სახელდებებისა და იდენტობის შესახებ

თუ გსურთ, იყოთ ღვთისთვის გამოსადეგნი, თქვენ უნდა იცნობდეთ ღმერთის საქმეს, თქვენ უნდა იცნობდეთ იმ საქმეს, რომელსაც იგი აღასრულებდა უწინ (ახალ და ძველ აღთქმებში) და, უფრო მეტიც, თქვენ უნდა იცნობდეთ მის დღვანდელ საქმეს; რაც იმას ნიშნავს, რომ თქვენ უნდა იცოდეთ ღმერთის საქმის სამი ეტაპის შესახებ, რომელიც 6000-ზე მეტი წლის განმავლობაში აღესრულებოდა. თუ შენ გთხოვენ, იქადაგო სახარება, შენ ვერ შეძლებ ამის გაკეთებას ღვთის საქმის ცოდნის გარეშე. ვინმემ შეიძლება გკითხოს, თუ რა თქვა თქვენმა ღმერთმა ბიბლიის შესახებ, ძველი აღთქმის შესახებ, და იესოს საქმისა და იმ დროის სიტყვების შესახებ. თუ შენ ვერ შეძლებ, ილაპარაკო ბიბლიის უკან მდგარი რეალური ისტორიის შესახებ, შენ მათ ვერ დაარწმუნებ. იმ დროს იესო ბევრს ესაუბრებოდა თავის მოწაფეებს ძველი აღთქმის შესახებ. ყველაფერი, რასაც ისინი კითხულობდნენ, ძველი აღთქმიდან იყო. ახალი აღთქმა იესოს ჯვარცმიდან მხოლოდ რამდენიმე ათწლეულის შემდეგ დაიწერა. სახარების საქადაგებლად თქვენ უპირველესად უნდა ფლობდეთ ბიბლიის მიღმა მდგარ რეალურ ისტორიას და ღვთის საქმეს ისრაელში, ანუ საქმეს, რომელიც იეჰოვამ აღასრულა, და ასევე უნდა გესმოდეთ იესოს მიერ შესრულებული საქმე. ეს ის საკითხებია, რომლებიც ყველა ადამიანს ყველაზე მეტად აინტერესებს, ხოლო ამ ორი ეტაპის საქმის რეალური ისტორია სწორედ ისაა, რის შესახებაც მათ არ სმენიათ. სახარების ქადაგებისას უპირველესად გვერდზე გადადეთ საუბარი სულიწმიდის დღევანდელ საქმეზე. საქმის ეს ეტაპი მათთვის მიუწვდომელია, რადგან თქვენ ესწრაფვით იმას, რაც ყოველივეზე აღმატებულია — ღმერთის შეცნობასა და სულიწმიდის საქმის შეცნობას — ამ ორ რამეზე აღმატებული არაფერია. თუ თავდაპირველად ისაუბრებთ იმაზე, რაც აღმატებულია, ეს მათთვის მეტისმეტი იქნება, რადგან არავის გამოუცდია სულიწმიდის მსგავსი საქმე; მას არ აქვს ანალოგი და ადამიანებისთვის მისი მიღება ადვილი არ არის. მათი გამოცდილება წარსულის ძველი გამოცდილებაა, თუმცა ხანგამოშვებით გარკვეულად სულიწმიდის საქმით. ის, რასაც ისინი განიცდიან, არ არის სულიწმიდის ამჟამინდელი საქმე და არც ღმერთის ამჟამინდელი განზრახვებია. ისინი კვლავ მოქმედებენ ძველი პრაქტიკების მიხედვით, არავითარი ახალი ნათელი და არავითარი სიახლე.

იესოს ეპოქაში სულიწმიდა თავის საქმეს უმთავრესად იესოში აღასრულებდა, მაშინ როცა ისინი, ვინც ტაძარში მღვდლის სამოსით ემსახურებოდნენ იეჰოვას, ამას ურყევი ერთგულებით აკეთებდნენ. მათაც ჰქონდათ სულიწმიდის საქმე, თუმცა ვერ იაზრებდნენ ღმერთის იმჟამინდელ განზრახვებს და მხოლოდ ძველი პრაქტიკების შესაბამისად რჩებოდნენ იეჰოვას ერთგულნი, ახალი სახელმძღვანელო წესების გარეშე. მოვიდა იესო და მოიტანა ახალი საქმე, მაგრამ მათ, ვინც ტაძარში მსახურებდა, არც ახალი სახელმძღვანელო წესები ჰქონდათ და არც ახალი საქმე. ტაძარში მსახურებით მათ მხოლოდ ძველი პრაქტიკის შენარჩუნება შეეძლოთ და ტაძრიდან გამოუსვლელად, უბრალოდ ვერავითარ ახალ მიჯნას ვერ უახლოვდებოდნენ. ახალი საქმე იესომ მოიტანა, და იგი ტაძარში არ წასულა თავისი საქმის შესასრულებლად. იგი მხოლოდ ტაძრის გარეთ აკეთებდა თავის საქმეს, რადგან ღმერთის საქმის მასშტაბი დიდი ხნის წინ შეიცვალა. იგი ტაძარში არ საქმიანობდა, ხოლო როდესაც ადამიანი იქ ემსახურებოდა ღმერთს, ეს მხოლოდ არსებული მდგომარეობის შესანარჩუნებლად კეთდებოდა და ვერანაირ ახალ საქმეს ვერ წარმოშობდა. ასევეა დღესაც, რელიგიური ადამიანები კვლავ ბიბლიას სცემენ თაყვანს. თუ შენ მათ სახარებას უქადაგებ, ისინი ბიბლიის სიტყვების წვრილმან დეტალებს დაგაყრიან, უამრავ ისეთ მტკიცებულებას მოგიტანენ, რომ დაიბნევი და დამუნჯდები; შემდეგ კი იარლიყს მოგაკრავენ და იფიქრებენ, რომ შენს რწმენაში უგუნური ხარ. ისინი იტყვიან: „შენ ბიბლია, ღვთის სიტყვაც კი არ იცი და როგორ შეგიძლია თქვა, რომ ღმერთისა გწამს?“ შემდეგ ზემოდან გადმოგხედავენ და გეტყვიან: „თუკი ის, ვინც გწამთ, ღმერთია, მაშ, რატომ არ გიყვებათ იგი ყველაფერს ძველი და ახალი აღთქმის შესახებ? თუ მან თავისი დიდება ისრაელიდან აღმოსავლეთში მოიტანა, რატომ არ იცის ისრაელში აღსრულებული საქმე? რატომ არ იცის იესოს საქმე? თუ თქვენ ეს არ იცით, ეს ამტკიცებს, რომ ეს თქვენთვის არ უთქვამთ; ხოლო თუ იგი იესოს მეორე განკაცებაა, როგორ შეიძლება ეს ყველაფერი არ იცოდეს? იესომ იცოდა იეჰოვას მიერ აღსრულებული საქმე, როგორ შეიძლება მან არ იცოდეს?“ როდესაც დრო მოვა, ისინი ასეთ კითხვებს დაგისვამენ. მათი გონება ასეთი რამეებით არის სავსე; როგორ შეიძლება, არ იკითხონ? თქვენ კი, ვინც ამ ნაკადში ხართ, ყურადღებას არ ამახვილებთ ბიბლიაზე, რადგან თქვენ თვალყურს ადევნებდით ღმერთის დღევანდელ, ნაბიჯ-ნაბიჯ აღსრულებულ საქმეს. ამ ნაბიჯ-ნაბიჯ შესრულებულ საქმეს საკუთარი თვალით მოწმობდით და ნათლად იხილეთ მისი სამი ეტაპი, ამიტომაც მოგიწიათ, გვერდზე გადაგედოთ ბიბლია და შეგეწყვიტათ მისი კვლევა. მაგრამ მათ არ შეუძლიათ, არ იკვლიონ იგი, რადგან არ აქვთ ამ ნაბიჯ-ნაბიჯ შესრულებული საქმის ცოდნა. ზოგი ადამიანი იკითხავს: „რა განსხვავებაა განკაცებული ღმერთის მიერ აღსრულებულ საქმესა და გარდასული დროის წინასწარმეტყველთა და მოციქულთა საქმეს შორის? უფალი ეწოდებოდა დავითს და უფალი ეწოდებოდა იესოსაც. მიუხედავად იმისა, რომ მათი საქმე ერთმანეთისგან განსხვავებული იყო, ისინი ერთნაირად იწოდებოდნენ. მითხარით, რატომ არ იყო მათი იდენტობა ერთი და იგივე? რაც იოანემ დაამოწმა, ხილვა იყო, ხილვა, რომელიც ასევე სულიწმიდისგან მოდიოდა და მას შეეძლო ეთქვა ის სიტყვები, რომელთა თქმასაც სულიწმიდა განიზრახავდა. რატომ იყო იოანეს იდენტობა განსხვავებული იესოსგან?