59. Δεν ανησυχώ πια επειδή δεν κάνω καλά το καθήκον μου τώρα που γέρασα
Το 1999, αποδέχθηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Ποτέ δεν μου είχε περάσει από το μυαλό ότι θα μπορούσα να υποδεχθώ τον Κύριο τις έσχατες ημέρες. Δεν υπήρχαν λόγια για να περιγράψω τη χαρά μου. Ένιωθα ότι, αυτήν τη φορά, επιτέλους υπήρχε ελπίδα να εισέλθω στη βασιλεία και να κερδίσω αιώνια ζωή. Εκείνη την εποχή, ήμουν λίγο παραπάνω από 50 χρονών και ακόμα είχα μπόλικη ενεργητικότητα. Είτε υπηρετούσα κάποιον επικεφαλής εκκλησίας, είτε κήρυττα το ευαγγέλιο, είτε πότιζα νεοφώτιστους, εργαζόμουν πολύ ενεργά, και κάθε μέρα ένιωθα μεγάλη ικανοποίηση. Στα τέλη του 2018, ξαφνικά ένιωσα ζαλάδα, τα πόδια μου ήταν βαριά και δυσκολευόμουν στο περπάτημα. Σκόνταφτα συνέχεια ακόμα και στο ίσιωμα, και συχνά έγδερνα και μάτωνα τα γόνατα και τους αγκώνες. Η κόρη μου με πήγε στο νοσοκομείο για τσεκάπ. Ο γιατρός είπε ότι είχα κενοτοπιώδες έμφρακτο και με προειδοποίησε με σοβαρότητα: «Πρέπει να προσέχεις πολύ μ’ αυτήν την πάθηση! Αν πέσεις ξανά, είναι πιθανόν να προκληθεί εγκεφαλική αιμορραγία». Τα λόγια του γιατρού με φόβισαν πολύ. «Αν στ’ αλήθεια πάθω εγκεφαλική αιμορραγία, πώς θα συνεχίσω να κάνω καθήκοντα; Και πώς θα σωθώ αν δεν μπορώ να κάνω το καθήκον μου; Θα πάνε στράφι όλα αυτά τα χρόνια της πίστης μου». Στη συνέχεια, έλαβα φαρμακευτική αγωγή και, σιγά σιγά, η κατάστασή μου σταθεροποιήθηκε και ένιωθα καλύτερα. Ήξερα ότι αυτή ήταν η προστασία του Θεού και, εκείνο το διάστημα, επέμεινα να κάνω το καθήκον μου. Όταν πάτησα τα 70, ένιωσα ξεκάθαρα ότι ο οργανισμός μου άρχιζε να φθίνει από πολλές απόψεις. Κουραζόμουν ακόμη και μετά από ελάχιστο έργο και η μνήμη μου εξασθένησε. Όταν ήμουν 73 χρονών, έλεγχα κηρύγματα στην εκκλησία. Μια μέρα, ο επόπτης οργάνωσε μια συνάθροιση μαζί μας. Πρόσεξα αρκετούς αδελφούς και αδελφές που ήταν νέοι. Όταν ο επόπτης συναναστρεφόταν σχετικά με τις αρχές, άκουγες τα ασταμάτητα «κλικ κλικ» στα πληκτρολόγιά τους. Τους ζήλεψα πολύ και σκέφτηκα: «Όλοι μας πιστεύουμε στον Θεό και κάνουμε καθήκοντα. Γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά; Οι νέοι κάνουν τα πάντα γρήγορα, καταλαβαίνουν τις αρχές και τις κάνουν κτήμα τους ταχύτατα, και είναι γεμάτοι ενέργεια. Εγώ, όμως; Τα μάτια μου δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν και ο εγκέφαλός μου αργεί ν’ αντιδράσει. Υστερώ πολύ σε σχέση με τους νέους. Γέρασα και το σώμα μου δεν κάνει αυτό που θέλω, ό,τι κι αν προσπαθώ να κάνω. Μπορώ να κάνω καλά αυτό το καθήκον;» Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο μεγαλύτερη απόγνωση ένιωθα. Σιγά σιγά, άρχισα να νιώθω σαν ξεφούσκωτο μπαλόνι και δεν είχα κανένα ενδιαφέρον να κάνω το οτιδήποτε. Όταν προσευχόμουν, δεν ήξερα τι να πω και, όταν διάβαζα τα λόγια του Θεού, δεν αποκόμιζα καμία διαφώτιση και καθόλου φως. Αναρωτήθηκα μήπως ο Θεός με είχε εγκαταλείψει και με είχε αποκλείσει. Αργότερα, στοχάστηκα: «Γέρασα κι έχω χαμηλό επίπεδο. Αν δεν πασχίσω ν’ ανέβω ψηλότερα, δεν θα πέσω ακόμη πιο χαμηλά; Όπως λέει το ρητό: Μη φοβάσαι να πηγαίνεις αργά, να φοβάσαι μόνο να μένεις ακίνητος. Αν μείνεις μία φορά ακίνητος, θα μείνεις πίσω δυόμισι μίλια’. Όχι, πρέπει να πασχίζω ν’ ανέβω ψηλότερα!» Εκείνες τις ημέρες, προσευχόμουν συχνά, και ικέτευα τον Θεό να με διαφωτίσει και να με καθοδηγήσει, ώστε να εξαλείψω την αρνητική κατάστασή μου.
