Միայն Աստծուն ճանաչողները կարող են վկայել Աստծու մասին

Աստծուն հավատալը և Աստծուն ճանաչելը լիովին բնական և արդարացված են, և այսօր՝ այն դարաշրջանում, երբ մարմնացյալ Աստված անձամբ կատարում է Իր գործը, հատկապես բարենպաստ ժամանակ է Աստծուն ճանաչելու համար: Աստծուն գոհացնելուն կարելի է հասնել՝ հիմնվելով Նրա մտադրությունները հասկանալու վրա։ Եվ Աստծու մտադրությունները հասկանալու համար անհրաժեշտ է որոշակի գիտելիք ունենալ Աստծու մասին: Աստծու մասին այս գիտելիքն այն տեսիլքն է, որ պետք է ունենա Աստծուն հավատացողը. սա է մարդու հավատքի հիմքն Աստծու հանդեպ: Այս գիտելիքի բացակայության դեպքում մարդու հավատն Աստծու հանդեպ կմնար անորոշ վիճակում՝ դատարկ տեսության մեջ: Թեև նման մարդիկ վճռում են հետևել Աստծուն, նրանք ոչինչ չեն շահի։ Այս հոսքում ոչինչ չշահողները պիտի վերացվեն, քանի որ նրանք բոլորը ձրիակերներ են։ Աստծու գործի որ փուլն էլ որ փորձառաբար ապրես, քեզ պետք է ուղեկցի հզոր տեսիլքը։ Հակառակ դեպքում քեզ համար դժվար կլինի ընդունել նոր գործի յուրաքանչյուր փուլ, որովհետև Աստծու նոր գործը դուրս է մարդու պատկերացնելու կարողությունից ու նրա ըմբռնման սահմաններից։ Ուստի, առանց մարդու մասին հոգ տանող հովվի, առանց մեկի, ով տեսիլքների մասին հաղորդակցություն կունենա մարդու հետ, մարդն անկարող է ընդունելու այս նոր գործը։ Եթե մարդը չի կարող հասկանալ տեսիլքները, ապա նա չի կարող հասկանալ Աստծու նոր գործը, և եթե մարդը չի կարող հնազանդվել Աստծու նոր գործին, ապա նա չի կարող ընկալել Աստծու մտադրությունները, և նրա գիտելիքն Աստծու մասին արժեք չի ունենա։ Մարդը պետք է նախ ճանաչի Աստծու խոսքը, նախքան այն կիրառելը. այսինքն՝ նա պետք է հասկանա Աստծու մտադրությունները։ Միայն այսկերպ Աստծու խոսքը կարող է ճիշտ և Աստծու մտադրություններին համապատասխան կիրարկվել։ Սա այն է, որ բոլոր ճշմարտություն փնտրողները պետք է ունենան, և նաև այն գործընթացն է, որով պետք է անցնի Աստծուն ճանաչել փորձող յուրաքանչյուր մարդ։ Աստծու խոսքը ճանաչելու գործընթացն Աստծուն և Աստծու գործը ճանաչելու ընթացքն է։ Ուստի, տեսիլքները ճանաչելը միայն մարմնացյալ Աստծու մարդկությունը ճանաչելը չէ, այլ ներառում է Աստծու խոսքն ու գործը ճանաչելը։ Աստծու խոսքից մարդիկ հասկանում են Աստծու մտադրությունները, իսկ Աստծու գործից ճանաչում են Նրա բնավորությունն ու այն, թե ով է Աստված։ Աստծուն հավատալն Աստծուն ճանաչելու առաջին քայլն է։ Այդ սկզբնական հավատքից դեպի առավել խորին հավատք տանող ուղին հենց Աստծուն ճանաչելու և Նրա գործերին հաղորդակից դառնալու ընթացքն է։ Եթե դու միայն Աստծուն հավատում ես պարզապես հավատալու և ոչ թե Նրան ճանաչելու համար, ապա քո հավատքի մեջ իրականություն չկա, և քո հավատը չի կարող մաքրվել․ այս մասին կասկած չկա։ Եթե մարդն Աստծու գործը փորձառաբար ապրելու ընթացքում աստիճանաբար ճանաչի Աստծուն, ապա նրա բնավորությունն էլ աստիճանաբար կփոխվի, և