Հավատքի մեջ մարդ պետք է կենտրոնանա իրականության վրա. կրոնական ծեսերով զբաղվելը հավատք չէ

Քանի՞ կրոնական կիրարկումներ ես դու պահպանում։ Քանի՞ անգամ ես հակառակվել Աստծու խոսքին և գնացել քո սեփական ճանապարհով։ Քանի՞ անգամ ես գործնականում կիրարկել Աստծու խոսքը՝ իսկապես հաշվի առնելով Նրա հոգսը և ձգտել ես բավարարել Նրա մտադրությունները։ Դու պետք է հասկանաս Աստծու խոսքը և համապատասխանաբար կիրարկես այն։ Սկզբունքային եղիր քո բոլոր գործողություններում և արարքներում, բայց սա չի նշանակում պահել կանոնները կամ դժկամությամբ ինչ-որ բան անել միայն ցուցադրելու համար՝ փոխարենը, դա նշանակում է կիրարկել ճշմարտությունը և ապրել Աստծու խոսքի համաձայն։ Միայն այսպիսի կիրարկումն է գոհացնում Աստծուն։ Այն ամենը, ինչ հաճելի է Աստծուն, կանոն չէ, այլ ճշմարտության գործնական կիրարկում։ Որոշ մարդիկ հակված են իրենց վրա ուշադրություն գրավելուն։ Իրենց եղբայրների ու քույրերի ներկայությամբ նրանք գուցե ասեն, որ պարտական են Աստծուն, բայց նրանց թիկունքում չեն կիրարկում ճշմարտությունը և գործում են միանգամայն այլ կերպ։ Մի՞թե սրանք կրոնական փարիսեցիներ չեն։ Աստծուն իսկապես սիրող և ճշմարտությանը տիրապետող մարդը նա է, ով հավատարիմ է Աստծուն, բայց արտաքուստ ցույց չի տալիս դա։ Այդպիսի մարդը պատրաստակամ է կիրարկելու ճշմարտությունը, երբ իրավիճակներ են առաջանում, և չի խոսում կամ գործում իր խղճին հակառակ։ Այս տեսակի մարդն իմաստություն է դրսևորում, երբ հարցեր են ծագում, և սկզբունքային է իր արարքներում՝ անկախ հանգամանքներից։ Այսպիսի մարդը կարող է ճշմարիտ ծառայություն մատուցել։ Կան ոմանք, ովքեր հաճախ լոկ խոսում են Աստծուն իրենց պարտական լինելու մասին. նրանք իրենց օրերն անցկացնում են հոգսից կնճռոտված ճակատով՝ կեղծ կեցվածք ընդունելով և խղճալի ձևանալով։ Որքա՛ն զզվելի է։ Եթե հարցնեիր նրանց. «Կարո՞ղ ես պատմել ինձ, թե ինչով ես պարտական Աստծուն», ապա նրանք կպապանձվեին։ Եթե հավատարիմ ես Աստծուն, ապա արտաքուստ մի՛ խոսիր այդ մասին, դրա փոխարեն՝ ցույց տուր Աստծու հանդեպ քո սերն իրական կիրարկման միջոցով և ճշմարիտ սրտով աղոթիր Նրան։ Նրանք, ովքեր միայն խոսքով և ձևականորեն են վերաբերվում Աստծուն, բոլորը կեղծավորներ են։ Ոմանք ամեն անգամ աղոթելիս խոսում են Աստծուն պարտական լինելու մասին և ամեն անգամ աղոթելիս սկսում են լաց լինել, նույնիսկ առանց Սուրբ Հոգու ազդեցության։ Այսպիսի մարդիկ համակված են կրոնական ծեսերով ու պատկերացումներով. նրանք ապրում են դրանցով՝ միշտ հավատալով, թե այդ արարքները հաճելի են Աստծուն, և որ Նա բարեհաճ է մակերեսային բարեպաշտության կամ վշտալի արցունքների հանդեպ։ Ի՞նչ օգուտ կարող է լինել նման անհեթեթ մարդկանցից։ Ոմանք, խոնարհություն ցուցադրելու համար, ձևացնում են, թե բարեհամբույր են, երբ խոսում են ուրիշների ներկայությամբ։ Ոմանք միտումնավոր ստրկամիտ են լինում մարդկանց մոտ՝ իրենց դրսևորելով անզոր գառների պես։ Մի՞թե սա արքայության մարդկանց վայել պահվածք է։ Արքայության մարդիկ պետք է լինեն կենսուրախ ու ազատ, անմեղ ու բաց, ազնիվ ու սիրելի և ապրեն ազատության վիճակում։ Նրանք պետք է ունենան ազնվություն և արժանապատվություն ու կարողանան հաստատուն մնալ վկայության մեջ՝ ուր էլ որ գնան. նման մարդիկ սիրելի են և՛ Աստծու, և՛ մարդու կողմից։ Հավատքի մեջ նորեկները չափազանց շատ արտաքին կիրարկումներ ունեն. նրանք նախ պետք է անցնեն կոփման ու փոփոխության ժամանակաշրջանով։ Մարդիկ, ովքեր հոգու խորքում հավատ ունեն առ Աստված, արտաքուստ չեն տարբերվում ուրիշներից, բայց նրանց գործողություններն ու արարքները գովելի են։ Միայն նման մարդիկ են համարվում Աստծու խոսքը կյանքով արտահայտողներ։ Եթե ամեն օր ավետարան ես քարոզում տարբեր մարդկանց՝ ջանալով նրանց փրկության բերել, սակայն ի վերջո դեռևս ապրում