Աստվածաշնչի մասին (4)

Բազմաթիվ մարդիկ վստահ են, որ Աստվածաշունչը հասկանալն ու մեկնաբանել կարողանալը նույնն է, ինչ ճշմարիտ ճանապարհը գտնելը, բայց արդյո՞ք իրականում ամեն ինչ այդքան պարզ է։ Ոչ ոք չգիտի Աստվածաշնչի իրականությունը: Այն ոչ այլ ինչ է, քան Աստծու գործի պատմական գրառումը և Աստծու գործի նախորդ երկու փուլի վկայությունը, այն չի տալիս Աստծու գործի նպատակի մասին որևէ պատկերացում։ Բոլոր նրանք, ովքեր կարդացել են Աստվածաշունչը, գիտեն, որ այն փաստագրում է Աստծու գործի երկու փուլն Օրենքի և Շնորհքի դարաշրջաններում։ Հին Կտակարանը գրի է առնում Իսրայելի պատմությունը և այն, թե ինչպես է Եհովան գործել արարչագործության ժամանակներից մինչև Օրենքի դարաշրջանի ավարտը։ Նոր Կտակարանը գրառում է երկրի վրա Հիսուսի գործը, որը Չորս Ավետարանում է, ինչպես նաև՝ Պողոսի գործը. մի՞թե սրանք պատմական գրառումներ չեն։ Անցյալում կատարվածն այսօր վերհիշելը դրանք դարձնում է պատմություն, և որքան էլ դրանք ճշմարիտ կամ իրական լինեն, միևնույն է, պատմություն են: Պատմությունը չի կարող անդրադառնալ ներկային, քանզի Աստված ետ չի նայում պատմությանը։ Եվ այսպես, եթե միայն հասկանում ես Աստվածաշունչը և ոչինչ չես հասկանում այն գործից, որն Աստված մտադիր է անել այսօր, և եթե հավատում ես Աստծուն, բայց չես փնտրում Սուրբ Հոգու գործը, ապա չես հասկանում, թե ինչ է նշանակում Աստծուն որոնելը ։ Եթե սերտում ես Աստվածաշունչը՝ Իսրայելի պատմությունն ուսումնասիրելու, բոլոր երկինքների ու երկրի Աստծու արարչագործության պատմությունը հետազոտելու համար, ապա չես հավատում Աստծուն։ Բայց այսօր, քանզի հավատում ես Աստծուն, և ձգտում ես կյանքին, Աստծու ճանաչողությանը և չես ձգտում մեռած բառերին ու վարդապետություններին կամ պատմության ըմբռնմանը, պետք է փնտրես Աստծու ներկայիս մտադրությունները և Սուրբ Հոգու գործի ուղղությունը։ Եթե հնագետ լինեիր, կարող էիր կարդալ Աստվածաշունչը, բայց այդպիսին չես՝ Աստծուն հավատացողներից մեկն ես: Լավագույնն այն կլինի, որ փնտրես Նրա ներկայիս մտադրությունները։ Աստվածաշունչը կարդալով՝ առավելագույնը մի փոքր կհասկանաս Իսրայելի պատմությունը, կիմանաս Աբրահամի, Դավթի և Մովսեսի կյանքի մասին, կպարզես, թե ինչպես էին նրանք երկյուղում Եհովայից, ինչպես էր Նա այրում Իրեն հակառակվողներին խոսում այդ դարաշրջանի մարդկանց հետ։ Այդպես կիմանաս միայն անցյալում Աստծու կատարած գործի մասին։ Աստվածաշնչի գրառումները վերաբերում են նրան, թե ինչպես էր Եհովայի առաջնորդության ներքո այն ժամանակվա Իսրայելի ժողովուրդը երկյուղում Նրանից և ապրում։ Քանզի իսրայելացիներն Աստծու ընտրյալ ժողովուրդն էին, Հին Կտակարանում կարող ես տեսնել Իսրայելի ողջ ժողովրդի հավատարմությունը Եհովային, թե ինչպես էր Նա խնամում և օրհնում բոլոր նրանց, ովքեր հնազանդվում էին Իրեն: Նաև կիմանաս, որ երբ Աստված գործում էր Իսրայելում, Նա ողորմած և գթասիրտ էր, բայց նաև ուներ կրակի լափող բոցեր, և որ բոլոր իսրայելացիները՝ խոնարհներից մինչև հզորները, երկյուղում էին Եհովայից, և ուստի Նա օրհնում էր ողջ ազգին ։ Այսպիսին է Իսրայելի պատմությունը՝ գրված Հին Կտակարանում։