“ იესოს მიერ ნათქვამ სიტყვებს შეეძლო სრულად წარმოედგინა ღმერთი და ის სრულად გამოხატავდა ღმერთის საქმეს. ხოლო ის, რაც იოანემ იხილა, ხილვა იყო, და მას არ შეეძლო სრულად წარმოედგინა ღმერთის საქმე. რატომ არის, რომ იოანე, პეტრე და პავლე ბევრ სიტყვას წარმოთქვამდნენ, როგორც ამას იესო აკეთებდა, თუმცა მათ არ ჰქონდათ იგივე იდენტობა, რაც იესოს? ძირითადად იმიტომ, რომ საქმე, რომელსაც ისინი აკეთებდნენ, განსხვავებული იყო. იესო წარმოადგენდა ღმერთის სულს და თავად იყო ღმერთის სული, რომელიც უშუალოდ საქმიანობდა. მან ახალი ეპოქის საქმე აღასრულა, საქმე, რომელიც მანამდე არავის გაუკეთებია. მან გახსნა ახალი გზა, იგი წარმოადგენდა იეჰოვას და წარმოადგენდა თვით ღმერთს, მაშინ როცა პეტრე, პავლე და დავითი, მიუხედავად იმისა, თუ რა სახელებით მოიხსენიებდნენ მათ, მხოლოდ შექმნილი არსების იდენტობას წარმოადგენდნენ და იყვნენ წარგზავნილნი იესოს თუ იეჰოვას მიერ. ამიტომ, როგორი დიდიც არ უნდა ყოფილიყო მათი საქმე, როგორი სასწაულებიც არ უნდა მოეხდინათ, ისინი მაინც მხოლოდ შექმნილი არსებები იყვნენ და არ შეეძლოთ, წარმოედგინათ ღმერთის სული. ისინი საქმიანობდნენ ღმერთის სახელით ან საქმიანობდნენ ღმერთის მიერ წარგზავნის შემდეგ; გარდა ამისა, ისინი საქმიანობდნენ იმ ეპოქებში, რომლებიც იესომ ან იეჰოვამ დაიწყო და სხვა საქმეს არ ასრულებდნენ. ბოლოს და ბოლოს, ისინი მხოლოდ შექმნილი არსებები იყვნენ. ძველ აღთქმაში მრავალმა წინასწარმეტყველმა წარმოთქვა წინასწარმეტყველებები ან დაწერა წინასწარმეტყველური წიგნები. არავინ ამბობდა, რომ ისინი ღმერთი იყვნენ, მაგრამ როგორც კი იესომ დაიწყო საქმიანობა, ღმერთის სულმა მას დაამოწმა, რომ ის იყო ღმერთი. რატომ არის ასე? ამ ეტაპზე შენ ეს უკვე უნდა იცოდე! უწინ მოციქულებმა და წინასწარმეტყველებმა სხვადასხვა ეპისტოლეები დაწერეს და მრავალი რამ იწინასწარმეტყველეს. მოგვიანებით ადამიანებმა ზოგიერთი მათგანი ბიბლიაში შესატანად აარჩიეს, ზოგიერთი კი დაიკარგა. თუ არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ამბობენ, რომ ყველაფერი, რაც მათ მიერ იქნა წარმოთქმული სულიწმიდისგან მოდიოდა, მაშინ რატომ მიიჩნევა მათგან ზოგიერთი რამ კარგად და ზოგიერთი ცუდად? და რატომ აირჩიეს ზოგი, ხოლო სხვები — არა? თუ ისინი მართლაც სულიწმიდისგან წარმოთქმული სიტყვები იყო, განა საჭირო იქნებოდა, რომ ისინი ადამიანებს შეერჩიათ? რატომ არის განსხვავებული იესოს მიერ თქმული სიტყვებისა და მის მიერ აღსრულებული საქმის აღწერები თითოეულში ოთხი სახარებიდან? ნუთუ ეს არ არის მათი ბრალი, ვინც ისინი ჩაიწერა? ზოგი ადამიანი იკითხავს: „თუკი პავლესა და ახალი აღთქმის სხვა ავტორების მიერ დაწერილი ეპისტოლეები და მათი შესრულებული საქმე ნაწილობრივ ადამიანის ნებიდან მომდინარეობდა და ადამიანის წარმოდგენებით იყო შერყვნილი, მაშინ განა ადამიანური უწმინდურება არ არის იმ სიტყვებშიც, რომლებსაც შენ (ღმერთი) დღეს ამბობ? ნუთუ მართლა არ შეიცავს ის კაცის არცერთ წარმოდგენას?“ ღვთის მიერ შესრულებული ამ ეტაპის საქმე სრულიად განსხვავდება იმ საქმისგან, რომელიც პავლემ და მრავალმა მოციქულმა და წინასწარმეტყველმა აღასრულეს. განსხვავება მხოლოდ იდენტობაში კი არაა, არამედ უმთავრესად იმ საქმეშია, რომელიც ხორციელდება. მას შემდეგ, რაც პავლე დამარცხდა და უფლის წინაშე დაეცა, იგი სულიწმიდის მიერ იყო მართული საქმის შესასრულებლად, და იგი გახდა ის, ვინც წარგზავნილ იქნა. ამიტომაც იგი ეპისტოლეებს სწერდა ეკლესიებს და ეს ეპისტოლეები სრულად მიჰყვებოდა იესოს მოძღვრებას. პავლე უფალმა გამოგზავნა, რათა უფალი იესოს სახელით შეესრულებინა საქმე; მაგრამ როდესაც თავად ღმერთი მოვიდა, იგი არ მოქმედებდა რომელიმე სახელით და თავის საქმეში არავის წარმოადგენდა, გარდა ღმერთის სულისა. ღმერთი მოვიდა თავისი საქმის უშუალოდ საკეთებლად: იგი არ ყოფილა სრულქმნილი ადამიანის მიერ და მისი საქმეც არ ხორციელდებოდა რომელიმე ადამიანის მოძღვრებაზე დაყრდნობით. ამ ეტაპზე ღმერთი არ ხელმძღვანელობს საკუთარი პირადი გამოცდილების შესახებ საუბრით, არამედ პირდაპირ ასრულებს თავის საქმეს, იმის მიხედვით, რაც თავად აქვს განსაზღვრული. მაგალითად, მსახურთა სამსჯავრო, გაკიცხვის დრო, სიკვდილით გამოცდა, ღმერთის სიყვარულის დრო… ეს ყველაფერი არის საქმე, რომელიც აქამდე არასოდეს შესრულებულა. ეს არის დღევანდელი ეპოქის საქმე და არა ადამიანის გამოცდილებაზე დაფუძნებული. იმ სიტყვებში, რომლებიც მე წარმოვთქვი, რომელშია ადამიანის გამოცდილება? განა ისინი პირდაპირ სულიდან არ მოდის და სულის მიერ არ გამოიცემა? უბრალოდ შენი უნარი იმდენად შეზღუდულია, რომ ვერ წვდები ჭეშმარიტებას! პრაქტიკული ცხოვრების ის გზა, რომელზეც მე ვსაუბრობ, არის გზის გამკვლევი და მის შესახებ უწინ არავის ულაპარაკია, არცერთ ადამიანს არ განუცდია ეს გზა და არც არავინ იცნობდა ამ რეალობას. ვიდრე მე ამ სიტყვებს ვიტყოდი, არასდროს არავის უთქვამს ის. არავის არასდროს უსაუბრია ასეთი გამოცდილებების შესახებ და არც ასეთი დეტალები გამოუთქვამს; უფრო მეტიც, არავის მიუთითებია ასეთ მდგომარეობებზე, რათა ამგვარი საკითხები წარმოეჩინა. არავინ გაძღოლია იმ გზას, რომელსაც მე დღეს ვუძღვები, და ეს რომ ადამიანის მიერ მართული ყოფილიყო, მაშინ იგი ახალი გზა არ იქნებოდა. აიღეთ, მაგალითად, პავლე და პეტრე. მათ არ ჰქონდათ საკუთარი პირადი გამოცდილება იქამდე, ვიდრე იესო არ გაუძღვა გზას. მხოლოდ მას შემდეგ, რაც იესო გზას წარუძღვა, მათ გამოსცადეს იესოს მიერ ნათქვამი სიტყვები და მის მიერ გაკვალული გზა. აქედან შეიძინეს მათ გამოცდილება და დაწერეს ეპისტოლეები. ამრიგად, ადამიანის გამოცდილება არ არის იგივე, რაც ღმერთის საქმე, ხოლო ღმერთის საქმე არ არის იგივე, რაც ცოდნა, რომელიც ადამიანის წარმოდგენებითა და გამოცდილებებით არის აღწერილი. მე არაერთხელ მითქვამს, რომ დღეს მე მივუძღვები ახალ გზას და ვასრულებ ახალ საქმეს, და ჩემი საქმე და ნათქვამი განსხვავდება იოანესა და ყველა სხვა წინასწარმეტყველისგან. არასდროს ხდება ისე, რომ თავდაპირველად გამოცდილებას ვიძენდე და შემდეგ გესაუბრებოდეთ თქვენ ამაზე — საქმე ამაში სრულებითაც არ არის. ასე რომ ყოფილიყო, განა ეს დიდი ხნის წინ არ დაგაბრკოლებდათ? წარსულში ცოდნა, რომლის შესახებაც ბევრნი ლაპარაკობდნენ, ასევე იყო ამაღლებული, თუმცა ყველა მათი სიტყვა წარმოთქმული იყო ეგრეთ წოდებულ სასულიერო ფიგურებზე დაყრდნობით. ისინი გზას არ კვალავდნენ, ისინი მოდიოდნენ მათივე გამოცდილებიდან, იქიდან, რაც ნახეს, და მათი ცოდნიდან. ზოგი მათგანი იყო მათი წარმოდგენები, ზოგი კი შეიცავდა იმ გამოცდილებას, საიდანაც ისინი წარმოდგებოდნენ. დღეს ჩემი საქმის ბუნება სრულიად განსხვავდება მათისგან. მე არც სხვების მიერ გაძღოლა გამომიცდია და არც სხვების მიერ სრულქმნა მიმიღია. მეტიც, ყველაფერი, რაც მე ვთქვი და რაც გავიზიარე, არ ჰგავს არავისას და მანამდე არც არავის უთქვამს. დღეს, მიუხედავად იმისა, ვინ ხართ, თქვენი საქმე ხორციელდება იმ სიტყვებზე დაყრდნობით, რომელსაც მე ვამბობ. ამ გამონათქვამებისა და საქმის გარეშე, ვინ შეძლებდა ამ ყველაფრის გამოცდას (მსახურთა სამსჯავრო, განკიცხვის