57. Έπαψα να νιώθω ότι χρωστάω στον γιο μου
Από μικρή, θαύμαζα πολύ τη μητέρα μου. Υπέμεινε πολλές κακουχίες για τα αδέρφια μου κι εμένα. Κάθε φορά που ξυπνούσα μέσα στη νύχτα, την έβλεπα να μας ράβει βαμβακερά ρούχα κάτω από το φως μιας μικρής λάμπας πετρελαίου. Την επόμενη μέρα, πάλι έπρεπε να πάει στο βουνό για τις αγροτικές δουλειές. Για να φροντίσει όλη την οικογένεια, αρρώστησε από την πολλή δουλειά. Ο πατέρας μου δεν ήταν πολύ υπεύθυνος και, όταν ο μεγαλύτερος αδελφός μου έφτασε σε ηλικία γάμου, όλα τα κανόνισε η μητέρα μου. Όλοι οι χωριανοί επαινούσαν τη μητέρα μου ως καλή σύζυγο και μητέρα. Στην καρδιά μου, έβλεπα τη μητέρα μου ως πρότυπο, πιστεύοντας ότι οι πράξεις της καθόριζαν τι σήμαινε να είσαι μια μητέρα που λειτουργούσε σε αποδεκτό επίπεδο. Αφότου παντρεύτηκα, ήμουν ακριβώς όπως η μητέρα μου —έδινα προτεραιότητα στον σύζυγο και τα παιδιά μου σε όλα, και εφόσον εκείνοι ήταν άνετοι, κάθε δική μου ταλαιπωρία άξιζε τον κόπο. Τον χειμώνα, σηκωνόμουν πάντα νωρίς, άναβα τη σόμπα και έφτιαχνα φαγητό, και περίμενα μέχρι να ζεσταθεί το σπίτι πριν ξυπνήσω τον σύζυγο και τα παιδιά μου για πρωινό. Βλέποντάς τους καλά φροντισμένους, ένιωθα πολύ ικανοποιημένη. Η πεθερά και η κουνιάδα μου με επαινούσαν κι αυτές ως καλή σύζυγο, κι εγώ πίστευα ότι αυτό έπρεπε να κάνει μια γυναίκα. Απροσδόκητα, όμως, ο σύζυγός μου αρρώστησε ξαφνικά και πέθανε, και το βάρος όλης της οικογένειας έπεσε μόνο σ’ εμένα. Αποφάσισα μέσα μου: «Πρέπει να εξασφαλίσω ότι τα παιδιά θα τελειώσουν το σχολείο και θα τακτοποιηθούν». Έτσι, ξεκίνησα μια μικρή επιχείρηση στην αγορά για να στηρίξω τις σπουδές των δύο παιδιών μου.
Το 1999, αποδέχτηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, κατάλαβα πολλές αλήθειες και επίσης ξεπέρασα τον πόνο της απώλειας του συζύγου μου. Αργότερα, έκανα το καθήκον μου στην εκκλησία όσο καλύτερα μπορούσα. Το 2003, εξαιτίας της προδοσίας ενός κακού ανθρώπου, αστυνομικοί απ’ την περιοχή ήρθαν στο σπίτι μου για να με συλλάβουν. Ευτυχώς, δεν ήμουν σπίτι εκείνη τη στιγμή κι έτσι απέφυγα τη συμφορά. Για να ξεφύγω από τη σύλληψη από το ΚΚΚ, αναγκάστηκα να φύγω από το σπίτι για να κάνω το καθήκον μου. Η σκέψη ότι θα άφηνα τα παιδιά μου γέμιζε την καρδιά μου με αγωνία. Ο σύζυγός μου είχε πεθάνει νωρίς, οπότε αν έφευγα, τι θα γίνονταν τα δύο μου παιδιά; Ο γιος μου ήταν ήδη 18, πλησίαζε την ηλικία του γάμου, οπότε αν έλειπα, ποιος θα τον βοηθούσε να τακτοποιηθεί; Αλλά αν δεν έφευγα, θα μπορούσαν να με συλλάβουν ανά πάσα στιγμή, και τότε πάλι δεν θα μπορούσα να τα φροντίσω. Η κόρη μου είπε επίσης: «Μαμά, προτιμώ να μας αφήσεις παρά να σε συλλάβουν». Βλέποντας την κατανόησή της κόρης μου, η καρδιά μου πονούσε ακόμη περισσότερο, και στο τέλος, έφυγα από το σπίτι με δάκρυα στα μάτια. Αν και είχα φύγει από το σπίτι, η καρδιά μου ήταν πάντα με τα δύο μου παιδιά, και αναρωτιόμουν: «Είναι καλά; Έχουν αρκετά χρήματα; Μπορούν να βρουν δουλειά; Ποιος θα κανονίσει τον γάμο του γιου μου; Μήπως θα με μισήσουν και θα πουν ότι τους εγκατέλειψα;» Κάθε φορά που σκεφτόμουν αυτά τα πράγματα, η καρδιά μου πονούσε. Ένιωθα ότι δεν είχα εκπληρώσει τις ευθύνες μου ως μητέρα και ότι είχα πραγματικά απογοητεύσει τα παιδιά μου. Ήθελα πραγματικά να γυρίσω πίσω και να τα φροντίσω, αλλά φοβόμουν τη σύλληψη. Η καρδιά μου βασανιζόταν τόσο πολύ. Εκείνη την εποχή, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Ποιος είναι αληθινά ικανός να δαπανήσει ολοκληρωτικά τον εαυτό του για Μένα και να προσφέρει τα πάντα για χάρη Μου; Αμφιταλαντεύεστε· οι σκέψεις σας γυρίζουν γύρω-γύρω, καθώς σκέφτεστε την οικογένεια, τον έξω κόσμο, το φαγητό και τα ρούχα. Παρόλο που είσαι εδώ ενώπιόν Μου και κάνεις πράγματα για Μένα, μέσα στην καρδιά σου σκέφτεσαι ακόμα τη γυναίκα, τα παιδιά και τους γονείς σου στο σπίτι. Είναι δική σου ιδιοκτησία; Γιατί δεν τους εμπιστεύεσαι στα χέρια Μου; Δεν Με εμπιστεύεσαι; Ή μήπως φοβάσαι ότι θα κάνω ακατάλληλες διευθετήσεις για εσένα;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 59). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου φωτίστηκε πολύ. Δεν θα ήταν καλύτερο να εμπιστευτώ τα παιδιά μου στον Θεό από το να τα φροντίζω εγώ; Τα πάντα βρίσκονται υπό την κυριαρχία του Θεού, στα χέρια Του ήταν και το αν τα δύο μου παιδιά θα τα πήγαιναν καλά. Όταν το σκέφτηκα αυτό, έπαψα να νιώθω τόσο αναστατωμένη.
