56. Ο Λόγος του Θεού διαλύει όλα τα ψέματα
Τον Ιούνιο του 2022, εκλέχτηκα διάκονος ποτίσματος και πότιζα τους νεοφώτιστους μαζί με την αδελφή Τσενγκ Λιν. Καθώς οι νέοι πιστοί είχαν μόλις αποδεχτεί το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού, είχαν ακόμη πολλές θρησκευτικές αντιλήψεις. Φοβόμουν πως η συναναστροφή μου δεν θα ήταν ξεκάθαρη και πως δεν θα λύνονταν τα προβλήματά τους, οπότε ζήτησα από την επικεφαλής εκ των προτέρων να βρούμε μαζί μερικά χωρία των λόγων του Θεού σχετικά με τις αντιλήψεις τους. Τη μέρα της συνάθροισης, καθώς συναναστρεφόμουν πάνω στα λόγια του Θεού που σχετίζονται με τις αντιλήψεις των νέων πιστών τα οποία είχα προετοιμάσει από πριν, οι αντιλήψεις τους διαλύθηκαν. Όταν κοντεύαμε να τελειώσουμε, η Τσενγκ Λιν με ρώτησε: «Οι απαντήσεις σου στις ερωτήσεις των νεοφώτιστων ήταν πραγματικά λεπτομερείς σήμερα. Συναναστράφηκες με την επικεφαλής εκ των προτέρων;» Μόλις το άκουσα αυτό, το μυαλό μου άρχισε να τρέχει. Επειδή ήμουν καινούργια σ’ αυτό το καθήκον, μήπως υποψιαζόταν ότι η σημερινή μου απόδοση δεν αντικατόπτριζε το πραγματικό μου επίπεδο; Αν της έλεγα ότι το μεγαλύτερο μέρος της συναναστροφής μου το είχα πάρει από την επικεφαλής, θα με εκτιμούσε ακόμα; Δεν θα σκεφτόταν ότι έχω ανεπαρκή εργασιακή ικανότητα; Σκέφτηκα μέσα μου πως δεν μπορούσα να της πω την αλήθεια. Έτσι, είπα: «Όχι». Μόλις το είπα αυτό, ένιωσα σαν να είχα πάει ενάντια στη συνείδησή μου. Ξεκάθαρα, είχα ήδη συναναστραφεί πάνω σ’ αυτό μαζί με την επικεφαλής, αλλά εγώ την κοίταξα στα μάτια και είπα όχι. Δεν έλεγα ψέματα εν γνώσει μου; Αν περνούσε κάποια μέρα η επικεφαλής και η Τσενγκ Λιν τη ρωτούσε γι’ αυτό, θα ξεσκεπαζόταν το ψέμα μου —τι εξευτελισμός! Όλοι θα μου έλεγαν πως ήμουν πραγματικά δόλια. Ένιωθα όλο και πιο ανήσυχη όσο το σκεφτόμουν. Εκείνο το βράδυ ξάπλωσα στο κρεβάτι και ο ύπνος μου ήταν ανήσυχος. Την επόμενη μέρα πήγα να βρω την Τσενγκ Λιν, έτοιμη να ανοιχτώ και να εκθέσω τον εαυτό μου σ’ εκείνη, αλλά τα λόγια έφτασαν στην άκρη της γλώσσας μου και απλώς δεν μου έβγαιναν. Φοβόμουν πως η Τσενγκ Λιν, αν της το έλεγα, θα με περιφρονούσε και θα σκεφτόταν ότι έχω ανεπαρκή εργασιακή ικανότητα, και ότι δίνω υπερβολική σημασία στην υπόληψη και τη θέση. Μπορεί να έλεγε πως ήμουν πραγματικά δόλια που είχα πει ψέματα για ένα τόσο μικρό πράγμα. Δεν είπα τίποτα αφότου τα σκέφτηκα όλα αυτά. Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού στον δρόμο για το σπίτι: «Οφείλετε να γνωρίζετε ότι ο Θεός συμπαθεί αυτούς που είναι ειλικρινείς» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι τρεις νουθεσίες). Ένιωσα ακόμα περισσότερες ενοχές. Δεν μπορούσα να πω ούτε μία ειλικρινή κουβέντα. Πώς θα μπορούσα να είμαι ειλικρινής άνθρωπος που αρέσει στον Θεό; Ένιωθα σαν να πλάκωνε την καρδιά μου ένα μεγάλο βάρος —ένιωθα απαίσια. Αναρωτήθηκα: Αφού ξέρω πολύ καλά ότι ο Θεός μισεί τους δόλιους ψεύτες, γιατί είναι τόσο δύσκολο να πω την αλήθεια;
Καθώς αναλογιζόμουν, συνειδητοποίησα πως δεν είχα πει ψέματα μόνο για ένα πράγμα. Συχνά φερόμουν έτσι και με άλλα πράγματα. Μια φορά, η επικεφαλής μάς ρώτησε πόσους νεοφώτιστους μπορούσαμε να ποτίζουμε κάθε μήνα. Ήμουν καινούργια στο καθήκον και δεν κατανοούσα πλήρως τις αρχές του, οπότε δεν μπορούσα να αναλάβω πάρα πολλούς. Αν έλεγα, όμως, την αλήθεια, φοβόμουν πως η επικεφαλής θα έλεγε ότι ήμουν ανεπαρκής και δεν έκανα για τη δουλειά. Έτσι, φούσκωσα λιγάκι τον αριθμό μου. Ο αριθμός μου ήταν αρκετά υψηλός, αλλά και πάλι δεν ένιωθα ήρεμη. Φοβόμουν πως, αργότερα, θα ήταν πολύ ντροπιαστικό αν δεν μπορούσα να ποτίσω τόσους πολλούς νεοφώτιστους, καθυστερώντας τη ζωή-είσοδό τους. Αλλά το είχα πει ήδη και ντρεπόμουν να ανοιχτώ στην επικεφαλής. Έπρεπε να σφίξω τα δόντια και να συνεχίσω. Και λίγες μέρες νωρίτερα, η επικεφαλής με ρώτησε πόσο καιρό μού πήρε να λύσω το πρόβλημα ενός νεοφώτιστου. Στην αρχή, δεν είχα κατανοήσει πλήρως την αντίληψη εκείνου του νεοφώτιστου, οπότε είχα συναναστραφεί αρκετές φορές. Όταν ρώτησε γι’ αυτό η επικεφαλής, φοβήθηκα πως, αν έλεγα την αλήθεια, θα έλεγε ότι είχα χαμηλό επίπεδο εφόσον χρειάστηκαν αρκετές συναναστροφές για να λύσω ένα τόσο μικρό ζήτημα εφόσον χρειάστηκαν αρκετές συναναστροφές για να λύσω ένα τόσο μικρό ζήτημα. Για να προστατέψω την εικόνα μου, είπα ψέματα ότι λύθηκε με μία συναναστροφή. Ένιωθα αναστατωμένη μετά, γιατί φοβόμουν ότι μια μέρα θα αποκαλυπόμουν. Κοιτάζοντας πίσω στη συμπεριφορά μου, είδα ότι έλεγα πολλά ψέματα στην προσπάθειά μου να προστατέψω την εικόνα μου και να δώσω καλή εντύπωση στους ανθρώπους. Ζούσα στο σκοτάδι και τον πόνο, τόσο μακριά από τα πρότυπα του Θεού για το πώς να είσαι ειλικρινής άνθρωπος. Σκεφτόμουν πως οι αδελφοί και οι αδελφές έκαναν όλοι πράξη το να είναι ειλικρινείς και έλυναν τις δόλιες φύσεις τους. Μερικοί είχαν γράψει ακόμη και άρθρα βιωματικής μαρτυρίας. Αλλά μετά από χρόνια στην πίστη, εγώ έλεγα ακόμα τόσο πολλά ψέματα, δεν είχα καθόλου ειλικρίνεια. Αν συνέχιζα έτσι στην πίστη μου, ήταν σίγουρο ότι θα αποκλειόμουν από τον Θεό. Έκανα γρήγορα μια προσευχή: «Θεέ μου, πιστεύω σ’ Εσένα εδώ και χρόνια. Ακόμα και τώρα, εξακολουθώ να λέω ψέματα και να εξαπατώ όταν εμπλέκονται τα συμφέροντά μου, πράγμα που Σε αηδιάζει. Δεν θέλω να συνεχίσω έτσι. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να λύσω το πρόβλημά μου με το ψέμα».