Αργότερα, θυμήθηκα τα λόγια του Θεού: «Εγώ δεν επιθυμώ να απαρνηθώ ή να αποκλείσω κανέναν σας, αλλά αν ο άνθρωπος δεν προσπαθεί να πράττει το σωστό, τότε απλώς καταστρέφεις τον εαυτό σου· δεν σε αποκλείω Εγώ, αλλά εσύ ο ίδιος». Έψαξα αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού για να το διαβάσω. Ο Θεός λέει: «Εγώ δεν επιθυμώ να απαρνηθώ ή να αποκλείσω κανέναν σας, αλλά αν ο άνθρωπος δεν προσπαθεί να πράττει το σωστό, τότε απλώς καταστρέφεις τον εαυτό σου· δεν σε αποκλείω Εγώ, αλλά εσύ ο ίδιος. […] Πρόθεσή Μου είναι να τελειωθείτε όλοι ή, τουλάχιστον, να κατακτηθείτε, ώστε το συγκεκριμένο στάδιο του έργου να ολοκληρωθεί με επιτυχία. Η επιθυμία του Θεού είναι η τελείωση του κάθε ανθρώπου, η τελική απόκτησή του από Εκείνον, ο ολοκληρωτικός καθαρμός του από Εκείνον και η μετατροπή του σε άνθρωπο που Εκείνος αγαπά. Άσχετα από το αν Εγώ λέω ότι μένετε πίσω ή ότι έχετε χαμηλό επίπεδο, αυτό είναι γεγονός. Τα λόγια Μου δεν αποδεικνύουν ότι σκοπεύω να σας εγκαταλείψω, ότι έχω χάσει τις ελπίδες Μου για εσάς, και πολύ λιγότερο, ότι δεν θέλω να σας σώσω. Σήμερα έχω έρθει να επιτελέσω το έργο για τη σωτηρία σας, δηλαδή το έργο που επιτελώ, αποτελεί συνέχεια του έργου για τη σωτηρία. Κάθε άνθρωπος έχει την ευκαιρία να τελειωθεί: Υπό την προϋπόθεση ότι είσαι πρόθυμος, ότι επιδιώκεις, στο τέλος θα είσαι ικανός να επιτύχεις αυτό το αποτέλεσμα, και κανείς δεν πρόκειται να εγκαταλειφθεί. Εάν έχεις χαμηλό επίπεδο, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες του χαμηλού επιπέδου σου· αν είσαι υψηλού επιπέδου, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες του υψηλού επιπέδου σου· αν είσαι αδαής και αναλφάβητος, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες του αναλφαβητισμού σου· εάν είσαι μορφωμένος, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες του γεγονότος ότι είσαι μορφωμένος· εάν είσαι ηλικιωμένος, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες της ηλικίας σου· εάν είσαι σε θέση να παρέχεις φιλοξενία, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες με αυτήν την ικανότητα· αν λες ότι αδυνατείς να προσφέρεις φιλοξενία και μπορείς μόνο να εκτελείς ένα συγκεκριμένο καθήκον, είτε πρόκειται για τη διάδοση του Ευαγγελίου είτε για τη φροντίδα της εκκλησίας ή για τη συμμετοχή σου σε άλλα γενικά ζητήματα, η τελείωσή Μου για εσένα θα είναι ανάλογη του καθήκοντος που εσύ εκτελείς. Αφοσίωση, υποταγή μέχρι τέλους και επιδίωξη υπέρτατης αγάπης για τον Θεό —τούτα πρέπει να επιτύχεις και δεν υπάρχουν καλύτερες ασκήσεις από αυτές τις τρεις. Τελικά, ο άνθρωπος πρέπει να επιτύχει αυτά τα τρία πράγματα και, αν το κατορθώσει, τότε θα καταστεί τελειωθείς. Αλλά, πάνω απ’ όλα, πρέπει να επιδιώκεις αληθινά, να πασχίζεις ενεργά να φτάσεις πιο ψηλά και να μην είσαι παθητικός σε αυτήν την πτυχή» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αποκαθιστώντας την κανονική ζωή του ανθρώπου και οδηγώντας τον σε έναν θαυμαστό προορισμό). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου φωτίστηκε πολύ. Ο Θεός θέλει όλοι να σωθούν και να οδηγηθούν στην τελείωση. Όσο επιδιώκουμε την αλήθεια, ο Θεός δεν θα μας αποκλείσει και, στο τέλος, μπορούμε όλοι να κερδηθούμε από τον Θεό. Ο Θεός προβάλλει απαιτήσεις από τους ανθρώπους με βάση το επίπεδο του καθενός και δεν τους αντιμετωπίζει όλους το ίδιο. Ο Θεός δεν έχει για τους ηλικιωμένους τα πρότυπα στα οποία ανταποκρίνονται οι νέοι ούτε έχει πει ότι δεν θα σώσει τους ανθρώπους όταν γεράσουν. Δεν έχει σημασία αν είσαι προχωρημένης ηλικίας, αν αργείς στις αντιδράσεις σου ή έχεις χαμηλό επίπεδο. Εφόσον είσαι πρόθυμος να επιδιώκεις την αλήθεια, έχεις μια ευκαιρία να σωθείς. Πόσο δίκαιος είναι ο Θεός! Εγώ, όμως, δεν καταλάβαινα την πρόθεση του Θεού. Πίστευα ότι, επειδή οι νέοι καταλαβαίνουν γρήγορα τις αρχές και είναι αποτελεσματικοί στα καθήκοντά τους, έχουν περισσότερες ευκαιρίες να σωθούν. Πίστευα, επίσης, ότι επειδή είμαι προχωρημένης ηλικίας και αργή στις αντιδράσεις μου, καθώς και επειδή έχω πολύ μικρότερη αποτελεσματικότητα στα καθήκοντά μου σε σχέση με τους νέους, ο Θεός θα με αποκλείσει. Αυτό οφειλόταν στις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες μου. Το να κάνεις καθήκοντα στην εκκλησία δεν είναι σαν να δουλεύεις για κάποιο αφεντικό στον έξω κόσμο, όπου κανείς δεν σε προσλαμβάνει όταν γεράσεις. Δεν φέρεται έτσι στους ανθρώπους ο Θεός. Προηγουμένως, δεν έβλεπα την πρόθεση του Θεού, και ένιωθα καταβεβλημένη και απογοητευμένη επειδή θεωρούσα εσφαλμένα ότι ο Θεός δεν σώζει τους γέρους. Δεν έπρεπε να το πιστεύω αυτό! Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, ένιωσα ένα κύμα ηρεμίας να απλώνεται στο μυαλό μου. Κάθε μέρα που μπορώ να κάνω το καθήκον μου, θα επιδιώκω με σοβαρότητα και θα πασχίζω ενεργά ν’ ανέβω προς την αλήθεια.