ես կանոններով ու վարդապետություններով, ապա չես կարող փառք բերել Աստծուն։ Նման մարդիկ կրոնական գործիչներ են, ինչպես նաև կեղծավորներ։ Երբ այդ կրոնական մարդիկ հավաքվում են, գուցե հարցնեն. «Քո՛ւյր, ինչպե՞ս ես եղել այս օրերին»։ Նա գուցե պատասխանի. «Զգում եմ, որ պարտական եմ Աստծուն, և որ անկարող եմ գոհացնել Նրա մտադրությունները»։ Մեկ ուրիշը գուցե ասի. «Ես նույնպես ինձ պարտական եմ զգում Աստծուն և անկարող եմ գոհացնել Նրան»։ Միայն այս մի քանի նախադասություններն ու բառերն արտահայտում են նրանց ներսում եղած պիղծ բաները. նման խոսքերն ամենագարշելին են ու ծայրաստիճան զզվելի։ Նման մարդկանց էությունը հակադրվում է Աստծուն։ Նրանք, ովքեր կենտրոնանում են իրականության վրա, ասում են այն ամենը, ինչ իրենց մտքում է, և դա անում են բաց սրտով։ Նրանք չեն զբաղվում կեղծ ձևականություններով և դատարկ քաղաքավարությամբ, այլ միշտ ուղղախոս են և չեն հետևում աշխարհիկ ձևական կանոններին։ Որոշ մարդիկ այնքան են տարված արտաքին ցուցադրություններով, որ կորցնում են ողջամտությունը։ Երբ ինչ-որ մեկը երգում է, նրանք սկսում են պարել՝ անգամ չգիտակցելով, որ իրենց կաթսաներում բրինձն արդեն այրվել է։ Նման մարդիկ բարեպաշտ կամ պատվարժան չեն, և նրանք չափազանց թեթևամիտ են։ Այս բոլոր բաներն իրականության պակասի դրսևորումներ են։ Երբ որոշ մարդիկ հաղորդակցվում են հոգևոր կյանքի հարցերի շուրջ, նույնիսկ եթե չեն խոսում Աստծուն պարտական լինելու մասին, իրենց հոգու խորքում Նրա հանդեպ ճշմարիտ սեր են պահպանում։ Աստծուն պարտական լինելու քո զգացումը ոչ մի կապ չունի այլ մարդկանց հետ. դու պարտական ես Աստծուն, ոչ թե մարդկությանը։ Ի՞նչ օգուտ կա այդ մասին ուրիշների հետ խոսելուց։ Դու պետք է կարևորություն տաս իրականության մեջ մտնելուն, այլ ոչ թե որևէ արտաքին եռանդին կամ ցուցադրությանը։ Ո՞րն է մարդկանց արտաքին լավ վարքագիծը։ Այն ներկայացնում է մսեղին․ անգամ լավագույն արտաքին կիրարկումները չեն ներկայացնում կյանքը, և դրանք կարող են ցույց տալ միայն քո սեփական անհատական խառնվածքը։ Մարդկության արտաքին կիրարկումները չեն կարող գոհացնել Աստծու մտադրությունները։ Դու անընդհատ խոսում ես Աստծուն պարտական լինելու մասին, սակայն չես կարողանում ապահովել ուրիշների կյանքը կամ խթանել նրանց աստվածասեր սրտերը։ Հավատո՞ւմ ես, որ քո այդ արարքները կգոհացնեն Աստծուն։ Դու զգում ես, որ քո վարվելաձևն Աստծու մտադրությունն է և, որ քո արարքները հոգևոր են, բայց իրականում դրանք բոլորն անհեթեթ են։ Դու հավատում ես, որ այն, ինչ հաճելի է քեզ, և այն, ինչ պատրաստակամ ես անել, ճիշտ այն բաներն են, որոնք ուրախացնում են Աստծուն։ Կարո՞ղ են քո նախասիրությունները ներկայացնել Աստծուն։ Կարո՞ղ է մարդու անձը ներկայացնել Աստծուն։ Այն, ինչ հաճելի է քեզ, ճիշտ այն է, ինչից Աստված զզվում է, և քո սովորություններն այն են, ինչն Աստված արհամարհանքով մերժում է։ Եթե պարտական ես զգում, ապա գնա և աղոթիր Աստծուն. կարիք չկա այդ մասին խոսելու ուրիշների հետ։ Եթե չես աղոթում Աստծուն և դրա փոխարեն անընդհատ ուշադրություն ես գրավում քեզ վրա ուրիշների ներկայությամբ, կարո՞ղ է արդյոք սա գոհացնել Աստծու մտադրությունները։ Եթե քո արարքները միշտ միայն արտաքուստ են գոյություն ունենում, ապա դա նշանակում է, որ դու ծայրաստիճան սնափառ ես։ Ինչպիսի՞ մարդիկ են նրանք, ովքեր միայն մակերեսային լավ վարքագիծ ունեն և հեռու են իրականությունից։ Նման մարդիկ պարզապես կեղծավոր փարիսեցիներ ու կրոնական գործիչներ են։ Եթե դուք դեն չնետեք ձեր արտաքին կիրարկումները և անկարող լինեք փոփոխություններ անել, ապա ձեր մեջ կեղծավորության տարրերն է՛լ ավելի կաճեն։ Որքան մեծ լինեն կեղծավորության ձեր տարրերը, այնքան ավելի շատ հհակառակություն կլինի Աստծու հանդեպ։ Ի վերջո, նման մարդիկ անշուշտ կվերացվեն։