Υπήρχε ένα χωρίο που διάβασα στην πνευματική μου άσκηση: «Στην καθημερινότητά τους, οι άνθρωποι λένε συχνά ανούσια πράγματα, ψέματα, πράγματα που φανερώνουν αμάθεια, που είναι ανόητα και αμυντικά. Τα περισσότερα από αυτά τα πράγματα λέγονται λόγω ματαιοδοξίας και περηφάνιας, για να ικανοποιήσουν το εγώ τους. Το να λέει κανείς τέτοια ψέματα αποτελεί αποκάλυψη διεφθαρμένων διαθέσεων. Αν διορθώσεις αυτά τα διεφθαρμένα στοιχεία, η καρδιά σου θα εξαγνιστεί και σταδιακά θα γίνεις πιο αγνός και πιο ειλικρινής. Στην πραγματικότητα, όλοι οι άνθρωποι ξέρουν γιατί λένε ψέματα. Το ότι προσπαθούν να ανταγωνιστούν τους άλλους και να παρουσιαστούν ως κάτι που δεν είναι γίνεται καθαρά για χάρη του προσωπικού κέρδους, για τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνεια, και για τη φήμη και τη θέση. Όμως τα ψέματά τους αποκαλύπτονται και φανερώνονται στο τέλος από τους άλλους κι έτσι καταλήγουν να ρεζιλεύονται, να χάνουν την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητά τους. Όλα αυτά προκαλούνται από τα πολλά ψέματα. Τα ψέματά σου είναι υπερβολικά πολλά. Κάθε λέξη που λες είναι νοθευμένη και ψευδής. Ούτε μια λέξη δεν μπορεί να θεωρηθεί αληθινή ή έντιμη. Παρότι όταν λες ψέματα νιώθεις ότι αποφεύγεις το να γίνεις ρεζίλι, βαθιά μέσα σου νιώθεις ντροπιασμένος. Η συνείδησή σου σε επιπλήττει και μέσα σου νιώθεις περιφρόνηση και απαξίωση για τον εαυτό σου, και σκέφτεσαι: “Γιατί ζω μια τόσο αξιολύπητη ζωή; Τόσο δύσκολο είναι να λες την αλήθεια; Θα πρέπει να καταφεύγω στα ψέματα για χάρη της περηφάνιας μου; Γιατί είναι τόσο εξαντλητική η ζωή μου;” Δεν χρειάζεται να ζεις μια τόσο εξαντλητική ζωή. Αν μπορείς να κάνεις πράξη το να είσαι ένας έντιμος άνθρωπος, θα μπορείς να ζεις μια χαλαρή, ελεύθερη κι απελευθερωμένη ζωή. Ωστόσο, εσύ έχεις επιλέξει το μονοπάτι της διατήρησης της υπερηφάνειας και της ματαιοδοξίας σου λέγοντας ψέματα. Κατά συνέπεια, ζεις μια εξαντλητική και δυστυχισμένη ζωή. Όλο αυτό το προκαλείς εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου. Μπορεί κανείς να διατηρεί την υπερηφάνειά του λέγοντας ψέματα, αλλά τι είναι αυτή η υπερηφάνεια; Είναι απλώς ένα κούφιο πράγμα και είναι εντελώς άχρηστο. Το να λέει κανείς ψέματα σημαίνει ότι προδίδει την ακεραιότητα και την αξιοπρέπειά του. Κάνει τους ανθρώπους να χάνουν την ακεραιότητά τους και να χάνουν την αξιοπρέπειά τους. Ο Θεός το βρίσκει αυτό δυσάρεστο και απεχθές. Αξίζει τον κόπο όλο αυτό; Όχι. Είναι το σωστό μονοπάτι; (Όχι, δεν είναι.) Οι άνθρωποι που λένε συχνά ψέματα ζουν σύμφωνα με τις σατανικές διαθέσεις τους. Ζουν υπό τη δύναμη του Σατανά. Δεν ζουν στο φως ούτε στην παρουσία του Θεού. Εσύ σκέφτεσαι συνεχώς πώς να πεις ψέματα κι αφού τα πεις, αναγκάζεσαι να σκεφτείς πώς θα τα καλύψεις. Και όταν δεν συγκαλύψεις το ψέμα αρκετά καλά, θα αποκαλυφθεί, και θα πρέπει να στύψεις το μυαλό σου για να σκαρώσεις κι άλλα ψέματα για να το μπαλώσεις. Δεν είναι κουραστικό να ζεις μ’ αυτόν τον τρόπο; Είναι υπερβολικά εξαντλητικό. Και αξίζει τον κόπο; Όχι, πραγματικά δεν αξίζει τον κόπο. Να στύβεις το μυαλό σου για να πεις ψέματα και μετά να τα καλύπτεις, κι όλα αυτά για την περηφάνια, τη ματαιοδοξία και τη θέση· μα τι νόημα έχουν όλα αυτά; Τελικά, στοχάζεσαι και λες μέσα σου: “Ποιο είναι το νόημα; Είναι πολύ εξαντλητικό να λες ψέματα και να πρέπει να τα καλύψεις. Δεν έχει νόημα να φέρομαι με αυτόν τον τρόπο. Θα ήταν πιο εύκολο να γινόμουν απλώς ένας έντιμος άνθρωπος”. Θέλεις να γίνεις έντιμος άνθρωπος, αλλά δεν μπορείς να εγκαταλείψεις την περηφάνια, τη ματαιοδοξία και τα προσωπικά σου συμφέροντα. Μπορείς μόνο να καταφύγεις στο να λες ψέματα, χρησιμοποιώντας αναλήθειες για να διατηρήσεις αυτά τα πράγματα. […] Αν νομίζεις ότι τα ψέματα μπορούν να διατηρήσουν τη φήμη, τη θέση, τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνεια που επιθυμείς, κάνεις τεράστιο λάθος. Στην πραγματικότητα, λέγοντας ψέματα, όχι μόνο δεν καταφέρνεις να διατηρήσεις τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνειά σου, καθώς και την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητά σου, αλλά ακόμα χειρότερο είναι το ότι χάνεις την ευκαιρία να κάνεις πράξη την αλήθεια και να είσαι ειλικρινής άνθρωπος. Ακόμη κι αν καταφέρεις να διατηρήσεις