დრო…), ან ვინ შეძლებდა, გადმოეცა ასეთი ცოდნა? ნუთუ ვერ ხედავ ამას? მიუხედავად საქმის საფეხურისა, როგორც კი ჩემი სიტყვები წარმოითქმევა, თქვენ იწყებთ მათზე თანაზიარებას, საუბარს ჩემი სიტყვების შესაბამისად, საქმის კეთებას ჩემი სიტყვების შესაბამისად, და მოქმედებასაც მათ შესაბამისად, და ეს არ არის გზა, რომელზეც რომელიმე თქვენგანს ოდესმე უფიქრია. აქამდე მოსული, ნუთუ ვერ ხედავ ასეთ ნათელ და მარტივ საკითხს? ეს არ არის გზა, რომელიც ვინმემ მოიგონა, და იგი არც რომელიმე სასულიერო ფიგურას ეფუძნება. ეს ახალი გზაა და იმ სიტყვათაგანაც კი, რომლებიც ოდესღაც იესომ თქვა, ბევრი უკვე აღარ გამოიყენება. ის, რასაც მე ვამბობ, არის ახალი ეპოქის გახსნის საქმე და ეს არის განცალკევებულად მდგომი საქმე; საქმე, რომელსაც მე ვასრულებ და სიტყვები, რომლებსაც ვამბობ — ყველაფერი ახალია. განა ეს არ არის დღევანდელი ახალი საქმე? იესოს საქმეც ასეთი იყო. მისი საქმე ასევე განსხვავდებოდა ტაძარში მყოფთა საქმისგან და ისევე განსხვავდებოდა ფარისეველთა საქმისგან, მას არაფერი საერთო არ ჰქონია იმ საქმესთან, რომელსაც ისრაელის ხალხი აღასრულებდა. ამის დამოწმების შემდეგ ადამიანები ვერ წყვეტდნენ: „ნამდვილად ღმერთმა გააკეთა ეს?“ იესო არ იყო მიჯაჭვული იეჰოვას რჯულს; როდესაც იგი მოვიდა, რათა ადამიანისთვის ესწავლებინა, ყველაფერი, რასაც ის ამბობდა, იყო ახალი და განსხვავებული იმისგან, რასაც ძველი აღთქმის წმინდანები და წინასწარმეტყველები ამბობდნენ და სწორედ ამის გამო ადამიანები გაურკვევლობაში რჩებოდნენ. ეს არის ის, რასაც ადამიანი ასე რთულად უმკლავდება. საქმის ამ ახალი ეტაპის მიღებამდე, გზა, რომელსაც თქვენი უმრავლესობა მიჰყვებოდა, სასულიერო პირებს და მათ პრაქტიკას ეფუძნებოდა. მაგრამ დღეს, საქმე, რომელსაც მე ვაკეთებ, მნიშვნელოვნად განსხვავებულია და ამიტომაც თქვენ ვერ წყვეტთ, სწორია იგი თუ არა. მე არ მანაღვლებს, რა გზას მიჰყვებოდი უწინ, არც ის მაინტერესებს, ვისი „საზრდოთი“ იკვებებოდი და ვის მიიჩნევდი შენს „მამად“. რადგან მე მოვედი და ახალი საქმე მოვიტანე ადამიანის წარსამართავად, ყველა, ვინც მომყვება, უნდა მოქმედებდეს ჩემი ნათქვამის შესაბამისად. არ აქვს მნიშვნელობა, რამდენად ძლიერი „ოჯახიდან“ მოდიხარ, შენ უნდა გამომყვე, არ უნდა იმოქმედო შენი ძველი პრაქტიკების მიხედვით, შენი „გამზრდელი მამა“ უნდა ჩამოქვეითდეს და შენ უნდა წარსდგე შენი ღმერთის წინაშე, რათა ეძიო შენი კუთვნილი წილი. შენ მთლიანად ჩემს ხელში ხარ და არ უნდა მიუძღვნა ზედმეტი ბრმა რწმენა შენს „გამზრდელ მამას“; მას არ შეუძლია სრულად გაკონტროლოს. დღევანდელი საქმე დამოუკიდებელია. ყველაფერი, რასაც მე დღეს ვამბობ, აშკარად არ ეფუძნება წარსულის საძირკველს; ეს არის ახალი დასაწყისი. და თუ იტყვი, რომ ეს ადამიანის ხელით არის შექმნილი, მაშინ შენ ხარ ის, ვინც ისე დაბრმავებულა, რომ მისი გადარჩენა შეუძლებელია!

ესაია, ეზეკიელი, მოსე, დავითი, აბრაამი და დანიელი იყვნენ წინამძღოლნი ან წინასწარმეტყველნი ისრაელის რჩეულ ხალხს შორის. რატომ არ იწოდებოდნენ ისინი ღმერთად? რატომ არ ამოწმებდა მათ სულიწმიდა? რატომ დაამოწმა სულიწმიდამ იესო, როგორც კი იგი თავის საქმეს შეუდგა და თავისი სიტყვების წარმოთქმა დაიწყო? და რატომ არ დაუმოწმა სხვებს სულიწმიდამ? ისინი ყველანი, ხორცშესხმული ადამიანები, იწოდებოდნენ „უფლად”. მიუხედავად იმისა, თუ რას უწოდებდნენ მათ, მათი საქმე წარმოადგენდა მათ არსებას და არსს, და მათი არსება და არსი წარმოადგენდა მათ იდენტობას. მათი არსი არ უკავშირდებოდა მათ სახელდებებს; რასაც ისინი გამოხატავდნენ და რადაც ცხოვრობდნენ, ის წარმოადგენდა მათ. ძველ აღთქმაში „უფლად“ წოდებაში არაფერი განსაკუთრებული არ იყო, და ადამიანი, შეიძლებოდა, სხვადასხვაგვარად მოეხსენებინათ, თუმცა მათი არსი და თანდაყოლილი იდენტობა უცვლელი რჩებოდა. ცრუ ქრისტეებს, ცრუ წინასწარმეტყველებსა და ცრუ წინამძღოლებს შორის განა არ არიან ისეთებიც, რომლებსაც „ღმერთსაც“ უწოდებენ? და რატომ არ არიან ისინი ღმერთი? იმიტომ, რომ მათ არ შეუძლიათ ღვთის საქმის კეთება. თავიანთი ფესვებით ისინი კაცნი არიან, ადამიანების შეცდომაში შემყვანნი, არა ღმერთი, და ამრიგად მათ არ აქვთ ღმერთის იდენტობა. განა დავითსაც არ უწოდებდნენ უფალს თორმეტ ტომს შორის? იესოსაც უფალს უწოდებდნენ; რატომ ეწოდა ერთადერთს იესოს განკაცებული ღმერთი? განა იერემიას არ უწოდებდნენ „ძეს კაცისას”? და იესოსაც ხომ უწოდებდნენ ძეს კაცისას? რატომ აცვეს ჯვარს იესო ღვთის სახელით? იმიტომ ხომ არა, რომ მისი არსი განსხვავებული იყო? იმიტომ ხომ არა, რომ საქმე, რომელსაც ის აკეთებდა, განსხვავებული იყო? ნუთუ სახელწოდება ესოდენ მნიშვნელოვანია? მიუხედავად იმისა, რომ იესოსაც უწოდებდნენ ძეს კაცისას, ის იყო ღმერთის პირველი განკაცება, იგი მოვიდა ძალაუფლების ხელთსაპყრობად და გამოსყიდვის საქმის განსასრულებლად. ეს ამტკიცებს, რომ იესოს იდენტობა და არსი განსხვავებული იყო იმ სხვათაგან, რომელთაც ასევე უწოდებდნენ ძეთ კაცისას. დღეს რომელი თქვენგანი გაბედავს თქმას, რომ ყველა სიტყვა, რომელიც მათ მიერ წარმოითქვა, ვისაც სულიწმიდა მეოხებდა, სულიწმიდისგან მოდიოდა? განა გაბედავს ვინმე ამის თქმას? თუ შენ ასეთ რამეს ამბობ, მაშინ რატომ იქნა უარყოფილი ეზრას წინასწარმეტყველების წიგნი და რატომ დაემართა იგივე იმ ძველი წმინდანებისა და წინასწარმეტყველების წიგნებს? თუ ისინი ყველანი სულიწმიდისგან მოდიოდნენ, მაშინ როგორ ბედავთ ასეთ თვითნებურ არჩევანს? გაქვს კი უფლება, აირჩიო, რა არის სულიწმიდის საქმე? ისრაელიდან მომავალი მრავალი ამბავიც უარყოფილ იქნა; და თუ გჯერა, რომ წარსულის ყველა ეს ნაწერი სულიწმიდისგან მოდიოდა, მაშინ რატომ იქნა ზოგი წიგნი უარყოფილი? თუ ისინი ყველა სულიწმიდისგან იყო, მაშინ ყველა უნდა შენარჩუნებულიყო და ეკლესიების ძმებსა და დებს უნდა გადასცემოდა წასაკითხად. ისინი არ უნდა ყოფილიყო შერჩეული ან უარყოფილი ადამიანის ნებით; ამის გაკეთება არასწორია. იმის თქმა, რომ პავლესა და იოანეს გამოცდილებები შერეული იყო მათ პირად შეხედულებებთან, არ ნიშნავს, რომ მათი გამოცდილებითი ცოდნა სატანისგან მოდიოდა, არამედ ნიშნავს მხოლოდ იმას, რომ მათში არსებობდა ისეთი რამ, რაც მათი პირადი გამოცდილებიდან და აღქმიდან გამომდინარეობდა. მათი ცოდნა შეესაბამებოდა იმ დროის რეალური გამოცდილების კონტექსტს, და ვინ შეძლებს დარწმუნებით თქმას, რომ ყველაფერი მათში სულიწმიდისგან მოდიოდა? თუ ოთხივე სახარება მთლიანად სულიწმიდისგან მოდიოდა, მაშინ რატომ არის, რომ მათემ, მარკოზმა, ლუკამ და იოანემ, თითოეულმა, განსხვავებულად აღწერა იესოს საქმე? თუ ამისა არ გჯერათ, მაშინ ნახეთ ბიბლიაში პეტრეს მიერ უფლის სამჯერ უარყოფის შესახებ ჩანაწერები: ისინი ერთმანეთისგან განსხვავდება და თითოეულს თავისი საკუთარი მახასიათებლები აქვს. ბევრი უმეცარი ამბობს: „განკაცებული ღმერთიც ადამიანია, მაშ, მის მიერ ნათქვამი სიტყვები სრულად როგორ შეიძლება მოდიოდეს სულიწმიდისგან? თუ პავლესა და იოანეს სიტყვები შერეული იყო ადამიანის ნებას, მაშინ ნუთუ მისი სიტყვები ნამდვილად არ არის შერეული ადამიანის ნებას?