Καθώς ο καιρός που περνούσα μακριά από το σπίτι μεγάλωνε, ο γιος μου είχε ήδη περάσει τα 20. Ήταν σε ηλικία γάμου και ανησυχούσα για το αν θα μπορούσε να παντρευτεί. Τα παιδιά μου είχαν ήδη χάσει τον πατέρα τους, κι εγώ δεν ήμουν εκεί για να τα φροντίσω, οπότε τα λυπόμουν πολύ. Το 2007, ως επικεφαλής περιφέρειας, απαλλάχθηκα από τα καθήκοντά μου δεν είχα αίσθημα φορτίου στο καθήκον μου. Έμαθα ότι τα παιδιά μου είχαν πάει να δουλέψουν στην πόλη όπου ζούσαν τα αδέρφια μου, οπότε επέστρεψα για να είμαι μαζί τους. Όταν με είδε ο γιος μου, ήταν πολύ ψυχρός και δεν μου μιλούσε. Είπε ότι νοιαζόμουν μόνο για την πίστη μου και ότι τους είχα εγκαταλείψει. Ένιωσα μεγάλες ενοχές και θεώρησα ότι η πικρία του ήταν δικαιολογημένη. Ήρθαν και τα μικρότερα αδέρφια μου να με δουν. Ο αδελφός μου με μάλωσε: «Όλα αυτά τα χρόνια που έλειπες, τα παιδιά σου πέρασαν πολύ δύσκολα. Το καλό που σου θέλω, να μην ξαναφύγεις αυτήν τη φορά. Έχουν μεγαλώσει πια, οπότε πρέπει να βοηθήσεις γρήγορα τον γιο σου να παντρευτεί —αυτό είναι που έχει σημασία». Η αδελφή μου είπε: «Τα χρόνια που έλειπες, ανησυχούσαμε για τον γιο σου και τον βοηθήσαμε μάλιστα να βρει δουλειά». Ακούγοντας αυτό, ένιωσα ακόμη μεγαλύτερες ενοχές και στενοχώρια. Ένιωθα ότι δεν ήμουν καλή μητέρα και ότι δεν είχα εκπληρώσει τις ευθύνες μου. Ο γιος μου αναγκάστηκε να αρχίσει να δουλεύει για να βιοπορίζεται στα 17 ή 18 του, και η κόρη μου, παρόλο που ήταν μικροκαμωμένη και αδύνατη, έκανε βαριά χειρωνακτική εργασία. Αν ήμουν σπίτι, δεν θα χρειαζόταν να αρχίσουν να δουλεύουν τόσο νέοι. Για να επανορθώσω γι’ αυτά που τους χρωστούσα, έβαζα τα δυνατά μου για να μαγειρεύω τα αγαπημένα τους φαγητά και να τους πλένω τα ρούχα, και για ό,τι μπορούσα να κάνω γι’ αυτούς, έβαζα τα δυνατά μου. Για να μαζέψω χρήματα για τον γάμο του γιου μου, βρήκα δουλειά να ράβω ρούχα στο σπίτι με το κομμάτι. Δούλευα τη νύχτα και παρέδιδα τις παραγγελίες το πρωί, και κατά τη διάρκεια της ημέρας, μπορούσα ακόμα να ποτίζω τους νεοφώτιστους, να παρακολουθώ συναθροίσεις και να κάνω το καθήκον μου απρόσκοπτα. Το 2008, εκλέχθηκα ως επικεφαλής εκκλησίας, αλλά εκείνη την εποχή, ένιωθα πολύ διχασμένη. Ήξερα ότι έπρεπε να λάβω υπόψη τις προθέσεις του Θεού και να υποταχθώ, αλλά ανησυχούσα πως ως επικεφαλής θα έχανα πολύ χρόνο και δεν θα προλάβαινα για να βγάλω χρήματα. Χωρίς χρήματα και σπίτι, ποια θα ήθελε να παντρευτεί τον γιο μου; Ο σύζυγός μου είχε πεθάνει νωρίς, οπότε ως μητέρα, είχα ακόμη περισσότερες ευθύνες. Αν δεν βοηθούσα τον γιο μου να μαζέψει χρήματα, δεν θα μπορούσε να παντρευτεί — τότε δεν θα με αποκαλούσαν οι άλλοι ανεύθυνη μητέρα; Μ’ αυτήν τη σκέψη, αρνήθηκα να αναλάβω το καθήκον της επικεφαλής και συνέχισα να ποτίζω τους νεοφώτιστους.
Ο καιρός πέρασε γρήγορα και σύντομα ήρθε το 2010. Ο γιος μου ήταν πλέον 25 ετών, και όλοι οι συνομήλικοί του ήταν ήδη παντρεμένοι, αλλά εκείνος όχι ακόμα. Ήμουν πολύ αγχωμένη. Αν και δούλευα για να βγάλω χρήματα ταυτόχρονα με το καθήκον μου, τα χρήματα που είχα μαζέψει για τον γάμο του δεν έφταναν καθόλου. Για να μαζέψω περισσότερα χρήματα, ανέλαβα ακόμη περισσότερη δουλειά. Καθώς όλο και περισσότεροι νεοφώτιστοι αποδέχονταν την αληθινή οδό, έκανα το καθήκον μου την ημέρα και δούλευα μέχρι αργά τη νύχτα, οπότε είχα λιγότερο χρόνο και ενέργεια για να ποτίζω τους νεοφώτιστους. Σπάνια σκεφτόμουν πώς να συναναστραφώ με τρόπο που θα τους βοηθούσε να ριζώσουν στην αληθινή οδό, και δεν είχα αίσθημα φορτίου όσον αφορά την επίλυση των δυσκολιών ή των προβλημάτων των νεοφώτιστων. Επειδή άρχιζα να δουλεύω στις 5 το απόγευμα, μερικές φορές δούλευα μέχρι τα μεσάνυχτα ή ακόμα και τη 1 το πρωί, και μετά έπρεπε να παραδώσω τη δουλειά μέχρι τις 4. Την επόμενη μέρα, ένιωθα ζαλισμένη και μπερδεμένη όταν έκανα το καθήκον μου. Μετά από λίγο καιρό, μερικοί από τους νεοφώτιστους που πότιζα σταμάτησαν να παρακολουθούν τακτικά τις συναθροίσεις. Επειδή δεν είχα αίσθημα φορτίου στο καθήκον μου, τελικά απαλλάχθηκα από αυτό. Ένιωθα τόσο αναστατωμένη. Σκέφτηκα πως είχα αρνηθεί το καθήκον της επικεφαλής στο παρελθόν, και τότε είχα αποτύχει μέχρι και στο πότισμα των νεοφώτιστων. Ένιωθα τόσο ντροπιασμένη που δεν μπορούσα καν να προσευχηθώ στον Θεό. Αν και πλέον, χωρίς καθήκον, μπορούσα να δουλεύω με πλήρες ωράριο και να μαζεύω χρήματα για τον γιο μου, η καρδιά μου ήταν σκοτεινιασμένη και ανήσυχη.
Εκείνη την περίοδο, άκουγα ύμνους ενώ δούλευα. Ένας ύμνος των λόγων του Θεού λέει: «Επαγρυπνείτε! Επαγρυπνείτε! Ο χρόνος που χάθηκε δεν θα ξαναέρθει ποτέ πια, να το θυμάστε! Πουθενά στη γη δεν υπάρχει φάρμακο που να θεραπεύει τις τύψεις! Επομένως, τι άλλο θα μπορούσα να σας πω; Δεν αξίζει ο λόγος Μου τον προσεκτικό συλλογισμό σας, τον επαναλαμβανόμενο συλλογισμό σας;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 30). Τα λόγια του Θεού με άγγιξαν βαθιά. Ο Θεός μίλησε τόσο πολύ και με τόση ειλικρίνεια. Γιατί, όμως, ήμουν ακόμα τόσο αδιάλλακτη και απρόθυμη να αλλάξω πορεία; Προσευχήθηκα στον Θεό μέσα από την καρδιά μου για να με οδηγήσει να βγω από αυτήν την κατάσταση. Συνέχισα να αναρωτιέμαι: «Πρέπει να εγκαταλείψω την επιδίωξη της αλήθειας μόνο και μόνο για να βγάλω χρήματα για τον γάμο του γιου μου;» Θυμήθηκα έναν ύμνο των λόγων του Θεού που λέει: «Χωρίς να το συνειδητοποιήσεις, η ζωή σου θα σε προσπεράσει· μετά από αυτό, θα έχεις, άραγε, τέτοιου είδους ευκαιρία να αγαπήσεις τον Θεό;» «Αν, στη ζωή σου, δεν υποφέρεις για την αλήθεια ούτε επιζητείς να την κερδίσεις, μήπως αυτό σημαίνει ότι επιθυμείς να νιώσεις μεταμέλεια την ώρα του θανάτου σου; Αν ισχύει αυτό, τότε γιατί να πιστεύεις στον Θεό;» Μετά, βρήκα αυτά τα δύο χωρία από τα λόγια του Θεού για να τα διαβάσω. Ο Θεός λέει: «Για όλους όσοι έχουν αποφασιστικότητα και αγαπούν τον Θεό, δεν υπάρχουν άπιαστες αλήθειες ούτε μια δικαιοσύνη για την οποία δεν μπορούν να παραμείνουν σταθεροί. Πώς πρέπει να ζήσεις τη ζωή σου; Πώς πρέπει να αγαπάς τον Θεό και να χρησιμοποιήσεις αυτήν την αγάπη για να ικανοποιήσεις τις προθέσεις Του; Δεν υπάρχει πιο σημαντικό θέμα από αυτό στη ζωή σου. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να έχεις τέτοια αποφασιστικότητα και επιμονή, και δεν θα πρέπει να είσαι αδύναμος άνθρωπος χωρίς σθένος. Πρέπει να μάθεις πώς να βιώνεις μια ουσιαστική ζωή και να βιώνεις ουσιαστικές αλήθειες και να μην συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου επιπόλαια με αυτόν τον τρόπο. Χωρίς να το συνειδητοποιήσεις, η ζωή σου θα σε προσπεράσει· μετά από αυτό, θα έχεις, άραγε, τέτοιου είδους ευκαιρία να αγαπήσεις τον Θεό; Μπορεί ο άνθρωπος να αγαπάει τον Θεό όταν πεθάνει; Πρέπει να έχεις την ίδια αποφασιστικότητα και την ίδια συνείδηση με τον Πέτρο. Πρέπει να ζεις μια ζωή με νόημα και να μην παίζεις παιχνίδια με τον εαυτό σου. Ως άνθρωπος και ως άτομο που ακολουθεί τον Θεό, πρέπει να εξετάσεις και να προσεγγίζεις τη ζωή σου προσεκτικά: να σκέφτεσαι πώς πρέπει να προσφέρεις τον εαυτό σου στον Θεό, πώς πρέπει να έχεις μια πιο ουσιαστική πίστη στον Θεό και πώς, εφόσον αγαπάς τον Θεό, θα πρέπει να Τον αγαπάς με έναν τρόπο που είναι πιο καθαρός, πιο όμορφος και πιο καλός. […] Δεν πρέπει να πετάξεις την αλήθεια για χάρη της απόλαυσης της οικογενειακής αρμονίας, και δεν πρέπει να χάσεις μια ζωή αξιοπρέπειας και ακεραιότητας για χάρη μιας προσωρινής απόλαυσης. Θα πρέπει να επιδιώξεις όλα όσα είναι όμορφα και καλά και θα πρέπει να επιδιώξεις ένα πιο ουσιώδες μονοπάτι στη ζωή. Εάν ζεις μια τόσο υλική και κοσμική ζωή και δεν επιδιώκεις κανένα στόχο, δεν σπαταλάς έτσι τη ζωή σου; Τι μπορείς να κερδίσεις από μια τέτοια ζωή; Θα πρέπει να εγκαταλείψεις όλες τις απολαύσεις της σάρκας για χάρη της μιας αλήθειας και δεν πρέπει να πετάξεις όλες τις αλήθειες για χάρη μιας μικρής απόλαυσης. Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν ακεραιότητα ή αξιοπρέπεια. Δεν υπάρχει νόημα στην ύπαρξή τους!» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). «Σε αυτό το μονοπάτι, πολλοί άνθρωποι μπορούν να μιλάνε για πολλή γνώση, αλλά τη στιγμή του θανάτου τους, τα μάτια τους βουρκώνουν και μισούν τον εαυτό τους που ξόδεψαν μια ολόκληρη ζωή κι έζησαν ως τα βαθιά γεράματα για το τίποτα. Απλώς κατανοούν δόγματα, αλλά δεν μπορούν να κάνουν πράξη την αλήθεια και να γίνουν μάρτυρες για τον Θεό· απλώς τρέχουν στον έναν και στον άλλον δρόμο, και μόνο μόλις βρεθούν στο χείλος του θανάτου, κατανοούν τελικά ότι δεν έχουν πραγματική μαρτυρία, ότι δεν γνωρίζουν καθόλου τον Θεό. Και δεν είναι, τότε, πολύ αργά; Γιατί να μην αδράξεις τη μέρα και να επιδιώξεις την αλήθεια που αγαπάς; Γιατί να περιμένεις μέχρι αύριο; Αν, στη ζωή σου, δεν υποφέρεις για την αλήθεια ούτε επιζητείς να την κερδίσεις, μήπως αυτό σημαίνει ότι επιθυμείς να νιώσεις μεταμέλεια την ώρα του θανάτου σου; Αν ισχύει αυτό, τότε γιατί να πιστεύεις στον Θεό;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οφείλεις να ζεις για την αλήθεια αφού πιστεύεις στον Θεό). Αυτό το στάδιο του έργου του Θεού είναι το τελικό έργο για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Το είχα προλάβει, αλλά δεν το εκτίμησα, και όταν έρθει η μέρα που το έργο του Θεού θα τελειώσει, αν τότε θελήσω να κάνω σωστά το καθήκον μου, δεν θα υπάρχει ευκαιρία. Tότε δεν θα αποκλειόμουν; Τα λόγια του Θεού είναι πολύ ξεκάθαρα. Το να πιστεύει κανείς στον Θεό, να επιδιώκει την αλήθεια και να την αποκτά είναι τα σπουδαιότερα πράγματα στη ζωή, και είναι επίσης τα πιο ουσιαστικά. Αλλά εγώ ανέβαλα το καθήκον της επικεφαλής για να είμαι καλή μητέρα, καθώς φοβόμουν ότι αν έκανα αυτό το καθήκον, δεν θα προλάβαινα να βγάλω χρήματα για τον γιο μου. Οι νεοφώτιστοι που μόλις έχουν αποδεχτεί το έργο του Θεού έχουν πολλές αντιλήψεις που χρειάζονται συναναστροφή και επίλυση, αλλά εγώ σκεφτόμουν μόνο πώς να επανορθώσω που είχα απογοητεύσει τον γιο μου. Δεν ήμουν πρόθυμη να αφιερώσω περισσότερο χρόνο για να λύσω τα προβλήματα των νεοφώτιστων και στις συναθροίσεις απλώς ενεργούσα μηχανικά. Ως αποτέλεσμα, οι νεοφώτιστοι δεν παρακολουθούσαν τακτικά τις συναθροίσεις. Είχα απολαύσει τόσο πολύ το πότισμα και την παροχή από τα λόγια του Θεού, και ο Θεός μού είχε δώσει επίσης μια ευκαιρία για σωτηρία — αλλά τι είχα δώσει εγώ ως αντάλλαγμα στον Θεό; Εκτός από το ότι αρνήθηκα το καθήκον μου, ήμουν επίσης επιπόλαιη και ανεύθυνη. Πού ήταν η ανθρώπινη φύση μου! Εφόσον πια είχα χάσει ακόμα και το μοναδικό καθήκον που είχα, ποιο ήταν το νόημα να ζω έτσι; Ζώντας έτσι —κάνοντας το καθήκον μου προσπαθώντας ταυτόχρονα να ικανοποιήσω τα παιδιά μου, χωρίς αφοσίωση στο καθήκον μου και προσπαθώντας να τα πετύχω και τα δύο— τι θα κέρδιζα στο τέλος; Το έργο του Θεού δεν περιμένει κανέναν. Αν δεν το επιδίωκα εκείνη τη στιγμή, δεν θα είχα άλλη ευκαιρία. Έπρεπε να παραμερίσω τα συναισθήματά μου και να επιδιώξω την αλήθεια. Λίγο καιρό μετά, ανέλαβα ξανά το καθήκον μου.
Το 2011, εκλέχθηκα ως διάκονος ποτίσματος. Εκείνη την εποχή, ένιωθα ακόμα κάπως διχασμένη. Ήταν μεγάλη ευθύνη να είμαι διάκονος ποτίσματος. Θα είχα λιγότερο χρόνο για να βγάλω χρήματα για τον γιο μου. Σκέφτηκα, όμως, και πως τα τελευταία χρόνια προσπαθούσα απεγνωσμένα να βγάλω χρήματα για τον γάμο του γιου μου — δεν είχα καθόλου φορτίο για το καθήκον μου, είχα καθυστερήσει το έργο της εκκλησίας και η ίδια μου η ζωή είχε ζημιωθεί— κι όμως ο Θεός μού είχε δώσει ένα τόσο σημαντικό καθήκον. Δεν μπορούσα πλέον να επαναστατώ ενάντια στον Θεό. Έπρεπε να το κάνω όσο καλύτερα μπορούσα. Έτσι, το αποδέχτηκα. Αλλά η ενοχή που ένιωθα για τον γιο μου δεν έσβησε ποτέ. Το 2014, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού που ανέτρεψε κάποιες από τις απόψεις μου για τα παιδιά μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όταν ένας άνθρωπος ωριμάζει, έχει εκπληρώσει τις προϋποθέσεις για να αποχωριστεί τους γονείς του και να χαράξει τη δική του πορεία. Σ’ αυτό το σημείο αρχίζει πραγματικά να παίζει τον ρόλο του στη ζωή, και τότε ακριβώς είναι που η αποστολή του στη ζωή σταδιακά από ασαφής και θολή γίνεται ξεκάθαρη και διακριτή. Παρόλο που φαινομενικά διατηρεί μια στενή σχέση με τους γονείς του, επειδή ο ρόλος που παίζει και η αποστολή του στη ζωή δεν έχουν καμία σχέση με τους γονείς του, στην ουσία αυτή η στενή σχέση αρχίζει να ραγίζει σιγά σιγά καθώς σταδιακά αποκτά την ανεξαρτησία του. Από σαρκική άποψη, υποσυνείδητα δεν μπορεί ν’ αποφύγει να συνεχίσει να εξαρτάται από τους γονείς του, αλλά ως αντικειμενικό γεγονός, μόλις κάποιος ενηλικιωθεί πλήρως, αποκόπτεται εντελώς από τους γονείς του από κάθε άποψη, και ο ρόλος που αναλαμβάνει θα εκτελείται αυτόνομα από τον ίδιο. Εκτός από το να τον γεννήσουν και να τον μεγαλώσουν, η ευθύνη που φέρουν οι γονείς στη ζωή κάποιου είναι απλώς να του παρέχουν εξωτερικά ένα περιβάλλον για να μεγαλώσει και τίποτα παραπάνω, επειδή μόνο ο προκαθορισμός του Δημιουργού σχετίζεται με τη μοίρα οποιουδήποτε ανθρώπου. Το τι είδους μέλλον θα έχει κάποιος δεν μπορεί να το ελέγξει κανένας άνθρωπος· είναι προκαθορισμένο πολύ καιρό πριν, και ούτε καν οι γονείς κάποιου δεν μπορούν ν’ αλλάξουν τη μοίρα του. Όσον αφορά τη μοίρα, όλοι είναι ανεξάρτητοι· ο καθένας έχει τη δική του μοίρα. Έτσι, κανενός οι γονείς δεν μπορούν να εμποδίσουν καθόλου τη μοίρα του στη ζωή ούτε μπορούν να κάνουν οτιδήποτε για να τον βοηθήσουν όσον αφορά τον ρόλο που παίζει στη ζωή. Μπορεί να πει κανείς ότι, σε όποια οικογένεια κι αν είναι προκαθορισμένο να γεννηθεί κανείς και σε όποιο περιβάλλον κι αν μεγαλώνει, αυτά δεν είναι παρά οι προϋποθέσεις για την ολοκλήρωση της αποστολής του στη ζωή. Δεν καθορίζουν σε καμία περίπτωση τη μοίρα ενός ανθρώπου στη ζωή ή το είδος του πεπρωμένου εντός του οποίου ολοκληρώνει την αποστολή του. Επομένως, κανενός οι γονείς δεν μπορούν να τον βοηθήσουν στην ολοκλήρωση της αποστολής του στη ζωή ούτε μπορεί κανένας συγγενής να τον βοηθήσει να εκπληρώσει τον ρόλο του στη ζωή. Το πώς ολοκληρώνει κανείς την αποστολή του και το είδος του περιβάλλοντος διαβίωσης στο οποίο αναλαμβάνει τον ρόλο του εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από τη μοίρα του στη ζωή. Με άλλα λόγια, καμία αντικειμενική συνθήκη δεν μπορεί να επηρεάσει την αποστολή κανενός όπως έχει προκαθοριστεί από τον Δημιουργό. Ο καθένας ωριμάζει εντός του συγκεκριμένου περιβάλλοντος στο οποίο μεγαλώνει· έπειτα, βήμα προς βήμα, ξεκινά να βαδίζει στο δικό του μονοπάτι στη ζωή και εκπληρώνει το πεπρωμένο που έχει διευθετήσει γι’ αυτόν ο Δημιουργός. Με τρόπο φυσικό και αυτόματο, εισέρχεται στην απέραντη θάλασσα της ανθρωπότητας και αναλαμβάνει τη θέση του στη ζωή, και, για χάρη του προκαθορισμού του Δημιουργού και της κυριαρχίας Του, αρχίζει να εκπληρώνει τις ευθύνες του ως δημιουργημένο ον» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Τα λόγια του Θεού έκαναν την καρδιά μου να φωτιστεί τόσο πολύ. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι η ευθύνη μου ήταν μόνο να φέρω τα παιδιά μου στον κόσμο, να τους παρέχω ένα περιβάλλον για να μεγαλώσουν και να τα αναθρέψω μέχρι την ενηλικίωση. Αλλά καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, η ζωή τους γίνεται εντελώς ξεχωριστή από των γονιών τους. Καθένας μας έχει τη δική του αποστολή. Είμαι ένα δημιουργημένο ον, και η υποχρέωσή μου είναι να εκπληρώσω το καθήκον μου ως δημιουργημένο ον, όχι να ζω πάντα τη ζωή μου για τα παιδιά μου. Εκείνα τα χρόνια, δούλευα σκληρά για να βγάλω χρήματα για να επανορθώσω για το χρέος που ένιωθα προς τον γιο μου, ελπίζοντας να τον βοηθήσω να παντρευτεί και να δημιουργήσει οικογένεια, νομίζοντας ότι μόνο έτσι θα μπορούσα να επανορθώσω απέναντί του. Για να βγάλω χρήματα, αρνήθηκα ακόμη και το καθήκον της επικεφαλής και ήμουν ανεύθυνη στο πότισμα των νεοφώτιστων. Αυτό οδήγησε σε απώλειες στη ζωή-είσοδό μου και στο έργο της εκκλησίας. Τώρα κατάλαβα ότι δεν εξαρτιόταν από μένα αν ο γιος μου θα μπορούσε να παντρευτεί, ότι αν έβγαζα χρήματα για να του αγοράσω αυτοκίνητο ή σπίτι δεν θα παντρευόταν σίγουρα, και ότι ο Θεός είχε ήδη προκαθορίσει πότε θα γινόταν αυτό. Δεν μπορούσα να το αλλάξω. Σκέφτηκα έναν γείτονα: τόσο ο σύζυγος όσο και η σύζυγος ήταν ανάπηροι και δεν είχαν ούτε σπίτι ούτε αυτοκίνητο, κι όμως ο γιος τους παντρεύτηκε και δημιούργησε οικογένεια σε νεαρή ηλικία. Έχω επίσης έναν συγγενή που η οικογένειά του έχει εκατομμύρια, και έχει και αυτοκίνητο και σπίτι, αλλά το παιδί του, πάνω από 30 ετών, δεν είναι ακόμα παντρεμένο. Από αυτό, είδα ότι ο γάμος δεν αποφασίζεται από τον πλούτο, και ότι τα πάντα είναι στα χέρια του Θεού. Κατανοώντας αυτά, ένιωθα πολύ πιο ήρεμη στην καρδιά μου, και αποφάσισα να κάνω σωστά το καθήκον μου, να εμπιστευτώ πλήρως τον γάμο του γιου μου στον Θεό, και να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις ενορχηστρώσεις του Θεού.
Το 2017, ο γιος μου παντρεύτηκε και μετακόμισε με την οικογένεια της γυναίκας του. Η νύφη μου δεν ζήτησε προίκα ούτε έθεσε απαιτήσεις. Της έδωσα μόνο 30.000 γιουάν, και δεν έγινε επίσημη γαμήλια τελετή. Οι συγγενείς και οι φίλοι απλώς μαζεύτηκαν για ένα γεύμα, και το γεγονός έγινε με απλό τρόπο. Θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη, αλλά εξακολουθούσα να νιώθω ενοχές στην καρδιά μου. Ένιωθα ότι δεν είχα οργανώσει έναν μεγάλο γάμο για τον γιο μου, και ότι είχα δώσει μόνο ένα ασήμαντο ποσό και δεν είχα εκπληρώσει τις ευθύνες μου ως μητέρα, πράγμα που με έκανε να μετανιώνω. Το 2019, η νύφη μου έμεινε έγκυος και μου ζήτησε να τη φροντίσω. Εκείνη την εποχή, ήμουν υπεύθυνη για το κειμενικό έργο πολλών εκκλησιών, οπότε αν πήγαινα να φροντίσω τη νύφη μου, θα καθυστερούσα τα καθήκοντά μου. Αλλά τότε σκέφτηκα πως δεν είχα προσφέρει πολλά στον γιο μου όλα αυτά τα χρόνια, και πως είχα δώσει στη γυναίκα του μόνο 30.000 γιουάν για τον γάμο τους. Πλέον ο γιος μου δούλευε για να βγάλει χρήματα, και ένιωθα ότι έπρεπε να φροντίσω την έγκυο νύφη μου και ότι, αν δεν μπορούσα να τον ελαφρύνω από το βάρος του εκείνη τη φορά, θα τον απογοήτευα. Τότε δεν θα με αποκαλούσαν οι συγγενείς μου πραγματικά ανεύθυνη μητέρα; Δεν μπορούσα να ηρεμήσω και δεν μπορούσα να αφοσιωθώ στα καθήκοντά μου, με αποτέλεσμα μια μικρή μείωση στην αποτελεσματικότητα του κειμενικού έργου. Ο επόπτης το έμαθε αυτό και στη συνέχεια μου βρήκε κάποια λόγια του Θεού που σχετίζονταν με την κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ο Σατανάς έχει διαφθείρει τελείως τους ανθρώπους που ζουν σ’ αυτήν την αληθινή κοινωνία. Είτε είναι μορφωμένοι είτε όχι, έχει ριζώσει στις σκέψεις και τις απόψεις τους ένα μεγάλο μέρος της παραδοσιακής κουλτούρας. Πιο συγκεκριμένα, οι γυναίκες πρέπει να φροντίζουν τους άντρες τους και να αναθρέφουν τα παιδιά τους, να είναι καλές σύζυγοι και στοργικές μητέρες, να αφιερώνουν όλη τους τη ζωή στους άντρες και στα παιδιά τους και να ζουν γι’ αυτά, να μαγειρεύουν τρία καλά γεύματα την ημέρα, να κάνουν καλά το πλύσιμο, την καθαριότητα και όλες τις άλλες δουλειές του σπιτιού. Αυτό είναι το αποδεκτό πρότυπο της καλής συζύγου και στοργικής μητέρας. Αυτά τα πιστεύει και κάθε γυναίκα και θεωρεί ότι αν δεν τα κάνει, τότε δεν είναι καλή γυναίκα και έχει παραβιάσει τη συνείδηση και τα πρότυπα της ηθικής. Κάποιες γυναίκες, αν παραβιάσουν αυτά τα ηθικά πρότυπα, θα έχουν βάρος στη συνείδησή τους· θα πιστεύουν ότι έχουν απογοητεύσει τους άντρες και τα παιδιά τους, και ότι δεν είναι καλές γυναίκες. Μόλις, όμως, πιστέψεις στον Θεό, διαβάσεις πολλά από τα λόγια Του, και καταλάβεις κάποιες αλήθειες και διακρίνεις κάποια ζητήματα, θα σκεφτείς το εξής: “Είμαι δημιουργημένο ον και ως τέτοιο θα πρέπει να εκτελώ το καθήκον μου και να δαπανώ εαυτόν για τον Θεό”. Τώρα, μήπως συγκρούεται ο ρόλος σου ως καλή σύζυγος και στοργική μητέρα με το να κάνεις το καθήκον σου ως δημιουργημένο ον; Αν θες να είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, τότε δεν μπορείς να κάνεις πλήρως το καθήκον σου. Αν, απ’ την άλλη, θέλεις να κάνεις το καθήκον σου πλήρως, τότε δεν μπορείς να είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα. Τι κάνεις, λοιπόν; Αν επιλέξεις να κάνεις καλά το καθήκον σου και να δείξεις υπευθυνότητα απέναντι στο έργο της εκκλησίας και να είσαι αφοσιωμένος απέναντι στον Θεό, τότε πρέπει να πάψεις να είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα. Τι θα σκεφτόσουν, τότε; Τι διαμάχη θα προέκυπτε στο μυαλό σου; Θα πίστευες ότι απογοήτευσες τα παιδιά και τον άντρα σου; Τι προκαλεί αυτές τις ενοχές και αυτήν τη δυσφορία; Όταν δεν εκπληρώνεις το καθήκον σου ως δημιουργημένο ον, πιστεύεις ότι έχεις απογοητεύσει τον Θεό; Δεν νιώθεις καθόλου τύψεις, αφού δεν έχεις το παραμικρό ίχνος αλήθειας στην καρδιά και το μυαλό σου. Τι καταλαβαίνεις, λοιπόν; Την παραδοσιακή κουλτούρα και το να είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα. Έτσι θα αναπτύξεις την εξής αντίληψη: “Αν δεν είμαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, τότε δεν είμαι καλή ή σωστή γυναίκα”. Στο εξής, αυτή η αντίληψη θα σε δεσμεύει και θα σε περιορίζει. Τέτοιου είδους αντιλήψεις θα συνεχίσουν να σε δεσμεύουν ακόμη και αφού πιστέψεις στον Θεό, αλλά και όσο κάνεις το καθήκον σου. Όταν υπάρχει σύγκρουση αν θα κάνεις το καθήκον σου ή αν θα είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, μπορεί να επιλέξεις απρόθυμα να κάνεις το καθήκον σου, ίσως δείχνοντας κάποια αφοσίωση στον Θεό. Αλλά μέσα σου, θα συνεχίσεις να ανησυχείς και να έχεις τύψεις. Επομένως, την ώρα που κάνεις το καθήκον σου, θα ψάχνεις να βρεις λίγο ελεύθερο χρόνο για να φροντίσεις τα παιδιά σου και τον άντρα σου, επειδή θα θέλεις ακόμα περισσότερο να επανορθώσεις. Και δεν θα το θεωρείς λάθος αυτό, ακόμα κι αν πρέπει να ταλαιπωρηθείς περισσότερο, αρκεί να έχεις ψυχική ηρεμία. Δεν φταίει γι’ αυτό η επιρροή από τις ιδέες και τις θεωρίες της παραδοσιακής κουλτούρας για το πώς πρέπει να είναι μια καλή σύζυγος και στοργική μητέρα;» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο γνωρίζοντας τις εσφαλμένες απόψεις του μπορεί κανείς να αλλάξει πραγματικά). «Ο Σατανάς χρησιμοποιεί αυτού του είδους την παραδοσιακή κληρονομιά και τις αντιλήψεις περί ηθικής για να δεσμεύσει τις σκέψεις σου, το μυαλό και την καρδιά σου, καθιστώντας σε ανίκανο να αποδεχτείς τα λόγια του Θεού· έχεις κυριευτεί από αυτά τα πράγματα του Σατανά και δεν είσαι πλέον σε θέση να δεχτείς τα λόγια του Θεού. Όταν θέλεις να κάνεις πράξη τα λόγια του Θεού, αυτά τα πράγματα προκαλούν αναταραχή μέσα σου και σε κάνουν να αντιτάσσεσαι στην αλήθεια και στις απαιτήσεις Του, δεν έχεις, λοιπόν, τη δύναμη να απαλλαγείς από τον ζυγό της παραδοσιακής κληρονομιάς. Αφού παλέψεις για λίγο, συμβιβάζεσαι: προτιμάς να πιστεύεις ότι οι παραδοσιακές αντιλήψεις περί ηθικής είναι ορθές και συνάδουν με την αλήθεια, κι έτσι απορρίπτεις ή αποποιείσαι τα λόγια του Θεού. Δεν αποδέχεσαι τα λόγια Του ως αλήθεια ούτε και σκέφτεσαι τίποτε ως προς τη σωτηρία σου, νιώθοντας ότι εξακολουθείς να ζεις σε αυτόν τον κόσμο και ότι μπορείς να επιβιώσεις μόνον εάν βασίζεσαι σε αυτά τα πράγματα. Ανίκανος να αντέξεις την καταδίκη της κοινωνίας, προτιμάς να αποποιηθείς την αλήθεια και τα λόγια του Θεού, και να αφεθείς στις παραδοσιακές αντιλήψεις περί ηθικής και στην επιρροή του Σατανά, προτιμώντας να προσβάλεις τον Θεό και να μην κάνεις πράξη την αλήθεια. Πείτε Μου, δεν είναι οι άνθρωποι αξιολύπητοι; Δεν έχουν ανάγκη τη σωτηρία του Θεού;» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο γνωρίζοντας τις εσφαλμένες απόψεις του μπορεί κανείς να αλλάξει πραγματικά). Τα λόγια του Θεού περιέγραφαν την ακριβή κατάστασή μου. Η ιδέα της παραδοσιακής κινεζικής κουλτούρας «Μια καλή σύζυγος και στοργική μητέρα» είναι μια αλυσίδα με την οποία ο Σατανάς έχει δέσει τις γυναίκες, κάνοντας τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι μια καλή γυναίκα πρέπει να ζει για τον σύζυγο και τα παιδιά της και να τους βάζει πάντα πρώτους, και ότι εφόσον μπορεί να ικανοποιεί τον σύζυγο και τα παιδιά της, όσο δύσκολο ή κουραστικό κι αν είναι κάτι, οφείλει να το κάνει Αν αποτύχει, δεν είναι καλή σύζυγος ή στοργική μητέρα και οι άλλοι θα τη χλευάσουν. Από μικρή, έβλεπα τη μητέρα μου να δουλεύει από τα ξημερώματα ως το βράδυ για να ζήσει η οικογένειά μας άνετα, και κανόνισε επίσης τις προετοιμασίες για τον γάμο του μεγαλύτερου αδελφού μου. Όλοι οι χωριανοί την επαινούσαν όλοι ως καλή σύζυγο και μητέρα. Επηρεασμένη από τη μητέρα μου, μετά τον γάμο μου, φρόντιζα με μεγάλη προσοχή τον σύζυγο και τα παιδιά μου. Ο σύζυγός μου έλεγε ότι ήμουν ενάρετη σύζυγος και τα παιδιά μου έλεγαν ότι ήμουν μια καλή και στοργική μητέρα. Μετά τον θάνατο του συζύγου μου, ανέλαβα και τις ευθύνες του πατέρα, και δούλευα σκληρά για να βγάλω χρήματα για να στείλω τα παιδιά μου στο σχολείο. Όσο δύσκολο κι αν ήταν, το άντεχα μόνη μου. Αφότου βρήκα τον Θεό, λόγω των διώξεων από το ΚΚΚ, αναγκάστηκα να φύγω από το σπίτι και, παρόλο που έκανα το καθήκον μου αλλού, η καρδιά μου ήταν πάντα με τα παιδιά μου και ζούσα σε μια κατάσταση που ένιωθα ότι τους χρωστούσα. Ειδικά όταν έβλεπα τον γιο μου να φτάνει σε ηλικία γάμου και δεν μπορούσα να του παράσχω οικονομική υποστήριξη, ένιωθα ακόμη πιο έντονα ότι είχα αποτύχει ως μητέρα. Όταν εκλέχθηκα ως επικεφαλής εκκλησίας, ήξερα ότι έπρεπε να λάβω υπόψη τις προθέσεις του Θεού, αλλά φοβόμουν μήπως καθυστερήσω να βγάλω χρήματα για τον γάμο του γιου μου, οπότε αρνήθηκα αυτό το καθήκον. Ακόμη και όταν πότιζα τους νεοφώτιστους, δεν το έκανα με την καρδιά μου, καθώς όλη μου η προσοχή ήταν στο να βγάλω χρήματα για τον γιο μου, με αποτέλεσμα οι νεοφώτιστοι να μην λαμβάνουν έγκαιρο πότισμα. Πλέον, όταν ήμουν αντιμέτωπη με τη φροντίδα της νύφης μου, παρόλο που δεν είχα πάει κοντά της, η καρδιά μου είχε ήδη απομακρυνθεί από τον Θεό. Ζούσα σε μια κατάσταση που ένιωθα ότι χρωστούσα στον γιο μου και δεν είχα καρδιά να κάνω το καθήκον μου. Αυτό οδήγησε σε πτώση της αποτελεσματικότητας του κειμενικού μου έργου. Ήμουν δέσμια της παραδοσιακής ιδέας του να είμαι «Μια καλή σύζυγος και στοργική μητέρα», οπότε κάθε φορά που το καθήκον μου ερχόταν σε σύγκρουση με αυτό, οι σκέψεις μου ήταν πάντα στο να μην απογοητεύσω τα παιδιά μου, και δεν με ένοιαζαν καθόλου τα συμφέροντα της εκκλησίας. Πίστευα στον Θεό για πολλά χρόνια και απολάμβανα τόσο πολύ το πότισμα και την παροχή των λόγων Του, κι όμως έκανα πράγματα που επαναστατούσαν και αντιστέκονταν σε Αυτόν. Πραγματικά, δεν είχα ίχνος ανθρώπινης φύσης! Τώρα κατάλαβα ότι αυτές οι ιδέες της παραδοσιακής κουλτούρας είναι εργαλεία που χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να δεσμεύει τους ανθρώπους, κάνοντάς με να ζω μόνο για να κερδίσω τη φήμη της καλής μητέρας, και τελικά να αποκλειστώ επειδή απέτυχα να εκπληρώσω το καθήκον μου ως δημιουργημένο ον. Τα λόγια του Θεού με βοήθησαν να διακρίνω τις μοχθηρές προθέσεις του Σατανά. Δεν μπορούσα πλέον να δεσμεύομαι και να περιορίζομαι από την παραδοσιακή κουλτούρα, και έπρεπε να ασκηθώ σύμφωνα με τα λόγια του Θεού.
Τότε διάβασα περισσότερα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Τι εννοεί ο Θεός όταν λέει ότι “ο Θεός είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου”; Το λέει για να τους κάνει όλους να καταλάβουν το εξής: Οι ζωές μας και οι ψυχές μας προέρχονται από τον Θεό και δημιουργήθηκαν από Αυτόν —δεν προέρχονται από τους γονείς μας και σίγουρα όχι από τη φύση, μα μας δόθηκαν από τον Θεό· απλώς η σάρκα μας γεννήθηκε από τους γονείς μας και τα παιδιά μας γεννιούνται από εμάς, όμως οι μοίρες των παιδιών μας βρίσκονται εξολοκλήρου στα χέρια του Θεού. Το ότι μπορούμε να πιστέψουμε στον Θεό είναι μια ευκαιρία που μας έχει δοθεί απ’ Αυτόν· έχει οριστεί από Εκείνον και είναι η χάρη Του. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να εκπληρώσεις υποχρεώσεις ή ευθύνες απέναντι σε κανέναν άλλον· πρέπει να εκπληρώσεις μόνο το καθήκον απέναντι στον Θεό που πρέπει να εκπληρώσεις ως δημιουργημένο ον. Αυτό πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι πάνω απ’ όλα, αυτό είναι το κύριο και πρωταρχικό πράγμα που πρέπει να ολοκληρώσουν πάνω απ’ όλα οι άνθρωποι στη ζωή τους. Αν δεν εκπληρώνεις καλά το καθήκον σου, τότε δεν είσαι δημιουργημένο ον που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Οι άλλοι μπορεί να σε θεωρούν καλή σύζυγο και στοργική μητέρα, άριστη νοικοκυρά, ευσεβές παιδί και αξιόλογο μέλος της κοινωνίας. Παρ’ όλ’ αυτά, ο Θεός θεωρεί ότι επαναστατείς εναντίον Του, ότι δεν εκπληρώνεις καθόλου τις υποχρεώσεις και το καθήκον σου, ότι αποδέχτηκες αλλά δεν ολοκλήρωσες την αποστολή από τον Θεό και ότι τα παράτησες στου δρόμου τα μισά. Είναι δυνατόν ο Θεός να εγκρίνει ένα τέτοιο άτομο; Τέτοιοι άνθρωποι είναι άχρηστοι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο γνωρίζοντας τις εσφαλμένες απόψεις του μπορεί κανείς να αλλάξει πραγματικά). Όταν διάβασα αυτό το χωρίο από τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου φωτίστηκε πολύ. Είμαι ένα δημιουργημένο ον, και το να εκπληρώνω καλά τα καθήκοντά μου είναι ευθύνη μου. Αν δεν μπορώ να κάνω καλά τα καθήκοντά μου, δεν είμαι άξια να λάβω τη σωτηρία του Θεού. Ακόμα κι αν είμαι μια καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, αυτό δεν σημαίνει ότι κατέχω την αλήθεια, και έτσι δεν κερδίζεται η έγκριση του Θεού. Πριν, ζούσα σύμφωνα με την παραδοσιακή κουλτούρα, παλεύοντας πάντα ανάμεσα στο να είμαι μια καλή σύζυγος και στοργική μητέρα και στο να κάνω τα καθήκοντά μου. Αυτό με εξάντλησε σωματικά και ψυχικά, και πονούσα αφόρητα. Πλέον καταλάβαινα την πρόθεση του Θεού. Τα πάντα στη ζωή ενός ανθρώπου προέρχονται από τον Θεό, δεν χρωστούσα τίποτα σε κανέναν, και το μεγαλύτερο χρέος μου ήταν προς τον Θεό. Μόνο η επιδίωξη της αλήθειας και η εκπλήρωση των καθηκόντων μου είναι το πιο ουσιαστικό. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό, εμπιστεύτηκα τη νύφη μου στα χέρια Του και επέλεξα πρώτα να κάνω καλά το καθήκον μου. Αργότερα, έμαθα ότι όλα πήγαν ομαλά με τη γέννα της νύφης μου, και η νύφη και ο γιος μου δεν με κατηγόρησαν για τίποτα. Ευχαρίστησα τον Θεό μέσα από την καρδιά μου!
Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού, και αυτό με βοήθησε να καταλάβω πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα ενήλικα παιδιά μας. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ως πιστός στον Θεό, αν θέλεις να επιδιώκεις την αλήθεια και να αποκτήσεις τη σωτηρία, τότε την ενέργεια και τον χρόνο που σου απομένει στη ζωή σου πρέπει να τα αφιερώνεις στο καθήκον που κάνεις και σε αυτά που σου έχει αναθέσει ο Θεός· δεν υπάρχει λόγος να αφιερώνεις καθόλου χρόνο στα παιδιά σου. Δεν ανήκει στα παιδιά σου η ζωή σου, και δεν πρέπει να την αναλώνεις για χάρη της δικής τους ζωής ή επιβίωσης, ούτε για να ικανοποιήσεις τις προσδοκίες που έχεις απ’ αυτά. Αντίθετα, να την αφιερώνεις στο καθήκον σου και στο έργο που σου έχει εμπιστευτεί ο Θεός, καθώς και στην αποστολή που πρέπει να εκπληρώσεις ως δημιούργημα. Εδώ έγκειται η αξία και το νόημα της ζωής σας. Αν θέλεις να χάσεις την αξιοπρέπειά σου και να γίνεις σκλάβος των παιδιών σου, να αγχώνεσαι και να κάνεις τα πάντα για αυτά, με σκοπό να ικανοποιήσεις τις προσδοκίες που έχεις από αυτά, τότε όλα αυτά δεν έχουν νόημα και αξία, δεν θα τα θυμάται κανείς. Αν επιμείνεις στην ίδια πρακτική και δεν εγκαταλείψεις αυτές τις ιδέες και τις ενέργειες, τότε αυτό σημαίνει απλά και μόνο ότι δεν επιδιώκεις την αλήθεια, δεν είσαι δημιούργημα που ανταποκρίνεται στα πρότυπα και είσαι πολύ επαναστατικός. Δεν εκτιμάς ούτε τη ζωή ούτε τον χρόνο που σου έδωσε ο Θεός. Αν χαραμίζεις τη ζωή και τον χρόνο σου μόνο για τη σάρκα και για τα συναισθήματά σου, και όχι για το καθήκον που σου έχει αναθέσει ο Θεός, τότε η ζωή σου είναι άσκοπη και δεν έχει αξία. Δεν σου αξίζει να ζεις ούτε να απολαμβάνεις τη ζωή που σου έχει χαρίσει ο Θεός ούτε να χαίρεσαι όλα όσα σου έχει δώσει. Ο Θεός σού έδωσε παιδιά μόνο και μόνο για να απολαύσεις τη διαδικασία της ανατροφής τους, και από εκεί να αποκομίσεις, ως γονιός, εμπειρία ζωής και γνώσεις, καθώς και να έχεις την ξεχωριστή και ιδιαίτερη εμπειρία της γέννησης των επόμενων γενεών της ανθρωπότητας. Φυσικά, το έκανε και για να εκπληρωθεί η ευθύνη του δημιουργήματος ως γονέα. Πρόκειται για την ευθύνη που όρισε ο Θεός να εκπληρώσεις προς την επόμενη γενιά, καθώς και για τον ρόλο που διαδραματίζεις ως γονιός για την επόμενη γενιά. Από μια άποψη, ο Θεός σού παραχώρησε παιδιά για να βιώσεις αυτήν την ξεχωριστή διαδικασία του να μεγαλώνεις παιδιά, και από μια άλλη, για να παίξεις ρόλο στην αναπαραγωγή των επόμενων γενεών. Μετά το πέρας αυτής της υποχρέωσης, και από τη στιγμή που θα ενηλικιωθούν τα παιδιά σου, το αν αυτά θα σημειώσουν μεγάλες επιτυχίες ή αν απλώς θα παραμείνουν απλοί και συνηθισμένοι άνθρωποι δεν έχει την παραμικρή σχέση μ’ εσένα, αφού το πεπρωμένο τους δεν είναι κάτι που μπορείς να καθορίσεις εσύ ούτε είναι δική σου επιλογή, ούτε φυσικά τους παραχωρείται από εσένα —είναι προκαθορισμένο από τον Θεό. Εφόσον είναι προκαθορισμένο από τον Θεό, εσύ δεν πρέπει να ανακατεύεσαι ούτε να χώνεις τη μύτη σου στη ζωή ή στην επιβίωσή τους. Οι συνήθειές τους, το καθημερινό τους πρόγραμμα και η στάση που υιοθετούν απέναντι στη ζωή, οποιεσδήποτε στρατηγικές επιβίωσης, απόψεις για τη ζωή ή οποιαδήποτε στάση έχουν προς τον κόσμο, οποιοδήποτε μονοπάτι επιδιώκουν —όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση μ’ εσένα. Εσύ δεν έχεις καμία υποχρέωση να υποφέρεις επειδή ανέλαβες αυτά τα ζητήματα, και επίσης δεν έχεις τα μέσα να φροντίσεις να ζουν ευτυχισμένα κάθε μέρα. Όλες σου οι προσπάθειες απ’ αυτήν την άποψη είναι άσκοπες. […] Άρα, η πιο ορθολογική στάση που θα μπορούσαν να τηρήσουν οι γονείς μόλις ενηλικιωθούν τα παιδιά τους είναι να τα εγκαταλείψουν, να τα αφήσουν να βιώσουν μόνα τους τη ζωή, να τους επιτρέψουν να ζήσουν αυτόνομα και να αντιμετωπίσουν, να διαχειριστούν και να λύσουν μόνα τους τις διάφορες δυσκολίες που θα τους παρουσιαστούν στη ζωή. Αν σου ζητήσουν να τα βοηθήσεις και έχεις τα μέσα και τη δυνατότητα, τότε εννοείται πως μπορείς να τους δώσεις ένα χεράκι και να τους προσφέρεις την απαραίτητη βοήθεια. Πρέπει, όμως να καταλάβεις ένα γεγονός: οποιαδήποτε βοήθεια κι αν τους δώσεις, είτε οικονομική είτε ψυχολογική, να είναι προσωρινή και να μην επιλύσει ουσιαστικά ζητήματα. Πρέπει να ακολουθήσουν το δικό τους μονοπάτι στη ζωή, κι εσύ δεν έχεις καμία υποχρέωση να επωμιστείς καμία απ’ τις υποθέσεις τους ή τις συνέπειές της. Αυτήν τη στάση πρέπει να τηρούν οι γονείς απέναντι στα παιδιά τους μόλις ενηλικιωθούν» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. Τα λόγια του Θεού με έκαναν να καταλάβω ότι ως δημιουργημένο ον, μόνο αν εκπληρώνω τα καθήκοντά μου μπορεί η ζωή μου να έχει αξία και νόημα. Η ζωή μου δεν είναι μόνο για να ικανοποιώ τα παιδιά μου, ή να πληρώνω τίμημα ή να δαπανώ τον εαυτό μου γι’ αυτά. Όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά, τα φρόντιζα με προσοχή· όταν μεγάλωσαν, οι γονικές μου ευθύνες ολοκληρώθηκαν, και θα έπρεπε τότε να τα αφήσω ελεύθερα και να τους επιτρέψω να βιώσουν τη ζωή. Από εκεί και πέρα, το πώς θα ζήσουν ή πώς θα εξελιχθεί η ζωή τους δεν είναι πια δική μου υπόθεση. Θα πρέπει να βοηθάω αν έχω τη δυνατότητα, αλλά αν δεν μπορώ, δεν πρέπει να νιώθω ότι τους χρωστάω. Επειδή η μοίρα ενός ανθρώπου είναι προκαθορισμένη από τον Θεό, οι γονείς δεν μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα των παιδιών τους. Τώρα, θα πρέπει να εστιάσω όλη μου την ενέργεια στα καθήκοντά μου, να εφοδιαστώ περισσότερο με τις αλήθεια-αρχές για να αναπληρώσω τις ελλείψεις μου, να επιδιώξω την αλήθεια για να διορθώσω τις διεφθαρμένες διαθέσεις μου, να κάνω πράξη την αλήθεια και να κάνω τα πράγματα σύμφωνα με τις αρχές. Αυτό είναι που ευαρεστεί τον Θεό.
Αφότου το βίωσα αυτό, κατάλαβα ότι αν οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό αλλά δεν βλέπουν τα πράγματα σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, και αν δεν χρησιμοποιούν την αλήθεια για να απελευθερωθούν από την παραδοσιακή κουλτούρα, τις φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις και τα δηλητήρια του Σατανά, τότε δεν θα φτάσουν ποτέ στην απελευθέρωση. Μόνο ζώντας σύμφωνα με τα λόγια του Θεού μπορεί κανείς να ξεφύγει από τα δεσμά και τους περιορισμούς του Σατανά, και να φτάσει στην αληθινή απελευθέρωση και ελευθερία. Δόξα τω Θεώ για τη σωτηρία Του!