τη φήμη, τη θέση, τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνειά σου εκείνη τη στιγμή, έχεις απορρίψει την αλήθεια και έχεις προδώσει τον Θεό. Αυτό σημαίνει ότι έχεις χάσει εντελώς την ευκαιρία σου να σε σώσει Εκείνος και να σε οδηγήσει στην τελείωση, πράγμα που αποτελεί τη μεγαλύτερη απώλεια και μια αιώνια λύπη» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αν είναι έντιμος άνθρωπος μπορεί κανείς να βιώσει αληθινή ανθρώπινη ομοιότητα). Όλα τα λόγια του Θεού περιέγραφαν την πραγματική μου κατάσταση. Πάντα έλεγα ψέματα και εξαπατούσα για να προστατέψω τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνειά μου. Υποκρινόμουν, κι αυτός ήταν ένας εξουθενωτικός τρόπος ζωής που με έκανε δυστυχισμένη. Όταν άρχισα να ποτίζω νέους πιστούς, η Τσενγκ Λιν είδε ότι η συναναστροφή μου δεν ήταν κακή και με ρώτησε αν είχα συναναστραφεί με την επικεφαλής εκ των προτέρων. Αυτή ήταν μια πολύ φυσιολογική ερώτηση. Θα μπορούσα να είχα απαντήσει με ένα απλό «Ναι». Φοβόμουν, όμως, πως θα με περιφρονούσε αν έλεγα την αλήθεια. Έχοντας κατά νου την υπόληψή μου, είπα ψέματα εν γνώσει μου. Επίσης, όταν η επικεφαλής μάς ρώτησε πόσους νεοφώτιστους μπορούσαμε να ποτίζουμε, δεν απάντησα με βάση το πραγματικό μου ανάστημα. Φοβόμουν πως η επικεφαλής θα έλεγε ότι είχα ανεπαρκή εργασιακή ικανότητα αν έδινα μικρό αριθμό, οπότε τον φούσκωσα σκόπιμα. Μετά ανησυχούσα ότι δεν θα μπορούσα να το διαχειριστώ —ήταν τόσο αγχωτικό και εξουθενωτικό να κάνω το καθήκον μου μ’ αυτόν τον τρόπο. Έτσι ήμουν και με το πότισμα των νέων πιστών. Με την επιφανειακή κατανόηση της αλήθειας που είχα, χρειαζόμουν πολλαπλές συναναστροφές για να λύσω το ζήτημα του νεοφώτιστου. Σκεφτόμουν, όμως, τι θα πίστευε η επικεφαλής για μένα, οπότε είπα ότι μου πήρε μόνο μία συναναστροφή. Έλεγα ψέματα και εξαπατούσα ξανά και ξανά για να προστατέψω τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνειά μου, ώστε να κερδίσω την έγκριση των άλλων. Ήμουν τόσο δόλια και υποκριτική! Σκεφτόμουν πως, αν δεν έλεγα την αλήθεια, οι υπόλοιποι και η επικεφαλής δεν θα γνώριζαν το πραγματικό επίπεδο των ικανοτήτων μου και θα μπορούσα να προστατέψω την εικόνα μου. Ο Θεός, όμως, τα εξετάζει όλα εξονυχιστικά. Μπορώ να κοροϊδέψω τους άλλους ανθρώπους, αλλά ποτέ τον Θεό. Μετά από λίγο καιρό, όλοι θα αποκτούσαν διάκριση για μένα. Θα έβλεπαν ότι ήμουν κάποια που δεν είχε την αλήθεια-πραγματικότητα και έλεγε συνεχώς ψέματα. Στην πραγματικότητα, ένιωθα απαίσια μετά από κάθε ψέμα που έλεγα. Φοβόμουν τη μέρα που θα ξεσκεπαζόταν το ψέμα μου και θα φαινόταν ποια πραγματικά ήμουν. Όχι μόνο θα χάλαγε η εικόνα μου, αλλά οι άλλοι σίγουρα δεν θα με εμπιστεύονταν πια. Μακροπρόθεσμα, η ανησυχία και η ταραχή με βασάνιζαν. Ήταν εξουθενωτικό. Ήμουν μες στο σκοτάδι και τον πόνο. Με το να λέω συνεχώς ψέματα και να εξαπατώ, χωρίς να κάνω πράξη την αλήθεια ή να είμαι ειλικρινής άνθρωπος, όχι μόνο ζημιωνόταν η δική μου ζωή, αλλά ζούσα χωρίς καθόλου χαρακτήρα και αξιοπρέπεια, πράγμα που ο Θεός σιχαίνεται και μισεί. Σκέφτηκα τι είπε ο Κύριος Ιησούς: «Ας ήναι ο λόγος σας Ναι ναι, Ου, ού· το δε πλειότερον τούτων είναι εκ του πονηρού» (Κατά Ματθαίον 5:37). «Σεις είσθε εκ πατρός του διαβόλου και τας επιθυμίας του πατρός σας θέλετε να πράττητε. Εκείνος ήτο απ’ αρχής ανθρωποκτόνος και δεν μένει εν τη αληθεία, διότι αλήθεια δεν υπάρχει εν αυτώ· όταν λαλή το ψεύδος, εκ των ιδίων λαλεί, διότι είναι ψεύστης και ο πατήρ αυτού του ψεύδους» (Κατά Ιωάννην 8:44). Στον Θεό αρέσουν οι ειλικρινείς άνθρωποι. Μισεί τους δόλιους. Θα έπρεπε να είχα μιλήσει και ενεργήσει σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους. Το ναι να είναι ναι και το όχι, όχι. Εγώ, όμως, έλεγα ψέματα ξανά και ξανά προκειμένου να προστατέψω την εικόνα μου. Σε τι διαφέρει αυτό από τον διάβολο, τον Σατανά; Ο διάβολος λέει πάντα ψέματα —δεν έχει ποτέ τίποτα αληθινό να πει. Ακόμα και μέχρι τώρα, έχω πει κι εγώ αρκετά ψέματα. Αν δεν μετανοούσα, ήταν βέβαιο ότι θα αποκλειόμουν από τον Θεό. Έστυβα το μυαλό μου για τα ψέματα και τις ψεύτικες βιτρίνες μου για να προστατέψω την εικόνα μου και να απολαύσω μερικά άμεσα οφέλη. Ως αποτέλεσμα, όμως, ο Θεός αηδίαζε, οι άνθρωποι το έβρισκαν αποκρουστικό κι εγώ υπέφερα. Ήμουν ανόητη.
