Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (21)

Πρόσφατα, συναναστραφήκαμε πάνω σε κάποιες εκδηλώσεις οι οποίες σχετίζονται με τη συνείδηση και τη λογική, και οι οποίες δείχνουν απουσία ανθρώπινης φύσης, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Παραθέτοντας κάποια αρνητικά παραδείγματα, εκθέσαμε κάποιες εκδηλώσεις ανθρώπων που δεν έχουν συνείδηση και λογική στην ανθρώπινη φύση τους. Άραγε, λοιπόν, μέσα από τη συναναστροφή πάνω σε αυτά τα αρνητικά παραδείγματα, μάθατε ποιες εκδηλώσεις πρέπει να διαθέτουν στη ζωή τους οι άνθρωποι που έχουν συνείδηση και λογική; (Μέσα από τη συναναστροφή Σου πάνω σε κάποιες εκδηλώσεις ανθρώπων που δεν έχουν συνείδηση και λογική, Θεέ μου, κατάλαβα ότι οι άνθρωποι που έχουν κανονική ανθρώπινη φύση πρέπει να έχουν αίσθημα ντροπής και ότι, όταν τους συμβαίνουν πράγματα, πρέπει να μπορούν να τα σκέφτονται και να τα προσεγγίζουν ορθολογικά.) Έχει κανείς τίποτα να προσθέσει; (Μέσα από τη συναναστροφή Σου, Θεέ μου, έχω φτάσει στο σημείο να καταλάβω ότι όσοι δεν είναι ανθρώπινοι εμφανίζουν εκδηλώσεις αδιαλλαξίας και ισχυρογνωμοσύνης, ενώ αυτοί που έχουν κανονική ανθρώπινη φύση μπορούν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος και να ξέρουν τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο· μπορούν να αποδεχτούν τα θετικά πράγματα και βλέπουν τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα με τρόπο σχετικά αντικειμενικό και ορθολογικό. Επιπλέον, έχουν αίσθημα ντροπής· όταν κάνουν λάθος, μπορούν να παραδεχτούν τα σφάλματά τους, να τα διορθώσουν και να μετανοήσουν έγκαιρα.) Για να το θέσουμε απλά, αυτά είναι ουσιαστικά όλα. Αφενός, όσοι έχουν συνείδηση και λογική μπορούν να μεταχειρίζονται σωστά τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα, και μπορούν επίσης να αξιολογούν και να βλέπουν αντικειμενικά τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα. Αφετέρου, έχουν και αίσθημα ντροπής, και ενεργούν με βάση τη συνείδηση και τη λογική τους. Εφόσον μιλάμε για συνείδηση και λογική, ας μιλήσουμε για το τι χαρακτήρα συγκεκριμένα πρέπει να έχουν οι άνθρωποι στη συνείδησή τους και να εκδηλώνουν. Έχουμε πει νωρίτερα ότι αυτοί που έχουν συνείδηση διαθέτουν δύο ιδιότητες: η μία είναι η εντιμότητα και η άλλη είναι η καλοσύνη. Με άλλα λόγια, εκτός από το να μπορεί να διακρίνει το σωστό από το λάθος και να ξέρει τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο, κάποιος που διαθέτει την ιδιότητα και το χαρακτηριστικό της συνείδησης και της λογικής είναι, αν μη τι άλλο, ένας άνθρωπος έντιμος και καλοσυνάτος. Υπάρχουν λεπτομέρειες σχετικά με αυτήν την εντιμότητα και την καλοσύνη. Δεν σημαίνει να μοιάζει κανείς εξωτερικά αρκετά ευθύς ή να φαίνεται ότι δεν είναι κακός, να μην επιδίδεται σε καμία προφανή συμπεριφορά διάπραξης κακού ούτε να κάνει κακά πράγματα —οι όροι αυτοί δεν αναφέρονται σ’ αυτές τις εξωτερικές εκδηλώσεις που σκέφτονται οι άνθρωποι στις αντιλήψεις τους. Αντίθετα, σημαίνει να έχει κανείς κάποιες εκδηλώσεις που σε συγκεκριμένες περιστάσεις συμφωνούν με την ουσία της εντιμότητας και της καλοσύνης.

Αρχικά, ας μιλήσουμε για την εντιμότητα και την καλοσύνη. Οι πρωταρχικές εκδηλώσεις που συμπεριλαμβάνονται στη συνείδηση είναι η εντιμότητα και η καλοσύνη. Ας το δούμε αυτό πρώτα από την άποψη της διαγωγής. Πώς μπορεί κανείς να καταλάβει μέσα από τη διαγωγή ενός ανθρώπου αν εκείνος είναι έντιμος και καλοσυνάτος; Συνήθως, αυτοί που έχουν συνείδηση θέτουν κάποιο όριο στη διαγωγή τους· αυτό σημαίνει ότι κατά βάθος έχουν ένα πρότυπο για τη διαγωγή τους. Για παράδειγμα, στις αλληλεπιδράσεις τους με τους άλλους, δεν τους εκμεταλλεύονται. Είναι το συγκεκριμένο ένα πρότυπο για τη διαγωγή; (Ναι.) Το να μην εκμεταλλεύεται κανείς τους άλλους στις αλληλεπιδράσεις του μαζί τους αποτελεί ένα θεμελιώδες πρότυπο διαγωγής. Όσοι έχουν συνείδηση και λογική θέτουν ένα όριο για τη διαγωγή τους, για τον χειρισμό των ζητημάτων και για τις αλληλεπιδράσεις τους με τους άλλους, το οποίο είναι να μην εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους. Είτε αλληλεπιδρούν με κάποιον φτωχό είτε με κάποιον πλούσιο, δεν τον εκμεταλλεύονται. Σκέφτονται: «Τα χρήματα των άλλων ανθρώπων ανήκουν στους ίδιους. Όσο φτωχός κι αν είμαι, δεν μπορώ να τους εκμεταλλευτώ». Αν τους λείπουν λεφτά ή αν χρειάζονται βοήθεια, ακόμα και να δουν ότι κάποιος άλλος είναι πλούσιος, δεν θα τον εκμεταλλευτούν σε καμία περίπτωση. Αν κάποιος τους βοηθήσει, θα βρουν κάποιον τρόπο να τον ξεπληρώσουν και σίγουρα δεν θα το αφήσουν έτσι. Για παράδειγμα, αν κάποιος τους κεράσει φαγητό, θα ψάξουν να βρουν ευκαιρία να τον κεράσουν κι αυτοί ή θα βάλουν τα δυνατά τους να βοηθήσουν τον άλλον όταν αυτός έχει ανάγκη. Πιστεύουν ότι μόνο όταν έχουν μια τέτοια διαγωγή μπορούν να νιώσουν ηρεμία στην καρδιά τους. Βλέπεις, αυτό δεν σημαίνει να έχει κανείς όρια στη διαγωγή του; (Ναι.) Είναι επίσης ένα πρότυπο για τη διαγωγή. Όσοι έχουν συνείδηση μπορούν να το πετύχουν αυτό. Αν χρωστάνε σε κάποιον χρήματα ή χάρη, νιώθουν πάντα μια ενόχληση μέσα τους και θα ψάχνουν διαρκώς να βρουν ευκαιρίες να τον ξεπληρώσουν. Μπορεί να τον ξεπληρώσουν με χρήματα ή με υλικά πράγματα, ή μπορεί να τον βοηθήσουν όσο περισσότερο μπορούν όταν συναντήσει κάποια δυσκολία. Μόνο έτσι μπορούν να νιώσουν ηρεμία και να μην έχουν αίσθημα χρέους στην καρδιά τους. Αν δεν βρουν ευκαιρία να αποζημιώσουν εκείνον τον άνθρωπο ή δεν έχουν τη δυνατότητα να τον ξεπληρώσουν, θα έχουν για πάντα ένα αίσθημα χρέους απέναντί του. Όταν βλέπουν εκείνον τον άνθρωπο, θα νιώθουν πάντα ότι δεν μπορούν να τον κοιτάξουν στα μάτια και δεν θα μπορούν ούτε να φάνε ούτε να κοιμηθούν ήσυχοι. Μόνο όταν αποζημιώσουν εξ ολοκλήρου αυτόν τον άνθρωπο, θα φύγει το βάρος από τους ώμους τους και θα ηρεμήσει η καρδιά τους. Μόνο τέτοιου είδους άνθρωποι είναι αυτοί που διαθέτουν συνείδηση, λογική και αίσθημα ντροπής. Αν αλληλεπιδράς με τέτοιου είδους ανθρώπους, δεν θα σου χρωστάνε ποτέ μα ποτέ τίποτα και δεν θα είσαι συνέχεια ο πιστωτής τους. Δεν είναι αυτή μια εκδήλωση του να έχει κανείς συνείδηση; (Ναι.) Το να μην εκμεταλλεύονται τους άλλους είναι το όριο που θέτουν αυτοί οι άνθρωποι για τη διαγωγή τους και μπορεί επίσης να θεωρηθεί μια αρχή της διαγωγής τους. Πολύ απλά, είναι αναγκασμένοι να ενεργούν έτσι· αν δεν το κάνουν, θα νιώθουν ανησυχία στην καρδιά τους και θα έχουν συνεχώς ένα αίσθημα αυτομομφής. Άραγε, αυτό είναι μια εκδήλωση της εντιμότητας ή της καλοσύνης της συνείδησης; (Είναι εντιμότητα.) Εδώ κυριαρχεί λίγο παραπάνω η εντιμότητα. Εμπεριέχεται και καλοσύνη; (Εμπεριέχεται και καλοσύνη —στο ότι δεν επιθυμούν να εκμεταλλευτούν τους άλλους ούτε επιθυμούν να κάνουν τους άλλους να υποστούν βλάβη ή απώλεια.) Υπάρχει ένα στοιχείο καλοσύνης στο να μην επιθυμεί κανείς να υποστούν απώλεια οι άλλοι. Έχει, λοιπόν, αυτή η αρχή της διαγωγής τους καμία σχέση με την προσωπικότητά τους; (Όχι.) Έχει καμία σχέση με όσα τους έμαθε η οικογένειά τους ή η κοινωνία; (Όχι.) Έχει καμία σχέση με το αν είναι φτωχοί ή πλούσιοι; (Όχι.) Έχει καμία σχέση με τη διορατικότητά τους; (Όχι.) Μόνο ένα πράγμα είναι σημαντικό, δηλαδή το ότι έχει να κάνει με τη συνείδηση και τη λογική τους, και έχει να κάνει με την ταξινόμησή τους. Ο μόνος λόγος για τον οποίο έχουν μια τέτοια διαγωγή είναι ότι διαθέτουν τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης μέσα στην ανθρώπινη φύση τους. Δεν είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης εκπαίδευσης. Ακόμα κι αν όντως διδάξουν οι γονείς τα παιδιά τους, το μόνο που μπορούν να τα διδάξουν είναι κάποια δόγματα για τη διαγωγή —οι γονείς δεν μπορούν να αλλάξουν τη φύση-ουσία των παιδιών τους και είναι εντελώς ανήμποροι να κάνουν τα παιδιά τους να πράξουν σύμφωνα με τη συνείδηση και τη λογική. Έτσι, αυτή η αρχή της διαγωγής προέρχεται ουσιαστικά από την ανθρώπινη φύση τους. Το ότι έχουν αυτού του είδους την αρχή και το όριο για τη διαγωγή τους δεν είναι αποτέλεσμα της επιρροής ενός άλλου ανθρώπου· προέρχεται εξ ολοκλήρου από την ίδια τους τη φύση-ουσία, καθώς και από τη συνείδηση και τη λογική τους. Έτσι, αν κάποιος έχει τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης, τότε, στην καθημερινότητά του και στον τρόπο με τον οποίο φέρεται και χειρίζεται τα ζητήματα, είτε είναι πλούσιος είτε φτωχός, είτε έχει είτε δεν έχει διορατικότητα, είτε ως προσωπικότητα είναι γρήγορος και αποδοτικός είτε αργός και χαλαρός, είτε είναι ευερέθιστος είτε ήρεμος —τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είναι σημαντικό. Και ποιο είναι το σημαντικό; Το ότι έχει ένα όριο για τη διαγωγή του· έχει ένα όριο ή μια βασική αρχή για τη διαγωγή του, η οποία είναι να μην εκμεταλλεύεται τους άλλους. Αυτό το «να μην εκμεταλλεύεται τους άλλους» σημαίνει να μην επιθυμεί να εκμεταλλευτεί τους άλλους και να μην εκμεταλλεύεται ποτέ τους άλλους. Αυτό το όριο και η αρχή της διαγωγής πηγάζει από την ανθρώπινη φύση του· προκύπτει από τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης του. Επομένως, το γεγονός ότι έχει μια τέτοια αρχή στη διαγωγή του είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη συνείδησή του, και την εντιμότητα και την καλοσύνη που έχει στην ανθρώπινη φύση του. Δηλαδή, μόνο αν διαθέτει κανείς τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης στην ανθρώπινη φύση του, θα έχει την αρχή να μην εκμεταλλεύεται τους άλλους στη διαγωγή του· αυτή η αρχή πηγάζει από τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης που έχει στην ανθρώπινη φύση του. Πείτε Μου, εκτός από το ότι είναι έντιμοι και καλοσυνάτοι, αυτοί που έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης έχουν και συναισθήματα ντροπής και αίσθημα ντροπής; (Ναι.) Προτιμούν να υποστούν οι ίδιοι μια απώλεια παρά να εκμεταλλευτούν τους άλλους. Αν εκμεταλλευτούν κάποιον, θα αισθάνονται συνέχεια ότι του χρωστάνε. Κάθε φορά που θα βλέπουν τον συγκεκριμένο άνθρωπο, θα νιώθουν ότι οι ίδιοι είναι κατώτεροι άνθρωποι· θα νιώθουν άβολα και αναστάτωση μέσα στην καρδιά τους, και θα θέλουν συνεχώς να ψάξουν για ευκαιρίες να επανορθώσουν. Αν δανειστούν χρήματα από κάποιον άλλον και δεν τα έχουν ξεπληρώσει όλα, θα νιώθουν ανησυχία μέσα τους. Ακόμα κι αν κάποιος το αναφέρει άθελά του, θα νιώσουν το πρόσωπό τους να παίρνει φωτιά και θα αισθανθούν αμηχανία, σε σημείο να μην μπορούν να σταθούν πουθενά. Αν κάποιος μιλήσει λίγο πιο σκληρά γι’ αυτό το ζήτημα, θα ευχηθούν ν’ ανοίξει η γη να τους καταπιεί, καθώς θα ντρέπονται υπερβολικά να αντικρίσουν τον οποιονδήποτε. Είναι αυτές εκδηλώσεις συναισθημάτων ντροπής; (Ναι.) Όλες αυτές είναι εκδηλώσεις που εμφανίζουν όσοι έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, ωθούμενοι από τη συνείδησή τους. Αν ένας τέτοιος άνθρωπος χρωστάει χρήματα ή χάρη, νιώθει ανησυχία στην καρδιά του, λες κι έκανε κάτι ντροπιαστικό. Συχνά νιώθει καταδικασμένος από τη συνείδησή του και προσπαθεί με κάθε δυνατό τρόπο να ξεπληρώσει τον άλλον. Κάποιοι κάνουν παραπάνω δουλειές· άλλοι πουλάνε τα πιο αγαπημένα τους υπάρχοντα· άλλοι ξεπουλάνε την οικογενειακή περιουσία· και μερικοί μάλιστα αρρωσταίνουν αλλά δεν θέλουν να ξοδέψουν χρήματα για γιατρό, μα προτιμούν να υποφέρουν οι ίδιοι από φτώχεια και εξάντληση για να μαζέψουν χρήματα και να ξεπληρώσουν γρήγορα τα χρέη τους. Κάποιοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό και λένε: «Αν κάποιος άλλος έβγαζε όσα χρήματα βγάζεις εσύ, θα είχε αγοράσει προ πολλού αμάξι και σπίτι. Εσύ όλα σου τα λεφτά τα ξοδεύεις για να αποπληρώσεις τα χρέη σου και ζεις μια σκληρή ζωή —δεν είναι τεράστια ανοησία αυτή; Αν δεν έχεις τη δυνατότητα να αποπληρώσεις τα χρήματα, απλούστατα μην το κάνεις». Εκείνοι, όμως, σκέφτονται: «Πώς θα μπορούσα να φερθώ έτσι; Θα ήταν τόσο ασυνείδητο να φερθώ έτσι —θα ήμουν ακόμα άνθρωπος σε τέτοια περίπτωση; Να χαλάω τα χρήματα των άλλων για να ζήσω καλά —έχει αυτό καμία διαφορά με το να ξόδευα βρόμικα λεφτά; Θα μπορούσε η συνείδησή μου να είναι ήσυχη; Είναι τόσο ποταπό και βρομερό να παίρνω για δικά μου αυτά που ανήκουν στους άλλους! Δεν τα έβγαλε εύκολα τα χρήματά του. Μου έκανε ήδη τεράστια χάρη τότε που μου δάνεισε χρήματα και του είμαι αιώνια ευγνώμων· πρέπει να τον ξεπληρώσω γρήγορα. Πρέπει ο καθένας, στη διαγωγή του, να ενεργεί με συνείδηση και να είναι αξιόπιστος· μόνο ξοδεύοντας τα χρήματα που έβγαλε ο ίδιος μπορεί κανείς να νιώθει άνετα. Να μην εκμεταλλεύεσαι τους άλλους και να μη χρωστάς σε κανέναν —αυτό είναι το πιο βασικό όριο για τη διαγωγή». Βλέπεις, όσοι έχουν συνείδηση διαθέτουν την πιο βασική, σωστή αρχή για να ενεργούν. Αν και υπάρχει ακόμα μεγάλη απόσταση μεταξύ των στόχων που θέτουν για τη διαγωγή τους και των αλήθεια-αρχών, όσον αφορά τη διαγωγή, η αρχή διαγωγής των ανθρώπων αυτού του είδους σύμφωνα με την οποία δεν εκμεταλλεύονται τους άλλους φτάνει για να δείξει ότι στην ανθρώπινη φύση τους διαθέτουν τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης. Όσον αφορά το θέμα της εκμετάλλευσης των άλλων ή των χρεών, μπορεί να δει κανείς από την αρχή της διαγωγής που αναφέρουν αυτοί οι άνθρωποι ότι είναι σχετικά έντιμοι και καλοσυνάτοι. Δεν χρησιμοποιούν διεστραμμένη λογική ούτε ενεργούν παράλογα. Λένε: «Αυτός ο άνθρωπος μου έδωσε μια χείρα βοηθείας και μου δάνεισε χρήματα στη δυσκολότερη περίοδο της ζωής μου· αυτό ήταν ήδη μια τεράστια χάρη. Αν μπορώ να ξεπληρώσω αυτά τα χρήματα, πρέπει να το κάνω αμέσως». Δεν είναι αυτή μια εκδήλωση διαγωγής με εντιμότητα; (Ναι.) Αν μη τι άλλο, διαθέτουν πνεύμα δικαιοσύνης και δεν έχουν κακή ανθρώπινη φύση. Εν τω μεταξύ, οι κακοί άνθρωποι πώς σκέφτονται; «Ποιος σου είπε να μου δανείσεις τότε τα χρήματα; Δεν μπορούσες απλώς να μη μου τα δανείσεις; Εσύ ήθελες να μου τα δανείσεις. Αν δεν θέλω να τα ξεπληρώσω, δεν θα το κάνω. Θα χρησιμοποιήσω τα χρήματά σου για επιχειρηματικές δραστηριότητες και για να βγάλω μεγάλο κέρδος· ούτως ή άλλως, εσένα σου περισσεύουν χρήματα. Εξάλλου, μόλις τα χρήματα βρεθούν στα χέρια μου, είναι δικά μου και μπορώ να τα ξοδέψω όπως θέλω. Όσο για το αν θα τα επιστρέψω, αυτό πάει ανάλογα με τα κέφια μου. Όταν έχω χρήματα, θα σου τα επιστρέψω αν έχω κέφια —ας το θεωρήσεις ως ένα απρόσμενο κέρδος. Αν δεν σου τα επιστρέψω, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό· δεν σου υπέγραψα υπόσχεση πληρωμής, οπότε και μήνυση να μου κάνεις, δεν πρόκειται να κερδίσεις». Αυτήν τη νοοτροπία έχουν οι κακοί άνθρωποι. Δεν είναι παράλογο αυτό; (Ναι.) Ο τρόπος που σκέφτονται οι κακοί άνθρωποι είναι εκ διαμέτρου αντίθετος με τον τρόπο που σκέφτονται οι έντιμοι άνθρωποι. Οι έντιμοι έχουν πολύ τίμιο τρόπο σκέψης. Αν χρησιμοποιήσουμε τα λόγια των άπιστων, έχουν κατανόηση και λογική, λαμβάνουν υπόψη τους άλλους στα πάντα και εκτιμούν τη στοργή και τη δικαιοσύνη, το να είναι κανείς λογικός και την ανθρώπινη φύση. Δεν ενεργούν παράλογα και δεν χρησιμοποιούν διεστραμμένη λογική. Αυτό είναι εντιμότητα. Και πώς σκέφτονται οι έντιμοι; «Δεν τα έβγαλε εύκολα τα χρήματά του. Ακόμα κι αν έχει πολλά χρήματα, είναι δικά του, δεν είναι δικά σου για να τα χρησιμοποιήσεις. Χάρη σου έκανε και σου τα δάνεισε· από τη στιγμή που χρωστάς κάτι σε κάποιον, έχεις επωμιστεί ένα χρέος, και άρα έχεις την ευθύνη και την υποχρέωση να το ξεπληρώσεις». Βλέπεις, δεν είναι τίμιος ο τρόπος με τον οποίο σκέφτονται; Δεν είναι λογικοί; Δεν έχουν κατανόηση και λογική; (Έχουν.) Αυτή είναι μια εκδήλωση εντιμότητας. Αν κάποιος έχει την ιδιότητα της εντιμότητας στην ανθρώπινη φύση του, έτσι θα σκέφτεται. Θα έχει κατανόηση και λογική, και θα είναι συνετός —αυτή είναι μια εκδήλωση του να έχει κανείς ανθρώπινη φύση. Μια εκδήλωση έλλειψης ανθρώπινης φύσης είναι να ενεργεί κανείς σαν κακός άνθρωπος: να ενεργεί παράλογα, να μη χαμπαριάζει από λογική, να ενεργεί ανεξέλεγκτα, να είναι δικτατορικός και αυταρχικός, να χρησιμοποιεί πάντα διεστραμμένη λογική, να μην καταλαβαίνει καν τη λογική της ανθρώπινης φύσης, και να μην μπορεί με τίποτα να δείξει κατανόηση και λογική, κι έτσι, ακόμα περισσότερο, να μην μπορεί να φτάσει στο επίπεδο της άσκησης της αλήθειας. Οι άνθρωποι που διαθέτουν τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης στην ανθρώπινη φύση τους έχουν κατανόηση και λογική· όλα όσα λένε είναι δίκαια και λογικά, έχουν μια ανθρώπινη πινελιά και ευσταθούν. Μόνο τέτοιοι άνθρωποι διαθέτουν τις προϋποθέσεις για να αποδεχτούν την αλήθεια. Μόνο όσοι έχουν τέτοιες ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, όταν ακούνε τα λόγια του Θεού, νιώθουν ως εξής: «Τα λόγια του Θεού είναι πολύ σωστά, αυτή είναι πραγματικά η αλήθεια! Έτσι πρέπει να φέρονται οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι πρέπει να θέτουν ένα όριο για τη διαγωγή τους. Όσοι έχουν συνείδηση και λογική πρέπει να συμπεριφέρονται έτσι στους άλλους, και πρέπει να φέρονται και να χειρίζονται τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο. Τα λόγια του Θεού είναι πολύ σωστά!» Βλέπεις, οι ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης που έχουν στην ανθρώπινη φύση τους τους δίνουν τις βασικές προϋποθέσεις για να αποδεχτούν την αλήθεια, επιτρέποντάς τους να πουν «Αμήν» και να την αποδεχτούν μόλις την ακούσουν, χωρίς να νιώθουν αντίσταση, να τη σιχαίνονται ή να την απορρίπτουν. Νιώθουν πως τα λόγια του Θεού είναι σωστά, πως συμφωνούν απόλυτα με τις ανάγκες της κανονικής ανθρώπινης φύσης, πως μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες που έχουν οι άνθρωποι στην καρδιά τους και πως μόνο η αλήθεια μπορεί να τους ικανοποιήσει και να δώσει στην ανθρώπινη φύση τους τη δυνατότητα να βελτιωθεί. Επομένως, μόνο οι άνθρωποι που διαθέτουν τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης στην ανθρώπινη φύση τους μπορούν να διψούν για την αλήθεια, μπορούν να ξέρουν ότι τα λόγια του Θεού είναι η αλήθεια όταν τα ακούνε, μπορούν στη συνέχεια να αποδεχτούν την αλήθεια μέσα τους και μπορούν να κάνουν πράξη την αλήθεια μόλις την κατανοήσουν.