նրա հավատը կդառնա առավել ճշմարիտ։ Այսպիսով, երբ մարդը հաջողության է հասնում Աստծուն հավատալու մեջ, նա լիովին հաղորդակից է դառնում Աստծուն։ Աստծու՝ երկրորդ անգամ մարմնավորվելու և անձամբ Իր գործը կատարելու այդ ծայրահեղ զոհողության Իր սրտի արյունն այդչափ ներդնելու պատճառն այն էր, որ մարդն ի վիճակի լիներ Իրեն ճանաչելու և Իրեն տեսնելու։ Աստծուն ճանաչելն^[ա] Աստծու գործի ավարտին հասնելու վերջնարդյունքն է, այն վերջին պահանջն է, որն Աստված դնում է մարդու առաջ։ Նա դա անում է Իր վերջնական վկայության համար՝ կատարելով այս գործը, որպեսզի մարդը վերջապես ու ամբողջապես դառնա դեպի Իրեն։ Մարդը կարող է Աստծուն միայն ճանաչելով սիրել, և Աստծուն սիրելու համար նա պետք է ճանաչի Նրան։ Որքան էլ նա փնտրի, կամ ինչի հույս էլ որ ունենա ձեռք բերել իր որոնումներով, նա պարտադիր պետք է հասնի Աստծու ճանաչողությանը։ Միայն այս ձևով մարդը կարող է գոհացնել Աստծու սիրտը։ Միայն Աստծուն ճանաչելով կարող է մարդն ունենալ ճշմարիտ հավատք Աստծու հանդեպ, և միայն Աստծուն ճանաչելով կարող է նա իսկապես վախենալ ու հնազանդվել Աստծուն։ Ով չի ճանաչում Աստծուն, նա երբեք չի հասնի ճշմարիտ հնազանդության ու աստվածավախության։ Աստծուն ճանաչելը ներառում է Նրա խառնվածքը ճանաչելը, Նրա մտադրություններն ըմբռնելը և հասկանալը՝ ով է Նա։ Սակայն, Աստծու ճանաչողության ո՛ր կողմն էլ մարդն ընթանա, այն պահանջում է անձնվեր հանձնառություն և հնազանդվելու վճռականություն, առանց որոնց ոչ ոք չի կարող հետևել Նրան մինչև վերջ։ Աստծու գործը չափազանց անհամապատասխան է մարդու պատկերացումներին: Աստծու բնավորությունն ու այն, թե ով է Աստված, չափազանց դժվար է մարդու համար ճանաչել, և ամեն մի խոսք ու գործ, որ Աստված անում է, չափազանց անհասկանալի է մարդու համար։ Եթե մարդը ցանկանում է հետևել Աստծուն, բայց չի ցանկանում հնազանդվել Նրան, ապա նա ոչինչ չի շահի։ Աշխարհի արարչագործությունից մինչ այսօր Աստված կատարել է բազմաթիվ գործեր, որոնք անհասկանալի են մարդու համար և որոնք դժվար է հաշտեցնել մարդկային պատկերացումների հետ։ Բայց Նա երբեք չի դադարեցրել Իր աշխատանքը՝ հաշվի առնելով մարդու չափազանց շատ դժվարությունները. ընդհակառակը, Նա շարունակել է աշխատել ու խոսել, և չնայած բազմաթիվ «ռազմիկներ» ընկել են ճամփի եզրին, Նա դեռ կատարում է Իր գործը և շարունակում է առանց ընդհատումների ընտրել մարդկանց մի խումբը մյուսի հետևից, ովքեր պատրաստ են ենթարկվել Նրա նոր գործին: Նա չի ողորմում այս ընկած «ռազմիկներին» և փոխարենը բարձր է գնահատում Իր նոր գործն ու խոսքերն ընդունողներին։ Բայց ի՞նչ նպատակով է Նա գործում այս կերպ՝ քայլ առ քայլ։ Ինչո՞ւ է Նա միշտ վերացնում որոշ մարդկանց և ընտրում մյուսներին: Ինչո՞ւ է Նա միշտ կիրառում նման մեթոդ: Նրա գործի նպատակն է թույլ տալ մարդուն ճանաչել Իրեն և այդպիսով ձեռք բերվել Իր կողմից: Նրա գործի սկզբունքն է աշխատել նրանց վրա, ովքեր կարող են ենթարկվել Իր այսօր կատարած գործին, և ոչ թե աշխատել նրանց վրա, ովքեր ենթարկվում են Իր անցյալում կատարած գործին՝ միաժամանակ դեմ լինելով Իր այսօր կատարած գործին: Ահա թե ինչու է Նա վերացնում այդքան շատ մարդկանց:

Աստծուն ճանաչելու դասն արդյունքներ չի կարող տալ մեկ կամ երկու օրում․ մարդը պետք է փորձառություններ ձեռք բերի, տառապանքներ կրի և հասնի ճշմարիտ հնազանդության։ Նախ և առաջ սկսե՛ք Աստծու գործից և խոսքերից։ Անհրաժեշտ է, որ դու հասկանաս, թե ինչ է ներառվում Աստծու ճանաչման մեջ, ինչպես կարելի է հասնել այդ ճանաչմանը և ինչպես տեսնել Աստծուն քո փորձառությունների մեջ։ Սա պետք է անի յուրաքանչյուր ոք, որ դեռ պիտի ճանաչի Աստծուն։ Ոչ ոք չի կարող միանգամից ըմբռնել Աստծու գործն ու խոսքերը, և ոչ ոք չի կարող կարճ ժամանակում հասնել Աստծու ամբողջական ճանաչմանը։ Փորձառության անհրաժեշտ ընթացք կա, առանց որի ոչ ոք չի կարող ճանաչել Աստծուն կամ անկեղծորեն հետևել Նրան։ Որքան շատ գործ է կատարում Աստված, այնքան ավելի շատ է մարդը ճանաչում Նրան: Որքան ավելի է Աստծու գործը հակասում մարդու պատկերացումներին, այնքան ավելի է մարդու Նրա մասին գիտելիքը նորացվում ու խորանում: Եթե Աստծու գործը հավերժ մնար կայուն ու անփոփոխ, ապա մարդը Նրա մասին սահմանափակ գիտելիք կունենար։ Արարչագործությունից մինչ այսօր, ինչ Աստված արել է Օրենքի դարաշրջանում, ինչ Նա արել է Շնորհքի դարաշրջանում, և ինչ Նա անում է Թագավորության դարաշրջանում՝ դուք պետք է լիովին հստակ պատկերացում ունենաք այս տեսիլքների մասին։ Դուք պետք է ճանաչեք Աստծու գործը։ Միայն Հիսուսին հետևելուց հետո էր Պետրոսն աստիճանաբար բացահայտել Հիսուսի մեջ Սուրբ Հոգու կատարած բազմաթիվ գործերը։ Նա ասել է. «Մարդու փորձառություններին ապավինելը բավարար չէ լիակատար ճանաչման հասնելու համար. անհրաժեշտ է՝ Աստծու գործից բխեն շատ նոր բաներ, որոնք կօգնեն մեզ ճանաչել Նրան»։ Սկզբում Պետրոսը հավատում էր, որ Հիսուսին Աստված է ուղարկել, ինչպես մի առաքյալ, և նա Հիսուսին չէր տեսնում որպես Քրիստոս։ Այս պահին, երբ նա սկսում է հետևել Հիսուսին, Հիսուսը հարցնում է նրան. «Սիմո՛ն, Հովնանի՛ որդի, դու ինձ կհետևե՞ս»։ Պետրոսն ասում է. «Ես պետք է հետևեմ նրան, ում Երկնային Հայրն է ուղարկել։ Ես պետք է ընդունեմ նրան, ում Սուրբ Հոգին է ընտրել։ Ես կհետևեմ քեզ»։ Պետրոսի խոսքերից պարզ է դառնում, որ նա ընդհանրապես չի ճանաչում Հիսուսին. նա փորձառաբար ապրել էր Աստծու խոսքերը, էտվել էր և դժվարություններ էր կրել Աստծու համար, բայց գիտելիք չուներ Աստծու գործի մասին։ Որոշ ժամանակվա փորձառությունից հետո Պետրոսը Հիսուսի մեջ տեսնում է Աստծու գործերից շատերը․ նա տեսնում է Աստծու հաճելիությունը և Աստծու էությունից շատ բան է տեսնում Հիսուսի մեջ։ Նա նաև տեսնում է, որ Հիսուսի խոսքերը մարդը չէր կարող արտահայտել, և Նրա կատարած գործերը մարդը չէր կարող անել։ Ավելին, Հիսուսի խոսքերում և գործերում Պետրոսը տեսնում է է