Συνέχισα να κάνω αυτοκριτική και, μια μέρα, διάβασα κάτι στα λόγια του Θεού: «Όταν οι άνθρωποι εμπλέκονται σε δολιότητα, από ποιες προθέσεις προέρχεται αυτό; Ποιον στόχο προσπαθούν να επιτύχουν; Χωρίς καμία εξαίρεση, είναι να αποκτήσουν φήμη, κέρδος και θέση· με λίγα λόγια, είναι για χάρη ιδίων συμφερόντων. Και ποια είναι η αιτία της επιδίωξης των συμφερόντων; Ότι οι άνθρωποι θεωρούν τα προσωπικά τους συμφέροντα πιο σημαντικά από οτιδήποτε άλλο. Εμπλέκονται σε απάτες για να επωφεληθούν οι ίδιοι, και έτσι αποκαλύπτεται η δόλια διάθεσή τους. Πώς θα πρέπει να επιλυθεί αυτό το πρόβλημα; Πρώτα πρέπει να διακρίνεις και να μάθεις τι είναι τα συμφέροντα, τι ακριβώς προσφέρουν στους ανθρώπους και ποιες είναι οι συνέπειες της επιδίωξής τους. Αν δεν μπορείς να το καταλάβεις αυτό, τότε δεν θα είναι τόσο εύκολο να τα απαρνηθείς. Αν οι άνθρωποι δεν κατανοήσουν την αλήθεια, τότε δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο να εγκαταλείψουν από ό,τι τα συμφέροντά τους. Αυτό συμβαίνει επειδή οι φιλοσοφίες της ζωής τους είναι “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω” και “Ο άνθρωπος πεθαίνει για τον πλούτο όπως τα πουλιά πεθαίνουν για την τροφή”. Είναι σαφές ότι ζουν μόνο για τα δικά τους συμφέροντα. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι, αν δεν έχουν τα δικά τους συμφέροντα ή αν τα χάσουν, δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν, λες και η επιβίωσή τους εξαρτάται από τα δικά τους συμφέροντα. Έτσι, οι περισσότεροι δεν βλέπουν τίποτε άλλο πέρα από τα δικά τους συμφέροντα. Θεωρούν ότι τα συμφέροντά τους είναι υπεράνω όλων και ζουν αποκλειστικά για τα δικά τους συμφέροντα. Δεν πρόκειται να κουνήσουν το μικρό τους δαχτυλάκι αν δεν έχουν να κερδίσουν κάτι και, αν τους ζητήσεις να εγκαταλείψουν τα δικά τους συμφέροντα, είναι σαν να τους ζητάς να παραδώσουν την ίδια τους τη ζωή» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η γνώση της διάθεσης κάποιου είναι το θεμέλιο της αλλαγής της). «Ας υποθέσουμε ότι ένας δόλιος άνθρωπος γνωρίζει πως είναι δόλιος, πως του αρέσει να λέει ψέματα και δεν του αρέσει να λέει την αλήθεια και πως συνέχεια κρύβει πράγματα στα πάρε-δώσε του με τους άλλους, αλλά το απολαμβάνει και σκέφτεται μέσα του: “Είναι τέλεια να ζω έτσι. Ρίχνω συνέχεια στάχτη στα μάτια των άλλων, αλλά οι άλλοι δεν μπορούν να το κάνουν αυτό σ’ εμένα. Σχεδόν πάντα ικανοποιούμαι σε ό,τι αφορά τα συμφέροντα, την περηφάνια, τη θέση και τη ματαιοδοξία μου. Όλα προχωράνε σύμφωνα με τα σχέδιά μου, άψογα, απρόσκοπτα και κανείς δεν μπορεί να τα αντιληφθεί”. Είναι άραγε πρόθυμοι αυτού του είδους οι άνθρωποι να είναι ειλικρινείς; Όχι. Ο άνθρωπος αυτός πιστεύει ότι η δολιότητα και η ατιμία είναι εξυπνάδα και σοφία, ότι είναι θετικά πράγματα. Εκτιμά αυτά τα πράγματα και δεν αντέχει χωρίς αυτά. Πιστεύει το εξής: “Αυτός είναι ο τέλειος τρόπος συμπεριφοράς και ο μόνος τρόπος ζωής που προσφέρει πνευματική ικανοποίηση. Είναι ο μόνος τρόπος ζωής που αξίζει, ο μόνος τρόπος ζωής που κάνει τους άλλους να με ζηλεύουν και να με θαυμάζουν. Θα ήταν ανόητο και ηλίθιο να μη ζω σύμφωνα με τις σατανικές φιλοσοφίες. Θα έβγαινα πάντοτε ζημιωμένος —θα δεχόμουν εκφοβισμό, θα δεχόμουν διακρίσεις και θα μου συμπεριφέρονταν σαν να ήμουν υπηρέτης. Δεν έχει νόημα να ζω έτσι. Ποτέ δεν θα γίνω ειλικρινής!” Θα εγκαταλείψουν άραγε αυτού του είδους οι άνθρωποι την δόλια διάθεσή τους και θα ασκηθούν στην ειλικρίνεια; Αποκλείεται. […] Δεν αγαπάνε καθόλου τα θετικά πράγματα, δεν λαχταράνε το φως και δεν αγαπάνε την οδό του Θεού ούτε την αλήθεια. Τους αρέσει να ακολουθούν τις κοσμικές τάσεις, είναι ερωτευμένοι με τη φήμη, το κέρδος και τη θέση, τους αρέσει να ξεχωρίζουν από το πλήθος, λατρεύουν τη φήμη, το κέρδος και τη θέση, και σέβονται τους μεγάλους και διάσημους, αλλά στην πραγματικότητα σέβονται τους δαίμονες και τους Σατανάδες. Αυτό που επιδιώκουν κατά βάθος δεν είναι η αλήθεια ούτε τα θετικά πράγματα· αντίθετα, σέβονται τη γνώση. Μέσα τους, δεν εγκρίνουν εκείνους που επιδιώκουν την αλήθεια και μαρτυρούν περί του Θεού· αντίθετα, εγκρίνουν και θαυμάζουν τους ανθρώπους που έχουν ιδιαίτερα ταλέντα και χαρίσματα. Στην πίστη τους στον Θεό, δεν βαδίζουν στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας, αλλά στο μονοπάτι της επιδίωξης της φήμης, του κέρδους, της θέσης και της εξουσίας· πασχίζουν να γίνουν άνθρωποι πολύ πονηροί, που κερδίζουν με ιδιοφυή τεχνάσματα· προσπαθούν να ενταχθούν στα ανώτερα κλιμάκια της κοινωνίας για να γίνουν σπουδαίοι και φημισμένοι. Θέλουν να τους χαιρετούν με λατρεία και να τους καλωσορίζουν όπου κι αν τυχαίνει να πηγαίνουν· θέλουν να είναι είδωλα για τους ανθρώπους. Τέτοιοι άνθρωποι θέλουν να γίνουν. Τι οδός είναι αυτή; Είναι η οδός των δαιμόνων, το μονοπάτι