Σύμφωνα με την αρχή της διαγωγής κατά την οποία δεν εκμεταλλεύεται κανείς τους άλλους, οι ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης που εκδηλώνει κάποιος ξεκάθαρα είναι η εντιμότητα, η καλοσύνη και το αίσθημα ντροπής. Φυσικά, πέρα από το να μη χρωστάνε χάρες ή χρήματα, όσοι έχουν συνείδηση και λογική παρουσιάζουν και μια ακόμα εκδήλωση του ότι δεν εκμεταλλεύονται τους άλλους, η οποία είναι ότι, όταν δέχονται εκμετάλλευση οι ίδιοι και υφίστανται απώλεια, δεν κρατούν κακία, ενώ μερικές φορές μπορεί μέχρι και να δίνουν πράγματα στους άλλους χωρίς καν να τους το ζητήσουν. Αν κάποιος συνεχίζει να αναφέρει το θέμα της αποπληρωμής του χρέους του, οι άνθρωποι αυτοί νιώθουν αμηχανία: «Όλο το αναφέρεις, λες και σε πιέζω να ξεπληρώσεις το χρέος σου. Στην πραγματικότητα, δεν είχα ποτέ τέτοια πρόθεση. Μπορείς να το ξεπληρώσεις όποτε έχεις χρήματα· αν δεν έχεις και μου χρωστάς για μια ζωή, δεν πειράζει. Αν επιμένεις να μη με πληρώσεις, δεν θα απαιτήσω να με ξεπληρώσεις. Αν μπορείς να με ξεπληρώσεις, κάν’ το· αν δεν μπορείς, θα το θεωρήσω ως δωρεά φιλανθρωπικού σκοπού». Βλέπεις, έχουν κι αυτού του είδους την εκδήλωση και αυτό το όριο στη διαγωγή τους. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος ζητά να του δανείσουν κάτι που θεωρούν πολύ σημαντικό και το οποίο εκτιμούν ιδιαίτερα. Ακόμα κι αν δεν είναι πολύ πλούσιοι, όταν ο άλλος λέει ότι θέλει να το δανειστεί, σκέφτονται: «Πρέπει να βρίσκεται σε δύσκολη περίσταση για να ζητά να δανειστεί κάτι από μένα, οπότε θα πρέπει να του το δανείσω». Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι κατά την περίοδο της σοδειάς, που υπάρχει πολλή δουλειά, κάποιος ζητά να δανειστεί το όχημά τους. Χρειάζονται οι ίδιοι το όχημα και, αν το δανείσουν σ’ αυτόν τον άνθρωπο, θα καθυστερήσει η δουλειά τους. Ωστόσο, επειδή έχουν καλοσύνη στην ανθρώπινη φύση τους, το δανείζουν παρ’ όλα αυτά, λέγοντας απλώς στον άλλον να το επιστρέψει γρήγορα μόλις τελειώσει. Μερικές μέρες αργότερα, ο άλλος επιστρέφει το όχημα, αλλά αυτό έχει ζημιά και δεν έχει επισκευαστεί, οπότε πρέπει να το επισκευάσουν οι ίδιοι. Νιώθουν μια μικρή ενόχληση, αλλά δεν θυμώνουν και πολύ. Σκέφτονται: «Δεν βαριέσαι, είμαστε γείτονες και βλεπόμαστε συνέχεια· δεν θα του κρατήσω κακία». Με τέτοια μεγαλοψυχία μεταχειρίζονται τους ανθρώπους. Ακόμα κι όταν υφίστανται απώλεια, δεν χαλάνε τον κόσμο γι’ αυτό. Αν και όλοι είναι εξίσου άνθρωποι, οι αρχές και τα όρια για τη διαγωγή των ανθρώπων διαφέρουν. Κάποιοι μπορούν να προσφέρουν φιλανθρωπικά, ενώ άλλοι όχι μόνο δεν μπορούν να το κάνουν αυτό, αλλά θέλουν και να εκμεταλλεύονται τους άλλους. Αν και οι άνθρωποι αυτού του είδους, οι σχετικά έντιμοι και καλοσυνάτοι, ενοχλούνται λίγο μετά από μια απώλεια, δεν πάνε να μαλώσουν με τον άλλον ούτε τσακώνονται μαζί του ή απαιτούν αποζημίωση· απλώς επιδεικνύουν μια τέτοια μακροθυμία. Αν χρειαστεί να πάνε έξω σε μια δουλειά και δανειστούν το όχημα κάποιου άλλου, μόλις το χρησιμοποιήσουν, το πλένουν και το φουλάρουν. Όταν το επιστρέφουν, το όχημα δεν έχει καμία ζημιά και, επιπλέον, πληρώνουν στον ιδιοκτήτη την υψηλότερη τιμή ενοικίασης ανά μέρα για ένα όχημα αυτού του είδους. Δεν αφήνουν τον άλλον να νιώσει ότι έχει υποστεί εκμετάλλευση. Θεωρούν ότι αυτό οφείλουν να κάνουν. Κάποιοι λένε: «Τέτοιου είδους άνθρωποι νοιάζονται μόνο για την περηφάνια τους;» Πόσα από τα μέλη της διεφθαρμένης ανθρωπότητας μπορούν να φτάσουν σε αυτό το επίπεδο μόνο για χάρη της περηφάνιας τους; Οι άπιστοι λένε συχνά: «Πόσο αξίζει η περηφάνια ενός ανθρώπου;» και «Πόσο αξίζει η συνείδηση;» Κανείς δεν θα έβγαζε το πορτοφόλι του μόνο για να κρατήσει τα προσχήματα ή για να κάνει τους άλλους να πιστεύουν ότι έχει συνείδηση και ανθρώπινη φύση. Για κάθε άνθρωπο, τα υλικά αγαθά και τα χρήματα είναι πιο σημαντικά από την ίδια τη ζωή. Το να πεις κάτι ωραίο, αξιοσέβαστο ή ανειλικρινές και κολακευτικό για να κρατήσεις τα προσχήματα είναι κάτι που οι άνθρωποι είναι ικανοί να κάνουν, αλλά το να δώσει κανείς τα χρήματά του για να βοηθήσει τους άλλους δεν είναι εύκολο —ελάχιστοι μπορούν να το κάνουν αυτό. Μόνο εκείνοι που διαθέτουν τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης στην ανθρώπινη φύση τους μπορούν να το πετύχουν αυτό. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ενεργούν με βάση την αρχή «Θα προτιμούσα να υποστώ μια μικρή απώλεια παρά να σε εκμεταλλευτώ». Αν δεν ενεργήσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο, νιώθουν άσχημα μέσα τους. Πολλές φορές, όταν ένας άνθρωπος αυτού του είδους δανείζεται κάτι, όχι μόνο δεν εκμεταλλεύεται αυτόν που του το δάνεισε, αλλά κάποιες φορές καταλήγει μέχρι και να πληρώνει επιπλέον από την τσέπη του. Για παράδειγμα, όταν δανείζεται το όχημα ενός άλλου, το φουλάρει και το πλένει, και τελικά αποζημιώνει τον ιδιοκτήτη με την υψηλότερη τιμή ενοικίασης ανά ημέρα για ένα τέτοιο όχημα. Αν το υπολογίσουμε έτσι, δεν βγαίνει πιο ακριβό από το να είχε απλώς νοικιάσει μόνος του ένα όχημα; (Ναι.) Όταν επιστρέφει το όχημα, αν ο ιδιοκτήτης το ελέγξει καλά και το εξετάσει μια δυό φορές, εκείνος που το είχε δανειστεί αισθάνεται άβολα μέσα του, καθώς ανησυχεί μήπως ο ιδιοκτήτης βρει τίποτα σημεία όπου το όχημα έπαθε ζημιά και ζητήσει αποζημίωση. Τελικά, μετά την εξέταση, ο ιδιοκτήτης λέει ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, είναι αρκετά ικανοποιημένος και επίσης λέει ότι μπορεί να ξαναδανειστεί το όχημα όποτε θέλει στο μέλλον. Μόνο τότε αισθάνονται ηρεμία στην καρδιά τους αυτοί οι άνθρωποι, καθώς σκέφτονται: «Α, με εμπιστεύεται· μόνο αυτό ήθελα να ακούσω!» Βλέπεις, τι επιζητούν με τη διαγωγή τους; Δεν επιζητούν να εκμεταλλευτούν τους άλλους· επιζητούν μόνο να φέρονται με αξιοπιστία και να μην τους περιφρονούν οι άλλοι. Πείτε Μου, ο λόγος για τον οποίο μπορεί κάποιος να ενεργεί με αυτόν τον τρόπο είναι ότι νοιάζεται για την περηφάνια του, ότι είναι δειλός, ότι είναι φτωχός και δεν έχει φιλοδοξία ή ότι φοβάται την περιφρόνηση; Κανένα απ’ αυτά τα πράγματα δεν είναι η αιτία. Η πιο βασική αρχή για τις αλληλεπιδράσεις με τους άλλους που έχει ένας άνθρωπος με συνείδηση είναι να μην εκμεταλλεύεται τους άλλους. Αυτό που επιζητά είναι η ψυχική ηρεμία. Ακόμα κι αν υποστεί ο ίδιος απώλεια ή ζήσει μια δύσκολη ζωή εξαιτίας αυτού, δεν κατηγορεί τους άλλους ούτε επιζητά να κάνουν ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Επιζητά μόνο να κάνει το σωστό σύμφωνα με τη συνείδησή του και να μη χρωστάει τίποτα σε κανέναν. Ό,τι κι αν κάνει, νιώθει ότι πρέπει να ενεργεί με τέτοιον τρόπο ώστε να μην αισθάνεται ενοχές, ώστε να μην τον κατηγορεί η συνείδησή του και ώστε να μην εκμεταλλεύεται κανέναν· δεν κάνει τίποτα που να του φέρνει χρέος απέναντι στους άλλους και να τους κάνει να τον κρίνουν πίσω από την πλάτη του. Μπορεί να ενεργεί με αυτόν τον τρόπο όχι επειδή είναι φτωχός ή επειδή έχει αδύναμη προσωπικότητα, πόσο μάλλον επειδή είναι ματαιόδοξος· αντίθετα, οι ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης του, δηλαδή η εντιμότητα και η καλοσύνη, είναι αυτές που τον ωθούν να κάνει αυτά τα πράγματα. Ειδικά όσον αφορά το ζήτημα του να μην εκμεταλλεύεται τους άλλους στις αλληλεπιδράσεις του μαζί τους, συμπεριφέρεται με τρόπο ιδιαίτερα καλοσυνάτο και έντιμο.

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος έχει οικονομικές δυσκολίες και, μόλις έρθει σε επαφή με κάποιον εύπορο, ο τελευταίος του δίνει κάποια πράγματα που δεν χρησιμοποιεί πλέον στο σπίτι του, ως πράξη ελεημοσύνης. Εκείνος που τα πήρε σκέφτεται: «Το γεγονός ότι μου έδωσε αυτά τα πράγματα σημαίνει ότι δεν με περιφρονεί· μου έκανε χάρη. Πώς να τον ξεπληρώσω, λοιπόν; Δεν μπορώ να του αγοράσω ακριβά δώρα· το μόνο που έχω είναι κάτι φρέσκα λαχανικά από το χωράφι και αυγά από τις κότες που έχουμε στο σπίτι, ελευθέρας βοσκής. Μπορεί να μην τον νοιάζει και πολύ γι’ αυτά τα πράγματα, αλλά για εμάς τους φτωχούς είναι ό,τι καλύτερο έχουμε, είναι τα πιο αξιοπρεπή πράγματα που μπορούμε να προσφέρουμε. Θα του δώσω μερικά για να δοκιμάσει κάτι φρέσκο· είναι και μια ένδειξη της ευγνωμοσύνης μου». Ο εύπορος άνθρωπος του έδινε στην πραγματικότητα πράγματα που ο ίδιος δεν χρειαζόταν, αλλά αυτός που τα έλαβε κατανόησε σωστά το ζήτημα. Δεν θα έλεγε: «Μου έδωσες πράγματα που δεν χρησιμοποιείς και που δεν σε νοιάζουν. Δεν είναι λες και με πετάς στην άκρη σαν ζητιάνο; Θα μου τα έδινες και πάλι όλα αυτά αν τα χρησιμοποιούσες; Γιατί δεν μου έδωσες τα ωραία πράγματα που έχεις;» Ένας άνθρωπος που έχει πραγματικά συνείδηση και λογική δεν θα σκεφτόταν έτσι. Θα σκεφτόταν απλώς ως εξής: «Το γεγονός ότι μου έδωσε αυτά τα πράγματα σημαίνει ότι δεν με περιφρονεί». Ακόμα κι αν οι άλλοι κάνουν μερικά δυσάρεστα σχόλια και ταράζεται λίγο μέσα του, μπορεί ακόμα να χειριστεί σωστά το ζήτημα και δεν προσπαθεί να υποστηρίξει το δίκιο του· επιπλέον, μπορεί να αποζημιώσει τον ευεργέτη του με αυτά τα πράγματα που θεωρεί ότι είναι τα καλύτερα που έχει, ανάλογα με την οικογενειακή του κατάσταση και τις οικονομικές του συνθήκες. Βλέπεις, η αρχή του στις αλληλεπιδράσεις και στις επαφές του με άλλους είναι να μην τους εκμεταλλεύεται. Αν και αυτή η αρχή δεν φαίνεται τόσο σημαντική, και αποτελεί μια κοινότοπη αλήθεια με την οποία οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πλέον εξοικειωμένοι, δεν μπορούν όλοι να την τηρήσουν ούτε τη θεωρούν όλοι ως τη βασικότερη αρχή της διαγωγής τους, πόσο μάλλον είναι κάτι που εκτιμούν όλοι. Οι άνθρωποι που είναι πραγματικά έντιμοι και καλοσυνάτοι εκτιμούν ιδιαίτερα το να μη χρωστάνε στους άλλους και να μην τους εκμεταλλεύονται στις αλληλεπιδράσεις και τις επαφές τους μαζί τους. Είτε απολαμβάνουν μια άνετη ζωή είτε υποφέρουν από τη φτώχεια, αυτό που επιζητούν στη διαγωγή τους και στον τρόπο με τον οποίο χειρίζονται τα πράγματα είναι η ψυχική ηρεμία και η ελευθερία από τις κατηγορίες της συνείδησής τους. Μόνο τέτοιου είδους άνθρωποι επιζητούν να φέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο. Ανεξάρτητα από την εποχή ή το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται, ή από την ομάδα ανθρώπων στην οποία ανήκουν, εκείνοι που μπορούν να φέρονται έτσι το κάνουν επειδή διαθέτουν στην ανθρώπινη φύση τους τις ιδιότητες της εντιμότητας, της καλοσύνης και του αισθήματος ντροπής. Αντίθετα, αν κάποιος δεν διαθέτει αυτές τις ιδιότητες στην ανθρώπινη φύση του, δεν θα βάζει κάποιο όριο στη διαγωγή του και, ακόμα κι αν το κάνει, δεν θα καταφέρει να το τηρήσει. Ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο δεν μπορεί να τηρήσει ένα όριο για τη διαγωγή του; Ο κύριος λόγος είναι ότι δεν διαθέτει τις ιδιότητες της εντιμότητας, της καλοσύνης και των συναισθημάτων ντροπής στην ανθρώπινη φύση του. Κάποιοι λένε: «Δεν μπορούν οι άνθρωποι του είδους αυτού να τηρήσουν κάποιες φορές ένα όριο για τη διαγωγή τους;» Μπορούν σε ειδικές περιστάσεις. Μερικές φορές, δείχνουν να μπορούν να τηρήσουν ένα όριο· αυτές είναι ειδικές περιστάσεις. Μερικές φορές, καταφέρνουν να μην εκμεταλλεύονται τους άλλους ούτε να χρωστάνε σ’ αυτούς, επειδή οι συνθήκες δεν είναι κατάλληλες ή επειδή δεν βρίσκουν την κατάλληλη ευκαιρία. Για παράδειγμα, αν δανειστούν κάποια πράγματα ή χρήματα και δεν τα επιστρέψουν, θα υπάρξουν συνέπειες: Θα καταδικαστούν από την κοινή γνώμη ή θα φέρουν νομική ευθύνη, θα επικριθούν απ’ τους άλλους πίσω από την πλάτη τους ή μπορεί ακόμα και να μην μπορούν να μείνουν στο χωριό, τον οικισμό ή την κοινότητά τους. Απέχουν απ’ αυτό μονάχα επειδή είναι αναγκασμένοι και δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς· ακριβώς επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς ξεπληρώνουν με μισή καρδιά τον ευεργέτη τους ή απέχουν προσωρινά από το να τον εκμεταλλευτούν. Ωστόσο, αυτό το είδος ανθρώπου που δεν μπορεί να τηρήσει ένα όριο στη διαγωγή του δεν δρα ποτέ έτσι με δική του πρωτοβουλία, επειδή απλούστατα δεν διαθέτει στην ανθρώπινη φύση του τέτοιου είδους ιδιότητες όπως η εντιμότητα, η καλοσύνη και το αίσθημα της ντροπής. Αντίθετα, το είδος του ανθρώπου που μπορεί πραγματικά να αποφύγει να εκμεταλλευτεί τους άλλους το κάνει με δική του πρωτοβουλία και είναι κάτι που αποκαλύπτει φυσικά, ή έχει θέσει ο ίδιος αυτού του είδους την αρχή και το όριο για τη διαγωγή του. Προφανώς, το γεγονός ότι έχει μια τέτοια αρχή για τη διαγωγή του αποτελεί μια φυσική αποκάλυψη που προέρχεται από τη συνείδηση και τη λογική του, και αυτή η φυσική αποκάλυψη βασίζεται εξ ολοκλήρου στο ότι έχει τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης· δεν επηρεάζεται από τους άλλους ούτε εξαναγκάζεται από το περιβάλλον του. Είναι απλώς κάτι που αποκαλύπτει φυσικά, κάτι που χρειάζεται η ανθρώπινη φύση του και κάτι που χρειάζεται ο εσωτερικός του κόσμος. Αυτή είναι μια επαρκής βάση για να πούμε ότι αυτό το είδος ανθρώπου διαθέτει εγγενώς τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης στην ανθρώπινη φύση του. Αν δεν πράξει έτσι, δεν θα μπορεί να συμφιλιωθεί με τη συνείδησή του και θα νιώθει ανησυχία μέσα του· θα νιώθει τεράστια ντροπή να ζήσει και θα θέλει ν’ ανοίξει η γη να τον καταπιεί. Επομένως, είναι πολύ φυσικό να έχει μια τέτοια διαγωγή. Πείτε Μου, πιστεύετε ότι είναι σημαντική αυτή η αρχή της διαγωγής, το να μην εκμεταλλεύεται κανείς τους άλλους; (Ναι.) Το να μην εκμεταλλεύεται κανείς τους άλλους φαίνεται ότι είναι μια στοιχειώδης αρχή της διαγωγής, καθόλου αξιοσημείωτη, αλλά αποτελεί σημαντικό δείκτη που αντικατοπτρίζει τις ιδιότητες που διαθέτει κάποιος στην ανθρώπινη φύση του. Έτσι δεν είναι; (Έτσι είναι.)

Οι άνθρωποι που δεν εκμεταλλεύονται τους άλλους παρουσιάζουν μια διαφορετική εκδήλωση. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι ένας σχετικά εύπορος άνθρωπος τους προσφέρει κάτι που του περισσεύει ή που το έχει και κάθεται. Καθώς νιώθουν ότι δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν τους άλλους χωρίς να δώσουν κάτι πίσω και δεν θέλουν να χρωστάνε σε κανέναν χάρη, λένε: «Αυτήν τη στιγμή δεν το χρειάζομαι ιδιαίτερα, αλλά σ’ ευχαριστώ για την καλοσύνη σου». Νομίζεις ότι οι άνθρωποι είναι άπληστοι; Όταν βλέπουν ωραία πράγματα, τους αρέσουν και θέλουν να τα απολαύσουν; Σε όλους αρέσουν και όλοι θέλουν να τα απολαύσουν, αλλά υπάρχουν διαφορές μεταξύ των ανθρώπων. Για παράδειγμα, στους περισσότερους αρέσει να έχουν υπολογιστές γνωστών εταιρειών που είναι ποιοτικοί και γρήγοροι, κι έχουν καθαρή εικόνα. Κάποιοι δεν έχουν τα χρήματα και δεν μπορούν να αγοράσουν τέτοιον υπολογιστή, οπότε θέλουν συνέχεια να εκμεταλλεύονται τους άλλους. Όταν βλέπουν ότι κάποιος χρησιμοποιεί έναν υπολογιστή επώνυμης εταιρείας, ζητάνε συχνά να τον δανειστούν, και μάλιστα τον χρησιμοποιούν χωρίς την άδεια του ιδιοκτήτη ή όταν αυτός λείπει. Όταν, μάλιστα, χρειάζεται να τον χρησιμοποιήσει ο ιδιοκτήτης, βρίσκουν δικαιολογίες και τον αναγκάζουν να χρησιμοποιήσει τον δικό τους υπολογιστή. Ο ιδιοκτήτης, βλέποντας ότι απλώς θα συνεχίσουν να τον χρησιμοποιούν και δεν πρόκειται να τον επιστρέψουν, δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αγοράσει άλλον. Έτσι ακριβώς, αρπάζουν τον υπολογιστή του αρχικού ιδιοκτήτη, χωρίς να νιώθουν ίχνος τύψεων συνείδησης. Έχει ένας τέτοιος άνθρωπος ανθρώπινη φύση; Έχει συνείδηση; (Όχι.) Είναι έντιμος και καλοσυνάτος άνθρωπος; (Όχι.) Ένας έντιμος και καλοσυνάτος άνθρωπος δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος άλλος αγοράζει έναν καινούργιο υπολογιστή και, βλέποντας αυτόν τον έντιμο και καλοσυνάτο άνθρωπο να χρησιμοποιεί έναν αργό υπολογιστή, του προσφέρει τον παλιό του. Ο έντιμος και καλοσυνάτος άνθρωπος αισθάνεται ότι η αποδοχή του θα συνιστούσε εκμετάλλευση και αρνείται. Ο άλλος αντιπροτείνει να του δώσει απλώς μερικές δεκάδες γουάν για να το πάρει, αλλά ο έντιμος άνθρωπος γνωρίζει ότι πρόκειται ξεκάθαρα για φιλανθρωπία και νιώθει ότι δεν μπορεί να το εκμεταλλευτεί αυτό. Έτσι, ψάχνει τρόπους να μαζέψει χρήματα, καθώς σκέφτεται ότι, ακόμα κι αν μαζέψει μερικές εκατοντάδες γουάν για την αγορά, θα είναι σαν να το αγοράζει σε μειωμένη τιμή. Αν ο άλλος αρνηθεί τα χρήματα, τότε δεν συμφωνεί με την προσφορά· δεν υπάρχει περίπτωση να αποδεχτεί ελεημοσύνες. Για πείτε Μου, φέρεται με πείσμα; Οι άπιστοι λένε ότι ένας τέτοιος άνθρωπος είναι πεισματάρης και ασυμβίβαστος, αλλά μέσα σε αυτήν την απροθυμία για συμβιβασμό αντικατοπτρίζεται μια αρετή όσον αφορά τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Ποια αρετή; Πιστεύει ότι, ανεξάρτητα από τις περιστάσεις, πρέπει να τηρεί τις αρχές και τα όρια της διαγωγής του· μόνο έτσι μπορεί να έχει ψυχική ηρεμία και να νιώθει προσγειωμένος. Σκέφτεται ότι, αν εκμεταλλευόταν τους άλλους, αυτό θα ήταν άδικο και δεν θα μπορούσε να τους κοιτάξει στα μάτια, και ότι, αν χρησιμοποιούσε τα πράγματα άλλων ανθρώπων, θα ένιωθε αμήχανα, θα κοκκίνιζε και θα ένιωθε άβολα μέσα του. Κάποιοι λένε: «Μα ο άλλος είναι πρόθυμος να τον αφήσει να το χρησιμοποιήσει». Το ότι ο άλλος είναι πρόθυμος σημαίνει ότι δεν θα ήταν εκμετάλλευση αυτού; Ακόμα κι αν ο άλλος είναι πρόθυμος, δεν θα έπαυε να είναι εκμετάλλευση αυτού. Η εκμετάλλευση είναι πάντα εκμετάλλευση. Δεν αλλάζει η φύση της επειδή ο άλλος είναι πρόθυμος —η ουσία παραμένει η ίδια. Σκέφτεται: «Θα ήταν ξεκάθαρα εκμετάλλευση να αγοράσω έναν τόσο καλό υπολογιστή για μερικές δεκάδες γουάν. Δεν μπορώ με τίποτα να το αποδεχτώ. Αν μαζέψω αρκετά χρήματα, θα τον αγοράσω. Αν δεν μπορέσω, θα χρησιμοποιήσω απλώς τον δικό μου παλιό υπολογιστή, μόνο και μόνο για να έχω ψυχική ηρεμία». Βλέπεις, δεν είναι αυτό ένα όριο για τη διαγωγή του; (Ναι.) Μπορεί να τηρήσει αυτό το όριο υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Κάποιος θέλει να του δώσει κάτι τόσο σπουδαίο, έχει την ευκαιρία να αποκτήσει κάτι τόσο καλό —οι άπιστοι το βλέπουν ως εξής: «Είσαι χαζός αν δεν το πάρεις. Θα ήταν κρίμα να μην το εκμεταλλευτείς!» Αλλά εκείνος δεν το βλέπει έτσι. Πιστεύει ότι δεν είναι χαζομάρα και ότι δεν μπορεί να εξαπατήσει τον εαυτό του —η εκμετάλλευση είναι εκμετάλλευση. Πιστεύει ότι, αν όντως εκμεταλλευόταν την κατάσταση, θα αισθανόταν ανησυχία μέσα του, δεν θα μπορούσε να ζήσει άνετα, θα ένιωθε αμήχανα όταν χρησιμοποιούσε τον υπολογιστή, καθώς και ότι δεν μπορεί να φερθεί έτσι. Βλέπεις, δεν πρόκειται να υπερβεί αυτό το όριο στη διαγωγή του —αυτό δεν σημαίνει ότι εργάζεται μέσα του αυτή η συνείδηση; (Ναι.) Εκείνος διαθέτει στην ανθρώπινη φύση του τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης, και η συνείδησή του επιτελεί τη λειτουργία της, οπότε μπορεί να τηρήσει αυτό το όριο. Με άλλα λόγια, ο λόγος για τον οποίο μπορεί να τηρήσει αυτό το όριο είναι ότι η συνείδησή του επιτελεί συνεχώς τη λειτουργία της, δίνοντάς του επίγνωση και κάνοντάς τον να νιώθει ως εξής: «Είναι λάθος να το κάνω αυτό, είναι ανάρμοστη αυτή η πράξη. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό». Η συνείδησή του του κάνει υποδείξεις, τον συγκρατεί και τον ρυθμίζει συνεχώς, επιτρέποντάς του να τηρεί ένα όριο στη διαγωγή του. Στο τέλος, ίσως να έχει τα χρήματα να αγοράσει εκείνο που του προσφέρθηκε κι έπειτα να το χρησιμοποιήσει ή ίσως και να μην έχει ποτέ τα χρήματα να το αγοράσει και να το χρησιμοποιήσει κάποιος άλλος· και σ’ αυτήν την περίπτωση εκείνος δεν θα στενοχωρηθεί. Τουλάχιστον, στο συγκεκριμένο ζήτημα, έχει τηρήσει αυτό το όριο και την αρχή για τη διαγωγή του. Κάποιος που έχει τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης θέτει αρχές και όρια για τη διαγωγή του και τα τηρεί συνεχώς. Ακόμα κι αν του παρουσιαστεί μια περίσταση που έχει να κάνει με τα συμφέροντά του και την ώρα εκείνη νιώσει να μπαίνει σε πειρασμό, η συνείδησή του θα του κάνει υποδείξεις και θα τον συγκρατεί συνεχώς. Τελικά, ακόμα κι αν οι άλλοι νομίσουν ότι έχουν ζημιωθεί τα συμφέροντα αυτού του ανθρώπου ή ότι κάποιος άλλος εκμεταλλεύτηκε τις περιστάσεις, και ο ίδιος νιώσει για μια στιγμή λίγη ταραχή ή δυσαρέσκεια, η καρδιά του θα ηρεμήσει γρήγορα χάρη στη λειτουργία της συνείδησής του. Θα σκεφτεί: «Πάντα είναι καλύτερο να μην εκμεταλλευόμαστε τους άλλους. Τουλάχιστον έχω ψυχική ηρεμία και δεν αισθάνομαι να με κατηγορεί η συνείδησή μου». Αυτό επιζητά. Αυτή είναι η λειτουργία που επιτελεί η συνείδηση στους ανθρώπους: τους ρυθμίζει και τους συγκρατεί συνεχώς, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να κάνουν τις σωστές επιλογές. Μπροστά στα προσωπικά συμφέροντα ενός ανθρώπου, στην ηθική ή ακόμα και σε κάποιους πειρασμούς, η συνείδησή του θα συγκρατεί, θα ρυθμίζει και θα διορθώνει συνεχώς τη συμπεριφορά του. Τελικά, στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, όσοι έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης θα επιλέξουν να απαρνηθούν τα δικά τους συμφέροντα για να είναι η συνείδησή τους γαλήνια και ήσυχη. Κάτω από εξαιρετικές συνθήκες, υπάρχουν για μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους στιγμές κατά τις οποίες υπερβαίνουν τα όρια της συνείδησής τους, αλλά αυτό που ακολουθεί είναι η κατηγορία και η ανησυχία εντός της συνείδησής τους· μερικοί μάλιστα κουβαλάνε μέσα τους αυτήν την ανησυχία και την ενοχή για όλη τους τη ζωή. Αυτή είναι η λειτουργία της συνείδησης. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι που διαθέτουν τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης στην ανθρώπινη φύση τους θα κάνουν και σφάλματα κατά καιρούς και, υπό εξαιρετικές συνθήκες, θα υπερβούν επίσης τα όρια της ανθρώπινης φύσης τους και θα παραβιάσουν τις αρχές της διαγωγής που έχουν θέσει για τον εαυτό τους. Ως συνέπεια, όμως, η συνείδησή τους θα τους καταδικάσει. Εάν δεν βρουν την ευκαιρία να επανορθώσουν ή εάν δεν το επιτρέψουν οι περιστάσεις, θα ζήσουν έχοντας μέσα τους την κατηγορία, την ανησυχία, την αυτομομφή και την ενοχή. Αυτές είναι κανονικές εκδηλώσεις που διαθέτει, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, ένας άνθρωπος που έχει συνείδηση και λογική, και έχει τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης στην ανθρώπινη φύση του.