“ ადამიანები, რომლებიც ასეთ რამეს ამბობენ, ბრმანი და უმეცარნი არიან! ყურადღებით წაიკითხეთ ოთხი სახარება; წაიკითხეთ, რა ჩაიწერა იქ იესოს მიერ აღსრულებულ საქმეებზე და მის მიერ ნათქვამ სიტყვებზე. თითოეული ეს ჩანაწერი საკმაოდ განსხვავებულია, და თითოეულს თავისი საკუთარი ხედვა აქვს. თუკი ყველაფერი, რასაც ეს ავტორები წერდნენ, სულიწმიდისგან მოდიოდა, მაშინ ყველაფერი ერთნაირი და თანმიმდევრული უნდა იყოს. რატომ არსებობს მაშინ შეუსაბამობები? ნუთუ ადამიანი უკიდურესად უგუნური არ არის, რომ ამის დანახვა არ შეუძლია? თუ შენ გთხოვენ, დაამოწმო ღმერთი, როგორ დამოწმებას გასცემ? შეუძლია კი ღმერთის შესახებ ასეთ ცოდნას, დაამოწმოს იგი? თუ სხვები გკითხავენ, „თუკი იოანესა და ლუკას ჩანაწერები ადამიანურ ნებას არის შერეული, მაშინ როგორ იქნება თქვენი ღმერთის სიტყვები შეურეველნი კაცის ნებას?“ შეძლებ კი ნათელი და მკაფიო პასუხის გაცემას? მას შემდეგ, რაც ლუკამ და მათემ ისმინეს იესოს სიტყვები და ნახეს იესოს საქმე, ისინი ალაპარაკდნენ თავიანთი ცოდნის კვალდაკვალ, მოგონებებით, რომლებიც დეტალურად აღწერდა იესოს შესრულებული საქმის რამდენიმე ფაქტს. შეგიძლია თქვა, რომ მათი ცოდნა მთლიანად სულიწმიდის მიერ იყო გამხელილი? ბიბლიის მიღმა ბევრი ისეთი სასულიერო პირია, რომელთა ცოდნაც უფრო მეტია, ვიდრე მათი, მაშ, რატომ არ გადაეცა ამ პირების სიტყვები მომავალ თაობებს? რატომ არ ეოხა მათ სულიწმიდა? ვიცი რა დღევანდელი საქმე, მე არ ვლაპარაკობ ჩემს პირად აღქმებზე, რომლებიც იესოს საქმეს ეფუძნება, და არც ჩემს ცოდნას გამოვთქვამ იესოს საქმის ფონზე. რა საქმეს აკეთებდა იესო იმ დროს? და რა საქმეს ვაკეთებ მე დღეს? იმას, რასაც მე ვაკეთებ და ვამბობ, პრეცედენტი არ აქვს. გზა, რომელსაც მე შევდგომივარ, უწინ არასდროს გაკვალულა, მასზე არ უვლიათ გარდასული ეპოქებისა და თაობების ადამიანებს. დღეს ის მოქმედებაში მოვიდა, და განა ეს სულიწმიდის საქმე არ არის? იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ეს სულიწმიდის საქმე იქნებოდა, წარსულის ყველა წინამძღოლი თავის საქმეს სხვათა საქმეებზე აფუძნებდა. თუმცა თავად ღმერთის საქმე განსხვავებულია. იესოს საქმის ეტაპი იგივე იყო: მან ახალი გზა გახსნა. როცა ის მოვიდა, იგი ქადაგებდა ცათა სასუფევლის სახარებას და ამბობდა, რომ ადამიანი უნდა გამოხსნილიყო და აღმსარებულიყო. იესოს მიერ საქმის დასრულების შემდეგ პეტრემ, პავლემ და სხვებმა დაიწყეს იესოს საქმის გაგრძელება. იესოს ჯვარცმისა და ცად ამაღლების შემდეგ ისინი სულმა ჯვრის გზის საქადაგებლად წარგზავნა. მიუხედავად იმისა, რომ პავლეს სიტყვები ამაღლებული იყო, ისინი იმავე დროს დაშენდა იესოს სიტყვებში ჩადებულ საძირკველზე, როგორებიც არის, მოთმინება, სიყვარული, ტანჯვა, თავსაბურავის ტარება, ნათლობა და სხვა განგებულებები, რომლებიც დაცულ უნდა ყოფილიყო. ეს ყველაფერი ითქვა იესოს სიტყვების საძირკველზე დაშენებით. მათ არ შეეძლოთ ახალი გზის გახსნა, რადგან ისინი ყველანი ოდენ ღვთისთვის გამოსადეგი ადამიანები იყვნენ.

იმ დროს იესოს გამონათქვამები და საქმე არ ემორჩილებოდა დამკვიდრებულ წესებს და იგი არ ახორციელებდა თავის საქმეს ძველი აღთქმის რჯულის საქმის შესაბამისად. ის ხორციელდებოდა იმ საქმის შესაბამისად, რომელიც მადლის ეპოქაში უნდა შესრულებულიყო. იგი შრომობდა იმ საქმის შესაბამისად, რომელიც თავად მოიტანა, თავისი საკუთარი გეგმის მიხედვით და თავისი მსახურების შესაბამისად; იგი არ საქმიანობდა ძველი აღთქმის რჯულის მიხედვით. ძველი აღთქმის რჯულის კანონს არ შეესაბამებოდა არაფერი იქიდან, რაც მან გააკეთა, და იგი არ მოსულა იმისთვის, რომ აეხდინა წინასწარმეტყველთა სიტყვები. ღვთის საქმის არცერთი ეტაპი არ სრულდებოდა უშუალოდ იმ მიზნით, რომ ძველი წინასწარმეტყველთა წინასწარმეტყველებები შესრულებულიყო და არც ის მოსულა იმისათვის, რომ წესებს დამორჩილებოდა ან განზრახ განეხორციელებინა ძველ წინასწარმეტყველთა ნაწინასწარმეტყველევი. თუმცა მისი მოქმედებები არც არღვევდა ძველი წინასწარმეტყველების წინასწარმეტყველებებს და არც შლიდა იმ საქმეს, რომელიც მან ადრე აღასრულა. მისი საქმის მთავარი საკითხი არ იყო რაიმე წესებისადმი მორჩილება, არამედ იყო იმ საქმის შესრულება, რომელიც მას თავად უნდა აღესრულებინა. იგი არ იყო წინასწარმეტყველი ან ნათელმხილველი, არამედ იყო მოქმედი, ის, ვინც რეალურად იმისათვის მოვიდა, რათა აღესრულებინა ის საქმე, რომლის კეთებისთვისაც იყო მოწოდებული, და იგი მოვიდა, რათა დაეწყო ახალი ეპოქა და განეხორციელებინა ახალი საქმე. რა თქმა უნდა, როდესაც იესო მოვიდა თავისი საქმის აღსასრულებლად, მან ასევე აღასრულა მრავალი სიტყვა, რომლებიც ძველი აღთქმის წინასწარმეტყველებმა წარმოთქვეს. ასევე დღევანდელმა საქმემაც აღასრულა ძველი აღთქმის წინასწარმეტყველთა ნაწინასწარმეტყველევი. უბრალოდ მე არ ვეყრდნობი იმ „ძველ ალმანახს“, სულ ეს არის. რადგან არსებობს კიდევ უფრო მეტი საქმე, რომელიც უნდა აღვასრულო, და უფრო მეტი სიტყვა, რომელიც უნდა გითხრათ, ხოლო ეს საქმე და ეს სიტყვები გაცილებით უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ბიბლიის მონაკვეთების განმარტება, რადგან ასეთ საქმეს თქვენთვის დიდი მნიშვნელობა და ღირებულება არ აქვს, ვერც გეხმარებათ და ვერც შეგცვლით. მე ვაპირებ ახალი საქმის აღსრულებას არა იმისათვის, რომ ბიბლიის რომელიმე პასაჟი ავახდინო. თუ ღმერთი მხოლოდ იმისთვის მოვიდოდა დედამიწაზე, რომ ბიბლიის ძველი წინასწარმეტყველთა სიტყვები აღესრულებინა, მაშინ ვინ იქნებოდა უფრო დიდი, განკაცებული ღმერთი თუ ის ძველი წინასწარმეტყველები? ბოლოს და ბოლოს, წინასწარმეტყველები მართავენ ღმერთს თუ ღმერთი მართავს წინასწარმეტყველებს? როგორ ახსნი ამ სიტყვებს?