Աստծու իմաստության զգալի մասը և աստվածային բնույթի բազմաթիվ դրսևորումներ։ Իր փորձառությունների ընթացքում նա ոչ միայն ճանաչում է ինքն իրեն, այլև ուշադիր հետևում է Հիսուսի յուրաքանչյուր գործողությանը և այդ ամենից բացահայտում է բազմաթիվ նոր բաներ․ մասնավորապես՝ Հիսուսի միջոցով Աստծու կատարած գործերում արտահայտվում էին գործնական Աստծու բազմաթիվ դրսևորումներ, և՝ Հիսուսը տարբերվում էր սովորական մարդուց թե՛ Իր խոսքերով, թե՛ Իր արարքներով, ինչպես նաև եկեղեցիները հովվելու և Իր գործը կատարելու կերպով։ Այսպիսով Պետրոսը Հիսուսից բազմաթիվ դասեր է առնում, ինչպես ենթադրվում էր, և երբ Հիսուսի` խաչին գամվելու ժամանակն էր մոտենում, նա արդեն ձեռք էր բերել որոշ գիտելիք Հիսուսի մասին. այս ամենը դառնում է նրա՝ Հիսուսի հանդեպ ցմահ հավատարմության և Տիրոջ համար կրած գլխիվայր խաչելության դրդապատճառը։ Թեև նա սկզբում ուներ որոշակի պատկերացում, բայց չուներ հստակ գիտելիք Հիսուսի մասին․ այսպիսի բաներն ապականված մարդու անխուսափելի բաղադրիչն են։ Երբ մոտենում էր Հիսուսի հեռանալու պահը, Նա ասում է Պետրոսին, որ Իր խաչելության գործի համար էր Ինքը եկել. անհրաժեշտ էր, որ այս ժամանակաշրջանը Նրան լքեր, և որ այս ապականված ու հնացած ժամանակաշրջանը Նրան խաչին գամեր։ Նա եկել էր փրկագործության գործը կատարելու, և այդ գործն ավարտելուց հետո Նրա սպասավորությունը պիտի ավարտվեր։ Այս խոսքերը լսելով Պետրոսը խոր վշտով է լցվում ու էլ ավելի է կապվում Հիսուսի հետ։ Իսկ երբ Հիսուսը խաչին է գամվում, Պետրոսը գաղտնի դառնորեն լաց է լինում։ Մինչ այդ նա հարցրել էր Հիսուսին. «Տե՛ր իմ։ Դու ասում ես՝ Քեզ խաչելու են։ Քո հեռանալուց հետո Քեզ ե՞րբ կտեսնենք նորից»։ Արդյո՞ք նրա խոսքերում աղարտության նշույլ չկար։ Արդյո՞ք դրանց մեջ խառնված պատկերացումներ չկային։ Իր սրտում նա գիտեր, որ Հիսուսը եկել էր Աստծու գործի մի մասն ավարտելու, և որ Հիսուսի հեռանալուց հետո Հոգին իր հետ կլիներ. նույնիսկ եթե Նա խաչին գամվեր ու երկինք բարձրանար, այնուամենայնիվ, Աստծու Հոգին իր հետ կլիներ։ Այդ ժամանակ Պետրոսը որոշակի գիտելիքներ ուներ Հիսուսի մասին. Նա գիտեր, որ Հիսուսին ուղարկել էր Աստծու Հոգին, որ Աստծու Հոգին Նրա մեջ էր, և որ Հիսուսն Ինքն Աստված էր, որ Նա Քրիստոս էր։ Սակայն, Պետրոսի այդպիսի խոսքերը հենց Հիսուսի հանդեպ իր սիրո և իր մարդկային թուլության պատճառով էին։ Եթե Աստծու գործի յուրաքանչյուր քայլին մարդ կարողանա հետևել ու դրանք ջանասիրաբար փորձառաբար ապրել, ապա կկարողանա աստիճանաբար բացահայտել Աստծու հաճելիությունը։ Եվ ի՞նչ տեսիլք է Պողոսը տեսնում։ Երբ Հիսուսը հայտնվում է Պողոսին, նա ասում է. «Ո՞վ ես դու, Տե՛ր»։ Հիսուսն ասում է. «Ես Հիսուսն եմ, որին դու հալածում ես»։ Սա էր Պողոսի տեսիլքը։ Պետրոսը որպես իր տեսիլք ընդունում է Հիսուսի հարությունը, Նրա քառասունօրյա հայտնությունը և Հիսուսի ողջ կյանքի ուսմունքները մինչև Նրա ճանապարհի ավարտը։