Αυτές οι εκδηλώσεις των ανθρώπων που έχουν τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης είναι, από την οπτική της ανθρώπινης φύσης, σχετικά συνηθισμένες και κοινότοπες, δεν είναι επιβλητικές ούτε υπερφυσικές, ούτε ακριβώς ευγενείς, και στα μάτια του ανθρώπου σημαίνουν απλώς ότι κάποιος έχει κάποια ακεραιότητα και ζει με κάποια αξιοπρέπεια. Ωστόσο, στα μάτια του Θεού, οι ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης μέσα στην ανθρώπινη φύση που βιώνονται από τέτοιους ανθρώπους είναι πολύτιμες. Επειδή αυτή η ανθρωπότητα λατρεύει τη μοχθηρία και κανείς δεν νοιάζεται για τη συνείδηση ή τη λογική, οι άνθρωποι που είναι έντιμοι και καλοσυνάτοι περιθωριοποιούνται στην κοινωνία. Οι βασικές αρχές της διαγωγής που τηρούν και βιώνουν χλευάζονται, περιφρονούνται και καταδικάζονται από τις μάζες της κοινωνίας. Πώς τους χλευάζουν οι άνθρωποι; (Τους λένε ανόητους, άκαμπτους και αργόστροφους.) Έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα. Σ’ αυτήν την κοινωνία, όσοι έχουν κανονική ανθρώπινη φύση χλευάζονται, γελοιοποιούνται, περιφρονούνται και καταδικάζονται από τους άλλους· δεν μπορούν να κερδίσουν την αναγνώριση των άλλων ούτε την έγκρισή τους. Αν πάντα σε μια ομάδα ανθρώπων εμμένεις στις αρχές της διαγωγής σου, τότε ζεις μια ζωή πολύ εξαντλητική. Κάθε μέρα, ό,τι κι αν σου συμβεί, νιώθεις να πνίγεσαι, εξαγριώνεσαι και αναρωτιέσαι: «Τι κακό έχει που φέρομαι έτσι; Γιατί με χλευάζουν οι άλλοι; Οι άνθρωποι λένε πάντα: “Πόσο αξίζει η συνείδηση;” Η συνείδηση είναι το πολυτιμότερο πράγμα. Αν κάποιος δεν έχει συνείδηση, είναι άραγε άνθρωπος;» Άνθρωποι σαν εσένα είναι αντικείμενα χλευασμού και περιθωριοποίησης σε οποιαδήποτε ομάδα άπιστων· κανείς δεν σε εγκρίνει και κανείς δεν παίρνει το μέρος σου. Είσαι έντιμος και τηρείς τις αρχές στη διαγωγή σου, και οι άνθρωποι λένε: «Μπορείς να βγάλεις το ψωμί σου εμμένοντας στις αρχές; Θα σου φέρει η τήρηση των αρχών την εκτίμηση των ανωτέρων; Θα σε εγκρίνουν όλοι αν εμμένεις στις αρχές; Αν εμμένεις στις αρχές σ’ αυτήν την κοινωνία, είσαι ο μεγαλύτερος βλάκας· θα υποστείς καταπίεση και στο τέλος δεν θα έχεις τρόπο να βγάλεις τα προς το ζην!» Έτσι, συλλογίζεσαι: «Τι κακό έχει το να εμμένω στις αρχές; Γιατί το να είμαι ένας άνθρωπος έντιμος και καλοσυνάτος με μετατρέπει σε αντικείμενο χλευασμού, περιθωριοποίησης και καταπίεσης;» Τελικά, συμπεραίνεις ότι οι άνθρωποι είναι σάπιοι μέχρι το μεδούλι, ότι δεν υπάρχει ούτε ένας καλός ανάμεσά τους, ότι είναι όλοι διάβολοι και σατανάδες! Λες ότι φέρεσαι με καθαρή συνείδηση, ότι θέλεις να φέρεσαι με τρόπο αξιοπρεπή και έντιμο, ότι θέλεις να χειρίζεσαι τα πάντα τυπικά, και βασίζεσαι στις δικές σου δεξιότητες για να βιοποριστείς χωρίς να καταφεύγεις σε τίποτα διεστραμμένο, αλλά με μια τέτοια διαγωγή είναι πιθανό η κοινωνία να σε ποδοπατήσει· με ελάχιστους χειρισμούς, οι άνθρωποι μπορούν να σε βγάλουν εύκολα από τη μέση. Ό,τι δεξιότητες κι αν έχεις, σε περιθωριοποιούν και σε καταπιέζουν. Νιώθεις ότι δεν μπορεί να υπερασπιστεί κανείς τον εαυτό του σε αυτόν τον ανθρώπινο κόσμο και ότι μια τέτοια ζωή είναι ασφυκτική. Η ζωή ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι σαν να βρίσκεσαι σε έναν τεράστιο κάδο βαφής, αλλά σε μια μηχανή του κιμά. Θα σε βάλουν μέσα ζωντανό για να σε κάνουν κιμά, μέχρι θανάτου. Ακόμα κι αν δεν σε κάνουν κιμά μέχρι θανάτου, θα πεθάνεις από την εξάντληση, καθώς θα πηγαίνεις κόντρα στη θέλησή σου κάθε μέρα που ζεις, σε μια κατάσταση σωματικής και ψυχικής κόπωσης, και με κάθε λέξη και με κάθε σου πράξη θα προδίδεις τη δική σου θέληση. Βαδίζοντας συνεχώς έτσι σ’ ένα τεντωμένο σχοινί, ακόμα σε χλευάζουν σαν ανόητο και σαν κάποιον που είναι άκαμπτος, που δεν ξέρει να δίνει δώρα στους ανωτέρους του ούτε να χτίζει τις σχέσεις του με τους συναδέλφους του. Φέρεσαι σύμφωνα με την αρχή του να μην εκμεταλλεύεσαι τους άλλους, όμως οι άλλοι προσπαθούν με κάθε δυνατό μέσο να σε εκμεταλλευτούν, και δεν μπορείς καν να το αποφύγεις. Τελικά δουλεύεις πολύ, αλλά οι ανώτεροι δεν σε προσέχουν, ενώ όλα τα εύσημα τα κλέβουν άλλοι. Αφότου αρχίσεις να πιστεύεις στον Θεό, βλέπεις ότι υπάρχει αμεροληψία στον οίκο του Θεού, ότι ο Θεός είναι δίκαιος και ότι, ακόμα κι αν κάποιοι άνθρωποι πράττουν αδικίες, υπάρχει αλήθεια στα λόγια του Θεού, υπάρχει δικαιοσύνη στα λόγια του Θεού, ο Θεός έχει δίκαιη διάθεση, και στον οίκο του Θεού κυβερνούν η αλήθεια και η δικαιοσύνη. Λες: «Άρα, οι καλοί άνθρωποι ευημερούν στον οίκο του Θεού. Μπορώ να ανοίξω την καρδιά μου και να πω όλα τα λόγια που κρατάω μέσα μου. Μπορώ να αξιοποιήσω ό,τι δυνατά σημεία και ταλέντα έχω. Η ζωή στον οίκο του Θεού είναι πραγματικά γαλήνια και χαρούμενη· δεν θα καταπιεστώ και δεν θα περιθωριοποιηθώ ποτέ ξανά από τους άλλους. Είναι πραγματικά υπέροχο που πιστεύω στον Θεό και έχω προσέλθει στον οίκο του Θεού! Αν δεν πίστευα στον Θεό, θα ζούσα σαν ζωντανός νεκρός και, όσο περισσότερο ζούσα, τόσο περισσότερο θα εξαντλούμουν και θα πονούσα· δεν θα μπορούσα να βρω κατεύθυνση στη ζωή, η καρδιά μου θα σκοτείνιαζε και δεν θα μπορούσα να δω ούτε το φως ούτε το μέλλον. Θα ήταν στ’ αλήθεια οδυνηρό!» Τέτοιοι άνθρωποι, προτού πιστέψουν τελικά στον Θεό και κερδίσουν την αλήθεια, νιώθουν ότι δεν έχουν μονοπάτι στη ζωή τους, και ότι το μέλλον τους είναι ζοφερό και χωρίς φως. Μετά από κάποιες αναποδιές και αποτυχίες που υφίστανται, και μετά από πολλές κακουχίες που βιώνουν, όχι μόνο αμφισβητούν τη ζωή τους, αλλά, ακόμα περισσότερο, νιώθουν ότι δεν έχει νόημα η ζωή. Νιώθουν ότι ακόμα και ο θάνατος θα ήταν προτιμότερος από το να ζουν ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους και σε έναν τέτοιον κόσμο! Οι άνθρωποι δεν ζουν καν τόσο ευτυχισμένοι όσο τα πουλιά στον ουρανό ούτε τόσο ελεύθεροι όσο τα ψάρια στη θάλασσα —τα πουλιά, τουλάχιστον, μπορούν να κελαηδήσουν όποτε θέλουν, να πετάξουν στον ουρανό χωρίς εμπόδια και να έχουν τη δική τους παρθένα γη. Οι άνθρωποι που ζουν σε αυτόν τον κόσμο δεν έχουν ούτε το δικαίωμα ούτε την ελευθερία να μιλήσουν ειλικρινά. Ζουν κάθε μέρα με ένα προσωπείο και το μόνο που μπορούν να πουν είναι πράγματα που δεν θέλουν να πουν, πράγματα που είναι αντίθετα μ’ αυτά που αισθάνονται πραγματικά μέσα τους —δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να τα πουν, αλλά μόλις το κάνουν νιώθουν αηδία. Γιατί πρέπει να είναι τόσο δύσκολη η ζωή; Οι άνθρωποι αυτού του είδους νιώθουν αηδία βλέποντας τα πρόσωπα των γύρω τους, έχουν αίσθημα αποτροπιασμού και απέχθειας στην καρδιά τους, αλλά δεν μπορούν να τους αποφύγουν ούτε να μείνουν μακριά τους, και είναι μάλιστα αναγκασμένοι να έχουν επαφές μαζί τους. Μερικές φορές, τους έρχεται η ιδέα να συνεχίσουν να τα κουτσοβολεύουν έτσι για να συντηρήσουν τον εαυτό τους και να στηρίξουν την οικογένειά τους, αλλά δεν μπορούν να συμβιβαστούν μ’ αυτό. Νιώθουν ότι οι άνθρωποι πρέπει να επιδιώκουν κάτι σημαντικό στη ζωή, ότι πρέπει να βιώνουν την ανθρώπινη ομοιότητα, να λένε την αλήθεια και να τηρούν ένα όριο στη διαγωγή τους, και ότι αυτό είναι το ελάχιστο που πρέπει να πετύχουν. Νιώθουν ότι, αν κάποιος δεν μπορεί καν να το πετύχει αυτό, τότε δεν είναι άνθρωπος. Αλλά εφόσον δεν έχουν μονοπάτι να ακολουθήσουν, είναι αβοήθητοι, και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ζουν τη ζωή τους άσκοπα, μπερδεμένοι και ζαλισμένοι, και ίσα ίσα να τα βγάζουν πέρα. Ειδικά όταν συναντούν κάποιες δυσκολίες και έχουν φτάσει στα όριά τους, βασανίζονται οικτρά μέσα τους: «Για ποιον λόγο ζούμε; Ζούμε μόνο για να λέμε ψέματα κάθε μέρα, να ερχόμαστε σ’ επαφή με αυτούς τους ανθρώπους που δεν μοιάζουν καν με ανθρώπους και να τα βγάζουμε ίσα ίσα πέρα περιμένοντας να πεθάνουμε; Αφού ούτως ή άλλως, αργά ή γρήγορα, θα πεθάνω, αντί να τα βγάζω ίσα ίσα πέρα περιμένοντας τον θάνατο, καλύτερα να πεθάνω τώρα και να γλιτώσω απ’ όλα αυτά μια ώρα αρχύτερα». Παρόλο που οι άνθρωποι θέλουν να γλιτώσουν από όλα αυτά, πολύ σπάνια θα τολμήσει κανείς να το κάνει· ανησυχούν ότι, αν πεθάνουν έτσι, δεν θα έχουν τρόπο να λογοδοτήσουν στους γονείς και τους αγαπημένους τους, κι επίσης έχουν αμφιβολίες μέσα τους: «Θα με ελευθερώσει πραγματικά ένας τέτοιος θάνατος; Αν με ελευθερώσει πραγματικά, θα είναι καλό, αν όμως όχι, τότε θα είναι ακόμα χειρότερο». Οπότε, οι άνθρωποι πασχίζουν έτσι μέσα στον πόνο. Τόσο αξιολύπητοι είναι όσοι δεν έχουν κερδίσει την αλήθεια. Οι άνθρωποι νιώθουν ότι υπάρχει πάντα ελπίδα και κάτι που να προσδοκούν στη ζωή, αλλά βαθιά μέσα τους, νιώθουν ότι αυτά τα πράγματα γίνονται όλο και πιο αόριστα και μακρινά. Όσο πιο αόριστα και μακρινά νιώθουν οι άνθρωποι ότι είναι αυτά τα πράγματα, τόσο περισσότερο πασχίζουν και υποφέρουν μέσα τους. Όλοι οι άνθρωποι του είδους αυτού ελπίζουν να τηρήσουν το όριο της συνείδησής τους και τις αρχές της διαγωγής τους, και να μη ζουν με τρόπο που πηγαίνει κόντρα στη θέλησή τους. Δεν θέτουν αυστηρές απαιτήσεις στον εαυτό τους ούτε θέτουν πολύ υψηλούς στόχους για τη ζωή τους —δεν επιζητούν μεγάλη περιουσία και υψηλή θέση· μόνο να ζήσουν με ψυχική ηρεμία. Κι όμως, ούτε καν μπορούν να τηρήσουν αυτές τις απλές αρχές και αυτό το τόσο απλό όριο στη διαγωγή τους, οπότε ζουν κάθε μέρα σαν ζωντανοί νεκροί και νιώθουν τεράστια εξάντληση. Αυτή η εξάντληση δεν είναι σωματική κόπωση ούτε πόνος από ασθένεια, αλλά μια εξάντληση τόσο στο σώμα όσο και στον νου. Αυτή η εξάντληση είναι ένα αίσθημα βάρους που το προκαλεί το γεγονός ότι η καρδιά τους απογοητεύεται. Βαραίνει την καρδιά τους σαν βράχος, προκαλώντας τους εσωτερική καταπίεση και πόνο. Όμως, πρέπει και πάλι να αντιμετωπίσουν τη ζωή και όλα τα είδη ανθρώπων, γεγονότων και πραγμάτων, κι έτσι απλώς σφίγγουν τα δόντια και συνεχίζουν μέρα με τη μέρα, περνώντας τις μέρες τους μέσα σε κακουχίες, ζώντας μια εξαιρετικά πονεμένη ζωή. Κάποιοι άνθρωποι θέλουν να πάνε να δουν την Όπερα του Πεκίνου. Βλέπουν ότι όλα τα σενάρια στην Όπερα του Πεκίνου αφορούν τη δύσκολη ζωή του πρωταγωνιστή, που είναι γεμάτη εμπόδια και αναποδιές, με τον ερμηνευτή τελικά να φωνάζει στο τέλος: «Τι βάσανα...», και όσοι έχουν πόνο στην καρδιά τους ταυτίζονται μ’ αυτό. Γιατί ταυτίζονται; Επειδή ο ερμηνευτής εκφράζει αυτά που έχουν στην καρδιά τους. Αν ζεις σύμφωνα με τη συνείδησή σου, δεν είναι εύκολο να ζεις σ’ αυτόν τον κόσμο και δεν καταφέρνεις τίποτα· θα πέσεις πάνω σε τοίχους, θα συναντήσεις αναποδιές και θα βασανίζεσαι συνεχώς. Αν προσπαθήσεις να γίνεις κακός, πονηρός ή μοχθηρός άνθρωπος, θα τα καταφέρεις όπου κι αν πας, χωρίς να συναντήσεις κωλύματα. Αν είσαι έντιμος και καλοσυνάτος, και έχεις στην ανθρώπινη φύση σου τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης, τότε ακόμα κι αν η εντιμότητα και η καλοσύνη σου μολυνθούν ή ακόμα και αλλοιωθούν και εμφανίσουν κάποιες νοθείες έπειτα από διάφορα πράγματα που θα βιώσεις στην κοινωνία, οι ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης που υπάρχουν στην ανθρώπινη φύση σου δεν θα αλλάξουν ποτέ, και κανείς δεν θα μπορεί να τις αλλάξει. Ακόμα κι αν δεν τολμάς πλέον να λες την αλήθεια ή να τηρείς τις αρχές και τα όρια της διαγωγής σου, βαθιά μέσα σου θα λαχταράς να πεις την αλήθεια, να τηρήσεις τις αρχές της διαγωγής σου, να τηρήσεις το όριο της συνείδησής σου και να αποκτήσεις ένα αίσθημα εσωτερικής γαλήνης και ηρεμίας.

Όταν πιστέψει ένας τέτοιος έντιμος και καλοσυνάτος άνθρωπος στον Θεό, ο οίκος του Θεού —η εκκλησία— γίνεται ένα μέρος αγνότητας και ηρεμίας γι’ αυτόν, καθώς και ένα μέρος όπου η καρδιά του μπορεί να βρει γαλήνη και απελευθέρωση. Φυσικά, μπορεί επίσης να πει κανείς ότι είναι ένα μέρος όπου εκείνος μπορεί να επιδιώξει να κάνει πραγματικότητα τις βλέψεις της ζωής του, και ένα μέρος που του επιτρέπει να δει το φως στη ζωή του και να μην αισθάνεται πλέον χαμένος σχετικά με το πώς να κατευθύνει τη διαγωγή του. Έτσι, για κάποιον που έχει συνείδηση και λογική, ο οίκος του Θεού είναι το αληθινό του σπίτι. Αυτό το σπίτι δεν είναι σπίτι με τη σαρκική ή την υλική έννοια· αντίθετα, είναι ένα ασφαλές μέρος όπου ο άνθρωπος μπορεί να πιστεύει στον Θεό και να υποτάσσεται σ’ Αυτόν με μια καρδιά που είναι απλή, ξεγυμνωμένη και ανοιχτή. Μπορεί επίσης να το αποκαλέσει κανείς ασφαλές καταφύγιο. Πώς λέει το ρητό; Ο οίκος του Θεού είναι ένα λιμάνι όπου μπορούν να αγκυροβολήσουν οι έντιμοι και καλοσυνάτοι άνθρωποι που διαθέτουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Εδώ, δηλαδή, μπορούν να ρίξουν την άγκυρά τους· δεν χρειάζεται πλέον να τρέχουν από εδώ κι από εκεί, και μπορούν να αποδεχθούν την αλήθεια και να βρουν την κατεύθυνση και το μονοπάτι τους στη ζωή, έτσι ώστε να είναι ικανοποιημένη η καρδιά τους. Έτσι, ένας αληθινός άνθρωπος νιώθει πραγματικά ικανοποιημένος στην καρδιά του μόνο όταν προσέλθει στον οίκο του Θεού· κάποιος που έχει συνείδηση και λογική νιώθει ότι βρήκε το αληθινό του σπίτι, ένα μέρος που επιτρέπει στην καρδιά του να βρει την ειρήνη και τη γαλήνη, μόνο όταν επιστρέψει στον οίκο του Θεού και ενώπιον του Δημιουργού. Αν και οι βλέψεις του για τη διαγωγή του και οι αρχές με βάση τις οποίες φέρεται απέχουν πολύ από την άσκηση της αλήθειας, τουλάχιστον νιώθει ότι στον οίκο του Θεού και στην εκκλησία, η καρδιά του έχει βρει γαλήνη και παρηγοριά. Αυτή είναι η διαφορά που νιώθει ένας τέτοιος άνθρωπος ανάμεσα στο να είναι στον οίκο του Θεού και στο να είναι στον κόσμο· πρόκειται για μια διαφορά στην καρδιά του. Επομένως, όταν αυτό το είδος ανθρώπου προσέρχεται στον οίκο του Θεού, η καρδιά του βρίσκει παρηγοριά και γαλήνη· αισθάνεται ότι μόνο ο οίκος του Θεού είναι το μέρος όπου μπορεί να επιδιώξει την κατεύθυνση του στη ζωή, και είναι επίσης το περιβάλλον που έχει μεγαλύτερη ανάγκη και, φυσικά, το μέρος που λαχταρά. Του αρέσει πολύ εδώ, και είναι πρόθυμος να ζήσει σ’ αυτό το περιβάλλον και να το κάνει το περιβάλλον της διαγωγής του· φυσικά, είναι η προσωπική του επιθυμία να το κάνει αυτό. Όσον αφορά αυτήν του την προσωπική επιθυμία, το περιβάλλον του οίκου του Θεού, ο τρόπος με τον οποίο εργάζεται ο Θεός, οι απαιτήσεις του Θεού από τους ανθρώπους και όλες οι άλλες πτυχές επαρκούν ήδη για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης του, οπότε επιδιώκει την αλήθεια με ψυχική ηρεμία και ασκείται σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Επομένως, το αν ένας άνθρωπος μπορεί να επιδιώξει την αλήθεια εξαρτάται αποκλειστικά από την ανθρώπινη φύση του. Μόνο αν η ανθρώπινη φύση του έχει τις ιδιότητες της καλοσύνης και της εντιμότητας, αν εκείνος αγαπά την αμεροληψία και τη δικαιοσύνη, αν του αρέσει να προσέρχεται στον οίκο του Θεού και να αποκτά εσωτερική ειρήνη και γαλήνη, ή αν η καρδιά του έχει βρει ολοκληρωτική παρηγοριά από τότε που προσήλθε στον οίκο του Θεού και προσήλθε ενώπιον του Θεού, μόνο τότε μπορεί να ηρεμήσει για να ακούσει τα λόγια του Θεού, να τα αποδεχτεί και να υποταχθεί σ’ αυτά· μόνο τότε μπορεί να ηρεμήσει για να επιδιώξει την αλήθεια και να γίνει ένα σωστό δημιούργημα. Δηλαδή, μόνο όταν ένας άνθρωπος προσέλθει στο περιβάλλον του οίκου του Θεού και η καρδιά του βρει παρηγοριά, και εκείνος νιώσει την καρδιά του ολοκληρωμένη από την κατανόηση της αλήθειας, και πραγματοποιηθούν οι βλέψεις και οι στόχοι της ζωής που επιδιώκει —μόνο υπό αυτές τις βασικές προϋποθέσεις έχει ο άνθρωπος αυτός την ευκαιρία να επιδιώξει την αλήθεια. Αυτή είναι μια συγκεκριμένη εκδήλωση όσων διαθέτουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Φυσικά, όσον αφορά την επιδίωξη της αλήθειας, είναι πολύ σημαντικό το αν κάποιος διαθέτει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Αν δεν διαθέτει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, ουσιαστικά δεν πληροί τις προϋποθέσεις για να επιδιώξει την αλήθεια.