დასაწყისში, როდესაც იესოს ჯერ კიდევ არ ჰქონდა ოფიციალურად დაწყებული თავისი მსახურება, ის, ისევე როგორც მისი მიმდევარი მოწაფეები, ზოგჯერ ესწრებოდა შეკრებებს, გალობდა საგალობლებს, აღავლენდა ლოცვებს და ტაძარში კითხულობდა ძველ აღთქმას. მას შემდეგ, რაც მოინათლა, სული ოფიციალურად გადმოვიდა მასზე და შეუდგა საქმეს, გამოამჟღავნა რა მისი იდენტობა და ის მსახურება, რომელიც მას უნდა შეესრულებინა. იქამდე მისი იდენტობა არავინ იცოდა, იოანემაც კი არ იცოდა, მარიამისგან განსხვავებით. იესო 29 წლის იყო, როდესაც მოინათლა. მისი ნათლობის დასრულების შემდეგ ცა გაიხსნა და ხმა გაისმა: „ეს არის ჩემი საყვარელი ძე, რომელიც მოვიწონე მე.“ როგორც კი იესო მოინათლა, სულიწმიდამ ამგვარად დაიწყო მისი დამოწმება. 29 წლის ასაკში ნათლისღებამდე ის ჩვეულებრივი ადამიანის ცხოვრებით ცხოვრობდა, ჭამდა, როცა საჭირო იყო, ეძინა და ჩვეულებრივ იმოსებოდა, და მასში არაფერი იყო სხვებისგან გამორჩეული, თუმცა, რა თქმა უნდა, ასე მხოლოდ ადამიანის ხორციელი თვალით ჩანდა. ხანდახან ისიც იჩენდა სისუსტეს და ხანდახან ისიც ვერ არჩევდა რაღაცებს, როგორც ეს ბიბლიაში წერია: მისი გონიერება იზრდებოდა ასაკის მატების კვალად. ეს სიტყვები მხოლოდ იმას აჩვენებს, რომ მას ჰქონდა ჩვეულებრივი და ნორმალური ადამიანობა და განსაკუთრებულად არ განსხვავდებოდა სხვა ადამიანებისგან. იგი ასევე გაიზარდა როგორც ჩვეულებრივი ადამიანი და მასში არაფერი იყო განსაკუთრებული. თუმცა იგი იმყოფებოდა ღმერთის ზრუნვისა და დაცვის ქვეშ. ნათლობის შემდეგ დაიწყო მისი გამოცდა, რის შემდეგაც მან დაიწყო თავისი მსახურების შესრულება და საქმე, და შეიძინა ძალა, სიბრძნე და ხელმწიფება. ეს არ ნიშნავს, რომ სულიწმიდა მის ნათლისღებამდე არ საქმიანობდა მასში ან არ მყოფობდა მასში. სულიწმიდა მის ნათლისღებამდეც მკვიდრობდა მასში, თუმცა ჯერ არ ჰქონდა ოფიციალურად დაწყებული საქმე, რადგან არსებობს დროითი საზღვრები, როცა ღმერთი აღასრულებს თავის საქმეს, და, აგრეთვე, როცა ჩვეულებრივი ადამიანები გადიან ზრდის პროცესს. სულიწმიდა ყოველთვის ცხოვრობდა მასში. როდესაც იესო დაიბადა, იგი უკვე იყო განსხვავებული, ვინაიდან ცაზე ცისკრის ვარსკვლავი გამოჩნდა. მის დაბადებამდე კი იოსებს ანგელოზი გამოეცხადა სიზმარში და უთხრა, რომ მარიამი შობდა ვაჟს და რომ ეს ბავშვი სულიწმიდისგან იქნებოდა ჩასახული. მას შემდეგ, რაც იესომ ნათელიღო, სულიწმიდამ დაიწყო თავისი საქმე, მაგრამ ეს როდი ნიშნავდა იმას, რომ სულიწმიდა სწორედ მაშინ გარდამოვიდა იესოზე. გამონათქვამი იმის შესახებ, რომ სულიწმიდა მტრედის სახით გარდამოვიდა მასზე, მიემართება მისი მსახურების ოფიციალურ დასაწყისს. ღმერთის სული მასში იქამდეც იყო, მაგრამ მას ჯერ კიდევ არ დაეწყო საქმე, რადგან ჟამი ჯერ არ დამდგარიყო და სული ნაჩქარევად არ იწყებდა თავის საქმეს. სულმა დაამოწმა იგი ნათლისღების მეშვეობით. როცა იგი წყლიდან ამოვიდა, სულმა ოფიციალურად დაიწყო მასში ქმედება, რაც ნიშნავდა იმას, რომ ღმერთის განკაცებულმა ხორციელებამ დაიწყო მისი მსახურების აღსრულება და დაიწყო გამოსყიდვის საქმე, ანუ ოფიციალურად დაიწყო მადლის ეპოქა. ამრიგად, ღმერთის საქმეს ყოველთვის აქვს თავისი დრო, რა საქმესაც არ უნდა ასრულებდეს იგი. ნათლისღების შემდეგ იესოში რაიმე განსაკუთრებული ცვლილება არ მომხდარა. იგი კვლავაც თავის პირვანდელ ხორცში რჩებოდა. უბრალოდ მან დაიწყო თავისი საქმე და გამოავლინა თავისი იდენტობა, და იგი სავსე იყო ხელმწიფებითა და ძალით. ამ მხრივ განსხვავდებოდა იგი უწინდელისგან. განსხვავებული იყო მისი იდენტობა, რაც წარმოადგენდა ნიშანდობლივ ცვლილებას მის სტატუსში. ეს იყო სულიწმიდის დამოწმება და არ ყოფილა კაცის მიერ შესრულებული საქმე. თავდაპირველად ადამიანებმა არ იცოდნენ და მხოლოდ მაშინ შეიტყვეს მცირედით, როდესაც სულიწმიდამ ამგვარად დაამოწმა იესოს შესახებ. თუ იესო დიად საქმეს იქამდე აღასრულებდა, ვიდრე სულიწმიდა დაამოწმებდა მას, მაგრამ არ იქნებოდა არანაირი დამოწმება თვითონ ღმერთის მხრიდან, მაშინ, როგორი დიადიც არ უნდა ყოფილიყო მისი საქმე, ადამიანები ვერასოდეს შეიცნობდნენ მის იდენტობას, რადგან ადამიანის თვალი ამის დანახვას ვერ შეძლებდა. სულიწმიდის დამოწმების საფეხურის გარეშე, ვერავინ შეიცნობდა მასში განკაცებულ ღმერთს. სულიწმიდის მიერ დამოწმების შემდეგ თუ იესო გააგრძელებდა იგივენაირად საქმიანობას, ყოველგვარი განსხვავების გარეშე, მაშინ ამას არანაირი შედეგი არ მოჰყვებოდა. ყველაზე მნიშვნელოვანი და ქმედითი სულიწმიდის საქმის ასპექტის გამოვლენაა. მას შემდეგ, რაც სულიწმიდამ დაამოწმა, მას თავისი თავიც უნდა ეჩვენებინა, რათა შენ შეგძლებოდა თვალნათლივ გეხილა, რომ იგი იყო ღმერთი და რომ მასში იყო ღმერთის სული. ღმერთის დამოწმება არ იყო მცდარი და ამით მტკიცდებოდა მისი სისწორე. თუ სულიწმიდის დამოწმებამდე და მას შემდეგ მისი საქმე იგივე დარჩებოდა, მაშინ არც მისი განკაცებული მსახურება და არც სულიწმიდის საქმე არ გამოიკვეთებოდა, და ამგვარად ადამიანი ვერ შეძლებდა სულიწმიდის საქმის ამოცნობას, რადგან არ იარსებებდა მკაფიო განსხვავება. დამოწმების შემდეგ სულიწმიდას უნდა დაემტკიცებინა ეს მოწმობა, ამიტომ იესოში უნდა გამოევლინა თავისი სიბრძნე და ხელმწიფება, რომელიც განსხვავებული იქნებოდა წარსული დროისგან. რა თქმა უნდა, ეს ნათლისღების შედეგი არ იყო, ნათლობა მხოლოდ ცერემონიაა; იგი ოდენ ნიშნავდა, რომ დადგა დრო მისი მსახურების წარმოჩენისა. ასეთი საქმე იმისთვის იყო საჭირო, რომ ცხადად წარმოჩენილიყო ღმერთის დიდი ძალა და ცხადად წარმოჩენილიყო სულიწმიდის მოწმობა, და სულიწმიდა