Մարդը փորձառաբար ապրում է Աստծու գործը, սկսում է ճանաչել ինքն իրեն, ազատվում է իր ապականված էությունից ու ձգտում է աճել կյանքում, որպեսզի ճանաչի Աստծուն։ Եթե դու միայն ձգտում ես ճանաչել ինքդ քեզ ու էտել քո իսկ ապականված էությունը, բայց չգիտես, թե ինչ գործեր է անում Աստված մարդու հետ, որքան մեծ է Նրա փրկությունը, կամ չգիտես՝ ինչպես փորձառաբար ապրես Աստծու գործը և ականատես լինես Նրա արարքներին, ապա քո այս փորձառությունն անիմաստ է։ Եթե կարծում ես` մարդու կյանքը հասունանում է, քանի որ կարողանում է կիրարկել ճշմարտությունն ու համբերել, ապա նշանակում է, որ դու դեռևս չես ըմբռնել կյանքի ճշմարիտ իմաստը կամ մարդուն կատարելագործելու Աստծու նպատակը։ Մի օր, երբ դու կլինես կրոնական եկեղեցիներում, Ապաշխարության Եկեղեցու կամ Կյանքի Եկեղեցու անդամների շրջանում, կհանդիպես բազմաթիվ բարեպաշտ մարդկանց, որոնց աղոթքները «տեսիլքներով» լի են, և ովքեր իրենց կյանքի ձգտման մեջ լի են հուզմունքով ու խոսքերով են առաջնորդվում։ Ավելին, նրանք շատ հարցերում կարողանում են դիմանալ և ուրանալ իրենց անձն ու չառաջնորդվել մսեղիիով։ Այդ ժամանակ դու չես կարողանա տարբերակել. կկարծես, թե իրենց արած ամեն ինչ ճիշտ է. սա է կյանքի բնական հայտնությունը, և մեծ ցավ է, որ այն անունը, որին նրանք հավատում են, սխալ է։ Մի՞թե նման տեսակետները հիմարություն չեն։ Ինչո՞ւ են ասում, որ շատ մարդիկ կյանք չունեն։ Որովհետև նրանք չեն ճանաչում Աստծուն, և այդ պատճառով էլ ասվում է, որ նրանք իրենց սրտերում Աստված չունեն և կյանք չունեն։ Եթե քո հավատն Աստծու հանդեպ հասել է այն կետին, որտեղ կարող ես խորապես հասկանալ Աստծու գործերը, Աստծու գործնականությունը և Աստծու գործի յուրաքանչյուր փուլը, ապա դու տիրապետում ես ճշմարտությանը: Եթե դու չգիտես Աստծու գործն ու խառնվածքը, ապա քո փորձառության մեջ դեռ ինչ-որ բան պակասում է: Ինչպես է Հիսուսն իրականացրել Իր գործի այդ փուլը, ինչպես է իրականացվում այս փուլը, ինչպես է Աստված կատարել Իր գործը Շնորհի դարաշրջանում, և ինչ գործ է կատարվել, ինչ գործ է կատարվում այս փուլում. եթե դու չունես հիմնավոր գիտելիքներ թվարկվածների մասին, ապա երբեք վստահությամբ չես լցվի և միշտ անապահով կլինես: Եթե փորձառության որոշակի ժամանակահատվածից հետո կարողանում ես իմանալ Աստծու կատարած գործն ու Նրա գործի յուրաքանչյուր քայլը, և եթե ամբողջապես հասկացել ես Աստծու նպատակները Նրա խոսքերից, և թե ինչու Նրա այդքան շատ խոսքեր չեն իրականացել, ապա դու կարող ես համարձակորեն և առանց վարանելու հետամուտ լինել առաջ շարժվելուն՝ զերծ լինելով անհանգստությունից և զտումից: Դուք պետք է տեսնեք` ինչ միջոցներով է Աստված այդքան շատ բանի հասնում Իր գործի մեջ։ Նա Իր խոսքերով է զտում մարդուն և վերափոխում նրա պատկերացումները տարբեր խոսքերի միջոցով։ Ձեր կրած բոլոր տառապանքները, ձեր ներսում կատարված զտումները, էտումները, որ ընդունել եք ձեր մեջ, ձեզ փորձառաբար