Ας μιλήσουμε τώρα σχετικά με άλλες εκδηλώσεις της εντιμότητας και της καλοσύνης που υπάρχουν μέσα στην ανθρώπινη φύση. Μόλις τώρα μίλησα για το πώς οι άνθρωποι που διαθέτουν στην ανθρώπινη φύση τους τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης θέτουν μια βασική αρχή για τις σχέσεις και τις αλληλεπιδράσεις τους με τους άλλους, καθώς και για τη διαγωγή τους και για το πώς χειρίζονται τα πράγματα, η οποία είναι να μην εκμεταλλεύονται τους άλλους. Φυσικά, αυτό είναι ταυτόχρονα και το όριο της διαγωγής τους. Εκτός από το να μην εκμεταλλεύεται τους άλλους, ένας τέτοιος άνθρωπος έχει και μια ακόμα εκδήλωση: είναι πρόθυμος να συμπονέσει και να βοηθήσει τους άλλους, και είναι επίσης πρόθυμος να προσφέρει στους άλλους. Οι άλλοι βλέπουν ανθρώπους σαν κι αυτούς ως λίγο ανόητους —είναι υπερβολικά καλόκαρδοι, εμπιστεύονται εύκολα και λυπούνται τους άλλους και, παρόλο που οι ίδιοι δεν είναι εύποροι, τους αρέσει να προσφέρουν στους άλλους. Τους αρέσει να υψώνουν το ανάστημά τους ενάντια στην αδικία· όταν βλέπουν κάποιον να αντιμετωπίζει δυσκολίες, δεν μένουν αδρανείς ούτε κάνουν πως δεν βλέπουν, αλλά προσπαθούν ενεργά να βοηθήσουν. Ακόμα κι αν δεν έχουν τις δυνατότητες να βοηθήσουν, δεν παύουν να έχουν καλές προθέσεις. Όταν βλέπουν κάποιον να αντιμετωπίζει δυσκολίες, νιώθουν ότι, αν δεν του προσφέρουν μια χείρα βοηθείας, δεν θα μπορούν να συμφιλιωθούν με τη συνείδησή τους. Ακόμα κι αν ο άλλος δεν ζητήσει βοήθεια, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι πρέπει να τον βοηθήσουν. Ο άλλος, αφού λάβει τη βοήθειά τους, απλώς λέει ένα ευχαριστώ και τέλος, αλλά ο έντιμος και καλοσυνάτος άνθρωπος δεν έχει πρόβλημα· όταν στο μέλλον κάποιος άλλος αντιμετωπίσει πραγματικά δυσκολίες, θα τον βοηθήσει και πάλι όπως πριν. Αυτό οι άλλοι το βλέπουν κάπως ως άγνοια ή ανοησία. Τους συμβουλεύουν να σταματήσουν τις πράξεις καλοσύνης, λέγοντάς τους ότι, όταν βοηθάνε τους άλλους, θα έπρεπε τουλάχιστον οι άλλοι να τους χρωστάνε την ευγνωμοσύνη τους. Εκείνοι, μόλις το ακούσουν, αναρωτιούνται: «Πρέπει να μας χρωστάνε οι άλλοι την ευγνωμοσύνη τους όταν τους βοηθάμε; Πόση προσπάθεια χρειάζεται για να απλώσεις μια χείρα βοηθείας; Γιατί να τα κάνουμε όλα τόσο σύνθετα;» Τόσο απλοί είναι· είναι απλά πρόθυμοι να βοηθήσουν τους άλλους. Πες Μου, πιστεύεις ότι η προθυμία να βοηθήσει κανείς τους άλλους έχει κάποια σχέση με την ανθρώπινη φύση του; (Ναι.) Στ’ αλήθεια, δεν επιζητούν καμία αποζημίωση. Σ’ αυτόν τον κόσμο, υπάρχει κανείς που να μην έχει επιθυμίες και ανάγκες; (Όχι.) Τότε, πώς μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος να βοηθάει τους άλλους χωρίς να επιζητά τίποτα σε αντάλλαγμα; Για τους πιο πολλούς ανθρώπους, ποιες ειδικές συγκυρίες πρέπει να συντρέχουν ή τι σχέση πρέπει να έχουν με κάποιον, για να τον βοηθήσουν; Πρώτον, την πιο στενή σχέση, δηλαδή τη συγγένεια εξ αίματος. Επιπλέον, εκείνος τον οποίο βοηθάνε πρέπει να είναι ένας ικανός άνθρωπος ή πρέπει οι ίδιοι να έχουν κάποιο πλεονέκτημα να κερδίσουν βοηθώντας τον· να έχουν οι ίδιοι μόνο οφέλη και κανένα μειονέκτημα. Αυτά είναι τα μοναδικά σενάρια. Εκτός απ’ αυτά τα σενάρια, ποιος θα βοηθούσε τους άλλους χωρίς λόγο; Για να το πούμε με ακρίβεια, δεν βοηθάνε τους άλλους τζάμπα· πρέπει να υπάρχει κάποιο όφελος που θα κερδίσουν. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει άμεσο όφελος, πρέπει να υπάρχει κάποιο μακροπρόθεσμο. Σε κάθε περίπτωση, βοηθάνε μόνο όταν μπορούν να κερδίσουν κάτι απ’ αυτό. Τώρα, όσο για τους ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν τους άλλους, ανεξάρτητα από το πόση βοήθεια προσφέρουν και αν αυτό με το οποίο βοηθάνε έχει κάποια αξία —είτε είναι κάτι σημαντικό είτε κάτι επουσιώδες— από πού πηγάζει η προθυμία τους να βοηθήσουν τους άλλους; Έχει να κάνει με την ανθρώπινη φύση τους; (Ναι.) Με ποια πτυχή της ανθρώπινης φύσης έχει να κάνει; (Με την καλοσύνη.) Έχει να κάνει με την καλοσύνη· όταν οι άνθρωποι διαθέτουν στην ανθρώπινη φύση τους την ιδιότητα της καλοσύνης, είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν τους άλλους. Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι ένας τέτοιος άνθρωπος βλέπει έναν αδελφό ή μια αδελφή να γίνεται αρνητικός και αδύναμος. Στην πραγματικότητα, δεν είναι ο ίδιος επικεφαλής της εκκλησίας και έχει απλώς μια συνηθισμένη σχέση με αυτόν τον αδελφό ή την αδελφή, αλλά όταν τον βλέπει να είναι αρνητικός και αδύναμος, στενοχωριέται και έχει ένα βάρος στην καρδιά του. Δεν θα νιώθει καλά αν δεν βοηθήσει, και σκέφτεται: «Ναι μεν το δικό μου ανάστημα δεν είναι υψηλό και δεν καταλαβαίνω πολλές αλήθειες, αλλά είναι και πάλι καλό να προσπαθήσω να εκπληρώσω τις υποχρεώσεις μου. Ίσως όταν ακούσει αυτά που θα πω, να μπορέσει να κάνει αυτοκριτική και να σταματήσει να είναι αρνητικός —καλό δεν θα ήταν αυτό;» Αν, λοιπόν, κάποιος γίνει αρνητικός και αδύναμος —εκτός αν ο παραπάνω άνθρωπος δεν το παρατηρήσει— μόλις το παρατηρήσει όντως, ψάχνει ευκαιρία για συναναστροφή μαζί του. Αν δεν μπορεί να συναναστραφεί ο ίδιος ξεκάθαρα, βρίσκει ένα χωρίο των λόγων του Θεού για να συναναστραφεί μαζί του. Με λίγα λόγια, μ’ έναν συνδυασμό παροτρύνσεων, καθοδήγησης και ανάγνωσης των λόγων του Θεού σ’ αυτόν τον άνθρωπο, εκείνος τελικά κατανοεί τις προθέσεις του Θεού, παύει να είναι αρνητικός και μπορεί να κάνει το καθήκον του κανονικά, πράγμα που δίνει στον καλοσυνάτο άνθρωπο ένα αίσθημα ικανοποίησης. Απλώς δεν αντέχει να βλέπει τους ανθρώπους να είναι αρνητικοί και να τεμπελιάζουν ή να πονάνε και να υποφέρουν· το μόνο που θέλει είναι να τους παρηγορήσει και να τους υποστηρίξει. Αν ο άλλος παραμείνει αρνητικός, εκείνος νιώθει ότι πρέπει να εκπληρώσει την ευθύνη του. Όταν, χάρη στις συμβουλές και την καθοδήγησή του, ο άνθρωπος εκείνος παύει να είναι αρνητικός, αυτός νιώθει μεγάλη ευτυχία μέσα του και αισθάνεται ότι είναι πολύ καλός αυτός ο τρόπος διαγωγής. Δεν επιζητά κανένα όφελος· απλώς, όποτε μπορεί να βοηθήσει κάποιον, αν δεν τον βοηθούσε, θα ανησυχούσε και θα τον βάραινε η συνείδησή του. Πείτε Μου, πιστεύετε ότι αυτό το βάρος στη συνείδησή του και αυτό το αίσθημα ανησυχίας είναι εκδηλώσεις και αποκαλύψεις των ιδιοτήτων της ανθρώπινης φύσης; (Ναι.)

Κάποιοι άνθρωποι έχουν την τάση να συμπονούν τους άλλους. Φυσικά, αν το δει κανείς από μια συγκεκριμένη οπτική της ανθρώπινης φύσης, αυτό μπορεί να είναι και μια ανθρώπινη αδυναμία, αφού μερικές φορές μπορεί να συμπονέσουν και να βοηθήσουν κακούς ανθρώπους· πάντως, πρόκειται για μια αδυναμία που δεν μπορούν να αλλάξουν. Μόλις βοηθήσουν έναν κακό άνθρωπο, εκείνος τα βγάζει πέρα και ευημερεί, αλλά συνεχίζει να τους περιφρονεί και να τους αγνοεί. Εκείνοι στενοχωριούνται μέσα τους και αναρωτιούνται: «Γιατί συμπεριφέρεται έτσι; Όταν ήταν πάμφτωχος και ζήτησε τη βοήθειά μου, εγώ τον συμπόνεσα και τον βοήθησα —τώρα, όμως, που ευημερεί και ζει μια καλή ζωή, με αγνοεί». Μέσα τους, δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό· δεν μπορούν να δουν καθαρά την ουσία των κακών ανθρώπων. Μετά από ένα διάστημα, αν ζητήσει ένας άλλος κακός άνθρωπος τη βοήθειά τους, μπορεί να τον συμπονέσουν και πάλι, αλλά πρώτα θα ελέγξουν αν αυτός ο άνθρωπος είναι κακός. Αν ο άνθρωπος δεν είναι τόσο απεχθής και είναι αρκετά αξιολύπητος, θα τον συμπονέσουν και πάλι. Όταν βλέπουν κάποιους αδελφούς και αδελφές να κάνουν το καθήκον τους με πλήρη απασχόληση, αλλά να είναι από φτωχές οικογένειες και να αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη ζωή, σκέφτονται: «Παρόλο που είναι τόσο φτωχός, μπορεί ακόμη να κάνει το καθήκον του —αυτός είναι καλός άνθρωπος! Εγώ ο ίδιος ζω μες στα πλούτη· αν δεν τον βοηθήσω, θα νιώθω ότι δεν του έχω φερθεί σωστά. Πρέπει να του δώσω και να τον βοηθήσω, για να μπορέσει να αγοράσει ρούχα ή είδη πρώτης ανάγκης». Βλέπεις, είναι καλόκαρδοι· όταν βλέπουν ανθρώπους που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, δεν μπορούν να μην τους συμπονέσουν και να μην τους βοηθήσουν. Σε κάθε ομάδα, υπάρχουν καλοί άνθρωποι, κακοί άνθρωποι, κι επίσης άνθρωποι αδαείς. Οι καλοί άνθρωποι είναι ικανοί να προσφέρουν στους άλλους και να τους βοηθάνε, οι κακοί άνθρωποι είναι ικανοί να κάνουν κάθε λογής κακά πράγματα, ενώ οι διάφοροι αδαείς άνθρωποι συνέχεια χρησιμοποιούνται και δέχονται διαταγές από άλλους, και ενδέχεται να κάνουν κάθε λογής ανοησίες· η άγνοια του καθενός έχει διαφορετικό επίπεδο. Με λίγα λόγια, υπάρχουν κάθε λογής άνθρωποι. Αυτοί που διαθέτουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης έχουν την τάση να συμπονούν τους άλλους. Τους θεωρούν πάντα αξιολύπητους, μπορούν πάντα να δουν τι το αξιολύπητο έχουν οι άνθρωποι και μπορούν πάντα να δουν πού τους αξίζει η συμπόνοια· έχουν ένα στοιχείο ευγένειας στη συνείδησή τους. Δηλαδή, όταν βλέπουν κάποιον να αντιμετωπίζει δυσκολίες, να συναντάει οδυνηρές καταστάσεις ή να καταπιέζεται από κακούς ανθρώπους ή να αντιμετωπίζεται άδικα, νιώθουν μέσα τους μια αγανάκτηση και συμπονούν αυτούς τους ανθρώπους· έχουν πάντοτε συμπονετική καρδιά. Στην πραγματικότητα, οι ίδιοι μπορεί να μη βρίσκονται σε καλύτερες συνθήκες από τους άλλους και μπορεί να μην καταπιέζονται λιγότερο, αλλά επειδή έχουν καλοσύνη στην ανθρώπινη φύση τους, δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να μη συμπονέσουν τους άλλους. Όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν δυσκολίες ή πονάνε, εκείνοι δεν παραμένουν αδρανείς ούτε τους αγνοούν. Μερικές φορές, καθώς είναι επηρεασμένοι από το κοινωνικό περιβάλλον —βλέποντας ότι οι άνθρωποι νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους κι αγνοούν τους συνανθρώπους τους— θα θέλουν να αποφύγουν να βοηθήσουν τους άλλους, αλλά ποτέ δεν το καταφέρνουν· όταν βλέπουν έναν φτωχό άνθρωπο που δεν μπορεί να βρει φαγητό, το σκέφτονται ξανά και ξανά, και τελικά τον βοηθάνε και πάλι. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι κάποιος παθαίνει σοβαρό κρυολόγημα. Βήχει, φτερνίζεται και έχει υψηλό πυρετό. Κάποιοι φοβούνται μην κολλήσουν, οπότε μένουν μακριά. Οι καλόκαρδοι άνθρωποι, από την άλλη, δεν μπορούν να μη δείξουν ενδιαφέρον: «Κρύωσες; Πήρες κανένα φάρμακο;» Αν ο άνθρωπος δεν έχει λεφτά για φάρμακα, θα του τα αγοράσουν με δικά τους λεφτά. Βλέπεις, όταν ένας καλόκαρδος άνθρωπος βλέπει κάποιον να είναι άρρωστος και να υποφέρει, δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια. Δηλαδή, όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν δυσκολίες, όταν έρχονται αντιμέτωποι με πόνο ή δύσκολες καταστάσεις, όσοι έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης μπορούν πάντα να το νιώσουν και μπορούν πάντα να συνειδητοποιήσουν ότι οι άλλοι χρειάζονται βοήθεια. Βρίσκονται στο ίδιο περιβάλλον με όλους τους άλλους, αλλά έχουν ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι σε πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούν να νιώσουν. Γιατί συμβαίνει αυτό; Απλώς επειδή οι καρδιές των ανθρώπων δεν είναι ίδιες. Οι άνθρωποι που δεν έχουν ανθρωπιά δεν ενδιαφέρονται, όσο κι αν πονάνε οι άλλοι, λες και δεν μπορούν να το αντιληφθούν. Οι άνθρωποι που έχουν ανθρωπιά, επειδή στις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης τους υπάρχει ένα στοιχείο καλοσύνης, δεν μπορούν παρά να συμπονούν πάντοτε όσους από τους γύρω τους βιώνουν πόνο και δυσκολίες· στη συνέχεια, υπό την καθοδήγηση της συνείδησής τους, απλώνουν μια χείρα βοηθείας· ακόμα κι αν προσπαθούσες, δεν θα μπορούσες να τους σταματήσεις. Δεν το κάνουν αυτό περιμένοντας οι άλλοι να θυμηθούν την καλοσύνη τους ούτε ελπίζοντας να τους επαινέσουν θερμά για την ανθρώπινη φύση και τον χαρακτήρα τους· απλώς έχουν την προθυμία να το κάνουν και κάνοντάς το νιώθουν μέσα τους προσγειωμένοι. Αυτές είναι σκέψεις και συμπεριφορές που πηγάζουν από τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Κανείς δεν μπορεί να τις αλλάξει και κανείς δεν μπορεί να τις περιορίσει. Αυτά που κάνουν ή οι τρόποι με τους οποίους φέρονται και οι αρχές στις οποίες βασίζουν τη διαγωγή τους είναι καθαρά φυσικές εκδηλώσεις της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Αυτές οι φυσικές εκδηλώσεις της ανθρώπινης φύσης προέρχονται αποκλειστικά από την καρδιά τους. Πρόθυμα ενεργούν έτσι· κανείς δεν τους λέει να το κάνουν και δεν επιδιώκουν κάποιο όφελος. Απλώς είναι πρόθυμοι να το κάνουν και μόνο κάνοντας τέτοια πράγματα νιώθουν ψυχική ηρεμία· αν δεν τα κάνουν, νιώθουν ανησυχία μέσα τους. Ακόμα κι όταν συναντούν έναν κακό άνθρωπο που αντιμετωπίζει δυσκολίες, ξέρουν ότι δεν πρέπει να βοηθάνε τους κακούς ανθρώπους, αλλά σκέφτονται επίσης το εξής: «Μήπως γίνομαι σκληρός;» Ακόμα κι αν δεν βοηθήσουν αυτόν τον κακό άνθρωπο, η συμπόνοια τους δεν αλλάζει και θα αποκαλυφθεί ξανά φυσικά σε ένα κατάλληλο περιβάλλον και με τους σωστούς ανθρώπους. Αυτή είναι μια ιδιότητα της ανθρώπινης φύσης. Οι ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης είναι έμφυτες και, φυσικά, μπορούν επίσης να αποκαλυφθούν ανά πάσα στιγμή και σε κάθε μέρος. Είναι πολύ φυσικές, πολύ αγνές και πολύ απλές. Επομένως, όταν κάποιος διαθέτει στην ανθρώπινη φύση του τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης, αυτό δεν προέρχεται από αυτά που του έμαθαν οι γονείς του ή η κοινωνία ούτε επηρεάζεται από οποιοδήποτε περιβάλλον· πρόκειται για τις έμφυτες ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης του.

Σε μερικούς ανθρώπους αρέσει να δίνουν. Πιστεύεις πως εκείνοι στους οποίους αρέσει να δίνουν πρέπει απαραίτητα να είναι και πλούσιοι; Πρέπει να είναι άνθρωποι που έχουν αντέξει τις πολλές φουρτούνες που έχει η ζωή και που είναι απογοητευμένοι από τον θνητό κόσμο; Είναι ανάγκη να είναι άνθρωποι που έχουν απολαύσει όλα τα πλούτη και τα μεγαλεία του κόσμου —και έχουν δει καθαρά όλα αυτά τα πράγματα— και τελικά αντιμετωπίζουν αδιάφορα τις απολαύσεις των υλικών αγαθών; Είναι απαραίτητο να είναι άνθρωποι που η προσωπικότητά τους είναι σχετικά ξέγνοιαστη και μεγαλόψυχη; Όχι, δεν χρειάζεται να είναι τέτοιοι. Ανάμεσα στους ανθρώπους που διαθέτουν στην ανθρώπινη φύση τους τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης, υπάρχει ένα είδος ανθρώπου που ζει ιδιαίτερα λιτά. Αν του πέσει ένας κόκκος ρυζιού την ώρα που τρώει, πρέπει να τον μαζέψει και να τον φάει, γιατί δεν αντέχει στη σκέψη ότι θα πάει χαμένος. Χρησιμοποιεί ελάχιστο νερό όταν πλένει τα δόντια του και το πρόσωπό του. Όταν παλιώνουν τα ρούχα του, δεν αντέχει να τα πετάξει· τα πλένει και συνεχίζει να τα φοράει. Όταν αγοράζει κάτι, σχεδιάζει και διαμορφώνει προϋπολογισμό με προσοχή, και παίρνει πράγματα φθηνά εφόσον είναι αποδεκτής ποιότητας. Άραγε, το ότι ένας τέτοιος άνθρωπος ζει τόσο λιτά σημαίνει ότι είναι τσιγκούνης; (Όχι.) Ένας άνθρωπος αυτού του είδους είναι ιδιαίτερα λιτός όσον αφορά τον εαυτό του, αλλά για τους άλλους δεν είναι τσιγκούνης. Για παράδειγμα, όταν βλέπει κάποιον να ζει μια δύσκολη ζωή, του δίνει κάποια δικά του πράγματα, όπως ρούχα ή οικιακές συσκευές. Κάποιοι λένε: «Μήπως είναι ένας άπορος που είναι φιλάνθρωπος;» Δεν είναι αυτό· απλώς νιώθει μεγάλο οίκτο για τους άλλους, οπότε θέλει πάντα να τους βοηθήσει. Στην πραγματικότητα, ο ίδιος δεν είναι εύπορος ούτε πλούσιος και, όταν παρέχει βοήθεια στους άλλους, δεν επιδιώκει κάτι. Απλώς έχει τέτοιου είδους ανθρώπινη φύση· του αρέσει πολύ να βοηθά τους άλλους και αυτή είναι επίσης η αρχή της διαγωγής του. Είναι κι αυτή μια ιδιότητα της ανθρώπινης φύσης; (Ναι.) Η βασική αρχή ενός τέτοιου είδους ανθρώπου για το πώς μεταχειρίζεται τους άλλους είναι να βοηθά όταν πρέπει να βοηθήσει και να συμπονάει όταν πρέπει να συμπονέσει. Όταν άλλοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν δυσκολίες, εκείνος προσφέρει την αγάπη του και τους βοηθά με πρακτικές ενέργειες· όταν άλλοι δεν έχουν κάποια πράγματα, εκείνος τους δίνει από τα δικά του. Μέσα στις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης του, υπάρχει πάντα μια τέτοια προθυμία· μπορούν πάντα να γεννηθούν αυτές οι σκέψεις μέσα του, ή εκείνος μπορεί πάντα να αισθανθεί τον πόνο των ανθρώπων γύρω του οι οποίοι χρειάζονται βοήθεια και συμπόνοια. Αυτό δεν σημαίνει ότι εργάζεται μέσα του η συνείδησή του; (Ναι.) Μια τέτοια ιδιότητα της ανθρώπινης φύσης δεν καθορίζεται από την προσωπικότητα, αλλά είναι αποτέλεσμα της λειτουργίας της συνείδησης. Έτσι, αυτός ο άνθρωπος έχει αυτήν τη νοοτροπία, ή αυτήν την ιδιότητα της ανθρώπινης φύσης, δηλαδή την προθυμία να βοηθά τους άλλους. Όταν οι άνθρωποι χρειάζονται βοήθεια και του τη ζητούν, εκείνος όχι μόνο συμπονά, αλλά και βοηθά ειλικρινά· ακόμα κι αν αυτό του στοιχίσει λίγο από τον χρόνο του και χρειαστεί να τους δώσει κάποια πράγματα, είναι πρόθυμος. Αυτή η προθυμία βασίζεται, αν μη τι άλλο, στην καλοσύνη που διαθέτει κάποιος στην ανθρώπινη φύση του. Αν κάποιος δεν έχει καλοσύνη στην ανθρώπινη φύση του, απ’ τη μία δεν θα έχει την υποκειμενική προθυμία να βοηθήσει τους άλλους και απ’ την άλλη δεν θα νιώσει συμπόνοια όταν του ζητηθεί βοήθεια ούτε θα βοηθήσει τους ανθρώπους με ειλικρίνεια. Αν κάποιος δεν έχει αυτήν την ειλικρίνεια, θα κάνει απλώς τα τυπικά και θα ενεργήσει επιπόλαια απέναντί σου. Θα κάνει διστακτικά κάτι μικρό επειδή νοιάζεται για την υπόληψή του ή από ευγένεια, ή επειδή του δίνει κίνητρο κάποιο δικό του συμφέρον· αλλιώς, φοβάται ότι κάποια μέρα μπορεί να βρεθεί υπό τις διαταγές σου ή ότι κάποια μέρα μπορεί να σε χρειαστεί —υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους μπορεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα του να σε βοηθήσει. Κάποιος, όμως, που η ανθρώπινη φύση του έχει πραγματικά την ιδιότητα της καλοσύνης δεν είναι παθητικός ως προς το πώς βοηθάει τους ανθρώπους, πόσο μάλλον απρόθυμος ή διστακτικός· αντίθετα, αυτή η προθυμία υπάρχει έμφυτα μέσα στις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης του. Βοηθάει τους άλλους πρόθυμα, ειλικρινά και με δική του πρωτοβουλία. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι χρειάζεσαι τη βοήθειά του για κάτι. Όταν του ζητήσεις βοήθεια, θα σε συμπονέσει πολύ και θα σε βοηθήσει με μεγάλο ενθουσιασμό, ειλικρίνεια και προθυμία. Μπορεί να του εμπιστευτείς να χειριστεί κάτι για σένα ή να μεταφέρει ένα μήνυμα εκ μέρους σου, ή μπορεί να χρειάζεσαι κάποιο αντικείμενο —ό,τι βοήθεια κι αν χρειάζεσαι απ’ αυτόν, με λίγα λόγια, θα αντιμετωπίσει το ζήτημα ειλικρινά, σοβαρά και υπεύθυνα.

