Աստված Ինքը՝ եզակին VII

Աստված բոլոր բաների կյանքի աղբյուրն է (I)

Աստծու իշխանության, Աստծու արդար բնույթի և Աստծու սրբության ակնարկ

Երբ ավարտում եք աղոթելը, հանդարտվո՞ւմ են արդյոք ձեր սրտերը Աստծու առջև։ (Այո՛։) Եթե մարդու սիրտը կարողանա հանդարտվել, նա կկարողանա լսել ու հասկանալ Աստծու խոսքը, կկարողանա լսել ու հասկանալ ճշմարտությունը։ Եթե սիրտդ չկարողանա հանդարտվել, եթե սիրտդ միշտ հոսանքով ընթանա կամ միշտ ուրիշ բաների մասին մտածի, դա կազդի քեզ վրա, երբ հավաքույթներին մասնակցես՝ Աստծու խոսքը լսելու համար։ Ո՞րն է մեր քննարկած հարցերի առանցքը։ Եկեք բոլորս մի փոքր վերհիշենք հիմնական կետերը։ Աստծուն Իրեն՝ եզակիին ճանաչելու վերաբերյալ, առաջին մասում քննարկեցինք Աստծու իշխանությունը։ Երկրորդ մասում քննարկեցինք Աստծու արդար բնույթը, իսկ երրորդ մասում՝ Աստծու սրբությունը։ Արդյոք տպավորություն թողե՞լ է ձեզ վրա ամեն անգամ մեր քննարկած կոնկրետ բովանդակությունը։ Առաջին՝ «Աստծու իշխանությունը» մասում ի՞նչն ամենախոր տպավորությունը թողեց ձեզ վրա։ Ո՞ր մասն ամենաուժեղ ազդեցությունն ունեցավ ձեզ վրա։ (Աստված նախ հաղորդակցվեց Աստծու խոսքի իշխանության և զորության մասին. Աստված նկատի ունի այն, ինչ ասում է, և ինչ նկատի ունի, կկատարվի։ Սա Աստծու ներհատուկ էությունն է։) (Սատանային ուղղված Աստծու հրամանն այն էր, որ նա կարող է միայն փորձել Հոբին, բայց չի կարող վերցնել նրա կյանքը։ Սրանից տեսնում ենք Աստծու խոսքի իշխանությունը։) Ուրիշ ավելացնելու բան կա՞։ (Աստված խոսքեր գործածեց՝ ստեղծելու երկինքներն ու երկիրը և բոլոր բաները, և Նա խոսքեր ասաց՝ մարդու հետ ուխտ կապելու և Իր օրհնությունները մարդու վրա դնելու համար։ Սրանք բոլորն Աստծու խոսքի իշխանության օրինակներ են։ Նաև՝ Տեր Հիսուսը հրամայեց Ղազարոսին դուրս գալ իր գերեզմանից, ինչը ցույց է տալիս, որ կյանքն ու մահն Աստծու վերահսկողության տակ են, որ Սատանան կյանքն ու մահը վերահսկելու զորություն չունի, և որ անկախ նրանից՝ Աստծու գործն արվում է մսեղիում, թե Հոգով, Նրա իշխանությունը եզակի է։) Սա մի հասկացողություն է, որը ձեռք բերեցիք հաղորդակցությունը լսելուց հետո։ Խոսելով Աստծու իշխանության մասին՝ ի՞նչ հասկացողություն ունեք «իշխանություն» բառի վերաբերյալ։ Աստծու իշխանության շրջանակներում մարդիկ ի՞նչ են տեսնում այն ամենից, ինչ Աստված անում և բացահայտում է։ (Մենք տեսնում ենք Աստծու ամենակարողությունն ու իմաստությունը։) (Տեսնում ենք, որ Աստծու իշխանությունը մշտապես ներկա է, և որ այն իսկապես գոյություն ունի։ Մենք տեսնում ենք Աստծու իշխանությունը մակրո մակարդակում՝ գերիշխանություն ունենալով բոլոր բաների նկատմամբ, և տեսնում ենք այն միկրո մակարդակում՝ վերահսկելով յուրաքանչյուր առանձին մարդկային կյանք։ Աստված կարգավորում է մարդկային կյանքի վեց բեկումնային պահերը և գերիշխանություն ունի դրանց նկատմամբ։ Ավելին՝ մենք տեսնում ենք, որ Աստծու իշխանությունը ներկայացնում է Աստծուն Իրեն՝ եզակիին, և ոչ մի էակ՝ արարված կամ չարարված, չի կարող ունենալ այն։ Աստծու իշխանությունը Նրա ինքնության խորհրդանիշ է։) «Աստծու ինքնության և Աստծու կարգավիճակի խորհրդանիշ». այս խոսքերը ներկայումս որոշ չափով վարդապետություն են ձեզ համար։ Ունե՞ք արդյոք որևէ էական հասկացողություն Աստծու իշխանության վերաբերյալ։ (Աստված հսկել և պաշտպանել է մեզ մեր մանկությունից ի վեր, և մենք տեսնում ենք Աստծու իշխանությունը դրա մեջ։ Տեղյակ չէինք մեզ դարանակալող վտանգների մասին, բայց Աստված միշտ պաշտպանում էր մեզ անտեսանելի կերպով։ Սա նույնպես Աստծու իշխանությունն է։) Շատ լավ։ Լավ է ասված։

Երբ խոսեցինք Աստծու իշխանության մասին, ո՞րն էր մեր ուշադրության կենտրոնը, մեր հիմնական կետը։ Ինչո՞ւ պետք է քննարկեինք սա։ Սա քննարկելու առաջին նպատակն այն էր, որ մարդկանց սրտերում հաստատվի Աստծու՝ որպես Արարչի ինքնությունը և Նրա կարգավիճակը բոլոր բաների մեջ։ Սա այն է, ինչ մարդիկ նախ կարող են ճանաչել, տեսնել և զգալ։ Այն, ինչ տեսնում ես, և այն, ինչ զգում ես, գալիս է Աստծու գործողություններից, Աստծու խոսքերից և բոլոր բաների նկատմամբ Աստծու վերահսկողությունից։ Ինչ վերաբերում է ճշմարիտ հասկացողությանը, որը մարդիկ ձեռք են բերում այն ամենից, ինչ տեսնում, գնահատում և ճանաչում են Աստծու իշխանության մասին, մենք արդեն անդրադարձել ենք դրան առաջին նպատակի մեր քննարկման ժամանակ։ Երկրորդ նպատակը թողնելն էր, որ մարդիկ տեսնեն Աստծու զորությունն ու իմաստությունն այն ամենի միջոցով, ինչ Աստված արել, ասել և վերահսկել է Իր իշխանությամբ։ Դա նրա համար էր, որ հնարավորություն ունենայիր տեսնելու, թե որքան զորեղ և որքան իմաստուն է Աստված ամեն ինչի Իր վերահսկողության մեջ։ Մի՞թե սա չէր Աստծու եզակի իշխանության վերաբերյալ մեր նախորդ քննարկման կենտրոնն ու հիմնական կետը։ Այդ քննարկումից շատ ժամանակ չի անցել, և այնուամենայնիվ, ձեզանից ոմանք մոռացել են սա, ինչն ապացուցում է, որ խորը հասկացողություն ձեռք չեք բերել Աստծու իշխանության վերաբերյալ։ Կարելի է նույնիսկ ասել, որ մարդը չի տեսել Աստծու իշխանությունը։ Հիմա ունե՞ք արդյոք որոշակի հասկացողություն։ Երբ տեսնում ես, որ Աստված գործադրում է Իր իշխանությունը, ի՞նչ ես իսկապես զգում։ Իսկապես զգացե՞լ ես Աստծու զորությունը։ (Այո՛։) Երբ կարդում ես Նրա խոսքերն այն մասին, թե ինչպես Նա ստեղծեց բոլոր բաները, զգում ես Նրա զորությունը և զգում ես Նրա ամենակարողությունը։ Երբ տեսնում ես Աստծու գերիշխանությունը մարդու ճակատագրի նկատմամբ, ի՞նչ ես զգում։ Զգո՞ւմ ես արդյոք Նրա զորությունն ու Նրա իմաստությունը։ Եթե Աստված չունենար այս զորությունը, եթե Նա չունենար այս իմաստությունը, արդյոք Նա ի վիճակի կլինե՞ր գերիշխանություն ունենալու բոլոր բաների և մարդու ճակատագրի նկատմամբ։ Աստված ունի այս զորությունը և այս իմաստությունը, ուստի Նա ունի այս իշխանությունը, և այն եզակի է։ Բոլոր բաների մեջ երբևէ տեսե՞լ ես Աստծու զորության պես զորություն ունեցող որևէ անձի կամ բանի։ Ստեղծելով երկինքներն ու երկիրը և բոլոր բաները, վերահսկելով դրանք և գերիշխանություն ունենալով դրանց նկատմամբ, գերիշխանություն ունենալով ողջ մարդկության նկատմամբ և առաջնորդելով նրանց և մշտապես ամենուր ներկա լինելով՝ կա՞ արդյոք որևէ մեկը կամ որևէ բան նման զորությամբ։ (Ո՛չ, չկա։) Հիմա հասկանո՞ւմ եք Աստծու եզակի իշխանության ճշմարիտ իմաստը։ Հիմա արդյոք ունե՞ք դրա որոշակի ընկալումը։ (Այո՛։) Սրանով ավարտվում է Աստծու եզակի իշխանության թեմայի մեր ամփոփումը։

Երկրորդ մասում խոսեցինք Աստծու արդար բնույթի մասին։ Շատ չքննարկեցինք այս թեման, որովհետև այս փուլում Աստծու գործը հիմնականում բաղկացած է դատաստանից և հանդիմանությունից։ Թագավորության դարաշրջանում Աստծու արդար բնույթը բացահայտվում է հստակ և կոնկրետ։ Նա ասել է խոսքեր, որոնք երբեք չի ասել արարչագործության ժամանակներից ի վեր, և Նրա խոսքերում բոլոր մարդիկ, բոլոր նրանք, ովքեր կարդում և փորձառաբար ապրում են Նրա խոսքը, տեսել են Նրա արդար բնույթի հայտնությունները։ Ուստի ո՞րն էր Աստծու արդար բնույթի վերաբերյալ մեր քննարկման հիմնական կետը։ Ունե՞ք արդյոք դրա ավելի խորը ըմբռնում և փորձառական հասկացողություն։ (Աստված այրեց Սոդոմը, որովհետև այն ժամանակվա մարդիկ խորապես ապականված էին և առաջացրին Աստծու բարկությունը։ Սրանից մենք տեսնում ենք Աստծու արդար բնույթը։) Նախ՝ եկեք նայենք. եթե Աստված ոչնչացրած չլիներ Սոդոմը, կկարողանայի՞ր արդյոք իմանալ Նրա արդար բնույթի մասին։ Միևնույն է, կիմանայիր։ Կարող ես տեսնել դրա մի մասն այն խոսքերում, որոնք Աստված արտահայտել է Թագավորության դարաշրջանում և այն դատաստանի, հանդիմանության ու անեծքների մեջ, որոնք Նա ուղղել է մարդուն։ Կարո՞ղ ես տեսնել Աստծու արդար բնույթը Նինվեի Նրա փրկության մեջ։ (Այո՛։) Ներկա դարաշրջանում մարդիկ կարող են տեսնել Աստծու ողորմության, սիրառատ բարության և հանդուրժողականության մի մասը և կարող են տեսնել այն նաև Աստծու սրտի փոփոխության մեջ, որը հաջորդում է մարդու ապաշխարությանը։ Առաջ քաշելով այս երկու օրինակներն Աստծու արդար բնույթի վերաբերյալ մեր քննարկումը սկսելու համար՝ Աստծու արդար բնույթի այս հայտնությունները բավականին հստակ են երևում, սակայն իրականում Աստծու արդար բնույթի էության հայտնությունները չեն սահմանափակվում նրանով, ինչ գրի է առնված աստվածաշնչյան այս երկու պատմություններում։ Աստծու խոսքերից և Նրա գործից, որոնք տեսել և փորձառաբար ապրել եք, ձեր կարծիքով ինչպիսի՞ն է Աստծու արդար բնույթը։ Խոսեք ձեր իսկ փորձառություններից։ (Այն միջավայրերում, որոնք Աստված դասավորել է մարդկանց համար, երբ մարդիկ ի վիճակի են փնտրելու ճշմարտությունը և գործելու Աստծու մտադրությունների համաձայն, Աստված ուղղորդում է նրանց, լուսավորություն է բերում նրանց և հնարավորություն է տալիս, որ պայծառություն զգան իրենց սրտերում։ Երբ մարդիկ ըմբոստանում են Աստծու դեմ, դիմակայում են Նրան և չեն գործում Նրա մտադրությունների համաձայն, ապա մեծ խավար է լինում նրանց ներսում, ասես Աստված լքել է նրանց։ Նույնիսկ երբ աղոթում են, չգիտեն ինչ ասել Նրան։ Բայց երբ մի կողմ են դնում իրենց սեփական պատկերացումներն ու երևակայությունները և պատրաստակամ են դառնում համագործակցելու Աստծու հետ ու ձգտելու դեպի վեր, ապա աստիճանաբար ի վիճակի են դառնում տեսնելու Աստծու ժպտացող դեմքը։ Սրանից փորձառաբար զգում ենք Աստծու արդար բնույթի սրբությունը։ Աստված հայտնվում է սուրբ թագավորությանը, բայց Նա թաքցնում է Իրեն կեղտի երկրից։) (Ես տեսնում եմ Աստծու արդար բնույթն այն ձևի մեջ, որով Նա վերաբերվում է մարդկանց։ Մեր եղբայրներն ու քույրերը տարբեր են հասակով և որակով, մեզանից յուրաքանչյուրի համար Աստծու պահանջները նույնպես տարբեր են, և մենք բոլորս ի վիճակի ենք տարբեր աստիճաններով ստանալու Աստծու լուսավորությունը։ Դրա մեջ Ես տեսնում եմ Աստծու արդարությունը, որովհետև մենք՝ մարդիկս, ի վիճակի չենք այսպես վերաբերվելու մարդուն, բայց Աստված ի վիճակի է։) Հիմա բոլորդ ունեք որոշակի գործնական գիտելիք, որը կարող եք արտահայտել։

Գիտե՞ք, թե որ գիտելիքն է Աստծու արդար բնույթը հասկանալու բանալին։ Այս թեմայի վերաբերյալ փորձառությունից կարելի է շատ բան ասել, բայց նախ կան մի քանի հիմնական կետեր, որոնք Ես պետք է ասեմ ձեզ։ Աստծու արդար բնույթը հասկանալու համար նախ պետք է հասկանալ Աստծու ուրախությունը, բարկությունը, վիշտն ու երջանկությունը. ինչ է Նա ատում, ինչից է զզվում, ինչ է սիրում, ում հանդեպ է հանդուրժող ու ողորմած, և ինչպիսի մարդկանց է ողորմություն շնորհում։ Սա մեկ հիմնական կետ է։ Պետք է նաև հասկանալ, որ որքան էլ Աստված սիրի մարդուն, որքան էլ ողորմություն և սիրառատ բարություն շնորհի մարդկանց, Աստծու ինքնությունն ու կարգավիճակը, ինչպես նաև Նրա արժանապատվությունը, ոչ մի մարդուց վիրավորանք չեն հանդուրժում։ Թեև Աստված սիրում է մարդկանց, Նա երես չի տալիս նրանց։ Նա մարդկանց տալիս է Իր սերը, Իր ողորմությունը և Իր հանդուրժողականությունը, բայց երբեք չի գուրգուրում նրանց։ Աստված ունի Իր սկզբունքներն ու Իր սահմանները։ Անկախ նրանից, թե որքան սեր ես զգում, որ Աստված տվել է քեզ, անկախ նրանից, թե որքան խորն է թվում քեզ այդ սերը, երբեք չպետք է վերաբերվես Աստծուն այնպես, ասես Նա մարդ լինի։ Թեև ճշմարիտ է, որ Աստված վերաբերվում է մարդկանց որպես Իր ամենասիրելիների, եթե դիտարկես Աստծուն որպես մարդ, որպես արարածին համարժեք մարդկային էակ կամ որպես ընկեր կամ պաշտամունքի առարկա, ապա Աստված կթաքցնի Իր երեսը քեզանից և կլքի քեզ։ Սա Նրա բնույթն է, և ոչ մի մարդու չի թույլատրվում անփույթ լինել այս հարցում։ Ուստի հաճախ ենք տեսնում Աստծու կողմից Իր բնույթի մասին ասված այսպիսի խոսքեր. կարևոր չէ, թե որքան ճանապարհ ես անցել, որքան աշխատանք ես կատարել կամ որքան տառապանք ես կրել, եթե վիրավորես Աստծու բնույթը, Նա հատուցում կպահանջի ձեզանից յուրաքանչյուրից՝ հիմնվելով քո արածի վրա։ Սա նշանակում է, որ Աստված վերաբերվում է մարդկանց որպես Իր ամենասիրելիների, սակայն չպետք է վերաբերվես Աստծուն որպես ընկերոջ կամ բարեկամի։ Մի՛ վերաբերվիր Աստծուն որպես քո մտերիմի։ Որքան էլ զգաս, որ Աստված սիրում է քեզ և հանդուրժող է քո հանդեպ, երբեք չպետք է վերաբերվես Աստծուն որպես քո ընկերոջ։ Սա Աստծու արդար բնույթն է։ Հասկանո՞ւմ եք։ Կարիք կա՞, որ Ես ավելին ասեմ այս մասին։ Ունե՞ք որևէ նախնական ըմբռնում այս հարցի վերաբերյալ։ Ընդհանուր առմամբ, սա ամենահեշտ սխալն է, որ մարդիկ թույլ են տալիս, անկախ նրանից՝ հասկանում են այս հարցը վարդապետության տեսանկյունից, թե երբեք նախկինում չեն խորհել այս խնդրի շուրջ։ Երբ մարդիկ վիրավորանք են հասցնում Աստծուն, դա գուցե ոչ թե մեկ հարցի կամ նրանց ասած մեկ բանի պատճառով է, այլ ավելի շուտ նրանց ունեցած վերաբերմունքի կամ այն վիճակի պատճառով, որում գտնվում են։ Սա շատ սարսափելի բան է։ Որոշ մարդիկ կարծում են, թե իրենք ունեն Աստծու մասին գիտելիք, որ ունեն Նրա մասին որոշակի հասկացողություն և որ իրենց գործողություններով նաև որոշ չափով բավարարում են Աստծուն։ Նրանք սկսում են զգալ, որ պետք է հավասար լինեն Աստծուն և որ կարող են չափազանց մտերիմ դառնալ Աստծու հետ։ Այս տեսակի զգացումները սարսափելի սխալ են։ Եթե չունենաս սրա հստակ և խորը հասկացողությունը, ապա շատ հեշտությամբ վիրավորանքներ կհասցնես Աստծուն և Նրա արդար բնույթին։ Հիմա հասկանում ես սա, այո՞։ Մի՞թե Աստծու արդար բնույթը եզակի չէ։ Կարո՞ղ է արդյոք այն երբևէ համարժեք լինել մարդու անհատականությանը կամ բնավորությանը։ Երբեք չի կարող։ Ուստի չպետք է մոռանաս, որ անկախ նրանից, թե ինչպես է Աստված վերաբերվում մարդկանց կամ ինչպես է դիտարկում մարդկանց, Աստծու կարգավիճակը, իշխանությունը և ինքնությունը երբեք չե՛ն փոխվում։ Մարդկության համար Աստծու ինքնությունը միշտ այն Մեկինն է, ով գերիշխանություն ունի բոլոր բաների նկատմամբ՝ Արարչինը։

Ի՞նչ եք սովորել Աստծու սրբության մասին։ «Աստծու սրբությունը» մասում, բացի այն փաստից, որ Սատանայի չարասիրությունն օգտագործվում է որպես հակադրություն, ո՞րն էր Աստծու սրբության վերաբերյալ մեր քննարկման հիմնական բովանդակությունը։ Մի՞թե դա այն չէ, ինչ Աստված ունի և ինչ է։ Մի՞թե այն, ինչ Աստված ունի և ինչ է, եզակի է Աստծուն Իրեն։ (Այո՛։) Դա այն է, ինչ արարված էակները չունեն։ Ահա թե ինչու նաև ասում ենք, որ Աստծու սրբությունը եզակի է։ Սա մի բան է, որ պետք է ի վիճակի լինեք հասկանալու։ Մենք երեք հավաքույթ անցկացրինք Աստծու սրբության թեմայով։ Կարո՞ղ եք արդյոք ձեր իսկ բառերով, ձեր իսկ հասկացողությամբ նկարագրել, թե ըստ ձեզ՝ ի՞նչ է Աստծու սրբությունը։ (Անցյալ անգամ, երբ Աստված հավաքվեց մեզ հետ, ծնկի իջանք Նրա առջև։ Աստված մեզ հետ հաղորդակցվեց Նրան երկրպագելու համար երեսնիվայր ընկնելու և ծնկի իջնելու ճշմարտության մասին։ Մենք տեսանք, որ նախքան Նրա պահանջներին համապատասխանելը Նրա առջև ծնկի իջնելը համահունչ չէր Նրա մտադրությանը, և սրանից տեսանք Աստծու սրբությունը։) Շատ ճիշտ է։ Ուրիշ բան կա՞։ (Մարդկությանն ուղղված Աստծու խոսքերում տեսնում ենք, որ Նա խոսում է պարզ և հստակ։ Նա ուղղամիտ է և խոսում է ըստ էության։ Սատանան խոսում է շրջասություններով և լի է ստերով։ Այն բանից, ինչ տեղի ունեցավ անցյալ անգամ, երբ երեսնիվայր ընկանք և ծնկի իջանք Աստծու առջև, մենք տեսանք, որ Նրա ողջ խոսքն ու գործողությունները սկզբունքային են։ Նա միշտ հստակ և միանշանակ է, երբ ասում է մեզ, թե ինչպես պետք է գործենք, ինչպես պետք է դիտարկենք և ինչպես պետք է կիրառենք։ Բայց մարդիկ այսպիսին չեն։ Սատանայի կողմից մարդկության ապականումից ի վեր նրանք գործել և խոսել են՝ նկատի ունենալով իրենց անձնական դրդապատճառներն ու նպատակները և իրենց անձնական ցանկությունները։ Այն ձևից, թե ինչպես է Աստված հոգ տանում, հսկում և պաշտպանում մարդկությանը, տեսնում ենք, որ այն ամենը, ինչ Աստված անում է, դրական է և հստակ։ Հենց այս կերպ ենք տեսնում Աստծու սրբության էության հայտնությունները։) Լավ է ասված։ Ուրիշ որևէ մեկն ավելացնելու բան ունի՞։ (Աստծու կողմից Սատանայի չարասեր էության մերկացման միջոցով մենք տեսնում ենք Աստծու սրբությունը, ավելի շատ գիտելիք ենք ձեռք բերում Սատանայի չարասիրության մասին և տեսնում ենք մարդկության տառապանքի աղբյուրը։ Նախկինում տեղյակ չէինք Սատանայի իշխանության ներքո մարդու տառապանքի մասին։ Միայն այն բանից հետո, երբ Աստված մերկացրեց սա, մենք տեսանք, որ այն ողջ տառապանքը, որը գալիս է համբավի և շահի ձգտումից, Սատանայի գործն է։ Միայն այդ ժամանակ մենք զգացինք, որ Աստծու սրբությունը մարդկության ճշմարիտ փրկությունն է։) Դրան ավելացնելու ուրիշ բան կա՞։ (Մարդկությունը, որն ապականված է, չունի Աստծու ճշմարիտ գիտություն կամ սեր Նրա հանդեպ։ Քանի որ չենք հասկանում Աստծու սրբության էությունը, և քանի որ, երբ երեսնիվայր ընկնում և ծնկի ենք իջնում Նրա առջև երկրպագելիս, դա անում ենք անմաքուր մտքերով և թաքնված դրդապատճառներով ու նպատակներով, Աստված դժգոհ է։ Մենք կարող ենք տեսնել, որ Աստված տարբերվում է Սատանայից. Սատանան ուզում է, որ մարդիկ պաշտեն և շողոքորթեն իրեն, երեսնիվայր ընկնեն և ծնկի իջնեն՝ երկրպագելու իրեն։ Սատանան սկզբունքներ չունի։ Սրանից նույնպես Ես գիտակցում եմ Աստծու սրբությունը։) Շատ լավ։ Այն ամենից, ինչ հաղորդակցվել ենք Աստծու սրբության մասին, տեսնո՞ւմ եք արդյոք Աստծու կատարելությունը։ Տեսնո՞ւմ եք արդյոք, թե ինչպես է Աստված բոլոր դրական բաների աղբյուրը։ Ի վիճակի՞ եք տեսնելու, թե ինչպես է Աստված ճշմարտության և արդարադատության մարմնավորումը։ Տեսնո՞ւմ եք արդյոք, թե ինչպես է Աստված սիրո աղբյուրը։ Տեսնո՞ւմ եք, թե ինչպես այն ամենը, ինչ Աստված անում է, այն ամենը, ինչ Նա արտահայտում է, և այն ամենը, ինչ բացահայտվում է Նրանից, անթերի է։ (Տեսնում ենք։) Սրանք այն հիմնական կետերն են, ինչ ասել եմ Աստծու սրբության մասին։ Այսօր այս խոսքերը գուցե պարզապես վարդապետություն թվան ձեզ, բայց մի օր քո փորձառությունների ընթացքում, երբ ականատես լինես ճշմարիտ Աստծուն Իրեն՝ Նրա խոսքից և Նրա գործից, սրտիդ խորքից կասես, որ Աստված սուրբ է, որ Աստված տարբերվում է մարդկությունից, և որ Նրա սիրտը, բնույթը և էությունը բոլորը սուրբ են։ Այս սրբությունը թույլ է տալիս մարդուն տեսնել Աստծու կատարելությունը և տեսնել, որ Աստծու սրբության էությունը ոչ մի արատ չունի։ Նրա սրբության էությունը որոշում է, որ Նա Աստված Ինքն է՝ եզակին, և այն նաև թույլ է տալիս մարդուն տեսնել և հաստատել, որ Նա եզակի Աստված Ինքն է։ Մի՞թե սա չէ հիմնական կետը։ (Այդպես է։)

Այսօր ամփոփեցինք նախորդ հաղորդակցություններից մի քանի թեմա։ Սրանով ավարտվում է այսօրվա ամփոփումը։ Հուսով եմ, որ բոլորդ ձեր սրտերում կպահեք յուրաքանչյուր հարցի և թեմայի հիմնական կետերը։ Մի՛ մտածեք դրանց մասին որպես վարդապետություն. երբ ազատ ժամանակ ունենաք, հաճախ կարդացեք և աչքի անցկացրեք դրանք և խորհեք դրանց շուրջ։ Հիշիր դրանք սրտումդ և իրականություն դարձրու դրանք. այն ժամանակ իսկապես կգնահատես յուրաքանչյուր կողմը, որի մասին խոսեցի, որը բացահայտվել է Աստծուց Իրենից՝ Աստծու բնույթի գործնական հայտնությունը և այն բանի հայտնությունը, ինչ Նա ունի և ինչ է։ Սակայն, եթե պարզապես գրի առնես դրանք քո նոթատետրում և սովորաբար երբեք չկարդաս դրանք, աչքի չանցկացնես դրանք կամ չխորհես դրանց շուրջ, ապա երբեք ձեռք չես բերի դրանք քեզ համար։ Հիմա հասկանում ես, ճի՞շտ է։ Այս երեք թեմաների շուրջ հաղորդակցվելուց հետո, երբ մարդիկ ձեռք են բերել ընդհանուր հասկացողություն կամ, կարելի է նաև ասել, մի փոքր կոնկրետ հասկացողություն Աստծու ինքնության, էության և բնույթի վերաբերյալ, մի՞թե նրանց հասկացողությունն Աստծու մասին ամբողջական կլինի։ (Ո՛չ։) Դե, Աստծու վերաբերյալ ձեր իսկ հասկացողության մեջ կա՞ն արդյոք այլ ոլորտներ, որտեղ զգում եք, որ ավելի խորը հասկացողության կարիք ունեք։ Այսինքն՝ հիմա, երբ հասկացողություն ես ձեռք բերել Աստծու իշխանության, Նրա արդար բնույթի և Նրա սրբության վերաբերյալ, գուցե Նրա եզակի ինքնությունն ու կարգավիճակը հաստատվել են քո մտքում. սակայն քեզ դեռ մնում է հասկանալ, գնահատել և խորացնել գիտելիքդ Նրա գործերի, Նրա զորության և Նրա էության մասին քո իսկ փորձառության միջոցով։ Հիմա, երբ լսել եք այս հաղորդակցությունները, ձեր սրտերում այսպիսի հավատ կարող է քիչ թե շատ հաստատվել. Աստված իսկապես գոյություն ունի, և դա փաստ է, որ Նա իշխում է բոլոր բաների վրա։ Նրա արդար բնույթը ոչ մեկից վիրավորանք չի հանդուրժում. Նրա սրբությունը մի անտարակուսելի փաստ է, որը ոչ ոք չի կարող կասկածի տակ դնել։ Սրանք փաստեր են։ Այս հաղորդակցությունները թույլ են տալիս, որ Աստծու ինքնությունն ու կարգավիճակը հիմք ունենան մարդու սրտում։ Երբ այս հիմքը հաստատվի, մարդիկ դեռևս ավելին հասկանալու կարիք կունենան։

Պատմություն 1։ Սերմը, հողը, ծառը, արևի լույսը, թռչունները և մարդը

Այսօր ձեզ հետ կհաղորդակցվեմ մի նոր թեմայի շուրջ։ Ի՞նչ թեմա է սա։ Դրա վերնագիրն է՝ «Աստված բոլոր բաների կյանքի աղբյուրն է»։ Արդյո՞ք այս թեման մի փոքր չափազանց մեծ է հնչում։ Արդյո՞ք այն մի փոքր անհասանելի է թվում ձեզ։ Այս թեման կարող է մարդկանց որոշ չափով հեռու թվալ, բայց «Աստված բոլոր բաների կյանքի աղբյուրն է» թեման պետք է հասկանան բոլոր նրանք, ովքեր հետևում են Աստծուն, որովհետև այն սերտորեն կապված և անբաժանելի է յուրաքանչյուր մարդու՝ Աստծու մասին ունեցած գիտելիքից և Նրան բավարարելու ու Նրանից երկյուղելու նրանց կարողությունից։ Ահա թե ինչու է այս թեման բարձրացվում հաղորդակցության համար։ Նախկինում մարդիկ գուցե ունեցել են որոշակի պարզ գիտելիք այս տեսակի թեմայի վերաբերյալ կամ որոշակի գիտակցված իրազեկություն դրա մասին։ Նման գիտելիքը բաղկացած է որոշակի պարզ կամ մակերեսային հասկացողությունից։ Գուցե ոմանք ունեցել են հատուկ փորձառություններ և իրենց սրտերում ունեն այս թեմայի խորը ընկալում, բայց նման նախնական գիտելիքը, լինի դա խորը, թե մակերեսային, միակողմանի է և ոչ բավարար չափով կոնկրետ։ Ուստի, ահա թե ինչու այս թեման բարձրացրել եմ հաղորդակցության համար. որպեսզի օգնեմ ձեզ հասնելու ավելի կոնկրետ և ավելի խորը հասկացողության։ Ես կօգտագործեմ հատուկ մեթոդ՝ ձեզ հետ այս թեմայի շուրջ հաղորդակցվելու համար, մի մեթոդ, որը նախկինում չենք օգտագործել, որը ձեզ գուցե մի փոքր անսովոր կամ մի փոքր անհարմար թվա։ Անկախ նրանից, թե որն է մեթոդը, կիմանաք, թե ինչ նկատի ունեմ, երբ լսեք այն։ Սիրո՞ւմ եք պատմություններ։ (Սիրում ենք։) Դե, կարծես թե պատմություններ պատմելու Իմ ընտրությունը լավն է, քանի որ բոլորդ այդքան շատ եք սիրում դրանք։ Հիմա եկեք սկսենք։ Կարիք չկա, որ գրառումներ անեք ձեր նոթատետրերում։ Խնդրում եմ, որ հանդարտեցնեք ձեր սրտերը և չանհանգստանաք։ Կարող ես փակել աչքերդ, եթե զգում ես, որ կարող ես շեղվել քո շրջապատից կամ քո շուրջը գտնվող մարդկանցից։ Ես մի հրաշալի պատմություն ունեմ ձեզ պատմելու։ Սա պատմություն է սերմի, հողի, ծառի, արևի լույսի, թռչունների և մարդու մասին։ Պատմությունը, որը պատրաստվում եմ պատմել, ովքե՞ր են դրա գլխավոր հերոսները։ (Սերմը, հողը, ծառը, արևի լույսը, թռչունները և մարդը։) Արդյո՞ք Աստված նրանցից մեկն է։ (Ո՛չ։) Նույնիսկ այդ դեպքում, վստահ եմ, որ ձեզ թարմացած և հանգստացած կզգաք, երբ լսեք այս պատմությունը։ Հիմա, խնդրում եմ, լուռ լսեք։

Մի փոքրիկ սերմ ընկավ հողի վրա։ Հորդառատ անձրև տեղաց, և սերմը նուրբ ծիլ տվեց, մինչդեռ նրա արմատները դանդաղորեն խորացան ներքևի հողի մեջ։ Ծիլը ժամանակի ընթացքում բարձրացավ՝ դիմանալով դաժան քամիներին և ծակող անձրևներին, ականատես լինելով եղանակների փոփոխությանը, երբ լուսինը աճում և նվազում էր։ Ամռանը հողը ջրի պարգևներ բերեց, որպեսզի ծիլը կարողանա դիմանալ տարվա եղանակի կիզիչ շոգին։ Եվ հողի շնորհիվ ծիլը չընկճվեց շոգից, և այսպիսով ամառային շոգի ամենավատ մասն անցավ։ Երբ ձմեռը եկավ, հողը պարուրեց ծիլն իր ջերմ գրկում, և հողն ու ծիլը ամուր գրկեցին միմյանց։ Հողը տաքացրեց ծիլը, և այսպիսով այն վերապրեց տարվա եղանակի սաստիկ ցուրտը՝ անվնաս մնալով ձմեռային փոթորիկներից և ձնաբքերից։ Հողով պատսպարված՝ ծիլը դարձավ խիզախ և երջանիկ․ հողից անձնուրացաբար սնուցված՝ այն դարձավ առողջ և ուժեղ։ Այն ուրախությամբ աճեց՝ երգելով անձրևի տակ, պարելով և օրորվելով քամու տակ։ Ծիլն ու հողը կառչում են միմյանցից…

Տարիներ անցան, և ծիլը վերածվեց մի վեր խոյացող ծառի։ Այն ամուր կանգնեց հողի վրա՝ հաստ ճյուղերով, ծայրերին՝ անթիվ տերևներով։ Ծառի արմատները դեռևս խրված էին հողի մեջ, ինչպես նախկինում, և դրանք այժմ խորը մխրճվեցին ներքևի հողի մեջ։ Հողը, որը ժամանակին պաշտպանել էր փոքրիկ ծիլը, այժմ հիմք էր հզոր ծառի համար։

Արևի լույսի մի շող ընկավ ծառի վրա։ Ծառն օրորեց իր մարմինը, լայն բացեց իր թևերը և խորը շնչեց արևով ողողված օդը։ Գետինը ներքևում շնչեց ծառի հետ համաչափ, և հողը վերածնվեց։ Հենց այդ ժամանակ ճյուղերի արանքից թարմ զեփյուռ փչեց, և ծառը, եռանդով ալեկոծվելով, դողաց հիացմունքից։ Ծառն ու արևի լույսը կառչում են միմյանցից…

Մարդիկ նստեցին ծառի զով ստվերում և վայելեցին թարմ, բուրավետ օդը։ Օդը մաքրեց նրանց սրտերն ու թոքերը, և այն մաքրեց նրանց միջի արյունը, և նրանց մարմիններն այլևս թմրած կամ կաշկանդված չէին։ Մարդիկ և ծառը կառչում են միմյանցից…

Ծլվլացող փոքրիկ թռչունների մի երամ իջավ ծառի ճյուղերին։ Գուցե նրանք իջան այնտեղ՝ գիշատչից խուսափելու կամ բազմանալու և իրենց ձագերին մեծացնելու համար, կամ գուցե պարզապես հանգստանում էին միառժամանակ։ Թռչունները և ծառը կառչում են միմյանցից…

Ծառի արմատները՝ ոլորված և խճճված, խորը խրվեցին հողի մեջ։ Այն իր բնով պատսպարեց հողը քամուց և անձրևից, և մեկնեց իր ճյուղերը՝ պաշտպանելու իր ոտքերի տակ գտնվող հողը։ Ծառն այդպես արեց, որովհետև հողը դրա մայրն էր։ Դրանք սնուցում և պահպանում են միմյանց և երբեք չեն բաժանվի…

Եվ այսպես այս պատմությունն ավարտվում է։ Պատմությունը, որը պատմեցի, սերմի, հողի, ծառի, արևի լույսի, թռչունների և մարդու մասին էր։ Այն ուներ միայն մի քանի տեսարան։ Ի՞նչ զգացումներ թողեց այն ձեր մեջ։ Երբ այսպես եմ խոսում, հասկանո՞ւմ եք, թե ինչ եմ ասում։ (Հասկանում ենք։) Խոսեք ձեր զգացումների մասին։ Ի՞նչ զգացիք այս պատմությունը լսելուց հետո։ Նախ կասեմ ձեզ, որ պատմության բոլոր հերոսներին կարելի է տեսնել և շոշափել․ դրանք իրական բաներ են, ոչ թե փոխաբերություններ։ Ուզում եմ, որ խորհեք Իմ ասածի շուրջ։ Իմ պատմության մեջ ոչ մի խորհրդավոր բան չկա, և կան մի քանի նախադասություններ, որոնք կազմում են պատմության հիմնական կետերը։ (Պատմությունը, որը լսեցինք, գեղեցիկ պատկեր է նկարագրում։ Սերմը կյանք է առնում և աճելիս փորձառաբար ապրում է տարվա չորս եղանակները՝ գարուն, ամառ, աշուն և ձմեռ։ Հողը սնուցում է ծլող սերմը, ինչպես մայրը կաներ։ Այն տաքացնում է ծիլը ձմռանը, որպեսզի կարողանա վերապրել ցուրտը։ Այն բանից հետո, երբ ծիլը վերածվում է ծառի, արևի շողը դիպչում է դրա ճյուղերին՝ մեծ ուրախություն բերելով դրան։ Տեսնում եմ, որ Աստծու արարչագործության բազմության մեջ հողը նույնպես կենդանի է, և որ այն ու ծառը կառչում են միմյանցից։ Ես նաև տեսնում եմ այն մեծ ջերմությունը, որն արևի լույսը շնորհում է ծառին, և տեսնում եմ թռչուններին, թեև սովորական արարածներ են դրանք՝ միավորվող ծառի և մարդկանց հետ կատարյալ ներդաշնակության պատկերի մեջ։ Սրանք այն զգացումներն են, որոնք ունեի իմ սրտում, երբ լսում էի այս պատմությունը․ Ես գիտակցում եմ, որ այս բոլոր բաներն իսկապես կենդանի են։) Լավ է ասված։ Ուրիշ որևէ մեկն ավելացնելու բան ունի՞։ (Սերմի ծլելու և վեր խոյացող ծառ դառնալու մասին այս պատմության մեջ տեսնում եմ Աստծու կողմից ստեղծված բոլոր բաների հրաշքը։ Տեսնում եմ, որ Աստված ստեղծել էր բոլոր բաներն այնպես, որ դրանք սնուցեն և պահպանեն միմյանց, և որ բոլոր բաները կապված են և ծառայում են միմյանց։ Ես տեսնում եմ Աստծու իմաստությունը, Նրա հրաշքը և տեսնում եմ, որ Նա է բոլոր բաների կյանքի աղբյուրը։)

Այն ամենը, ինչի մասին հենց նոր խոսեցի, մի բան է, որը նախկինում տեսել եք։ Գիտեք, թե ինչ է սերմը, այնպես չէ՞։ Այն վերածվում է ծառի, և թեև գուցե ի վիճակի չլինես տեսնելու գործընթացի յուրաքանչյուր մանրամասնություն, գիտես, որ դա տեղի է ունենում, այնպես չէ՞։ Գիտեք նաև հողի և արևի լույսի մասին։ Ծառի վրա թառած թռչունների պատկերը մի բան է, որ բոլորը տեսել են, ճի՞շտ է։ Իսկ տեսե՞լ եք մարդկանց, որոնք զովանում են ծառի ստվերում։ (Այո՛։) Ուստի, երբ այս բոլոր բաները մեկ պատկերի մեջ են, ի՞նչ զգացում է առաջացնում այդ պատկերը։ (Ներդաշնակության զգացում։) Նման պատկերի մեջ արդյո՞ք դրանում գոյություն ունեցող յուրաքանչյուր բան գալիս է Աստծուց։ (Այո՛։) Քանի որ դրանք գալիս են Աստծուց, Աստված գիտի այս բոլոր տարբեր բաների երկրային գոյության արժեքն ու նշանակությունը։ Երբ Աստված ստեղծեց բոլոր բաները, երբ դասակարգեց և ստեղծեց յուրաքանչյուր բան, դա արեց մտադրությամբ․ և երբ Նա ստեղծեց այդ բաները, յուրաքանչյուրը տոգորված էր կյանքով։ Միջավայրը, որը Նա ստեղծեց մարդկության ողջ մնալու համար, ինչպես նոր նկարագրվեց մեր պատմության մեջ, այնպիսին է, որտեղ սերմերն ու հողը կառչում են միմյանցից, որտեղ հողը կարող է սնուցել սերմերը, և սերմերը կապված են հողին։ Այս հարաբերությունը սահմանվել է Աստծու կողմից հենց ամենասկզբում՝ Նրա արարչագործության ժամանակ։ Ծառի, արևի լույսի, թռչունների և մարդկանց տեսարանը այն կենսամիջավայրի պատկերում է, որն Աստված ստեղծել է մարդկության համար։ Նախ՝ ծառը չի կարող լքել հողը, ոչ էլ կարող է լինել առանց արևի լույսի։ Ուստի, ո՞րն էր Աստծու նպատակը ծառը ստեղծելիս։ Կարո՞ղ ենք ասել, որ այն նախատեսված է միայն հողի համար։ Կարո՞ղ ենք ասել, որ այն նախատեսված է միայն թռչունների համար։ Կարո՞ղ ենք ասել, որ այն նախատեսված է միայն մարդկանց համար։ (Ո՛չ։) Ո՞րն է նրանց միջև կապը։ Նրանց միջև կապը փոխադարձ սնուցման, պահպանման և անբաժանելիության հարաբերություն է։ Այսինքն՝ հողի, ծառի, արևի լույսի, թռչունների և մարդկանց միջև կա վերապրելու համար միմյանցից կախված լինելու և միմյանց սնուցելու հարաբերություն։ Ծառը պաշտպանում է հողը, իսկ հողը սնուցում է ծառը․ արևի լույսն ապահովում է ծառը, մինչդեռ ծառը թարմ օդ է ստանում արևի լույսից և մեղմացնում արևի կիզիչ շոգը հողի վրա։ Ի վերջո ո՞վ է շահում սրանից։ Մարդկությունն է, այնպես չէ՞։ Սա Աստծու կողմից այն միջավայրի ստեղծման սկզբունք և սկզբնական մտադրություն է, որտեղ բնակվում է մարդկությունը։ Թեև այս պատկերը պարզ է թվում, այն իր մեջ պարունակում է Աստծու իմաստությունն ու Նրա մտադրությունը։ Մարդկությունը չի կարող ապրել առանց հողի կամ առանց ծառերի, առավել ևս՝ առանց թռչունների և արևի լույսի։ Մի՞թե այդպես չէ։ Թեև սա պարզապես պատմություն է, այն ծառայում է որպես մանրակերպ այն բանի, թե ինչպես Աստված ստեղծեց երկինքներն ու երկիրը և բոլոր բաները՝ մարդկությանը շնորհելու մի միջավայր, որտեղ նա կարող է ողջ մնալ։

Աստված ստեղծեց երկինքներն ու երկիրը և բոլոր բաները, ինչպես նաև բնակվելու միջավայր հենց մարդկության համար։ Նախ՝ հիմնական կետը, որին անդրադարձավ մեր պատմությունը, բոլոր բաների փոխադարձ սնուցումն ու պահպանումն է․ բոլոր բաների փոխադարձ կախվածությունը ողջ մնալու համար։ Այս սկզբունքի ներքո մարդկության կենսամիջավայրը կարող է պաշտպանվել, և մարդկությունն այսպիսով կարող է շարունակել վերապրել։ Այս կենսամիջավայրի շնորհիվ մարդկությունը կարող է բարգավաճել և բազմանալ։ Պատկերը, որը տեսանք, ծառի, հողի, արևի լույսի, թռչունների և մարդկանց միասնությունն էր։ Մի՞թե Աստված այս պատկերի մեջ էր։ Մարդը չտեսավ Նրան այնտեղ։ Բայց մարդը տեսավ բոլոր բաների միջև փոխադարձ սնուցման և պահպանման օրենքը․ այս օրենքի մեջ կարելի է տեսնել Աստծու գոյությունն ու գերիշխանությունը։ Աստված օգտագործում է նման սկզբունք և նման օրենք՝ պահպանելու բոլոր բաների վերապրելն ու գոյությունը։ Այս կերպ Նա ապահովում է բոլոր բաներին և մարդկությանը։ Արդյո՞ք այս պատմությունը կապված է մեր հիմնական թեմայի հետ։ Մակերեսորեն թվում է, թե այն ոչ մի կապ չունի, բայց իրականում օրենքները, որոնք Աստված ստեղծել էր բոլոր բաների համար, և նույնիսկ Նրա գերիշխանությունը բոլոր բաների վրա, կենսական նշանակություն ունեն և անբաժանելի են այն փաստից, որ Աստված բոլոր բաների կյանքի աղբյուրն է։ Հիմա գնահատում եք սրա մի մասը, այնպես չէ՞։

Աստված ղեկավարում է այն օրենքները, որոնցով գործում են բոլոր բաները․ Նա ղեկավարում է այն օրենքները, որոնցով ապրում են բոլոր բաները, ղեկավարում է բոլոր բաները և թույլ է տալիս, որ դրանք և՛ սնուցեն, և՛ պահպանեն միմյանց, որպեսզի չկորչեն կամ չանհետանան։ Միայն այսպես մարդկությունը կարող է շարունակել ապրել․ միայն այսպես կարող են ապրել Աստծու ուղղորդման ներքո նման միջավայրում։ Գործողության այս օրենքները գտնվում են Աստծու գերիշխանության տակ, և ոչ ոք չի կարող միջամտել դրանց, ոչ էլ կարող է փոխել դրանք։ Միայն Աստված Ինքը գիտի այս օրենքները, և միայն Աստված Ինքն է կառավարում դրանք։ Երբ ծառերը կծլեն, երբ անձրև կգա, որքան ջուր և որքան սննդանյութեր հողը կտա բույսերին, որ տարվա եղանակին տերևները կթափվեն, որ տարվա եղանակին ծառերը պտուղ կտան, որքան սննդանյութեր արևի լույսը կտա ծառերին, ինչ կարտաշնչեն ծառերը արևի լույսով սնվելուց հետո. այս բոլոր բաները կանխորոշվել էին Աստծու կողմից, երբ ստեղծեց բոլոր բաները։ Ոչ ոք չի կարող խախտել այս օրենքները։ Այն բաները, որոնք Աստված ստեղծեց, լինեն դրանք կենդանի, թե մարդու աչքերում անկենդան, գտնվում են Նրա ձեռքում, որտեղ Նա վերահսկում է դրանք և գերիշխանություն ունի դրանց նկատմամբ։ Ոչ ոք չի կարող փոխել կամ խախտել այս օրենքները։ Այսինքն՝ երբ Աստված ստեղծեց բոլոր բաները, կանխորոշեց այս ամենը․ առանց հողի ծառը չէր կարող արմատներ գցել, ծլել և աճել, եթե հողը ծառեր չունենար, ապա այն կչորանար, ծառը պետք է դառնար թռչունների տունը և մի վայր, որտեղ նրանք կարող են պատսպարվել քամուց։ Կարո՞ղ է արդյոք ծառն ապրել առանց հողի։ Բացարձակապես ոչ։ Կարո՞ղ էր արդյոք այն ապրել առանց արևի կամ անձրևի։ Նույնպես չէր կարող։ Այս բոլոր բաները մարդկության համար են, մարդկության ողջ մնալու համար։ Ծառից մարդը թարմ օդ է ստանում, և մարդն ապրում է հողի վրա, որին ծառն է պաշտպանում։ Մարդը չի կարող ապրել առանց արևի լույսի կամ տարբեր կենդանի էակների։ Այս հարաբերությունները բարդ են, բայց պարզապես հիշեք սա․ բոլոր բաների համար Աստծու կողմից ստեղծված այս օրենքն այն է, որ դրանք սնուցում և պահպանում են միմյանց և կախված են միմյանցից վերապրելու համար։ Այլ կերպ ասած՝ յուրաքանչյուր բան, որ Նա ստեղծել է, ունի արժեք և նշանակություն իր գոյության մեջ։ Եթե Աստված ստեղծեր մի բան առանց նշանակության, Աստված կաներ այնպես, որ դա անհետանար։ Սա այն մեթոդներից մեկն է, որն Աստված օգտագործում է բոլոր բաներին ապահովելու համար։ Ինչի՞ն է վերաբերում «ապահովել» բառը այս պատմության մեջ։ Արդյո՞ք Աստված ամեն օր ջրում է ծառը։ Արդյո՞ք ծառը շնչելու համար Աստծու օգնության կարիքն ունի։ (Ո՛չ։) «Ապահովել»-ն այստեղ վերաբերում է Աստծու կողմից բոլոր բաների կառավարմանը դրանց ստեղծումից հետո․ բավական է, որ Աստված կառավարի դրանք օրենքները հաստատելուց հետո։ Երբ սերմը ցանվում է հողի մեջ, ծառն ինքն իրեն աճում է։ Դրա աճի պայմանները բոլորը ստեղծվել էին Աստծու կողմից․ արևի լույս, ջուր, հող, օդ և շրջակա միջավայր, քամի, եղյամ, ձյուն, անձրև և տարվա չորս եղանակները․ սրանք այն պայմաններն են, որոնք ծառին անհրաժեշտ են ապրելու համար, և սրանք այն բաներն են, որոնք Աստված պատրաստել է։ Ուստի, արդյո՞ք Աստված այս կենսամիջավայրի աղբյուրն է։ (Այո՛։) Մի՞թե Աստված պետք է ամեն օր հաշվի ծառերի վրայի յուրաքանչյուր տերևը։ Ո՛չ։ Ոչ էլ Աստված կարիք ունի օգնելու ծառին շնչել կամ ամեն օր արթնացնելու արևի լույսը՝ ասելով՝ «Հիմա ժամանակն է շողալու ծառերի վրա»։ Նա կարիք չունի դա անելու։ Արևի լույսն ինքն իրեն շողում է, երբ շողալու ժամանակն է՝ օրենքներին համապատասխան․ այն հայտնվում է և շողում ծառի վրա, և ծառը կլանում է արևի լույսը, երբ դրա կարիքն ունի, իսկ երբ չունի, ծառը դեռևս ապրում է օրենքների շրջանակներում։ Գուցե ի վիճակի չլինեք հստակ բացատրելու այս երևույթը, բայց բոլորը կարող են տեսնել և ընդունել այս փաստը։ Այն ամենը, ինչ պետք է անես, ընդունելն է, որ այն օրենքները, որոնք կառավարում են բոլոր բաների վերապրելը, գալիս են Աստծուց, և իմանալը, որ բոլոր բաների աճն ու գոյությունը գտնվում են Աստծու գերիշխանության տակ։

Հիմա, մի՞թե այս պատմությունը պարունակում է այն, ինչ մարդիկ անվանում են «փոխաբերություն»։ Մի՞թե դա անձնավորում է։ (Ո՛չ։) Այն, ինչ ասել եմ, փաստ է։ Յուրաքանչյուր տեսակի կենդանի բան, այն ամենը, ինչ կյանք ունի, գտնվում է Աստծու գերիշխանության տակ․ յուրաքանչյուր կենդանի բան տոգորվել էր կյանքով, երբ ստեղծվել էր։ Այս կյանքը գալիս է Աստծուց, և յուրաքանչյուր կենդանի բան հետևում է իր սեփական կյանքի ընթացքին և իր սեփական կանոններին։ Սա չի պահանջում, որ մարդը փոխի այն, ոչ էլ պահանջում է մարդու օգնությունը․ սա այն ուղիներից մեկն է, որով Աստված ապահովում է բոլոր բաներին։ Հասկանում եք, այնպես չէ՞։ Կարծո՞ւմ եք արդյոք, որ այս մասին մարդկանց անհրաժեշտ է գիտելիք ունենալ։ (Այո՛։) Ուստի, արդյո՞ք այս պատմությունը որևէ կապ ունի կենսաբանության հետ։ Մի՞թե այն ինչ-որ կերպ կապված է գիտելիքի ոլորտի կամ ուսման ճյուղի հետ։ Մենք կենսաբանություն չենք քննարկում և հաստատ կենսաբանական հետազոտություն չենք անցկացնում։ Ո՞րն է մեր զրույցի հիմնական գաղափարը։ (Աստված բոլոր բաների կյանքի աղբյուրն է։) Ի՞նչ եք տեսել արարչագործության մեջ։ Տեսե՞լ եք ծառեր։ Տեսե՞լ եք հողը։ (Այո՛։) Տեսել եք արևի լույսը, այնպես չէ՞։ Տեսե՞լ եք ծառերի վրա թառած թռչունների։ (Տեսել ենք։) Արդյո՞ք մարդկությունը երջանիկ է՝ ապրելու նման միջավայրում։ (Այո՛։) Այսինքն՝ Աստված օգտագործում է բոլոր բաները՝ այն բաները, որոնք ստեղծել է, պահպանելու և պաշտպանելու այն տունը, որտեղ բնակվում է մարդկությունը՝ դրանով իսկ ապահովելով մարդկությանը և բոլոր բաներին։

Ինչպե՞ս եք հավանում այս զրույցի ոճը, այն ձևը, որով հաղորդակցվում եմ։ (Հեշտ է հասկանալ, և կան բազմաթիվ իրական կյանքից վերցրած օրինակներ։) Այսպես խոսելն ապահովում է, որ այս խոսքերը դատարկ չհնչեն, այնպես չէ՞։ Ուրեմն, մի՞թե այս պատմությունն անհրաժեշտ է մարդկանց համար՝ հասկանալու, որ Աստված բոլոր բաների կյանքի աղբյուրն է։ (Այո՛։) Այդ դեպքում եկեք անցնենք մեր հաջորդ պատմությանը։ Հաջորդ պատմությունը բովանդակությամբ մի փոքր տարբերվում է, և կենտրոնը նույնպես մի փոքր տարբերվում է։ Այն ամենը, ինչ հայտնվում է այս պատմության մեջ, մի բան է, որը մարդիկ կարող են տեսնել իրենց աչքերով Աստծու արարչագործության մեջ։ Դեռևս կպատմեմ այն ձեզ պատմության ձևով։ Լուռ լսեք և խորհեք այն մասին, թե ինչ եմ խոսում։ Պատմությունից հետո ձեզ մի քանի հարց կտամ՝ տեսնելու, թե որքան եք հասկացել։ Այս պատմության հերոսներն են մեծ լեռը, փոքրիկ առվակը, կատաղի քամին և հսկայական ալիքը։

Պատմություն 2․ Մեծ լեռը, փոքրիկ առվակը, կատաղի քամին և հսկայական ալիքը

Կար մի փոքրիկ առվակ, որը հոսում էր՝ ոլորվելով այս ու այն կողմ ի վերջո հասնելով մի մեծ լեռան ստորոտին։ Լեռը փակեց փոքրիկ առվակի ուղին, ուստի առվակն իր թույլ, փոքրիկ ձայնով ասաց լեռանը. «Խնդրում եմ, թույլ տուր անցնել։ Կանգնել ես ճանապարհիս և փակում ես իմ առաջ տանող ուղին»։ «Ո՞ւր ես գնում»,-հարցրեց լեռը։ «Տունս եմ փնտրում»,-պատասխանեց առվակը։ «Լա՛վ, շարունակիր և հոսիր հենց վրայովս»։ Բայց փոքրիկ առվակը չափազանց թույլ էր ու չափից ավելի երիտասարդ, ուստի այն ոչ մի կերպ չէր կարող հոսել նման մեծ լեռան վրայով։ Դա կարող էր շարունակել հոսել այնտեղ միայն լեռան ստորոտով…

Մի կատաղի քամի սուրաց՝ ավազ ու բեկորներ բերելով այնտեղ, որտեղ կանգնած էր լեռը։ Քամին մռնչաց լեռան վրա. «Ճանապարհից մի կո’ղմ քաշվիր»։ «Ո՞ւր ես գնում»,-հարցրեց լեռը։ «Ուզում եմ անցնել լեռան մյուս կողմը»,-ի պատասխան ոռնաց քամին։ «Լա՛վ, եթե կարողանաս կոտրել մեջքս, ապա կարող ես գնալ»։ Կատաղի քամին նորից ու նորից ոռնաց, բայց որքան էլ մռնչաց ու պայքարեց, չկարողացավ կոտրել լեռան մեջքը։ Քամին հոգնեց, կանգ առավ և պատրաստվեց հանգստանալու։ Մինչդեռ լեռան մյուս կողմում մեղմ զեփյուռներ էին փչում մեկը մյուսի հետևից՝ հաճույք պատճառելով այնտեղի մարդկանց։ Սա լեռան ողջույնն էր մարդկանց…

Ծովափին օվկիանոսի ցայտքը մեղմորեն բախվում էր քարքարոտ ափին։ Հանկարծ մի հսկայական ալիք բարձրացավ և ոռնալով շարժվեց դեպի լեռը։ «Մի կո՛ղմ քաշվիր»,-գոռաց հսկայական ալիքը։ «Ո՞ւր ես գնում»,-հարցրեց լեռը։ Անկարող լինելով կանգնեցնել իր առաջընթացը՝ ալիքը մռնչաց, «Ես ընդարձակում եմ տարածքս։ Ուզում եմ պարզել թևերս»։ «Լա՛վ, եթե կարողանաս անցնել գագաթիս վրայով, թույլ կտամ անցնել»։ Մեծ ալիքը որոշ չափով նահանջեց, ապա նորից խոյացավ դեպի լեռը։ Բայց որքան էլ փորձեց, չկարողացավ անցնել լեռան գագաթի վրայով։ Ալիքը կարող էր միայն դանդաղորեն ետ գլորվել դեպի ծով…

Հազարավոր տարիներ փոքրիկ առվակը մեղմորեն հոսում էր լեռան ստորոտի շուրջը։ Հետևելով լեռան ցուցումներին՝ փոքրիկ առվակը վերադարձավ տուն՝ միանալով գետին, որն էլ իր հերթին միացավ ծովին։ Լեռան խնամքի ներքո փոքրիկ առվակը երբեք չկորցրեց իր ճանապարհը։ Առվակն ու լեռը սնուցում և պահպանում էին միմյանց, զսպում էին միմյանց և վերապրելու համար գոյություն ունեին փոխադարձ կախվածության վիճակում։

Հազարավոր տարիներ կատաղի քամին ոռնում էր, իր սովորության համաձայն։ Այն դեռ հաճախ էր գալիս «այցելելու» լեռանը՝ իր պոռթկումների մեջ պտտվող ավազի մեծ հորձանուտներով։ Սպառնում էր լեռանը, բայց երբեք չկոտրեց նրա մեջքը։ Քամին ու լեռը սնուցում և պահպանում էին միմյանց, զսպում էին միմյանց և վերապրելու համար գոյություն ունեին փոխադարձ կախվածության վիճակում։

Հազարավոր տարիներ հսկայական ալիքը երբեք կանգ չառավ հանգստանալու և անողոքաբար առաջ էր շարժվում՝ շարունակաբար ընդարձակելով իր տարածքը։ Այն նորից ու նորից ոռնում և խոյանում էր դեպի լեռը, սակայն լեռը երբեք ոչ մի քայլ անգամ տեղից չէր շարժվում։ Լեռը հսկում էր ծովը, և այսպիսով ծովի արարածները կարողանում էին բազմանալ ու բարգավաճել։ Ալիքն ու լեռը սնուցում և պահպանում էին միմյանց, զսպում էին միմյանց և վերապրելու համար գոյություն ունեին փոխադարձ կախվածության վիճակում։

Այսպիսով մեր պատմությունն ավարտվում է։ Նախ ասացե՛ք Ինձ, ինչի՞ մասին էր այս պատմությունը։ Սկզբում կար մի մեծ լեռ, փոքրիկ առվակ, կատաղի քամի և հսկայական ալիք։ Ի՞նչ պատահեց առաջին հատվածում փոքրիկ առվակի և մեծ լեռան հետ։ Ինչո՞ւ Ես ընտրեցի առվակի և լեռան մասին խոսելը։ (Լեռան խնամքի ներքո առվակը երբեք չէր կորցնում իր ճանապարհը։ Վերապրելու համար նրանք կախված էին միմյանցից։) Կասե՞ք, արդյոք լեռը պաշտպանում էր, թե՞ խոչընդոտում փոքրիկ առվակին։ (Այն պաշտպանում էր դրան։) Բայց մի՞թե չէր խոչընդոտում դրան։ Լեռն ու առվակը հոգ էին տանում միմյանց մասին. լեռը պաշտպանում էր առվակին և նաև խոչընդոտում նրան։ Լեռը պաշտպանում էր առվակին, երբ այն միանում էր գետին, բայց նաև խոչընդոտում նրան, որպեսզի թույլ չտա հոսել ուր պատահի և ջրհեղեղներ առաջացնել ամենուր, որպեսզի ջրի այս փոքրիկ զանգվածը աղետ չբերի մարդկանց։ Մի՞թե այս հատվածը դրա մասին չէր։ Շնորհիվ լեռան պաշտպանության և առվակի համար որպես պատնեշ ծառայելու՝ մարդկանց տները պահպանվել էին։ Ապա լեռան ստորոտում փոքրիկ առվակը միացավ գետին և շարունակեց հոսել դեպի ծովը։ Մի՞թե սա այն օրենքը չէ, որը կառավարում է առվակի վերապրումը։ Ի՞նչը հնարավորություն տվեց առվակին միանալ գետին ու ծովին։ Մի՞թե դա լեռը չէր։ Առվակն ապավինում էր լեռան պաշտպանությանն ու դրա խոչընդոտելուն։ Ուստի, մի՞թե սա գլխավոր իմաստը չէ։ Տեսնո՞ւմ ես սրանում լեռների կարևորությունը ջրի համար։ Մի՞թե այս մեծ ու փոքր լեռները ստեղծելիս Աստված Իր նպատակն ուներ։ (Այո՛։) Այս կարճ հատվածը, որտեղ միայն փոքրիկ առվակն ու մեծ լեռն են, թույլ է տալիս տեսնել Աստծու կողմից արարված այս երկու բաների գոյության արժեքն ու նշանակությունը՝ ցույց տալով նաև դրանց վրա Նրա իշխանության իմաստությունն ու մտադրությունը։ Մի՞թե դա այդպես չէ։

Ինչի՞ մասին էր պատմության երկրորդ հատվածը։ (Կատաղի քամու և մեծ լեռան։) Քամին լավ բա՞ն է։ (Այո՛։) Պարտադիր չէ. երբեմն քամին չափազանց ուժեղ է լինում և աղետ է առաջացնում։ Ինչպե՞ս կզգայիր, եթե ստիպված լինեիր կանգնել կատաղի քամու տակ։ Կախված է դրա ուժգնությունից։ Եթե երեք կամ չորս բալանոց քամի լիներ, տանելի կլիներ։ Առավելագույնը՝ մարդը կարող էր դժվարանալ բաց պահել իր աչքերը։ Բայց եթե քամին ավելի կատաղի դառնար ու վերածվեր պտտահողմի, կկարողանայի՞ր արդյոք դիմանալ դրան։ Չէիր կարողանա։ Ուստի սխալ է ասել, որ քամին միշտ լավ է մարդկանց համար, կամ որ այն միշտ վատ է նրանց համար, որովհետև սա կախված է դրա ուժգնությունից։ Ուրեմն, ո՞րն է լեռան գործառույթն այստեղ։ Մի՞թե դրա գործառույթը քամին զտելը չէ։ Ինչի՞ է վերածում լեռը կատաղի քամին։ (Զեփյուռի։) Ուրեմն, այն միջավայրում, որտեղ բնակվում են մարդիկ, արդյո՞ք մարդկանց մեծ մասը փոթորիկներ է փորձառաբար ապրում, թե՞ զեփյուռներ։ (Զեփյուռներ։) Մի՞թե սա Աստծու նպատակներից մեկը չէր, լեռներ արարելիս Նրա մտադրություններից մեկը։ Եթե ավազ ու քարեր քշող կատաղի քամիները միշտ պատուհասեին մարդկանց՝ անարգել և անզտելի, ինչպիսի՞ն կլիներ մարդու կենսամիջավայրը։ Մի՞թե ավազն ու քարերն ամենուր չէին թռչի՝ անհնար դարձնելով մարդկանց գետնի վրա մնալը։ Նրանք կարող էին հարված ստանալ քարերից, կամ նրանց աչքերը ավազ լցվեր այնպես, որ չկարողանային տեսնել, կարող էին վայր ընկնել կամ քամուց օդ բարձրանալ, կամ տները կարող էին ավերվել․ ամեն տեսակ աղետներ կարող էին պատահել։ Սակայն կա՞ արդյոք արժեք կատաղի քամու գոյության մեջ։ Ես ասացի, որ այն վատն է, ուստի կարելի է կարծել, թե այն արժեք չունի, բայց արդյո՞ք այդպես է։ Մի՞թե այն արժեք չունի, երբ վերածվում է զեփյուռի։ Ինչի՞ կարիք ունեն մարդիկ ամենից շատ, երբ զգում են, որ եղանակը խոնավ է կամ օդը՝ խեղդող։ Նրանք թեթև զեփյուռի կարիք ունեն, որը մեղմորեն ու դանդաղ կփչի իրենց վրա՝ թարմացնելով նրանց և պարզեցնելով նրանց միտքը, սրելով նրանց մտածողությունը, հիանալի կերպով վերականգնելով և բարելավելով նրանց հոգեվիճակը։ Ուրեմն, օրինակ՝ բոլորդ նստած եք մի սենյակում, որտեղ շատ մարդիկ կան, և օդը ծանր է. ինչի՞ կարիք ունեք ամենից շատ։ (Թեթև զեփյուռի։) Երբ մարդիկ գնում են մի վայր, որտեղ օդը հատկապես պղտոր է, այնտեղի օդի մեջ որոշ կեղտոտ բաներ կան։ Սա հանգեցնում է նրան, որ մարդու մտածողությունը դանդաղում է, արյան շրջանառությունը՝ նվազում, իսկ մտքի պարզությունը՝ պակասում։ Սակայն մի փոքր շարժումն ու շրջանառությունը թարմացնում են օդը, և մարդիկ իրենց այլ կերպ են զգում մաքուր օդում։ Թեև փոքրիկ առվակը կարող էր աղետ առաջացնել, և կատաղի քամին կարող էր աղետ առաջացնել, լեռան գոյությունն այս վտանգները վերածում է մարդկանց օգուտ բերող բաների։ Այդպե՞ս չէ։

Ինչի՞ մասին էր պատմության երրորդ հատվածը։ (Մեծ լեռան և հսկայական ալիքի։) Մեծ լեռան և հսկայական ալիքի։ Այս հատվածի գործողությունները տեղի են ունենում ծովափին՝ լեռան ստորոտում։ Մենք տեսնում ենք լեռը, օվկիանոսի ցայտքը և հսկայական ալիքը։ Ի՞նչ է լեռն ալիքի համար այս դեպքում։ (Պաշտպան և պատնեշ։) Այն երկակի բնույթ ունի՝ և՛ որպես պաշտպան, և՛ որպես պատնեշ։ Որպես պաշտպան՝ դրա նպատակն է թույլ չտալ, որ այս ծովն անհետանա, որպեսզի դրանում ապրող արարածները կարողանան բազմանալ ու բարգավաճել։ Որպես պատնեշ՝ դրա նպատակն է թույլ չտալ, որ այս ծովի ջրերը՝ ջրի այս զանգվածը, դուրս գան ափերից և հեղեղեն ամենուր՝ վնաս ու ավերածություն պատճառելով մարդկանց տներին։ Ուստի կարող ենք ասել, որ մեծ լեռը և՛ պաշտպան է, և՛ պատնեշ հսկայական ալիքի համար։

Սա է մեծ լեռան ու փոքրիկ առվակի, մեծ լեռան ու կատաղի քամու, և մեծ լեռան ու հսկայական ալիքի միջև գոյություն ունեցող միմյանց սնուցելու և պահպանելու, միմյանց զսպելու և վերապրելու համար միմյանցից կախված լինելու նշանակությունը։ Այս բաները, որոնք արարել է Աստված, բոլորն ունեն կանոն և օրենք իրենց վերապրելու համար։ Ուստի Աստծու ի՞նչ գործեր տեսաք այս պատմության մեջ։ Մի՞թե Աստված դադարել է կառավարել բոլոր բաները դրանք արարելուց հետո։ Արդյո՞ք Նա սահմանեց օրենքները և որոշեց բոլոր բաների գործելակերպը՝ միայն թե դրանից հետո դրանց բախտի քմահաճույքին թողնելու համար։ Մի՞թե այդպես եղավ։ (Ո՛չ։) Ապա ի՞նչ եղավ։ Աստված դեռ կառավարում է դրանք։ Նա կառավարում է ջուրը, քամին և ալիքները՝ թույլ չտալով, որ դրանք մոլեգնեն, թույլ չտալով, որ դրանք վնաս կամ ավերածություն պատճառեն այն տներին, որտեղ ապրում են մարդիկ։ Դրա շնորհիվ ցամաքի վրա ապրող մարդիկ կարող են շարունակել բազմանալ ու բարգավաճել։ Սա նշանակում է, որ երբ Նա արարեց բոլոր բաները, Աստված որոշեց դրանց ողջ մնալու օրենքները։ Երբ Աստված ստեղծեց յուրաքանչյուր բան, բացի մարդկությանն օգուտ բերելն ապահովելուց, Նա նաև պետք է կառավարեր այն, որպեսզի այն անհանգստություն չպատճառեր մարդկությանը կամ աղետ չբերեր նրան։ Եթե չլիներ Աստծու կառավարումը, մի՞թե ջրերն անզուսպ չէին հոսի։ Մի՞թե քամին անզուսպ չէր փչի։ Մի՞թե դրանք կկառավարվեին օրենքներով։ Եթե Աստված չկառավարեր դրանք, ոչ մի օրենք չէր կառավարի դրանք, և քամին վայրագորեն կփչեր, իսկ ջրերն անզուսպ կլինեին ու ջրհեղեղներ կառաջացնեին։ Եթե հսկայական ալիքը լեռից բարձր լիներ, կկարողանա՞ր արդյոք ծովը գոյություն ունենալ։ Չէ՛ր կարողանա։ Եթե լեռն ալիքից բարձր չլիներ, ծովը գոյություն չէր ունենա, իսկ լեռը կկորցներ իր գոյության արժեքն ու նշանակությունը։

Տեսնո՞ւմ եք արդյոք Աստծու իմաստությունն այս երկու պատմություններում։ Աստված արարեց բոլոր բաները, Նա իշխանություն ունի բոլոր բաների նկատմամբ, կառավարում է բոլոր բաները և ապահովում է բոլոր բաները։ Գոյություն ունեցող բոլոր բաների մեջ Նա զննում է ամեն մի բանի յուրաքանչյուր շարժում, խոսք և գործողություն։ Այդպես էլ Աստված զննում է յուրաքանչյուր անկյուն, որտեղ ապրում է մարդկությունը։ Ուստի Աստծու արարած բոլոր բաների վերաբերյալ Նա հիմնովին և բացարձակ հստակությամբ գիտի դրանց գործառույթը, բնությունը, վերապրելու օրենքները, դրանց վերապրելու նշանակությունը և գոյության արժեքը։ Աստծու կողմից արարված բոլոր բաները՝ մի՞թե կարծում եք, թե Նա կարիք ունի ուսումնասիրելու դրանք կառավարող օրենքները։ Արդյո՞ք Աստված կարիք ունի ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքը կամ գիտությունը՝ դրանք քննելու և հասկանալու համար։ (Ո՛չ։) Կա՞ արդյոք մարդկության մեջ մեկը, որն ունի այնպիսի ուսում և գիտակություն, որ հասկանա բոլոր բաներն այնպես, ինչպես Աստված։ Չկա, այնպե՞ս չէ։ Կա՞ն արդյոք աստղագետներ կամ կենսաբաններ, որոնք ճշմարտապես հասկանում են այն օրենքները, որոնցով բոլոր բաներն ապրում և աճում են։ Կարո՞ղ են արդյոք նրանք ճշմարտապես հասկանալ յուրաքանչյուր բանի գոյության արժեքը։ (Ո՛չ, չեն կարող։) Պատճառն այն է, որ բոլոր բաները արարվել են Աստծու կողմից, և որքան շատ, կամ որքան խորը, կամ որքան երկար էլ մարդկությունն ուսումնասիրի այս գիտելիքը, երբեք չի կարողանա ըմբռնել Աստծու կողմից բոլոր բաների արարման խորհուրդը կամ նպատակը։ Մի՞թե դա այդպես չէ։ Ուրեմն, մինչ այժմ մեր քննարկումից զգո՞ւմ եք, որ մասնակի հասկացողություն եք ձեռք բերել «Աստված բոլոր բաների կյանքի աղբյուրն է» արտահայտության ճշմարիտ իմաստի վերաբերյալ։ (Այո՛։) Ես գիտեի, որ երբ նշեի այս թեման՝ «Աստված բոլոր բաների կյանքի աղբյուրն է», շատերն անմիջապես կմտածեին՝ «Աստված ճշմարտություն է, և Աստված Իր խոսքն է օգտագործում մեզ ապահովելու համար», և ոչինչ թեմայի իմաստի այդ մակարդակից այն կողմ։ Ոմանք գուցե նույնիսկ զգան, որ Աստծու կողմից մարդկային կյանքի, ամենօրյա ուտելիքի ու խմելիքի և ամենօրյա յուրաքանչյուր անհրաժեշտության ապահովումը չի համարվում որպես Նրա կողմից մարդուն ապահովել։ Մի՞թե չկան մարդիկ, որոնք այսպես են զգում։ Որպեսզի թույլ տա մարդկությանը ողջ մնալ և բնականոն ապրել, Աստված ստեղծեց այս ամենը․ մի՞թե Նրա մտադրությունն ակնհայտ չէ։ Աստված պահպանում է այն միջավայրը, որտեղ ապրում են մարդիկ, և Նա ապահովում է այն բոլոր բաները, որոնք անհրաժեշտ են մարդկությանն իր վերապրելու համար։ Ավելին՝ Նա կառավարում է բոլոր բաները և իշխանություն ունի դրանց նկատմամբ։ Այս ամենը թույլ է տալիս մարդկությանը բնականոն ապրել, բարգավաճել և բազմանալ․ հենց այս կերպ է Աստված ապահովում բոլոր բաները և մարդկությանը։ Արդյո՞ք մարդիկ կարիք ունեն ճանաչելու և հասկանալու այս բաները։ Գուցե ոմանք ասեն՝ «Այս թեման չափազանց հեռու է ճշմարիտ Աստծու Իրեն մասին մեր գիտությունից, և մենք չենք ուզում իմանալ սա, որովհետև միայն հացով չենք ապրում, այլ փոխարենն ապրում ենք Աստծու խոսքով»։ Արդյո՞ք այս խոսքերը ճիշտ են։ (Ո՛չ։) Ինչո՞ւ են դրանք սխալ։ Ասացե՛ք Ինձ, կարո՞ղ եք Աստծու մասին լիարժեք հասկացողություն ունենալ, եթե ունեք միայն գիտություն այն բաների մասին, որոնք Աստված ասել է։ Եթե միայն ընդունեք Աստծու գործը և ընդունեք Աստծու դատաստանն ու հանդիմանությունը, կարո՞ղ եք Աստծու մասին լիարժեք հասկացողություն ունենալ։ Աստծուն հասկանալու համար պարզապես պետք է իմանաք Աստծու բնույթի մի մասը, Աստծու իշխանության մի մասը, և ապա ձեռք բերած կլինեք Աստծու մասին հասկացողություն. արդյոք այս պնդումը ճի՞շտ է։ (Ո՛չ։) Աստծու գործերը սկսվեցին բոլոր բաների Նրա արարմամբ և շարունակվում են այսօր․ Աստծու գործերը ներկա են բոլոր ժամանակներում, ամեն ակնթարթ։ Եթե մեկը կարծում է, որ Աստված գոյություն ունի միայն այն պատճառով, որ ընտրել է մարդկանց մի խումբ՝ նրանց վրա Իր գործը կատարելու և փրկելու համար, և որ ուրիշ ոչինչ կապ չունի Աստծու հետ՝ ո՛չ Նրա իշխանությունը, ո՛չ Նրա ինքնությունը, ո՛չ էլ Նրա գործերը, ապա կարելի՞ է արդյոք համարել, որ նա Աստծու մասին ճշմարիտ գիտություն ունի։ Երբ մեկը, ով ենթադրաբար Աստծու մասին գիտություն ունի, միակողմանիորեն սահմանափակում է Նրա գործերը մարդկանց մի խմբով, արդյո՞ք սա ճշմարիտ գիտություն է Աստծու մասին։ Մի՞թե նման գիտությունը չի ժխտում Աստծու կողմից բոլոր բաների արարումը և դրանց վրա Նրա գերիշխանությունը։ Ոմանք չեն ցանկանում առնչվել այս կետի հետ՝ փոխարենն իրենք իրենց մտածելով՝ «Աստծու գերիշխանությունը բոլոր բաների վրա՝ չեմ տեսել դա։ Դա այնքան հեռու է ինձնից, և չեմ ուզում հասկանալ այն։ Աստված անում է այն, ինչ ուզում է, և դա ինձ հետ ոչ մի կապ չունի։ Ես միայն ընդունում եմ Աստծու առաջնորդությունն ու Նրա խոսքը, որպեսզի կարողանամ փրկվել և կատարյալ դարձվեմ Աստծու կողմից։ Ուրիշ ոչինչ ինձ համար կարևորություն չունի։ Այն օրենքները, որոնք Աստված ստեղծել է բոլոր բաների համար, և այն, ինչ Նա անում է բոլոր բաներին և մարդկությանն ապահովելու համար, ինձ հետ ոչ մի կապ չունեն»։ Ի՞նչ տեսակ խոսակցություն է սա։ Մի՞թե սա ծայրահեղ ըմբոստ չէ։ Կա՞ն արդյոք ձեր մեջ նման հասկացողություն ունեցողներ։ Գիտեմ, նույնիսկ առանց ձեր ասելու, որ այստեղ գտնվողներիցդ շատ-շատերն ունեն այս մտքերը։ Նման «գրքային» մարդիկ ամեն ինչին նայում են իրենց սեփական «հոգևոր» տեսանկյունից։ Նրանք ուզում են միայն սահմանափակել Աստծուն Աստվածաշնչով, սահմանափակել Աստծուն Նրա ասած խոսքերով, տառացի գրված խոսքից բխող վարդապետություններով։ Նրանք չեն ցանկանում ավելին ճանաչել Աստծուն և չեն ուզում, որ Աստված կիսի Իր ուշադրությունը՝ այլ բաներ անելով։ Այս տեսակի մտածելակերպը մանկամիտ է և նաև չափազանց կրոնական։ Կարո՞ղ են արդյոք այս տեսակետներն ունեցող մարդիկ ճանաչել Աստծուն։ Նրանց համար շատ դժվար կլիներ ճանաչել Աստծուն։ Երբ առաջին անգամ լսեցիք և առնչվեցիք այսօր Իմ պատմած երկու պատմությունների այս երկու կողմերին, գուցե զգացիք, որ դրանք մի փոքր խորն էին կամ մի փոքր վերացական, դժվար էր ըմբռնել և հասկանալ։ Գուցե դժվար լիներ դրանք կապել Աստծու գործերի և Աստծու Իրեն հետ։ Սակայն Աստծու բոլոր գործերը և այն ամենը, ինչ Նա արել է բոլոր բաների և մարդկության մեջ, պետք է հստակ և ճշգրիտ ճանաչվեն յուրաքանչյուր մարդու կողմից, յուրաքանչյուրի կողմից, ով ձգտում է ճանաչել Աստծուն։ Այս գիտությունը քեզ վստահություն և հավատ կտա Աստծու ճշմարիտ գոյության հանդեպ։ Այն նաև քեզ ճշգրիտ գիտություն կտա Աստծու իմաստության, Նրա զորության և այն եղանակի մասին, որով Նա ապահովում է բոլոր բաները։ Այն թույլ կտա քեզ հստակ գիտակցել, որ Աստծու գոյությունը ճշմարիտ է, ոչ թե հորինված, ոչ թե առասպել, ոչ թե մշուշոտ, ոչ թե տեսություն և հաստատ ոչ թե մի տեսակ հոգևոր խարիսխ, այլ իրական գոյություն։ Ավելին՝ այն թույլ կտա մարդկանց իմանալ, որ Աստված միշտ ապահովել է բոլոր բաները և մարդկությանը․ Աստված դա անում է Իր սեփական եղանակով և Իր սեփական ռիթմին համապատասխան։ Ուստի հենց այն պատճառով, որ Աստված արարեց բոլոր բաները և օրենքներ տվեց դրանց, դրանցից յուրաքանչյուրն ի վիճակի է, Նրա կանխորոշմամբ, կատարելու իրեն հատկացված առաջադրանքները, կատարելու իր պարտավորությունները և խաղալու իր սեփական դերերը․ Նրա կանխորոշմամբ՝ յուրաքանչյուր բան ունի իր սեփական կիրառությունը՝ ի սպաս մարդկության և այն տարածության ու միջավայրի, որտեղ բնակվում է մարդկությունը։ Եթե Աստված այդպես չաներ, և մարդկությունը բնակվելու նման միջավայր չունենար, ապա Աստծուն հավատալը կամ Նրան հետևելն անհնար կլիներ մարդկության համար․ այդ ամենը կհանգեր ընդամենը դատարկ խոսակցության։ Այդպե՞ս չէ։

Եկեք նորից նայենք մեծ լեռան և փոքրիկ առվակի պատմությանը։ Ո՞րն է լեռան գործառույթը։ Լեռը սնուցում է իր վրայի բոլոր բաները, ուստի դրա գոյությունն ունի բնորոշ արժեք, և այն նաև խոչընդոտում է փոքրիկ առվակին՝ թույլ չտալով, որ այն հոսի ուր պատահի, որպեսզի աղետ չբերի մարդկանց։ Այդպե՞ս չէ։ Լեռը գոյություն ունի իր սեփական կերպով՝ թույլ տալով, որ իր վրայի բոլոր բաները սնուցվեն. ծառերն ու խոտերը և լեռան վրայի բոլոր այլ բույսերն ու կենդանիները։ Այն նաև ուղղորդում է փոքրիկ առվակի հոսքի ընթացքը. լեռը հավաքում է առվակի ջրերը, և դրանք բնականորեն հոսում են նրա ստորոտով, որպեսզի կարողանան հոսել դեպի գետը և ի վերջո՝ ծովը։ Այս օրենքները բնականորեն չեն առաջացել, այլ հատկապես հաստատվել են Աստծու կողմից արարչագործության ժամանակ։ Ինչ վերաբերում է մեծ լեռանն ու կատաղի քամուն, լեռը նույնպես քամու կարիք ունի։ Լեռը քամու կարիք ունի, որպեսզի այն շոյի իր վրա ապրող կենդանի արարածներին՝ միևնույն ժամանակ սահմանափակելով կատաղի քամու ուժը, որպեսզի այն անիմաստ չփչի։ Այս օրենքը որոշակի առումով մարմնավորում է մեծ լեռան պարտավորությունը․ ուստի, արդյո՞ք լեռան պարտավորության վերաբերյալ այս օրենքն ինքնիրեն է ձևավորվել։ (Ո՛չ։) Այն ստեղծվել է Աստծու կողմից։ Մեծ լեռն ունի իր պարտավորությունը, և կատաղի քամին նույնպես ունի իր պարտավորությունը։ Ուրեմն, եկեք անդրադառնանք մեծ լեռանն ու հսկայական ալիքին։ Առանց լեռան գոյության, կկարողանա՞ր արդյոք ջուրն ինքնուրույն գտնել հոսքի ուղղությունը։ (Ո՛չ։) Ջուրը կհեղեղեր։ Լեռն ունի իր սեփական գոյութենական արժեքը՝ որպես լեռ, իսկ ծովն ունի իր սեփական գոյութենական արժեքը՝ որպես ծով․ սակայն, այն հանգամանքներում, երբ դրանք ի վիճակի են բնականոն կերպով միասին գոյություն ունենալ և չեն խանգարում միմյանց, դրանք նաև սահմանափակում են միմյանց. մեծ լեռը սահմանափակում է ծովը, որպեսզի այն չհեղեղի՝ դրանով իսկ պաշտպանելով մարդկանց տները, իսկ ծովը սահմանափակելը նաև թույլ է տալիս նրան սնուցել իր մեջ բնակվող բոլոր բաները։ Արդյո՞ք այս բնապատկերն ինքն իրեն է ձևավորվել։ (Ո՛չ։) Այն նույնպես ստեղծվել է Աստծու կողմից։ Այս պատկերից տեսնում ենք, որ երբ Աստված ստեղծեց բոլոր բաները, Նա սահմանեց, թե որտեղ պետք է կանգնի լեռը, որտեղից պետք է հոսի առվակը, որտեղ պետք է բարձրանա կատաղի քամին, որտեղից այն պետք է սկսի փչել և ուր պետք է փչի, և որքան բարձր պետք է լինեն հսկայական ալիքները։ Այս բոլոր բաները պարունակում են Աստծու մտադրություններն ու նպատակը. դրանք Աստծու գործերն են։ Ուրեմն, տեսնո՞ւմ եք, որ Աստծու գործերը ներկա են բոլոր բաներում։ (Այո՛։)

Ո՞րն է մեր նպատակն այս բաները քննարկելիս։ Մի՞թե այն է, որ ստիպենք մարդկանց ուսումնասիրել այն օրենքները, որոնք Աստված ստեղծել է բոլոր բաների համար։ Մի՞թե այն է, որ խրախուսենք հետաքրքրությունն աստղագիտության և աշխարհագրության նկատմամբ։ (Ո՛չ։) Ապա ո՞րն է։ Որպեսզի մարդիկ հասկանան Աստծու գործերը։ Աստծու գործերում մարդիկ կարող են հաստատել և հավաստիանալ, որ Աստված բոլոր բաների կյանքի աղբյուրն է։ Եթե կարողանաս հասկանալ սա, ապա ճշմարտապես ի վիճակի կլինես հաստատելու Աստծու տեղը քո սրտում և ի վիճակի կլինես հաստատելու, որ Աստված Աստված Ինքն է՝ եզակին, ով արարեց երկինքն ու երկիրը և բոլոր բաները։ Ուստի օգտակա՞ր է Աստծու մասին քո հասկացողության համար իմանալ բոլոր բաների օրենքները և իմանալ Աստծու գործերը։ (Այո՛։) Որքանո՞վ է այն օգտակար։ Նախևառաջ, երբ հասկացել ես Աստծու գործերը, կարո՞ղ ես արդյոք դեռ հետաքրքրվել աստղագիտությամբ և աշխարհագրությամբ։ Կարո՞ղ ես արդյոք դեռ թերահավատի սիրտ ունենալ և կասկածել, որ Աստված է արարել բոլոր բաները։ Կարո՞ղ ես արդյոք դեռ ուսումնասիրողի սիրտ ունենալ և կասկածել, որ Աստված է արարել բոլոր բաները։ (Ո՛չ։) Երբ հաստատես, որ Աստված է արարել բոլոր բաները, և հասկանաս այն օրենքներից մի քանիսը, որոնք Աստված ստեղծել է բոլոր բաների համար, արդյոք ճշմարտապես կհավատա՞ս քո սրտում, որ Աստված ապահովում է բոլոր բաները։ (Այո՛։) Արդյո՞ք «ապահովումն» այստեղ հատուկ նշանակություն ունի, թե՞ դրա գործածումը վերաբերում է առանձնահատուկ հանգամանքի։ «Աստված ապահովում է բոլոր բաները» արտահայտությունը շատ լայն նշանակություն և շրջանակ ունի։ Աստված ոչ միայն ապահովում է մարդկանց իրենց ամենօրյա ուտելիքով ու խմելիքով․ Նա ապահովում է մարդկությանն այն ամենով, ինչի կարիքը նրանք ունեն, ներառյալ այն ամենը, ինչ մարդիկ կարող են տեսնել, այլև այն բաները, որոնք հնարավոր չէ տեսնել։ Աստված պահպանում է, կառավարում է և իշխանություն ունի այս կենսամիջավայրի նկատմամբ, որի կարիքն ունի մարդկությունը։ Այսինքն՝ ինչպիսի միջավայր էլ որ մարդկությանն անհրաժեշտ լինի յուրաքանչյուր տարվա եղանակի համար, Աստված պատրաստել է այն․ ինչպիսի օդ և ջերմաստիճան էլ որ հարմար լինեն մարդուն վերապրելու համար, Նա կառավարում է նաև դա։ Այս բաները կառավարող օրենքներն ինքնիրեն կամ պատահականորեն չեն առաջանում․ դրանք Աստծու գերիշխանության և Նրա գործերի արդյունքն են։ Այսինքն՝ այս բոլոր օրենքների և բոլոր բաների վերապրելու աղբյուրը Աստված Ինքն է։ Անկախ նրանից՝ հավատում ես դրան, թե ոչ, կարող ես տեսնել դա, թե ոչ, կամ կարող ես հասկանալ դա, թե ոչ, սա մնում է հաստատված և անառարկելի փաստ։

Ես գիտեմ, որ մարդկանց ճնշող մեծամասնությունը հավատում է միայն Աստծու այն խոսքերին և գործին, որոնք ներառված են Աստվածաշնչում։ Փոքրամասնության մեջ Աստված հայտնել է Իր գործերը՝ թույլ տալով մարդկանց տեսնել Իր գոյության արժեքը։ Նա նաև թույլ է տվել մարդկանց որոշակի հասկացողություն ունենալ Իր ինքնության մասին և հաստատել Իր գոյության փաստը։ Սակայն է՛լ ավելի շատ մարդիկ մշուշոտ և անորոշ են այն փաստի վերաբերյալ, որ Աստված է արարել բոլոր բաները, և որ Նա է կառավարում ու ապահովում բոլոր բաները, և նույնիսկ կասկածանքի վերաբերմունք են պահպանում։ Այս վերաբերմունքը ստիպում է նրանց մշտապես կարծել, որ բնական աշխարհի օրենքներն ինքնաբերաբար են ձևավորվել, որ բնական աշխարհի փոփոխություններն ու կերպարանափոխությունները, դրա որոշ երևույթները և այն կառավարող բոլոր օրենքներն առաջացել են հենց բնությունից։ Այսինքն՝ մարդիկ չեն կարողանում իրենց սրտերում պատկերացնել, թե ինչպես է Աստված արարել բոլոր բաները և իշխանություն ունի դրանց նկատմամբ․ նրանք չեն կարողանում հասկանալ, թե ինչպես է Աստված կառավարում և ապահովում բոլոր բաները։ Այս նախադրյալի սահմանափակումների ներքո մարդիկ չեն կարողանում հավատալ, որ Աստված է արարել բոլոր բաները և իշխանություն ունի դրանց նկատմամբ, որ Աստված է ապահովում բոլոր բաները։ Նույնիսկ նրանք, ովքեր հավատում են, իրենց հավատքի մեջ սահմանափակված են Օրենքի դարաշրջանով, Շնորհքի դարաշրջանով և Թագավորության դարաշրջանով․ նրանք սահմանափակում են Աստծու գործերը և մարդկության համար Նրա ապահովումը բացառապես Նրա ընտրյալ մարդկանցով։ Սա մի բան է, որն ամենից շատ չեմ ցանկանում տեսնել, և մի բան, որն այնքան ցավ է պատճառում, որովհետև նույնիսկ երբ մարդկությունը վայելում է այն ամենը, ինչ Աստված բերում է, նրանք ժխտում են այն ամենը, ինչ Նա անում է, և այն ամենը, ինչ Նա տալիս է իրենց։ Մարդիկ միայն կարծում են, որ երկինքն ու երկիրը և բոլոր բաները կառավարվում են իրենց սեփական բնական օրենքներով և ապրելու իրենց սեփական բնական կանոններով, և որ դրանք զուրկ են որևէ իշխանից, որը կկառավարի դրանք, կամ որևէ իշխանից, որը կապահովի և կպահպանի դրանք։ Նույնիսկ եթե հավատում ես Աստծուն, դու չես կարողանում մտածել, որ այս ամենը Նրա գործերն են։ Ուստի, սա Աստծուն հավատացող յուրաքանչյուր մարդու, Աստծու խոսքն ընդունող յուրաքանչյուր մարդու և Աստծուն հետևող յուրաքանչյուր մարդու ամենամեծ կույր կետն է։ Ուստի, հենց որ սկսում եմ քննարկել մի բան, որը կապ չունի Աստվածաշնչի կամ այսպես կոչված հոգևոր տերմինաբանության հետ, ոմանք ձանձրանում են, հոգնում կամ նույնիսկ անհարմար են զգում։ Նրանք զգում են, որ Իմ խոսքերը կարծես կտրված են հոգևոր մարդկանցից և հոգևոր բաներից։ Դա սարսափելի բան է։ Երբ խոսքը վերաբերում է Աստծու գործերը ճանաչելուն, թեև չենք նշում աստղագիտությունը, ոչ էլ ուսումնասիրում ենք աշխարհագրություն կամ կենսաբանություն, այնուամենայնիվ, պետք է հասկանանք Աստծու գերիշխանությունը բոլոր բաների վրա, պետք է իմանանք բոլոր բաների համար Նրա ապահովման մասին, և որ Նա է բոլոր բաների աղբյուրը։ Սա անհրաժեշտ դաս է և այնպիսին, որը պետք է ուսումնասիրվի։ Կարծում եմ, որ հասկացաք Իմ խոսքերը, այո՞։

Թեև Իմ նոր պատմած երկու պատմությունների բովանդակությունը մի փոքր անսովոր էր, և դրանց պատմելու ու արտահայտելու ձևը նույնպես մի փոքր անսովոր էր, Ես պարզապես ուզում էի օգտագործել պարզ լեզու և հասարակ մոտեցում՝ օգնելու ձեզ ձեռք բերել և ընդունել ավելի խորը մի բան։ Սա էր Իմ միակ նպատակը՝ օգնել ձեզ տեսնել կամ նույնիսկ հավատալ այս փոքրիկ պատմությունների և դրանց նկարագրած պատկերների միջոցով, որ Աստված իշխանություն ունի ամեն ինչի նկատմամբ։ Այս պատմությունները պատմելու նպատակն է թույլ տալ ձեզ տեսնել և ճանաչել Աստծու անսահման գործերը պատմության սահմանափակ շրջանակներում։ Իսկ թե երբ այս նպատակը լիովին կիրագործվի և կիրականանա ձեր մեջ, դա կախված է ձեր սեփական փորձառություններից և ձեր սեփական ձգտումից։ Եթե մեկն ես, որ ձգտում է ճշմարտությանը և ձգտում է ճանաչել Աստծուն, ապա այս բաները կծառայեն որպես էլ ավելի զորեղ հիշեցում․ դրանք քեզ կտան խորը գիտակցություն, հստակություն քո հասկացողության մեջ, որն աստիճանաբար կմոտենա Աստծու իրական գործերին՝ այնպիսի մտերմությամբ, որը կլինի առանց հեռավորության և առանց սխալի։ Սակայն, եթե մեկը չես, որ ձգտում է ճանաչել Աստծուն, ապա այս պատմությունները չեն կարող քեզ որևէ վնաս պատճառել։ Պարզապես համարիր դրանք սովորական պատմություններ։

Արդյո՞ք որևէ հասկացողություն ձեռք բերեցիք այս երկու պատմություններից։ Նախ, մի՞թե այս երկու պատմությունները կտրված են մարդկության հանդեպ Աստծու հոգատարության վերաբերյալ մեր նախորդ քննարկումից։ Կա՞ արդյոք բնորոշ կապ։ Այս երկու պատմություններում կարո՞ղ եք արդյոք տեսնել Աստծու գործերը և այն համապարփակ կարգավորումները, որոնք Նա անում է մարդկության համար։ Ճի՞շտ է արդյոք, որ այն ամենը, ինչ Աստված անում է, և յուրաքանչյուր միտք, որ Նա ունի, հանուն մարդկության վերապրելուն են։ (Այո՛։) Մի՞թե մարդկության համար Աստծու մանրակրկիտ մտադրությունները շատ ակնհայտ չեն։ Մարդկությունը ստիպված չէ որևէ բան անել։ Աստված մարդկանց համար պատրաստել է օդը․ նրանց մնում է միայն շնչել։ Բանջարեղենն ու մրգերը, որոնք նրանք ուտում են, հեշտությամբ հասանելի են։ Հյուսիսից հարավ, արևելքից արևմուտք յուրաքանչյուր տարածաշրջան ունի իր սեփական տեղական բերքը։ Տարբեր տարածաշրջանային մշակաբույսերը, մրգերն ու բանջարեղենը բոլորը պատրաստվել են Աստծու կողմից։ Ավելի մեծ միջավայրում Աստված այնպես արեց, որ բոլոր բաները սնուցեն և պահպանեն միմյանց, զսպեն միմյանց և կախված լինեն միմյանցից վերապրելու համար։ Սա է Նրա մեթոդը և Նրա օրենքը՝ պահպանելու բոլոր բաների վերապրումն ու գոյությունը․ այս կերպ մարդկությունը կարողացել է ապահով և խաղաղ աճել այս կենսամիջավայրում, բազմանալ սերնդեսերունդ՝ ընդհուպ մինչև մեր օրերը։ Այսինքն՝ Աստված հավասարակշռություն է բերում բնական միջավայրին։ Եթե Աստված իշխանություն չունենար և չվերահսկեր, ապա միջավայրը, նույնիսկ եթե դեռ արարված լիներ Աստծու կողմից, վեր կլիներ պահպանելու և հավասարակշռության մեջ պահելու որևէ մեկի կարողությունից։ Որոշ վայրերում ընդհանրապես օդ չկա, ուստի մարդկությունը չի կարող վերապրել նման վայրերում․ սա Աստված է, որ թույլ չի տալիս քեզ գնալ այնտեղ։ Ուստի մի՛ անցիր պատշաճ սահմանները։ Սա մարդկության պաշտպանության համար է․ դրա մեջ խորհուրդներ կան։ Միջավայրի յուրաքանչյուր կողմ, երկրի երկարությունը, լայնությունը, բարձրությունը և խորությունը, երկրի վրայի յուրաքանչյուր արարած՝ և՛ կենդանի, և՛ մեռած, վաղուց պատրաստվել և մտածվել են Աստծու կողմից։ Թե ինչու է այս բանն անհրաժեշտ, ինչու այն բանն անհրաժեշտ չէ, այս բանն այստեղ և այն բանն այնտեղ ունենալու նպատակը․ Աստված վաղուց մտածել է այս ամենի մասին մարդկության համար, ուստի մարդիկ դրա մասին մտածելու կարիք չունեն։ Կան որոշ հիմար մարդիկ, որոնք միշտ մտածում են լեռները տեղափոխելու մասին, բայց դա անելու փոխարեն, ինչո՞ւ չտեղափոխվել հարթավայրեր։ Եթե չես սիրում լեռներ, ինչո՞ւ ես ապրում դրանց մոտ։ Մի՞թե դա հիմարություն չէ։ Ի՞նչ կպատահեր, եթե տեղափոխեիր այդ լեռը։ Փոթորիկներ ու հսկայական ալիքներ կգային, և մարդկանց տները կկործանվեին։ Մի՞թե սա հիմարություն չէր լինի նրանց կողմից։ Մարդիկ ընդունակ են միայն ավերածության։ Նրանք չեն կարողանում նույնիսկ պահպանել այն միակ միջավայրը, որն ունեն ապրելու համար, և այնուամենայնիվ ուզում են ապահովել բոլոր բաները։ Սա անհնար է։

Աստված հանձնարարել է մարդկությանը կառավարել բոլոր բաները և լինել դրանց տերը, բայց մի՞թե մարդը լավ է կատարում այդ գործը։ Մարդը միշտ ոչնչացնում է բաները։ Նա պարզապես անկարող է պահպանել այն ամենը, ինչ Աստված ստեղծել է իր համար, դրա սկզբնական վիճակում․ փոխարենը ոչնչացրել է Աստծու արարչագործությունը։ Մարդկությունը տեղափոխել է լեռները, ծովերից հողեր է խլել, հարթավայրերը վերածել է անապատների, որտեղ ոչ մի մարդ չի կարող ապրել, արդյունաբերություն է ստեղծել անապատում և այնտեղ միջուկային բազաներ է կառուցել։ Ամենուր ավերածություն է սփռել։ Այժմ գետերն այլևս գետեր չեն, ծովն այլևս ծով չէ… Երբ մարդկությունը խախտի այս հավասարակշռությունը և այս օրենքները, նրա աղետի և կործանման օրը սարերի հետևում չի լինի․ դա անխուսափելի է։ Երբ աղետը գա, մարդկությունը կիմանա այն ամենի արժեքավորությունը, ինչ Աստված ստեղծել է իր համար, և թե որքան կարևոր է այն մարդկության համար։ Մարդու համար այնպիսի միջավայրում ապրելը, որի քամիներն ու անձրևներն իրենց ժամանակին են գալիս, նման է դրախտավայրում ապրելուն։ Մարդիկ չեն գիտակցում, որ սա օրհնություն է, բայց այն պահին, երբ կորցնեն այդ ամենը, կտեսնեն, թե որքան հազվագյուտ և արժեքավոր է դա։ Ուստի ի՞նչ կարելի է անել այս ամենը փրկելու համար։ Ի՞նչ կարող էին անել մարդիկ, եթե Աստված չցանկանար կրկին արարել այն։ Լուծում ունե՞ք։ Իրականում լուծում կա, շատ պարզ է. երբ ասեմ, թե որն է, անմիջապես կիմանաք, որ իրագործելի է։ Ինչպե՞ս է պատահել, որ մարդը հայտնվել է գոյության իր ներկայիս վիճակում։ Մի՞թե դա նրա ագահության և ավերածության պատճառով չէ։ Եթե մարդը վերջ դնի այս ավերածությանը, մի՞թե նրա կենսամիջավայրն աստիճանաբար չի շտկվի։ Եթե Աստված ոչինչ չանի, եթե Աստված այլևս չցանկանա որևէ բան անել մարդկության համար, այսինքն՝ եթե Նա չմիջամտի այս հարցին, ապա մարդկության լավագույն լուծումը կլինի դադարեցնել բոլոր ավերածությունները և թույլ տալ, որ իրենց կենսամիջավայրը վերադառնա իր բնական վիճակին։ Այս բոլոր ավերածություններին վերջ դնելը նշանակում է վերջ դնել Աստծու արարած բաների թալանին և ամայացմանը։ Դա անելը թույլ կտա, որ այն միջավայրը, որտեղ ապրում է մարդը, աստիճանաբար վերականգնվի, մինչդեռ դա չանելը կհանգեցնի կյանքի համար անընդհատ վատթարացող միջավայրի, որի ավերածությունը ժամանակի ընթացքում կսրվի։ Արդյոք Իմ լուծումը պա՞րզ է։ Պարզ է և իրագործելի, այնպե՞ս չէ։ Իսկապես պարզ է և իրագործելի որոշ մարդկանց համար, բայց մի՞թե իրագործելի է երկրի վրա մարդկանց ճնշող մեծամասնության համար։ (Ո՛չ։) Առնվազն ձեզ համար արդյոք դա իրագործելի՞ է։ (Այո՛։) Ինչի՞ վրա է հիմնված ձեր պատասխանը։ Կարելի՞ է ասել, որ հիմնված է Աստծու գործերը հասկանալու հիմքի վրա։ Կարելի՞ է ասել, որ հիմնված է Աստծու գերիշխանությանն ու կարգավորմանը հնազանդվելու վրա։ (Այո՛։) Բաները փոխելու ճանապարհ կա, բայց դա այն թեման չէ, որն այժմ քննարկում ենք։ Աստված պատասխանատու է յուրաքանչյուր մարդկային կյանքի համար, և Նա պատասխանատու է մինչև վերջ։ Աստված ապահովում է քեզ, և նույնիսկ եթե Սատանայի կողմից կործանված այս միջավայրում հիվանդացել ես, աղտոտվել կամ բռնության ենթարկվել, կարևոր չէ. Աստված կապահովի քեզ, և Աստված քեզ թույլ կտա շարունակել ապրել։ Դուք պետք է հավատաք սրան։ Աստված հեշտությամբ թույլ չի տա, որ մարդը մահանա։

Արդյոք հիմա որոշ չափով զգացի՞ք «Աստված բոլոր բաների կյանքի աղբյուրն է» հասկանալու կարևորությունը։ (Այո՛, զգացել ենք։) Ի՞նչ զգացումներ ունեք։ Ասացե՛ք Ինձ։ (Նախկինում երբեք չէինք մտածել լեռները, ծովերն ու լճերն Աստծու գործերի հետ կապելու մասին։ Միայն այսօր Աստծու հաղորդակցությունը լսելուց հետո հասկացանք, որ այս բաներն իրենց մեջ պարունակում են Աստծու գործերն ու իմաստությունը. մենք տեսնում ենք, որ սկզբում, երբ Աստված ստեղծեց բոլոր բաները, ամեն ինչ ուներ Նրա կանխորոշումն ու Նրա բարի մտադրությունները։ Բոլոր բաները սնուցում և պահպանում են միմյանց, իսկ մարդկությունը վերջնական շահառուն է։ Այն, ինչ լսեցինք այսօր, շատ թարմ ու նոր է թվում. զգացինք, թե որքան գործնական են Աստծու գործերը։ Իրական աշխարհում, մեր առօրյա կյանքում և բոլոր բաների հետ մեր շփումներում տեսնում ենք, որ դա այդպես է։) Իսկապես տեսել եք, այնպե՞ս չէ։ Աստված դատարկ տեղից չի ապահովում մարդկությանը. Նրա ապահովումը պարզապես մի քանի կարճ խոսք չէ։ Աստված այնքան շատ իրական բաներ է արել, և նույնիսկ այն բաները, որոնք չես տեսնում, բոլորը քո օգտի համար են։ Մարդն ապրում է այս միջավայրում՝ այն բոլոր բաների մեջ, որոնք Աստված արարել է իր համար, և վերապրելու համար փոխադարձաբար կախված է բոլոր բաներից։ Օրինակ՝ բույսերն արտաշնչում են գազեր, որոնք մաքրում են օդը, իսկ մարդիկ շնչում են մաքրված օդը և օգուտ քաղում դրանից, սակայն որոշ բույսեր թունավոր են մարդկանց համար, մինչդեռ այլ բույսեր հակազդում են թունավոր բույսերին։ Սա Աստծու արարչագործության մի հրա՜շք է։ Բայց եկեք առայժմ թողնենք այս թեման. այսօր մեր քննարկումը հիմնականում մարդու և բոլոր բաների մասին էր, որոնք վերապրելու համար կախված են միմյանցից, և թե ինչպես մարդը չի կարող անջատվել բոլոր բաներից։ Ո՞րն է Աստծու կողմից բոլոր բաների արարման կարևորությունը։ Մարդը չի կարող ապրել առանց բոլոր բաների։ Վերցնենք ամենապարզ օրինակը․ մարդը չի կարող յոլա գնալ առանց օդի։ Եթե հայտնվեիր անօդ տարածությունում, շուտով կմահանայիր։ Սա շատ պարզ սկզբունք է, որը ցույց է տալիս, որ մարդը չի կարող գոյություն ունենալ բոլոր բաներից անջատ։ Ուստի ի՞նչ վերաբերմունք պետք է ունենա մարդը բոլոր բաների նկատմամբ։ Այնպիսին, որն արժևորում է դրանք, պաշտպանում, արդյունավետորեն օգտագործում, չի ոչնչացնում, չի վատնում և կամայականորեն չի փոխում, քանի որ բոլոր բաներն Աստծուց են, բոլոր բաները Նրա ապահովումն են մարդկությանը, և մարդկությունը չպետք է անլուրջ վերաբերվի դրանց։ Այսօր քննարկեցինք այս երկու թեմաները։ Վերադարձե՛ք և ուշադիր խորհե՛ք դրանց մասին ու լավ մտորե՛ք դրանց շուրջ։ Հաջորդ անգամ մանրամասն կքննարկենք որոշ բաներ։ Այսքանով ավարտվում է այսօրվա հավաքույթը։ Ցտեսությո՛ւն։

18 հունվարի, 2014 թ.