ბოლომდე აიღებდა პასუხისმგებლობას ამ მოწმობაზე. ასევე, თავისი მსახურების შესრულებამდე იესო უსმენდა ქადაგებებს, ქადაგებდა თავადაც და ქადაგებდა სახარებას სხვადასხვა ადგილას. მას არ აღუსრულებია რაიმე დიადი საქმე, რადგან ჯერ არ დამდგარიყო ჟამი მისი მსახურების აღსასრულებლად; და ასევე იმიტომ, რომ თავად ღმერთი თავმდაბლად იყო შენიღბული ხორციელ სხეულში და არ ასრულებდა საქმეს იქამდე, ვიდრე დრო არ მომწიფდებოდა. იგი ორი მიზეზის გამო არ აღასრულებდა საქმეს ნათლისღებამდე: ერთი, რადგან სულიწმიდა ოფიციალურად არ იყო გარდამოსული მასზე, რათა საქმე აღესრულებინა (იგივეა, რომ ვთქვათ, რომ სულიწმიდას ჯერ არ მიენიჭებინა იესოსთვის ძალაუფლება და ხელმწიფება ამგვარი საქმისთვის), და კიდეც, რომ სცოდნოდა მას თავისი იდენტობა, იესო ვერ შეძლებდა იმ საქმის კეთებას, რომლის მოგვიანებით კეთებაც ჰქონდა განზრახული და მოუწევდა ლოდინი ნათლისღების დღემდე. ეს იყო ღმერთის დრო და ვერავინ შეძლებდა მის ჩაშლას, თვით იესოც კი; თავად იესოსაც არ შეეძლო საკუთარი საქმის ჩაშლა. რა თქმა უნდა, ეს იყო ღმერთის თავმდაბლობა და ასევე ღმერთის საქმის კანონი; თუ ღმერთის სული არ საქმიანობს, ვერავინ შეძლებს მისი საქმის შესრულებას. მეორე, ნათლობამდე იგი სრულიად ჩვეულებრივი ადამიანი იყო, არაფერი განასხვავებდა მას სხვა ჩვეულებრივ ადამიანთაგან. ეს არის ერთი ასპექტი იმისა, თუ როგორ არ იყო განკაცებული ღმერთი ზებუნებრივი. განკაცებული ღმერთი არ არღვევდა ღმერთის სულის განაწესებს. იგი ასრულებდა საქმეს მოწესრიგებულად და სრულიად ნორმალურად. მხოლოდ ნათლისღების შემდეგ მიიღო მისმა საქმემ ხელმწიფება და ძალა. ანუ, მიუხედავად იმისა, რომ იგი იყო განკაცებული ღმერთი, იგი არ სჩადიოდა ზებუნებრივ ქმედებებს და იგივენაირად იზრდებოდა, როგორც სხვა ჩვეულებრივი ადამიანები. იესოს რომ სცოდნოდა თავისი იდენტობა და შეესრულებინა დიადი საქმეები მთელს ქვეყანაზე ნათლისღებამდე, ყოფილიყო განსხვავებული ჩვეულებრივი ადამიანებისგან, წარმოეჩინა თავისი თავი განსაკუთრებულად, მაშინ არა მხოლოდ იოანესთვის იქნებოდა შეუძლებელი თავისი საქმის აღსრულება, არამედ ღმერთიც ვერ დაიწყებდა თავისი საქმის მომდევნო საფეხურს. ამ შემთხვევაში ისე გამოვიდოდა, რომ თითქოს ღმერთის მიერ აღსრულებული საქმე მცდარი იყო და ადამიანის თვალში ისე გამოჩნდებოდა, თითქოს ღმერთის სული და ღმერთის განკაცება ერთი და იმავე წყაროდან არ მოდიოდა. ამიტომ, ბიბლიაში აღწერილი იესოს საქმე არის ის საქმე, რომელიც მან ნათლობის შემდეგ აღასრულა, საქმე, რომელიც სამი წლის განმავლობაში შესრულდა. ბიბლია არ აღწერს იმას, რას აკეთებდა იგი ნათლისღებამდე, რადგანაც იქამდე იგი ამ საქმეს არ ასრულებდა. იგი უბრალოდ ჩვეულებრივი ადამიანი იყო და ჩვეულებრივ ადამიანს წარმოადგენდა. ვიდრე იესო თავისი მსახურების აღსრულებას დაიწყებდა, იგი არაფრით განსხვავდებოდა სხვა ჩვეულებრივ კაცთაგან, და სხვები ვერანაირ განსხვავებას ვერ ხედავდნენ მასში. იესომ მხოლოდ მას შემდეგ შეიტყო, რომ იგი ღვთის საქმის ერთ-ერთი ეტაპის განსასრულებლად მოვიდა, რაც 29 წლისა შეიქნა. იქამდე თავადაც არ იცოდა ეს, რადგან ღმერთის მიერ აღსრულებული საქმე არ იყო ზებუნებრივი. როდესაც იგი თორმეტი წლის ასაკში სინაგოგაში თავყრილობას ესწრებოდა, მარიამი ეძებდა მას, მან კი უბრალოდ ერთი წინადადება თქვა, ისე, როგორც ნებისმიერი სხვა ბავშვი იტყოდა: „დედა! ნუთუ არ იცი, რომ მე ჩემი მამის ნება ყველაფერზე მაღლა უნდა დავაყენო?“ რა თქმა უნდა, რადგანაც იგი სულიწმიდისგან იყო ჩასახული, განა იესო არ იქნებოდა რაღაც მხრივ განსაკუთრებული?მაგრამ მისი განსაკუთრებულობა არ ნიშნავდა, რომ იგი ზებუნებრივი იყო, არამედ მხოლოდ იმას, რომ მას ღმერთი ნებისმიერ სხვა ბავშვზე მეტად უყვარდა. მიუხედავად იმისა, რომ გარეგნულად იგი ადამიანი იყო, მისი არსი მაინც განსაკუთრებული და სხვებისგან განსხვავებული იყო. თუმცა, მხოლოდ ნათლობის შემდეგ იგრძნო მან ნამდვილად, რომ სულიწმიდა საქმიანობდა მასში და შეიცნო, რომ თავად იყო ღმერთი. მხოლოდ მაშინ, როდესაც მან 33 წელს მიაღწია, სრულად გააცნობიერა, რომ სულიწმიდას განზრახული ჰქონდა, ჯვარცმის საქმე მისით აღესრულებინა. 32 წლის ასაკში შეიტყო მან რამდენიმე დაფარული ფაქტის შესახებ, როგორც ამას მათეს სახარება აღწერს: „სიმონ-პეტრემ უთხრა მას პასუხად: «შენა ხარ ქრისტე, ძე ცოცხალი ღვთისა»“ (მათ. 16:16), და „მას შემდეგ დაიწყო იესომ გამხელა თავისი მოწაფეებისათვის, რომ უნდა წასულიყო იერუსალიმს და ტანჯულიყო მღვდელმთავრებისა და მწიგნობრებისაგან, მოკლულიყო და მესამე დღეს აღმდგარიყო“ (მათ. 16:21). მან არ იცოდა წინასწარ, რა საქმე უნდა აღესრულებინა, ეს ცოდნა კონკრეტულ დროს მოვიდა. ეს მან სრულად არ იცოდა მაშინაც, როცა დაიბადა. სულიწმიდა მასში თანდათანობით ქმედობდა და ამ საქმეს თავისი პროცესი ჰქონდა. თუ თავიდანვე იცოდა, რომ ღმერთი იყო და ქრისტე იყო და განკაცებული ძე კაცისა იყო, თუ იცოდა, რომ მას უნდა აღესრულებინა ჯვარცმის საქმე, მაშინ რატომ არ დაიწყო საქმე ადრე? რატომ მოხდა ისე, რომ მხოლოდ მას შემდეგ, რაც თავის მოწაფეებს უამბო თავისი მსახურების შესახებ, იგრძნო იესომ სევდა და გულმოდგინედ ილოცა ამისთვის? რატომ მოხდა ისე, რომ იოანემ გაუხსნა მას გზა და მონათლა იგი იქამდე, ვიდრე ბევრ ისეთ რამეს გაიგებდა, რაც იქამდე არ ესმოდა? ეს ამტკიცებს, რომ ეს იყო ხორციელად განკაცებული ღმერთის საქმე და ამიტომ მისი გააზრება და მიღწევა პროცესი იყო, რადგან იგი იყო ღმერთის ხორცშესხმული სხეული, რომლის საქმე განსხვავდებოდა იმ საქმისგან, რომელსაც უშუალოდ სული ასრულებს.