Στις αρχές Φεβρουαρίου του 2022, η 80χρονη αδελφή Λιου Γι αρρώστησε και πέθανε. Αυτό με συγκίνησε βαθιά. Γερνάω μέρα με τη μέρα και έχω κενοτοπιώδες έμφρακτο, το οποίο, αν χειροτερέψει, θα προκαλέσει εγκεφαλική αιμορραγία. Μια φορά, συγκεκριμένα, ένιωσα μια ξαφνική ζαλάδα και δεν μπορούσα να σταθώ όρθια. Δεν τολμούσα ν’ ανοίξω τα μάτια μου και φοβήθηκα πάρα πολύ μήπως ξαφνικά αρρωστήσω και πεθάνω. Σκέφτηκα: «Κοντεύω τα 80, και αυτό που συνέβη στην αδελφή Λιου σήμερα θα μπορούσε να συμβεί και σ’ εμένα αύριο. Θέλω να εκμεταλλευτώ την κάθε στιγμή για να κάνω σωστά το καθήκον μου, αλλά, τώρα που γέρασα, το σώμα μου δεν κάνει αυτό που θέλω, όποιο έργο κι αν κάνω, και συνέχεια ξεχνάω το ένα και το άλλο. Πώς θα σωθώ αν δεν μπορώ να κάνω το καθήκον μου; Μακάρι να ήμουν λίγα χρόνια νεότερη!» Βλέποντας ότι η πανδημία χειροτέρευε, ανησυχούσα ότι, μια μέρα, μπορεί να κολλούσα κι εγώ, να χειροτέρευε το κενοτοπιώδες έμφρακτο και να κινδύνευα να πεθάνω ανά πάσα στιγμή. Εκείνες τις μέρες, ζούσα μέσα σε διαρκές άγχος και αγωνία. Η καρδιά μου στενοχωριόταν και βασανιζόταν, και δεν μπορούσα να βρω έστω και λίγη ενέργεια για να κάνω το καθήκον μου. Ωστόσο, ήξερα πως, ό,τι και να γινόταν, εγώ το καθήκον μου έπρεπε να το κάνω. Θα ήταν ακόμα πιο επικίνδυνο να εγκαταλείψω το καθήκον μου. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, τώρα που γερνάω, νιώθω ότι έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση της ζωής μου και φοβάμαι συνεχώς μήπως πεθάνω. Θεέ μου, είθε να με οδηγήσεις να κατανοήσω την αλήθεια και να βγω από το άγχος και την αγωνία».
Μια φορά, στη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Αν ο Θεός σού επιτρέψει να ζήσεις, όσο και να αρρωστήσεις, δεν πρόκειται να πεθάνεις. Αν ο Θεός δεν σου επιτρέψει να ζήσεις, τότε ακόμη κι αν δεν είσαι άρρωστος, αν πρέπει να πεθάνεις, αυτό ακριβώς θα γίνει. Η διάρκεια της ζωής σου έχει προκαθοριστεί από τον Θεό. Αυτό είναι αληθινή γνώση και αληθινή πίστη. Είναι, λοιπόν, τυχαίο που ο Θεός αφήνει τους ανθρώπους να αρρωσταίνουν; Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Είναι ένας τρόπος να εξευγενίσουν την πίστη τους. Οι άνθρωποι πρέπει να υποφέρουν. Αν ο Θεός σ’ αφήσει να αρρωστήσεις, μην προσπαθήσεις να ξεφύγεις απ’ αυτό. Αν δεν το κάνει, τότε μην το ζητήσεις. Τα πάντα βρίσκονται στα χέρια του Δημιουργού και οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να αφήνουν την φύση να παίρνει τον δρόμο της. Τι είναι η φύση; Τίποτα στη φύση δεν είναι τυχαίο· όλα πηγάζουν από τον Θεό. Αυτή είναι η αλήθεια. Μεταξύ όσων υποφέρουν από την ίδια ασθένεια, κάποιοι πεθαίνουν και κάποιοι άλλοι ζουν· όλα έχουν προκαθοριστεί από τον Θεό. Το ότι είσαι ζωντανός αποδεικνύει πως δεν έχεις ολοκληρώσει ακόμα την αποστολή που σου έδωσε ο Θεός. Θα πρέπει να εργαστείς σκληρά για την ολοκλήρωσή της και να εκτιμήσεις αυτόν τον χρόνο· μην τον χαραμίσεις. Έτσι έχουν τα πράγματα. Αν είσαι άρρωστος, μην προσπαθήσεις να ξεφύγεις απ’ αυτό και αν δεν είσαι άρρωστος, μην το ζητήσεις. Σε κανένα ζήτημα δεν μπορείς να πάρεις αυτό που θέλεις μόνο και μόνο επειδή το ζητάς, ούτε και μπορείς να ξεφύγεις από τίποτα μόνο και μόνο επειδή το θες. Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει αυτό που έχει αποφασίσει να κάνει ο Θεός» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι η διάρκεια ζωής του κάθε ανθρώπου έχει προκαθοριστεί από τον Θεό. Η αδελφή Λιου είχε πεθάνει στα 80 της επειδή η διάρκεια της ζωής της είχε φτάσει στο τέλος της. Αυτό ήταν απολύτως κανονικό. Θυμήθηκα τον γείτονά μου, τον Σιαοσί. Ήταν μόλις 34 χρονών όταν πέθανε, και πάντοτε έχαιρε άκρας υγείας. Πέθανε αναπάντεχα, όταν τράκαρε σε μια κολώνα του ηλεκτρικού. Συνειδητοποίησα ότι η ζωή όλων μας είναι στα χέρια του Θεού και δεν ελέγχουμε εμείς τη μοίρα μας. Όταν η διάρκεια της ζωής μας φτάσει στο τέλος της, θα πεθάνουμε ακόμη κι αν δεν είμαστε άρρωστοι. Εγώ, για παράδειγμα: Όταν διαγνώστηκα με κενοτοπιώδες έμφρακτο, ο γιατρός είπε ότι, με αυτήν την πάθηση στην ηλικία μου, υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να πάθω εγκεφαλική αιμορραγία αν έπεφτα. Ωστόσο, έπεσα πολλές φορές, αλλά η πάθησή μου δεν χειροτέρεψε. Ήταν κι εκείνη η φορά που ζαλίστηκα πολύ, λες και θα λιποθυμούσα ανά πάσα στιγμή. Ωστόσο, μετά από μία μέρα δυσφορίας, ήμουν και πάλι μια χαρά. Αν δεν ολοκληρωθεί η αποστολή μου, δεν πρόκειται να πεθάνω, ακόμη κι αν είμαι γριά και άρρωστη. Αν όντως χειροτερέψει η πάθησή μου, αυτή είναι μια ταλαιπωρία που πρέπει να υποστώ. Όταν έρθει η ώρα μου να πεθάνω, θα υποταχθώ στην κυριαρχία του Θεού. Αυτήν τη λογική πρέπει να έχω. Όσο ζω και αναπνέω, πρέπει να αδράξω την ευκαιρία που έχω τώρα, και να αφιερώσω τον χρόνο και την ενέργειά μου στην εκτέλεση του καθήκοντός μου και την επιδίωξη της αλήθειας, πασχίζοντας να κερδίζω κάτι κάθε μέρα που είμαι ζωντανή. Δεν μπορώ να σπαταλώ άλλο τον χρόνο μου σε ανησυχίες και άγχη, όπως έκανα παλιά. Όταν το κατανόησα αυτό, ένιωσα πολύ πιο ήρεμη και είχα περισσότερη ενεργητικότητα για να κάνω τα καθήκοντά μου.
