პუნქტი მეათე: ისინი აბუჩად იგდებენ ჭეშმარიტებას, ურცხვად ფეხქვეშ თელავენ პრინციპებს და უგულებელყოფენ ღვთის სახლის სამუშაო განაწესს (ნაწილი მეორე)

დღეს ჩვენ ვაგრძელებთ თანაზიარებას ანტიქრისტეების სხვადასხვა გამოვლინების მეათე პუნქტზე: ისინი აბუჩად იგდებენ ჭეშმარიტებას, ურცხვად ფეხქვეშ თელავენ პრინციპებს და უგულებელყოფენ ღვთის სახლის სამუშაო განაწესს. გასულ ჯერზე ჩვენ გვქონდა გარკვეული კონკრეტული თანაზიარება, რომელიც მიმართული იყო ჭეშმარიტების აბუჩად აგდებისკენ, ამიტომ მოდით, ჯერ ეს მიმოვიხილოთ. როგორი იყო გასულ ჯერზე სიტყვა „აბუჩად აგდების“ განმარტება? (ჩვენ ის განვმარტეთ, როგორც ჭეშმარიტებისთვის მნიშვნელობის არმინიჭება, როგორც ჭეშმარიტების ზემოდან ყურება, აბუჩად აგდება და უგულებელყოფა და როგორც ჭეშმარიტებისადმი ზიზღის გამოვლენა.) ნათლად ახსენით ამ სიტყვების არსი პრაქტიკული ტერმინებით? (ჩვენი ახსნა მხოლოდ აბუჩად აგდების სინონიმებით შემოიფარგლა; ის იყო ზედაპირული და არ განმარტავდა ჭეშმარიტების აბუჩად აგდების დეტალებს, არც ჩვენს დამოკიდებულებასა და გამოვლინებებს ჭეშმარიტებისადმი ჩვენს მოპყრობაში. ჩვენ ვერ შევძელით მისი არსის ახსნა.) რა ტიპისაა ასეთი ახსნა? რომელ კატეგორიას მიეკუთვნება ეს? (სიტყვებსა და მოძღვრებებს.) სხვა რამე? განეკუთვნება თუ არა ის ცოდნას? (დიახ.) საიდან მივიღეთ ეს ცოდნა? ის მივიღეთ სკოლებიდან, მასწავლებლებისგან, ასევე ლექსიკონებიდან და წიგნებიდან. მაშ, რით განსხვავდება ჩემი განმარტება თქვენისგან? (ღვთის თანაზიარება ეხება თითოეული ადამიანის დამოკიდებულებას ჭეშმარიტების მიმართ — ანუ, ადამიანები ეწინააღმდეგებიან მას, ეზიზღებათ და სძულთ იგი გულის სიღრმიდან, არ იღებენ მას და გმობენ კიდეც და ერთვებიან მის მტრულ განსჯასა და ცილისწამებაში. ღვთის ახსნა მომდინარეობს ჭეშმარიტების მიმართ ადამიანების დამოკიდებულების არსიდან.) მე ვხსნი სიტყვა „აბუჩად აგდების“ არსს სხვადასხვა არსებითი ქცევების, პრაქტიკების დამოკიდებულებებისა და თვალსაზრისების პერსპექტივიდან. რომელი ახსნაა სინამდვილეში ჭეშმარიტება? (ღვთის ახსნა არის ჭეშმარიტება.) მაშ, რაში მოიკოჭლებს თქვენი ახსნა? (ჩვენ არ გვესმის ჭეშმარიტება. ჩვენ მხოლოდ საგნების ზედაპირს ვუყურებთ და მათ სიტყვასიტყვით განვმარტავთ, საკითხების განხილვისას ვეყრდნობით ცოდნასა და მოძღვრებებს.) თქვენ ამ სიტყვას განმარტავთ იმ ცოდნის საფუძველზე, რომელიც აითვისეთ და მისი სიტყვასიტყვითი მნიშვნელობის თქვენეული გაგების მიხედვით, მაგრამ საერთოდ არ იცით, როგორ უკავშირდება ეს სიტყვა ადამიანის ბუნება-არსებასა და გახრწნილ ხასიათს. ეს არის განსხვავება ცოდნასა და მოძღვრებებსა და ჭეშმარიტებას შორის. ჩვეულებრივ, თქვენც იყენებთ ამ მეთოდსა და პერსპექტივას ღვთის სიტყვების კითხვისა და ჭეშმარიტებაზე თანაზიარებისას? (დიახ.) გასაკვირი არ არის, რომ ადამიანთა უმეტესობას, როგორც არ უნდა კითხულობდნენ ღვთის სიტყვებს, არ შეუძლია გაიგოს, სინამდვილეში რა არის მათში ჭეშმარიტება. ამიტომ, ბევრ ადამიანს სწამს ღმერთი მრავალი წლის განმავლობაში ისე, რომ არ ესმით ან არ შედიან ჭეშმარიტება-რეალობაში. სწორედ ამიტომაც ითქმის ხოლმე: „ადამიანებს არ ესმით ჭეშმარიტება და არ გააჩნიათ მისი წვდომის უნარი“.

ჩვენ გავაგრძელებთ თანაზიარებას ანტიქრისტეების გამოვლინებების მეათე პუნქტზე: ისინი აბუჩად იგდებენ ჭეშმარიტებას, ურცხვად ფეხქვეშ თელავენ პრინციპებს და უგულებელყოფენ ღვთის სახლის სამუშაო განაწესს. წინა შეკრებაზე ჩვენ ჭეშმარიტების აბუჩად აგდება სამ პუნქტად დავყავით. რომელი იყო ეს სამი? (პირველი, ღვთის ვინაობისა და არსის აბუჩად აგდება; მეორე, ღვთის განკაცებული ხორცის აბუჩად აგდება; მესამე, ღვთის სიტყვების აბუჩად აგდება.) მოდით, გავაანალიზოთ თემა „ანტიქრისტეები აბუჩად იგდებენ ჭეშმარიტებას, ურცხვად ფეხქვეშ თელავენ პრინციპებს და უგულებელყოფენ ღვთის სახლის სამუშაო განაწესს“ ამ სამი პუნქტის საფუძველზე. გასულ ჯერზე ჩვენ ძირითადად განვიხილეთ პირველი პუნქტი, მაგრამ არ გვქონია ძალიან დეტალური თანაზიარება ღვთის არსის სიწმინდესა და უნიკალურობაზე, რაც მიზნად ისახავდა თქვენთვის დასაფიქრებლად გარკვეული სივრცის დატოვებას და იმას, რომ თქვენ უფრო კონკრეტულად გქონოდათ თანაზიარება ღვთის სამართლიანობისა და ყოვლისშემძლეობის იმ ასპექტებზე დაყრდნობით, რომლებზეც მე მქონდა თანაზიარება. დღეს ჩვენ გვექნება თანაზიარება მეორე პუნქტზე, რომელიც მოიცავს იმას, თუ როგორ ეპყრობიან ანტიქრისტეები ღვთის განკაცებულ ხორცს, რათა გავაანალიზოთ თემა, თუ როგორ იგდებენ ანტიქრისტეები აბუჩად ჭეშმარიტებას, ურცხვად ფეხქვეშ თელავენ პრინციპებს და უგულებელყოფენ ღვთის სახლის სამუშაო განაწესს.

II. ღვთის განკაცებული ხორცის აბუჩად აგდება

ანტიქრისტეების პერსპექტივებსა და თვალსაზრისებს განკაცებული ღვთის — ანუ ქრისტეს — მიმართ, ისევე როგორც მათ ურთიერთობას მასთან, ასევე აქვს გარკვეული კონკრეტული გამოვლინებები და არსებითი გაცხადებები. ჩვენ რომ უბრალოდ, მშრალად წარმოვაჩინოთ ადამიანების ზოგიერთი კონკრეტული გამოვლინება ან გარკვეული ადამიანების კონკრეტული პრაქტიკა, თქვენ შეიძლება ეს წარმოდგენა ოდნავ ბუნდოვნად მოგეჩვენოთ. მოდით, ნაცვლად ამისა დავყოთ ის რამდენიმე პუნქტად, რათა აქედან გავიგოთ, ზუსტად როგორია ანტიქრისტეების დამოკიდებულება ღვთის განკაცებული ხორცის მიმართ და გადავამოწმოთ და გავაანალიზოთ, როგორ იგდებენ ანტიქრისტეები აბუჩად ჭეშმარიტებას. პირველი პუნქტია პირფერობა, მლიქვნელობა და ტკბილმოუბარობა; მეორეა დაკვირვება, ანალიზი და ცნობისმოყვარეობა; მესამეა ის, თუ როგორ არის მათი ქრისტესადმი მოპყრობა დამოკიდებული მათ განწყობაზე; მეოთხეა მხოლოდ იმის მოსმენა, რასაც ქრისტე ამბობს, მაგრამ არც მორჩილება და არც დაქვემდებარება. თუ ვიმსჯელებთ თითოეული ამ პუნქტის გამოხატულებით, ისევე როგორც იმ შეხედულებებითა და გამოვლინებებით, რომელთა გაგებაც შეგიძლიათ მათი სიტყვასიტყვითი მნიშვნელობებიდან, არის თუ არა თითოეული მათგანი დადებითი? არის თუ არა რომელიმე პუნქტი, რომელიც საკმაოდ დადებითად გამოიყურება? რას გულისხმობს „დადებითი“? სულ მცირე, ის გულისხმობს ადამიანობისა და გონიერების ქონას. არ არის საჭირო მორჩილების ან იმ დამოკიდებულებისა და პოზიციის დონემდე აყვანა, რომელიც შექმნილ არსებას უნდა ჰქონდეს. მხოლოდ ადამიანური გონიერების საზომის გამოყენებით, რომელი მათგანია შესაბამის დონეზე?

პირველ რიგში, მოდით, შევხედოთ პირველ პუნქტს: პირფერობა, მლიქვნელობა და ტკბილმოუბარობა. ითვლება თუ არა ეს სამი ტერმინი საქებრად ან დადებითად ადამიანურ ენაში? (არა.) როგორც წესი, როგორი ტიპის ადამიანების საუბარსა და ქცევას აღწერს ეს სიტყვები? (მზაკვარი ადამიანების, მოღალატეების, საძაგელი ადამიანების, პირფერების.) მოღალატეების, საძაგელი ადამიანებისა და განდგომილების; იმ ტიპის ადამიანების, რომლებიც დაკავშირებულნი არიან მზაკვრობასთან, სიმდაბლესა და უკეთურებასთან. ასეთი ადამიანების ქმედებები სხვების თვალში ძირითადად აღიქმება, როგორც საზიზღარი და მდაბალი, ადამიანების მიმართ არაგულწრფელი და არაკეთილმოსურნე. ისინი ხშირად პირფერობენ, მლიქვნელობენ და ტკბილმოუბრობენ, ეპირფერებიან და ემლიქვნელებიან მათ, ვისაც გავლენა ან მაღალი სტატუსი აქვს. ამ ტიპის ადამიანები სხვებს ეზიზღებათ და, როგორც წესი, უარყოფით ფიგურებად აღიქმებიან.

მოდით, შევხედოთ მეორე პუნქტს: დაკვირვება, ანალიზი და ცნობისმოყვარეობა. ითვლება თუ არა ეს სიტყვები საქებრად ან საძრახისად? (საძრახისად.) საძრახისად? ამიხსენით, რატომ მიაკუთვნებდით მათ საძრახის კატეგორიას? კონტექსტის გარეშე ეს სიტყვები ნეიტრალურია და არ შეიძლება ეწოდოს საქებარი ან საძრახისი. მაგალითად, სამეცნიერო პროექტზე დაკვირვებული მიდგომა, პრობლემის არსის ანალიზი, გარკვეული საგნების მიმართ ცნობისმოყვარეობა — ამ გამოვლინებებს, ძირითადად, არ შეიძლება ეწოდოს დადებითი ან უარყოფითი, რადგან ისინი საკმაოდ ნეიტრალურია. თუმცა, აქ არის კონტექსტი: ადამიანების დაკვირვების, ანალიზისა და ცნობისმოყვარეობის ობიექტი არ არის ადამიანური კვლევისთვის შესაფერისი რაიმე თემა, არამედ ეს არის ღვთის განკაცებული ხორცი. ასე რომ, ცხადია, ამ კონტექსტის გათვალისწინებით, ამ ტიპის ადამიანების მიერ ჩადენილ ქმედებებზე, ისევე როგორც მათ გამოვლინებებსა და ქცევებზე დაყრდნობით, ეს სიტყვები აქ საძრახისი ხდება. როგორი ტიპის ადამიანები აკვირდებიან და აანალიზებენ, როგორც წესი, ღვთის განკაცებულ ხორცს? ისინი, ვინც ისწრაფვიან ჭეშმარიტებისკენ, თუ ისინი, ვინც არა? ისინი, ვისაც გულწრფელად სწამს ქრისტესი, თუ ისინი, ვინც სკეპტიკურად არიან განწყობილნი ქრისტეს მიმართ? ცხადია, ისინი, ვინც სკეპტიკურად არიან განწყობილნი. მათ არ აქვთ ქრისტესადმი ჭეშმარიტი რწმენა და დაკვირვებისა და ანალიზის გარდა, ისინი განსაკუთრებით ცნობისმოყვარეებიც არიან. კონკრეტულად რის მიმართ არიან ცნობისმოყვარენი? ამ გამოვლინებებისა და არსის დეტალებზე ჩვენ მალე გვექნება კონკრეტული თანაზიარება.

შემდეგ, მოდით, განვიხილოთ მესამე პუნქტი: როგორ ეპყრობიან ქრისტეს საკუთარი გუნება-განწყობის მიხედვით. ამ პუნქტს არ აქვს კონკრეტული სიტყვები მათი საქებარი ან საძრახისი მნიშვნელობის გასაანალიზებლად. რა ფაქტი მჟღავნდება ასეთი ადამიანების მსგავსი გამოვლინებითა და კონკრეტული პრაქტიკით? როგორი ხასიათი აქვს ადამიანს, რომელიც ასეთ რამეებს აკეთებს და ასეთ გამოვლინებებს ავლენს? პირველ რიგში, არიან თუ არა ისინი მიუკერძოებელნი სხვების მიმართ მოპყრობაში? (არა.) რომელი ფრაზიდან შეიძლება ამის დასკვნა? („საკუთარი გუნება-განწყობის მიხედვით“.) ეს ფრაზა ნიშნავს, რომ ამგვარი ადამიანები მოქმედებენ და ეპყრობიან სხვა ადამიანებს ან საკითხებს პრინციპების გარეშე, ყოველგვარი ზღვრის გარეშე და განსაკუთრებით სინდისისა და გონიერების გარეშე — ისინი მთლიანად საკუთარი გუნება-განწყობით ხელმძღვანელობენ. თუ ვინმე ჩვეულებრივ ადამიანს საკუთარი გუნება-განწყობის მიხედვით ეპყრობა, ეს შესაძლოა არ იყოს დიდი პრობლემა; ეს არც ადმინისტრაციულ განკარგულებებს დაარღვევს და არც ღვთის ხასიათს შეურაცხყოფს და მხოლოდ იმაზე მიუთითებს, რომ ეს ადამიანი თვითნებურია, არ ეძიებს ჭეშმარიტებას, მოქმედებს პრინციპების გარეშე და აკეთებს იმას, რაც მოესურვება საკუთარი განწყობისა და პრეფერენციებისამებრ და ითვალისწინებს მხოლოდ საკუთარ ხორციელ სურვილებსა და გრძნობებს, და არა სხვებისას და არ სცემს პატივს სხვებს. ეს არის ახსნა, რომელიც ეფუძნება მათ მოპყრობას ჩვეულებრივი ადამიანის მიმართ — მაგრამ ვინ არის აქ მათი გუნება-განწყობაზე დაფუძნებული მოპყრობის ობიექტი? ეს არ არის უბრალოდ ჩვეულებრივი ადამიანი, არამედ ის ხორცი, რომელშიც ღმერთი განკაცდა— ქრისტე. თუ შენ შენი განწყობისამებრ ეპყრობი ქრისტეს, ეს სერიოზული პრობლემაა, რომლის სიმძიმესაც ახლა არ განვიხილავთ.