Աստվածաշունչն Իսրայելում Աստծու գործի պատմական արձանագրումն է և փաստագրում է հնագույն մարգարեների պայծառատեսության մեծ մասը, ինչպես նաև Եհովայի խոսքերից մի քանիսը՝ կապվածայն ժամանակվա Իր գործի հետ։ Ուստի, մարդիկ բոլորն այս գրքին վերաբերվում են որպես սուրբ գրքի (քանզի Աստված սուրբ է և մեծ)։ Իհարկե, այս ամենն Աստծու հանդեպ նրանց սրտի երկյուղի և պաշտամունքի արդյունքն է։ Մարդիկ այս գիրքն այդպես են կոչում միայն այն պատճառով, որ արարածներն իրենց Արարչի հանդեպ այդքան երկյուղած և պաշտող են: Կան նույնիսկ այնպիսիք, ովքեր այս գիրքն անվանում են երկնային գիրք։ Իրականում, այն պարզապես մարդու կատարած գրառում է։ Եհովայի այն անձամբ չի անվանակոչել, ոչ էլ Նա անձամբ է առաջնորդել դրա ստեղծումը։ Այլ կերպ ասած՝ այս գրքի հեղինակն Աստված չէ, այլ մարդը։ «Սուրբ Աստվածաշունչ»-ը միայն հարգալից վերնագիր է, որը մարդն է տվել դրան։ Եհովան և Հիսուս չեն որոշել այս վերնագիրը՝ միմյանց միջև քննարկումից հետո: Այն ոչ այլ ինչ է, քան մարդկային գաղափար։ Քանզի այս գիրքը չի գրել Եհովան, առավել ևս՝ Հիսուս։ Փոխարենը, դրանք բազմաթիվ հնագույն մարգարեների, առաքյալների և տեսանողների պատմություններն են, որոնք հետագա սերունդները ժողովել են հնագույն գրվածքների մի գրքի մեջ: Այն մարդկանց հատկապես սուրբ է թվում, մի գիրք, որը նրանց համոզմամբ՝ պարունակում է բազմաթիվ անըմբռնելի և խոր խորհուրդներ, որոնք սպասում են ապագա սերունդների կողմից բացահայտվելուն։ Մարդիկ առավել ևս հակված են հավատալու, որ այս գիրքը երկնային գիրք է։ Չորս Ավետարանի և Հայտնության Գրքի ավելացմամբ՝ մարդկանց վերաբերմունքը դրա նկատմամբ սկսեց առանձնահատուկ կերպով տարբերվել ցանկացած այլ գրքից, և ուստի ոչ ոք չի համարձակվում զննել այս «երկնային գիրքը», որովհետև այն չափազանց «սրբազան» է։

Ինչո՞ւ են մարդիկ կարողանում գտնել այն ուղին, որը պետք է կիրարկեն, երբ կարդում են Աստվածաշունչը։ Ինչո՞ւ են նրանք կարողանում ձեռք բերել շատ բան, որն անհասկանալի է եղել իրենց համար։ Այսօր Ես այսպես եմ զննում Աստվածաշունչը, և դա չի նշանակում, որ Ես գարշում եմ դրանից կամ ժխտում դրա արժեքը՝ որպես հղում։ Ես բացատրում և պարզաբանում եմ քեզ Աստվածաշնչի բնորոշ արժեքն ու ծագումը, որպեսզի մշտապես չմնաս խավարի մեջ։ Սա այն պատճառով է, որ մարդիկ այնքան շատ տեսակետներ ունեն Աստվածաշնչի մասին, և դրանց մեծ մասը սխալ է: Աստվածաշունչն այդպես կարդալը ոչ միայն խանգարում է