Αργότερα, κόλλησα COVID-19 και χειροτέρεψε τόσο η υγεία όσο και η μνήμη μου. Μια φορά, ο επόπτης συναθροίστηκε μαζί μας και μας διάβασε τα λόγια του Θεού. Διάβασα τότε ένα χωρίο των λόγων του Θεού που ταίριαζε πολύ με την κατάστασή μου, και μετά θέλησα να συναναστραφώ σχετικά με αυτό το χωρίο. Ωστόσο, όταν συνέχισα να διαβάζω, δεν μπορούσα να θυμηθώ το προηγούμενο βασικό σημείο και, όταν γύρισα πίσω να το ψάξω, δεν μπορούσα να το βρω. Αγχώθηκα τόσο πολύ που εμφανίστηκαν σταγόνες ιδρώτα στην άκρη της μύτης μου. Στο τέλος, κατάφερα να συναναστραφώ με λίγα λόγια, που όμως ήταν ασυναρτησίες. Ένιωσα μεγάλη ντροπή, και κάποια απελπισία και απόγνωση. Σκέφτηκα: «Στην επόμενη συνάθροιση, δεν πρέπει να γίνω ρεζίλι προσπαθώντας να συναναστραφώ. Τώρα που γέρασα, είμαι τελείως άχρηστη. Το μυαλό μου αργεί ν’ αντιδράσει και, όσο κι αν προσπαθώ, δεν μπορώ να συμβαδίσω με τους νέους!» Όσο το σκεφτόμουν, τόσο πιο αρνητική γινόμουν. Ένιωθα ότι είχα όλο και λιγότερες ευκαιρίες να σωθώ, και ακόμα λιγότερες ελπίδες να ευλογηθώ. Μια άλλη φορά, μια αδελφή μού αντέγραψε ένα βίντεο με μια απαγγελία των λόγων του Θεού. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια την αδελφή να κάνει το αντίγραφο στην κάρτα μνήμης για μένα, αλλά όταν γύρισα σπίτι και άνοιξα τον υπολογιστή, δεν μπορούσα να το βρω. Είπα μέσα μου: «Μάλλον δεν γίνεται ν’ αρνηθώ έτσι απλά ν’ αποδεχθώ τα γηρατειά. Γιατί είναι τόσο κακή η μνήμη μου; Αν προκύψει κάτι επείγον, στο τέλος θα καθυστερήσει εξαιτίας μου, έτσι δεν είναι;» Είχα αρχίσει να αγχώνομαι, όταν ήρθε η αδελφή μου και παραπονέθηκα σ’ εκείνη, λέγοντας: «Έχω γεράσει τόσο που δεν θυμάμαι τίποτα. Ξόφλησα πια. Άραγε μπορώ ακόμα να επιδιώξω την αλήθεια και να σωθώ;» Βλέποντάς με κάπως αρνητική, η αδελφή μου με παρηγόρησε και μου ζήτησε να διαβάσω το κεφάλαιο των λόγων του Θεού με τίτλο «Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)». Όταν έφυγε η αδελφή μου, έψαξα να διαβάσω το συγκεκριμένο κεφάλαιο των λόγων του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Οι ηλικιωμένοι τρέφουν πάντα την εσφαλμένη αντίληψη πως, επειδή νιώθουν σύγχυση και δεν θυμούνται πια τόσο καλά, δεν μπορούν να κατανοήσουν την αλήθεια. Είναι γεγονός αυτό; (Όχι.) Αν και οι νέοι έχουν πολύ περισσότερη ενέργεια και σωματική δύναμη από τους ηλικιωμένους, η ικανότητά τους να κατανοούν, να αφομοιώνουν και να γνωρίζουν πράγματα είναι, ουσιαστικά, ίδια με των ηλικιωμένων. Και οι ηλικιωμένοι δεν ήταν κάποτε νέοι; Δεν γεννήθηκαν γέροι και, από την άλλη, και οι νέοι θα γεράσουν κάποτε. Οι ηλικιωμένοι δεν πρέπει να σκέφτονται διαρκώς πως διαφέρουν από τους νέους επειδή έχουν γεράσει, το σώμα και η μνήμη τους εξασθένισαν και έχουν προβλήματα υγείας. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ τους. Τι εννοώ με αυτό; Γέροι και νέοι έχουν τις ίδιες διεφθαρμένες διαθέσεις, τις ίδιες στάσεις, απόψεις, αντιλήψεις και οπτικές για κάθε λογής πράγματα. […] Δεν ισχύει, λοιπόν, ότι οι ηλικιωμένοι δεν έχουν τίποτα να κάνουν ή ότι δεν μπορούν να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους και σίγουρα όχι ότι δεν μπορούν να επιδιώξουν την αλήθεια· μπορούν να κάνουν πολλά. Οι διάφορες αιρέσεις και πλάνες, οι διάφορες παραδοσιακές ιδέες και αντιλήψεις, τα πράγματα που δηλώνουν άγνοια και ισχυρογνωμοσύνη, και τα συντηρητικά, ανορθολογικά και στρεβλά πράγματα που έχουν συσσωρευτεί μέσα σου κατά τη διάρκεια της ζωής σου έχουν στοιβαχτεί όλα τους μέσα στην καρδιά σου. Θα πρέπει, λοιπόν, να αφιερώσεις ακόμη περισσότερο χρόνο από ό,τι