Οι άνθρωποι που διαθέτουν στην ανθρώπινη φύση τους τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης είναι πολύ σοβαροί και υπεύθυνοι όταν οι άλλοι τους εμπιστεύονται να χειριστούν κάποια πράγματα. Για παράδειγμα, αν ένας τέτοιος άνθρωπος πάει στην πόλη για μια δουλειά και κάποιος άλλος του ζητήσει να τον βοηθήσει να αγοράσει κάποια φάρμακα, θα σκεφτεί καθώς τα αγοράζει: «Να πάρω φάρμακα της δυτικής ή της Κινεζικής ιατρικής; Τα φάρμακα της δυτικής ιατρικής δρουν γρήγορα, αλλά προκαλούν δυσφορία στο στομάχι. Μήπως θα έχει παρενέργειες αν το πάρει; Σ’ αυτήν την περίπτωση, θα ρωτήσω αν υπάρχει κάποιο κινεζικό φάρμακο που είναι σχετικά αποτελεσματικό και δεν προκαλεί δυσφορία στο στομάχι». Βλέπεις, σκέφτεται τα πράγματα πολύ προσεκτικά. Όταν ένας άνθρωπος υπεύθυνος ο οποίος διαθέτει την ιδιότητα της καλοσύνης δέχεται να βοηθήσει κάποιον άλλον να χειριστεί κάτι, θα τον βοηθήσει ειλικρινά, σοβαρά και υπεύθυνα να επιλέξει αυτά που χρειάζεται. Μπορεί να μην είναι τόσο σοβαρός όταν χειρίζεται τα δικά του ζητήματα και, όταν αγοράζει πράγματα για τον εαυτό του, να αγοράζει απλώς εκείνα που φαίνονται εντάξει· όταν όμως χειρίζεται ζητήματα για άλλους, είναι ιδιαίτερα προσεκτικός και ιδιαίτερα υπεύθυνος. Σκέφτεται: «Αφού μου εμπιστεύτηκε αυτό το ζήτημα, σημαίνει ότι με εκτιμά πολύ· πρέπει να φροντίσω τα πράγματα σωστά γι’ αυτόν. Άσε που δεν είναι και καθόλου δύσκολο. Είναι πανεύκολο, παιχνιδάκι. Πρέπει να φροντίσω να μείνει ευχαριστημένος με ό,τι κάνω. Αλλά δεν ξέρω ποιο φάρμακο είναι κατάλληλο για εκείνον, και θέλει να αγοράσει γρήγορα κάποιο για να γιατρευτεί, οπότε θα του αγοράσω και ένα δυτικό και ένα κινέζικο». Όταν αγοράσει τα φάρμακα και τα φέρει πίσω, ο άλλος διαλέγει εκείνο που τυχαίνει να είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται. Βλέπεις, ό,τι κάνει το κάνει με την καρδιά του και με σοβαρότητα, οπότε το θέμα αντιμετωπίζεται υποδειγματικά. Όσο για κάποιον που είναι ανεύθυνος και δεν διαθέτει την ιδιότητα της καλοσύνης, απ’ την άλλη, αν του ζητήσεις να σε βοηθήσει αγοράζοντάς σου φάρμακα, θα δεχτεί κι αυτός, αλλά όταν πάει στο φαρμακείο, σου αγοράζει τυχαία κάποιο φάρμακο που ταιριάζει με την ασθένεια και γυρνάει. Τον ρωτάς πόσο πρέπει να παίρνεις κάθε μέρα και αν υπάρχουν αντενδείξεις, και σου λέει: «Δεν ξέρω. Διάβασε μόνος σου τις οδηγίες. Τέλος πάντων, πήγα και σου πήρα το φάρμακο». Τελικά, το δυτικό φάρμακο που αγόρασε δεν είναι κατάλληλο για αλλεργικούς, κι εσύ τυχαίνει να είσαι αλλεργικός. Έτσι, το φάρμακο αγοράστηκε τζάμπα και πρέπει ακόμα να πας μόνος σου να αγοράσεις άλλο. Εκείνος δεν φρόντισε να τακτοποιήσει το ζήτημα, και τώρα του χρωστάς και χάρη. Είσαι ευχαριστημένος μέσα σου; (Όχι.) Πώς ήταν ο χειρισμός αυτού του ζητήματος; Δεν ήταν καλός χειρισμός. Εμπιστεύτηκες τον λάθος άνθρωπο· δεν βρήκες τον σωστό άνθρωπο. Πρέπει να βρεις κάποιον που διαθέτει τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Αν ένας τέτοιος άνθρωπος είναι δύσκολο να βρεθεί, τότε, όταν εμπιστεύεσαι κάποιον να σε βοηθήσει με την αγορά φαρμάκων, πρέπει να του δώσεις μερικές παραπάνω οδηγίες και να του εξηγήσεις τα πράγματα ξεκάθαρα. Αν δεν του έδωσες οδηγίες, κι εκείνος που εμπιστεύτηκες είναι κάποιος που δεν έχει ανθρώπινη φύση, τότε σίγουρα ο χειρισμός του ζητήματος αυτού δεν θα είναι σωστός. Ακόμα κι αν αφήσουμε κατά μέρος τα πεταμένα λεφτά, θα του χρωστάς και χάρη. Αν βρεις κάποιον που διαθέτει ανθρώπινη φύση, θα προσπαθήσει με όλες του τις δυνάμεις να το τακτοποιήσει για σένα. Επειδή έχει ειλικρινή καρδιά και μπορεί να αναλάβει ευθύνη, και διαθέτει στην ανθρώπινη φύση του την ιδιότητα της καλοσύνης, όταν χειρίζεται θέματα για σένα, μπορεί να σε φροντίσει και να λάβει υπόψη του την κατάσταση για λογαριασμό σου, και ν’ αγοράσει αυτά που χρειάζεσαι σε λογική τιμή. Αντίθετα, κάποιος που δεν έχει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης θα κάνει απλώς τα τυπικά και θα αντιμετωπίσει επιπόλαια οτιδήποτε χειριστεί για λογαριασμό σου. Θα τα λέει ωραία, αλλά όταν χειρίζεται το ζήτημα, δεν θα ρωτήσει καθόλου για την τιμή ούτε θα κάνει έρευνα αγοράς· απλώς θα σου αγοράσει κάτι τυχαία. Αν δεν συγκρίνεις αυτά τα δύο είδη ανθρώπων, φαίνεται λες και μπορούν κι οι δύο να χειριστούν τα πράγματα. Ωστόσο, όσοι έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης μπορούν να σε αφήσουν ικανοποιημένο όταν χειριστούν κάτι για σένα. Έχουν τις εκδηλώσεις της ανθρώπινης φύσης· μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες σου και να λάβουν υπόψη τα πράγματα για λογαριασμό σου. Έχουν αυτού του είδους την ειλικρίνεια. Αυτό αποδεικνύει ότι είναι καλοσυνάτοι, ότι είναι αληθινά ανθρώπινα όντα και αξίζουν την εμπιστοσύνη σου. Από την άλλη, όταν εμπιστεύεσαι κάποιον που δεν έχει τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης για να χειριστεί κάτι, δεν θα το χειριστεί καλά. Ακόμα κι αν πού και πού φροντίζει καλά τα πράγματα, δεν το κάνει με ειλικρίνεια —είναι απλώς σύμπτωση. Λες: «Πολύ καλό ήταν αυτό το φάρμακο. Ένιωσα καλύτερα πολύ γρήγορα απ’ τη στιγμή που το πήρα». Και να μην το είχες πει αυτό, δεν θα υπήρχε πρόβλημα, αλλά τώρα που το είπες, αυξάνεται το χρέος της ευγνωμοσύνης σου απέναντί του. Είναι προφανές ότι πήγε να κάνει μια δικιά του δουλειά, αλλά και πάλι πρέπει να σου πει: «Βλέπεις; Έκανα τη διαδρομή ειδικά για σένα». Θα σου ζητήσει μια χάρη κι εσύ δεν θα μπορείς να ξεπληρώσεις αυτό το πενιχρό χρέος της ευγνωμοσύνης για το υπόλοιπο της ζωής σου· ουσιαστικά, έχεις πέσει στην παγίδα ενός κακού δαίμονα. Κάποιος που έχει ανθρώπινη φύση, όμως, δεν θα σου ζητήσει χάρες, όσο καλά κι αν χειρίστηκε κάποιο ζήτημα για σένα. Όταν του εκφράζεις τις ευχαριστίες σου, απαντά: «Δεν ήταν και κάτι το ιδιαίτερο. Στον δρόμο μου ήταν». Βλέπεις, λέει μόνο την αλήθεια. Στην πραγματικότητα, ήδη τα πήγε πολύ καλά και σε βοήθησε πολύ. Ακόμα και οι πιο κοντινοί σου άνθρωποι μπορεί να μη σου φερθούν έτσι, αλλά κάποιος που διαθέτει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης μπορεί να κάνει πράγματα που δεν μπορούν να κάνουν ούτε οι αγαπημένοι σου. Χειρίζεται το ζήτημα πολύ καλά και δεν επιζητά τίποτα σε αντάλλαγμα. Πάντα νιώθεις ότι του χρωστάς χάρη, οπότε καμιά φορά του δίνεις φρούτα ή κάτι άλλο, και πάντα τον έχεις στο μυαλό σου όταν προκύπτει κάτι καλό. Αλλά εκείνος στο μυαλό του δεν το βλέπει ως κάτι σημαντικό, καθώς αισθάνεται ότι η βοήθεια που σου έδωσε δεν χρειάστηκε ουσιαστικά την παραμικρή προσπάθεια από την πλευρά του και ήταν κάτι πολύ φυσιολογικό. Σου λέει επίσης ότι, αν χρειαστείς βοήθεια στο μέλλον, θα σε βοηθήσει και πάλι. Βλέπεις, δεν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους; (Ναι, υπάρχουν.) Θα σου πω το εξής: αυτοί που έχουν ανθρώπινη φύση διαθέτουν τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης, και αυτού του είδους οι άνθρωποι είναι, ανά πάσα στιγμή, οι πιο αξιόπιστοι. Μόνο άνθρωποι σαν αυτούς είναι αξιόπιστοι, επειδή έχουν κάποιο όριο στις πράξεις τους. Ο λόγος για τον οποίο έχουν όριο στις πράξεις τους είναι ότι διαθέτουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης όπως είναι η εντιμότητα και η καλοσύνη.

Όσον αφορά τους ανθρώπους που δεν έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, ακόμα κι αν πρόκειται για κάποιον που δεν έχεις προσβάλει ποτέ σου, μόλις κάνεις οτιδήποτε αφορά τα συμφέροντά του, θα ψάξει να βρει ευκαιρία να σε εκδικηθεί. Αντίθετα, όταν πρόκειται για κάποιον που έχει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, ακόμα κι αν τον έχεις πληγώσει στο παρελθόν ή αν έχεις βλάψει τα συμφέροντά του, σε καμία περίπτωση δεν θα σε μισήσει ούτε θα σε εκδικηθεί. Ακόμα κι αν σου μιλάει με μια κάπως άσχημη στάση ή αν τα λόγια του ακούγονται λίγο σκληρά, ή σου κάνει και λίγη διάλεξη, αυτές είναι κανονικές εκδηλώσεις που πηγάζουν από την ανθρώπινη φύση —σε καμία περίπτωση δεν θα προσπαθεί παντοτινά να σε εκδικηθεί ούτε θα σε μισεί για πάντα όπως θα έκανε ένας κακός άνθρωπος. Πάνω σε τι βασίζεται αυτό; Βασίζεται στο όριο που έχει για τη διαγωγή του. Ακριβώς επειδή έχει συνείδηση και λογική, και διαθέτει στην ανθρώπινη φύση του τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης, δεν θα υπερβεί ποτέ το όριο της διαγωγής του. Αν κάποιος τον προσβάλει, ακόμα κι αν θελήσει να εκδικηθεί, η συνείδησή του δεν θα τον αφήσει με τίποτα. Αν εξοργιστεί, θα πει απλώς κάποια λόγια θυμού για να ξεσπάσει λίγο, και τέλος. Δεν θα κάνει απολύτως τίποτα για να εκδικηθεί. Αυτή είναι η ιδιότητα ενός ανθρώπου που έχει ανθρώπινη φύση. Βλέπεις, κάποιοι άνθρωποι, ακόμα κι αν δεν έχουν προσβληθεί, θέλουν και πάλι να βασανίζουν τους άλλους· θέλουν να ανταγωνίζονται τους άλλους και να μαλώνουν μαζί τους, κι αναρωτιούνται συνέχεια πώς να μηχανορραφήσουν εναντίον τους πίσω από την πλάτη τους. Κι αυτή είναι μια ιδιότητα της ανθρώπινης φύσης —είναι η ιδιότητα που έχουν στην ανθρώπινη φύση τους οι κακοί δαίμονες και οι κακοί διάβολοι. Αντίθετα, κάποιος που διαθέτει τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης στην ανθρώπινη φύση του δεν καταφέρνει να βασανίσει τους άλλους. Αν ήταν να κάνει τέτοια πράγματα, θα τον επέπληττε και θα τον πειθαρχούσε η συνείδησή του. Ακόμα κι αν δεν τον πειθαρχήσει ο Θεός, κι αν δεν τον επιπλήξει το Άγιο Πνεύμα κι αν δεν τον επιπλήξουν οι αδελφοί και οι αδελφές, τον κρατά υπό έλεγχο η συνείδησή του. Όταν κάποιος συγκρατείται από τη συνείδησή του, δεν το παρακάνει στις πράξεις του και έχει ένα όριο για ό,τι κάνει. Ακόμα κι αν τον προσβάλεις, τον πληγώσεις ή κάνεις μάλιστα κάτι που είναι υπερβολικό, δεν θα θελήσει να λογαριαστεί μαζί σου. Στη χειρότερη, απλώς θα σε αποφεύγει και θα σε αγνοεί, και δεν θα έχει επαφές μαζί σου, δεν θα αλληλεπιδρά ούτε θα εργάζεται μαζί σου. Αλλά σίγουρα δεν θα σου κάνει κακό ούτε θα προσπαθήσει να σε καταστρέψει· δεν θα μηχανορραφήσει εναντίον σου πίσω από την πλάτη σου ούτε θα χρησιμοποιήσει τακτικές για να σε παγιδέψει —σε καμία περίπτωση δεν θα κάνει τέτοια πράγματα. Κοίταξε να δεις ποιοι από τους γύρω σου είναι τέτοιου είδους άνθρωποι· αυτοί είναι καλοί άνθρωποι, ύψιστης ποιότητας. Μπορείς να νιώθεις τελείως άνετα όταν αλληλεπιδράς μαζί τους. Ακόμα κι αν τους πληγώσεις σε σημείο να καταρρακωθούν εντελώς, το πολύ πολύ να σε μισήσουν μέσα τους, να μη θέλουν να σου δίνουν πια σημασία και να μη γίνουν ποτέ φίλοι σου, αλλά δεν θα μηχανορραφήσουν εναντίον σου ούτε θα ψάξουν να βρουν ευκαιρία να εκδικηθούν, πόσο μάλλον να πουν: «Ποτέ δεν είναι αργά για να πάρει ένας κύριος την εκδίκησή του». Αυτό είναι αληθινή εντιμότητα και καλοσύνη. Δεν μπορείς με τίποτα να προσποιηθείς ότι έχεις καταφέρει να το πετύχεις αυτό· πρόκειται για μια αληθινή ιδιότητα της ανθρώπινης φύσης. Μόνο κάποιος που διαθέτει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης θα έχει τις σωστές αρχές και όρια για τη διαγωγή του. Καθώς αλληλεπιδράς και έρχεσαι σε επαφή μαζί του, θα μπορείς να παρατηρήσεις αυτές τις συμπεριφορές και εκδηλώσεις, καθώς και αυτές τις φυσικές αποκαλύψεις της ανθρώπινης φύσης του.

Επειδή η ταξινόμηση κάθε ανθρώπου είναι διαφορετική, οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές αντιδράσεις απέναντι σε διάφορα πράγματα. Βλέπεις, όταν αυτοί οι κακοί άνθρωποι, αυτοί που έχουν μετενσαρκωθεί από διαβόλους, εκμεταλλεύονται τους άλλους, πώς αντιδρούν στην περίπτωση που τους εκθέσει κάποιος; Θα πουν: «Ποιος δεν εκμεταλλεύεται τους άλλους; Γι’ αυτό δεν υπάρχουν οι άλλοι; Για να τους εκμεταλλευόμαστε. Πού είναι το κακό στο να εκμεταλλευτείς λιγάκι; Αν μπορείς να εκμεταλλευτείς για να κερδίσεις κάποιο όφελος και δεν το κάνεις, δεν είσαι ανόητος και χαζός;» Αυτή είναι η λογική ενός ληστή. Δεν έχει καμία επίγνωση της συνείδησης στην καρδιά του, κανένα αίσθημα ντροπής και καθόλου συναισθήματα ντροπής. Επειδή δεν έχει καθόλου συνείδηση, δεν έχει κανένα πρότυπο για να αξιολογήσει το θέμα της εκμετάλλευσης των άλλων. Η αρχή του είναι ότι πρέπει να εκμεταλλεύεσαι όποιον μπορείς για να αποκτήσεις κάποιο όφελος και, όταν το αποκτήσεις, σου ανήκει. Θα ήταν κρίμα να μην το εκμεταλλευόσουν και κάτι τέτοιο θα σε καθιστούσε ανόητο. Αυτή δεν είναι η λογική ενός ληστή; Και πώς βλέπουν το ζήτημα της εκμετάλλευσης των άλλων εκείνοι που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα; Αν τους πεις: «Αυτό που κάνεις είναι εκμετάλλευση —δεν είναι καλό να εκμεταλλεύεσαι τους άλλους και δεν είναι καλό να τους χρωστάς κάτι», τι σκέφτονται; «Αυτό το όφελος μου ανήκει. Δεν τους χρωστάω τίποτα αν τους εκμεταλλευτώ. Και τι πειράζει να εκμεταλλευόμαστε; Το να μπορεί κανείς να εκμεταλλεύεται τους άλλους είναι μια δεξιότητα· αν δεν έχεις αυτήν τη δεξιότητα, θα βγεις χαμένος». Αυτή είναι η λογική ενός καθάρματος. Δεν έχει όρια, δεν έχει αίσθημα ντροπής, δεν έχει συναισθήματα ντροπής, πόσο μάλλον το παραμικρό αίσθημα συνείδησης. Δεν έχει κανένα πρότυπο για να κρίνει τίποτα. Ακόμα κι αν του πεις ποιο είναι το σωστό πρότυπο, δεν το θεωρεί πρότυπο και δεν ξέρει ότι αυτό το πρότυπο είναι σωστό. Δεν έχει τον ορθολογισμό ενός κανονικού ανθρώπου και δεν μπορεί να ξεχωρίσει το ορθό από το εσφαλμένο. Περνάει όλη τη μέρα μέσα στη σύγχυση· τίποτα απ’ αυτά που λες δεν μπορεί να του ξεκαθαρίσει τα πράγματα ή να τον κάνει να καταλάβει. Δεν είναι παρά ένας μπερδεμένος άνθρωπος. Ωστόσο, όσοι έχουν συνείδηση και λογική διαθέτουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Αν εκμεταλλευτούν κάποιον χωρίς να το θέλουν και τους το επισημάνεις, τότε θα σαστίσουν μέσα τους και θα κοκκινίσουν: «Τον εκμεταλλεύτηκα; Πώς δεν το κατάλαβα; Και να μου το επισημαίνει κάποιος άλλος· τι ντροπιαστικό!» Θα πουν: «Όσο κι αν τον εκμεταλλεύτηκα, πρέπει να τον αποζημιώσω στο ακέραιο. Θα μπορούσα μάλιστα να βάλω και κάποιον τόκο». Πρέπει να βρουν τρόπο να περισώσουν την κατάσταση. Δεν επιθυμούν να αποκτήσουν τη φήμη ότι τους αρέσει πολύ να εκμεταλλεύονται τους άλλους. Αν γινόταν κάτι τέτοιο, θα ένιωθαν απόλυτη ντροπή. Γι’ αυτό, όταν κάποιος επισημάνει όντως το πρόβλημά τους, δεν θα προσπαθήσουν να δικαιολογηθούν —δεν θα πουν: «Δεν τον εκμεταλλεύτηκα ούτε ήθελα να το κάνω». Δεν θα χρησιμοποιήσουν αυτού του είδους τη λογική ενός καθάρματος για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και να δικαιολογηθούν. Επειδή έχουν ένα στοιχείο εντιμότητας μέσα τους, μόλις το αναφέρει κάποιος, θα το αντιμετωπίσουν σωστά, θα κάνουν ό,τι μπορούν για να επανορθώσουν και να αποζημιώσουν το άλλο άτομο, και δεν θα ξανακάνουν ποτέ κάτι τέτοιο· αν το κάνουν, θα χαστουκίσουν τον εαυτό τους. Θεωρούν ταπεινωτικό να εκθέσει κάποιος αυτό που έκαναν, και να τους επικρίνουν τώρα οι άλλοι πίσω από την πλάτη τους και να τους κατσαδιάσουν κατά πρόσωπο. Δεν έχουν πού να κρύψουν τη ντροπή τους και εύχονται να ανοίξει η γη να τους καταπιεί. Θα προτιμούσαν να είχε περάσει όλη τους η ζωή χωρίς να συμβεί κάτι τέτοιο. Επειδή έχουν συνείδηση, μόλις εκμεταλλευτούν τους άλλους, νιώθουν ντροπή στην καρδιά τους. Ντρέπονται πολύ να δικαιολογηθούν, καθώς νιώθουν ότι αυτό που έκαναν είναι πολύ ντροπιαστικό, οπότε μένουν βουβοί, χωρίς να έχουν τίποτα να πουν για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους· θέλουν μόνο να αποζημιώσουν την άλλη πλευρά. Άνθρωποι σαν αυτούς διαφέρουν από τους κακούς ανθρώπους και τους διαβόλους. Όσο ντροπιαστικά κι αν είναι αυτά που κάνουν οι διάβολοι, εκείνοι δεν ντρέπονται καθόλου. Αυτοί που έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, όταν ακούνε τέτοια πράγματα, κοκκινίζουν αμέσως: «Το ξέρουν τόσοι άνθρωποι. Πόσο εξευτελιστικό!» Νιώθουν αμηχανία και απόλυτη ντροπή, και μέσα τους έχουν ιδιαίτερη στενοχώρια και ανησυχία. Βλέπεις, βαθιά μέσα τους, οι άνθρωποι της κάθε ταξινόμησης έχουν διαφορετικές απόψεις και στάσεις απέναντι στο ίδιο ζήτημα. Λόγω των διαφορών στις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης τους, τα διάφορα είδη ανθρώπων έχουν διαφορετικές στάσεις απέναντι στο ίδιο ζήτημα. Αν κάποιος έχει συναισθήματα ντροπής, αυτό αποδεικνύει ότι έχει και αίσθημα ντροπής, το οποίο με τη σειρά του αποδεικνύει ότι διαθέτει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Αντίθετα, αν κάποιος δεν έχει αίσθημα ντροπής και, αφότου διαπράξει κακές πράξεις και κάνει ντροπιαστικά πράγματα, προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του με επιχειρήματα ή ακόμα κι αρνείται να παραδεχτεί αυτά που έκανε και το παίζει ανήξερος, είναι κάποιος που δεν έχει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Οι άνθρωποι που δεν έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, αν μη τι άλλο, δεν είναι έντιμοι και καλοσυνάτοι· δεν έχουν ανθρώπινη φύση ή λογική, και δεν αξίζουν να ονομάζονται άνθρωποι. Όταν οι κακοί άνθρωποι και οι διάβολοι κάνουν κακά πράγματα και διαπράττουν κακές πράξεις, και οι εχθροί τους τους κουνάνε το δάχτυλο και τους προσβάλλουν, εκείνοι τους επιστρέφουν τις προσβολές, νομίζοντας ότι είναι απολύτως δικαιολογημένο να το κάνουν αυτό. Κάνουν μάλιστα ό,τι είναι δυνατόν για να δικαιολογηθούν και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, κι εκφράζουν διεστραμμένη λογική λες και είναι στ’ αλήθεια ορθή, και μιλάνε με θράσος και χωρίς σταματημό —πολύ απλά, δεν χαμπαριάζουν από λογική και είναι εντελώς ξεδιάντροποι! Όσο για εκείνους που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα, όταν εκμεταλλεύονται άλλους ανθρώπους και επικρίνονται γι’ αυτό, νιώθουν αδικημένοι μέσα τους και κάνουν ό,τι μπορούν για να βρουν δικαιολογίες και λόγους. Όταν δικαιολογούνται, επίσης, είναι φαφλατάδες και μιλάνε ασταμάτητα, και, όπως οι κακοί άνθρωποι, δεν έχουν καθόλου συναισθήματα ντροπής. Επειδή είναι ζώα χωρίς επίγνωση της συνείδησης και είναι όλη μέρα σε σύγχυση χωρίς να μπορούν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος σε κανένα ζήτημα, δεν έχουν καμία επίγνωση σε σχέση μ’ αυτά τα πράγματα· προβάλλουν κάποιες αληθοφανείς δικαιολογίες για να προσπαθήσουν να ωραιοποιήσουν ό,τι έκαναν και μετά θεωρούν ότι το ζήτημα έχει λήξει. Δεν θεωρούν ότι πρόκειται για πρόβλημα της διαγωγής τους· πιστεύουν ότι αρκεί να προβάλουν αρκετές δικαιολογίες και λόγους, ώστε να αποφύγουν την ευθύνη και να μη μάθει κανείς τι έκαναν. Θα εξαπατήσουν τον εαυτό τους και θα σκεφτούν: «Έχει ήδη λήξει το ζήτημα. Ποτέ δεν έκανα κάτι τέτοιο, ποτέ δεν έκανα αυτό το λάθος. Μη νομίζετε ότι είμαι κακός άνθρωπος. Εγώ, πάντως, δεν είμαι απ’ αυτούς που εκμεταλλεύονται τους άλλους. Κοιτάξτε πόσο καλόκαρδος και καλοσυνάτος είμαι, και πόση κατανόηση δείχνω προς τους άλλους!» Βλέπεις, αυτός είναι ένας άνθρωπος μπερδεμένος. Μόνο οι άνθρωποι που διαθέτουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης έχουν μεγάλη ευαισθησία απέναντι σε ζητήματα σαν κι αυτό, τα οποία αφορούν την αξιοπρέπεια. Ακόμα κι αν δεν ξέρει κανείς αυτό που έχουν κάνει, αν το συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι, θα νιώθουν μέσα τους ανησυχία κι ενοχές, και θα νιώθουν ακόμα και ότι τους παρακολουθούν. Αν λίγοι άνθρωποι που τους ξέρουν καλά μάθουν όντως αυτό που έκαναν, εκείνοι θα ανησυχήσουν ακόμα περισσότερο και θα ντρέπονται τόσο πολύ που δεν θα προσπαθήσουν καν να δικαιολογηθούν. Θα κάνουν ό,τι μπορούν για να επανορθώσουν γρήγορα και δεν θα ξανακάνουν ποτέ κάτι τέτοιο, γιατί θα το θεωρούν υπερβολικά ντροπιαστικό! Αυτές είναι οι διαφορετικές εκδηλώσεις πάνω στο ίδιο ζήτημα από ανθρώπους που ανήκουν σε τρεις διαφορετικές ταξινομήσεις.