ახლა, მოდით, შევხედოთ მეოთხე პუნქტს: მხოლოდ ქრისტეს სიტყვების მოსმენა, მაგრამ არც მორჩილება და არც დაქვემდებარება. აქ არ არის კონკრეტული ტერმინები იმის დასახასიათებლად, თუ ზუსტად რა არის ეს; ეს არის ერთგვარი გამოვლინება, ჩვეული მდგომარეობა და კონკრეტული დამოკიდებულება იმის მიმართ, თუ როგორ ეპყრობიან ადამიანები მოვლენებს, მაგრამ ეს ეხება ადამიანის ხასიათს. როგორია ასეთი ადამიანების ხასიათი? ისინი უსმენენ, მაგრამ არც ემორჩილებიან და არც ექვემდებარებიან. ზედაპირულად, მათ მაინც შეუძლიათ მოსმენა, მაგრამ არის თუ არა ის, რასაც ისინი გარეგნულად ავლენენ, იგივე, რასაც ფიქრობენ, ან შეესაბამება თუ არა იგი მათ ჭეშმარიტ შინაგან დამოკიდებულებას? (არა.) გარეგნულად, ისინი შესაძლოა წესიერად გამოიყურებოდნენ და თითქოს უსმენდნენ, მაგრამ შინაგანად ასე არ არის. შინაგანად, არსებობს დაუმორჩილებლობის განწყობა და დამოკიდებულება, წინააღმდეგობის გუნება-განწყობასა და დამოკიდებულებასთან ერთად. ისინი ფიქრობენ: „მე გულში არ გემორჩილები; როგორ დაგანახო, რომ არ გემორჩილები? მე უბრალოდ ყურს ვუგდებ იმ სიტყვებს, რომლებსაც შენ ამბობ, მაგრამ საერთოდ არ მიმაქვს გულთან ახლოს და არ ვასრულებ მათ. მე შენ დაგიპირისპირდები და წინააღმდეგობას გაგიწევ!“ აი, რას ნიშნავს, არც მორჩილება და არც დაქვემდებარება. თუ ასეთი ადამიანები შედიან კონტაქტში და ურთიერთობენ ჩვეულებრივ პიროვნებებთან და ჩვეულებრივი ადამიანების ნათქვამს ამგვარი მდგომარეობით, თვალსაზრისითა და დამოკიდებულებით ეპყრობიან, მიუხედავად იმისა, არის თუ არა ეს გამოვლინება აშკარა ან შესამჩნევი, როგორია ასეთი ადამიანების ხასიათი? ითვლებიან თუ არა ისინი იმად, რასაც სხვები უწოდებენ კარგ ადამიანებს ადამიანობითა და გონიერებით? მიეკუთვნებიან თუ არა ისინი დადებით ფიგურებს? ცხადია, არა. თუ მხოლოდ ფრაზით ვიმსჯელებთ „მხოლოდ მოსმენა და არც მორჩილება და არც დაქვემდებარება“, ეს ადამიანები ამპარტავნები არიან. რამდენად ამპარტავნები არიან ისინი? უკიდურესად, გონიერების დაკარგვამდე, სრულიად შეშლილნი, არავის ემორჩილებიან და არაფრად აგდებენ სხვებს. მათი დამოკიდებულება სხვებთან ურთიერთობისას ასეთია: „მე შემიძლია შენთან საუბარი, შემიძლია შენთან ურთიერთობა, მაგრამ არავის სიტყვები არ შევა ჩემს გულში და არც არავის სიტყვები გახდება ჩემი ქმედებების პრინციპები და სახელმძღვანელო“. გონებაში მხოლოდ საკუთარი აზრები უტრიალებთ, მხოლოდ საკუთარ შინაგან ხმას უსმენენ. ისინი არც უსმენენ და არც იღებენ რაიმე სწორ ან დადებით განცხადებებსა და პრინციპებს, ნაცვლად ამისა, გულში ეწინააღმდეგებიან მათ. არიან თუ არა ასეთი ადამიანები ხალხში? ჯგუფში, ასეთი ადამიანები გონიერებად ითვლებიან თუ უგუნურებად? მიეკუთვნებიან თუ არა ისინი დადებით ან უარყოფით ფიგურებს? (უარყოფით ფიგურებს.) მაშ, როგორ უყურებს და ეპყრობა მათ, როგორც წესი, ჯგუფში ადამიანთა უმეტესობა? როგორი სახის მეთოდებს იყენებენ ისინი მათთან მოპყრობისას? სურს თუ არა ადამიანთა უმეტესობას ასეთ ინდივიდებთან კონტაქტი და ურთიერთობა? (არა.) ეკლესიაში ადამიანთა უმეტესობა ვერ ეწყობა ასეთ ინდივიდებს — რა არის ამის მიზეზი? რატომ არავის მოსწონს ასეთი ადამიანები და რატომ გრძნობს ყველა მათ მიმართ ზიზღს? ამ საკითხის ახსნა ორ წინადადებას შეუძლია. პირველ რიგში, ეს ადამიანები არავისთან თანამშრომლობენ, მათ სურთ, რომ ბოლო სიტყვა მათი იყოს და არავის უსმენენ; მათი დაყოლიება, რომ სხვის სიტყვებს ყური დაუგდონ, უკიდურესად რთულია და და შეუძლებელია, რომ მათ სხვების აზრები და იდეები იკითხონ, ან მოუსმინონ რას ამბობენ სხვები. მეორე, მათ არ შეუძლიათ არავისთან თანამშრომლობა. განა ეს ორი წინადადება არ არის ამ ტიპის ადამიანის ყველაზე კონკრეტული გამოვლინება? განა ისინი არ წარმოადგენენ ასეთი ადამიანის არსს? (დიახ.) პირველ რიგში, თუ გავითვალისწინებთ მათ ხასიათს, ისინი არავის უსმენენ და არავის ემორჩილებიან. მათ სურთ, რომ ბოლო სიტყვა მათი იყოს, არ სურთ სხვების მოსმენა და არ თანამშრომლობენ მათთან. მათ გულში არ არის ადგილი სხვებისთვის, არც ჭეშმარიტებისთვის და არც ეკლესიის პრინციპებისთვის. ასეთია ამგვარი ადამიანების ანტიქრისტესეული ხასიათი. უფრო მეტიც, მათ არ შეუძლიათ არავისთან თანამშრომლობა ან შეწყობა და და თუნდაც გულში უხალისოდ გრძნობდნენ სურვილს, როცა დრო დგება, მაინც ვერ ახერხებენ სხვებთან თანამშრომლობას. რა ხდება აქ? განა ეს გარკვეულ მდგომარეობას არ უკავშირდება? ისინი ზემოდან უყურებენ სხვებს, არ უსმენენ მათ და რაც არ უნდა შეესაბამებოდეს სხვების სიტყვები პრინციპებს, ისინი არ იღებენ მათ. როდესაც საქმე სხვებთან თანამშრომლობას ეხება, ყველაფერი მხოლოდ მათი წესით უნდა გაკეთდეს. არის ეს ჰარმონიული თანამშრომლობა? ეს არ არის თანამშრომლობა; ეს არის თვითნებური ქმედება, სადაც ერთი ადამიანი განაგებს ყველაფერს. სწორედ ასეთი ხასიათი აქვთ ამ ადამიანებს სხვებთან ურთიერთობისას და ისინი ქრისტესაც ასე ეპყრობიან. ღირს თუ არა ამის გაანალიზება? აქ პრობლემა სერიოზულია და გაანალიზებას იმსახურებს! შემდეგ, მოდით, ვისაუბროთ ანტიქრისტეების კონკრეტულ გამოვლინებებსა და პრაქტიკებზე თითოეულ პუნქტში და ამ კონკრეტული გამოვლინებებისა და პრაქტიკის მეშვეობით გავიგოთ ანტიქრისტეების არსი — ჭეშმარიტების აბუჩად აგდება, პრინციპების ურცხვად ფეხქვეშ გათელვა და ღვთის სახლის სამუშაო განაწესის უგულებელყოფა. მოდით, დავიწყოთ გაანალიზება პირველი პუნქტიდან.

ა. პირფერობა, მლიქვნელობა და ტკბილმოუბარობა

პირფერობა, მლიქვნელობა და ტკბილმოუბარობა — ზედაპირულად, ყველამ უნდა იცოდეს, რას ნიშნავს ეს ტერმინები და ასეთი ადამიანები ხშირად გვხვდებიან. პირფერობა, მლიქვნელობა და ტკბილმოუბარობა ყველაზე ხშირად საუბრის ისეთი მანერაა, რომელიც გამოიყენება სხვებისგან კეთილგანწყობის, ქების ან რაიმე სახის სარგებლის მისაღებად. ეს არის საუბრის ყველაზე გავრცელებული მანერა მათთვის, ვინც მლიქვნელობითა და პირფერობით არის დაკავებული. შეიძლება ითქვას, რომ ყველა გახრწნილი ადამიანი, გარკვეულწილად, ავლენს ამ გამოვლინებას, რაც სატანის ფილოსოფიას მიკუთვნებული საუბრის მანერაა. მაშ, ავლენენ თუ არა ადამიანები იგივე გამოვლინებებსა და პრაქტიკას განკაცებული ღვთის წინაშე, შესაძლოა ასევე რაიმე სარგებლის მისაღებად? რა თქმა უნდა, ეს ასე მარტივი არ არის. როდესაც ადამიანები პირფერობენ და ემლიქვნელებიან ღვთის განკაცებულ ხორცს, ქრისტეს შესახებ მათ გულებში არსებული როგორი თვალსაზრისი ან ფიქრი იწვევს ასეთ ქცევას? ასეთ ქცევას, ადამიანები, როგორც წესი, სხვა ადამიანების მიმართ ავლენენ. თუ ადამიანები განკაცებული ღვთის მიმართაც ასე იქცევიან, ეს ირიბად ავლენს პრობლემას: ისინი განკაცებულ ღმერთს, ქრისტეს, მიიჩნევენ უბრალოდ ჩვეულებრივ ადამიანად გახრწნილ კაცობრიობას შორის. გარეგნული პერსპექტივიდან, ქრისტეს აქვს ძვლები და ხორცი და ატარებს ადამიანის იერსახეს. ეს ადამიანებს უქმნის ილუზიას, რაც აფიქრებინებს მათ, რომ ქრისტე მხოლოდ ადამიანია და საშუალებას აძლევს მათ, ურცხვად მოეპყრონ ქრისტეს ადამიანებთან მოპყრობის ლოგიკისა და აზროვნების საფუძველზე. ადამიანებთან მოპყრობის ლოგიკისა და აზროვნების მიხედვით, როგორც წესი, სტატუსისა და სახელის მქონე ადამიანთან მოპყრობისას, კარგი შთაბეჭდილების დატოვების საუკეთესო სტრატეგია, რათა შეუფერხებლად მიიღონ სარგებელი ან მომავალი დაწინაურება, არის ის, რომ შენი სიტყვები ჟღერდეს სასიამოვნოდ და ტაქტიანად, რათა მსმენელმა თავი მშვიდად და კმაყოფილად იგრძნოს. ადამიანმა უნდა შეინარჩუნოს სახის ნაზი გამომეტყველება და აჩვენოს მკაცრი ან მრისხანე სახე, ხოლო ენაში არ უნდა იყოს მძაფრი, ბოროტგანზრახული ან მკაცრი სიტყვები, ან ისეთი სიტყვები, რომლებმაც შეიძლება შელახოს ადამიანის თავმოყვარეობა. მხოლოდ ასეთი გამოვლინებებითა და სიტყვებით შეიძლება დატოვო კარგი შთაბეჭდილება ასეთი ადამიანის თანდასწრებით და არ გამოიწვიო მისი ზიზღი. როგორც ჩანს, სასიამოვნოდ საუბარი, მლიქვნელობა და პირფერობა სხვების მიმართ პატივისცემის ყველაზე ჭეშმარიტ ფორმად ითვლება. ანალოგიურად, ადამიანებს სჯერათ, რომ ქრისტეს მიმართ პატივისცემის გამოსახატად და ჰარმონიის შესანარჩუნებლად, მათ დიდი ძალისხმევა უნდა გასწიონ ასეთი ქცევის გამოსავლენად, რათა უზრუნველყონ, რომ მათი სიტყვები არ შეიცავს საწყენ ენას ან შინაარსს და, რა თქმა უნდა, არაფერ შეურაცხმყოფელს. ადამიანები ფიქრობენ, რომ ეს არის ქრისტესთან ურთიერთობისა და საუბრის საუკეთესო გზა. ისინი ღვთის განკაცებულ ხორცს ეპყრობიან, როგორც ნორმალური, გახრწნილი ხასიათის მქონე ყველაზე ჩვეულებრივ ადამიანს და ფიქრობენ რა, რომ სხვაგვარად ქცევის ან მასთან მოპყრობის უკეთესი გზა არ არსებობს. ამიტომ, როდესაც ანტიქრისტე წარდგება ქრისტეს წინაშე, მის გულში არ არის შიში, პატივისცემა ან ჭეშმარიტი გულწრფელობა, არამედ სურვილი, გამოიყენოს სასიამოვნო და ტაქტიანი ენა, მიმართოს მოჩვენებითობასაც კი, რათა ღიად ეპირფეროს და ემლიქვნელოს იმ ხორცს, რომელშიც ღმერთი განკაცდა. მათ სჯერათ, რომ ყველა ადამიანზე ჭრის ეს მიდგომა და რადგან ღვთის განკაცებული ხორციც ადამიანია, ისიც უპასუხებდა ამ მიდგომას და მოეწონებოდა იგი. აქედან გამომდინარე, ქრისტესთან, ღვთის განკაცებულ ხორცთან მოპყრობისას, თავიანთ გულებში, ანტიქრისტეები არ აღიარებენ იმ ფაქტს, რომ ქრისტე ფლობს ღვთის არსს. ნაცვლად ამისა, ისინი იყენებენ ადამიანურ ტაქტიკას, ამქვეყნიური ურთიერთობების ადამიანურ ფილოსოფიებს და სხვებთან მოპყრობისა და მანიპულირების ჩვეულებრივ ადამიანურ ხრიკებს, რათა მოეპყრონ ღვთის განკაცებულ ხორცს. აჩვენებს თუ არა ამ ქცევების არსი იმ ფაქტს, რომ ანტიქრისტეები აბუჩად იგდებენ ღვთის განკაცებულ ხორცს? (დიახ.)

ისინი ქრისტეს ისევე ეპყრობიან, როგორც გახრწნილ ადამიანებს, ქრისტეს დანახვისას მხოლოდ პირფერობისა და მლიქვნელობის სიტყვებს ამბობენ, შემდეგ კი აკვირდებიან ქრისტეს რეაქციებს და ცდილობენ დააკმაყოფილონ მისი პრეფერენციები. ზოგიერთი ადამიანი, ქრისტეს დანახვისას, ამბობს: „მე შენ შორიდანვე შეგამჩნიე. შენ გამოირჩევი ბრბოში. სხვებისგან განსხვავებით, რომლებსაც არ აქვთ შარავანდედი, შენ თავზე შარავანდედი გადგას. მე მაშინვე მივხვდი, რომ შენ არ ხარ ჩვეულებრივი ადამიანი. სხვა ვინ არ არის ჩვეულებრივი ღვთის სახლში, თუ არა ქრისტე? როგორც კი დაგინახე, მაშინვე მივხვდი, ეს უდავოდ სიმართლეა. ღმერთის განკაცებული ხორცი მართლაც განსხვავდება სხვებისგან“. განა ეს აშკარა სისულელე არ არის? ჩემი გარეგნობა ჩვეულებრივია, უბრალო. თუ მე არაფერს გავაკეთებ ან არაფერს ვიტყვი ნებისმიერ საზოგადოებაში, შესაძლოა მაინც ვერავინ მიხვდეს ვინ ვარ მე, თუნდაც ერთი ან ორი წლის შემდეგ. ნებისმიერ ჯგუფში მე მხოლოდ რიგითი წევრი ვარ; ვერავინ ხედავს ჩემში რაიმე განსაკუთრებულს. ახლა მე საქმეს ვასრულებ ეკლესიაში და ღვთის დამოწმების გამო, თქვენ მისმენთ, როდესაც თქვენ შორის ვსაუბრობ. მაგრამ ღვთის დამოწმების გარეშე, რამდენი მომისმენდა ან მომაქცევდა ყურადღებას? ეს რჩება კითხვად, უცნობად. ზოგიერთი ადამიანი ამბობს: „ჩემი აზრით, ის ზუსტად ღმერთს ჰგავს. მე ყოველთვის ვგრძნობდი, რომ ის არაჩვეულებრივია, სხვებისგან განსხვავებული“. რით განვსხვავდები მე? სამი თავი და ექვსი მკლავი მაქვს? როგორ შეგიძლია შენ განსხვავების დანახვა? ღმერთმა ერთხელ თქვა: მე განზრახ არ ვაძლევ ადამიანებს საშუალებას, შეამჩნიონ ჩემში ღვთაებრიობის მცირედი ნიშანიც კი. თუ ღმერთი არ აძლევს ადამიანებს საშუალებას, აღიქვან მისი ღვთაებრიობა, როგორ შეგიძლია შენ მისი დანახვა? განა ის, რასაც ეს ადამიანები ამბობენ, პრობლემური არ არის? ეს აშკარად სხვა არაფერია, თუ არა საძაგელი პირფერების ბოდვა, რომელთა სიტყვებსაც არავითარი არსი არ გააჩნია. განკაცებული ღვთის გარეგნული სახე არის ისეთივე, როგორც ჩვეულებრივი ადამიანისა. როგორ შეუძლია ადამიანის თვალებს ქრისტეს ღვთაებრიობის დანახვა? ქრისტეს რომ არ ემუშავა და არ ესაუბრა, ვერავინ შეძლებდა მის ამოცნობას ან მისი ვინაობისა და არსის გაგებას. ეს ფაქტია. მაშინ რას ვიტყვით მათზე, ვინც ამბობს: „მე ერთი შეხედვით მივხვდი, რომ შენ ხარ ღმერთის განკაცებული ხორცი, სხვებისგან გამორჩეული“, ან „როგორც კი დაგინახე, ვიცოდი, რომ შენ შეგეძლო დიდი საქმეების კეთება“? რა არის ეს სიტყვები? ეს სრული სისულელეა! როდესაც ღმერთს არ ჰქონდა მოცემული თავისი მოწმობა, როგორ ვერ შეძელი შენ ამის ამოცნობა, რამდენიც არ უნდა გეყურებინა? ღვთის დამოწმების შემდეგ, როდესაც შევუდექი ჩემს საქმეს, როგორ შეძელი შენ უცებ მისი დანახვა ერთი შეხედვით? ეს აშკარად ყალბი სიტყვებია, სრული სიგიჟე.