οι νέοι για να τα φέρεις στην επιφάνεια, να τα αναλύσεις και να τα αναγνωρίσεις. Δεν ισχύει πως δεν έχεις τίποτα να κάνεις, ούτε θα πρέπει να νιώθεις διαρκώς αγωνία, άγχος και ανησυχία. Αυτό δεν είναι ούτε δική σου δουλειά ούτε δική σου ευθύνη. Οι ηλικιωμένοι θα πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να έχουν τη σωστή νοοτροπία. Αν και μπορεί να είσαι μιας κάποιας ηλικίας και σχετικά γερασμένος σωματικά, θα πρέπει και πάλι να έχεις τη νοοτροπία νέου ανθρώπου. Αν και μεγαλώνεις και δεν έχεις πια τόσο γερό μυαλό και θυμητικό, εφόσον μπορείς ακόμα να αποκτήσεις αυτογνωσία και να κατανοήσεις τα λόγια Μου και την αλήθεια, αυτό αποδεικνύει πως ούτε γέρος είσαι ούτε υστερείς σε επίπεδο. Αν κάποιος έχει πατήσει τα εβδομήντα, αλλά δεν μπορεί να κατανοήσει την αλήθεια, αυτό δείχνει πως το ανάστημά του είναι πολύ μικρό και δεν μπορεί να αντεπεξέλθει σ’ αυτό που του ζητείται. Η ηλικία, λοιπόν, δεν παίζει ρόλο όταν μιλάμε για την αλήθεια […] Μήπως οι ηλικιωμένοι αποτελούν κάποια ειδική ομάδα στον οίκο του Θεού και σε ό,τι αφορά την αλήθεια; Όχι. Η ηλικία δεν παίζει ρόλο όταν μιλάμε για την αλήθεια ούτε όταν μιλάμε για τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου, το βάθος της διαφθοράς σου, το αν έχεις τα προσόντα να επιδιώξεις την αλήθεια, αν μπορείς να σωθείς ή πόσες πιθανότητες έχεις να σωθείς. Έτσι δεν είναι; (Ναι.)» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Τα λόγια του Θεού μίλησαν στην καρδιά μου, ιδίως τα εξής: «Αν και μεγαλώνεις και δεν έχεις πια τόσο γερό μυαλό και θυμητικό, εφόσον μπορείς ακόμα να αποκτήσεις αυτογνωσία και να κατανοήσεις τα λόγια Μου και την αλήθεια, αυτό αποδεικνύει πως ούτε γέρος είσαι ούτε υστερείς σε επίπεδο». Πόσο καλά μας ξέρει ο Θεός εμάς τους γέρους! Δεν απορρίπτει τους ηλικιωμένους, αλλά μας ενθαρρύνει να έχουμε θετική νοοτροπία, να μη ζούμε μέσα στο άγχος και την αγωνία εξαιτίας της ηλικίας μας, και να βάζουμε τα δυνατά μας να εκπληρώνουμε τα καθήκοντά μας όσο μας επιτρέπουν οι ικανότητές μας. Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν ένα μονοπάτι άσκησης, και απέκτησα λίγες ελπίδες. Ανέκαθεν πίστευα ότι οι νέοι όχι μόνο έχουν καλό επίπεδο, αλλά και κατανοούν γρήγορα την αλήθεια, είναι αποτελεσματικοί στο καθήκον τους και, συνεπώς, έχουν μεγαλύτερες ελπίδες να σωθούν. Από την άλλη, όλες οι λειτουργίες μου φθίνουν καθώς γερνάω. Έχω κακή μνήμη, αργώ να κατανοήσω την αλήθεια και δεν μπορώ να συμβαδίσω με οτιδήποτε. Συγκεκριμένα, η μνήμη μου χειροτέρεψε όταν κόλλησα COVID-19, κι ένιωθα ακόμα περισσότερο ότι είμαι άχρηστη, ότι δεν είχα ελπίδα να κερδίσω ευλογίες, οπότε αποθαρρύνθηκα και απογοητεύτηκα. Ζούσα μέσα στα αρνητικά συναισθήματα της αγωνίας και του άγχους, πράγμα που όχι μόνο εμπόδιζε τη δική μου ζωή-είσοδο, αλλά και παρακώλυε το καθήκον μου. Είδα ότι ήταν πολύ βλαβερό να ζω μέσα σε αρνητικά συναισθήματα και έπρεπε, θετικά και ενεργά, να πασχίζω ν’ ανέβω προς την αλήθεια. Αν και είμαι γριά, αργώ να καταλάβω και έχω κακή μνήμη, δεν ισχύει ότι δεν μπορώ να κατανοήσω καθόλου την αλήθεια. Επιπλέον, δεν είμαι τόσο γριά ώστε να μην καταλαβαίνω τα λόγια του Θεού. Πρέπει να εκτιμώ τον περιορισμένο χρόνο μου και να επιδιώκω να αλλάξω τις διεφθαρμένες διαθέσεις μου. Έχω ακόμα πολλές διεφθαρμένες διαθέσεις που δεν έχω αποτινάξει, και έχω πολλές οπτικές που πρέπει να μεταστρέψω. Εφόσον δεν εγκαταλείπω την επιδίωξη της αλήθειας, έχω μια ευκαιρία να σωθώ. Η αλήθεια δεν αντιμετωπίζει άδικα τους ανθρώπους. Μόλις το κατάλαβα αυτό, η καρδιά μου ησύχασε.