ապրած լույսը․ այս ամենն արվել է Աստծու խոսքերի միջոցով։ Ինչու՞ է մարդը հետևում Աստծուն։ Նա հետևում է Աստծու խոսքերի շնորհիվ։ Աստծու խոսքերը խորապես խորհրդավոր են. ավելին՝ դրանք կարող են դիպչել մարդու սրտին, բացահայտել նրա ներսում խոր թաղվածը, տեղեկացնել անցյալում կատարվածի մասին ու թույլ տալ նրան հայացք գցել ապագային։ Ուստի մարդը տառապում է Աստծու խոսքերի պատճառով ու նաև Աստծու խոսքերով է կատարելագործվում․ միայն այս ժամանակ է մարդը ճշմարտապես հետևում Աստծուն։ Այս փուլում մարդը պետք է ընդունի Աստծու խոսքերը, և անկախ նրանից՝ նա կատարելագործվել է, թե ենթարկվել է զտման, Աստծու խոսքերն են գլխավորը։ Սա Աստծու գործն է և նաև այն կանխատեսությունն է, որը մարդը պետք է իմանա այսօր։

Ինչպե՞ս է Աստված մարդուն կատարելագործում։ Ո՞րն է Աստծու դիրքորոշումը։ Ինչի՞ց է բաղկացած Նրա դիրքորոշումը։ Եթե մեկը կարողանա այս ամենը հստակ բացատրել, ապա այն Աստծու անունը հռչակելն է, Աստծու մասին վկայելը և Աստծուն փառաբանելը։ Մարդն Աստծուն ճանաչելու հիմքի վրա, ի վերջո, կվերափոխվի իր կյանքի դիրքորոշման մեջ։ Որքան մարդը ենթարկվի էտման և զտման, այնքան ավելի կենսունակ կդառնա. որքան շատ են Աստծու գործի քայլերը, այնքան ավելի է մարդը կատարելագործվում։ Այսօր մարդու փորձառության մեջ Աստծու գործի յուրաքանչյուր քայլը հակահարված է նրա պատկերացումներին, և ամեն ինչ գտնվում է մարդու մտքից և նրա սպասումներից դուրս։ Աստված ապահովում է մարդուն անհրաժեշտ ամեն ինչով, և ամեն կողմից սա հակասում է նրա պատկերացումներին։ Աստված Իր խոսքերն է ասում քո թուլության պահին. միայն այս կերպ Նա կարող է հոգալ քո կենսական պահանջները։ Հակահարված տալով քո պատկերացումներին ՝ Նա ստիպում է քեզ ընդունել Աստծու էտումը. միայն այս կերպ դու կարող ես ազատվել քո ապականությունից։ Այսօր մարմնացյալ Աստված մի կողմից գործում է աստվածային վիճակում, իսկ մյուս կողմից՝ բնականոն մարդկության։ Երբ այլևս չես կարող ժխտել Աստծու որևէ գործ, երբ կարող ես հնազանդվել՝ անկախ նրանից՝ ինչ է Աստված ասում կամ անում Իր բնականոն մարդկության վիճակում, երբ կարող ես հնազանդվել ու հասկանալ՝ ինչ ձևով էլ որ Նրա բնականոն մարդկությունը դրսևորվի, և երբ ձեռք բերես գործնական փորձառություն, միայն այդ ժամանակ կարող ես վստահ լինել, որ Նա է Աստված, միայն այդ ժամանակ կդադարես պատկերացումներ ստեղծելուց և միայն այդ ժամանակ կկարողանաս հետևել Նրան մինչև վերջ։ Աստծու գործի մեջ իմաստություն կա, և Նա գիտի՝ ինչպես մարդը կարող է հաստատ կանգնել Իր մասին վկայելիս։ Նա գիտի` որտեղ է մարդու կենսական թուլությունը, և Նրա խոսքերը կարող են հարվածել քո այդ թուլությանը, բայց Նա նաև Իր վեհ ու իմաստուն խոսքերով ստիպում է քեզ հաստատ կանգնել Իր մասին վկայելիս։ Այսպիսին են Աստծու հրաշալի գործերը։ Այն գործը, որ Աստված անում է, մարդկային բանականության համար անըմբռնելի է։ Ինչպիսի ապականությամբ է այդ մարդը լցված` լինելով մարմնավոր, և ինչից է կազմված մարդու բուն էությունը․ այս ամենը բացահայտվում է Աստծու դատաստանի միջոցով՝ մարդուն իր ամոթից թաքնվելու տեղ չթողնելով։

