิดโปงหรือชำแหละธรรมชาติของการกระทำของเธอด้วย  ชีวิตฉันช่างน่าสมเพชเสียจริง!  ฉันทั้งเห็นแก่ตัวและน่ารังเกียจ รู้แต่วิธีปกป้องตัวเอง  ฉันกินและดื่มพระวจนะของพระเจ้า แต่กลับนำไปปฏิบัติไม่ได้  ฉันนิ่งเฉยขณะที่อลิซก่อกวนชีวิตคริสตจักร  ฉันเป็นผู้เชื่อในพระเจ้าตรงไหน?  ฉันช่างเนรคุณ ฉันไม่คู่ควรที่จะมีชีวิตอยู่เฉพาะพระพักตร์พระเจ้า!  ฉันรู้สึกผิดและไม่สบายใจอย่างที่สุด จึงแอบเข้าไปในห้องน้ำแล้วตบหน้าตัวเอง  ฉันถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “ทำไมแค่พูดความจริงคำเดียวถึงยากสำหรับฉันนัก?  ทำไมฉันถึงเห็นแก่ตัวขนาดนี้?”  พอกลับมาที่ห้อง ฉันก็อธิษฐานถึงพระเจ้าว่า  “ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ผิดไปแล้ว ข้าพระองค์ไม่อยากมีชีวิตแบบนี้อีกต่อไปแล้ว ข้าพระองค์อยากปฏิบัติความจริงและเป็นคนที่มีสำนึกของความยุติธรรม โปรดทรงนำข้าพระองค์ให้ได้รับความเข้าใจที่แท้จริงเกี่ยวกับตนเองด้วยเถิด”

หลังจากนั้น ฉันได้อ่านพระวจนะของพระเจ้าอีกบทตอนหนึ่งและได้เข้าใจเหตุผลที่ฉันไม่กล้าชี้ให้เห็นปัญหาของคนอื่น พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ตรัสว่า “มีหลักปรัชญาของการติดต่อเจรจาทางโลกข้อหนึ่งที่กล่าวว่า ‘การไม่พูดถึงข้อเสียของเพื่อนสนิท ย่อมทำให้มิตรภาพยืนยาวและดีงาม’  นี่หมายความว่า เพื่อรักษามิตรภาพอันดีนี้เอาไว้ คนเราต้องนิ่งเงียบในเรื่องปัญหาของเพื่อน ต่อให้พวกเขามองเห็นปัญหาเหล่านั้นชัดเจนก็ตาม  พวกเขายึดปฏิบัติตามหลักของการไม่ชกหน้าผู้คนหรือพูดถึงข้อบกพร่องของพวกเขา  พวกเขาหลอกลวงกัน ต่างฝ่ายต่างปกปิดเรื่องราว และต่างก็วางแผนเล่นงานกัน  แม้พวกเขาจะรู้อย่างชัดแจ้งว่าอีกฝ่ายเป็นคนแบบใด แต่พวกเขาก็ไม่พูดออกมาตรงๆ กลับใช้วิธีการอันฉลาดแกมโกงเพื่อรักษาความสัมพันธ์เอาไว้  เหตุใดคนเราจึงอยากรักษาสัมพันธภาพเช่นนี้เอาไว้?  นี่เป็นเรื่องของการไม่อยากสร้างศัตรูในสังคม ภายในกลุ่มของตน ซึ่งย่อมจะหมายถึงการทำให้ตนเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายอยู่บ่อยครั้ง  เมื่อรู้ว่าหลังจากที่เจ้าพูดถึงข้อบกพร่องหรือทำร้ายความรู้สึกของใครบางคนแล้ว พวกเขาจะพลอยกลายเป็นศัตรูของเจ้าและทำร้ายเจ้า และเจ้าก็ไม่อยากพาตนเองเข้าไปอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น เจ้าก็ใช้หลักปรัชญาการดำรงชีวิตทางโลกที่ว่า ‘เวลาชกผู้อื่น อย่าชกหน้า เวลาวิจารณ์ผู้อื่น อย่าวิจารณ์ข้อบกพร่องของพวกเขา’  เมื่อเป็นเช่นนี้ หากคนสองคนมีสัมพันธภาพแบบนี้ นับว่าพวกเขาเป็นเพื่อนแท้กันหรือไม่?  (ไม่)  พวกเขาไม่ใช่เพื่อนแท้ และยิ่งไม่ใช่คนรู้ใจกัน  ดังนั้น แท้จริงแล้วนี่เป็นสัมพันธภาพชนิดใด?  เป็นสัมพันธภาพพื้นฐานในสังคมมิใช่หรือ?  (ใช่)  ในสัมพันธภาพทางสังคมเช่นนี้ ผู้คนไม่สามารถร่วมหารือกันจากใจสู่ใจ หรือมีความสัมพันธ์อันแนบแน่น หรือพูดทุกสิ่งที่พวกเขาอยากพูดได้  พวกเขาไม่สามารถพูดสิ่งที่อยู่ในใจ หรือปัญหาที่พวกเขาเห็นในตัวผู้อื่น หรือคำพูดที่จะเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นออกมาดังๆ ได้  พวกเขากลับหยิบยกสิ่งดีๆ ขึ้นมาพูดเพื่อประจบเอาใจผู้อื่น  พวกเขาไม่กล้าพูดความจริงหรือค้ำชูหลักธรรม ด้วยเหตุนี้จึงเป็นการป้องกันไม่ให้ผู้อื่นเกิดความคิดอันไม่เป็นมิตรต่อพวกเขา  เมื่อไม่มีใครเป็นภัยคุกคาม คนคนนั้นย่อมมีชีวิตที่ค่อนข้างสบายและสงบสุขมิใช่หรือ?  นี่คือเป้าหมายของผู้คนในการส่งเสริมคำกล่าวที่ว่า ‘เวลาชกผู้อื่น อย่าชกหน้า เวลาวิจารณ์ผู้อื่น อย่าวิจารณ์ข้อบกพร่องของพวกเขา’ มิใช่หรือ?  (ใช่)  ชัดเจนว่านี่คือวิธีเอาตัวรอดที่คดเคี้ยวและหลอกลวงโดยมีการปกป้องตนเองเป็นองค์ประกอบ ซึ่งจุดหมายก็คือเพื่อรักษาตัวให้รอด  การใช้ชีวิตแบบนี้ทำให้ผู้คนไม่มีคนรู้ใจ ไม่มีเพื่อนสนิทที่พวกเขาสามารถพูดเรื่องอะไรก็ได้ที่ตนอยากพูด  ระหว่างผู้คน มีเพียงต่างฝ่ายต่างปกป้องตนเองต่างฝ่ายต่างช่วงใช้กัน และต่างฝ่ายต่างมีกลยุทธ์ แต่ละคนต่างก็กอบโกยสิ่งที่ตนต้องการจากสัมพันธภาพนี้  เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ?  เมื่อดูมูลเหตุแล้ว จุดหมายของคำกล่าวที่ว่า ‘เวลาชกผู้อื่น อย่าชกหน้า เวลาวิจารณ์ผู้อื่น อย่าวิจารณ์ข้อบกพร่องของพวกเขา’ ก็คือการไม่ล่วงเกินผู้อื่นและไม่สร้างศัตรู ปกป้องตนเองโดยไม่ทำร้ายใคร  นี่เป็นชั้นเชิงและวิธีการที่คนเราใช้ป้องกันตนเองไม่ให้ถูกทำร้าย  เมื่อพิจารณาแก่นแท้ของวิธีการดังกล่าวจากหลายๆ แง่มุม การกำหนดให้ผู้คนมีการประพฤติปฏิบัติทางศีลธรรมแบบ ‘เวลาชกผู้อื่น อย่าชกหน้า เวลาวิจารณ์ผู้อื่น อย่าวิจารณ์ข้อบกพร่องของพวกเขา’ นั้นเป็นข้อกำหนดที่ประเสริฐหรือไม่?  ใช่ข้อกำหนดที่เป็นบวกหรือไม่?  (ไม่ใช่) เช่นนั้นแล้ว ข้อกำหนดนี้สอนอะไรแก่ผู้คน?  สอนว่าเจ้าต้องไม่ล่วงเกินหรือทำร้ายใคร มิฉะนั้นในที่สุดเจ้าเองจะเจ็บตัว และเจ้าไม่ควรไว้ใจใครอีกด้วย  ถ้าเจ้าทำร้ายเพื่อนที่ดีของเจ้าไม่ว่าคนใด มิตรภาพก็จะเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเงียบๆ กล่าวคือ พวกเขาจะเปลี่ยนจากการเป็นเพื่อนที่ดีและคุ้นเคยของเจ้าไปเป็นคนแปลกหน้าหรือศัตรู  การสอนแบบนี้แก้ปัญหาอะไรได้จริงบ้าง?  ด้วยการทำตัวแบบนี้ ต่อให้เจ้าไม่สร้างศัตรูและถึงกับหมดศัตรูไปบ้าง แต่นี่จะทำให้ผู้อื่นเลื่อมใสเจ้า เห็นชอบในตัวเจ้า และให้เจ้าเป็นเพื่อนตลอดไปกระนั้นหรือ?  นี่ได้มาตรฐานของการประพฤติปฏิบัติทางศีลธรรมโดยสมบูรณ์แล้วหรือ?  