ზოგიერთ ადამიანს, როდესაც მხვდება ან ურთიერთობს ჩემთან, სურს საკუთარი თავის წარმოჩენა. ისინი ფიქრობენ: „ხშირად არ გეძლევა განკაცებულ ღმერთთან შეხვედრის შესაძლებლობა; ეს ცხოვრებაში ერთხელ გეძლევა. მე კარგად უნდა წარმოვჩინდე, გადმოვცე ღმერთისადმი ჩემი მრავალწლიანი რწმენის შედეგები და ის კარგი მიღწევები, რომლებიც ღმერთის საქმის ამჟამინდელი ეტაპის მიღების შემდეგ მქონდა, რათა ღმერთს გავაგებინო“. რას გულისხმობენ ისინი ჩემთვის ამის გაგებინებაში? ისინი დაწინაურების შანსს ელიან. ეკლესიაში რომ ყოფილიყვნენ, შესაძლოა მთელი ცხოვრება არ მისცემოდათ გამორჩევის ან დაწინაურების შანსი; მათ არავინ აირჩევდა. ისინი ფიქრობენ, რომ ახლა დადგა შესაძლებლობა, ამიტომ განსჯიან, როგორ ისაუბრონ ისე, რომ არ გამოავლინონ რაიმე პრობლემა და არ აჩვენონ, როგორ ცდილობენ საკუთარი თავის წარმოჩენას. ისინი უფრო ტაქტიანები და მოხერხებულები უნდა იყვნენ, გამოიყენონ გარკვეული მანქანებები და ხრიკები, მიმართონ წვრილმან ეშმაკობებს. ისინი ამბობენ: „ღმერთო, ჩვენ ნამდვილად დიდი სარგებელი მივიღეთ ამ წლების განმავლობაში შენდამი რწმენით! ჩვენს მთელ ოჯახს სწამს, ყველამ მივატოვეთ ყველაფერი, რათა ღვთისათვის თავი გაგვეღო. მაგრამ ეს არ არის ყველაზე მთავარი. ყველაზე მთავარი ის არის, რომ შენი სიტყვები ასეთი დიადია და შენ ამდენი საქმე შეასრულე. ჩვენ ყველანი მზად ვართ, შევასრულოთ ჩვენი მოვალეობები და თავი გავიღოთ ღვთისთვის“. მე კი ვპასუხობ: „მაგრამ ამაში ნამდვილად არ არის რაიმე სარგებელი“. „არის — მადლი, რომელიც ღმერთმა მოგვცა, უხვადაა. ღმერთის სიტყვებში ჩვენ მივიღეთ ბევრი ახალი ნათელი, წვდომა და გაგება. ყველა და და ძმა ისეთი ენერგიულია, ყველა მზადაა დაიხარჯოს ღმერთისთვის“. „არიან ისეთები, ვინც სუსტი და ნეგატიურია? ვინც ჩაშლასა და არეულობას იწვევს?“ „არა, ჩვენი საეკლესიო ცხოვრება ძალიან კარგია. ყველა და და ძმა ესწრაფვის ღვთის სიყვარულს, ტოვებენ ყველაფერს სახარების საქადაგებლად. ყველაფერი, რასაც ღმერთი ამბობს, კარგია. ჩვენ ყველანი მოტივირებულები ვართ და აღარ შეგვიძლია გვწამდეს ისე, როგორც ადრე, ვეძიებდეთ მადლს და ვეძიებდეთ პურით გაძღომას. ჩვენ უნდა მივატოვოთ ყველაფერი ღმერთისთვის, შევწიროთ თავი ღმერთს და თავი გავიღოთ ღვთისთვის“. „მაშინ, ამ გასული რამდენიმე წლის განმავლობაში, მიიღეთ თუ არა ღვთის სიტყვების რაიმე გაგება?“ „დიახ, მივიღეთ. შენი სიტყვები, ღმერთო, ისეთი დიადია, თითოეული წინადადება პირდაპირ ჩვენს საკვანძო პრობლემებს ეხება, ამხელს ჩვენს ბუნება-არსებას! ჩვენ მივიღეთ დიდი ნათელი საკუთარი თავის შეცნობასა და შენს სიტყვებში. ღმერთო, შენ ხარ ჩვენი მთელი ოჯახის, ჩვენი მთელი ეკლესიის მხსნელი. შენ რომ არა, ჩვენ დიდი ხნის წინ დავიღუპებოდით ვინ იცის სად. შენ რომ არა, ჩვენ არ გვეცოდინებოდა, როგორ გაგვეგრძელებინა. ჩვენს ეკლესიაში ყველას სწყურია შენი ხილვა, ყველა ყოველდღე ლოცულობს, რომ სიზმარში შეგხვდეს და იმედოვნებს, რომ ყოველდღე შენთან იქნება!“ მათ საუბარში არის თუ არა რაიმე არსებითად გულწრფელი ან ნამდვილი სიტყვა ნათქვამი? (არა.) მაშინ რა არის ეს სიტყვები? ისინი თვალთმაქცური, ცარიელი და უსარგებლოა. როდესაც მე ვთხოვ მათ, ისაუბრონ თვითშემეცნებაზე, ისინი ამბობენ: „ღმერთის საქმის მიღების შემდეგ, ვგრძნობ, რომ მე ვარ ეშმაკი და სატანა, რომელსაც არ გააჩნია ადამიანობა“. „როგორ არ გაგაჩნია ადამიანობა?“ „მე ვმოქმედებ პრინციპების გარეშე“. „რა ქმედებებში არ გაგაჩნია პრინციპები?“ „მე არ შემიძლია სხვებთან ჰარმონიულად თანამშრომლობა, სხვებთან ჩემს ურთიერთობებს აკლია პრინციპები, ადამიანებთან ჩემს მოპყრობას აკლია პრინციპები. მე ვარ ეშმაკი და სატანა, მე სატანისგან მოვდივარ, სატანისგან ღრმად ვარ გახრწნილი. მე ყოველ ნაბიჯზე ვეწინააღმდეგები ღმერთს, მუდმივად ვეწინააღმდეგები და ვუპირისპირდები ღმერთს“. ეს სიტყვები ზედაპირულად კარგად ჟღერს. როდესაც მე ვეკითხები მათ: „როგორ არის ესა და ეს თქვენს ეკლესიაში ახლა?“ ისინი ამბობენ: „ახლა ის კარგად არის. ის ადრე გაათავისუფლეს ეკლესიის წინამძღოლობიდან, მაგრამ შემდეგ მოინანია და და-ძმებმა კვლავ აირჩიეს იგი“. „ეძიებს ეგ ადამიანი ჭეშმარიტებას?“ „თუ ღმერთი ამბობს, რომ ის ეძიებს ჭეშმარიტებას, მაშინ ის ეძიებს; თუ ღმერთი ამბობს, რომ ის არ ეძიებს, მაშინ ის არ ეძიებს“. „ეს ადამიანი ენთუზიაზმით სავსე ჩანს, მაგრამ მისი სულიერი მონაცემები საკმაოდ ცუდია, არა?“ „ცუდი? დიახ, ცოტათი. სხვაგვარად, რატომ გაათავისუფლებდნენ მას და-ძმები გასულ ჯერზე?“ „თუ მისი სულიერი მონაცემები ცუდია, შეუძლია მას კონკრეტული საქმის კეთება? შეუძლია მას ეკლესიის წინამძღოლობის ვალდებულების შესრულება?“ ჩემი სიტყვების გაგონებისას, ისინი ამას ისე იგებენ, თითქოს ვგულისხმობ, რომ ცუდი სულიერი მონაცემების მქონე ადამიანს არ შეუძლია ვალდებულების შესრულება და ამბობენ: „მაშინ მას არ შეუძლია ამ ვალდებულების შესრულება. და-ძმებმა ის აირჩიეს, როგორც საუკეთესო უარესთა შორის; არავინ იყო უკეთესი, ამიტომ აირჩიეს იგი. ყველა და და ძმა ამბობს, რომ მისი სულიერი მონაცემები საშუალოა, მაგრამ მას მაინც შეუძლია ჩვენი წინამძღოლობა. თუ მისი სულიერი მონაცემები ცუდია, ვფიქრობ და-ძმებმა შესაძლოა არ აირჩიონ ის შემდეგ ჯერზე. ღმერთო, უნდა ვიმუშაო და-ძმებზე გავლენის მოხდენაზე?“ „ეს საკითხი დამოკიდებულია თქვენი ეკლესიის და-ძმების სულიერ ზრდაზე. ისინი პრინციპებზე დაყრდნობით ირჩევენ მას, ვინც კარგი მიაჩნიათ — ეს პროცესი სწორია, მაგრამ ზოგიერთი ადამიანი უგუნურია და არ შეუძლია ადამიანების ან მოვლენების არსში წვდომა და ზოგჯერ ისინი არასწორ ადამიანს ირჩევენ“. რას ვგულისხმობდი ამის თქმით? მე უბრალოდ ფაქტს ვაცხადებდი, განზრახ არ ვისახავდი მიზნად ამ ადამიანის გათავისუფლებას. მაგრამ როგორ გაიგო ეს ანტიქრისტემ ამის მოსმენის შემდეგ? მათ ეს ხმამაღლა არ უთქვამთ, მაგრამ გულში გაიფიქრეს: „არის თუ არა ეს ღმერთის მინიშნება ამ ადამიანის გასათავისუფლებლად? მაშინ, მე უფრო ღრმად უნდა გამოვიკვლიო, რას გულისხმობს ღმერთი სინამდვილეში. თუ ეს ადამიანი გათავისუფლდება, სხვა ვინ შეძლებს ეკლესიის წინამძღოლობას, ვის შეუძლია ამ საქმის კეთება?“ ანტიქრისტეები ბრმები არიან ღვთის მიმართ, მას არ აქვს ადგილი მათ გულებში. როდესაც ისინი ხვდებიან ქრისტეს, ისინი მას ისე ეპყრობიან, როგორც ჩვეულებრივ ადამიანს, მუდმივად იღებენ მინიშნებებს მისი გამომეტყველებიდან და ტონიდან, იცვლიან საუბრის მანერას სიტუაციის შესაბამისად, არასოდეს ამბობენ იმას, რაც სინამდვილეში ხდება, არასოდეს ამბობენ რაიმე გულწრფელს, მხოლოდ ცარიელ სიტყვებსა და მოძღვრებას საუბრობენ, ცდილობენ მოატყუონ და შეცდომაში შეიყვანონ პრაქტიკული ღმერთი, რომელიც მათ თვალწინ დგას. მათ საერთოდ არ აქვთ ღვთისმოშიში გული. მათ არც კი შეუძლიათ ღმერთს გულიდან ესაუბრონ, თქვან რაიმე ნამდვილი. მათი საუბარი მიხვეულ-მოხვეული და ირიბია. მათი სიტყვების მანერა და მიმართულება ჰგავს ნესვის ხვიარა ღეროს, რომელიც ბოძზე მიცოცავს. მაგალითად, როდესაც შენ ამბობ, რომ ვიღაცას კარგი სულიერი მონაცემები აქვს და შეიძლება დაწინაურდეს, ისინი მაშინვე საუბრობენ იმაზე, თუ რა კარგია ის და რა ვლინდება და მჟღავნდება მასში; და თუ შენ ამბობ, რომ ვიღაც ცუდია, ისინი სწრაფად საუბრობენ იმაზე, თუ რა ცუდი და ბოროტია ის, როგორ იწვევს არეულობასა და ჩაშლას ეკლესიაში. როდესაც შენ ეკითხები რაიმე რეალური სიტუაციის შესახებ, მათ სათქმელი არაფერი აქვთ; ისინი თავს არიდებენ პირდაპირ პასუხს, ელიან, რომ შენ გამოიტან დასკვნას, ყურს უგდებენ შენი სიტყვების მნიშვნელობას, რათა თავიანთი სიტყვები შენს ფიქრებს მოარგონ. ყველაფერი, რასაც ისინი ამბობენ, არის სასიამოვნოდ მოსასმენი სიტყვები, მლიქვნელობა და პირფერობა; პირიდან არცერთი გულწრფელი სიტყვა არ სცდებათ. აი, ასე ურთიერთობენ ისინი ადამიანებთან და ასე ეპყრობიან ღმერთს — ისინი სწორედ ასეთი მზაკვრები არიან. ეს არის ანტიქრისტეს ხასიათი.

ზოგიერთი ადამიანი ჩემთან ურთიერთობს ისე, რომ არ იცის, როგორი სიტყვების ან საკითხების მოსმენა მომწონს; თუმცა, მიუხედავად ამისა, გამოსავალს მაინც პოულობენ. ისინი ირჩევენ გარკვეულ თემებს ჩემთან განსახილველად და ფიქრობს: „ეს თემები შეიძლება გაინტერესებდეს, შეიძლება იყოს ის, რისი ცოდნაც ან მოსმენაც გსურს, მაგრამ ზედმეტად ზრდილობიანი ხარ იმისთვის, რომ იკითხო, ამიტომ მე გამოვიჩენ ინიციატივას და გეტყვი“. როდესაც ვხვდებით, ის ამბობს: „ბოლო დროს ჩვენს მხარეში კოკისპირული წვიმები იყო, რამაც მთელი ქალაქი დატბორა. საზოგადოებრივი წესრიგიც უარესდება; ახლა იმდენი ქურდია. როცა გარეთ გადიხარ, არსებობს რისკი, რომ გაგქურდონ ან დაგაყაჩაღონ. გავიგე, რომ ზოგიერთ ადგილას ბევრი ბავშვი გაიტაცეს და ხალხი პანიკაშია. არამორწმუნეები ამბობენ, რომ საზოგადოება ზედმეტად ქაოსური გახდა, სრულიად არანორმალური. რელიგიაში მყოფი ადამიანები კვლავ ბიბლიას ებღაუჭებიან და სახარებას ქადაგებენ, ამბობენ, რომ უკანასკნელი დღეები დადგა, რომ ღმერთი მალე გარდამოვა და დიდი უბედურებები მოგვადგა კარს“. და არიან ისეთი ადამიანები, რომლებიც ჩემთან შეხვედრისას მაშინვე ამბობენ: „რამდენიმე დღის წინ ერთ ადგილას ცაში სამი მთვარე გამოჩნდა და ბევრმა ადამიანმა გადაიღო ფოტოები. ზოგიერთი ხალხური მკითხავი ამბობს, რომ ცაში დიდი ხილვები უნდა გამოჩნდეს, რომ ჭეშმარიტი უფალი გამოჩნდა“. ისინი ამბობენ მსგავს რამეებს — განსაკუთრებით დაინტერესებულნი არიან და აგროვებენ ინფორმაციას ასეთი საზოგადოებრივი ქაოსის, უბედურებების და სხვადასხვა უჩვეულო მოვლენისა და ასტრონომიული ფენომენის შესახებ. როდესაც ისინი მხვდებიან, ამას იყენებენ საუბრის თემად, რათა ჩემთან უფრო ახლო ურთიერთობა დაამყარონ. ზოგიერთს სჯერა: „განკაცებული ღმერთი ჩვეულებრივი ადამიანია. განსხვავება მასსა და სხვებს შორის იმაში მდგომარეობს, რომ ის ასრულებს ღმერთის საქმეს და წარმოადგენს ღმერთს. ამგვარად, მაშინ როცა ადამიანთა უმეტესობას მსოფლიო მშვიდობის იმედი აქვს, რომ ადამიანებმა ჰარმონიულად და კმაყოფილად იცხოვრონ, ხორცშესხმული ქრისტე არ ჰგავს ნორმალურ ადამიანებს. ის იმედოვნებს დიდ ქაოსს მსოფლიოში, რომ მოვა ხილვები და დიდი კატასტროფები, რომ ღმერთის დიდი საქმე სწრაფად აღსრულდება და რომ ღმერთის მართვის საქმე სწრაფად დასრულდება, რათა შეასრულოს თავისი ნათქვამი სიტყვები. ეს არის ის თემები, რომლებიც მას აღელვებს და აინტერესებს. ამიტომ, მასთან შეხვედრისას, მე ვისაუბრებ ამ საკითხებზე და ის განსაკუთრებით კმაყოფილი დარჩება. მისი ამ კმაყოფილების ხარჯზე, შესაძლოა დავწინაურდე და მომეცეს შანსი, მეტი დღე გავატარო მის გვერდით“. არიან ასეთი ადამიანები? მე ერთხელ შევხვდი ახალგაზრდა გოგონას, რომელსაც ტკბილი ენა ჰქონდა; ის იყო მჭევრმეტყველი, საზრიანი და ზუსტად იცოდა, ვისთვის რა უნდა ეთქვა, ოსტატურად ახერხებდა პუბლიკაზე თამაშს და ყველა მიმართულებით ბრწყინავდა, განსაკუთრებით დახელოვნებული იყო ძალაუფლებისა და სტატუსის მქონე პირებთან ურთიერთობაში. როდესაც ის ჩემთან ურთიერთობდა, შეხვედრისას მაშინვე ამბობდა: „ამა და ამ ადგილას დანაშაულებრივი სამყარო მძვინვარებს; ადგილობრივ პოლიციაშიც კი არიან ბანდის წევრები. იყო ბანდის ლიდერი, რომელმაც იმ მხარეში ბევრი ცუდი რამ ჩაიდინა. ერთ დღეს ის გზაზე შეხვდა მაღალჩინოსანს, მთავარ დემონს. მისმა მანქანამ გაუსწრო მთავარი დემონის მანქანას და მთავარმა დემონმა უთხრა თავის მცველს: „ვისი მანქანაა ეგ? აღარ მინდა მისი დანახვა!“ მეორე დღეს ის მოიშორეს“. ხდება ასეთი რამეები საზოგადოებაში? (დიახ.) ასეთი რამეები ნამდვილად არსებობს, მაგრამ რა სარგებელი მოაქვს მათზე, როგორც მთავარ თემაზე საუბარს, ჩემთან შეხვედრისას? ეს არ არის ის თემები, რომლებიც მე მაინტერესებს ან რომელთა მოსმენაც მსურს, მაგრამ მან ეს არ იცოდა. მას ეგონა, რომ მე მიყვარდა ამ ამაღელვებელი ისტორიების მოსმენა. მითხარით, არის თუ არა კატასტროფები, ხილვები, ბუნებრივი და ადამიანის მიერ გამოწვეული უბედურებები ის თემები, რომლებიც მე მაღელვებს, რომელთა მოსმენაც მსურს? (არა.) დროის გასაყვანად ამ რაღაცების მოსმენას არაუშავს, მაგრამ თუ შენ ფიქრობ, რომ მე ნამდვილად მიყვარს მათი მოსმენა, მაშინ ცდები. მე არ მაინტერესებს ეს რაღაცები, არ მადარდებს მათ შესახებ მოსმენა. ზოგიერთი ადამიანი კითხულობს: „უსმენ, როცა ადამიანები ამ რაღაცებზე საუბრობენ?“ მოსმენის საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ მიყვარს მოსმენა, არც იმას ნიშნავს, რომ მსურს ამ ინფორმაციის, ამ ისტორიების შეგროვება. რას ნიშნავს ეს? ეს ნიშნავს, რომ გულის სიღრმეში ამ საკითხების მიმართ არანაირი ცნობისმოყვარეობა, არავითარი ინტერესი არ გამაჩნია. ზოგიერთი ადამიანი იმასაც კი ფიქრობს: „შენს გულში, განა განსაკუთრებით არ გძულს დიდი წითელი დრაკონი? თუ შენ გძულს დიდი წითელი დრაკონი, მე გეტყვი იმ სასჯელის შესახებ, რომელიც დიდ წითელ დრაკონს დაატყდა თავს: დიდი წითელი დრაკონის შიგნით მაღალჩინოსნებს შორის იყო შიდა დაპირისპირება, რამდენიმე ფრაქცია ებრძოდა ერთმანეთს, რამაც თითქმის შეიწირა ერთ-ერთი მთავარი დემონი. ეს მთავარი დემონები გადაურჩნენ რამდენიმე მკვლელობის მცდელობას, ეს ნამდვილად საშიშია! გაგიხარდებოდა ამის მოსმენა?“ გაგიხარდებოდათ ყველას ასეთი რამეების მოსმენა? თუ გაგიხარდებოდათ, მაშინ იხარეთ; თუ არ მოგწონთ მოსმენა, მაშინ ნუ მოუსმენთ — ეს ჩემთან არ არის დაკავშირებული. მოკლედ, რაც შეეხება ამ საკითხებს, იქნება ეს რომელიმე ქვეყანაში მოდებული ეპიდემია, მისი გავრცელების მიზეზები თუ გარდაცვლილთა რაოდენობა, რომელ ქვეყანას დაატყდა თავს დიდი უბედურება, რომელიმე ქვეყნის მთავრობის მდგომარეობა, რამდენად სასტიკია შიდა ბრძოლები რომელიმე ქვეყნის მაღალ ეშელონებში, თუ სოციალური არეულობები, მე შეიძლება მოვუსმინო, თუ შემთხვევით ყურს მოვკრავ, მაგრამ არ შევეცდები მოვიძიო კონკრეტული დეტალები მათზე, მოვუსმინო ახალ ამბებს, წავიკითხო გაზეთები ან მოვძებნო ინტერნეტში ამ მოვლენებთან დაკავშირებული შინაარსი მხოლოდ იმიტომ, რომ ამის თაობაზე არაფერი ვიცი. მე ამას ნამდვილად არ გავაკეთებ და არასოდეს ვაკეთებ ასეთ რამეებს. მე არ მაინტერესებს ეს საკითხები. ზოგიერთი ადამიანი ამბობს: „ეს ყველაფერი შენს კონტროლქვეშაა, ეს ყველაფერი შენი ნამოქმედარია; ამიტომაც არ ხარ დაინტერესებული“. არის თუ არა ეს განცხადება სწორი? მოძღვრების თვალსაზრისით სწორია, მაგრამ არსებითად ასე არ არის. ღმერთი ხელმწიფებს ადამიანის ბედზე, ყველა რასაზე, ადამიანთა ყველა ჯგუფზე, ყველა ეპოქაზე. სრულიად ნორმალურია, რომ თითოეულ ეპოქაში ხდება გარკვეული კატასტროფები და უჩვეულო მოვლენები — ეს ყველაფერი ღვთის ხელთაა. მიუხედავად ეპოქისა, ხდება თუ არა მნიშვნელოვანი ან უმნიშვნელო მოვლენები, როდესაც დგება ეპოქის შეცვლის დრო, ბალახის ღეროც რომ არ შეირხეს, ეს ეპოქა მაინც უნდა დასრულდეს. ეს არის ღვთის ხელმწიფების საკითხი. თუ ეპოქა არ უნდა დასრულდეს, მაშინაც კი, თუ ციურ ფენომენებში ან ყოველივეში დედამიწაზე დიდი ცვლილებები მოხდება, მისი დასრულება არ წერია. ეს ყველაფერი ღვთის საქმეა, ადამიანის ჩარევისა თუ დახმარების მიღმა. ის, რაც ადამიანებმა ყველაზე მეტად უნდა გააკეთონ, არის ის, რომ არ იდარდონ ამ საკითხებზე, არ შეაგროვონ მტკიცებულებები და ინფორმაცია ამ მოვლენების შესახებ თავიანთი ცნობისმოყვარეობის დასაკმაყოფილებლად. რაც შეეხება იმას, რასაც ღმერთი აკეთებს, შენ უნდა გაიგო იმდენი, რამდენიც შეგიძლია და არ დააძალო საკუთარ თავს გაგება იქ, სადაც ეს შეუძლებელია. გახრწნილ კაცობრიობაში ეს საკითხები სრულიად ნორმალურია, სრულიად ჩვეულებრივი. ყველა ეს საკითხი — ეპოქების შეცვლა, მსოფლიო წესრიგის ტრანსფორმაცია, რასის ბედი, რეჟიმის მმართველობა და სტატუსი და ა.შ. — ყველაფერი ღვთის ხელთაა, ყველაფერი მისი ხელმწიფების ქვეშაა. ადამიანებს მხოლოდ რწმენა, მიღება და მორჩილება მართებთ; ეს საკმარისია. ნუ გექნება იმის ფიქრი, რომ მეტი საიდუმლო გაიგო, ნუ იფიქრებ, რომ რაც უფრო მეტი საიდუმლო გესმის, მით უფრო მოდური ჩანს ეს, თითქოს ღმერთის რწმენით შენ გაქვს დიდი სულიერი ზრდა და სულიერება. ასეთი აზროვნების ქონა ნიშნავს, რომ შენი შეხედულება ღმერთის რწმენაზე არასწორია. ეს საკითხები არ არის მნიშვნელოვანი. ნამდვილად მნიშვნელოვანი საკითხი, რაზეც ადამიანებმა ყველაზე მეტად უნდა იზრუნონ, არის ღვთის მართვის გეგმის ბირთვი — კაცობრიობის ხსნა, რაც კაცობრიობას საშუალებას აძლევს, გადარჩეს ღვთის მართვის გეგმის საქმეში. ეს არის ყველაზე დიდი და ყველაზე ცენტრალური საკითხი. თუ შენ გესმის ამ საკითხთან დაკავშირებული ჭეშმარიტებები და ხილვები, მაშინ მიიღე ის, რასაც ღმერთი აკეთებს შენში და ის ჭეშმარიტება, რომელსაც ის გაწვდის და მიიღე გასხვლის, განკითხვისა და გაკიცხვის ყოველი შემთხვევა. თუ შენ მიიღებ ყოველივე ამას, მაშინ ეს უფრო ღირებულია, ვიდრე ციური ფენომენების, საიდუმლოებების, კატასტროფების ან პოლიტიკის კვლევა.

ზოგიერთი ადამიანი სწავლობს ცოტა ისტორიას, მას ესმის ცოტა პოლიტიკა და, ერთი მხრივ, მათ უყვართ თავის მოწონება; მეორე მხრივ, ისინი ფიქრობენ: „განკაცებული ღმერთი ფლობს ღმერთის არსსა და ჭეშმარიტებას. მან იცის ის ფაქტი, რომ ღმერთი ხელმწიფებს ყოველივეზე და მას ესმის დეტალები ამის შესახებ. ასე რომ, თუ მე მესმის პოლიტიკა და ისტორია, შემიძლია დავაკმაყოფილო მისი მოთხოვნილებები? შემიძლია დავაკმაყოფილო მისი ცნობისმოყვარეობა ამ ყველაფრის მიმართ?“ მე გეუბნები შენ, შენ ცდები! რაც მე ყველაზე მეტად მძულს, პირველ რიგში არის პოლიტიკა და მეორე რიგში, ისტორია. თუ შენ საუბრობ ისტორიაზე, ყვები იუმორისტულ, მოთხრობის მსგავს სახალისო ამბებს, ან უბრალოდ საუბრობ დროის გასაყვანად, ეს მისაღებია. მაგრამ თუ შენ ამ სიტყვებს, ამ საკითხებს განიხილავ, როგორც რაღაც სერიოზულს ჩემთან სასაუბროდ, პირფერობისთვის, ურთიერთობის ასაშენებლად, მაშინ შენ ცდები; მე არ მაქვს სურვილი მოვუსმინო ამ რაღაცებს. ზოგიერთი ადამიანი შეცდომით ფიქრობს: „შენ ჭეშმარიტებაზე გაქვს თანაზიარება და ატარებ შეკრებებს ადამიანებისთვის, რადგან იძულებული ხარ; გულის სიღრმეში, ყველაზე მეტად მსოფლიოში არსებული დიდი ქაოსი გიყვარს. შენ ნატრობ, რომ მსოფლიო კიდევ უფრო ქაოსური იყოს. როდესაც კატასტროფა ხდება, ვინ იცის, ფარულად რა ბედნიერი შეიძლება იყო, შესაძლოა ფეიერვერკებსაც კი უშვებდე აღსანიშნავად!“ მე გეუბნები შენ, ეს ასე არ არის. დიდი წითელი დრაკონიც რომ განადგურდეს და დაეცეს, მე ისეთივე დავრჩები, როგორიც ვარ. ზოგიერთი ადამიანი კითხულობს: „განა არ გაგიხარდებოდა, დიდი წითელი დრაკონი რომ დაცემულიყო? როდესაც დიდი წითელი დრაკონი განადგურდება და დაისჯება, განა არ უნდა გაუშვა ფეიერვერკები? განა არ უნდა გამართო დიდი წვეულება და იზეიმო ღვთის რჩეულ ხალხთან ერთად?“ მითხარით, არის ეს ის, რაც მე უნდა გავაკეთო? სწორია თუ არასწორი ასე მოქცევა? შეესაბამება თუ არა ეს ჭეშმარიტებას? ზოგიერთი ამბობს: „დიდმა წითელმა დრაკონმა იმდენად დევნა ღვთის რჩეული ხალხი, გაავრცელა საფუძველს მოკლებული ხმები ღმერთზე და ცილი დასწამა მის სახელს, გმო და განიკითხა ღმერთი. განა არ უნდა ვიზეიმოთ ცოტა, როდესაც ის მიიღებს თავის საზღაურს?“ თუ თქვენ იზეიმებთ, მე ნებას გრთავთ, რადგან თქვენ თქვენი განწყობები გაქვთ. თუ თქვენ ყველანი ხარობთ, სამი დღე და ღამე არ გძინავთ, იკრიბებით ერთად ღვთის სიტყვების წასაკითხად, მღერით საგალობლებს და ცეკვავთ ღვთის სამართლიანობის სადიდებლად, ხარობთ, რომ ღმერთმა საბოლოოდ გაანადგურა და ფეხქვეშ გათელა დიდი წითელი დრაკონი, მტერი და ღვთის რჩეული ხალხი აღარ დაიტანჯება მისი დევნითა და წამებით, აღარ იქნება ისე, რომ ვერ შეძლონ საკუთარ სახლებში დაბრუნება და საბოლოოდ შეძლებენ ოჯახებში დაბრუნებას, ყველას გუნება-განწყობა გასაგებია. თუ თქვენ გსურთ იზეიმოთ და ასე განიტვირთოთ, მე თანახმა ვარ. მაგრამ რაც შემეხება მე, მე გავაკეთებ იმას, რაც უნდა გავაკეთო; მე არ ვერთვები ამ აქტივობებში. ზოგიერთი ადამიანი კითხულობს: „რატომ გაქვს ასეთი დამოკიდებულება? განა ეს არ უხშობს ადამიანებს ხალისს? რატომ არ ავლენ ენთუზიაზმს? თუ შენ არ ხარ იქ ყველაზე კრიტიკულ მომენტში, როგორ შეგვიძლია ვიზეიმოთ?“ ზეიმი არ არის არასწორი, მაგრამ არის ერთი რამ, რაზეც ნათლად უნდა ვიქონიოთ თანაზიარება: დავუშვათ, დიდი წითელი დრაკონი დაისაჯა, ღმერთმა გაანადგურა იგი; ეს ეშმაკთა მეფე, რომელიც ოდესღაც ემსახურებოდა ღვთის რჩეული ხალხის სრულყოფას, განადგურებული და აღმოფხვრილია — მაშ, რა ხდება ღვთის რჩეული ხალხის სულიერ ზრდასთან მიმართებით? რამდენი ჭეშმარიტება გაიგეთ? თუ თქვენ ყველას შეგიძლიათ შეასრულოთ თქვენი მოვალეობები სტანდარტის შესაბამისად, ყველანი ხართ სტანდარტის შესაბამისი ქმნილებები, გაქვთ ღვთისმოშიშებისა და ბოროტებისგან განრიდების უნარი, თითოეული ადამიანი ფლობს იობისა და პეტრეს სულიერ ზრდას და ყველანი უკვე გადარჩენილები ხართ, მაშინ ეს ნამდვილად სასიხარულო მომენტია, რაღაც, რაც ზეიმს იმსახურებს. თუმცა, თუ ერთ დღეს დიდი წითელი დრაკონი დაეცემა და თქვენი სულიერი ზრდა არ მიაღწევს თქვენი მოვალეობების ერთგულად შესრულების დონეს, თუ თქვენში კვლავ არ არის ღვთისმოშიშება და არ შეგიძლიათ ბოროტებისგან განრიდება, უკიდურესად შორს ხართ იობისა და პეტრეს სულიერი ზრდისგან, არ შეგიძლიათ ჭეშმარიტად დაემორჩილოთ ღვთის ხელმწიფებას და ვერ ჩაითვლებით სტანდარტის შესაბამის ქმნილებებად, მაშინ რა გაქვთ სასიხარულო? განა ეს არ არის უბრალოდ ამაო სიხარულით ტკბობა? ასეთი ზეიმი უაზრო და უსარგებლო იქნებოდა. ზოგიერთი ადამიანი ამბობს: „დიდი წითელი დრაკონი ასე გვდევნის; ნამდვილად მისაღებია, რომ გვძულდეს ის, არა? მისი არსის ამოცნობა ხომ მისაღები უნდა იყოს? მან ასე გვდევნა; რატომ არ შეგვიძლია ვიყოთ ბედნიერები, როდესაც ის განადგურდება?“ მისაღებია იყო ბედნიერი, გამოხატო შენი ემოციები. თუმცა, თუ შენ ფიქრობ, რომ დიდი წითელი დრაკონის განადგურება ნიშნავს ღვთის მართვის გეგმის დასრულებას, რომ კაცობრიობა გადარჩა და აიგივებ დიდი წითელი დრაკონის განადგურებას ღვთის მართვის გეგმის დასრულებასთან, ისევე როგორც შენს საკუთარ ხსნასა და სრულყოფასთან, განა ეს გაგება არასწორი არ არის? (დიახ.) მაშ, რა გაიგეთ ახლა? რაც შეეხება ღვთის მტერს, დიდ წითელ დრაკონს, მისი ბედი და ის, თუ როგორ არის ის, ღვთის საქმეა და მათ არავითარი კავშირი არ აქვთ ხასიათის შეცვლისკენ ან ხსნისკენ შენს სწრაფვასთან. დიდი წითელი დრაკონი მხოლოდ საპირისპირო ფონია, მსახურების ობიექტი, რომელიც ექვემდებარება ღვთის წარმართვასა და განგებას. რას აკეთებს ის და როგორ იყენებს მას ღმერთი მსახურების გასაწევად, ღვთის საქმეა და არ ეხება ადამიანებს. ამიტომ, თუ შენ ზედმეტად ნერვიულობ მის ბედზე და საშუალებას აძლევ მას, გული გაგიფანტოს, მაშინ ეს პრობლემაა. ღმერთი ხელმწიფებს ყოველივეზე, მათ შორის დიდ წითელ დრაკონზე და ყველა ეშმაკსა და სატანაზე, ამიტომ რასაც არ უნდა აკეთებდნენ ეშმაკები და სატანები, როგორებიც არ უნდა იყვნენ ისინი, ამას არავითარი კავშირი არ აქვს შენს სიცოცხლეში შესვლასთან ან ხასიათის შეცვლასთან. რა უნდა გაღელვებდეს შენ? შენ უნდა ამოიცნო ღვთისადმი მისი წინააღმდეგობის უკეთური და სასტიკი არსი, მისი არსი, რომ მტრულად არის განწყობილი და არის ღვთის მტერი — აი, რა უნდა გესმოდეს შენ. რაც შეეხება დანარჩენს, რა კატასტროფებს მოუვლენს მას ღმერთი, როგორ წარმართავს და განაგებს ღმერთი მის ბედს, ამას შენთან არავითარი კავშირი არ აქვს და ამის ცოდნა უსარგებლოა. რატომ არის ეს უსარგებლო? რადგან რომც იცოდე, შენ ვერ გაიგებ, რატომ მოქმედებს ღმერთი ასე. რომც ხედავდე ამას, შენ არ გეცოდინება, რატომ ირჩევს ღმერთი ასე მოქმედებას, შენ ვერ შეძლებ ბოლომდე ჩაწვდე მის მიღმა არსებულ ჭეშმარიტებას. ამ თემას აქ დავასრულებ ამ რამდენიმე სიტყვით.

ანტიქრისტეების გამოვლინებები, რომლებიც იყენებენ პირფერობას, მლიქვნელობასა და ტკბილმოუბარობას, რა თქმა უნდა, გვხვდება ჩვეულებრივ გახრწნილ ადამიანებშიც, მაგრამ რა განასხვავებს ანტიქრისტეებს ჩვეულებრივი გახრწნილი ადამიანებისგან? მათ პირფერობაში, მლიქვნელობასა და ტკბილმოუბარობაში არ არის პატივისცემა, არ არის გულწრფელობა. ნაცვლად ამისა, ისინი მიზნად ისახავენ ეთამაშონ განკაცებულ ღმერთს, გამოსცადონ და გამოიყენონ იგი, რაც ბიძგს აძლევს მათ ასეთ ქცევებს; მათ აქვთ საკუთარი მიზნები. ისინი ცდილობენ ეთამაშონ მათ წინაშე მდგარ ჩვეულებრივ ადამიანს პირფერობის, მლიქვნელობისა და ტკბილმოუბარობის მეშვეობით, რათა მოატყუონ ქრისტე, რათა ქრისტემ გამჭოლად ვერ დაინახოს, ვინ არიან ისინი სინამდვილეში, როგორი გახრწნილი ხასიათი აქვთ, როგორი ზნეობა და როგორი არსი გააჩნიათ და ადამიანთა რომელ კატეგორიას განეკუთვნებიან. მათ სურთ მოტყუება და შეცდომაში შეყვანა, არა? (დიახ.) მათ პირფერობაში, მლიქვნელობასა და ტკბილმოუბარობაში არის თუ არა თუნდაც ერთი გულწრფელი სიტყვა? არცერთი. ანტიქრისტეების განზრახვა და მიზანია შეცდომაში შეყვანა, მოტყუება და სხვებით თამაში. განა ეს პრაქტიკები არ არის ანტიქრისტეების მიერ ჭეშმარიტების აბუჩად აგდების არსი? (დიახ.) ისინი ფიქრობენ, რომ ჩვეულებრივ ადამიანებს ყველას უყვარს სასიამოვნო სიტყვების მოსმენა, სიამოვნებთ მლიქვნელობა და მოსწონთ, როცა სხვები მათ წინაშე ქედს იხრიან, რაც მათ მნიშვნელოვნების გრძნობას ანიჭებს და მათ სტატუსს უფრო პატივსაცემად და დიადად წარმოაჩენს, ვიდრე რიგითი ადამიანისას. პირიქით, თუ ვინმე ზედმეტად მონურად იქცევა ქრისტეს წინაშე, არ გააჩნია ზნეობა და ღირსება, საუბრობს მიკიბულ-მოკიბულად, ყოველთვის ცდილობს მოტყუებას და ყოველთვის ცდილობს ფაქტების დამალვას, ეპყრობა ქრისტეს თვალთმაქცობითა და სიყალბით, ქრისტე არა მხოლოდ არ დაიჯერებს ამას, არამედ გულში გაღიზიანდება შენით. რამდენად? ღმერთი იტყოდა, რომ ეს ადამიანი საზიზღარია, არ ამბობს არცერთ სიმართლეს, მხოლოდ იმაზე ფიქრობს, როგორ გაეგოს ფეხთით, არ წარმოადგენს დადებით პიროვნებას — ასეთი ადამიანი არასანდოა და უნდობელი. არასანდო და უნდობელი; ეს არის ის განმარტება, რომელიც ეძლევა ასეთ ადამიანებს. ზედაპირულად, ეს მხოლოდ ეს ორი ფრაზაა, მაგრამ სინამდვილეში, ასეთ ადამიანს არ უყვარს ჭეშმარიტება, არ შეუძლია ჭეშმარიტების მოპოვება და ნაკლებად სავარაუდოა, რომ გადარჩეს. რა მნიშვნელობა და ღირებულება აქვს ასეთი ადამიანის ღმერთისადმი რწმენას, თუ მას არ შეუძლია ჭეშმარიტების მოპოვება და ნაკლებად სავარაუდოა, რომ გადარჩეს? თუ ისინი არ იწვევენ ჩაშლას ან არეულობას, მათ მხოლოდ საპირისპირო ფონის ან მსახურების ობიექტის როლის შესრულება შეუძლიათ ღვთის სახლში, ისევე როგორც დიდ წითელ დრაკონს. რას ნიშნავს რაღაცის როლის შესრულება? ეს ნიშნავს დროებით, წახვიდე იქამდე, სადამდეც შეძლებ, ურმის გაწევის მსგავსად გააგრძელო მანამ, სანამ არ გადააბრუნებ. რატომ აკისრებენ მათ ამ როლის შესრულებას? რადგან ასეთი ადამიანები არ ეძიებენ ჭეშმარიტებას. ისინი ისე იგდებენ აბუჩად და დასცინიან ჭეშმარიტებას თავიანთ გულებში, ისე აბუჩად იგდებენ და ეთამაშებიან ჭეშმარიტებას, რომ მათი საბოლოო აღსასრული გარანტირებულად პავლეს მსგავსი იქნება, ვერ მიაღწევენ ბოლომდე. ამიტომ, ამ ტიპის ადამიანს მხოლოდ დროებითი მსახურების შემსრულებლის როლის შესრულება შეუძლია ღვთის სახლში. ერთი მხრივ, ისინი საშუალებას აძლევენ მათ, ვინც ჭეშმარიტად ეძიებს ჭეშმარიტებას, გაიზარდონ გარჩევის უნარსა და გაგებაში. მეორე მხრივ, ისინი აკეთებენ იმას, რისი უნარიც აქვთ ღვთის სახლში, ეწევიან მსახურებას იმდენად, რამდენადაც შეუძლიათ, რადგან ასეთ ადამიანებს არ შეუძლიათ გზის ბოლომდე გავლა.

ერთ დღეს, როცა გარეთ გავედი, ნაცნობს გადავაწყდი. სანამ ხმას ამოვიღებდი, მან პირველმა მომმართა: „ამდენი ხანი გავიდა ჩვენი ბოლო შეხვედრიდან. ყოველდღე აქ გელოდებოდი, ისე მენატრებოდი, რომ სახლში ვერ ვჩერდებოდი. უბრალოდ აქ გამვლელ-გამომვლელში გეძებდი!“ გულში გავიფიქრე, ამ შეიძლება ადამიანს ფსიქიკური პრობლემები ჰქონდეს. დაგითქვი შენ შეხვედრა? რატომ უნდა მელოდო აქ ყოველდღე? რადგან ერთმანეთს გადავაწყდით, მოდი ვისაუბროთ რაღაც არსებითზე. მე ვკითხე მას: „როგორ იყავი ბოლო დროს?“ მან მიპასუხა: „ოჰ, ეგ არც მკითხო. ჩვენი ბოლო შეხვედრის შემდეგ, ისე ვიყავი შენზე ფიქრებით მოცული, რომ ვერც ვჭამდი და ვერც ვიძინებდი. უბრალოდ იმის იმედი მქონდა, რომ ერთ დღეს გნახავდი“. მე ვუთხარი: „მოდი ვისაუბროთ რაღაც არსებითზე. როგორი იყო შენი მდგომარეობა ამ პერიოდში?“ „საკმაოდ კარგი. ნორმალური იყო“. „ჩატარდა თქვენს ეკლესიაში არჩევნები? ისევ იგივე წინამძღოლია?“ „არა, მათ ესა და ეს აირჩიეს“. „როგორია ის?“ „ნორმალურია“. „მაშინ რატომ გაათავისუფლეს წინა ეკლესიის წინამძღოლი?“ „არ ვარ დარწმუნებული; ის ნორმალური იყო“. „უფრო კონკრეტულად თქვი, ნუ იმეორებ სულ „ნორმალურია“. ისე ხომ არ იყო, რომ არ შეეძლო კონკრეტული საქმის კეთება?“ „მე მეგონა, რომ ის ნორმალური იყო“. „რას იტყვი ახლად არჩეული წინამძღოლის ადამიანობაზე? როგორია მისი ჭეშმარიტების წვდომა? შეუძლია მას კონკრეტული საქმის კეთება?“ „ის ნორმალურია“. რასაც არ უნდა ვეკითხებოდი, მისი პასუხი ყოველთვის იყო „ნორმალურია“, რამაც შეუძლებელი გახადა საუბარი. ამიტომ, მე წამოვედი. რას ფიქრობთ ამ ისტორიაზე? რა უნდა დაერქვას ამ ისტორიას? („ნორმალური“.) ეს ამბავია „ნორმალური“. ბევრ ადამიანთან ჩემს ურთიერთობაში, ცოტა თუ საუბრობს ადამიანური გონიერებით, რომ აღარაფერი ვთქვათ ჭეშმარიტება-პრინციპების შესაბამისად საუბარზე. ადამიანთა უმეტესობის პირი სავსეა ტყუილებით, სისულელეებით, მცდარი შეხედულებებითა და კადნიერი სიტყვებით; არ არის არცერთი ჭეშმარიტი განცხადება. მე არც კი ვითხოვ, რომ შენი ნათქვამი თითოეული წინადადება შეესაბამებოდეს ჭეშმარიტებას ან ჰქონდეს ჭეშმარიტება-რეალობა, მაგრამ სულ მცირე, ადამიანურად საუბარი მაინც უნდა შეგეძლოს, გამოიჩინო ცოტა გულწრფელობა, გამოხატო ნამდვილი გრძნობა. ამათ გარეშე, შეიძლება არსებობდეს დიალოგი? არ შეიძლება. შენ ყოველთვის ცარიელი სიტყვებით საუბრობ და იტყუები; როდესაც სიტუაციების წინაშე დგები, სისულელეები, მცდარი შეხედულებები, შეურაცხმყოფელი და კადნიერი სიტყვები — ყველაფერი ეს ამოდის პირიდან და ჩნდება გამართლებისა და თავდაცვის სიტყვები, რაც შეუძლებელს ხდის ურთიერთობის აწყობას ან კომუნიკაციას, არა? (დიახ.)

ბევრი ადამიანი ჭამს და სვამს ღვთის სიტყვებს და სჯერა, რომ ეს სიტყვები ზეციერ ღმერთს, მხოლოდ ღვთის სულს და მხოლოდ იმ ღმერთს უკავშირდება, რომელიც უხილავი და ხელშეუხებელია. რადგან ეს ღმერთი ასე შორსაა, მისი სიტყვები საკმარისად ღრმააზროვნად მიიჩნევა იმისთვის, რომ მათ ჭეშმარიტება ეწოდოს. თუმცა, მიიჩნევა, რომ მათ წინაშე მდგომ ამ ჩვეულებრივ ადამიანს, რომელსაც ხედავენ და ესმით მისი საუბარი, მცირე კავშირი აქვს ჭეშმარიტებასთან, ღმერთთან ან ღვთის არსთან. ეს იმიტომ ხდება, რომ იგი ხილულია და ძალიან ახლოსაა ადამიანებთან, ის არც გულს უჩქარებს და არც თვალში ხვდებათ და არ იწვევს მათში მისტიკურობის ცნობისმოყვარეობას. ადამიანები გრძნობენ, რომ ამ ჩვეულებრივი, ხელშესახები ადამიანის ამოცნობა, რომელიც საუბრობს, ძალიან ადვილია, ის ზედმეტად გამჭვირვალეა. მათ ისიც კი ჰგონიათ, რომ შეუძლიათ მისი ბოლომდე ამოცნობა და ერთი შეხედვით მის არსში წვდომა. შედეგად, ადამიანები გაუცნობიერებლად ისე ეპყრობიან ქრისტეს, როგორც ნებისმიერ ადამიანს, ისევე, როგორც მოეპყრობოდნენ სტატუსის ან ძალაუფლების მქონე ნებისმიერ პირს. არის თუ არა ეს ჭეშმარიტება-პრინციპებთან თანხვედრაში? როგორ შეიძლება ქრისტეს გაიგივება სტატუსისა და ძალაუფლების მქონე გახრწნილ ადამიანებთან? როდესაც ადამიანები ეპირფერებიან და ემლიქვნელებიან სტატუსისა და ძალაუფლების მქონე გახრწნილ ადამიანებს, ისინი იღებენ სარგებელსა და მათ კეთილგანწყობას. გახრწნილებს ეს სიამოვნებთ; მათ სურთ სხვების პირფერობა, მლიქვნელობა და ფეხქვეშ გაგება, რადგან ეს მათ უფრო კეთილშობილურ და აღმატებულ იერს სძენს, რაც კიდევ უფრო უსვამს ხაზს მათ სტატუსსა და ძალაუფლებას. თუმცა, ქრისტე, რომელსაც ღვთის არსი გააჩნია, ზუსტად საპირისპიროა. როდესაც ადამიანს აქვს სტატუსი და დიდება, ეს არ ხდება იმიტომ, რომ ის ფლობს კეთილშობილურ არსს ან ზნეობას; ამიტომ, მან უნდა გამოიყენოს ყოველგვარი საშუალება, რათა სხვებმა გააღმერთონ და ემლიქვნელონ მას, რათა წარმოაჩინოს თავისი დიდება და სტატუსი. ამის საპირისპიროდ, ქრისტე, რომელსაც ღვთის არსი გააჩნია, თავისთავად ფლობს ღვთის ვინაობასა და სტატუსს, რომლებიც ნებისმიერი ქმნილების არსსა და სტატუსზე მაღლა დგას. მისი ვინაობა და არსი ობიექტურად არსებობს და საკუთარი ვინაობის დასადასტურებლად არ სჭირდება არცერთი ქმნილების მლიქვნელობა; არც რომელიმე ქმნილების პირფერობა ან მლიქვნელობა სჭირდება თავისი ვინაობის, არსის ან კეთილშობილური სტატუსის წარმოსაჩენად. ეს იმიტომ ხდება, რომ ქრისტეს მიერ ღვთის არსის ფლობა ბუნებრივი მოცემულობაა; ეს მას არცერთი ადამიანისგან არ მინიჭებია და მით უმეტეს, არ მოუპოვებია კაცობრიობაში წლების განმავლობაში მიღებული გამოცდილებით. ანუ, ყველა ქმნილების გარეშეც, ღვთის ვინაობა და არსი რჩება ისეთი, როგორიც არის; იმის გარეშეც, რომ რომელიმე ქმნილება თაყვანს სცემდეს ან მიჰყვებოდეს ღმერთს, ღვთის არსი უცვლელი რჩება — ეს არის ფაქტი, რომელიც არ იცვლება. ანტიქრისტეებს შეცდომით სჯერათ, რომ რასაც არ უნდა ამბობდეს ან აკეთებდეს ქრისტე, ადამიანებმა უნდა გამოიყენონ ტკბილმოუბარობა, აღტაცება უნდა გამოხატონ, უნდა აჰყვნენ და უნდა ეპირფერონ, რათა დააკმაყოფილონ მისი სურვილები და არ წავიდნენ მისი განზრახვების წინააღმდეგ, რადგან ჰგონიათ, რომ ამან შეიძლება ქრისტეს აგრძნობინოს თავისი ვინაობისა და სტატუსის არსებობა. ეს სერიოზული შეცდომაა! როგორ მოიპოვებს დიდებასა და ძალაუფლებას გახრწნილ კაცობრიობაში დიდების, ძალაუფლებისა და სტატუსის მქონე ნებისმიერი ადამიანი? (პირფერობითა და ფეხქვეშ გაგებით.) ეს ერთი ასპექტია. გარდა ამისა, ეს ძირითადად ხდება ადამიანებს შორის მათი ბრძოლისა და ძალისხმევის, მანიპულირების გზითაც კი და სხვადასხვა საშუალებით მისი მოპოვების ან ხელში ჩაგდების გზით. ეს მხოლოდ რეპუტაციაა, მაღალი თანამდებობა ან წოდება ადამიანებს შორის. ეს მაღალი რეპუტაცია, მაღალი წოდება და მაღალი სტატუსი ადამიანს ბრბოსგან გამოარჩევს, აქცევს მას წინამძღოლად, გადაწყვეტილების მიმღებად, რომლის სიტყვაც გადამწყვეტია. მაგრამ რა არის ამ სტატუსისა და დიდების მქონე ადამიანის არსი, რომელიც ადამიანებს შორის სხვებზე მაღლა დგას? არის რაიმე განსხვავება მასსა და სხვებს შორის? მისი ვინაობა და არსი ზუსტად ისეთივეა, როგორიც ნებისმიერი ჩვეულებრივი გახრწნილი ადამიანისა; ის არის სატანის ბატონობის ქვეშ გახრწნილი ჩვეულებრივი ქმნილება, რომელსაც შეუძლია უღალატოს ჭეშმარიტებასა და დადებით რამეებს, ამოატრიალოს სწორი და არასწორი, წავიდეს ფაქტების წინააღმდეგ, ჩაიდინოს ბოროტება, შეეწინააღმდეგოს ღმერთს და დაუპირისპირდეს და დაწყევლოს ზეცა. მისი ჭეშმარიტი ვინაობა და არსი არის სატანის მიერ გახრწნილი ადამიანისა, რომელსაც შეუძლია შეეწინააღმდეგოს ღმერთს, რაც მის დიდებასა და სტატუსს მხოლოდ ფუჭ წოდებებად აქცევს. ისინი, ვინც საკმარისად დაუნდობლები, სასტიკები და ბოროტგანზრახულები არიან, რომელნიც სტატუსისა და დიდებისთვის მოკლავდნენ ან ზიანს მიაყენებდნენ სხვებს, იკავებენ მაღალ თანამდებობებს. ისინი, ვისაც შეუძლია ინტრიგების ხლართვა, ვისაც აქვს მეთოდები და შეუძლია მოაწყოს შეთქმულებები, ხდებიან სხვების წინამძღოლები. ეს ინდივიდები უფრო ბოროტგანზრახულები, სასტიკები და უკეთურები არიან, ვიდრე ჩვეულებრივი გახრწნილი ადამიანები. მათ მოსწონთ, როდესაც მათ მხოლოდ ტკბილმოუბარობით, ფეხქვეშ გაგებით, პირფერობითა და მლიქვნელობით ეპყრობიან. თუ შენ მათ სიმართლეს ეტყვი, შენს სიცოცხლეს საფრთხეში ჩაიგდებ. ანტიქრისტეებს შემოაქვთ თამაშის ეს ამქვეყნიური წესები და ამქვეყნიური ურთიერთობების ფილოსოფია ღვთის სახლში და იყენებენ მათ ქრისტესთან ურთიერთობისას. ისინი ვარაუდობენ, რომ თუ ქრისტეს სურს მყარად დაიმკვიდროს თავი, მასაც უნდა მოსწონდეს, როდესაც ეპირფერებიან, ემლიქვნელებიან და ტკბილმოუბარობით მიმართავენ. ამით ისინი შეუმჩნევლად ეპყრობიან ღვთის განკაცებულ ხორცს, როგორც გახრწნილი კაცობრიობის უბრალო წევრს, რაც ანტიქრისტეების მიდგომაა. ამიტომ, ის ხასიათი, რომელსაც ანტიქრისტეები ავლენენ ქრისტესთან ურთიერთობისას, უდავოდ უკეთურია. ისინი უკეთური ხასიათისანი არიან, მოსწონთ ადამიანთა აზრებზე დაფიქრება, მოსწონთ სხვა ადამიანების სიტყვებისა და გამომეტყველების შეფასება და მოსწონთ გარკვეული საშუალებების, თამაშის ზოგიერთი წესის გამოყენება, რომლებსაც წუთისოფლის ხალხი იყენებს ქრისტესთან მოპყრობისას და მასთან ურთიერთობასთან დაკავშირებულ საკითხებში. რა არის ყველაზე სერიოზული შეცდომა, რომელსაც ისინი უშვებენ? რატომ შეუძლიათ მათ ასე მოქცევა? სად არის ამის სათავე? ღმერთი ამბობს, რომ განკაცებული ღმერთი ჩვეულებრივი ადამიანია. ანტიქრისტეები, ამის გაგონებაზე, ხარობენ და ამბობენ: „კარგი, მაშინ მე მოგექცევი, როგორც ჩვეულებრივ ადამიანს; ახლა მე მაქვს საფუძველი, თუ როგორ მოგექცე“. როდესაც ღმერთი ამბობს, რომ ღვთის განკაცებულ ხორცს ღვთის არსი გააჩნია, ანტიქრისტეები პასუხობენ: „ღვთის არსი? როგორ ხდება, რომ ვერ ვხედავ? სად არის ის? როგორ ვლინდება იგი? რას ავლენს ის იმის დასამტკიცებლად, რომ მას ღვთის არსი აქვს? მე მხოლოდ ის ვიცი, რომ ვეპირფერო და ვემლიქვნელო სტატუსის მქონე ადამიანებს. ადამიანების მიმართ პირფერობა და მლიქვნელობა ყოველთვის ამართლებს; ეს ყოველთვის სწორი გზაა. ყოველ შემთხვევაში, ეს სჯობს ჭეშმარიტების თქმას“. ეს არის ანტიქრისტეების უკეთურება. აი, როგორ არ სწამთ ანტიქრისტეებს ჭეშმარიტება და არ იღებენ მას და ცხოვრობენ მხოლოდ სატანის ფილოსოფიით.

ზოგიერთი ადამიანი ამბობს: „ყველას მოსწონს ისინი, ვისაც შეუძლია პირფერობა, მლიქვნელობა და სასიამოვნო სიტყვების თქმა; მხოლოდ ღმერთს არ მოსწონს ასეთი ადამიანები. მაშ, სინამდვილეში როგორი ადამიანი მოსწონს ღმერთს? როგორ უნდა იურთიერთოს ადამიანმა ღმერთთან, რომ მას მოეწონოს?“ იცით თუ არა? (ღმერთს მოსწონს პატიოსანი ადამიანები, ადამიანები, რომლებიც გულს უშლიან ღმერთს, ადამიანები, რომლებიც ხსნიან თავიანთ გულებს და რომლებსაც ყოველგვარი მზაკვრობის გარეშე აქვთ თანაზიარება ღმერთთან.) კიდევ რამე? (ისინი, რომელთაც ღვთისმოშიში გული აქვთ, რომელთაც შეუძლიათ ღვთის სიტყვების მოსმენა და მიღება.) (ისინი, რომელთა გულიც ღვთის სახლისკენაა მიმართული, რომლებიც ღმერთთან ერთსულოვანნი არიან.) თქვენ ყველამ ახსენეთ პატიოსან ადამიანად ყოფნის რამდენიმე ასპექტი, რომლებიც პრაქტიკაში უნდა განხორციელდეს. პატიოსან ადამიანად ყოფნა არის ის მოთხოვნა, რომელსაც ღმერთი უყენებს ადამიანს. ეს არის ჭეშმარიტება, რომელიც ადამიანმა პრაქტიკაში უნდა გამოიყენოს. მაშ, რა პრინციპები უნდა დაიცვას ადამიანმა ღმერთთან ურთიერთობისას? იყავი გულწრფელი: ეს არის პრინციპი, რომელიც უნდა დაიცვა ღმერთთან ურთიერთობისას. ნუ მიმართავ არამორწმუნეთა პრაქტიკას — პირფერობასა და მლიქვნელობას; ღმერთს არ სჭირდება ადამიანის პირფერობა და მლიქვნელობა. საკმარისია იყო გულწრფელი. და რას ნიშნავს იყო გულწრფელი? როგორ უნდა განხორციელდეს ეს პრაქტიკაში? (უბრალოდ ღმერთთან გულის გადაშლით, მოჩვენებითობის, რაიმეს დამალვის ან საიდუმლოებების შენახვის გარეშე, ღმერთთან პატიოსანი გულით ურთიერთობით და პირდაპირობით, ყოველგვარი ბოროტი განზრახვისა თუ ეშმაკობის გარეშე.) სწორია. იმისათვის, რომ იყო გულწრფელი, პირველ რიგში გვერდზე უნდა გადადო შენი პირადი სურვილები. იმის ნაცვლად, რომ ყურადღება გაამახვილო იმაზე, თუ როგორ გეპყრობა ღმერთი, უნდა გაიხსნა ღვთის წინაშე და თქვა ყველაფერი, რაც გულში გაქვს. ნუ იფიქრებ და ნუ აწონ-დაწონი, რა შედეგები მოჰყვება შენს სიტყვებს; თქვი ყველაფერი, რასაც ფიქრობ, გვერდზე გადადე შენი მოტივები და ნუ იტყვი რაღაცას მხოლოდ რაიმე მიზნის მისაღწევად. შენ გაქვს ძალიან ბევრი პირადი განზრახვა და უწმინდური მოტივი; შენ ყოველთვის გათვლილად საუბრობ და ფიქრობ: „მე ამაზე უნდა ვისაუბრო და არა იმაზე, ფრთხილად უნდა ვიყო იმაში, რასაც ვამბობ. მე ამას ისე ვიტყვი, რომ ჩემთვის სასარგებლო იყოს დავფარო ჩემი ნაკლოვანებები და კარგი შთაბეჭდილება დავტოვო ღმერთზე“. განა ეს მოტივების ქონა არ არის? სანამ სიტყვას იტყვი, შენი გონება სავსეა მზაკვრული ფიქრებით, გონებაში რამდენჯერმე აწონ-დაწონი ხოლმე სათქმელს, ისე, რომ როდესაც სიტყვები შენს ბაგეს სცდება, ისინი აღარ არის ისეთი სუფთა, ოდნავადაც აღარ არის ნამდვილი და შეიცავს შენს მოტივებსა და სატანის ხრიკებს. ეს არ არის გულწრფელობა; ეს ნიშნავს გქონდეს ბოროტი მოტივები და ბოროტი განზრახვები. უფრო მეტიც, როდესაც საუბრობ, შენ ყოველთვის აკვირდები ადამიანების სახის გამომეტყველებას და მათ მზერას: თუ მათ სახეზე დადებითი გამომეტყველება აქვთ, შენ აგრძელებ საუბარს; თუ არა, თავს იკავებ და არაფერს ამბობ; თუ მათი მზერა ცუდია და ჩანს, თითქოს არ მოსწონთ მოსმენილი, შენ ფიქრობ ამაზე და ეუბნები საკუთარ თავს: „კარგი, მე ვიტყვი რაღაცას, რაც დაგაინტერესებს, რაც გაგაბედნიერებს, რაც მოგეწონება და რაც ჩემ მიმართ კეთილგანწყობილს გაგხდის“. არის ეს გულწრფელობა? არ არის. ზოგიერთი ადამიანი არ ატყობინებს, როდესაც ხედავს, რომ ვინმე ბოროტებას სჩადის და ეკლესიაში არევ-დარევას იწვევს. ისინი ფიქრობენ: „მე რომ პირველმა განვაცხადო ამის შესახებ, იმ ადამიანს ვაწყენინებ და თუ შემთხვევით შევცდი, გასასხლავი გავხდები. დაველოდები, სანამ სხვები განაცხადებენ და მათ შევუერთდები. რომც შევცდეთ, არაფერი დაშავდება — ბოლოს და ბოლოს, ბრბოს მსჯავრს ვერ დასდებ. როგორც იტყვიან, „ვინც თავს იჩენს, საფრთხეშიც ის იგდებს თავს“. მე არ გამოვიჩენ თავს; სულელი უნდა იყო, რომ თავის გამოჩენა მოინდომო“. არის ეს გულწრფელობა? ნამდვილად არ არის. ასეთი ადამიანი მართლაც ცბიერია; ის რომ ეკლესიის წინამძღოლი ან ზედამხედველი გამხდარიყო, განა ზიანს არ მიაყენებდა ეკლესიის საქმეს? ნამდვილად მიაყენებდა. ასეთი ადამიანის გამოყენება კატეგორიულად დაუშვებელია. შეგიძლიათ ამოიცნოთ ამგვარი ადამიანი? ვთქვათ, მაგალითად, არის წინამძღოლი, რომელმაც ჩაიდინა გარკვეული ცუდი საქმეები და ხელი შეუშალა ეკლესიის საქმეს, თუმცა არავის ესმის, სინამდვილეში რას წარმოადგენს ეს ადამიანი და არც ზემდგომმა იცის, როგორია ის — მხოლოდ შენ იცი, სინამდვილეში რას წარმოადგენს ის. ასეთ ვითარებაში პატიოსნად გადასცემდი ამ საკითხს ზემდგომს? ეს საკითხი ყველაზე მეტად ავლენს ადამიანის ნამდვილ სახეს. თუ შენ დამალავდი ამ საქმეს და არავის არაფერს ეტყოდი, ღმერთსაც კი და დაელოდებოდი იმ დღეს, როდესაც ის წინამძღოლი იმდენ ბოროტებას ჩაიდენდა, რომ ეკლესიის საქმეს აურევდა და ყველა უკვე ამხელდა და გაუმკლავდებოდა მას და შემდეგ ამოიღებდი ხმას და იტყოდი: „მე თავიდანვე ვიცოდი, რომ ის არ იყო კარგი ადამიანი. უბრალოდ ზოგიერთს ეგონა, რომ იყო; რამე რომ მეთქვა, არავინ დამიჯერებდა. ამიტომ, ხმა არ ამომიღია. ახლა, როცა მან ცუდი საქმეები ჩაიდინა და ყველას შეუძლია დაინახოს, ვინ არის ის, შემიძლია ვისაუბრო იმაზე, თუ სინამდვილეში რას წარმოადგენს“, არის ეს გულწრფელობა? (არა). თუ შენ, ყოველ ჯერზე, როდესაც ვინმეს პრობლემები მჟღავნდება, ან პრობლემის შესახებ ცხადდება, მიჰყვები ბრბოს და ბოლო ხარ, ვინც დგება და ამხელს მათ ან აცხადებს პრობლემის შესახებ, ხარ თუ არა გულწრფელი? აქედან არცერთი არ წარმოადგენს გულწრფელობას. თუ შენ არ მოგწონს ვინმე, ან ვინმემ გაწყენინა და შენ იცი, რომ ის არ არის ბოროტი ადამიანი, მაგრამ შენ, შენი წვრილმანი ბუნების გამო, იწყებ მის სიძულვილს და გსურს შური იძიო მასზე, სამარცხვინო მდგომარეობაში ჩააგდო ის, შენ შეიძლება მოიფიქრო გზები და ეძებო შესაძლებლობები, რომ ზემდგომთან რაიმე ცუდი თქვა მასზე. შენ შეიძლება უბრალოდ ფაქტებს აცხადებდე და არ გმობდე იმ ადამიანს, მაგრამ ამ ფაქტების აღნიშვნისას შენი განზრახვა უკვე გამჟღავნებულია: გსურს გამოიყენო ზემდგომის ხელი ან ათქმევინო ღმერთს რაიმე, რათა მიხედო მას. ზემდგომთან პრობლემების შეტყობინებით, შენი მიზნის მიღწევას ცდილობ. ეს აშკარად შერეულია პირად განზრახვებთან და ნამდვილად არ არის გულწრფელობა. თუ ის არის ბოროტი ადამიანი, რომელიც ხელს უშლის ეკლესიის საქმეს და შენ აცხადებ ამის შესახებ ზემდგომთან, რათა დაიცვა ეს საქმე და გარდა ამისა, პრობლემები, რომლებსაც აცხადებ, სრულიად ფაქტობრივია, ეს განსხვავდება სატანის ფილოსოფიების მეშვეობით საქმეების მოგვარებისგან. ეს მომდინარეობს სამართლიანობისა და პასუხისმგებლობის გრძნობიდან და ეს არის შენი ერთგულების გამოვლენა; სწორედ ასე ვლინდება გულწრფელობა.

ღმერთს არ მოსწონს ის ადამიანები, რომლებიც მიმართავენ პირფერობას, მლიქვნელობას ან ტკბილმოუბარობას. მაშ, როგორი ადამიანი მოსწონს ღმერთს? როგორ სურს ღმერთს, რომ ადამიანები ურთიერთობდნენ და თანაზიარებდნენ მასთან? ღმერთს მოსწონს პატიოსანი ადამიანები, მას მოსწონს, როდესაც ადამიანები გულწრფელნი არიან მის მიმართ. შენ არ გჭირდება, დააკვირდე მისი ხმის ტონსა და გამომეტყველებას, ან ეცადო, თავი მოაწონო მას; უბრალოდ უნდა იყო გულწრფელი, გქონდეს წრფელი გული, გული ყოველგვარი დაფარვის, ფარდის ან შენიღბვის გარეშე და შენი გარეგნული საქციელი ემთხვეოდეს შენს შინაგან მდგომარეობას. ანუ, როდესაც შენ ეპყრობი ქრისტეს და ურთიერთობ მასთან, არ გჭირდება რაიმე ძალისხმევის დახარჯვა, „საშინაო დავალების“ შესრულება, ან წინასწარ მომზადება და რაიმეს გაკეთება; არცერთი მათგანი არ არის საჭირო. ღმერთს მოსწონს გულწრფელობა: გულითადი, ნორმალური, ბუნებრივი საუბარი და ურთიერთობა. თუნდაც რაიმე არასწორად თქვა ან შეუფერებელი სიტყვები გამოიყენო, ეს არ არის პრობლემა. მაგალითად, ვთქვათ, მივდივარ სადმე და მზარეული მეკითხება: „გაქვს თუ არა რაიმე კვებითი შეზღუდვა? რას ჭამ და რას არ ჭამ? რა მოვამზადო?“ მე ვპასუხობ: „ძალიან მარილიანი არა, არავითარი ცხარე საჭმელი და ასევე, არც ისე ცხიმიანი და არავითარი შემწვარი კერძი. ძირითად საკვებად ბრინჯი ან ატრია გამოდგება“. განა ეს მითითებები ასეთი ღრმააზროვანია? (არა). ნებისმიერი ადამიანი, ვინც საჭმლის მომზადება იცის, მაშინვე გაიგებდა ამას, ყოველგვარი ვარაუდის, ფიქრის, კონკრეტული მითითებისა თუ ახსნის გარეშე. უბრალოდ მოამზადე შენი გამოცდილების მიხედვით, ეს მარტივი საქმეა. მაგრამ ყველაზე მარტივი რამეც კი შეუძლებელია ადამიანებისთვის, რადგან მათ აქვთ გახრწნილი ხასიათი და ეგოიზმი. მე ვამბობ, რომ არ იყოს ზედმეტად ცხიმიანი, მაგრამ მომზადებისას ის ბოსტნეულის პატარა ულუფაში ერთ დიდ კოვზ ზეთს ასხამს, ფაქტობრივად წვავს მას და ძალიან ცხიმიან გემოს აძლევს. მე ვამბობ, რომ არ იყოს ზედმეტად მარილიანი და ის იმდენად ცოტა მარილს აყრის, რომ თითქმის უგემურია. ამდენი ზეთითა და ასეთი უგემურობით, შეიძლება ის მაინც მადისაღმძვრელი იყოს? მზარეულს ამ მცირე საქმის სწორად გაკეთებაც კი არ შეუძლია და ის იმასაც კი ამბობს: „ღვთის განზრახვების გაგება რთულია. ყოველი სიტყვა, რასაც ღმერთი ამბობს, ჭეშმარიტებაა; ადამიანებისთვის მისი პრაქტიკაში გამოყენება რთულია!“ რას ნიშნავს „პრაქტიკაში გამოყენება რთულია“? საქმე ის კი არ არის, რომ პრაქტიკაში გამოყენებაა რთული, არამედ ის, რომ შენ არ იყენებ მას პრაქტიკაში. შენი ეგოიზმი მეტისმეტად დიდია; შენ ყოველთვის გაქვს საკუთარი განზრახვები და პირადი მინარევები. შენ ყოველთვის გსურს საქმეების საკუთარი ნების მიხედვით კეთება და ყველაფერს საკუთარი გემოვნებით აკეთებ. მე ვამბობ: „საჭმლის მომზადებისას ნუ გააკეთებთ ცხარე კერძებს. თუ თქვენ ყველას გიყვართ ცხარე საჭმელი, ჩემთვის რამდენიმე არაცხარე კერძი მოამზადეთ“. მაგრამ მომზადებისას, ისინი მაინც ჯიუტად აკეთებენ ცხარეს; გემრიელად შეექცევიან და ჰგონიათ, რომ ეს შესანიშნავია. მე ვამბობ: „მე ხომ გითხარი, რომ არ გაგეკეთებინა ცხარე. რატომ გააკეთე?“ „ეს კერძი ცხარე უნდა იყოს. სიცხარის გარეშე გემო არ აქვს, უამისოდ უგემური იქნება“. როგორი ადამიანია ეს? აქვს მას კეთილი განზრახვები? ზოგიერთ ადამიანს უყვარს ხორცის ჭამა; მე ვამბობ: „თუ ხორცი გიყვარს, ხორციანი კერძი მოიმზადე. იმ კერძებს, რომლებსაც ჩემთვის ამზადებ, ნაკლები ხორცი გაუკეთე, ან უბრალოდ ბოსტნეულის კერძი მომიმზადე“. ის მზადყოფნით მეთანხმება, მაგრამ მომზადებისას უგულებელყოფს ჩემს თხოვნას, ქვაბში ხორცის დიდ ნაჭრებს ყრის და წიწაკასაც კი უმატებს. ხორცი ისედაც ცხიმიანია და ის მაინც წვავს მას, ყველაფერს თავის გემოზე აკეთებს. თუ მე მას ამის ნებას არ ვრთავ, ეს მისთვის მიუღებელია; ის იმასაც კი ამბობს: „შენთვის კმაყოფილების მონიჭება ძალიან რთულია. რა გემრიელია! ყველა ჭამს, შენ რატომ არ ჭამ? განა ამას შენთვის არ ვამზადებ? მეტის ჭამა კარგია შენი ჯანმრთელობისთვის, ის ენერგიას გაძლევს. თუ ჯანმრთელად იქნები, განა არ შეძლებ მეტი ქადაგების წარმოთქმას? მე ვზრუნავ როგორც შენზე, ისე ეკლესიაში მყოფ ძმებსა და დებზე“. განა ეს ადამიანი საშინლად აბეზარი არ არის? მას ყველაფერში ძლიერი სურვილები აქვს, ყველაფერზე თავისი საკუთარი შეხედულებები და იდეები გააჩნია. რომ აღარაფერი ვთქვათ იმაზე, არის თუ არა მათში რაიმე ჭეშმარიტება, მას ყველაზე ელემენტარული ადამიანობაც კი არ გააჩნია. არის ეს გულწრფელობა? (არა). თავიდან, როდესაც ამ ადამიანმა მკითხა, ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, თითქოს ის წესიერი იყო, თითქოს საკმაოდ კარგად უნდა სცოდნოდა საჭმლის მომზადება. მაგრამ როგორც კი საჭმელი სუფრაზე მოდის, მე უკვე ვიცი — ის ლამაზად საუბრობს, ჩანს, თითქოს კარგად მეპყრობა, მაგრამ სინამდვილეში, უბრალოდ ეგოისტი და საძაგელი ადამიანია.

არის ერთი ასეთი ადამიანი, რომელსაც ხშირად ვხედავ; ის ბუნებრივად ანგარიშიანი და მოხერხებულია. როდესაც ჩემთან ურთიერთობს, როგორც კი წამლის დალევას ვაპირებ, მას უკვე წყალი მოაქვს; როდესაც გარეთ გასვლას ვაპირებ, ის მაშინვე იღებს ჩემს ჩანთას და რადგან ხედავს, რომ გარეთ ცივა, შარფი და ხელთათმანებიც მოაქვს. მე ვფიქრობ: ის სწრაფია, მაგრამ რატომ არის ეს უხერხული? მიუხედავად იმისა, შევდივარ თუ გამოვდივარ, ვიცვამ ტანსაცმელს თუ ფეხსაცმელს, ან ვიხურავ ქუდს, ყოველთვის არის ვიღაც ჩემზე სწრაფი. თქვენი აზრით, რას ვგრძნობ მე? უნდა მიხაროდეს თუ ვღიზიანდებოდე? (გაღიზიანებული). გაგაღიზიანებდათ თუ არა ამგვარი ქცევა? (დიახ). თუ თქვენ ყველანი გაღიზიანდებოდით, როგორ ფიქრობთ, მე ვღიზიანდები? (დიახ). ზოგიერთი ადამიანი, მას შემდეგ, რაც ამ ყველაფერს აკეთებს ჩემთვის, თავს საკმაოდ კმაყოფილად და ამაყად გრძნობს და ამბობს: „როდესაც ვმუშაობდი, ჩემს უფროსს მოვწონდი. ყველგან, სადაც მივდივარ, ხალხს მოვწონვარ, რადგან სწრაფად ვაზროვნებ“. აქ იგულისხმება, რომ მათ იციან ფეხქვეშ გაგება, პირფერობა და მლიქვნელობა; ისინი არ არიან ჩლუნგები, ზანტები ან სულელები; ისინი სწრაფები არიან მოქმედებაში და საზრიანები გონებით, ამიტომ ყველგან მოსწონთ. ისინი ამბობენ, რომ ყველას მოსწონს ისინი და ამით იმის თქმა უნდათ, რომ მეც უნდა მომწონდეს. მომწონს ისინი? საშინლად მაღიზიანებენ! მე გავურბივარ ასეთ ადამიანებს, როდესაც ვხედავ. არიან სხვებიც, რომლებიც, ხედავენ რა ამ სამყაროში, თუ როგორ უღებენ მანქანის კარებს და იცავენ თავიანთი უფროსების თავებს ქვესკნელის ბოსებისა და მთავარი დემონების პირადი მცველები და მლიქვნელი ლაქიები, იმავეს მიკეთებენ მეც. სანამ მანქანაში ჩავჯდები, ისინი უკვე იწვდიან ხელს კარის გასაღებად, შემდეგ კი ხელით მიფარავენ თავს და მეპყრობიან ისე, როგორც არამორწმუნეები ეპყრობიან ხელმძღვანელ კადრს. მეზიზღება ეს ხალხი. ამ ადამიანებს, რომლებიც ოდნავადაც არ ეძიებენ ჭეშმარიტებას, აქვთ ეგოისტური, საძაგელი და ბინძური ადამიანური ბუნება და მათ არ გააჩნიათ სირცხვილის გრძნობა. როდესაც შენ ურთიერთობ სხვებთან, ეპირფერები და ემლიქვნელები სტატუსისა და დიდების მქონე ადამიანებს და განუწყვეტლივ ეგები ფეხქვეშ, ზოგიერთი პატიოსანი ადამიანიც კი ამას საზიზღრობად მიიჩნევს და ზემოდან უყურებს ასეთ ადამიანებს. თუ შენ ამას ჩემთან აკეთებ, მე ეს კიდევ უფრო საზიზღრად მიმაჩნია. არასოდეს მოიქცე ასე ჩემთან; მე ეს არ მჭირდება, ეს მეზიზღება. მე არ მჭირდება შენი პირფერობა, მლიქვნელობა ან ფეხქვეშ გაგება. მე მჭირდება, რომ იყო გულწრფელი ჩემ მიმართ, ისაუბრო გულითადად, როდესაც ვხვდებით, ისაუბრო შენს გაგებაზე, გამოცდილებასა და ნაკლოვანებებზე, განიხილო ის გახრწნილება, რომელსაც ავლენ შენი მოვალეობის შესრულების პროცესში და ის საკითხები, რომლებშიც გრძნობ, რომ მოიკოჭლებ შენს გამოცდილებაში. შეგიძლია ჩაერთო ძიებასა და თანაზიარებაში ყველა ამ საკითხთან დაკავშირებით და შეგიძლია გამოიკვლიო კიდეც ისინი. რა თემაზეც არ უნდა გვქონდეს თანაზიარება ან საუბარი, გულწრფელი უნდა იყო და გქონდეს ამგვარი გული და დამოკიდებულება. ნუ იფიქრებ, რომ პირფერობით, ფეხქვეშ გაგებით, მლიქვნელობით ან თავის მოწონებით შეძლებ კარგი შთაბეჭდილების დატოვებას — ეს სრულიად უსარგებლოა. პირიქით, ასეთ ქცევას არა მხოლოდ არ მოაქვს რაიმე სარგებელი, არამედ შეიძლება დიდ უხერხულობაში ჩაგაგდოს და გამოააშკარავოს შენი უგუნურება.

ისინი, რომელთაც არ შეუძლიათ იყვნენ გულწრფელნი ქრისტესთანაც კი, როგორი ადამიანები არიან? თუ შენ გულწრფელი ხარ სხვებთან მოპყრობისას, გეშინია, რომ მათ შეიძლება გაიგონ შენი ნამდვილი მდგომარეობა და ზიანი მოგაყენონ, გეშინია, რომ მათ შეიძლება მოგატყუონ, გამოგიყენონ დაგცინონ ან აბუჩად აგიგდონ. თუმცა, რისი გეშინია ქრისტესთან გულწრფელობისას? თუ შენს გულში არის ეს ეჭვები, ეს პრობლემაა. თუ შენ არ შეგიძლია იყო გულწრფელი, ესეც შენი პრობლემაა; ეს არის ის სფერო, სადაც უნდა ეძიო ჭეშმარიტება და ისწრაფვოდე ცვლილებისკენ. თუ შენ ჭეშმარიტად გწამს და აღიარებ, რომ შენ წინაშე მყოფი პიროვნება არის ღმერთი, რომელიც გწამს, ღმერთი, რომელსაც მიჰყვები, მაშინ აჯობებს, არ იურთიერთო მასთან პირფერობით, მლიქვნელობითა და ტკბილმოუბარობით. ნაცვლად ამისა, იყავი გულწრფელი, ისაუბრე გულიდან და ისაუბრე ფაქტებით. ნუ იტყვი ისეთ რამეებს, რაც ემსახურება თვალთმაქცობას, ნუ იტყვი ტყუილს და ნურც სიმართლეს მიჩქმალავ და ნუ ჩაერთვები ეშმაკობასა თუ ინტრიგებში. ეს არის ქრისტესთან ურთიერთობის საუკეთესო გზა. შეგიძლიათ ამის მიღწევა? რომელია დადებითი: იყო გულწრფელი, თუ ეპირფერო და ემლიქვნელო? (იყო გულწრფელი.) გულწრფელობა დადებითია, ხოლო პირფერობა და მლიქვნელობა — უარყოფითი. თუ ადამიანებს არ შეუძლიათ მიაღწიონ ისეთ დადებით რამეს, როგორიცაა გულწრფელობა, ეს მიუთითებს მათში არსებულ პრობლემაზე, გახრწნილ ხასიათზე. არის თუ არა ჩემი ეს მოთხოვნა გადაჭარბებული? თუ თქვენ ფიქრობთ, რომ ეს გადაჭარბებულია, თუ ფიქრობთ, რომ მე არ ვიმსახურებ ასეთ მოპყრობას, არ ვიმსახურებ, რომ თქვენ ასეთი გულწრფელი მანერითა და ასეთი გულწრფელი დამოკიდებულებით იურთიერთოთ ჩემთან, მაშინ გაქვთ თუ არა უკეთესი მეთოდი, უკეთესი გზა? (არა). მაშინ გამოიყენეთ ეს მიდგომა პრაქტიკაში. მოდით, ამ ეტაპზე ამით დავასრულოთ ჩვენი თანაზიარება ამ საკითხზე.

ბ. დაკვირვება, ანალიზი და ცნობისმოყვარეობა

შემდეგ გადავდივართ მეორე პუნქტზე — დაკვირვება, ანალიზი და ცნობისმოყვარეობა. ადვილი გასაგებია ეს პუნქტი? განკაცებული ღვთის ქმედებებსა და სიტყვებთან, ასევე მის ყოველ სიტყვასა და საქმეში გამოვლენილ პიროვნებასა თუ ხასიათთან, ან თუნდაც მის პრეფერენციებთან მიმართებით, ნორმალური ადამიანები ამ ყველაფერს სწორად უნდა მიუდგნენ. ისინი, ვინც ჭეშმარიტად მიჰყვებიან ღმერთს და ეძიებენ ჭეშმარიტებას, ქრისტეს ამ გარეგნულ გამოვლინებებს მისი ხორცის ნორმალურ მხარედ მიიჩნევენ. რაც შეეხება ქრისტეს მიერ წარმოთქმულ სიტყვებს, მათ შეუძლიათ მოისმინონ და ჩაწვდნენ სიტყვებს ისეთი დამოკიდებულებით, რომ მიიღონ ისინი, როგორც ჭეშმარიტება; ამ სიტყვებიდან იგებენ ღვთის განზრახვებს, პრაქტიკის პრინციპებს და პოულობენ პრაქტიკის გზას, რათა შევიდნენ ჭეშმარიტება-რეალობაში. მაგრამ ანტიქრისტეები სხვანაირად იქცევიან. როდესაც ისინი აკვირდებიან ქრისტეს საუბარსა და მოქმედებას, მათ გულებში მიღება ან მორჩილება კი არ არის, არამედ — დაკვირვება: „საიდან მოდის ეს სიტყვები? როგორ არის ისინი წარმოთქმული? ერთი წინადადება მეორის მიყოლებით — წინასწარ არის მოფიქრებული თუ სულიწმიდის მიერ შთაგონებული? ეს სიტყვები ნასწავლია თუ წინასწარ მომზადებული? მე რატომ არ ვიცი? ზოგიერთი ეს სიტყვა საკმაოდ ჩვეულებრივად ჟღერს, უბრალო საუბარია. ეს არ ჰგავს ღმერთს; ნუთუ ღმერთი მართლა ასე ნორმალურად, ასე ჩვეულებრივად საუბრობს? დაკვირვებით ვერაფერი გავიგე, ამიტომ დავაკვირდები, რას აკეთებს ის ფარულად. კითხულობს თუ არა გაზეთებს? აქვს თუ არა წაკითხული რაიმე ცნობილი წიგნი? სწავლობს თუ არა გრამატიკას? როგორი ტიპის ადამიანებთან ურთიერთობს ის ჩვეულებრივ?“ მათ არ აქვთ ჭეშმარიტებისადმი მორჩილების ან მისი მიღების დამოკიდებულება, არამედ აკვირდებიან ქრისტეს ისეთი მეცნიერის დამოკიდებულებით, რომელიც სამეცნიერო კვლევას ატარებს ან აკადემიურ საგნებს სწავლობს. ისინი აკვირდებიან ქრისტეს სიტყვების შინაარსსა და მისი საუბრის მანერას, მსმენელებს, რომლებსაც ქრისტე მიმართავს, ასევე ქრისტეს დამოკიდებულებასა და მიზანს ყოველი საუბრისას. როდესაც ქრისტე საუბრობს ან მოქმედებს, ყველაფერი, რაც მათ ყურამდე აღწევს, ყველაფერი, რისი დანახვაც შეუძლიათ და ყველაფერი, რის შესახებაც ესმით, მათი დაკვირვების ობიექტი ხდება. ისინი აკვირდებიან ქრისტეს მიერ წარმოთქმულ ყოველ სიტყვასა და წინადადებას, მის ყოველ ქმედებას, თითოეულ ინდივიდს, რომელთანაც მას საქმე აქვს, ადამიანებთან მისი მოპყრობის წესს, მის საუბარსა და ქცევას, მზერასა და სახის გამომეტყველებას, მის ყოველდღიურ ჩვევებსა და რუტინასაც კი და სხვებთან ურთიერთობის მისეულ წესსა და დამოკიდებულებებს — ისინი ამ ყველაფერს აკვირდებიან. ამ დაკვირვების შედეგად ანტიქრისტეები ასკვნიან: როგორც არ უნდა შევხედო ქრისტეს, როგორც ჩანს, მას ნორმალური ადამიანობა გააჩნია; ის საკმაოდ ჩვეულებრივია და მასში არაფერია განსაკუთრებული, გარდა ჭეშმარიტების გამოხატვის უნარისა. ნუთუ ეს მართლაც განკაცებული ღმერთია? რამდენიც არ უნდა დააკვირდნენ, ისინი ვერ მიდიან საბოლოო დასკვნამდე; რამდენიც არ უნდა დააკვირდნენ, ვერ რწმუნდებიან, არის თუ არა ქრისტე ის ღმერთი, რომელსაც ისინი გულში აღიარებენ. ისინი ქრისტეს დამკვირვებელნი არიან და არა ღვთის საქმის განმცდელნი — როგორ შეუძლიათ მათ ღვთის შემეცნების მიღწევა?

ანტიქრისტეებს, ქრისტეზე დაკვირვებისას, არ შეუძლიათ დაინახონ ღვთის დიდებულება, არ შეუძლიათ დაინახონ ღვთის სამართლიანობა, ყოვლისშემძლეობა და ხელმწიფება. როგორც არ უნდა დააკვირდნენ, ისინი ვერ მიდიან იმ დასკვნამდე, რომ ქრისტე ფლობს ღვთის არსს; მათ არ შეუძლიათ ამის არსში წვდომა და გაგება. ზოგიერთი ამბობს: „იქ, სადაც არსში წვდომა ან გაგება არ შეგიძლია, საძიებელი ჭეშმარიტებაა“. რაზეც ანტიქრისტე უპასუხებდა: „მე აქ ვერ ვხედავ რაიმე საძიებელ ჭეშმარიტებას; აქ მხოლოდ საეჭვო დეტალებია, რომლებიც ღრმა დაკვირვებას იმსახურებს“. დაკვირვებისა და ანალიზის შემდეგ ისინი ასკვნიან: ამ ქრისტეს მხოლოდ გარკვეული სიტყვების თქმა შეუძლია და, ამის მიღმა, არაფრით განსხვავდება ჩვეულებრივი ადამიანებისგან. მას აკლია განსაკუთრებული ნიჭი, არ გააჩნია უნიკალური უნარები და არც კი ფლობს ზებუნებრივ ძალებს, რათა იესოს მსგავსად მოახდინოს სასწაულები და ნიშნები. ყველაფერი, რასაც ის ამბობს, მოკვდავის სიტყვებია. მაშ, მართლა ქრისტეა ის? ეს შედეგი შემდგომ ანალიზსა და დაკვირვებას მოითხოვს. როგორც არ უნდა შეხედონ, მათ არ შეუძლიათ დაინახონ ღვთის არსი ქრისტეში; რამდენიც არ უნდა დააკვირდნენ, ვერ ასკვნიან, რომ ქრისტეს ღვთის ვინაობა გააჩნია. ანტიქრისტეს თვალში, ღვთის განკაცებული ხორცი უნდა ფლობდეს არაჩვეულებრივ ძალებს, განსაკუთრებულ ნიჭს, სასწაულების მოხდენის უნარს და ღვთის ხელმწიფების გამოვლენისა და გამოყენების არსსა და შესაძლებლობას. თუმცა, მათ წინაშე მდგომ ამ ჩვეულებრივ ადამიანს აკლია ყველა ეს თვისება და მისი საუბარი არ არის დიდად მჭევრმეტყველური; ბევრი რამის აღწერისასაც კი, ის იყენებს უბრალო ენას, რომელიც არ შეესაბამება ადამიანურ წარმოდგენებს და უნივერსიტეტის პროფესორის დონესაც კი ვერ აღწევს. როგორც არ უნდა დააკვირდნენ ანტიქრისტეები ქრისტეს საუბარს, მის ქმედებებს, ასევე მის დამოკიდებულებასა და მანერას საქმის კეთებისას, ისინი ვერ ხედავენ, რომ ქრისტე — ეს ჩვეულებრივი ადამიანი — ფლობს ღვთის არსს. ამიტომ, ანტიქრისტეების გულებში, ის, რაც ამ ჩვეულებრივ ადამიანს ყველაზე მეტად ღირებულს ხდის, რომ გაჰყვნენ, არის ის მრავალი რამ, სიტყვა და მოვლენა, რომელთა გაგებაც მათ არ შეუძლიათ — სწორედ ეს იმსახურებს მათ დაკვირვებასა და ანალიზს, ეს არის ამ ადამიანის მიყოლის მათი უდიდესი მოტივაცია. რა შინაარსი და თემები იმსახურებს მათ დაკვირვებასა და ანალიზს? ეს არის ქრისტეს მიერ წარმოთქმული სიტყვები სიცოცხლეში შესვლის შესახებ; ჩვეულებრივ ადამიანებს ნამდვილად არ შეუძლიათ ასეთი რამეების თქმა, მათ ნამდვილად არ გააჩნიათ ისინი და ასეთი სიტყვები მართლაც არ მოიძებნება კაცობრიობაში სხვა ადამიანთან — უცნობია, საიდან მოდის ისინი. ანტიქრისტეები კვლავ და კვლავ აკვირდებიან, მაგრამ ამის შესახებ დასკვნამდე ვერასოდეს მიდიან. მაგალითად, როდესაც მე ვსაუბრობ იმაზე, თუ როგორია ვინმე, როგორია მისი არსი და ხასიათი, ჩვეულებრივი ადამიანები გულდასმით შეუსაბამებენ ამ დეტალებს რეალურ ადამიანს და გადაამოწმებენ საკითხს. როდესაც ანტიქრისტეებს ესმით ეს სიტყვები, ისინი არ იღებენ მიღების დამოკიდებულებას, რათა შეუსაბამონ და გაიგონ საკითხი, არამედ — რათა გააანალიზონ. რას აანალიზებენ ისინი? „საიდან იცი, რომ მას ასეთი ხასიათი აქვს? რას ეფუძნება შენი დახასიათება? შენ არ გქონია მასთან დიდი შეხება, მაშ, როგორ გესმის მისი? ჩვენ ამდენი ხანია მასთან გვაქვს ურთიერთობა, რატომ არ შეგვიძლია მის არსში წვდომა ან მისი გაგება? მე უნდა დავაკვირდე და მხოლოდ შენს სიტყვას არ უნდა ვენდო. ის, რასაც შენ ამბობ, შესაძლოა არ იყოს ზუსტი ან სწორი“. ზოგიერთ ადამიანთან ჩემი ურთიერთობისას, შესაძლოა მათ გარკვეულ საქმეში ან პროფესიაში გავუწიო ხელმძღვანელობა. თუ ამ ხელმძღვანელობის მანერა და მეთოდი შეესაბამება მათ ტექნიკურ ცოდნას და აკმაყოფილებს მათ, ისინი უხალისოდ შეასრულებენ მას. მაგრამ თუ ეს არ დააკმაყოფილებს მათ, ისინი გულში წინააღმდეგობას გაწევენ და იფიქრებენ: „რატომ აკეთებ ამას ასე? განა ეს არ ეწინააღმდეგება ამ სფეროს? რატომ უნდა მოგისმინო? თუ ის, რასაც შენ ამბობ, არასწორია, მე არ შემიძლია შენი მოსმენა; მე ჩემს გზას უნდა მივყვე. თუ შენ მართალი ხარ, მე უნდა გავიგო, როგორ ხარ მართალი, როგორ გაიგე ეს. შენ ეს ისწავლე? თუ არ გისწავლია, როგორ შეიძლება იცოდე? თუ არ გისწავლია, არ უნდა გესმოდეს; თუ გესმის, ეს არანორმალურია. როგორ გესმის ეს? ვინ გითხრა, ან ფარულად ისწავლე შენით?“ ისინი შინაგანად აანალიზებენ და აკვირდებიან. ყოველი წინადადება, რომელსაც ვამბობ, ყოველი საქმე, რომელსაც ვაგვარებ, უნდა გაიაროს ანტიქრისტეების ფილტრში, გაიაროს მათი შემოწმება. ისინი მას მხოლოდ იმ შემთხვევაში მიიღებენ, თუკი მათ შემოწმებას გაივლის; თუ არა, ისინი გააკრიტიკებენ, შეიმუშავებენ განსჯას და წარმოშობენ წინააღმდეგობას.