Աստված կատարում է դատաստանի և պատժի գործը, որպեսզի մարդը կարողանա ճանաչել Իրեն և վկայություն տալ Իր մասին։ Առանց մարդու ապականված բնավորության նկատմամբ Նրա դատաստանի՝ մարդը հավանաբար չէր կարող ճանաչել Նրա արդար խառնվածքը, որը ոչ մի վիրավորանք չի հանդուրժում, և ոչ էլ մարդը կկարողանար Աստծու մասին իր հին գիտելիքը նորացնել։ Հանուն Իր վկայության և Իր տնօրինման Նա հանրայնացնում է Իր ամբողջականությունը՝ այսպիսով հնարավորություն տալով մարդուն Իր բացահայտմամբ հասնելու Աստծու ճանաչմանը, բնավորությամբ փոխակերպվելու և Աստծու մասին բարձր ու հնչեղ վկայություն տալու։ Մարդու բնավորության փոխակերպումը կատարվում է Աստծու գործի բազմազան դրսևորումների միջոցով․ առանց այսպիսի փոփոխությունների մարդը չէր կարող վկայություն տալ Աստծու մասին և համապատասխանել Աստծու մտադրություններին։ Մարդու բնավորության փոխակերպումը ցույց է տալիս, որ մարդն ազատվել է Սատանայի կապանքներից և խավարի ազդեցությունից ու իսկապես դարձել է Աստծու գործի նմուշն ու օրինակը, Աստծու վկան և այն մեկը, ով համապատասխանում է Աստծու մտադրություններին։ Այսօր մարմնացած Աստված եկել է երկիր՝ Իր գործը կատարելու, և պահանջում է, որ մարդը հասնի Իր ճանաչմանը, հնազանդվի Իրեն և վկայություն տա Իր մասին։ Մարդը պետք է ճանաչի Աստծու գործնական և բնականոն աշխատանքը, հնազանդվի Նրա բոլոր խոսքերին և գործերին, որոնք չեն համապատասխանում մարդու պատկերացումներին, պետք է վկայություն տա այն բոլոր գործերի մասին, որոնցով Նա փրկում է մարդուն, ինչպես նաև այն բոլոր գործերի մասին, որով Նա նվաճում է մարդուն։ Նրանք, ովքեր վկայություն են տալիս Աստծու մասին, պետք է գիտելիք ունենան Աստծու մասին․ միայն այդպիսի վկայությունն է ճշգրիտ և գործնական, և միայն այդպիսի վկայությունը կարող է ամոթի մատնել Սատանային։ Աստված օգտագործում է նրանց, ովքեր սկսել են ճանաչել Իրեն՝ անցնելով Իր դատաստանի, պատժի և էտման միջով, որպեսզի վկայություն տան Իր մասին։ Նա օգտագործում է նրանց, ովքեր ապականվել են Սատանայի կողմից, որպեսզի վկայություն տան Իր մասին։ Նա օգտագործում է նրանց, որոնց բնավորությունը փոխվել է, և որոնք այդպիսով ստացել են Իր օրհնությունները, որպեսզի վկայություն տան Իր մասին։ Նա կարիք չունի, որ մարդը - խոսքով գովաբանի Իրեն, և կարիք չունի նաև այն մարդկանց գովասանքի ու վկայության, որոնք սատանայակերպ են ու չեն փրկվել Իր կողմից։ Միայն Աստծուն ճանաչողներն են արժանի վկայություն տալու Նրա մասին, և միայն նրանք, որոնց բնավորությունը փոխակերպվել է, արժանի են վկայություն տալու Նրա մասին։ Աստված թույլ չի տա, որ մարդը դիտմամբ ամոթ բերի Իր անվան վրա։

Ծանոթագրություններ

ա. «Բնագրում ասվում է․ «Աստծուն ճանաչելու գործը»: