396  พระเจ้าผู้ประสูติเป็นมนุษย์เหมาะที่จะทรงพระราชกิจแห่งความรอดมากกว่า

I

พระเจ้าทรงพระราชกิจแห่งการพิพากษาของพระองค์ในยุคสุดท้ายด้วยการปรากฏในอัตลักษณ์ที่พระองค์ใช้ประสูติเป็นมนุษย์ เนื่องจากผู้ที่ได้รับการพิพากษาคือมนุษย์ มนุษย์ที่เป็นเนื้อหนังและถูกทำให้เสื่อมทรามไปแล้ว และไม่ใช่วิญญาณของซาตานที่ได้รับการพิพากษาโดยตรง เพราะฉะนั้นพระราชกิจแห่งการพิพากษาจึงมิได้ดำเนินการในโลกวิญญาณ แต่ดำเนินการในหมู่มนุษย์ ไม่มีผู้ใดเหมาะสมและมีคุณสมบัติเหมาะสมสำหรับพระราชกิจแห่งการพิพากษาความเสื่อมทรามของเนื้อหนังมนุษย์มากไปกว่าพระเจ้าในเนื้อหนัง หากการพิพากษาดำเนินการโดยพระวิญญาณของพระเจ้าโดยตรง เช่นนั้นก็คงจะไม่ครอบคลุมทั้งหมด และยิ่งไปกว่านั้น มนุษย์จะยอมรับเรื่องนี้ได้ยาก เพราะพระวิญญาณไม่สามารถเสด็จมาเผชิญหน้ากับมนุษย์ได้ เมื่อพิจารณาเพียงประเด็นนี้ ผลลัพธ์ย่อมจะไม่เกิดขึ้นทันที นับประสาอะไรที่มนุษย์จะสามารถมองเห็นพระอุปนิสัยที่มิอาจถูกล่วงเกินของพระเจ้าได้ชัดเจนขึ้น

II

ซาตานสามารถได้รับความพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงก็ต่อเมื่อพระเจ้าในเนื้อหนังทรงพิพากษาความเสื่อมทรามของมวลมนุษย์เท่านั้น พระเจ้าในเนื้อหนังยังเป็นบุคคลผู้มีสภาวะความเป็นมนุษย์ที่ปกติอีกด้วย และพระองค์สามารถพิพากษาความไม่ชอบธรรมของมนุษย์ได้โดยตรง นี่คือเครื่องหมายแห่งความบริสุทธิ์ และความไม่เหมือนใครของพระองค์ มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่ทรงมีคุณสมบัติเหมาะสม และทรงอยู่ในฐานะที่จะพิพากษามนุษย์ เพราะพระองค์ทรงครองความจริงและความชอบธรรม ดังนั้น พระองค์จึงสามารถพิพากษามนุษย์ได้ พวกที่ปราศจากความจริงและความชอบธรรมย่อมไม่เหมาะสมที่จะตัดสินผู้อื่น หากพระราชกิจนี้ทำโดยพระวิญญาณของพระเจ้า เช่นนั้นก็จะไม่ได้หมายถึงชัยชนะเหนือซาตาน โดยเนื้อแท้แล้ว พระวิญญาณทรงได้รับการยกชูมากกว่าสิ่งมีชีวิตที่ต้องตายทั้งหลาย และพระวิญญาณของพระเจ้าทรงบริสุทธิ์โดยเนื้อแท้ และทรงมีชัยชนะเหนือเนื้อหนัง หากพระวิญญาณทรงพระราชกิจนี้โดยตรง พระองค์ก็จะไม่สามารถพิพากษาความเป็นกบฏทั้งหมดของมนุษย์ได้ และไม่สามารถเผยความไม่ชอบธรรมทั้งหมดของมนุษย์ออกมา

III

พระราชกิจแห่งการพิพากษาดำเนินการผ่านทางมโนคติอันหลงผิดที่มนุษย์มีเกี่ยวกับพระเจ้า และมนุษย์ไม่เคยมีมโนคติอันหลงผิดใดเกี่ยวกับพระวิญญาณเลย ดังนั้น พระวิญญาณจึงไม่สามารถเผยความไม่ชอบธรรมของมนุษย์ได้ดีกว่า และยิ่งไม่สามารถเปิดโปงความไม่ชอบธรรมเช่นนั้นอย่างครบถ้วน พระเจ้าผู้ประสูติเป็นมนุษย์ทรงเป็นศัตรูของผู้ที่ไม่รู้จักพระองค์ทั้งปวง พระองค์ทรงเปิดโปงความเป็นกบฏทั้งหมดของมวลมนุษย์ผ่านการพิพากษามโนคติอันหลงผิดและการต่อต้านพระองค์ของมนุษย์ ผลลัพธ์ของพระราชกิจของพระองค์ในเนื้อหนังเป็นที่ประจักษ์ชัดมากกว่าผลลัพธ์ของพระราชกิจของพระวิญญาณ ดังนั้น การพิพากษามวลมนุษย์ทั้งปวงจึงไม่ถูกดำเนินการโดยพระวิญญาณโดยตรง แต่เป็นพระราชกิจของพระเจ้าผู้ประสูติเป็นมนุษย์ มนุษย์สามารถมองเห็นและสัมผัสพระเจ้าในเนื้อหนังได้ และพระเจ้าในเนื้อหนังทรงสามารถพิชิตมนุษย์ได้โดยสมบูรณ์ มนุษย์จึงก้าวหน้าจากการต่อต้านไปสู่การนบนอบพระองค์ จากการข่มเหงพระองค์ไปสู่การยอมรับพระองค์ จากการมีมโนคติอันหลงผิดเกี่ยวกับพระองค์ไปสู่การรู้จักพระองค์ และจากการปฏิเสธพระองค์ไปสู่การรักพระองค์—เหล่านี้คือผลลัพธ์ของพระราชกิจของพระเจ้าผู้ประสูติเป็นมนุษย์

จาก พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, มวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามยิ่งจำเป็นต้องได้รับความรอดจากพระเจ้าผู้ประสูติเป็นมนุษย์