նրանց ձեռք բերելու այն, ինչ պետք է, այլև, ինչն ավելի կարևոր է, խոչընդոտում է այն գործին, որը Ես մտադիր եմ անել, ահռելիորեն խաթարում է ապագայի գործը և միայն թերություններ ունի, այլ ոչ առավելություններ։ Ուստի, այն, ինչ քեզ խնդրում եմ հասկանալ, պարզապես Աստվածաշնչի էությունն է և Աստվածաշնչի իրական պատմությունը։ Ես չեմ խնդրում չկարդալ Աստվածաշունչը կամ այստեղ-այնտեղ հռչակես, թե այն զուրկ է արժեքից, այլ որ ունենաս ճիշտ գիտելիք և տեսակետ Աստվածաշնչի մասին։ Մի՛ եղիր չափազանց միակողմանի։ Թեև Աստվածաշունչը պատմական գիրք է, որը գրել է մարդը, այն նաև փաստագրում է բազմաթիվ սկզբունքներ, որոնցով հնագույն սրբերն ու մարգարեները ծառայում էին Աստծուն, ինչպես նաև ներկայացնում է վերջերս ապրած առաքյալների փորձառություններն Աստծուն ծառայելիս: Այդ ամենն այդ մարդկանց իրական ներըմբռնումն ու ճանաչողությունն է եղել և կարող է որպես հղում ծառայել այս դարաշրջանի մարդկանց համար՝ ճշմարիտ ճանապարհին ձգտելիս։ Ուստի, կարդալով Աստվածաշունչը՝ մարդիկ կարող են նաև ձեռք բերել կյանքի բազմաթիվ ճանապարհներ, որոնք անհնար է գտնել այլ գրքերում։ Այս ճանապարհներն անցյալ դարաշրջանների մարգարեների և առաքյալների փորձառաբար ապրած՝ Սուրբ Հոգու գործի կյանքի ճանապարհներն են: Շատ խոսքեր թանկարժեք են և կարող են ապահովել այն, ինչի կարիքը մարդն ունի։ Ուստի, բոլոր մարդիկ սիրում են կարդալ Աստվածաշունչը։ Քանզի Աստվածաշնչում այդքան շատ թաքնված բան կա, մարդկանց տեսակետները դրանց նկատմամբ նման չեն մեծ հոգևոր գործիչների որևէ գրվածքի վերաբերյալ ունեցած տեսակետին։ Աստվածաշունչը հին և նոր դարաշրջաններում Եհովային և Հիսուսին ծառայած մարդկանց փորձառությունների և ճանաչողության արձանագրումն ու հավաքածուն է, և հետագա սերունդները կարողացել են դրանից ստանալ բազմաթիվ լուսավորումներ և կիրարկման ճանապարհներ։ Պատճառը, թե ինչու է Աստվածաշունչն ավելի բարձր, քան ցանկացած մեծ հոգևոր գործչի գրվածքները, այն է, որ դրանք բոլորը վերցված են Աստվածաշնչից, և նրանց բոլոր փորձառությունները բխում են են Աստվածաշնչից և դրա մեկնություններն են։ Եվ այսպես, թեև մարդիկ կարող են ապահովում ձեռք բերել որևէ մեծ հոգևոր գործչի գրքերից, նրանք, միևնույն է, երկրպագում են Աստվածաշնչին, քանզի այն նրանց այնքա՜ն բարձր և խորն է թվում։ Թեպետ Աստվածաշունչը միավորում է կյանքի խոսքերի որոշ գրքեր, ինչպիսիք են Պողոսի և Պետրոսի թղթերը, և թեև մարդիկ կարող են ապահովվել և աջակցություն ստանալ այս գրքերից, դրանք, միևնույն է, հնացած են, պատկանում են հին դարաշրջանին, և որքան էլ լավը լինեն, համապատասխանում են միայն մեկ ժամանակաշրջանին և հավերժական չեն։ Աստծու գործը միշտ զարգանում է և այն չի կարող պարզապես կանգ առնել Պողոսի և Պետրոսի ժամանակներում. այսինքն՝ այն չի կարող միշտ մնալ Շնորհքի դարաշրջանում, որում Հիսուսը խաչվեց։ Ուստի, այս գրքերը կիրառելի են միայն Շնորհքի դարաշրջանի համար, ոչ թե վերջին օրերի Թագավորության դարաշրջանի համար։ Դրանք կարող են ապահովել միայն Շնորհքի դարաշրջանի հավատացյալներին, ոչ թե Թագավորության դարաշրջանի սրբերին, և որքան էլ լավը լինեն, դրանք, միևնույն է, հնացած են։ Նույնը կարելի է ասել նաև Եհովայի արարչագործության գործի կամ Իսրայելում Նրա գործի մասին. որքան էլ մեծ լիներ այս գործը, այն, միևնույն է, կհնանար, և, միևնույն է, կգար ժամանակը, երբ այն կսպառվեր։ Աստծու գործը նույնպես նույնն է: Որքան էլ մեծ լինի այն, կգա ժամանակ, երբ կավարտվի: Այն չի կարող միշտ մնալ արարչագործության, ոչ էլ խաչելության գործի մեջ։ Որքան էլ խաչելության գործը համոզիչ լիներ, որքան էլ այն արդյունավետ լիներ Սատանային պարտության մատնելու հարցում, գործն, ի վերջո, գործ է, իսկ դարաշրջաններն, ի վերջո՝ դարաշրջաններ: Գործը չի կարող մնալ միևնույն հիմքի վրա, ոչ էլ ժամանակները կարող են երբեք չփոխվել, քանզի եղել է արարչագործությունը, և պետք է լինեն վերջին օրերը։ Դա անխուսափելի է։ Ուստի, այսօր Նոր Կտակարանի կյանքի խոսքերը՝ առաքյալների թղթերը և Չորս Ավետարանը, դարձել են պատմության գրքեր, դրանք դարձել են հին տարեգրքեր: Ինչպե՞ս կարող էին հին տարեգրքերը մարդկանց տանել դեպի նոր դարաշրջան։ Որքան էլ այդ տարեգրքերն ի վիճակի լինեն մարդկանց ապահովելու կյանքով, որքան էլ ի վիճակի լինեն մարդկանց տանելու դեպի խաչը, մի՞թե դրանք հնացած չեն։ Մի՞թե դրանք զուրկ չեն արժեքից։ Ուստի, ասում եմ, չպետք է կուրորեն հավատաս այդ տարեգրքերին։ Դրանք չափազանց հին են, չեն կարող քեզ տանել դեպի նոր գործ, այլ կարող են միայն բեռ լինել քեզ համար։ Դրանք ոչ միայն չեն կարող քեզ տանել դեպի նոր գործ և նոր մուտք, այլև տանում են քեզ հին կրոնական եկեղեցիներ: Եթե այդպես լիներ, մի՞թե հետընթաց չէիր ապրի Աստծու հանդեպ հավատիդ մեջ։

Այն, ինչ փաստագրել է Աստվածաշունչը, Աստծու գործն է Իսրայելում, ինչպես նաև այն, ինչ արել է Իսրայելի ընտրյալ ժողովուրդը։ Չնայած եղել է այն մասերի որոշակի ընտրություն, որոնք պետք է ներառվեին կամ դուրս մնային, ու թեև Սուրբ Հոգին հավանություն չի տվել դրան, Նա չի մեղադրել ոչ ոքի։ Աստվածաշունչը զուտ Իսրայելի պատմությունն է, որը նաև Աստծու գործի պատմությունն է։ Այնտեղ գրառված բոլոր մարդիկ, իրադարձությունները և բաներն իրական էին, և դրանց հետ կապված ոչինչ խորհրդանշական իմաստ չուներ՝ բացի, իհարկե, Եսայու, Դանիելի և ուրիշների մարգարեություններից կամ Հովհաննեսի հայտնությունից։ Այն ժամանակվա Իսրայելի ժողովուրդը գիտակ էր և կիրթ, և նրանց հնագույն գիտելիքն ու մշակույթը բավականին զարգացած էին: Ուստի այն, ինչ նրանք գրում էին, ավելի բարձր մակարդակ ուներ, քան