ღვთის საქმის ყოველი საფეხური ერთსა და იმავე ნაკადს მიჰყვება და, ამრიგად, ღმერთის ექვსიათასწლიანი მართვის გეგმაში ყოველი ახალი ნაბიჯი მჭიდროდ უკავშირდებოდა მომდევნოს, სამყაროს დასაბამიდან დღევანდელ დღემდე. თუ იარსებებდა ის, ვინც გაკაფავდა გზას, არავინ იქნებოდა მისი მომდევნო; რადგანაც არსებობენ ისინი, ვინც შემდეგ მოვიდნენ, ესე იგი არსებობდნენ ისინიც, ვინც ამ გზას დასაბამი დაუდო. ამ გზაზე ნაბიჯ-ნაბიჯ აღესრულებოდა საქმე. ერთი საფეხური მოჰყვებოდა მეორეს და მათ გარეშე, ვინც გზა გახსნა, შეუძლებელი იქნებოდა საქმის დაწყება და ღმერთსაც არ ექნებოდა არანაირი საშუალება, თავისი საქმე წინ წაეწია. არცერთი ეტაპი არ არღვევს მეორეს და თითოეული მომდევნო ეტაპი თანმიმდევრულად მიჰყვება წინას, რათა ჩამოყალიბდეს ერთიანი ნაკადი. ეს ყველაფერი ერთსა და იმავე სულის მიერ კეთდება. მაგრამ მიუხედავად იმისა, ვინ ხსნის გზას ან ვინ აგრძელებს სხვის საქმეს, ეს არ განსაზღვრავს მათ იდენტობას. განა ასე არ არის? იოანემ გზა გახსნა, ხოლო იესომ განაგრძო მისი საქმე, ამტკიცებს კი ეს იმას, რომ იესოს იდენტობა იოანეს იდენტობაზე ნაკლებია? იეჰოვა აღასრულებდა თავის საქმეს იესომდე, ამის გამო შეგიძლია თქვა, რომ იეჰოვა იესოზე დიადია? მნიშვნელოვანი არ არის, ვინ გაკაფა გზა ან ვინ გააგრძელა სხვისი საქმე; ყველაზე მნიშვნელოვანი არის მათი საქმის არსი და ის იდენტობა, რომელსაც ეს საქმე გამოხატავს. განა ასე არ არის? რადგან ღმერთმა განიზრახა ადამიანთა შორის საქმიანობა, მას უნდა აღემაღლებინა ისინი, ვინც გზის მოსამზადებელ საქმეს შეასრულებდნენ. როგორც კი იოანემ ქადაგება დაიწყო, მან თქვა: „განუმზადეთ გზა უფალს, მოასწორეთ მისი ბილიკები.“ „მოინანიეთ, ვინაიდან მოახლოებულია ცათა სასუფეველი.“ ეს სიტყვები მან თავიდანვე წარმოსთქვა და რატომ შეეძლო მას ამ სიტყვების თქმა? თუ ამ სიტყვების წარმოთქმის თანმიმდევრობას შევხედავთ, პირველად სწორედ იოანემ იქადაგა ცათა სასუფევლის სახარება, ხოლო შემდეგ — იესომ. ადამიანის წარმოდგენების მიხედვით, გამოდის, რომ იოანემ გახსნა ახალი გზა და, შესაბამისად, იოანე იესოზე უფრო დიადი უნდა ყოფილიყო; მაგრამ იოანეს არ უთქვამს, რომ იგი იყო ქრისტე და ღმერთსაც არ დაუმოწმებია იგი როგორც თავისი საყვარელი ძე, იგი მხოლოდ გამოყენებულ იქნა გზის გასახსნელად და უფლისთვის გზის მოსამზადებლად. მან გზა გაუკაფა იესოს, მაგრამ მას არ შეეძლო იესოს სახელით მოქმედება. ადამიანის მთელი საქმე ასევე სულიწმიდის მიერ იყო მხარდაჭერილი.

ძველი აღთქმის ეპოქაში, იეჰოვა იყო ის, ვინც გზას წინამძღოლობდა, ხოლო იეჰოვას საქმე წარმოადგენდა ძველი აღთქმის მთელ ეპოქას და მთელ იმ საქმეს, რომელიც ისრაელში აღსრულდა. მოსემ უბრალოდ გააგრძელა ეს საქმე მიწაზე და მისი მუშაკობა მიიჩნევა კაცის მიერ აღსრულებულ თანამშრომლობად. ამ დროს იეჰოვა იყო ის, ვინც ესაუბრებოდა და მოუწოდებდა მოსეს, მან აღამაღლა მოსე ისრაელის ხალხს შორის და დაავალა მას, წინ წარძღოლოდა მათ უდაბნოში ქანაანისკენ სავალ გზაზე. ეს არ ყოფილა თვითონ მოსეს საქმე, ეს იყო ის, რასაც პირადად იეჰოვა ხელმძღვანელობდა და ამიტომ მოსეს ვერ ეწოდება ღმერთი. მოსემ ასევე დააწესა რჯული, მაგრამ ეს რჯული პირადად იეჰოვამ განაჩინა. მოსეს მხოლოდ უნდა გამოეხატა იგი. იესომაც დააწესა მცნებები, გააუქმა ძველი აღთქმის რჯული და ჩამოაყალიბა ახალი ეპოქის მცნებები. რატომ არის იესო თავად ღმერთი? იმიტომ, რომ აქ არსებობს განსხვავება. იმ დროს მოსეს მიერ შესრულებული საქმე არ წარმოადგენდა ეპოქას და არც ახალ გზას ხსნიდა. იგი იეჰოვას მიერ იყო წარმართული, ხოლო მოსე იყო მხოლოდ ის, ვინც ღმერთმა გამოიყენა. როდესაც იესო მოვიდა, იოანეს უკვე შესრულებული ჰქონდა გზის მოსამზადებელი ერთ ეტაპი და დაწყებული ჰქონდა ცათა სასუფევლის სახარების ქადაგება (ეს სულიწმიდამ დაიწყო). როცა იესო მოვიდა, იგი აკეთებდა უშუალოდ საკუთარ საქმეს, მაგრამ დიდი განსხვავება იყო მის საქმესა და მოსეს საქმეს შორის. ესაიამაც მრავალჯერ იწინასწარმეტყველა, მაშ რატომ არ ეწოდა მას ღმერთი? იესოს არ წარმოუთქვამს ამდენი წინასწარმეტყველება, მაშ რატომ არის იგი თავად ღმერთი? ვერავინ გაბედავს, თქვას, რომ იმ დროს იესოს მთელი საქმე სულიწმიდისგან მოდიოდა და ვერც იმის თქმას გაბედავს, რომ ეს ყველაფერი კაცის ნებისგან მომდინარეობდა ან მთლიანად ღმერთის საქმე იყო. კაცს არანაირად არ ძალუძს ამის გაანალიზება. შეიძლება თქვას, რომ ესაიამ აღასრულა ასეთი საქმე და ამგვარადაც იწინასწარმეტყველა, და ყოველივე სულიწმიდისგან მომდინარეობდა; ეს უშუალოდ ესაიასგან არ მოდიოდა, არამედ იყო იეჰოვასგან მიღებული გამოცხადებები. იესოს არ აღუსრულებია დიდი მოცულობის საქმე და არც ბევრი სიტყვა უთქვამს, არც ბევრი რამ უწინასწარმეტყველებია. ადამიანისთვის მისი ქადაგება არ ჩანდა განსაკუთრებულად ამაღლებული, თუმცა იგი თავად იყო ღმერთი და ეს ადამიანის მიერ აუხსნელია. არავის არასდროს უწამია იოანე, ესაია ან დავითი, არც არავის უწოდებია მათთვის ღმერთი, ან ღმერთი დავითი, ან ღმერთი იოანე; არავის უსაუბრია ასე, ხოლო ქრისტე მხოლოდ იესოს ეწოდა. ეს კლასიფიკაცია ხდება ღმერთის მიერ დამოწმების, მის მიერ აღსრულებული საქმის და აღსრულებული მსახურების საფუძველზე. რაც შეეხება ბიბლიის დიდ პიროვნებებს — აბრაამს, დავითს, იესო ნავეს ძეს, დანიელს, ესაიას, იოანესა და იესოს — მათ მიერ შესრულებული საქმის მიხედვით შეგიძლია, თქვა, ვინ არის თავად ღმერთი, რომელნი არიან წინასწარმეტყველნი და რომელნი მოციქულნი. ვინ იყო ღმერთის მიერ გამოყენებული და ვინ თავად იყო ღმერთი, ეს განისაზღვრება და დასტურდება იმ საქმის არსითა და სახით, რომელსაც ისინი აღასრულებდნენ. თუ შენ არ შეგიძლია ამ განსხვავების გარჩევა, ეს ამტკიცებს, რომ არ იცი, რას ნიშნავს ღვთისადმი რწმენა. იესო არის ღმერთი, რადგან მან წარმოთქვა მრავალი სიტყვა და აღასრულა ესოდენ ბევრი საქმე, განსაკუთრებით კი იმით, რომ მრავალი სასწაული მოახდინა. იოანემაც აღასრულა ბევრი საქმე და წარმოთქვა ბევრი სიტყვა, ისევე, როგორც მოსემ. რატომ არ იწოდებიან ისინი ღმერთად? ადამი უშუალოდ ღმერთის ქმნილება იყო; რატომ არ იწოდებოდა იგი ღმერთად და რატომ იწოდებოდა მხოლოდ შექმნილ არსებად? თუკი მავანი გეტყვის, „დღეს ღმერთმა იმდენი საქმე შეასრულა, იმდენი სიტყვა წარმოათქვა; ის თავად ღმერთია. მაშინ, ვინაიდან მოსემაც ბევრი სიტყვა წარმოთქვა, ისიც თავად ღმერთი უნდა ყოფილიყო!