Τις επόμενες μέρες, συλλογιζόμουν διαρκώς το γιατί φοβόμουν συνέχεια μήπως δεν μπορέσω να σωθώ επειδή είμαι πολύ μεγάλη για να κάνω καθήκοντα. Ποια διεφθαρμένη διάθεση κυριαρχούσε πάνω μου; Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό με σκοπό να κερδίσουν ευλογίες, ανταμοιβή, στέφανο. Αυτό δεν υπάρχει στην καρδιά καθενός; […] Πώς θα αισθανόσασταν αν δεν είχατε αυτό το κίνητρο να λάβετε ευλογίες; Με ποια στάση θα εκτελούσατε το καθήκον σας και θα ακολουθούσατε τον Θεό; Τι θα απογίνονταν οι άνθρωποι αν απαλλάσσονταν απ’ αυτό το κίνητρο για ευλογίες που είναι κρυμμένο στην καρδιά τους; Πιθανόν πολλοί να γίνονταν αρνητικοί, ενώ κάποιοι δεν θα είχαν κίνητρο να κάνουν τα καθήκοντά τους. Θα έχαναν το ενδιαφέρον τους για την πίστη τους στον Θεό, λες και είχε εξαφανιστεί η ψυχή τους. Θα φαινόταν λες και τους είχαν αρπάξει την καρδιά. Γι’ αυτό λέω ότι το κίνητρο για ευλογίες είναι κάτι που κρύβεται βαθιά στην καρδιά των ανθρώπων. Ίσως, καθώς εκτελούν το καθήκον τους ή καθώς ζουν τη ζωή της εκκλησίας, να νομίζουν ότι μπορούν να απαρνηθούν την οικογένειά τους και να δαπανήσουν ευχαρίστως τον εαυτό τους για τον Θεό, και ότι πλέον γνωρίζουν το κίνητρό τους να λάβουν ευλογίες, ότι το έχουν παραμερίσει, και έχει πάψει να τους κυβερνά και να τους περιορίζει. Τότε, εκείνοι νομίζουν ότι δεν έχουν πλέον το κίνητρο να κερδίσουν ευλογίες, αλλά ο Θεός πιστεύει το αντίθετο. Οι άνθρωποι βλέπουν τα πράγματα μόνο σε επιφανειακό επίπεδο. Όταν δεν δοκιμάζονται, νιώθουν καλά με τον εαυτό τους. Εφόσον δεν εγκαταλείπουν την εκκλησία ούτε αρνούνται το όνομα του Θεού και επιμένουν να δαπανούν γι’ Αυτόν, πιστεύουν ότι έχουν αλλάξει. Θεωρούν ότι έχει πάψει να τους καθοδηγεί ο προσωπικός ενθουσιασμός ή οι στιγμιαίες παρορμήσεις όσο εκτελούν το καθήκον τους. Αντιθέτως, πιστεύουν ότι μπορούν να επιδιώξουν την αλήθεια και ότι μπορούν να την αναζητούν και να την κάνουν συνεχώς πράξη όσο εκτελούν το καθήκον τους, έτσι ώστε να εξαγνιστούν οι διεφθαρμένες διαθέσεις τους και οι ίδιοι να πετύχουν κάποια πραγματική αλλαγή. Όταν, όμως, συμβαίνουν πράγματα που σχετίζονται άμεσα με τον προορισμό και την έκβαση των ανθρώπων, τότε πώς συμπεριφέρονται; Αποκαλύπτεται ολόκληρη η αλήθεια. Έτσι, τελικά, για τους ανθρώπους, αυτή η περίσταση είναι μια περίσταση σωτηρίας και τελείωσης ή μια περίσταση κατά την οποία αποκαλύπτονται και αποκλείονται; Είναι κάτι καλό ή κάτι κακό; Για εκείνους που επιδιώκουν την αλήθεια, σημαίνει ότι θα σωθούν και θα οδηγηθούν στην τελείωση, οπότε είναι καλό· για εκείνους που δεν επιδιώκουν την αλήθεια, σημαίνει ότι θα αποκαλυφθούν και θα αποκλειστούν, άρα είναι κακό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Έξι ενδείξεις ανάπτυξης στη ζωή). Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, τα συνέδεσα μ’ εμένα: Πίστευα στον Θεό επειδή ήθελα να ευλογηθώ. Αφού αποδέχθηκα αυτό το στάδιο του έργου, δαπανούσα τον εαυτό μου με ενθουσιασμό και έβαζα τα δυνατά μου για να κάνω οποιαδήποτε καθήκοντα μου ανέθετε η εκκλησία, χωρίς ποτέ να νιώθω ταλαιπωρία ή κούραση. Κάποιες φορές, μετέφερα τα βιβλία των λόγων του Θεού διατρέχοντας μεγάλο κίνδυνο, αλλά δεν φοβόμουν. Ακόμη κι όταν έπαθα κενοτοπιώδες έμφρακτο το 2018, δεν σταμάτησα να κάνω τα καθήκοντά μου. Σκεφτόμουν ότι, όσο έκανα έτσι ενεργά τα καθήκοντά μου, θα λάμβανα ευλογίες και θα είχα έναν καλό προορισμό στο μέλλον. Ωστόσο, όταν έκλεισα τα 70, ο οργανισμός μου άρχισε να φθίνει και η μνήμη μου δεν ήταν όπως παλιά, συν το κενοτοπιώδες έμφρακτο. Φοβόμουν ότι δεν θα μπορούσα να κάνω το καθήκον μου, θα πέθαινα και δεν θα σωζόμουν. Έτσι, ζούσα σε κατάσταση απόγνωσης. Επιφανειακά, έκανα το καθήκον μου, αλλά απρόθυμα και χωρίς κίνητρο. Ιδίως αφότου κόλλησα COVID-19 και είδα ότι η υγεία και η μνήμη μου είχαν χειροτερέψει κι άλλο, ένιωσα ότι δεν είχα ελπίδα να λάβω ευλογίες και δεν θα μπορούσα να αποκτήσω έναν καλό προορισμό. Έτσι, ζούσα μέσα στην αρνητικότητα και τη δυστυχία, και δεν ενδιαφερόμουν να κάνω το οτιδήποτε. Θεωρούσα ότι, αν δεν λάμβανα καθόλου ευλογίες, θα πήγαιναν στράφι οι ταλαιπωρίες τόσων χρόνων, κι ένιωθα ότι είχα βγει χαμένη. Δεν ήθελα ούτε να διαβάσω τα λόγια του Θεού ούτε να προσευχηθώ στον Θεό, και έχασα κάθε ενέργεια για να κάνω το καθήκον μου. Η καρδιά μου απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από τον Θεό. Πλέον, έβλεπα επιτέλους ότι, στο παρελθόν, όταν είχα ελπίδες να λάβω ευλογίες, μπορούσα να αντέχω τις ταλαιπωρίες και να πληρώνω κάποιο τίμημα στο καθήκον μου. Φαινομενικά έδειχνα ειλικρινής απέναντι στον Θεό. Στην πραγματικότητα, όμως, έβλεπα την εκτέλεση του καθήκοντός μου ως κεφάλαιο για την απόκτηση ευλογιών, και διαρκώς προσπαθούσα να παζαρέψω με τον Θεό. Όλον αυτόν τον καιρό, επιστράτευα τεχνάσματα. Ήμουν πολύ εγωίστρια και ποταπή, και υστερούσα πολύ σε ανθρώπινη φύση! Η πίστη μου στον Θεό δεν ήταν καθόλου ειλικρινής! Ο Θεός είναι άγιος, και η διάθεσή Του δεν σηκώνει προσβολές. Πώς είναι δυνατόν ν’ ανεχτεί τους ανθρώπους που προσπαθούν να Τον ξεγελάσουν; Ενεργούσα έτσι, αλλά και ζητούσα ευλογίες από τον Θεό. Πώς είναι δυνατόν να ήμουν τόσο παράλογη; Ήμουν τελείως ξεδιάντροπη! Όλα αυτά τα χρόνια, δεν έδινα καμία προσοχή στην επιδίωξη της αλήθειας, και η διάθεσή μου δεν είχε αλλάξει. Πίστευα στον Θεό για να λάβω ευλογίες. Βάδιζα στο μονοπάτι του Παύλου! Αν ο Θεός δεν είχε διαμορφώσει το συγκεκριμένο περιβάλλον για να με αποκαλύψει, ακόμα θα επιδίωκα ευλογίες και, στο τέλος, θα αποκλειόμουν ολοκληρωτικά και θα πήγαινα στην κόλαση. Σήμερα, καταλάβαινα ότι βρισκόμουν σε λάθος μονοπάτι. Αυτή ήταν η μεγάλη σωτηρία του Θεού για μένα! Όταν το κατανόησα αυτό, μετάνιωσα πραγματικά που δεν επιδίωκα την αλήθεια όλα αυτά τα χρόνια. Κατόπιν, έπρεπε να εγκαταλείψω την πρόθεσή μου να λάβω ευλογίες και να επιδιώξω την αλήθεια με σοβαρότητα. Δεν γινόταν να συνεχίσω να απογοητεύω τον Θεό.
Αργότερα, θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Αποφασίζω τον προορισμό του κάθε ανθρώπου όχι με βάση την ηλικία, την παλαιότητα ή τον βαθμό στον οποίο υπέφερε, και λιγότερο απ’ όλα, τον βαθμό στον οποίο προκαλεί τον οίκτο, αλλά σύμφωνα με το αν κατέχει την αλήθεια. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή, μόνο αυτή» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Προετοίμασε αρκετές καλές πράξεις για τον προορισμό σου). Ο Θεός έχει δηλώσει ξεκάθαρα τα πρότυπα σύμφωνα με τα οποία καθορίζεται η έκβαση του κάθε ανθρώπου. Ο Θεός καθορίζει την έκβαση των ανθρώπων με βάση το αν επιδιώκουν την αλήθεια, αν κάνουν πράξη την αλήθεια και, τελικά, αν πετυχαίνουν αλλαγές στη διάθεσή τους. Αυτή είναι η δικαιοσύνη του Θεού. Παλιά πίστευα ότι ο Θεός καθορίζει την έκβαση του κάθε ανθρώπου με βάση την ηλικία του και το πόσα καθήκοντα κάνει. Κοιτώντας τα πράγματα από τη δική μου σκοπιά, όλοι οι ηλικιωμένοι άνθρωποι θα έπρεπε να αποκλειστούν και όλοι οι νέοι να σωθούν. Αν έτσι είχαν τα πράγματα, δεν θα εκδηλωνόταν η δίκαιη διάθεση του Θεού. Σκέφτηκα τους νέους ανθρώπους που είχαν αποπεμφθεί από την εκκλησία μας. Ήταν έξυπνοι και χαρισματικοί, αλλά δεν επιδίωκαν την αλήθεια, ήταν άπληστοι για τα εγκόσμια και δεν ήταν πρόθυμοι να κάνουν τα καθήκοντά τους. Όλοι τους αποκλείστηκαν ως δύσπιστοι. Κατάλαβα πως, άσχετα από την ηλικία σου, είναι εξαιρετικά σημαντικό να επιδιώκεις την αλήθεια και να κάνεις καλά το καθήκον σου στον βαθμό που μπορείς.