այն, ինչ գրում են այսօրվա մարդիկ։ Արդյունքում, այն, որ նրանք կարող էին գրել այս գրքերը, չպետք է զարմանք առաջացնի, քանզի Աստված այնքա՜ն շատ գործ էր կատարել նրանց մեջ, և նրանք այնքա՜ն շատ բան էին տեսել։ Դավիթն իր սեփական աչքերով է տեսել Աստծու գործերը, նա անձամբ է փորձառաբար ապրել դրանք և տեսել բազմաթիվ նշաններ ու հրաշքներ, և ուստի նա գրել է բոլոր այդ սաղմոսները՝ ի գովաբանություն Տիրոջ գործերի։ Նրանք ի վիճակի են եղել գրելու այս գրքերը որոշակի հանգամանքներում, այլ ոչ թե որովհետև բացառիկ տաղանդ ունեին։ Նրանք գովաբանում էին Եհովային, որովհետև տեսել էին Նրան։ Եթե Աստծուց ոչինչ չեք տեսել և տեղյակ չեք Նրա գոյության մասին, ինչպե՞ս կարող եք գովաբանել Նրան։ Եթե չեք տեսել Եհովային, ապա չեք իմանա՝ ինչ է Նրան գովաբանելը, ոչ էլ Նրան երկրպագելը, առավել ևս ի վիճակի չեք լինի գրելու երգեր, որոնք փառաբանում են Նրան, և նույնիսկ եթե ձեզ խնդրեին հորինել Եհովայի որոշ գործեր, ի վիճակի չէիք լինի դա անելու։ Այն, որ այսօր կարող եք գովաբանել և սիրել Աստծուն, նաև այն պատճառով է, որ տեսել եք Նրան և նաև ճաշակել եք Նրա գործը: Եթե ավելի արժանի դառնաք, մի՞թե նույնպես ի վիճակի չեք լինի Դավթի նման գրելու Աստծուն գովաբանող շարականներ։

Չի՛ կարելի հասկանալ Աստվածաշունչը, հասկանալ պատմությունը, բայց չհասկանալ, թե ինչ է անում Սուրբ Հոգին այսօր։ Շատ լավ ես ուսումնասիրել պատմությունը, հիանալի աշխատանք ես կատարել, բայց ոչինչ չես հասկանում Սուրբ Հոգու այսօրվա արած գործից։ Մի՞թե դա հիմարություն չէ։ Ուրիշ մարդիկ հարցնում են քեզ. «Ի՞նչ է անում Աստված այսօր։ Ինչի՞ մեջ պետք է ներգրավվես այսօր։ Ինչպե՞ս է ընթանում կյանքի ձգտումդ։ Հասկանո՞ւմ ես Աստծու մտադրությունները»։ Պատասխան չես ունենա նրանց հարցերին. ուրեմն ի՞նչ գիտես։ Կասես. «Ես միայն տեղյակ եմ, որ պետք է ապստամբեմ մսեղիի դեմ և ճանաչեմ ինքս ինձ»։ Եվ եթե նրանք հետո հարցնեն. «Էլ ինչի՞ց ես տեղյակ», կասես, որ նաև գիտես հնազանդվել Աստծու բոլոր կարգավորումներին, և որ մի փոքր հասկանում ես Աստվածաշնչի պատմությունը, և վերջ։ Մի՞թե դա այն ամենն է, ինչ ձեռք ես բերել Աստծուն հավատալու այս բոլոր տարիներին։ Եթե դա այն ամենն է, ինչ հասկանում ես, ապա այնքա~ն շատ բան է պակասում քեզ։ Ուստի, ձեր ներկայիս հասակը հիմնովին անկարող է հասնելու նրան, ինչ Ես պահանջում եմ ձեզանից, և ճշմարտությունները, որոնք հասկանում եք, չափազանց աղքատիկ են, ինչպես և զանազանելու ձեր կարողությունները: Դա նշանակում է, որ ձեր հավատը չափազանց մակերեսային է։ Դուք պետք է զինված լինեք ավելի շատ ճշմարտություններով, ձեզ ավելի շատ ճանաչողություն է պետք, պետք է ավելին տեսնեք, և միայն այդ ժամանակ ի վիճակի կլինեք համատարած քարոզելու ավետարանը, քանզի սա է այն, ինչին պարտավոր եք հասնել։