του κακού. Δεν είναι η οδός που ακολουθεί ένας πιστός στον Θεό. Χρησιμοποιούν τις φιλοσοφίες του Σατανά, τη λογική του, χρησιμοποιούν κάθε κόλπο του, κάθε τέχνασμά του, σε κάθε περιβάλλον, προκειμένου να εξαπατήσουν τους ανθρώπους και να κερδίσουν την εμπιστοσύνη τους, να τους κάνουν να τους λατρεύουν και να τους ακολουθούν. Δεν είναι αυτό το μονοπάτι στο οποίο οφείλουν να βαδίζουν οι άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό· τέτοιοι άνθρωποι όχι απλώς δεν πρόκειται να σωθούν, μα και θα γνωρίσουν την τιμωρία του Θεού —δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία σχετικά μ’ αυτό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Δεν μπορεί κανείς να σωθεί με την πίστη στη θρησκεία ή με τη συμμετοχή σε θρησκευτικές τελετές). Τα λόγια του Θεού μού έδειξαν γιατί μπορούσα να λέω ψέματα και να φέρομαι δόλια ξανά και ξανά, και γιατί δεν τολμούσα ποτέ να ανοιχτώ και να είμαι ειλικρινής. Ο λόγος είναι ότι έχω δόλια φύση. Ένιωθα αποστροφή για την αλήθεια και δεν αγαπούσα τα θετικά πράγματα. Δεν είχα θέσει ως προτεραιότητα την επιδίωξη του να κερδίσω την αλήθεια, το να είμαι κάποια που φέρνει χαρά στον Θεό. Αντιθέτως, εκτιμούσα σατανικές φιλοσοφίες όπως: «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω», «Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του» και «Κανένα μεγάλο επίτευγμα δεν ολοκληρώνεται χωρίς να πεις ψέματα» καθώς και τη δική μου εικόνα και τα συμφέροντα. Όταν ήμουν μικρή, είχα έναν συγγενή που είχε τελειώσει μόνο το γυμνάσιο, αλλά έλεγε ότι ήταν απόφοιτος κολεγίου. Όταν ξεκάθαρα δεν κατείχε κάποια δεξιότητα, μιλούσε με έπαρση, λέγοντας ότι την είχε σπουδάσει σε κάποιο διακεκριμένο κολέγιο. Όταν έλεγε ψέματα και υποκρινόταν μ’ αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο δεν τον περιφρονούσαν οι άνθρωποι, αλλά τον εκτιμούσαν και τον θαύμαζαν. Είδα πολλά παρόμοια περιστατικά καθώς μεγάλωνα και επηρεάστηκα απ’ αυτά. Χωρίς να το καταλάβω, μέσα στην καρδιά μου επιδοκίμαζα αυτές τις σατανικές προσεγγίσεις. Ένιωθα ότι, μερικές φορές, ένα ψέμα μπορούσε πραγματικά να λύσει ένα ζήτημα. Όχι μόνο μπορούσες να κερδίσεις τον θαυμασμό, αλλά ίσως και να αποκτούσες αυτό που ήθελες. Έτσι, συνέχισα να ζω με αυτήν την άποψη αφότου ήρθα στον οίκο του Θεού. Αν κάτι αφορούσε την εικόνα ή τα συμφέροντά μου, δεν μπορούσα παρά να πω ψέματα, να εξαπατήσω και να υποκριθώ. Ακόμη κι όταν ένιωθα ενοχές όταν έλεγα ψέματα, και πάλι δεν τολμούσα να ανοιχτώ σε όλους, φοβούμενη πως, αν ήμουν ειλικρινής, θα έβλεπαν ποια πραγματικά είμαι και θα σχημάτιζαν άσχημη γνώμη για μένα. Η σκέψη ότι θα ντρεπόμουν έτσι —καλύτερα να πέθαινα! Προτιμούσα να ζω στο σκοτάδι και τη δυστυχία από το να ξεστομίσω μια αληθινή κουβέντα, κι έτσι γινόμουν όλο και πιο υποκριτική και δόλια. Το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα είναι ακριβώς έτσι. Όσα σκανδαλώδη, πονηρά πράγματα κι αν κάνει, δεν τα βγάζει ποτέ στο φως, αλλά παραπλανά τον κόσμο με τα ψέματά του. Προβάλλει μια εικόνα ότι είναι «μεγάλο, ένδοξο και σωστό» για να παραπλανήσει τους ανθρώπους, για να κοροϊδέψει τον απλό λαό. Είναι τόσο ποταπό και πονηρό. Δεν ήταν το ψέμα και η δολιότητά μου ουσιαστικά τα ίδια με του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος; Αυτό μου θύμισε τα λόγια του Θεού: «Τι οδός είναι αυτή; Είναι η οδός των δαιμόνων, το μονοπάτι του κακού. Δεν είναι η οδός που ακολουθεί ένας πιστός στον Θεό. Χρησιμοποιούν τις φιλοσοφίες του Σατανά, τη λογική του, χρησιμοποιούν κάθε κόλπο του, κάθε τέχνασμά του, σε κάθε περιβάλλον, προκειμένου να εξαπατήσουν τους ανθρώπους και να κερδίσουν την εμπιστοσύνη τους, να τους κάνουν να τους λατρεύουν και να τους ακολουθούν. Δεν είναι αυτό το μονοπάτι στο οποίο οφείλουν να βαδίζουν οι άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό· τέτοιοι άνθρωποι όχι απλώς δεν πρόκειται να σωθούν, μα και θα γνωρίσουν την τιμωρία του Θεού —δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία σχετικά μ’ αυτό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Δεν μπορεί κανείς να σωθεί με την πίστη στη θρησκεία ή με τη συμμετοχή σε θρησκευτικές τελετές). Ο Θεός είναι πιστός. Ο Θεός απαιτεί να είμαστε ειλικρινείς για να κερδίσουμε τη σωτηρία Του στο τέλος. Αλλά ο Σατανάς χρησιμοποιεί κάθε είδους φιλοσοφίες και πλάνες για να παραπλανήσει και να διαφθείρει τους ανθρώπους, κάνοντάς μας να λέμε συνεχώς ψέματα και να εξαπατούμε για τη δική μας φήμη, κέρδος και θέση, με αποτέλεσμα να γινόμαστε όλο και πιο υποκριτικοί και δόλιοι. Τελικά, θα κατέβουμε στην κόλαση και θα τιμωρηθούμε μαζί του. Εκείνη τη στιγμή, είδα καθαρά το πανούργο και μοχθηρό κίνητρο του Σατανά. Το μίσησα από τα βάθη της καρδιάς μου και ήμουν πρόθυμη να επιδιώξω να γίνω ειλικρινής άνθρωπος.