Μόλις τώρα αναφέραμε ότι οι άνθρωποι που έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης συνήθως μεταχειρίζονται τους άλλους με βάση κάποιες αρχές. Όταν αναφέρουν τις περιστάσεις κάποιου ή δίνουν πληροφορίες γι’ αυτές, ή όταν αξιολογούν κάποιον, μπορούν να τον δουν και να τον μεταχειριστούν βασισμένοι στην έντιμη και καλοσυνάτη ανθρώπινη φύση τους. Ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνουν την αλήθεια, δεν παύουν να έχουν κάποια βασικά όρια. Για παράδειγμα, έναν μέσο άνθρωπο θα τον αξιολογήσουν ως εξής: «Δεν έχει κάνει τίποτα κακό. Ζει μια αξιοπρεπή ζωή. Είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος στον κόσμο και μπορεί να θεωρηθεί άδολος». Βλέπεις, θα αξιολογήσουν σωστά τον μέσο άνθρωπο με βάση τη δική τους συνείδηση. Μπορούν ακόμα και να μεταχειριστούν και να αξιολογήσουν σωστά εκείνους που στο παρελθόν τούς έχουν προσβάλει, τους έχουν πληγώσει ή έχουν βλάψει τα συμφέροντά τους. Αυτό αποκαλύπτει ακόμα περισσότερο τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης που έχουν αυτοί οι άνθρωποι στην ανθρώπινη φύση τους. Με άλλα λόγια, μπορούν να αξιολογήσουν σωστά τον μέσο άνθρωπο —αν είναι καλός, είναι καλός και, αν δεν είναι καλός, έτσι το λένε κι αυτοί. Αν τους ζητηθεί να πουν ψέματα, δεν μπορούν να το κάνουν· θεωρούν πως κάτι τέτοιο θα πήγαινε κόντρα στη θέλησή τους. Απλώς τα λένε όλα όπως είναι, λένε τα πράγματα με το όνομά τους. Μπορούν επίσης να ενεργούν σύμφωνα με αυτήν την αρχή απέναντι σε ανθρώπους που τους έχουν προσβάλει. Ακόμα κι αν υπάρχει κάποιος που δεν τους αρέσει ή που βρίσκουν αποκρουστικό, σε περίπτωση που τους ζητηθεί να δώσουν αναφορά γι’ αυτόν τον άνθρωπο ή να τον αξιολογήσουν, θα προτιμούσαν να μην πάρουν θέση. Θα πουν: «Φοβάμαι ότι η αξιολόγησή μου γι’ αυτόν τον άνθρωπο δεν θα ήταν αντικειμενική, επειδή έχω προσωπικές πικρίες και μνησικακίες εναντίον του, οπότε απέχω. Μπορείτε να τον κρίνετε με βάση την αξιολόγηση που έχουν δώσει όλοι οι άλλοι γι’ αυτόν». Αυτό είναι ουσιαστικά κάτι που μπορούν να πετύχουν όσοι έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Ειδικότερα, όταν κάποιος που έχει υψηλή θέση μπορεί ακόμα να μεταχειρίζεται δίκαια τους άλλους, αυτό αποκαλύπτει ακόμα περισσότερο τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης του. Το πώς μεταχειρίζεται τους άλλους όταν έχει θέση είναι αυτό που επιτρέπει πραγματικά στους άλλους να δουν καθαρά αν διαθέτει στην ανθρώπινη φύση του τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης. Όταν κάποιος δεν έχει θέση, δείχνει ικανός να μεταχειρίζεται δίκαια τους άλλους και κάνει σχετικά αντικειμενικές αξιολογήσεις για αυτούς. Αυτό από μόνο του μπορεί να μη σημαίνει τίποτα· όταν όμως αποκτήσει θέση, δείτε πώς μεταχειρίζεται όσους τον έχουν προσβάλει ή τον έχουν πληγώσει και πώς μεταχειρίζεται εκείνους που στο παρελθόν τον έχουν αποκλείσει ή ακόμα και τον έχουν καταπιέσει επίτηδες. Αυτοί που διαθέτουν στ’ αλήθεια ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, επειδή στην ανθρώπινη φύση τους έχουν εντιμότητα και καλοσύνη, μπορούν όταν έχουν θέση να μεταχειρίζονται σωστά αυτούς που στο παρελθόν τούς έχουν προσβάλει, που τους έχουν πληγώσει ή ακόμα και τους έχουν καταπιέσει επίτηδες. Ίσως, όταν δεν κατανοούν την αλήθεια, να μη μπορούν να μεταχειρίζονται τους ανθρώπους με απόλυτη ακρίβεια σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, αλλά έχουν επίσης τα δικά τους όρια και αρχές ως προς το πώς μεταχειρίζονται τους ανθρώπους. Για παράδειγμα, στην εκκλησία, αν οι άλλοι αδελφοί και αδελφές εκλέξουν έναν συγκεκριμένο άνθρωπο ως υποψήφιο ή ως επικεφαλής, και τυχαίνει να πρόκειται για κάποιον που τους έχει προσβάλει στο παρελθόν, σίγουρα δεν θα παρέμβουν επίτηδες στις εκλογές ούτε θα τις εμποδίσουν επίτηδες όταν δουν ότι όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές λένε πως αυτός ο άνθρωπος δεν είναι κακός και έχει αλλάξει. Μπορεί προσωπικά να μη συμπαθούν πολύ αυτόν τον άνθρωπο, αλλά αν τον χρησιμοποιεί ο οίκος του Θεού και αν τον εκλέξουν οι αδελφοί και οι αδελφές, θα χειριστούν τα πράγματα σύμφωνα με τους τύπους και θα ενεργήσουν σύμφωνα με τις αρχές, σε περιπτώσεις όπου δεν έχουν δει απολύτως καθαρά αυτόν τον άνθρωπο. Σε καμία περίπτωση δεν θα μεταχειριστούν άδικα τον συγκεκριμένο άνθρωπο επειδή έχουν προσωπικές πικρίες απέναντί του ούτε θα τον εκφοβίσουν ή θα τον βασανίσουν επίτηδες. Ενίοτε, εξαιτίας των διεφθαρμένων διαθέσεών τους ή της αδυναμίας της ανθρώπινης φύσης τους, μπορεί —σε εξαιρετικές συνθήκες— να του επιτεθούν λεκτικά με πράγματα που δεν πρέπει να λέγονται, επειδή όλοι έχουν διεφθαρμένες διαθέσεις και κανείς δεν είναι άψογος. Ωστόσο, μπορούν να τηρήσουν βασικές αρχές· δηλαδή, δεν πρόκειται να βάλουν στο στόχαστρο, να καταπιέσουν ή να εκδικηθούν ανθρώπους με τους οποίους έχουν εχθρική σχέση μόνο και μόνο επειδή οι ίδιοι έχουν θέση. Αν αυτό συμβεί καμιά φορά, στη συνέχεια θα τους κατηγορήσει η συνείδησή τους. Θα τους πει: «Ήταν λάθος να το κάνεις αυτό. Τώρα που έχεις θέση, χρησιμοποίησες τη δύναμη που διαθέτεις για να εκδικηθείς αυτούς τους ανθρώπους —αυτό είναι ανάρμοστο!» Θα κάνουν αυτοκριτική, θα τους κατηγορήσει η συνείδησή τους και, επιπλέον, η λογική τους θα τους συγκρατήσει από το να καταπιέσουν άλλους και να πάρουν εκδίκηση, και θα ρυθμίσει τη συμπεριφορά τους, υπενθυμίζοντάς τους συνεχώς: «Αυτό είναι ανάρμοστο». Έτσι, θα μιλούν με μέτρο και δεν θα το παρακάνουν στις πράξεις τους. Αυτές είναι μερικές στοιχειώδεις εκδηλώσεις ανθρώπων που έχουν τη συνείδηση και τη λογική της κανονικής ανθρώπινης φύσης ως προς το πώς μεταχειρίζονται τους άλλους. Ακόμα κι αν θέλουν για λίγο να ενεργήσουν με βάση την ψυχική τους διάθεση για να στοχεύσουν ανθρώπους προς τους οποίους έχουν μνησικακία ή ανθρώπους που τους έχουν βλάψει στο παρελθόν, και ακόμα κι αν άλλοι θεωρήσουν ότι είναι απόλυτα λογικό να πάρουν τώρα εκδίκηση, παραμένουν μετρημένοι σε ό,τι κάνουν και έχουν ένα όριο, το οποίο δεν πρόκειται να ξεπεράσουν με τίποτα. Αν μπορούσαν να ξεπεράσουν τα όριά τους και να εκδικηθούν με οργή, δεν θα ήταν άνθρωποι που στην ανθρώπινη φύση τους διαθέτουν τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης. Ακριβώς επειδή έχουν τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης και ζουν εντός της κανονικής ανθρώπινης φύσης, νιώθουν επίσης μίσος και οργή απέναντι σε αυτούς που τους έχουν πληγώσει και θέλουν επίσης να εκδικηθούν. Ωστόσο, επειδή η ανθρώπινη φύση τους διαθέτει τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης, και επειδή τους συγκρατούν και τους ρυθμίζουν η συνείδηση και η λογική τους, όταν θέλουν να εκδικηθούν κάποιον, θα τους επιπλήξει η συνείδησή τους και θα τους ελέγξει η λογική τους. Θα σκεφτούν: «Ξέχνα το. Θα ήταν ανάρμοστο. Αυτό που έκανε στο παρελθόν δεν με πλήγωσε ιδιαίτερα. Ακόμα κι αν τον εκδικηθώ τώρα, δεν θα λυθεί κανένα πρόβλημα». Θα χρησιμοποιήσουν ορθολογικά μέσα για να ασκήσουν έλεγχο και να συγκρατήσουν τον εαυτό τους, ενώ ταυτόχρονα θα μεταπείσουν και θα λογικεύσουν τον εαυτό τους. Αν, επιπλέον, κατανοήσουν και κάποιες αλήθειες, τότε η συμπεριφορά τους σ’ αυτήν την πτυχή θα γίνει ακόμα καλύτερη και θα συμμορφώνεται περισσότερο με τις αλήθεια-αρχές. Με λίγα λόγια, όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίζονται τους άλλους, θα αποκαλύπτουν κατά καιρούς στην ανθρώπινη φύση τους τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης, και συχνά θα αποκαλύπτουν κάποιες σκέψεις και συμπεριφορές που καθοδηγούνται από ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Αυτό που τους ακούς συχνά να λένε είναι το εξής: «Ξέχνα το. Αν πέσω στο επίπεδό του, δεν θα γίνω το ίδιο μ’ αυτόν; Εξάλλου, ό,τι έγινε έγινε. Ενήλικες είμαστε· έχει νόημα να ανταποδώσω με το ίδιο νόμισμα;» Θα έχουν κάποιες σκέψεις και κάποιες απόψεις που πηγάζουν από ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης και που θα τους συγκρατούν. Φυσικά, ισχύει και το ότι οι σκέψεις και οι απόψεις τους, που προκύπτουν υπό την καθοδήγηση της συνείδησης και της λογικής τους, ρυθμίζουν, συγκρατούν, ελέγχουν και περιορίζουν διαρκώς τα λόγια και τις πράξεις τους. Στη συνέχεια, αυτές οι σκέψεις να εκδικηθούν τους άλλους, που ξεπερνούν τα όρια της λογικής, θα εξασθενούν όλο και περισσότερο στην καρδιά τους. Καθώς θα δέχονται τη συνεχή διόρθωση απ’ τη συνείδηση και τη λογική, σε συνδυασμό με την επιδίωξη της αλήθειας και την όλο και μεγαλύτερη ωριμότητα που έρχεται με την ηλικία, οι σκέψεις και οι πράξεις των ανθρώπων που διαθέτουν στην ανθρώπινη φύση τους ιδιότητες όπως η εντιμότητα και η καλοσύνη —εφόσον οι ίδιοι επιδιώκουν την αλήθεια— θα γίνονται όλο και πιο θετικές, θα συμμορφώνονται όλο και περισσότερο με τις αλήθεια-αρχές και θα ρυθμίζονται όλο και περισσότερο. Δηλαδή, μέσα από αυτήν τη διαδικασία, οι άνθρωποι σιγά σιγά θα εγκαταλείψουν το μίσος, θα εγκαταλείψουν τις πικρίες και θα εγκαταλείψουν τα διάφορα προσωπικά προβλήματα που δημιουργούνται από τη δική τους στενόμυαλη σκέψη. Αν κάποιος απλώς διέπεται και συγκρατείται από τη συνείδηση και τη λογική, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι απλώς να εγκαταλείψει το μίσος και τις πικρίες, και να πει απλά: «Ξέχνα το, ανήκει στο παρελθόν». Αν, όμως, κάποιος μπορεί να επιδιώξει την αλήθεια και να κατανοήσει την αλήθεια, δεν θα περιοριστεί στο να ξεχάσει απλώς τα πράγματα και να τα αφήσει να περάσουν· αντίθετα, θα μπορεί να εφαρμόσει τις αλήθεια-αρχές και, καθοδηγούμενος από τη συνείδηση και τη λογική, να ζήσει πιο σωστά, και να χειρίζεται αυτά τα ζητήματα και να μεταχειρίζεται εκείνους απέναντι στους οποίους είχε διάφορες πικρίες με τον τρόπο που διδάσκει ο Θεός. Επομένως, μόνο αν κάποιος έχει βασικές αρχές για τη μεταχείριση των άλλων και σε αυτό το θεμέλιο κατανοεί επίσης την αλήθεια, μπορεί να εισέρχεται σταδιακά στην αλήθεια-πραγματικότητα και να ασκηθεί τελικά σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές.

Οι αρχές με τις οποίες μεταχειρίζονται τους άλλους οι άνθρωποι που διαθέτουν συνείδηση και λογική συγκρατούνται από τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης που βρίσκονται μέσα στην ανθρώπινη φύση τους. Επομένως, όσοι δεν διαθέτουν στην ανθρώπινη φύση τους αυτές τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης δεν έχουν καθόλου αρχές ως προς το πώς μεταχειρίζονται τους άλλους. Βλέπεις, όταν κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν καθόλου θέση, αν κάποιος τους πληγώσει ή τους περιφρονήσει και δεν είναι ικανοί να πάρουν εκδίκηση, τότε φαίνονται πολύ πειθήνιοι, λες και η διαγωγή τους χαρακτηρίζεται από αρκετή μεγαλοψυχία, και μπορεί να νιώσεις ότι είναι πολύ καλοί· δεν θα τους έχεις δει ποτέ να παίρνουν εκδίκηση από κανέναν που τους έχει προσβάλει, αλλά αυτό δεν μπορεί να καθορίσει ποια χαρακτηριστικά έχει στ’ αλήθεια η ανθρώπινη φύση τους. Πρέπει να κοιτάξεις πώς μεταχειρίζονται τους ανθρώπους όταν έχουν θέση, όταν μπορούν οι ίδιοι να ελέγχουν τον διάλογο και έχουν τη δύναμη να πάρουν τις αποφάσεις, δηλαδή αν τότε μπορούν να τους μεταχειρίζονται δίκαια, αν μπορούν να μεταχειρίζονται εκείνους που τους έχουν προσβάλει στο παρελθόν βασισμένοι στη συνείδηση και τη λογική, κι αν μπορούν να μεταχειρίζονται τους ανθρώπους σύμφωνα με κάποιες αρχές. Αυτό σου δείχνει πού πραγματικά ταξινομείται κάποιος. Εκείνοι που δεν έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης προσποιούνται ότι συμπεριφέρονται πολύ καλά όταν δεν έχουν θέση. Όταν δεν είναι ικανοί να πάρουν εκδίκηση ενάντια στους άλλους, δεν τολμάνε να την επιζητήσουν, αλλά μέσα τους θυμούνται κάθε προσβολή. Το μυαλό τους είναι γεμάτο μίσος, γεμάτο εκδίκηση και γεμάτο τρόπους να βασανίσουν τους ανθρώπους και να μηχανορραφήσουν εναντίον τους. Θα περιμένουν την κατάλληλη στιγμή και θα ψάξουν να βρουν ευκαιρίες για εκδίκηση, περιμένοντας να δουν εκείνους που τους έχουν προσβάλει στο παρελθόν να πέφτουν. Μόλις αποκτήσουν θέση και όταν έχουν εδραιώσει αυτήν τη θέση, η στάση τους απέναντι σε όσους τους έχουν προσβάλει στο παρελθόν ή με τους οποίους βρίσκονται σε διαμάχη είναι τελείως διαφορετική από τη στάση που θα τηρούσαν όσοι έχουν συνείδηση και λογική. Απλούστατα, πρέπει να πάρουν εκδίκηση και θα σπάσουν το κεφάλι τους για να βρουν τρόπους να την πάρουν. Δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν με τίποτα το μίσος τους ούτε να ξεχάσουν τις οποιεσδήποτε πικρίες. Δεν θα μοιάζουν καθόλου μ’ αυτούς που έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, οι οποίοι θα έλεγαν: «Ξέχνα το. Έχουν περάσει τόσα χρόνια. Μια χαρά είμαι, άσε που αυτό που έκανε δεν με πλήγωσε και ιδιαίτερα. Εξάλλου, τι θα πετύχω αν εκδικηθώ;» Δεν πρόκειται με τίποτα να πουν: «Ξέχνα το». Μέσα τους θα κρατάνε λογαριασμό. Όταν έχουν θέση, λένε: «Νόμιζες ότι ξέχασα το μίσος μου; Με προσέβαλες, με πλήγωσες και με καταπίεσες παλιότερα. Νόμιζες ότι όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν; Αδύνατο! Τώρα έχω θέση· τα πράγματα είναι διαφορετικά από πριν. Πώς είναι δυνατόν να μη σ’ εκδικηθώ; Θα χρησιμοποιήσω τη δύναμη που έχω για να σου δείξω τι μπορώ να κάνω, για να σε κάνω να καταλάβεις ότι δεν είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος!» Ο εσωτερικός τους κόσμος είναι γεμάτος μίσος, και το μυαλό τους είναι γεμάτο τρόπους για να πάρουν εκδίκηση και τρόπους για να μετατρέψουν την ήττα σε νίκη, σε μια προσπάθεια να καταφέρουν να μην ξεχάσει κανένας πόσο τρομεροί είναι και να μην τους εκφοβίζουν πια οι άνθρωποι όπως παλιά, αλλά αντίθετα να τους φοβούνται. Βλέπεις, δεν διαφέρει αυτό το είδος ανθρώπου από έναν που έχει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης; (Ναι.) Τι σκέφτεται συνέχεια μες στο μυαλό του; «Θα σου δείξω πόσο τρομερός είμαι. Θα σου δείξω ότι μαζί μου δεν μπορείς να παίζεις. Θα φροντίσω να με φοβάσαι κάθε φορά που με βλέπεις, και θα φροντίσω να μην τολμήσεις ποτέ ξανά να με εκφοβίσεις!» Πείτε Μου, πιστεύετε ότι μπορεί να ενεργήσει με βάση αυτές τις σκέψεις; (Ναι.) Σίγουρα μπορεί. Η καρδιά του είναι γεμάτη μίσος και, επιπλέον, η ταξινόμησή του είναι η ταξινόμηση ενός διαβόλου και δεν έχει κανένα πρότυπο με βάση το οποίο να μετρήσει αν είναι σωστός ή λανθασμένος αυτός ο τρόπος σκέψης. Όταν σκέφτεται έτσι, δεν έχει ούτε συνείδηση ούτε λογική να τον συγκρατήσει. Τίποτα δεν μπορεί να τον συγκρατήσει και να τον ρυθμίσει. Ενώ φουντώνουν και ξεχειλίζουν συνεχώς μέσα του αυτά τα μοχθηρά, φαύλα πράγματα, ταυτόχρονα συνεχώς μηχανορραφεί και ψάχνει ευκαιρίες για να κάνει αυτά που θέλει. Πλέον έχει θέση· ήρθε επιτέλους η ευκαιρία του. Πείτε Μου, νομίζετε ότι θα υποχωρήσει; Αποκλείεται να υποχωρήσει. Θα αρπάξει αυτήν την ευκαιρία και θα χρησιμοποιήσει τη δύναμη που έχει τώρα για να κάνει όλες του τις σκέψεις πραγματικότητα, κάνοντας εκείνους που τον έβλαψαν στο παρελθόν και τους εχθρούς του να τον φοβούνται, δείχνοντας σε όλους πόσο ικανός και άξιος είναι, ώστε όλοι αυτοί οι άνθρωποι να τον θαυμάζουν μέσα από την καρδιά τους, κι έτσι να έχει θέση στην καρδιά τους. Το επόμενο που θα κάνει είναι να φέρει αυτούς τους ανθρώπους σε δύσκολη θέση, και να τους καταπιέσει και να τους βάλει στο στόχαστρο με λόγια και πράξεις. Θα εξετάσει ποιος τον προσέβαλε στο παρελθόν και θα αναλογιστεί: «Πρέπει να τον στείλω για να κηρύξει το ευαγγέλιο στο πιο δύσκολο και επικίνδυνο μέρος που υπάρχει. Αν δεν θέλει να πάει, θα τον κλαδέψω. Αν και μετά από αυτό πάλι δεν πάει, θα τον δυσφημίσω και θα τον αποβάλω! Και όποιος τον υπερασπιστεί θα έχει το ίδιο τέλος!» Κάποιοι άνθρωποι τον προσέβαλαν στο παρελθόν και τώρα έχουν επιλεγεί ως επικεφαλής, αλλά είναι ακόμα υφιστάμενοί του. Αναλογίζεται: «Τι κήρυγμα μπορώ να κάνω για να καταστρέψω εντελώς το κύρος του; Αν έχει καλή συμπεριφορά και με ακούει σε όλα τα ζητήματα, θα κάνω μια νέα αρχή μαζί του. Αλλά αν είναι ανυπάκουος, και με σιχαίνεται και είναι δυσαρεστημένος μαζί μου, και μάλιστα θέλει να κάνει αναφορά για τα προβλήματά μου, θα πρέπει να του τα πω ένα χεράκι! Θα κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να αναγκάσω τους αδελφούς και τις αδελφές να τον απομακρύνουν και να τον απαλλάξουν απ’ τα καθήκοντά του, και να φροντίσω να μην μπορέσει ποτέ να αλλάξει τα πράγματα! Θα τον στείλω σε ένα αγρόκτημα να εργαστεί στα χωράφια ή να εκτρέφει γουρούνια. Αν συνεχίσει να μην ακούει, θα βρω το πιο επικίνδυνο μέρος για να πάει και να κάνει το καθήκον του, όπου μπορεί να τον συλλάβει η αστυνομία ανά πάσα στιγμή!» Είναι ήδη πολύ σοβαρό να έχει κανείς απλώς τέτοιες σκέψεις· ήδη αυτό ξεπερνά τα όρια. Το ότι μπορεί και σκέφτεται έτσι ήδη αποδεικνύει ότι πραγματικά δεν έχει την παραμικρή συνείδηση και λογική. Και αν μπορεί πραγματικά να κάνει τέτοια πράγματα, τότε εκτός από το ότι δεν έχει συνείδηση και λογική, έχει μέσα του και το στοιχείο μιας δαιμονικής φύσης. Η καρδιά του όχι μόνο δεν έχει ανθρώπινη φύση, αλλά περιέχει και μια δαιμονική φύση. Δεν είναι διάβολος; Όταν ένας άνθρωπος αυτού του είδους δεν έχει καμία θέση, είναι πολύ καλός στο να μεταμφιέζεται και να υπομένει πράγματα. Έχει μάθει καλά «να κοιμάται στα χαμόκλαδα και να πίνει χολή». Έχει πάρει μαθήματα από τις φράσεις «Ποτέ δεν είναι αργά για να πάρει ένας κύριος την εκδίκησή του» και «Έχεις μια ευκαιρία όσο είσαι ακόμα ζωντανός», καθώς και «Η καρδιά ενός πρωθυπουργού χωράει μέχρι και καράβι». Μέχρι τώρα ήταν μεταμφιεσμένος και, τελικά, αποκαλύπτεται το αληθινό του πρόσωπο. Τι είδους ρεμάλι είναι αυτό; Δεν είναι άνθρωπος, είναι διάβολος. Πήγαινε δες ποιοι άνθρωποι έχουν καλή συμπεριφορά όταν δεν έχουν θέση, αλλά αμέσως μόλις την αποκτήσουν μοιάζουν άλλοι άνθρωποι. Αμέσως ρωτάνε για το πού βρίσκονται όσοι τους έχουν προσβάλει και ποιες είναι οι περιστάσεις τους, καθώς και τι καθήκοντα κάνουν εκείνη τη στιγμή. Στη συνέχεια, ψάχνουν να βρουν ευκαιρίες για να προκαλέσουν προβλήματα σ’ αυτούς τους ανθρώπους και να φουσκώσουν τα ζητήματά τους, και τους κυνηγάνε μέχρι να γίνουν πειθήνιοι και να παραδοθούν σ’ αυτούς, και τότε θεωρούν ότι έχει γίνει καλά το έργο της εκκλησίας. Άνθρωποι σαν αυτούς είναι κακοί δαίμονες και πρέπει να απαλλαχθούν γρήγορα απ’ τα καθήκοντά τους. Αν δεν απαλλαχθούν, θα υποφέρεις κι εσύ μαζί με τους άλλους. Αργά ή γρήγορα θα βάλουν κι εσένα στο στόχαστρο.

Τι είδους άνθρωπος πρέπει να εκλεγεί επικεφαλής εκκλησίας; Αφενός, πρέπει να φέρει φορτίο κάνοντας το καθήκον του και να έχει επαρκές επίπεδο. Αφετέρου, πρέπει να έχει έντιμη και καλοσυνάτη ανθρώπινη φύση, και να μπορεί να μεταχειρίζεται δίκαια τους ανθρώπους. Όταν δεν είχε θέση, όντως κάποιοι αδελφοί και αδελφές τον είχαν προσβάλει ή είχαν συγκρουστεί μαζί του, αλλά αφότου έγινε επικεφαλής, μπορεί να μεταχειρίζεται σωστά αυτούς τους ανθρώπους, με το να τους δίνει προαγωγή όταν πρέπει να πάρουν προαγωγή και να τους χρησιμοποιεί όταν πρέπει να χρησιμοποιηθούν. Κάποιοι του λένε: «Αυτός ο άνθρωπος σε κακολογούσε παλιά», αλλά εκείνος μπορεί να το αγνοήσει. Δίνει προτεραιότητα στο έργο του οίκου του Θεού, λέγοντας: «Αυτήν τη στιγμή, ο οίκος του Θεού έχει ανάγκη από ανθρώπους. Αν είναι κατάλληλος για αυτό το καθήκον, πρέπει να τον χρησιμοποιήσουμε». Όποιος κι αν προσπαθεί να σπείρει τη διχόνοια, εκείνος δεν επηρεάζεται. Ακόμα κι αν πρόκειται για τον άνθρωπο που τον έχει μεταχειριστεί με τον χειρότερο τρόπο, αν αυτός ο άνθρωπος συμμορφώνεται με τις αρχές του οίκου του Θεού για τη χρήση των ανθρώπων, ο επικεφαλής θα τον χρησιμοποιήσει όπως κρίνεται απαραίτητο. Αγνοώντας αν ένας τέτοιος άνθρωπος λαμβάνει υπόψη τις προθέσεις του Θεού, ή το ποιο είναι το επίπεδό του, ή το αν μπορεί να κάνει καλά το έργο, καθαρά από την άποψη της ταξινόμησης των ανθρώπων, είναι αδιαμφισβήτητα ένας αληθινός άνθρωπος. Μπορεί να μεταχειρίζεται δίκαια τους ανθρώπους, ειδικά εκείνους με τους οποίους έχει συγκρουστεί ή εκείνους που τον έχουν καταπιέσει, πληγώσει ή ακόμα και προσβάλει, ή που τον έχουν εκφοβίσει στο παρελθόν. Μπορεί να τους μεταχειρίζεται όλους σωστά και δίκαια. Αυτό μας φτάνει για να πούμε ότι ο άνθρωπος αυτός είναι επαρκώς έντιμος και καλοσυνάτος· συμμορφώνεται με τις αρχές και πληροί τις προϋποθέσεις για να οδηγηθεί στην τελείωση από τον Θεό. Κάποιοι λένε: «Και τότε, είναι άραγε κάποιος που επιδιώκει την αλήθεια; Αν δεν επιδίωκε την αλήθεια, δεν θα ήταν ανίκανος να μεταχειριστεί έτσι τους ανθρώπους;» Είναι σωστό αυτό; Πείτε Μου, ακόμα κι αν κάποιος δεν επιδιώκει την αλήθεια, εφόσον έχει στην ανθρώπινη φύση του τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης φυσικά, θα μπορεί να μεταχειρίζεται τους ανθρώπους με βάση κάποια βασική αρχή; (Ναι.) Όταν έχει θέση, θα μπορεί να ξεχάσει τις προσωπικές πικρίες, να μην κρατάει κακία στους άλλους για τα λάθη που έκαναν στο παρελθόν και να μη μεταχειρίζεται τους ανθρώπους με βάση τις προσωπικές του πικρίες; Θα μπορεί να το πετυχαίνει αυτό. Αν δεν μπορείς ούτε καν αυτό να πετύχεις, πώς μπορείς να ελπίζεις να κάνεις πράξη την αλήθεια και να υποταχθείς στα λόγια του Θεού; Αν ακόμα κι αυτό είναι πέρα από τις δυνατότητές σου, δεν είσαι έντιμος και καλοσυνάτος άνθρωπος· θα μπορούσε επίσης να πει κανείς ότι δεν είσαι άνθρωπος που διαθέτει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, ότι δεν είσαι άνθρωπος. Αν δεν είσαι άνθρωπος και δεν έχεις συνείδηση ούτε λογική, από πού κι ως πού προσπαθείς να επιδιώξεις την αλήθεια; Αν δεν πληροίς τις βασικές προϋποθέσεις για να υποταχθείς στα λόγια του Θεού και να επιδιώξεις την αλήθεια, δεν μπορείς να κερδίσεις την αλήθεια και είσαι ανάξιος να λέγεσαι άνθρωπος. Αν δεν μπορείς να μεταχειριστείς δίκαια τους ανθρώπους, μπορείς να αγαπήσεις την αλήθεια; Μπορείς να κάνεις πράξη τα λόγια του Θεού; Αν δεν μπορείς καν να ξεχάσεις τις μικρές προσωπικές πικρίες και αν μπορείς να πάρεις εκδίκηση από οποιονδήποτε σου κάνει κακό ή σε έχει προσβάλει στο παρελθόν, κι αν δεν έχεις καν καθόλου πρότυπα συνείδησης και λογικής, θα μπορείς να κάνεις πράξη τα λόγια του Θεού; Δεν υπάρχει περίπτωση! Επομένως, κατά τις εκλογές για κάποιον επικεφαλής, πρέπει πρώτα να κοιτάζεις πώς μεταχειρίζεται κανείς τους άλλους· αυτό είναι ένα από τα πρότυπα για να αξιολογήσεις αν κάποιος έχει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Δηλαδή, όποιος κι αν τον έχει προσβάλει στο παρελθόν, δεν κρατάει κακία και δεν έχει πάρει ποτέ εκδίκηση από κανέναν, και παραμένει ο ίδιος ακόμα και αφότου αποκτήσει θέση. Μπορεί να το παίζει ανώτερος, να έχει μια μικρή επιθυμία για θέση ή να απολαμβάνει τα οφέλη της θέσης, αλλά, όταν χρειάζεται, χρησιμοποιεί εκείνους που τον έχουν προσβάλει στο παρελθόν και αλληλεπιδρά μαζί τους όπως πρέπει —μπορεί μέσα του να θυμάται τη μνησικακία αυτή, αλλά δεν κάνει τίποτα εκδικητικό. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να πετύχει κάποιος που δεν έχει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Τα θηρία δεν μπορούν να το πετύχουν και ακόμα λιγότερο μπορούν οι διάβολοι. Μόνο οι άνθρωποι που διαθέτουν συνείδηση μπορούν να το πετύχουν. Όταν εκείνοι που έχουν συνείδηση κάνουν το οτιδήποτε, η συνείδησή τους τους κάνει υποδείξεις και ρυθμίζει τη συμπεριφορά τους εκ των έσω, και η λογική τους συγκρατεί τις παρορμήσεις και την παρορμητικότητά τους· ακόμα περισσότερο, συγκρατεί και ρυθμίζει τις παράλογες σκέψεις και συμπεριφορές τους. Ακόμα κι αν έχουν θέση, δεν θα ενεργήσουν εκδικητικά απέναντι στους άλλους. Αυτό είναι ένα ξεκάθαρο σημάδι ότι κάποιος διαθέτει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Κοιτάξτε τους γύρω σας. Όποιος είναι έτσι είναι αληθινός άνθρωπος. Μπορεί το επίπεδό του να είναι μέτριο, να μην έχει υψηλή μόρφωση και να είναι ακόμα πολύ νεαρός· μπορεί επίσης εξωτερικά να μη δείχνει τόσο ενθουσιώδης ούτε να επιδιώκει και τόσο πολλά και μπορεί στο μέλλον να μην επιδιώξει την αλήθεια —ένας τέτοιος άνθρωπος όμως είναι, κατ’ ελάχιστον, κάποιος τον οποίο βρίσκεις αξιόπιστο, έτσι δεν είναι; (Ναι.)

Τώρα που ολοκληρώσαμε τη συναναστροφή μας σχετικά με τις εκδηλώσεις των έντιμων και καλοσυνάτων ανθρώπων σε σχέση με τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίζονται τους άλλους, ας συζητήσουμε για το ποιες συγκεκριμένες εκδηλώσεις και ποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά παρουσιάζουν οι άνθρωποι αυτού του είδους όταν κάνουν κάποιο λάθος και διαπράττουν παραβάσεις. Ως διεφθαρμένα ανθρώπινα όντα, αν διαθέτουν στην ανθρώπινη φύση τους τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης, όταν κάνουν κάποιο λάθος, είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι, θα αναλογιστούν και θα εξετάσουν τα λόγια και τις πράξεις τους. Αν έχουν βλάψει κάποιον, ή αν κάποιος δώσει αρνητική ανατροφοδότηση γι’ αυτούς ή τους αξιολογήσει αρνητικά, θα εξετάσουν τον εαυτό τους: «Ποια από τα λόγια μου ήταν λάθος; Τι λάθος έκανα; Είχα μήπως καθόλου προθέσεις τότε που μίλαγα; Μήπως στοχοποιούσα εκείνον τον άνθρωπο; Είναι όντως δικό μου λάθος που του προκάλεσα αρνητικές συνέπειες; Μήπως παραείναι ευαίσθητος ή μήπως δεν έλαβα αρκετά σοβαρά υπόψη και δεν διάλεξα τις κατάλληλες λέξεις εκείνη τη στιγμή;» Πολλές φορές θα εξετάσουν τον εαυτό τους και θα έχουν μια στάση ταπεινής διαγωγής. Αυτή η στάση προέρχεται από την εντιμότητα και την καλοσύνη τους και, φυσικά, προέρχεται επίσης από τον ορθολογισμό τους. Αυτή είναι η μία πτυχή. Επιπλέον, αν ανακαλύψουν με την αυτοκριτική ότι έχουν κάποια προβλήματα ή αν άλλοι επισημάνουν τα προβλήματά τους, θα στενοχωρηθούν και η καρδιά τους θα χτυπήσει δυνατά: «Έκανα λάθος όπως έπραξα σ’ αυτό το θέμα; Δεν έπρεπε να το κάνω έτσι; Δεν το έκανα επίτηδες τότε και δεν είχα καμία πρόθεση». Ως διεφθαρμένα ανθρώπινα όντα, κάτω από ορισμένες ειδικές συνθήκες ή σχετικά με ορισμένα ειδικά ζητήματα, μπορεί, προκειμένου να περισώσουν την περηφάνια τους, να πουν: «Δεν το έκανα επίτηδες ούτε είχα καμία πρόθεση». Μέσα τους, όμως, θα νιώθουν ενοχές. Κατά τη διαδικασία της συνεχούς εξέτασης του εαυτού τους και αυτοκριτικής, αν ανακαλύψουν ότι όντως έκαναν λάθος, θα νιώσουν και πάλι ανησυχία, καθώς θα νιώσουν ότι δεν έπρεπε να είχαν πράξει έτσι· θα νιώσουν τύψεις και στενοχώρια, και θα προσπαθήσουν να βρουν τρόπους να επανορθώσουν για ό,τι έκαναν ή ευκαιρίες να το διορθώσουν, παίρνοντας ακόμα και την πρωτοβουλία να ζητήσουν συγγνώμη και να παραδεχτούν το λάθος τους. Αυτοί που έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, όταν ανακαλύπτουν ότι έχουν κάνει κάποιο λάθος, αρχικά θα νιώσουν ένα ξαφνικό αίσθημα στενοχώριας στην καρδιά τους, θα κοκκινίσουν και ένας πόνος θα σφυροκοπάει το κεφάλι τους· αυτές είναι φυσιολογικές αντιδράσεις που προέρχονται από τη συνείδηση. Σε τι βασίζονται αυτές οι φυσιολογικές αντιδράσεις; Βασίζονται στο ότι ένας άνθρωπος διαθέτει μέσα στην ανθρώπινη φύση του τις ιδιότητες της εντιμότητας, της καλοσύνης και του ορθολογισμού. Δεν παρουσιάζει αυτές τις εκδηλώσεις επειδή θέλει να περισώσει την περηφάνια του ούτε επειδή έχει ντροπιαστεί ή επειδή τον περιφρονούν οι άλλοι, αλλά επειδή αισθάνεται ενοχές και κατηγορεί τον εαυτό του που έκανε λάθος· νιώθει ότι δεν έπρεπε να πράξει έτσι. Αυτή είναι μια στάση παραδοχής των λαθών του και είναι επίσης μια αντίδραση που προκύπτει από το ότι τον καταδικάζει η συνείδησή του και από τη λειτουργία του ορθολογισμού του. Θα αντιδράσει· δεν θα παραμείνει τελείως μουδιασμένος, ούτε θα προσπαθήσει ξεδιάντροπα να υπερασπιστεί με επιχειρήματα και να δικαιολογήσει τον εαυτό του, ούτε θα προσπαθήσει να βρει τρόπους να αποφύγει την ευθύνη, αλλά θα επιδείξει μια στάση ενεργής παραδοχής και αποδοχής, καθώς και προθυμίας να αναλάβει την ευθύνη. Επειδή ένας τέτοιος άνθρωπος διαθέτει στην ανθρώπινη φύση του τις ιδιότητες της εντιμότητας και της καλοσύνης, τα συναισθήματα ντροπής του είναι πολύ εμφανή. Αν κάνει ένα μικρό λαθάκι, με το που το επισημάνει κάποιος, δεν θα μπορεί να κρύψει την ντροπή του. Αν εξέφραζε λίγα επιχειρήματα, θα ένιωθε ως εξής: «Είναι ξεκάθαρα δικό μου λάθος και μου το έχουν ήδη εξηγήσει ξεκάθαρα. Για ποιον λόγο, λοιπόν, επιμένω να επιχειρηματολογώ;» Θα παραδεχτεί αμέσως το λάθος του, θα νιώσει τον απόλυτο εξευτελισμό και θα θέλει να ανοίξει η γη τον καταπιεί. Μήπως αυτά είναι τα αποτελέσματα της συνείδησης και της λογικής; (Ναι.) Αν μάθουν πολλοί άνθρωποι αυτό που έκανε, εκείνος θα ντρέπεται ακόμα περισσότερο να εμφανιστεί και θα προσπαθήσει να βρει τρόπους να επανορθώσει και να διορθώσει αυτό που έκανε. Δηλαδή, όταν ένας άνθρωπος που έχει συνείδηση και λογική κάνει ένα λάθος, έχει μια βασική στάση παραδοχής του λάθους του· μπορεί να αποδέχεται αυτό το γεγονός και διαθέτει συναισθήματα ντροπής. Επιπλέον, δεν αρκείται απλώς στο να παραδεχτεί το λάθος του και τέλος. Θα προσπαθήσει και να βρει τρόπους να επανορθώσει. Επειδή έχει συνείδηση, ό,τι κάνει το κάνει με την καρδιά του. Όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με κάποια περίσταση, την παίρνει στα σοβαρά και τη μεταχειρίζεται με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, εστιάζοντας τις σκέψεις του στο να αναλογιστεί το τρέχον πρόβλημα και αντιμετωπίζοντάς το σοβαρά· δεν είναι επιπόλαιος, δεν ενεργεί μηχανικά, πόσο μάλλον αποφεύγει την ευθύνη. Μπορεί να αναλάβει την ευθύνη, να αποδεχτεί το λάθος του ειλικρινά και με όλη του την καρδιά, και στη συνέχεια να μιλήσει και να ενεργήσει υπεύθυνα, πασχίζοντας να ελαχιστοποιήσει τις απώλειες. Δεν είναι καθόλου σαν τους ανθρώπους που ανήκουν στο είδος των διαβόλων, οι οποίοι εξαγριώνονται τη στιγμή που κάποιος τους επικρίνει επειδή έκαναν κάποιο λάθος, οι οποίοι σκέφτονται κάθε πιθανό τρόπο για να αποφύγουν και να γλιτώσουν την ευθύνη, οι οποίοι δοκιμάζουν κάθε μέσο για να φορτώσουν το φταίξιμο στους άλλους και οι οποίοι το παίζουν άγιοι που δεν κάνουν ποτέ λάθος. Όσο γι’ αυτούς που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα, ισχύει ακόμα περισσότερο ότι δεν ξέρουν τι ορθό σωστό και τι εσφαλμένο σε οτιδήποτε κάνουν. Αν τους επισημάνεις ότι έκαναν κάποιο λάθος, το παραδέχονται, αλλά αν τους ρωτήσεις πού είναι το λάθος τους, λένε: «Δεν ξέρω, αλλά αφού το λες ότι κάνω λάθος, τότε κάνω λάθος». Ωστόσο, όταν τους συμβεί ξανά κάτι τέτοιο, θα το κάνουν με τον ίδιο τρόπο. Όσα λάθη ή κακά πράγματα κι αν κάνουν, και όσες διεφθαρμένες διαθέσεις κι αν αποκαλύπτουν, στο τέλος καταλήγουν πάντα στις ίδιες και τις ίδιες λιγοστές κουβέντες: «Τι έκανα λάθος; Ήταν λάθος που υπέφερα και πλήρωνα τίμημα τόσα χρόνια; Αν δεν πίστευα στον Θεό και δεν είχα συνείδηση και λογική, θα μπορούσα να υποφέρω τόσο πολύ;» Όσοι έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα σκέφτονται απλοϊκά και στο τέλος πάντα λένε και τις ίδιες και τις ίδιες λιγοστές κουβέντες. Όμως, οι άνθρωποι που ανήκουν στο είδος των διαβόλων είναι πολύ πιο πονηροί απ’ αυτούς που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα· αυτοί χρησιμοποιούν διάφορα μέσα και μεθόδους για να διαπράττουν το κακό και να παραπλανούν τους ανθρώπους, και κάποιοι άνθρωποι που έχουν μικρό ανάστημα και δεν έχουν διάκριση μπορούν στ’ αλήθεια να εξαπατηθούν. Με δυο λόγια, οι διάβολοι ποτέ δεν παραδέχονται το λάθος που κάνουν. Όχι μόνο δεν παραδέχονται ότι είναι άνθρωποι με διεφθαρμένες διαθέσεις, αλλά θέλουν κιόλας να τους θεωρούν οι άλλοι ιερούς και απαραβίαστους, και άψογους ανθρώπους που δεν κάνουν ποτέ λάθη. Ό,τι λάθος και να κάνουν, συνέχεια προβάλλουν τους λόγους για τους οποίους το έκαναν και συνέχεια προσπαθούν να δικαιολογηθούν. Στο τέλος, διατείνονται ότι είναι ανίκανοι να κάνουν επιλήψιμες πράξεις, ότι ακόμα κι αν κάνουν λάθος έχουν λόγο γι’ αυτό, ότι δεν είναι άνθρωποι με διεφθαρμένες διαθέσεις, ότι δεν θα κάνουν ποτέ κανένα λάθος κι ότι είναι απλώς άγιοι και άψογοι. Ωστόσο, όσοι διαθέτουν τις ιδιότητες της συνείδησης και της λογικής εντός της ανθρώπινης φύσης τους είναι διαφορετικοί. Επειδή είναι έντιμοι άνθρωποι που δεν είναι ούτε διεστραμμένοι ούτε δόλιοι, αν τους πεις ότι έκαναν κάποιο λάθος, ακόμα κι αν δεν το έχουν κάνει ούτε έχουν την παραμικρή σχέση μ’ αυτό, είναι πρόθυμοι να το αποδεχτούν πρώτοι. Όταν οι άλλοι τους λένε: «Είσαι ηλίθιος; Αν το αποδεχτείς, θα πρέπει να αναλάβεις την ευθύνη», εκείνοι απαντούν: «Είχα κι εγώ φταίξιμο σ’ αυτό που έγινε· κι εγώ εμπλέκομαι». Μπορούν να το αποδεχτούν. Η στάση τους είναι ειλικρινής και έντιμη. Μερικές φορές θα θέλουν κι αυτοί να αποφύγουν την ευθύνη, αλλά τότε αναλογίζονται: «Γιατί να αποφύγω την ευθύνη για κάτι που οποιοσδήποτε έχει μάτια μπορεί να δει ότι έγινε; Επιπλέον, ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά τα μύχια της καρδιάς των ανθρώπων. Αν έχεις εμπλακεί σ’ αυτό που έγινε, ο Θεός δεν θα σε αφήσει να τη γλιτώσεις. Ενώπιον του Θεού, όλοι οι άνθρωποι είναι γυμνοί, και όλες οι πράξεις και τα έργα τους είναι φανερά. Μπορείς να καταφέρεις να ξεφύγεις ενώπιον του Θεού; Επομένως, το ζήτημα αυτό πρέπει να αντιμετωπιστεί σύμφωνα με τους τύπους· πρέπει εκείνος που έχει την ευθύνη να την αναλάβει. Αν φταίω σ’ αυτό το ζήτημα, θα αναλάβω την ευθύνη. Είμαι πρόθυμος να αποδεχτώ την τιμωρία και είμαι επίσης πρόθυμος να αποδεχτώ το κλάδεμα. Όπως κι αν με αντιμετωπίσει ο οίκος του Θεού, θα το αποδεχτώ· έτσι κι αλλιώς, εγώ ήμουν αυτός που επέλεξε να κάνει το λάθος». Βλέπεις, όταν κάνουν λάθος και κλαδεύονται, αφενός, έχουν μια στάση αποδοχής· αφετέρου, μπορούν να το κατανοήσουν σωστά. Από μια άλλη πτυχή, επειδή οι άνθρωποι αυτού του είδους εστιάζουν τη σκέψη τους στο να συλλογιστούν την περίσταση και να κάνουν αυτοκριτική μετά από κάποιο λάθος που κάνουν, όταν έρθουν και πάλι αντιμέτωποι με κάτι παρόμοιο, θα σκεφτούν πώς να αποφύγουν τα λάθη. Επειδή έχουν συναισθήματα ντροπής και νοιάζονται για την περηφάνια τους, μπορούν να μετανοήσουν όταν κάνουν κάποιο λάθος.

Οι άπιστοι λένε συχνά: «Μπορεί κανείς να ζει σε έναν σκουπιδοτενεκέ χωρίς να καταλαβαίνει ότι βρομάει». Οι άνθρωποι που δεν έχουν συνείδηση και λογική, ακόμα κι αν κάνουν το ίδιο λάθος εκατό φορές, δεν έχουν καθόλου συναισθήματα ντροπής ούτε καθόλου ενοχές. Δεν είναι ανθρώπινοι! Αν κάποιος είναι ανθρώπινος, μετά από μια-δυο φορές που θα κάνει το ίδιο λάθος, θα νιώσει ως εξής: «Τώρα πραγματικά τα έκανα θάλασσα. Πότε θα αλλάξω επιτέλους;» Θα αρχίσει να ανησυχεί και να αγχώνεται, και θα προσέλθει ενώπιον του Θεού για να προσευχηθεί και να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του. Θα αναρωτηθεί μέχρι κι αν έχει φτάσει σε σημείο να μην μπορεί να βοηθηθεί —θα έχει αυτήν την παρανόηση. Επειδή νοιάζεται για την περηφάνια του και έχει συναισθήματα ντροπής, νιώθει ως εξής: «Πλέον έχω κάνει αυτό το λάθος αρκετές φορές· θα με αντιμετωπίσει ο οίκος του Θεού; Μήπως ο Θεός με έχει εγκαταλείψει; Ντρέπομαι τόσο πολύ που δεν γίνεται να σωθώ από τον Θεό!» Ανεξάρτητα από τις παρανοήσεις που έχει για τον Θεό, με λίγα λόγια, αυτό το είδος ανθρώπου, αφού κάνει ένα λάθος, θα αποκτήσει σίγουρα κάποια εμπειρία και θα πάρει μαθήματα, και θα ψάξει να βρει κάθε δυνατό τρόπο να επανορθώσει και να διορθώσει τα λάθη του, πασχίζοντας να μην τα ξανακάνει. Θα σκεφτεί: «Δεν επιζητώ να ικανοποιήσω τους άλλους, αλλά τουλάχιστον πρέπει να τα βρω με τον εαυτό μου. Μόνο όταν τα βρω με τον εαυτό μου μπορώ να λογοδοτήσω στον Θεό ενώπιον Του. Αν δεν τα βρω καν με τον εαυτό μου, τότε πώς θα τολμούσα ν’ αντικρίσω τον Θεό;» Αν κάποιος έχει τέτοιες σκέψεις, τότε σίγουρα κατευθύνεται από τις ιδιότητες της συνείδησης και της λογικής που υπάρχουν στην ανθρώπινη φύση του. Αν δεν έχεις τέτοιες σκέψεις, θα κάνεις ξανά και ξανά τα ίδια λάθη και, επιπλέον, δεν θα θέλεις να ακούσεις ούτε να αποδεχτείς οτιδήποτε πει ο οποιοσδήποτε· μπορεί μάλιστα να μην έχεις ποτέ μια στάση μετάνοιας ούτε να θέλεις ποτέ να παραδεχτείς τα γεγονότα ή τα λάθη σου, πόσο μάλλον να αναλάβεις την ευθύνη. Υπάρχουν επίσης εκείνοι που μισούν όποιον επισημαίνει τα λάθη τους· τα βάζουν μαζί του, του κάνουν τη ζωή δύσκολη, μέχρι και του επιτίθενται και προβαίνουν σε αντίποινα εναντίον του. Τέτοιοι άνθρωποι δεν γίνεται να βοηθηθούν. Είναι άνθρωποι που δεν έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Ωστόσο, αυτοί που έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης δεν θα ενεργήσουν έτσι σε καμία περίπτωση. Όταν κάνουν το ίδιο λάθος μια-δυο φορές, θα αναρωτηθούν: «Γιατί συνεχίζω να κάνω αυτό το λάθος;» Είναι ικανοί να αναζητήσουν την αλήθεια για να το επιλύσουν. Θα έλεγες ότι αυτή είναι μια στάση μεταστροφής; (Ναι.) Το να μπορείς να κάνεις αυτοκριτική όταν κάνεις κάποιο λάθος και να είσαι πρόθυμος να διορθώσεις τα λάθη σου αποτελεί μια στάση μεταστροφής. Και τι είδους άνθρωποι διαθέτουν μια στάση μεταστροφής; Δεν πρόκειται, άραγε, για μια στάση που μπορεί να προκύψει μόνο σε όσους έχουν ανθρώπινη φύση η οποία διαθέτει τις ιδιότητες της συνείδησης και της λογικής; (Ναι.) Αν οι άνθρωποι δεν διαθέτουν τη συνείδηση και τη λογική της ανθρώπινης φύσης, πρόκειται να μεταστραφούν; (Όχι.) Πρόκειται να νιώσουν τύψεις και να μισήσουν τον εαυτό τους; (Όχι.) Πρόκειται να πάρουν στα σοβαρά τα λάθη που έχουν κάνει και τις παραβάσεις που έχουν διαπράξει; Σίγουρα όχι, σωστά; Για να το θέσουμε με ακρίβεια, οι άνθρωποι που δεν έχουν συνείδηση δεν έχουν καρδιά, οπότε δεν θα κάνουν ό,τι κάνουν με την καρδιά τους ούτε πρόκειται να πάρουν κατάκαρδα κάποιο λάθος που έχουν κάνει. Επειδή δεν έχουν καρδιά, δεν θα κάνουν αυτοκριτική ούτε θα αποδεχτούν την αλήθεια· δεν διαθέτουν αυτήν την ικανότητα. Μόνο οι άνθρωποι που έχουν συνείδηση μπορούν, όταν ακούνε τους άλλους να λένε ότι οι ίδιοι έχουν κάνει κάποιο λάθος, να αντιμετωπίσουν το θέμα με σοβαρότητα και με όλη τους την καρδιά, να το πάρουν κατάκαρδα και στη συνέχεια να νιώσουν ενοχές και τύψεις. Μόνο με βάση το ότι νιώθουν ενοχές και τύψεις μπορούν να μεταστραφούν και μόνο όταν μεταστραφούν, μπορούν να έχουν την ευκαιρία να υποταχθούν στα λόγια του Θεού και να βασίσουν την άσκηση και τη διαγωγή τους στα λόγια του Θεού και στις αλήθεια-αρχές. Ωστόσο, εκείνοι που δεν έχουν συνείδηση δεν αισθάνονται ποτέ ενοχές και τύψεις. Ό,τι λάθος κι αν κάνουν, δεν το παίρνουν ποτέ κατάκαρδα. Όσο κι αν εκθέτουν οι άλλοι τα προβλήματά τους, εκείνοι δεν το παίρνουν στα σοβαρά και κλείνουν τ’ αυτιά τους. Επειδή δεν έχουν συνείδηση, δεν πρόκειται να αντιμετωπίσουν το ζήτημα με σοβαρότητα και με όλη τους την καρδιά ούτε να το συλλογιστούν και να το αναλογιστούν με όλη τους την καρδιά. Χωρίς να κάνουν αυτοκριτική με όλη τους την καρδιά, δεν θα νιώσουν τύψεις ούτε ενοχές, και χωρίς τύψεις και ενοχές, δεν πρόκειται να μεταστραφούν. Σ’ αυτήν την περίπτωση, είναι απολύτως αδύνατο οι άνθρωποι αυτού του είδους να αποδεχτούν την αλήθεια και να υποταχθούν στα λόγια του Θεού· είναι απλώς άνθρωποι που δεν έχουν καμία απολύτως ελπίδα να φτάσουν στη σωτηρία. Επομένως, από την ανθρώπινη οπτική, δεν είναι ότι ο Θεός δεν σώζει αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης· αντίθετα, επειδή κάποιος δεν διαθέτει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης —που αποτελούν τη βασική προϋπόθεση για την επίτευξη της σωτηρίας— δεν μπορεί να αποδεχθεί την αλήθεια ούτε να υποταχθεί σ’ αυτήν, με αποτέλεσμα η ελπίδα του για σωτηρία να είναι πρακτικά μηδενική. Με αυτό κατά νου, υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ του να έχει κανείς ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης και του να φτάσει στη σωτηρία. Έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα. Αν δεν έχεις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, δεν πρόκειται καν να παραδεχτείς το λάθος που θα κάνεις ούτε να το πάρεις κατάκαρδα, δεν πρόκειται να το αντιμετωπίσεις με προσοχή, να το συλλογιστείς σοβαρά, να νιώσεις ενοχές και τύψεις και, στη συνέχεια, να το διορθώσεις και να αλλάξεις. Αν δεν μπορείς να μεταστραφείς όταν πρόκειται για κάτι τόσο απλό όσο το να έχεις κάνει ένα λάθος, τότε θα είσαι ακόμα λιγότερο ικανός να μεταστραφείς όταν πρόκειται για την αποκάλυψη διεφθαρμένων διαθέσεων. Επειδή οι διεφθαρμένες διαθέσεις βρίσκονται σε άμεση αντιδιαστολή με τον Θεό, όσον αφορά τη φύση και την ουσία τους, είναι πολύ πιο σοβαρές από το να κάνεις κάποιο λάθος. Αν δεν καταφέρεις να γνωρίσεις τις διεφθαρμένες σου διαθέσεις και δεν αναζητήσεις την αλήθεια για να τις διορθώσεις, τότε θα είναι πολύ δύσκολο να διορθώσεις τις διεφθαρμένες σου διαθέσεις. Επειδή οι διεφθαρμένες διαθέσεις είναι βαθιά ριζωμένες εκ φύσεως, αν δεν είσαι κάποιος που επιδιώκει την αλήθεια, δεν θα έχεις τρόπο να διορθώσεις τις διεφθαρμένες σου διαθέσεις και, κατά συνέπεια, δεν θα έχεις τρόπο να καταφέρεις να αλλάξεις τη ζωή-διάθεσή σου. Σ’ αυτήν την περίπτωση, το να φτάσεις στη σωτηρία δεν θα αποτελεί για σένα ζήτημα δυσκολίας. Θα είναι κάτι το αδύνατο. Επομένως, η στάση και η αντίδραση του καθενός μετά από ένα λάθος που κάνει ή μια παράβαση που διαπράττει εξαρτώνται άμεσα από το αν διαθέτει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Είναι πολύ σημαντικό να το δει κανείς καθαρά αυτό.

Κοιτάξτε τους ανθρώπους γύρω σας και διακρίνετε αν, μετά από ένα λάθος που κάνουν, το παραδέχονται και το αποδέχονται με δική τους πρωτοβουλία, αν νιώθουν τύψεις και στενοχώρια, κι αν αλλάζουν στάση μετά από μια χρονική περίοδο. Κοιτάξτε, δηλαδή, αν μεταστρέφονται ως προς τις σκέψεις, τις στάσεις και τις συμπεριφορές τους. Αν δεν μεταστρέφονται, τότε, εκατό τοις εκατό, δεν είναι ανθρώπινοι. Αν ένας άνθρωπος, μέσω του να τρώει και να πίνει τα λόγια του Θεού, μέσω της διαφώτισης του Αγίου Πνεύματος, της επιρροής από το περιβάλλον του ή της βοήθειας από τους αδελφούς και τις αδελφές —ασχέτως του μέσου με το οποίο μεταστρέφεται— έχει κατά βάθος μια ειλικρινή στάση αποδοχής της αλήθειας, κι αν δικαιολογεί όλο και λιγότερο τον εαυτό του ή φτάνει μέχρι και το σημείο να σταματήσει εντελώς να το κάνει και, κρίνοντας από τα λόγια και τις πράξεις του, νιώθει τύψεις και στενοχώρια για το λάθος που έκανε προηγουμένως και θέλει να βρει ευκαιρία να επανορθώσει, τότε αυτός ο άνθρωπος έχει ελπίδα να φτάσει στη σωτηρία. Είναι κάποιος που διαθέτει ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Ωστόσο, κάποιοι άνθρωποι κάνουν λάθη και μετά δεν το παίρνουν κατάκαρδα. Δεν μιλάνε ποτέ για το λάθος που έκαναν ούτε παραδέχονται το λάθος τους, ούτε αναλύουν τον εαυτό τους ούτε στενοχωριούνται. Φαίνεται λες και δεν έχουν καμία απολύτως πρόθεση να μεταστραφούν· είναι μουδιασμένοι και ανόητοι, όλη μέρα είναι μες στην τρελή χαρά και δεν νιώθουν καθόλου ότι έχουν κάνει λάθος. Ακόμα κι αν το παραδεχτούν, απλώς το προσπερνάνε επιφανειακά και τέλος. Ακριβώς σαν ξεδιάντροπα καθάρματα, τη μια στιγμή παραδέχονται τα λάθη τους και την επόμενη κάνουν λάθη, και συνεχίζουν να παραδέχονται διαρκώς τα λάθη τους μόλις τα κάνουν. Είναι λες και κάνουν πλάκα ή παίζουν· δεν παίρνουν το ζήτημα στα σοβαρά. Το αντιμετωπίζουν σαν παιχνίδι, σαν μια διαδικασία και μια τυπικότητα, αντί να αποδεχτούν αυτό που έγινε και να αλλάξουν από τα βάθη της καρδιάς τους. Τι άνθρωπος είναι αυτός; Δεν είναι ανθρώπινο ον. Δεν ξέρει πώς να φερθεί ούτε ξέρει τι μονοπάτι να διαλέξει για τη διαγωγή του. Δεν τα καταλαβαίνει αυτά τα πράγματα· τα θεωρεί πολύ απλά και επιφανειακά. Μετά από κάποιο λάθος που έχει κάνει, ακόμα κι αν δεν πει τίποτα εκείνη τη στιγμή, στη συνέχεια πάντα σκέφτεται τρόπους να δικαιολογηθεί και να καθαρίσει το όνομά του. Χρησιμοποιεί την ευκαιρία που παρουσιάζεται στις συναθροίσεις ή σε στιγμές που όλοι αναφέρουν το ζήτημα και πάντα θέλει να μάθουν και να καταλάβουν όλοι εκείνα που θέλει να πει για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, δηλαδή το τι σκεφτόταν και πώς έδρασε εκείνη τη στιγμή, το ότι είχε καλές προθέσεις, ότι οι στόχοι του ήταν σωστοί, ότι δεν έκανε κανένα λάθος. Όχι μόνο δεν νιώθει τύψεις για τα λάθη και τις παραβάσεις του, αλλά ούτε θέλει να τα παραδεχτεί, και μάλιστα θέλει να αποφύγει την ευθύνη και να απαλλαγεί απ’ αυτή, ελπίζοντας να περισώσει την εικόνα του στα μάτια των πάντων. Αν και τέτοιοι άνθρωποι ακούγονται καλοί όταν μιλάνε, αν κρίνουμε από τις εκδηλώσεις τους σε κάθε τομέα, δεν παραδέχονται ούτε αποδέχονται το γεγονός ότι έχουν κάνει λάθος. Τότε, θα έλεγες ότι πρόκειται να μεταστραφούν; Δεν πρόκειται. Αναφέρουν πού και πού αυτό το ζήτημα και μάλιστα πρέπει να το διηγηθούν σε όλους όσοι δεν το ξέρουν. Αφού το διηγηθούν, σκέφτονται κάθε πιθανό τρόπο να δώσουν μια καλή παράσταση όταν κάνουν άλλα πράγματα, έτσι ώστε να αποκαταστήσουν την εικόνα τους που χάλασε σ’ αυτό το προηγούμενο ζήτημα, με σκοπό να πάρουν τους ανθρώπους με το μέρος τους. Μετά από ένα διάστημα κατά το οποίο θα συμπεριφέρονται καλά και όλοι θα ξεχάσουν αυτά που έκαναν στο παρελθόν, αρχίζουν και πάλι να σκέφτονται πώς να εξυψώσουν τον εαυτό τους και να καταθέσουν μαρτυρία γι’ αυτόν. Λογαριάζουν συνεχώς πόσες συνεισφορές έχουν καταβάλει στον οίκο του Θεού, πόσα καλά έχουν κάνει για τον οίκο του Θεού και από πόσες απώλειες έχουν γλιτώσει τον οίκο του Θεού. Απλούστατα, δεν έχουν την παραμικρή πρόθεση να μεταστραφούν· δεν έχουν αίσθημα ντροπής. Οι άνθρωποι που δεν έχουν αίσθημα ντροπής, όταν κάνουν λάθη και διαπράττουν παραβάσεις, όχι μόνο δεν μεταστρέφονται, αλλά γίνονται ακόμα χειρότεροι. Σκέφτονται: «Ποιος δεν έχει κάνει λάθη; Το λάθος που έκανα προηγουμένως ουσιαστικά δεν ήταν τίποτα. Και εξάλλου, δεν ήμουν ο μόνος εμπλεκόμενος. Αλλά δεν μπορώ να το πω αυτό. Πρέπει να δείξω σε όλους ότι η απόδοσή μου είναι αποδεκτή και ότι έχω μια στάση μεταμέλειας, κι ύστερα θα κάνω κάποια καλά πράγματα για να επανορθώσω, προκειμένου να αποσπάσω την προσοχή όλων και να τους πάρω λίγο με το μέρος μου. Δεν θα λειτουργήσει αυτό;» Βαθιά μέσα τους, δεν πιστεύουν ότι ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά τα πάντα. Θέλουν να κάνουν αυτά τα πράγματα μπροστά στους άλλους. Νομίζουν ότι ο Θεός δεν μπορεί να δει αυτά που σκέφτονται μέσα τους. Στο μυαλό τους, το ότι ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά τα μύχια της καρδιάς των ανθρώπων δεν είναι παρά ένα δόγμα. Δεν γνωρίζουν ότι ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά και δεν αναγνωρίζουν ούτε πιστεύουν ότι ο Θεός μπορεί να εξετάσει εξονυχιστικά τα μύχια της καρδιάς των ανθρώπων, οπότε ό,τι κάνουν το κάνουν για να το δουν οι άλλοι. Βαθιά μέσα τους, είναι αδιάλλακτοι και αντιστέκονται. Αντιστέκονται στην αλήθεια, αντιστέκονται στο να αποδεχτούν τα γεγονότα, αντιστέκονται στο να παραδεχτούν τα λάθη τους και αντιστέκονται ακόμα περισσότερο στο να μεταστραφούν. Δεν μεταστρέφονται· αυτό δεν αποτελεί ένδειξη ότι υπάρχει πρόβλημα; Όσο μεγάλα λάθη κι αν κάνουν ή όσο μεγάλες παραβάσεις κι αν διαπράττουν, δεν μεταστρέφονται. Είναι ακριβώς σαν τον Παύλο, ο οποίος εναντιώθηκε στον Θεό και πατάχθηκε άμεσα από Αυτόν, αλλά πίστευε ακόμα ότι ήταν μια χαρά. Αυτού του είδους ο άνθρωπος σκέφτεται: «Αν τρέχω εδώ κι εκεί και δαπανώ τον εαυτό μου, και κερδίσω πολλούς ανθρώπους και δρέψω πολλούς καρπούς από το κήρυγμα του ευαγγελίου, κάνοντας συνεισφορές για να εξιλεωθώ για τις αμαρτίες μου, τότε ο Θεός θα πρέπει να μου δώσει στέφανο. Οι στέφανοι είναι για ανθρώπους σαν εμένα. Αν δεν πάρω εγώ στέφανο, ποιος θα πάρει; Και πού είναι το πρόβλημα με το να κάνεις ένα λάθος; Εφόσον, μετά την εναντίωσή μου στον Θεό, είμαι πρόθυμος να το διορθώσω, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν απλώς στο εξής κηρύττω περισσότερο το ευαγγέλιο, ο Θεός δεν θα θυμάται τις παραβάσεις μου». Βλέπεις, ποια είναι η στάση του απέναντι στον Θεό; Ποια είναι η στάση του απέναντι στην αλήθεια; Πρόκειται για μια στάση που δείχνει έλλειψη ανθρώπινης φύσης· αυτή είναι η στάση ενός διαβόλου. Ποτέ δεν θεωρεί πως τα λόγια του Θεού, η αλήθεια και το σωστό μονοπάτι στη ζωή είναι πράγματα που πρέπει να διαλέξει και να επιδιώξει. Ποτέ δεν έχει καμία πρόθεση να μεταστραφεί και σίγουρα δεν πρόκειται να σκύψει ποτέ το κεφάλι και να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του ούτε να παραδεχτεί ποτέ τα λάθη του και να αναγνωρίσει την ήττα του. Δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιό του οι λέξεις «αποτυχία» και «λάθος», πόσο μάλλον η λέξη «παράβαση», κι έτσι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν πρόκειται να μετανοήσει. Τότε θα έλεγες, άραγε, ότι αυτού του είδους ο άνθρωπος έχει συνείδηση και λογική; Διαθέτει στην ανθρώπινη φύση του τις ιδιότητες της εντιμότητας, της καλοσύνης και των συναισθημάτων ντροπής; (Όχι.) Σε καμία περίπτωση. Όσο μεγάλη παράβαση κι αν έχει διαπράξει, ακόμα κι αν τα γεγονότα βρίσκονται μπροστά στα μάτια του, δεν αισθάνεται καθόλου ενοχές στην καρδιά του. Αυτό είναι φοβερό! Αν είσαι κάποιος που έχει συνείδηση, σίγουρα θα νιώσεις ενοχές όταν κάνεις κάποιο λάθος και διαπράξεις παράβαση. Αν στ’ αλήθεια κάνεις ένα μεγάλο λάθος και προκαλέσεις απώλειες στον οίκο του Θεού, θα νιώσεις τόσο μεγάλη θλίψη που θα εύχεσαι να είχες πεθάνει, θα καταραστείς τον εαυτό σου και θα νιώθεις ότι δεν αξίζεις να ζεις ενώπιον του Θεού· οι άνθρωποι που είναι σαν τον Παύλο, όμως, δεν έχουν τέτοιου είδους τύψεις. Στον οίκο του Θεού, βλέπουμε συχνά ότι κάποιοι άνθρωποι νιώθουν συνεχώς μομφή στην καρδιά τους μετά από ένα μόνο ψέμα που θα πουν ή από ένα μόνο πράγμα που θα κάνουν το οποίο αποτελεί παραβίαση των αρχών, και μόνο όταν παραδεχτούν το λάθος τους στους άλλους νιώθουν σαν να έχουν απαλλαγεί από ένα βαρύ φορτίο. Υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι άνθρωποι. Όποια λάθη κι αν κάνουν, μπορούν να κάνουν αυτοκριτική και, ταυτόχρονα, μπορούν να το εκλάβουν ως προειδοποίηση και να νουθετήσουν τον εαυτό τους ώστε να μην επαναλάβουν το ίδιο λάθος. Αν κάποιος νοιάζεται για την περηφάνια του κι έχει αίσθημα ντροπής και, εκτός αυτού, έχει και λογική, όταν κάνει κάποιο λάθος, η ντροπή είναι τόσο μεγάλη που δεν τον αφήνει καν να προσπαθήσει να δικαιολογηθεί ή να αποφύγει την ευθύνη και να ρίξει το φταίξιμο σε άλλους. Αντίθετα, είναι πρόθυμος να αναλάβει την ευθύνη, νιώθει κατά καιρούς ενοχές και στενοχώρια, και στη συνέχεια μεταστρέφεται. Κάποιοι άνθρωποι νιώθουν εξευτελισμό όταν κάνουν κάποιο λάθος και διαπράττουν παραβάσεις, καθώς ντρέπονται υπερβολικά να αντικρίσουν τον Θεό και τους αδελφούς και τις αδελφές, ενώ εκείνοι που δεν έχουν τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης δεν έχουν αυτά τα συναισθήματα. Βλέπεις, παρόλο που οι άνθρωποι και των δύο ειδών είναι ανθρώπινα όντα, κάποιοι, αν διαδοθεί πίσω από την πλάτη τους μια φήμη ότι συνευρίσκονται με ένα άτομο —και μάλιστα μπορεί να πρόκειται για κάτι που απλώς σκέφτηκαν για λίγο στο μυαλό τους— μόλις ακούσουν κάποιους να μιλάνε γι’ αυτό, νιώθουν τεράστιο εξευτελισμό και ντρέπονται υπερβολικά να αντικρίσουν τον οποιονδήποτε. Αυτοί που έχουν αίσθημα ντροπής θα έχουν τέτοιες εκδηλώσεις. Ωστόσο, κάποιοι δεν ενδιαφέρονται ακόμα κι όταν πιαστούν στο κρεβάτι με ένα άλλο άτομο: «Τι κακό έκανα; Μια ξεπέτα δεν ήταν; Τι το σπουδαίο έχει αυτό; Δεν είναι συνηθισμένο στις μέρες μας;» Βλέπεις, προφανώς είναι διαφορετικό, έτσι δεν είναι; Οι άνθρωποι που έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, και μόνο ν’ ακούσουν απλώς άλλους να συζητάνε γι’ αυτούς, νιώθουν τέτοια ντροπή και στενοχώρια που δεν μπορούν να φάνε, καθώς ντρέπονται πολύ να εμφανιστούν στον κόσμο και νιώθουν ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν να ζουν, ενώ άλλοι δεν ενδιαφέρονται καθόλου ακόμα κι όταν τους πιάσουν στο κρεβάτι με άλλα άτομα. Οι άνθρωποι απλώς είναι διαφορετικοί μεταξύ τους· αν κάποιος δεν έχει αίσθημα ντροπής, δεν είναι ανθρώπινος. Μπορούν αυτοί που δεν έχουν αίσθημα ντροπής να κερδίσουν την αλήθεια; Οι άνθρωποι που δεν έχουν συνείδηση και λογική δεν αγαπάνε την αλήθεια. Ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι δεν μισούν την αμαρτία, τα μοχθηρά ή τα αρνητικά πράγματα. Επιπλέον, δεν έχουν αίσθημα ντροπής όταν κάνουν λάθος και προσπαθούν ξεδιάντροπα να αποφύγουν την ευθύνη. Ως αποτέλεσμα, ένας τέτοιος άνθρωπος δεν θα προσέλθει ποτέ με δική του πρωτοβουλία ενώπιον του Θεού για να αποδεχτεί την κρίση και την παίδευση των λόγων του Θεού, να παραδεχτεί ενεργά τη διαφθορά του ή να υποταχθεί πρόθυμα στην αλήθεια· δεν έχει τέτοια ανάγκη, θεωρεί πως είναι περιττό και δεν το χρειάζεται. Απ’ την άλλη, οι άνθρωποι που έχουν πραγματικά συνείδηση και λογική, λόγω των αρχών και των ορίων που έχουν θέσει για τη διαγωγή τους σε όλες τις πτυχές, νιώθουν ότι τα λόγια του Θεού και οι απαιτήσεις Του από τους ανθρώπους είναι ό,τι χρειάζονται, και γι’ αυτό είναι πρόθυμοι να ασκηθούν σύμφωνα με τα λόγια του Θεού· αν δεν το κάνουν, ανησυχούν μέσα τους. Αν ακούσουν και κατανοήσουν τις απαιτήσεις του Θεού αλλά δεν ενεργήσουν σύμφωνα με αυτές, απ’ τη μία, νιώθουν ότι έχουν τα μάτια τους πάνω τους οι αδελφοί και οι αδελφές, και από την άλλη, κάτι πιο σημαντικό, νιώθουν ότι τους παρακολουθεί κρυφά ο Θεός και ότι δεν μπορούν να γλιτώσουν από την εξονυχιστική εξέτασή Του όπου κι αν πάνε. Σκέφτονται: «Ο Θεός ξέρει όλα όσα λες. Αν κάνεις κάποιο λάθος αλλά δεν το παραδεχτείς, δεν νιώσεις τύψεις, δεν το πάρεις κατάκαρδα, δεν το διορθώσεις και δεν μεταστραφείς καθόλου, πώς θα το δει ο Θεός αυτό;» Αυτή η ερώτηση, δηλαδή το «Πώς θα το δει ο Θεός αυτό;» προέρχεται, αφενός, από το ότι πιστεύουν στον Θεό και Τον αναγνωρίζουν και, αφετέρου, προέρχεται κυρίως από τη λειτουργία της συνείδησης και της λογικής τους. Έτσι, σε τελική ανάλυση, η συνείδηση και η λογική ενός ανθρώπου καθορίζουν τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης του, το μονοπάτι στο οποίο αυτός βαδίζει και, ακόμα περισσότερο, τις αρχές και τις στάσεις του απέναντι σε κάθε λογής πράγματα. Φυσικά, καθορίζουν επίσης αν κάποιος μπορεί να βαδίσει στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας και, σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, καθορίζουν αν κάποιος μπορεί τελικά να φτάσει στη σωτηρία.

Το περιεχόμενο της σημερινής συναναστροφής είχε σχέση με διάφορα μικρής σημασίας ζητήματα της ζωής που αφορούν την ανθρώπινη φύση κάποιου. Συζητήθηκε το αν αρέσει σε κάποιον να εκμεταλλεύεται τους άλλους στη διαγωγή του και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τα πράγματα, αν είναι καλόκαρδος και πρόθυμος να βοηθήσει και να συμπονέσει τους άλλους, αν είναι πρόθυμος να δώσει, ποιες είναι οι αρχές του ως προς το πώς μεταχειρίζεται τους άλλους, καθώς και ποιες είναι οι στάσεις και οι απόψεις του όταν κάνει κάποιο λάθος. Αν και αυτά τα πράγματα αποτελούν μικρής σημασίας ζητήματα της ζωής, ορισμένες πολύ κοινές εκδηλώσεις της ανθρώπινης φύσης στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, αυτό που αντικατοπτρίζουν παρασκηνιακά είναι οι ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης κάποιου. Όσοι έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, κατευθυνόμενοι από τη συνείδηση και τη λογική, θα τηρήσουν τα βασικά όρια της ηθικής, ενώ όσοι δεν έχουν ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης απλούστατα δεν καταλαβαίνουν ποιο είναι το όριο της ανθρώπινης φύσης και ποιες είναι οι αρχές της διαγωγής. Έτσι, το αν κάποιος έχει συνείδηση και λογική καθορίζει το μονοπάτι στο οποίο θα βαδίσει. Θα μπορούσε επίσης να πει κανείς ότι καθορίζει το μέλλον και τον προορισμό ενός ανθρώπου. Έτσι ακριβώς είναι. Ωραία, ας ολοκληρώσουμε εδώ τη συναναστροφή μας για σήμερα. Αντίο σας!

18 Μαΐου 2024