“ შენ პასუხად უნდა ჰკითხო, „იმ დროში რატომ დაამოწმა ღმერთმა იესო როგორც თავად ღმერთი და არა იოანე? განა იოანე იესომდე არ მოვიდა? რომელი უფრო დიადია — საქმე იოანესი თუ საქმე იესოსი? კაცისთვის იოანეს საქმე უფრო დიადად მოსჩანს, ვიდრე იესოსი, მაგრამ რატომ დაუმოწმა სულიწმიდამ იესოს და არა იოანეს?“ იგივე ხდება დღესაც! იმ დროს, როცა მოსე ისრაელის ხალხს მიუძღვებოდა, იეჰოვა მას ღრუბლებიდან ესაუბრებოდა. მოსეს უშუალოდ არ უსაუბრია მასთან, თუმცა სამაგიეროდ უშუალოდ იეჰოვა მართავდა მას. ეს არის ძველი აღთქმის ისრაელის საქმე. მოსეში არ იყო არც ღმერთის სული და არც ღმერთის არსება. მას არ შეეძლო ასეთი საქმის აღსრულება, სწორედ ამიტომ არსებობს დიდი განსხვავება მის მიერ შესრულებულ საქმესა და იესოს მიერ შესრულებულ საქმეს შორის. ეს იმიტომ, რომ მათი საქმე განსხვავებული იყო! არის თუ არა ვინმე ღმერთის მიერ გამოყენებული, წინასწარმეტყველი, მოციქული თუ თავად ღმერთი, ეს შეიძლება განისაზღვროს მისი საქმის ბუნების მიხედვით და ეს შენს ეჭვებს დაასრულებს. ბიბლიაში წერია, რომ მხოლოდ კრავი ახსნის შვიდ ბეჭედს. საუკუნეების განმავლობაში იმ დიდ პიროვნებებს შორის მრავალი იყო, ვინც წმინდა წერილს განმარტავდა, განა შეგიძლია თქვა, რომ ისინი ყველანი კრავნი არიან? შეგიძლია თქვა, რომ მათი ყველა განმარტება ღმერთისგან მოდის? ისინი მხოლოდ განმმარტებლები არიან; მათ არ აქვთ კრავის იდენტობა. როგორ შეიძლება ისინი ღირსნი იყვნენ შვიდი ბეჭდის გახსნისა? ჭეშმარიტებაა, რომ „მხოლოდ კრავს შეუძლია შვიდი ბეჭდის ახსნა“, მაგრამ იგი მხოლოდ შვიდი ბეჭდის გასახსნელად არ მოდის; ამ საქმეს განსაკუთრებული აუცილებლობა არ აქვს, იგი თანმდევად სრულდება. იგი სრულყოფილად იცნობს საკუთარ საქმეს; საჭიროა კი, რომ დიდ დროს უთმობდეს წერილთა განმარტებას? უნდა დაემატოს იმ ექვსი ათასი წლის საქმეს „კრავის მიერ წმინდა წერილის განმარტების ეპოქა“? იგი მოდის, რათა აღასრულოს ახალი საქმე, თუმცა ამავდროულად გარკვეულ გამოცხადებებსაც იძლევა წარსული დროების საქმის შესახებ, რათა ადამიანებმა გაიგონ ექვსი ათასი წლის საქმის ჭეშმარიტება. არანაირი საჭიროება არ არის ბიბლიის პასაჟების განმარტებისთვის; ეს ამჟამინდელი დროის საქმეა, რომელიც არის გასაღები და სწორედ ეს არის მნიშვნელოვანი. შენ უნდა იცოდე, რომ ღმერთი არ მოსულა საგანგებოდ შვიდი ბეჭდის ასახსნელად, იგი ხსნის საქმის აღსასრულებლად მოვიდა.

თქვენ მხოლოდ ის იცით, რომ იესო უკანსკნელ დღეებში დაბრუნდება, მაგრამ გიფიქრიათ კი, როგორ მოხდება ეს? შეიძლება ადამიანი, რომელიც ჯერ კიდევ ცოდვის ტვირთს ატარებს, ახლახანაა გამოსყიდული და შინაგანი გარდაქმნა არ განუცდია, ნამდვილად შეესაბამებოდეს ღვთის ნებას? თქვენ კვლავ ძველ მე-ს ეჭიდებით: მართალია, იესოს მიერ ხსნილი ხართ და ღმერთის წყალობით აღარ გეწოდებათ ცოდვილები, მაგრამ ეს ჯერ კიდევ არ ნიშნავს, რომ ცოდვისგან თავისუფლები და სიწმინდით სავსენი ხართ. თუ ადამიანი არასდროს შეცვლილა, როგორ შეიძლება მისი განწმენდა? თქვენ გსურთ ქრისტესთან ერთად იდგეთ მისი დაბრუნებისას, მაგრამ შინაგანად მაინც სავსე ხართ უზნეობით, სიბინძურითა და ეგოიზმით. ეს არარეალური იმედია. თქვენ გამოსყიდული ხართ, მაგრამ არ გაგივლიათ ტრანსფორმაცია - რწმენის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაბიჯი. ღვთის განზრახვებთან შესათავსებლად აუცილებელია, რომ ღმერთმა თავად იმოქმედოს თქვენში, შეცვალოს და განწმინდოს თქვენი არსება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, მხოლოდ გამოსყიდულებად დარჩებით და ვერ მიაღწევთ სიწმინდეს. ასეთ მდგომარეობაში კი ვერ იქნებით ღირსნი იმისა, რომ ღმერთთან ერთად მისი დიდებული კურთხევებით დატკბეთ, რადგან ჩამორჩებით ღვთის მიერ ადამიანის მართვის უმთავრეს ეტაპს - ადამიანის შეცვლასა და სრულყოფას. შედეგად, თქვენ შორის ისინი, ვინც ახლახან გადარჩით, მაგრამ ჯერ არ განგიცდიათ გარდასახვა, ვერ შეძლებთ ღვთისგან პირდაპირ მემკვიდრეობის მიღებას.

ამ ახალი საფეხურის დაწყების გარეშე, ვინ იცის, რამდენად შორის წახვიდოდით თქვენ, მახარებლები, მქადაგებლები, განმმარტებლები და ეგრეთ წოდებული დიდი სასულიერო მოღვაწეები! ამ ახალი საფეხურის დაწყების გარეშე, ის, რაზეც თქვენ საუბრობთ, მოძველებული იქნებოდა! ეს არის საუბარი ან ტახტზე აღსვლაზე, ან მომზადებაზე მეფედ საკურთხევლად; ან საკუთარი თავის უარყოფაზე, ან საკუთარი სხეულის დამორჩილებაზე; ან მოთმინებით ყოფნაზე, ან ყველაფრისგან გაკვეთილების მიღებაზე; ან თავმდაბლობაზე, ან სიყვარულზე. განა ეს არ არის ერთი და იგივე ძველი თემის გამეორება? ეს უბრალოდ ერთი და იმავეს სხვადასხვა სახელით მოხსენიებაა! ან თავის დაფარვაზე და პურის გატეხვაზეა საუბარი, ან ხელის დადებასა და ლოცვაზე, ან ავადმყოფთა კურნებასა და დემონთა განდევნაზე. განა შესაძლებელია აქ იყოს ახალი საქმე? განა არის აქ განვითარების პერსპექტივა? თუ შენ ამგვარად გააგრძელებ ხელმძღვანელობას, მაშინ მკაცრად მიჰყვები წესებს და დაემორჩილები ტრადიციებს. თქვენ ფიქრობთ, რომ თქვენი საქმე ესოდენ ამაღლებულია, მაგრამ განა არ იცით, რომ ეს ყველაფერი გადმოცემული და ნასწავლია ძველი დროების ადამიანთაგან? განა ყველაფერი, რასაც ამბობთ და აკეთებთ, არ არის მათი უკანასკნელი სიტყვები? განა ეს ის არ არის, რაც ამ ადამიანებმა დაგიტოვეს, სანამ აღესრულებოდნენ? ფიქრობ კი, რომ თქვენი მოქმედებები აღემატება წარსული თაობების მოციქულებისა და წინასწარმეტყველების საქმეს და, საერთოდაც, ყველაფერს აღემატება? ამ ეტაპის დასაწყისმა დაასრულა თქვენი თაყვანისცემა მოწმე ლის იმ სწავლებისადმი, რომელიც მეფედ გახდომისა და ტახტზე აღსვლისკენ იყო მიმართული და შეაჩერა თქვენი ამპარტავნება და ფუჭი თავმომწონეობა, ისე რომ თქვენ ვეღარ ერევით ამ ეტაპის საქმეში. ამ ეტაპის გარეშე თქვენ კიდევ უფრო ჩაეფლობოდით, ვიდრე ბოლოს სრულიად გამოუსწორებელ მდგომარეობამდე არ მიხვიდოდით. თქვენში მეტისმეტად ბევრი რამ არის ძველი! საბედნიეროდ, დღევანდელმა საქმემ უკან დაგაბრუნათ, თორემ ვინ იცის, რა მიმართულებას აირჩევდით! რადგან ღმერთი არის ღმერთი, რომელიც ყოველთვის ახალია და არასოდეს არის ძველი, რატომ არ ეძიებ ახალს? ყოველთვის რატომ ეჭიდები ძველს? ასე რომ, სულიწმიდის საქმის ცოდნა უაღრესად მნიშვნელოვანია!