Διάβασα κάτι άλλο στα λόγια του Θεού αργότερα: «Το ότι ο Θεός απαιτεί από τους ανθρώπους να είναι ειλικρινείς αποδεικνύει ότι στ’ αλήθεια απεχθάνεται τους δόλιους και τους αντιπαθεί. Η αντιπάθεια του Θεού για τους δόλιους ανθρώπους είναι αντιπάθεια για τον τρόπο με τον οποίο ενεργούν, τις διαθέσεις τους, κι επίσης τις προθέσεις τους και τα μέσα εξαπάτησης που χρησιμοποιούν· ο Θεός αντιπαθεί όλα αυτά τα πράγματα. Εάν οι δόλιοι άνθρωποι είναι σε θέση να αποδεχθούν την αλήθεια και να παραδεχθούν τη δόλια διάθεσή τους, και είναι πρόθυμοι να αποδεχθούν τη σωτηρία του Θεού και να κάνουν πράξη την αλήθεια για να γίνουν ειλικρινείς, τότε έχουν κι αυτοί ελπίδα να σωθούν, διότι ο Θεός δεν δείχνει προκατάληψη υπέρ κανενός, ούτε και η αλήθεια το κάνει αυτό. Έτσι, λοιπόν, αν θέλουμε να γίνουμε άνθρωποι αρεστοί στον Θεό, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να αλλάξουμε τις αρχές της διαγωγής μας, να σταματήσουμε να ζούμε σύμφωνα με σατανικές φιλοσοφίες, να σταματήσουμε να ζούμε τη ζωή μας βασισμένοι στα ψέματα και στην εξαπάτηση, και να απαλλαχθούμε απ’ όλα τα ψέματά μας και να προσπαθήσουμε να είμαστε ειλικρινείς. Τότε θα αλλάξει η άποψη του Θεού για εμάς. Παλιότερα, οι άνθρωποι στηρίζονταν πάντα στο ψέμα, την εξαπάτηση και την προσποίηση ενώ ζούσαν μεταξύ άλλων ανθρώπων, και όσον αφορά τη διαγωγή τους, θεωρούσαν τις σατανικές φιλοσοφίες ως τη βάση της ύπαρξής τους, ως τη ζωή τους και ως το θεμέλιό τους. Αυτό ήταν κάτι που απεχθανόταν ο Θεός. Μεταξύ των απίστων, αν προσπαθείς να είσαι ειλικρινής και να λες την αλήθεια, θα σε συκοφαντήσουν, θα σε κρίνουν και θα σε απορρίψουν. Ακολουθείς, επομένως, τις κοσμικές τάσεις και ζεις σύμφωνα με σατανικές φιλοσοφίες· γίνεσαι όλο και πιο επιδέξιος στο ψέμα και όλο και πιο δόλιος. Επιπλέον, χρησιμοποιείς ύπουλα μέσα για να πετυχαίνεις τους στόχους σου και να προστατεύεις έτσι τον εαυτό σου. Ευημερείς όλο και περισσότερο στον κόσμο του Σατανά, με αποτέλεσμα να πέφτεις όλο και πιο βαθιά στην αμαρτία και να μην μπορείς να απεγκλωβιστείς. Στον οίκο του Θεού, ισχύουν ακριβώς τα αντίθετα πράγματα. Όσο πιο επιδέξιος είσαι στο ψέμα και τη δολιότητα, τόσο περισσότερο θα σε αποστρέφεται και θα σε απορρίπτει ο εκλεκτός λαός του Θεού. Αν αρνηθείς να μετανοήσεις, συνεχίσεις να προσκολλάσαι σε σατανικές φιλοσοφίες και σατανική λογική, και επίσης χρησιμοποιείς σκευωρίες, τεχνάσματα και σύνθετες τακτικές για να μεταμφιεστείς και να φορέσεις κάποιο προσωπείο, τότε είναι πολύ πιθανό να αποκαλυφθείς και να αποκλειστείς. Αυτό συμβαίνει επειδή ο Θεός απεχθάνεται τους δόλιους ανθρώπους. Μόνο οι ειλικρινείς μπορούν να ευημερήσουν στον οίκο του Θεού· όλοι οι δόλιοι εν τέλει θα εγκαταλειφθούν και θα αποκλειστούν. Όλα αυτά τα έχει προκαθορίσει ο Θεός προ πολλού» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η πιο θεμελιώδης άσκηση του να είναι κανείς ειλικρινής). «Η αποδοχή της αλήθειας και η αυτογνωσία είναι το μονοπάτι προς την ανάπτυξη στη ζωή και την επίτευξη της σωτηρίας, είναι η ευκαιρία να προσέλθεις ενώπιον του Θεού για να δεχτείς την εξονυχιστική εξέτασή Του, την κρίση και την παίδευσή Του, και να κερδίσεις την αλήθεια και ζωή. Αν παραιτηθείς από την επιδίωξη της αλήθειας για χάρη της επιδίωξης της φήμης, του κέρδους και της θέσης, καθώς και των δικών σου συμφερόντων, αυτό ισοδυναμεί με παραίτηση από την ευκαιρία να δεχτείς την κρίση και την παίδευση του Θεού, και να επιτύχεις σωτηρία. Επιλέγεις τη φήμη, το κέρδος και τη θέση, και τα δικά σου συμφέροντα, αλλά αυτό που εγκαταλείπεις είναι η αλήθεια, και αυτό που χάνεις είναι η ζωή και η ευκαιρία να σωθείς. Ποιο έχει μεγαλύτερη σημασία; Αν επιλέξεις τα δικά σου συμφέροντα και παραιτηθείς από την αλήθεια, δεν είναι ανόητο αυτό; Για να το θέσω με λαϊκούς όρους, υφίστασαι τεράστια απώλεια, για χάρη μικρού κέρδους. Η φήμη, το κέρδος, η θέση, τα χρήματα και τα συμφέροντα είναι όλα προσωρινά, όλα χάνονται σαν καπνός, ενώ η αλήθεια και ζωή είναι αιώνιες και αμετάβλητες. Αν οι άνθρωποι διορθώσουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις που τους κάνουν να επιδιώκουν τη φήμη, το κέρδος και τη θέση, τότε έχουν ελπίδα να επιτύχουν τη σωτηρία. Επιπλέον, οι αλήθειες που αποκτούν οι άνθρωποι είναι αιώνιες· ο Σατανάς δεν μπορεί να πάρει τις αλήθειες αυτές από τους ανθρώπους, ούτε μπορεί κανένας άλλος. Παραιτείσαι από τα συμφέροντά σου, αλλά αυτό που κερδίζεις είναι η αλήθεια και η σωτηρία· τα αποτελέσματα αυτά είναι δικά σου, και τα κερδίζεις εσύ ο ίδιος. Εάν οι άνθρωποι επιλέξουν να κάνουν την αλήθεια πράξη, τότε παρόλο που έχουν απωλέσει τα συμφέροντά τους, κερδίζουν τη σωτηρία από τον Θεό και την αιώνια ζωή. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι πιο έξυπνοι. Εάν οι άνθρωποι εγκαταλείπουν την αλήθεια για χάρη των συμφερόντων τους, τότε χάνουν τη ζωή και τη σωτηρία από τον Θεό· αυτοί οι άνθρωποι είναι οι πιο ανόητοι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η γνώση της διάθεσης κάποιου είναι το θεμέλιο της αλλαγής της). Τα λόγια του Θεού μού υπενθύμισαν ότι μόνο ένας ειλικρινής άνθρωπος μπορεί να σωθεί και να εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών. Οι δόλιοι άνθρωποι καταλήγουν απλώς να αποκαλύπτονται και να αποκλείονται από τον Θεό. Το ποιο μονοπάτι επιλέγει κανείς και τι είδους άνθρωπος είναι επηρεάζει άμεσα την έκβαση και τον προορισμό του. Εγώ, όμως, ήμουν τόσο τυφλή παλιά. Αντί να αγαπώ την αλήθεια, εστίαζα απλώς στη διατήρηση της εικόνας μου, σε σημείο να λέω ψέματα κατ’ εξακολούθηση και να υποκρίνομαι. Εκ των υστέρων, δεν είχα το θάρρος να ανοιχτώ και δεν είχα αντιμετωπίσει ακόμα ούτε τα πιο θεμελιώδη ψέματα. Δεν είχα αλλάξει καθόλου τη ζωή-διάθεσή μου. Αν συνέχιζα έτσι στην πίστη μου, πώς θα μπορούσα να σωθώ από τον Θεό; Είδα ότι το να νοιάζομαι για την υπόληψη και να επιδιώκω το προσωπικό κέρδος δεν είχε καμία αξία. Μπορεί να κέρδιζα τον θαυμασμό και την υποστήριξη των άλλων μ’ αυτόν τον τρόπο, αλλά το να αηδιάζω τον Θεό με τα συνεχή ψέματα και να χάνω την ευκαιρία να σωθώ, δεν αξίζει τον κόπο.
Καθώς αναζητούσα το μονοπάτι για να γίνω ειλικρινής άνθρωπος, είδα αυτό στα λόγια του Θεού: «Όποια προβλήματα κι αν συναντήσεις, πρέπει να αναζητάς την αλήθεια για να τα λύσεις, δεν πρέπει επ’ ουδενί να υποκρίνεσαι ούτε να παρουσιάζεις μια ψεύτικη εικόνα στους άλλους. Είτε πρόκειται για τις ελλείψεις σου, είτε για τις ανεπάρκειές σου, είτε για τα ελαττώματά σου ή τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου, πρέπει να ανοίγεσαι και να συναναστρέφεσαι για όλα αυτά τα πράγματα. Μην τα κρατάς κρυφά. Το να μάθεις πώς να ανοίγεσαι είναι το πρώτο βήμα προς τη ζωή-είσοδο και είναι το πρώτο εμπόδιο, το πιο δύσκολο να ξεπεραστεί. Μόλις ξεπεράσεις αυτό το εμπόδιο, θα είναι εύκολο να εισέλθεις στην αλήθεια. Τι θα σημαίνει όταν κάνεις αυτό το βήμα; Θα σημαίνει ότι ανοίγεις την καρδιά σου, και φανερώνεις κάθε κομμάτι του εαυτού σου και ανοίγεσαι ως προς αυτό —είτε καλό είτε κακό, είτε θετικό είτε αρνητικό— και ρίχνεις φως σ’ αυτό για να το δουν οι άλλοι άνθρωποι και για να το δει ο Θεός, χωρίς να κρύβεις ούτε να αποκρύπτεις τίποτα από τον Θεό, χωρίς να χρησιμοποιείς προσωπεία, δόλο ή απάτη απέναντι στον Θεό, και ομοίως όντας ειλικρινής απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Μ’ αυτόν τον τρόπο, θα ζεις στο φως· όχι μόνο θα σε εξετάζει σχολαστικά ο Θεός, αλλά και οι άλλοι άνθρωποι θα βλέπουν ότι στις πράξεις σου υπάρχουν αρχές και διαφάνεια. Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείς μεθόδους για να προστατεύσεις την υπόληψη, την εικόνα και τη θέση σου, ούτε χρειάζεται να αποκρύπτεις ή να συγκαλύπτεις τα λάθη σου. Δεν χρειάζεται να επιδίδεσαι σ’ αυτές τις άχρηστες προσπάθειες. Αν μπορέσεις να εγκαταλείψεις αυτά τα πράγματα, η ζωή σου θα γίνει πολύ χαλαρή, απαλλαγμένη από περιορισμούς και πόνο, και θα ζεις ολοκληρωτικά στο φως» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Από τα λόγια του Θεού, έμαθα πως, για να είμαι ειλικρινής άνθρωπος και να μιλάω με ειλικρίνεια, όταν κάτι αφορά την υπερηφάνεια ή τα συμφέροντά μου, θα πρέπει πρώτα να προσεύχομαι και να αποδέχομαι την εξονυχιστική εξέταση του Θεού. Όσα ελαττώματα ή