อย่างมากที่สุดนี่ก็เป็นเพียงปรัชญาของการติดต่อเจรจาทางโลกเท่านั้น” (พระวจนะฯ เล่ม 6 ว่าด้วยการไล่ตามเสาะหาความจริง, การไล่ตามเสาะหาความจริงคืออะไร (8))  ขณะที่ฉันไตร่ตรองพระวจนะของพระเจ้า ฉันก็เข้าใจว่าที่ฉันไม่สามารถปฏิบัติความจริง และไม่กล้าชี้ให้เห็นปัญหาของคนอื่น เป็นเพราะปรัชญาและกฎเกณฑ์ของซาตานได้หยั่งรากลึกในหัวใจของฉัน  พ่อแม่สอนฉันตั้งแต่เด็กว่า “เวลาชกผู้อื่น อย่าชกหน้า เวลาวิจารณ์ผู้อื่น อย่าวิจารณ์ข้อบกพร่องของพวกเขา” “การไม่พูดถึงข้อเสียของเพื่อนสนิท ย่อมทำให้มิตรภาพยืนยาวและดีงาม” และ “ในเมื่อพูดตรงไม่เป็นที่ชอบใจ ก็จงกล่าวคำพูดเอออวยเอาใจไปกับความรู้สึกและเหตุผลของผู้อื่นเสียเถิด”  พ่อแม่สอนให้ฉันระมัดระวังและรอบคอบอย่างมากในการคบหาสมาคมกับผู้อื่น และอย่าเปิดโปงปัญหาของคนอื่นต่อหน้าพวกเขา เพื่อจะได้ไม่ล่วงเกินจนถูกพวกเขาแก้แค้นและทำร้ายเอาได้  ฉันดำเนินชีวิตตามความคิดและแนวคิดเหล่านี้มาโดยตลอด  สมัยเรียนหนังสือ เมื่อเห็นเพื่อนร่วมโต๊ะชอบวางอำนาจและยกตนข่มท่าน ฉันไม่เคยชี้ให้เห็นปัญหาของเธอเลย เพราะฉันกลัวว่าจะล่วงเกินเธอ  ฉันถึงกับหลอกเธอ โดยพูดขัดกับใจตัวเอง  หลังจากฉันเริ่มเชื่อในพระเจ้า โคลอี้กับฉันก็ทำหน้าที่ร่วมกัน  ฉันรู้ดีว่าเธอทำหน้าที่ของตนอย่างสุกเอาเผากินและยังแพร่ความคิดลบ ก่อกวนการทำหน้าที่ของคนอื่น แต่เพื่อปกป้องตัวเอง ฉันไม่เคยเต็มใจที่จะเปิดโปงหรือชำแหละปัญหาของเธอเลย  ฉันสังเกตว่าอลิซมักจะพูดนอกเรื่องเวลาสามัคคีธรรมในการชุมนุม และถึงกับตัดสินคนอื่นด้วย  แต่ฉันก็ไม่เคยเต็มใจที่จะชำแหละปัญหาของเธอเพราะกลัวว่าเธอจะแก้แค้นและตัดสินฉัน ฉันจึงได้แต่นิ่งเฉยและดูเธอรบกวนชีวิตคริสตจักร  ผ่านการใช้ชีวิตตามปรัชญาและกฎเกณฑ์ของซาตาน ฉันกลายเป็นคนปลิ้นปล้อนและหลอกลวง และไม่มีความจริงใจเลยตอนมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น  ภายนอก ฉันดูเหมือนเป็นคนใจดี และเข้ากับโคลอี้และอลิซได้ดี  แต่เมื่อฉันเห็นปัญหาของพวกเธอ ฉันกลับไม่ได้ให้ความช่วยเหลือ หรือแสดงความรักที่แท้จริงต่อพวกเธอเลย  ความใจดีของฉันที่มีต่อพวกเธอนั้นล้วนจอมปลอมและเสแสร้ง เพียงเพื่อรักษาสายสัมพันธ์ทางเนื้อหนัง และทำให้พวกเธอเข้ากับฉันได้อย่างกลมเกลียว  ฉันมันปลิ้นปล้อนและหลอกลวงอย่างที่สุดจริงๆ!  ฉันรู้ตัวว่าได้สูญเสียมโนธรรมและเหตุผลไปนานแล้วด้วยการดำเนินชีวิตตามปรัชญาและกฎเกณฑ์ของซาตาน จนกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวและขี้ขลาดอย่างยิ่ง และกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดและเป็นเกราะกำบังให้ซาตานโดยไม่รู้ตัว  ถ้าฉันเป็นแบบนี้ต่อไปโดยไม่ปรับปรุงตัว ฉันจะถูกพระเจ้าทรงเกลียดและทรงกำจัดออกไปอย่างแน่นอน!