Διάβασα λίγα ακόμη από τα λόγια του Θεού, και η καρδιά μου φωτίστηκε ακόμα περισσότερο. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Κάποιοι λένε: “Είμαι εξήντα χρονών. Εδώ και εξήντα χρόνια, ο Θεός με προσέχει, με προστατεύει και με καθοδηγεί. Αν γεράσω και δεν μπορώ να εκτελώ κάποιο καθήκον ούτε να κάνω τίποτα άλλο, θα συνεχίσει να νοιάζεται για μένα ο Θεός;” Δεν είναι ανοησία αυτό που λένε; Ο Θεός δεν είναι κυρίαρχος της μοίρας κάποιου, δεν τον προσέχει και δεν τον προστατεύει για όσο διαρκεί μία μόνο ζωή. Αν το έκανε για μία και μόνο ζωή, για όσο διαρκεί μία και μόνο ζωή, αυτό θα έδειχνε πως ο Θεός δεν είναι παντοδύναμος και δεν κυριαρχεί επί των πάντων. Ο μόχθος που καταβάλλει και το τίμημα που πληρώνει ο Θεός για έναν άνθρωπο δεν περιορίζεται στο να κανονίζει τι θα κάνει ο άνθρωπος αυτός σ’ αυτήν τη ζωή. Αντίθετα, κανονίζει αμέτρητες ζωές για τον άνθρωπο αυτό. Ο Θεός αναλαμβάνει εξολοκλήρου την ευθύνη για κάθε ψυχή που μετενσαρκώνεται. Εργάζεται προσεκτικά και πληρώνει το τίμημα της ζωής Του, για να καθοδηγήσει τον κάθε άνθρωπο και να κανονίσει τη ζωή του καθενός. Ο Θεός μοχθεί τόσο πολύ και πληρώνει ένα τέτοιο τίμημα για χάρη του ανθρώπου, ενώ παράλληλα του χαρίζει όλες αυτές τις αλήθειες κι αυτήν τη ζωή. Δεν θα είναι υπερβολικά μεγάλο το χρέος των ανθρώπων προς τον Θεό αν τις έσχατες αυτές ημέρες δεν εκτελέσουν το καθήκον τους ως δημιουργήματα και δεν επιστρέψουν ενώπιον του Δημιουργού; Αν στο τέλος, όσες ζωές κι αν έχουν ζήσει κι απ’ όσες γενιές κι αν έχουν περάσει, δεν κάνουν καλά τα καθήκοντά τους και δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του Θεού; Δεν θα αποδειχθεί πως δεν άξιζαν όλο αυτό το τίμημα που έχει πληρώσει ο Θεός; Σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν θα είχαν ίχνος συνείδησης και δεν θα άξιζαν να αποκαλούνται άνθρωποι, καθώς το χρέος τους προς τον Θεό θα ήταν τεράστιο» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Το να πληρώνει κανείς το τίμημα για να κερδίσει την αλήθεια είναι μείζονος σημασίας). «Τι πρέπει να κάνετε τώρα; Όσο η καρδιά του Θεού εξακολουθεί να μοχθεί για την ανθρωπότητα, όσο Εκείνος κάνει ακόμα σχέδια για αυτήν, όσο στενοχωριέται και ανησυχεί για κάθε ανθρώπινη κίνηση και χειρονομία, εσύ πρέπει να κάνεις την επιλογή σου το συντομότερο δυνατό, και να προσδιορίσεις τον στόχο και την κατεύθυνση της επιδίωξής σου. Μην περιμένεις να έρθουν οι μέρες της ανάπαυσης του Θεού για να κάνεις τα σχέδιά σου ούτε να περιμένεις μέχρι τότε για να νιώσεις αληθινή μεταμέλεια, τύψεις, θλίψη και λύπη: Τότε θα είναι πολύ αργά. Κανείς δεν θα μπορεί να σε σώσει, ούτε καν ο Θεός» («Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Γιατί πρέπει ο άνθρωπος να επιδιώκει την αλήθεια). Συγκινήθηκα πολύ όταν διάβασα τα λόγια του Θεού. Ο Θεός ανέκαθεν προσέχει και προστατεύει τους ανθρώπους, και ανέκαθεν τους οδηγεί. Ο Θεός έχει πληρώσει τεράστιο τίμημα για τη σωτηρία του ανθρώπου. Εγώ, για παράδειγμα, είμαι μια απλή νοικοκυρά. Μεγάλωσα σε φτωχή οικογένεια και κανείς δεν με είχε σε εκτίμηση, οπότε ζούσα με αισθήματα κατωτερότητας. Μέσα από τη χάρη Του, ο Θεός μού έδωσε τη δυνατότητα να αποδεχθώ το έργο Του τις έσχατες ημέρες και να κάνω το καθήκον μου στην εκκλησία. Έτσι, απέκτησα την ευκαιρία να σωθώ. Επιπλέον, ο Θεός ενορχήστρωσε ξανά και ξανά περιβάλλοντα για να αποκαλύψει τη διαφθορά μου, χρησιμοποιώντας τα λόγια Του για να με διαφωτίσει και να με βοηθήσει να αποκτήσω αυτογνωσία και να κατανοήσω ορισμένες αλήθειες. Όταν μεγάλωσα, σκεφτόμουν ότι, επειδή οι αντιδράσεις μου ήταν πολύ αργές και δεν μπορούσα να κάνω καθήκοντα, δεν θα μπορούσα να σωθώ. Έτσι, ζούσα σε αρνητική κατάσταση. Και πάλι, όμως, ο Θεός με διαφώτισε ώστε να κατανοήσω την αλήθεια, και με βοήθησε να βγω από τα αρνητικά συναισθήματα του άγχους και της αγωνίας. Σιγά σιγά, με καθοδήγησε στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Πόσες από τις φιλόπονες προσπάθειές του έχει δαπανήσει ο Θεός σ’ εμένα! Με πήραν τα κλάματα καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού. Ένιωθα ότι δεν είχα καθόλου συνείδηση και λογική! Τόσα χρόνια, δεν επιδίωκα ειλικρινά την αλήθεια και είχα απογοητεύσει αληθινά τον Θεό. Οι τύψεις ήταν πάρα πολλές. Τώρα, το έργο του Θεού δεν έχει τελειώσει ακόμα κι Εκείνος συνεχίζει να εργάζεται για να σώσει τους ανθρώπους. Δεν γίνεται, μόνο και μόνο επειδή γέρασα, να σταματήσω να επιδιώκω την αλήθεια και να πορεύομαι όπως όπως. Πρέπει να αφιερώσω όλον τον χρόνο και την ενέργειά μου στην επιδίωξη της αλήθειας, την εξάλειψη των διεφθαρμένων διαθέσεών μου και την εκτέλεση του καθήκοντός μου. Πρέπει να εκπληρώνω το καθήκον μου στον βαθμό που μπορώ και να μην κάνω πια τον Θεό ν’ ανησυχεί για μένα.
Τώρα είμαι υπεύθυνη για τις συναθροίσεις δύο ομάδων. Όταν βλέπω αδελφούς ή αδελφές που είναι σε κακή κατάσταση ή αντιμετωπίζουν δυσκολίες, ψάχνω σχετικά λόγια του Θεού για να τους βοηθήσω να λύσουν τα προβλήματά τους. Χαίρομαι πολύ όταν βλέπω την κατάστασή τους ν’ αλλάζει έστω και λίγο. Επίσης, όταν έχω χρόνο, εκπαιδεύομαι στη συγγραφή άρθρων βιωματικής μαρτυρίας και στο κήρυγμα του ευαγγελίου, κάνοντας ό,τι μπορώ, όσο μου επιτρέπουν οι ικανότητές μου. Ζώντας έτσι, νιώθω μεγάλη ικανοποίηση και ηρεμία καθημερινά. Δόξα στον Παντοδύναμο Θεό για τη σωτηρία μου!