ελλείψεις κι αν έχω, ή όση διαφθορά κι αν αποκαλύπτω, δεν μπορώ να τα κρύψω ή να τα συγκαλύψω. Μόνο με το να δείχνω τον πραγματικό μου εαυτό και να αναζητώ την αλήθεια μπορεί να λυθεί αυτό το πρόβλημα του ψέματος, σιγά σιγά. Όποια διαφθορά κι αν αποκάλυπτα, και όσα ελαττώματα και ελλείψεις κι αν έχω, ο Θεός μπορούσε στην πραγματικότητα να τα εξετάσει εξονυχιστικά και απόλυτα καθαρά, οπότε δεν μπορούσα να τα καλύψω με ψέματα και προσποιήσεις. Ακόμη κι αν οι άλλοι άνθρωποι δεν με ήξεραν καλά στην αρχή, με τον καιρό, όλοι θα με διέκριναν καθαρά. Και παρόλο που ήμουν υπεύθυνη για το έργο ποτίσματος, ήμουν καινούργια σ’ αυτό το καθήκον και είχα ακόμα πολλά ελαττώματα και ελλείψεις. Όταν δεν κατανοούσα καλά τις αντιλήψεις ή τα ζητήματα ενός νεοφώτιστου, ή όταν είχα επιφανειακή κατανόηση της αλήθειας και δεν μπορούσα να συναναστραφώ ξεκάθαρα, το να αναζητήσω τη βοήθεια μιας επικεφαλής ήταν μια φυσιολογική προσέγγιση, καθόλου ντροπιαστική. Χρειαζόταν να αντιμετωπίσω ανοιχτά τις ελλείψεις μου και να είμαι αρκετά γενναία ώστε να πω την αλήθεια, να κάνω πράξη την αλήθεια και να είμαι ειλικρινής άνθρωπος. Αυτή είναι η σωστή πορεία προς τα εμπρός. Η καρδιά μου φωτίστηκε όταν το σκέφτηκα αυτό. Προσευχήθηκα και μετανόησα ενώπιον του Θεού. Θα σταματούσα να μιλάω και να ενεργώ για την υπόληψη και τα συμφέροντά μου, και, αντ’ αυτού, θα έκανα πράξη σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Είδα την αδελφή Τσενγκ Λιν αργότερα και της είπα τα πάντα για τα ζητήματά μου με το ψέμα. Ένιωσα πραγματικά χαλαρή και ελεύθερη. Ήξερα ότι νοιαζόμουν πολύ για την εικόνα μου και με ένοιαζε πάντα τι σκέφτονταν οι άνθρωποι για μένα. Όταν προέκυπταν ζητήματα, είχα την τάση να προστατεύω την υπόληψη και τα συμφέροντά μου, και δεν μπορούσα παρά να πω ψέματα. Συνέχισα να προσεύχομαι στον Θεό, ζητώντας Του να φυλάει την καρδιά μου, ώστε να αντιλαμβάνομαι πότε επρόκειτο να πω ψέματα, και να μπορώ γρήγορα να αλλάζω πορεία, να ανοίγομαι και να είμαι ειλικρινής.
Μια φορά, σε μια συνάθροιση με έναν επικεφαλής, ζήτησε από όλους να μοιραστούν τη γνώμη τους για το ζήτημα ενός νέου πιστού. Ένιωσα απίστευτα νευρική. Ο επικεφαλής κατανοούσε περισσότερο τις αρχές από εμένα. Θα ήταν ξεκάθαρο στη στιγμή αν μπορούσα να εντοπίσω το πρόβλημα, αν είχα δίκιο ή άδικο και αν υπήρχαν αποκλίσεις. Αν δεν μπορούσα να δω την ουσία του ζητήματος ή να το λύσω, τι θα σκεφτόταν ο επικεφαλής για μένα; Ταραζόμουν περισσότερο καθώς το σκεφτόμουν, και απλώς δεν μπορούσα να ηρεμήσω και να συλλογιστώ το ζήτημα του νέου πιστού. Τότε σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείς μεθόδους για να προστατεύσεις την υπόληψη, την εικόνα και τη θέση σου, ούτε χρειάζεται να αποκρύπτεις ή να συγκαλύπτεις τα λάθη σου. Δεν χρειάζεται να επιδίδεσαι σ’ αυτές τις άχρηστες προσπάθειες. Αν μπορέσεις να εγκαταλείψεις αυτά τα πράγματα, η ζωή σου θα γίνει πολύ χαλαρή, απαλλαγμένη από περιορισμούς και πόνο, και θα ζεις ολοκληρωτικά στο φως» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι έπρεπε να είμαι ειλικρινής άνθρωπος και να λέω την αλήθεια. Όσα προβλήματα κι αν έβλεπα ή όσες αποκλίσεις κι αν είχα, θα έπρεπε και πάλι να μιλάω με ειλικρίνεια, χωρίς να συγκαλύπτω, να κρύβομαι ή να προσποιούμαι, ή να σκέφτομαι τη γνώμη του επικεφαλής για μένα. Το μόνο που είχε σημασία ήταν να κάνω πράξη την αλήθεια και να είμαι ειλικρινής άνθρωπος ενώπιον του Θεού. Αυτές οι σκέψεις μού επέτρεψαν να ηρεμήσω. Τότε, μπόρεσα να μοιραστώ τη γνώμη μου. Ο επικεφαλής, αφού άκουσε, συναναστράφηκε περαιτέρω σχετικά με τις ελλείψεις μας. Μέσα από μια τέτοια επικοινωνία, απέκτησα μια πιο ξεκάθαρη κατανόηση για το πώς έπρεπε να λύσω τα προβλήματα των νεοφώτιστων. Από αυτήν την εμπειρία, ένιωσα πόσο υπέροχο είναι να λέμε την αλήθεια, όπως μας λέει ο Θεός. Είναι τόσο χαλαρωτικό και απελευθερωτικό. Δεν ζω πια μέσα στην ταραχή και τον πόνο του ψέματος. Είμαι τόσο ευγνώμων στον Θεό! Αν δεν είχα αποκαλυφθεί σ’ αυτές τις καταστάσεις ή αν δεν είχα κριθεί και ξεσκεπαστεί από τα λόγια του Θεού, δεν θα είχα ποτέ τέτοια κατανόηση και αλλαγή.