ต่อมา ฉันได้อ่านพระวจนะของพระเจ้าเพิ่มเติม และได้รับความเข้าใจที่ชัดเจนยิ่งขึ้นเกี่ยวกับพิษของซาตานที่ว่า “เวลาชกผู้อื่น อย่าชกหน้า เวลาวิจารณ์ผู้อื่น อย่าวิจารณ์ข้อบกพร่องของพวกเขา” พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ตรัสว่า “คำว่า ‘วิจารณ์’ ในคำกล่าวที่ว่า ‘เวลาวิจารณ์ผู้อื่น อย่าวิจารณ์ข้อบกพร่องของพวกเขา’ นั้นดีหรือไม่ดี?  คำว่า ‘วิจารณ์’ มีด้านที่หมายถึงการเผยหรือเปิดโปงผู้คนในพระวจนะของพระเจ้าหรือไม่?  (ไม่มี)  ตามความเข้าใจที่เรามีต่อคำว่า ‘วิจารณ์’ ในภาษามนุษย์ คำนี้ไม่ได้หมายความเช่นนั้น  แก่นแท้ของคำนี้คือการเปิดโปงในรูปแบบที่ค่อนข้างมุ่งร้าย หมายถึงการเปิดโปงปัญหาและข้อบกพร่องของผู้คนออกมา หรือเรื่องราวและพฤติกรรมบางอย่างที่ผู้อื่นไม่รู้ หรือแผนร้าย แนวคิด หรือทัศนะบางอย่างที่ดำเนินการอยู่เบื้องหลัง  นี่คือความหมายของคำว่า ‘วิจารณ์’ ในคำกล่าวที่ว่า ‘เวลาวิจารณ์ผู้อื่น อย่าวิจารณ์ข้อบกพร่องของพวกเขา’  ถ้าคนสองคนไปกันได้ดีและเป็นคนที่รู้ใจกัน ไม่มีกำแพงขวางกั้นระหว่างพวกเขา ต่างคนต่างก็หวังที่จะทำประโยชน์และช่วยเหลืออีกฝ่าย เช่นนั้นแล้วก็ย่อมจะเป็นการดีที่สุดที่พวกเขาจะนั่งลงแจกแจงปัญหาของแต่ละฝ่ายอย่างเปิดเผยและจริงใจ  เช่นนี้จึงถูกควร และไม่ใช่การวิจารณ์ข้อบกพร่องของผู้อื่น  ถ้าเจ้าพบเจอปัญหาของผู้อื่น แต่เห็นว่าพวกเขายังไม่สามารถยอมรับคำแนะนำจากเจ้าได้ เช่นนั้นแล้วก็จงอย่าพูดสิ่งใดเลยเพื่อหลีกเลี่ยงการทะเลาะหรือขัดแย้งกัน  ถ้าเจ้าอยากช่วยเหลือพวกเขา เจ้าก็ขอความเห็นและถามพวกเขาก่อนได้ว่า ‘ฉันเห็นว่าคุณมีปัญหานิดหน่อย และฉันหวังจะให้คำแนะนำบางอย่างแก่คุณ  ฉันไม่รู้ว่าคุณจะยอมรับได้หรือไม่  ถ้าคุณยอมรับได้ ฉันก็จะบอกคุณ  ถ้าคุณยอมรับไม่ได้ ฉันจะเก็บไว้กับตัวก่อนและจะไม่พูดอะไร’  หากพวกเขาพูดว่า ‘ฉันเชื่อใจคุณ  อะไรก็ตามที่คุณจำต้องพูด ย่อมจะไม่ล้ำเส้น ฉันยอมรับได้’ นั่นก็หมายความว่าเจ้าได้รับอนุญาตแล้ว และเจ้าก็สามารถสื่อสารปัญหาของพวกเขาให้พวกเขาฟังทีละข้อ  พวกเขาไม่เพียงจะยอมรับทุกสิ่งที่เจ้าพูด แต่ยังได้ประโยชน์จากการทำเช่นนี้ด้วย และพวกเจ้าทั้งสองก็จะยังคงรักษาสัมพันธภาพที่ปกติไว้ได้  นั่นคือการปฏิบัติต่อกันด้วยความจริงใจมิใช่หรือ?  (ใช่)  นี่คือการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นอย่างถูกต้อง และไม่ใช่การวิจารณ์ข้อบกพร่องของผู้อื่น  การไม่ ‘วิจารณ์ข้อบกพร่องของผู้อื่น’ ตามคำกล่าวที่พูดถึงอยู่นี้หมายถึงอะไร?  หมายถึงการไม่พูดถึงความขาดตกบกพร่องของผู้อื่น ไม่พูดถึงปัญหาที่พวกเขาห้ามพูดเป็นอันขาด ไม่เปิดโปงแก่นแท้ของปัญหาของพวกเขา และไม่วิจารณ์แก่นแท้นั้นอย่างโจ่งแจ้งมากนัก  นี่หมายถึงการให้ข้อสังเกตบางอย่างในระดับที่ผิวเผินก็พอ พูดสิ่งที่ทุกคนพูดกัน  พูดสิ่งที่คนคนนั้นรู้ได้อยู่แล้ว และไม่เปิดเผยข้อผิดพลาดที่คนคนนั้นทำไว้ก่อนหน้านี้หรือประเด็นที่ละเอียดอ่อน  คนคนนั้นจะได้ประโยชน์อะไรหากเจ้าทำเช่นนี้?  บางทีเจ้าอาจจะไม่ได้ล่วงเกินพวกเขาหรือทำให้พวกเขากลายเป็นศัตรู แต่สิ่งที่เจ้าทำลงไปก็ไม่ได้ช่วยหรือให้ประโยชน์แก่พวกเขาเลย  เพราะฉะนั้น วลีที่ว่า ‘อย่าวิจารณ์ข้อบกพร่องของผู้อื่น’ จึงเป็นการหลบหลีกและเป็นการใช้เล่ห์เหลี่ยมรูปแบบหนึ่งซึ่งไม่เปิดโอกาสให้ผู้คนปฏิบัติต่อกันด้วยความจริงใจ  คนเราอาจกล่าวได้ว่าการทำเช่นนี้คือการเก็บงำเจตนาอันชั่วเอาไว้ ไม่ใช่การมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นอย่างถูกต้อง  ผู้ไม่เชื่อถึงกับมองว่าวลี ‘เวลาวิจารณ์ผู้อื่น อย่าวิจารณ์ข้อบกพร่องของพวกเขา’ คือสิ่งที่ผู้มีศีลธรรมอันประเสริฐควรทำ  ชัดเจนว่านี่คือการมีปฏิบัติสัมพันธ์กับผู้อื่นในลักษณะที่หลอกลวง ซึ่งผู้คนใช้ปกป้องตนเอง ไม่ใช่รูปแบบของการมีปฏิสัมพันธ์ที่ถูกควรแต่อย่างใด  การไม่วิจารณ์ข้อบกพร่องของผู้อื่นนั้นย่อมไม่จริงใจ และการวิจารณ์ข้อบกพร่องของผู้อื่นก็อาจมีเจตนาแอบแฝง” (พระวจนะฯ เล่ม 6 ว่าด้วยการไล่ตามเสาะหาความจริง, การไล่ตามเสาะหาความจริงคืออะไร (8))  “อย่างน้อยที่สุดประชากรที่พระเจ้าทรงเลือกสรรก็ควรมีมโนธรรมและสำนึก มีปฏิสัมพันธ์ คบค้าสมาคม และทำงานร่วมกับผู้อื่นตามหลักธรรมและมาตรฐานที่พระเจ้าทรงกำหนดให้ผู้คน  นี่คือแนวทางที่ดีที่สุด  สามารถทำให้พระเจ้าพอพระทัยได้  แล้วพระเจ้าทรงกำหนดหลักธรรมความจริงไว้ว่าอย่างไร?  ว่าผู้คนพึงเข้าอกเข้าใจผู้อื่นในยามที่อีกฝ่ายอ่อนแอและคิดลบ คำนึงถึงความเจ็บปวดและความยุ่งยากของพวกเขา จากนั้นก็ไถ่ถามถึงเรื่องราวเหล่านี้ เสนอความช่วยเหลือและการเกื้อหนุน อ่านพระวจนะของพระเจ้าให้พวกเขาฟังเพื่อช่วยแก้ปัญหาให้พวกเขา ทำให้พวกเขาสามารถเข้าใจเจตนารมณ์ของพระเจ้าและเลิกอ่อนแอ และพาพวกเขามาเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า  การปฏิบัติเช่นนี้ตรงตามหลักธรรมมิใช่หรือ?  การปฏิบัติเช่นนี้ย่อมตรงตามหลักธรรมความจริง  ตามปกติแล้วสัมพันธภาพแบบนี้ยิ่งสอดคล้องกับหลักธรรมความจริงมากขึ้น  เมื่อผู้คนจงใจก่อให้เกิดการรบกวนและขัดขวาง หรือจงใจทำหน้าที่ของตนอย่างสุกเอาเผากิน ถ้าเจ้ามองเห็นดังนี้และสามารถชี้สิ่งเหล่านี้ให้พวกเขาเห็นได้ ว่ากล่าว และช่วยเหลือพวกเขาตามหลักธรรม เช่นนี้ก็ย่อมเป็นไปตามหลักธรรมความจริง  ถ้าเจ้าทำเป็นมองไม่เห็น หรือเห็นดีเห็นงามไปกับพฤติกรรมของพวกเขาและปกปิดให้ และไปไกลถึงขั้นกล่าวสิ่งดีๆ เพื่อสรรเสริญและยกย่องพวกเขา การมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน รับมือเรื่องต่างๆ และจัดการปัญหาด้วยวิธีเหล่านี้ย่อมเห็นได้ชัดว่าขัดกับหลักธรรมความจริง และไม่มีหลักการรองรับในพระวจนะของพระเจ้า  ดังนั้น การมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนและรับมือเรื่องต่างๆ ด้วยวิธีเหล่านี้จึงชัดเจนว่าไม่ถูกควร และแท้จริงแล้วก็ไม่ได้ค้นพบโดยง่ายถ้าไม่มีการชำแหละและใช้วิจารณญาณแยกแยะวิธีการเหล่านี้ตามพระวจนะของพระเจ้า” (พระวจนะฯ เล่ม 5 หน้าที่รับผิดชอบของผู้นำและคนทำงาน, หน้าที่รับผิดชอบของผู้นำและคนทำงาน (14))  พระวจนะของพระเจ้าช่วยไขข้อข้องใจของฉัน  ฉันเคยคิดว่าการชี้ให้เห็นปัญหาและข้อบกพร่องของคนอื่นคือการวิจารณ์พวกเขา และจะทำร้ายจิตใจพวกเขา  ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าหากเราพบว่าใครทำหน้าที่ของตนอย่างสุกเอาเผากิน หรือขัดขวางและก่อกวนชีวิตคริสตจักร เราก็ควรทำตามหลักธรรมและชี้ให้เห็นปัญหาของพวกเขาอย่างทันท่วงที และหากจำเป็น เราก็ตัดแต่งพวกเขาได้  ต่อให้เราพูดจารุนแรง ตราบใดที่สิ่งที่เราพูดสอดคล้องกับข้อเท็จจริง และเรามีเจตนาที่จะช่วยเหลือพวกเขาและปกป้องงานของคริสตจักร นี่ก็ล้วนเป็นสิ่งที่เป็นบวก และคนที่ยอมรับความจริงจะปฏิบัติต่อสิ่งนี้ได้อย่างถูกต้อง  ถ้าหลังถูกตัดแต่งพวกเขาไม่ยอมรับหรือไม่กลับใจ เราก็สามารถรายงานพวกเขาต่อผู้นำระดับสูงได้  นี่ไม่ใช่การวิจารณ์หรือการแทงข้างหลังพวกเขา แต่เป็นการปกป้องงานของคริสตจักร  การวิจารณ์ใครสักคนนั้นทำไปโดยมีเจตนาแอบแฝง อคติและความเป็นปฏิปักษ์ต่อพวกเขา  เป็นการคอยจับผิดปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเขาและทำให้เป็นเรื่องใหญ่ เป็นการเยาะเย้ย การด้อยค่า และการล้อเลียนพวกเขา เป็นการจงใจทำร้ายจิตใจพวกเขา  สิ่งนี้ไม่อาจเสริมสร้างหรือเป็นประโยชน์ใดๆ ต่อพวกเขาเลย และรังแต่จะทำให้พวกเขาคิดลบและเป็นทุกข์  นี่ต่างหากคือการวิจารณ์ผู้คน  ฉันมีทัศนะที่ผิดอยู่ภายในตัวด้วย โดยเชื่อว่าการรายงานปัญหาของคนอื่นให้ผู้นำทราบคือการกล่าวหาอย่างมุ่งร้ายหรือการแทงข้างหลังพวกเขา  ที่จริงแล้ว การรายงานปัญหาที่พบอย่างทันท่วงทีคือการปกป้องงานของคริสตจักร เป็นความรับผิดชอบที่ผู้คนควรลุล่วง  การแทงข้างหลังใครสักคนหรือการกล่าวหาอย่างมุ่งร้ายคือการบิดเบือนข้อเท็จจริง และการเผยแพร่ข่าวลือที่ไม่มีมูลเพื่อใส่ร้ายคนๆ นั้นลับหลัง  มีจุดประสงค์ที่จะทรมานคนอื่นเพื่อบรรลุเป้าหมายอันน่ารังเกียจของตัวเอง  คราวนี้ ฉันพบว่าเวลาอลิซสามัคคีธรรมในการชุมนุม เธอมักจะพูดนอกเรื่องและมักจะตัดสินคนอื่น  พี่น้องหญิงคนอื่นๆ ก็บอกว่าอลิซมีพฤติกรรมนี้มาตลอด และถึงแม้จะสามัคคีธรรมเรื่องนี้หลายครั้ง เธอก็ยังไม่ปรับปรุงตัว  ฉันควรจะชี้ให้เห็นปัญหาของเธอ และรายงานต่อผู้นำโดยเร็วที่สุด เพื่อที่พวกเขาจะได้เข้าใจสถานการณ์ของเธออย่างทันท่วงที และสามารถจัดการได้อย่างเหมาะสมตามพฤติกรรมของเธอ  นี่เป็นวิธีเดียวที่จะแน่ใจได้ว่าชีวิตคริสตจักรจะไม่ถูกรบกวน

หลังจากการชุมนุมครั้งหนึ่ง ฉันได้ชี้ให้เห็นปัญหาของอลิซโดยอาศัยพระวจนะของพระเจ้า โดยเปิดโปงว่าวิธีที่เธอตัดสินคนอื่นในการชุมนุมกำลังรบกวนชีวิตคริสตจักร  ตอนแรกอลิซไม่ยอมรับ แต่เธอก็จำต้องยอมรับหลังจากที่พี่น้องหญิงคนอื่นๆ เข้ามาร่วมสามัคคีธรรมและชำแหละปัญหาของเธอ  เธอถึงกับร้องไห้และบอกว่านี่เป็นปัญหาของเธอจริงๆ  ไม่นานหลังจากนั้น ฉันได้รู้ว่าเธอตัดสินคนอื่นต่อหน้าพี่น้องหญิงอีกคนอีกแล้ว ฉันจึงรายงานสถานการณ์ของเธอให้ผู้นำคริสตจักรทราบ  ผู้นำได้เปิดโปงและชำแหละปัญหาของเธอ และตั้งแต่นั้นมา ฉันก็ไม่เคยเห็นเธอมีพฤติกรรมชอบตัดสินคนอื่นอีกเลย  ฉันขอบคุณพระเจ้าที่ทรงนำฉันให้ปฏิบัติความจริงได้บ้าง ฉันรู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก  พระวจนะของพระเจ้านี่เองที่นำฉันไปสู่การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้