ღვთის განკაცებული ხორცი უდიდესი საიდუმლოა ყველა ადამიანისთვის. ვერავინ ჩაწვდება იმას, თუ რა ხდება სინამდვილეში ამ მხრივ და ვერც ვერავინ გაიგებს, როგორ ხორციელდება ღვთის არსი ამ ხორცში — როგორ გახდა ღმერთი ადამიანი, როგორ შეუძლია ამ ადამიანს ღვთის პირიდან გამოსული სიტყვების თქმა და ღვთის საქმის შესრულება და ზუსტად როგორ წარმართავს და ხელმძღვანელობს ღვთის სული ამ ადამიანს. მთელ ამ საქმეში ადამიანებს არც დიადი ხილვები უნახავთ და არც რაიმე მნიშვნელოვანი მოძრაობა შეუმჩნევიათ ამ ხორცისგან — როგორც ჩანს, არაფერი განსაკუთრებული არ ხდება; ყველაფერი ნორმალურად გამოიყურება. შეუმჩნევლად, ღმერთმა ისრაელში არსებული დიდება აღმოსავლეთში გადმოიტანა. ამ ადამიანის საუბრისა და მუშაობის მეშვეობით დაიწყო ახალი ეპოქა და დასრულდა ძველი, ისე, რომ ვერავინ გააცნობიერა, როგორ მოხდა ეს. თუმცა, ისინი, ვისაც ჭეშმარიტად სწამს ღმერთი, ვინც უბრალო და გულღიაა, ვისაც გააჩნია ადამიანობა და გონიერება, არ აკვირდებიან ამ საკითხებს. თუ ისინი არ აკვირდებიან, რას აკეთებენ? მხოლოდ პასიურად იცდიან? არა — ისინი ხედავენ, რომ ეს სიტყვები ჭეშმარიტებაა, სწამთ, რომ ყველა ამ სიტყვის წყარო ღმერთია და ამგვარად აღიარებენ იმ ფაქტს, რომ ეს ჩვეულებრივი ადამიანი ქრისტეა, იღებენ მას თავიანთ უფლად და ღმერთად, სხვა არაფერზე ფიქრის გარეშე. მეორე მხრივ, ანტიქრისტეებს არ შეუძლიათ დაინახონ, რომ ყველა ეს სიტყვა და მთელი ეს საქმე ღვთისგან მოდის, რომ მთელი ამ საუბრისა და მუშაობის წყარო ღმერთია და ამიტომ არ იღებენ ამ ჩვეულებრივ ადამიანს თავიანთ უფლად და ღმერთად. ნაცვლად ამისა, ისინი აძლიერებენ დაკვირვებას და გულში წინააღმდეგობას უწევენ. რას უწევენ ისინი წინააღმდეგობას? „რამდენიც არ უნდა ისაუბრო, რაოდენ დიადი საქმეც არ უნდა შეასრულო, ვინც არ უნდა იყოს შენი წყარო, სანამ შენ ჩვეულებრივი ადამიანი ხარ, სანამ შენი საუბრის მანერა არ შეესაბამება ჩემს წარმოდგენებს, სანამ შენი გარეგნობა არ არის საკმარისად დიდებული, რომ ჩემი ყურადღება მიიპყროს ან ჩემი პატივისცემა დაიმსახუროს, მე დაგაკვირდები და გაგაანალიზებ. შენ ჩემი დაკვირვების ობიექტი ხარ; მე არ შემიძლია შენი მიღება ჩემს უფლად, ჩემს ღმერთად“. მათი დაკვირვებისა და ანალიზის პროცესში, ანტიქრისტეები არა მხოლოდ ვერ იშორებენ თავიანთ წარმოდგენებს, ურჩობასა და გახრწნილ ხასიათს, არამედ მათი წარმოდგენები დღითიდღე იზრდება და სულ უფრო სერიოზული ხდება. მაგალითად, როდესაც ეკლესიის წინამძღოლი ვლინდება როგორც ანტიქრისტე, რომელიც იწვევს არეულობასა და ნგრევას ამ ეკლესიაში, ანტიქრისტეების პირველი რეაქცია, როდესაც ასეთი მოვლენა ხდება, არის კითხვა: „იცის თუ არა ქრისტემ ამის შესახებ? ვინ დანიშნა ეკლესიის ეს წინამძღოლი? როგორია ქრისტეს რეაქცია ამაზე? როგორ აგვარებს ის ამას? იცნობს თუ არა ქრისტე ამ ადამიანს? უთქვამს თუ არა ქრისტეს მანამდე, რომ ეს ადამიანი ანტიქრისტეა, ან უწინასწარმეტყველებია თუ არა ეს მოვლენა? ახლა, როდესაც ასეთი სერიოზული პრობლემა წარმოიშვა ამ ეკლესიაში, იყო თუ არა ქრისტე პირველი, ვისაც ეს უნდა გაეგო?“ მე ვამბობ, რომ არ ვიცოდი, მეც ახლახან გავიგე ამის შესახებ. „ეს არ არის სწორი — შენ ღმერთი ხარ, შენ ქრისტე ხარ; რატომ არ იცი? შენ უნდა იცოდე“. სწორედ იმიტომ, რომ მე ქრისტე ვარ, ჩვეულებრივი ადამიანი, არ მომეთხოვება ამის ცოდნა. ეკლესიას აქვს თავისი ადმინისტრაციული განკარგულებები და ადამიანებთან მოპყრობის პრინციპები. როდესაც ანტიქრისტეები ჩნდებიან, მათი მოცილება და გარიცხვა შესაძლებელია ეკლესიის პრინციპების შესაბამისად. ეს მიუთითებს იმაზე, რომ ღმერთი ფლობს ძალაუფლებას, რომ ჭეშმარიტება ფლობს ძალაუფლებას. მე არ მჭირდება ყველაფრის ცოდნა. თუ ეკლესია ვერ აგვარებს საკითხებს თავისი ადმინისტრაციული განკარგულებებისა და ადამიანებთან მოპყრობის პრინციპების შესაბამისად, მაშინ მე ჩავერევი. თუმცა, თუ ძმებსა და დებს ესმით ღვთის სახლის პრინციპები ადამიანების მოცილებისა და გარიცხვის შესახებ, მე არ მჭირდება ჩარევა. იქ, სადაც ჭეშმარიტება ფლობს ძალაუფლებას, მე არ მჭირდება ჩარევა. განა ეს ძალიან ნორმალური არ არის? (დიახ.) მაგრამ ანტიქრისტეებს შეუძლიათ შექმნან პრობლემები და ჩამოაყალიბონ წარმოდგენები ამ საკითხზე და გამოიყენონ კიდეც ეს წარმოდგენები ქრისტეს უარსაყოფად და იმ ფაქტის დასაგმობად, რომ ქრისტე ფლობს ღვთის არსს. სწორედ ამას აკეთებენ ანტიქრისტეები. იმის გამო, რომ რაღაც არ შეესაბამება მათ წარმოდგენებს, წარმოსახვებს ან მოლოდინებს, მათ შეუძლიათ უარყონ ქრისტეს არსი. ქრისტეს თითოეულ ასპექტზე მათი დაკვირვება მიდის ამ დასკვნამდე: ისინი ვერ ხედავენ ღვთის არსს ქრისტეში; ამგვარად, მათ არ შეუძლიათ განსაზღვრონ ეს ადამიანი, როგორც ღვთის არსისა და ვინაობის მქონე. ეს იწვევს ისეთ სიტუაციას, როდესაც, თუ არაფერი ხდება, ყველაფერი კარგადაა, მაგრამ როგორც კი რაღაც ხდება, ანტიქრისტეები პირველები იჩენენ თავს და უარყოფენ ქრისტეს ვინაობას და გმობენ ქრისტეს. მაშ, ზუსტად რა არის ანტიქრისტეების დაკვირვების მიზანი? მათი დაკვირვება და ანალიზი არ ემსახურება ჭეშმარიტების უკეთ გაგებას, არამედ მტკიცებულებების პოვნასა და ბერკეტის ხელში ჩაგდებას, რათა უარყონ ღვთის ხორცში განკაცების ფაქტი, უარყონ ის ფაქტი, რომ ღვთის განკაცებული ხორცი არის ქრისტე, არის ღმერთი. ეს არის მოტივი და მიზანი იმისა, თუ რატომ აკვირდებიან და აანალიზებენ ანტიქრისტეები ქრისტეს.

ანტიქრისტეები, მიუხედავად იმისა, რომ მიჰყვებიან ქრისტეს და თავს მიმდევრებად ასაღებენ, აქვთ დაკვირვებისა და ანალიზის დამოკიდებულება და საბოლოოდ ვერ იგებენ ჭეშმარიტებას ან ვერ რწმუნდებიან იმ ფაქტში, რომ ქრისტე არის უფალი, არის ღმერთი. მაგრამ რატომ მიჰყვებიან ისინი მაინც ასე უხალისოდ, ასე ნაძალადევად და რატომ რჩებიან ღვთის სახლში? ერთი საკითხი, რომელიც ჩვენ ადრე განვიხილეთ, არის ის, რომ მათ აქვთ კურთხევების მიღების განზრახვა; ისინი ამბიციურები არიან. მეორე საკითხი ისაა, რომ ანტიქრისტეებს გააჩნიათ ცნობისმოყვარეობა, რომელიც ჩვეულებრივ ადამიანებში არ გვხვდება. როგორი ცნობისმოყვარეობა? ეს არის მათი გატაცება უცნაური და უჩვეულო მოვლენებით. ანტიქრისტეები განსაკუთრებით ცნობისმოყვარენი არიან მსოფლიოში არსებული ყველა უცნაური და უჩვეულო მოვლენის, ბუნების კანონების მიღმა არსებული ყველა მოვლენის მიმართ. მათ აქვთ სურვილი, ჩაუღრმავდნენ ბევრ რამეს და ჩაწვდნენ მათ არსს. რა არის ამ ძიების არსი? ეს არის წმინდა წყლის ამპარტავნება, სურვილი, გაიგონ ყველაფერი, იცოდნენ ჭეშმარიტება ყველაფრის მიღმა, რათა არ გამოჩნდნენ არაკომპეტენტურები. რა საკითხიც არ უნდა იყოს, მათ სურთ, იყვნენ პირველები, ვინც გაიგებს, იყვნენ ყველაზე ინფორმირებულები და ყველაზე მცოდნენი ამ საკითხის დეტალების შესახებ — მათ სურთ, გახდნენ „ყველაზე“ ყოველმხრივ. ამიტომ, ისინი არც ხორცში ღვთის განკაცების საკითხს ტოვებენ უყურადღებოდ ან უგულებელყოფენ. ისინი ამბობენ: „ღვთის განკაცება უდიდესი საიდუმლოა ადამიანთა სამყაროში. ზუსტად რა ხდება ამ უდიდეს საიდუმლოსთან, ამ ყველაზე საოცარ მოვლენასთან დაკავშირებით? რადგან ის აღემატება ჩვეულებრივ მოლოდინებს და ეს ხორცი განსხვავდება ჩვეულებრივი ადამიანებისგან, რაში მდგომარეობს განსხვავება? მე თავად უნდა ვნახო და გავიგო“. რას გულისხმობენ ისინი, როდესაც ამბობენ „თავად უნდა ვნახო და გავიგო“? ისინი გულისხმობენ: „მე ვიმოგზაურე მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში, მოვინახულე ცნობილი მთები და ისტორიული ადგილები და ვესაუბრე ცნობილ და ბრძენ ადამიანებს; ისინი ყველა უბრალოდ ჩვეულებრივი ადამიანები არიან. ერთადერთი, ვისაც არ შევხვედრივარ ან ვისგანაც არ მისწავლია, ეს ქრისტეა. ზუსტად რა არის ამ ქრისტეს არსი? მე თავად უნდა ვნახო და გავიგო“. ზუსტად რისი ნახვა და გაგება სურთ მათ? „მე მსმენია, რომ ღმერთს შეუძლია სასწაულებისა და ნიშნების მოხდენა. ამბობენ, რომ იესო არის უფალი, არის ქრისტე; რა სასწაულები და ნიშნები მოახდინა მან ადამიანების ცნობისმოყვარეობის დასაკმაყოფილებლად? მახსენდება ერთი შემთხვევა, როდესაც უფალმა იესომ ლეღვის ხე დაწყევლა და ის გახმა. შეუძლია თუ არა ახლა ამ ქრისტეს იგივეს გაკეთება? მე უნდა ვნახო და გავიგო და თუ მომეცემა შესაძლებლობა, გამოვცადო ის, რათა ვნახო, შეუძლია თუ არა მას ასეთი ქმედებების შესრულება. ამბობენ, რომ განკაცებული ღმერთი ფლობს ღვთის ხელმწიფებას, რაც საშუალებას აძლევს პარალიზებულს იაროს, ბრმას დაინახოს, ყრუს გაიგოს და ავადმყოფს განიკურნოს. ეს სასწაულებრივი და უჩვეულო მოვლენებია; ადამიანთა სამყაროში ისინი ითვლება გამორჩეულ უნარებად, რომლებიც ჩვეულებრივ ადამიანებს არ გააჩნიათ. ეს არის ის, რაც მე თავად უნდა ვნახო“. გარდა ამისა, არსებობს კიდევ ერთი, ყველაზე მნიშვნელოვანი საკითხი, რომელიც მათ გონებას იპყრობს. ისინი ამბობენ: „ზუსტად რა ხდება წარსულ და აწმყო ცხოვრებასთან და რეინკარნაციის ციკლთან დაკავშირებით ამ ადამიანურ სამყაროში? ჩვეულებრივ ადამიანებს არ შეუძლიათ ამის ნათლად ახსნა. რადგან ღმერთი განკაცდა და ღმერთი განაგებს ყველაფერს, იცის თუ არა ქრისტემ ამის შესახებ? როდესაც შესაძლებლობა მომეცემა, მე უნდა ვკითხო მას და გამოვიკვლიო ეს საკითხი; მე ვთხოვ მას, შეისწავლოს ჩემი გარეგნობა და ნახოს, კარგია თუ არა ჩემი ბედი, ვინ ვიყავი ჩემს წარსულ ცხოვრებაში, ცხოველი ვიყავი თუ ადამიანი. თუ მან იცის ეს ყველაფერი, მაშინ მე განცვიფრებული დავრჩები; ეს მას არაჩვეულებრივ, ჩვეულებრივ ადამიანებზე აღმატებულად პიროვნებად და, შესაძლოა, ქრისტედ აქცევს. ასევე, ამბობენ, რომ ზეცაში არის ღვთის ტახტი და სავანე, მაშ, იცის თუ არა ამ განკაცებულმა ღმერთმა, სად არის ღვთის სავანე და ცათა სასუფეველი? ამბობენ, რომ ცათა სასუფეველს აქვს ბრწყინვალე და დიდებული, ოქროთი მოკირწყლული ქუჩები; ამ განკაცებულ ღმერთს რომ შეეძლოს ჩვენი წაყვანა სამოგზაუროდ, განა ჩვენი მთელი ცხოვრება არ იქნებოდა ღირებული, ჩვენი რწმენა კი — არა ამაო? უფრო მეტიც, ჩვენ არ დაგვჭირდებოდა მიწის დამუშავება; როდესაც მოგვშივდებოდა, ქრისტეს შეეძლო უბრალოდ ქვები საკვებად ექცია ერთი წინადადებით. ხუთი პურითა და ორი თევზით მან ხუთი ათასი ადამიანი დააპურა; განა ეს არ იქნებოდა ჩვენთვის დიდი უპირატესობა? და რა ხდება მაშინ, როდესაც ქრისტე საუბრობს? ამბობენ, რომ ის იძლევა ცოცხალ წყალს, მაგრამ სად არის ეს ცოცხალი წყალი? როგორ მიეწოდება ის, როგორ მოედინება? ეს ყველაფერი გამოსაკვლევად ღირებული საკითხებია, თითოეული მათგანი საკმაოდ უჩვეულოა. მე რომ შემეძლოს მხოლოდ ერთ-ერთი მათგანის საკუთარი თვალებით ხილვა, მაშინ გავხდებოდი ფართო ცოდნისა და გამოცდილების მქონე ადამიანი ამ ცხოვრებაში და არა ჩვეულებრივი ადამიანი“. განა ეს ცნობისმოყვარეობა არ სძლევს მათ? (დიახ.)

ზოგიერთი ადამიანი იწყებს ღვთის რწმენას, ქრისტეს მიღებას და ქრისტეს მიყოლას არა ჭეშმარიტების მოსაპოვებლად, არამედ სხვა განზრახვებით. ზოგიერთი ადამიანი, როგორც კი მხვდება, მეკითხება: „რას ნიშნავს შვიდი წყლული და შვიდი თასი გამოცხადებაში? რაზე მიანიშნებს თეთრი ცხენი? დადგა თუ არა უკვე სამწლინახევრიანი კატასტროფა?“ მე ვპასუხობ: „რაზე მეკითხები? რა არის გამოცხადება?“ ისინი მპასუხობენ: „შენ გამოცხადების შესახებაც კი არ იცი? ამბობენ, რომ შენ ღმერთი ხარ, მაგრამ მე ამაში დარწმუნებული არ ვარ!“ სხვები კითხულობენ: „სახარების ქადაგების პროცესში ჩვენ ვხვდებით ადამიანებს, რომლებიც მისტიკურ საკითხებზე გვეკითხებიან. რა უნდა გავაკეთოთ?“ მე არც კი ვაცდი საუბრის დამთავრებას და ვეუბნები: „ნებისმიერი, ვინც ყოველთვის კითხვებს სვამს საიდუმლოებების შესახებ ჭეშმარიტების ძიების ნაცვლად, არ არის ის, ვინც იღებს ჭეშმარიტებას; ისინი ვერ გადარჩებიან მომავალში. ისინი, ვინც ყოველთვის ეძიებენ საიდუმლოებებს, არ ვარგანან; ნუ უქადაგებთ სახარებას ასეთ ადამიანებს“. რატომ ვამბობ ამას? საბოლოო ჯამში, ვინ სვამს ამ კითხვებს? სხვა კი არავინ; თავად ისინი. მათ სურთ ამ კითხვების დასმა და მათზე პასუხების ცოდნა და ფიქრობენ, რომ მე არ ვიცი, ვინ კითხულობს, თითქოს არ შემიძლია მათი ზრახვების ამოცნობა! მას შემდეგ, რაც ამას ვამბობ, ისინი ისმენენ ამას და ფიქრობენ: „ღმერთმა თქვა, რომ მე არ ვვარგივარ, ამიტომ მეტს აღარ ვიკითხავ“. რას იტყვით ჩემს მიდგომაზე? განა ამან ეფექტურად არ გააჩუმა ისინი? მე რომ მათთვის მეპასუხა, განა ეს ზუსტად მათ გეგმაში არ ჩაჯდებოდა? ამის შემდეგ ისინი ზღვარს გადავიდოდნენ და მეტს მოითხოვდნენ დაუსრულებლად დასვამდნენ კითხვებს. მაქვს თუ არა ვალდებულება, ავუხსნა მათ ეს ყველაფერი? რისი გაკეთება შეგიძლია საერთოდ ამ ცოდნით? რომც ვიცოდე, არ გეტყვი. რატომ უნდა გითხრა? წმინდა წერილების განმმარტებელი ვარ? თეოლოგიის სასწავლად მოხვედი აქ? შენ მოდიხარ ჩემზე დასაკვირვებლად და მე უბრალოდ უნდა გადაგიშალო გული შენი დაკვირვებისთვის? არის ეს მართებული? შენ მოდიხარ ჩემს გამოსაცდელად და მე უნდა მოგცე ჩემი გამოცდის უფლება? არის ეს მართებული? შენ აქ არ ხარ ჭეშმარიტების მისაღებად; შენ მოდიხარ კითხვების დასასმელად მტრული, ეჭვით სავსე და გამომძიებლური დამოკიდებულებით. მე არავითარ შემთხვევაში არ გაგცემ პასუხს. ზოგიერთი ადამიანი ამბობს: „განა აუცილებელი არ არის ნებისმიერ კითხვაზე პასუხის გაცემა?“ ეს საკითხზეა დამოკიდებული. როდესაც საქმე ეხება ჭეშმარიტებასა და ეკლესიის საქმეს, მე მაინც უნდა გავითვალისწინო სიტუაცია. თუ მე უკვე გითხარი მანამდე და შენ მაინც თავს ისე აჩვენებ, თითქოს არ იცი და თვალთმაქცურად, თავმდაბლად მეკითხები, მაშინ მე არ გიპასუხებ. მე გაგსხლავ და ამის შემდეგ შენ გაიგებ. იმ პერსპექტივიდან, თუ როგორ აკვირდებიან და აანალიზებენ ანტიქრისტეები ქრისტეს და მათი ცნობისმოყვარეობიდან ქრისტესა და ღვთის არსის მიმართ, ზუსტად რას აკვირდებიან ანტიქრისტეები? ისინი აკვირდებიან ჭეშმარიტებას. ისინი ყველაფერს, რასაც ღმერთი აკეთებს, თავიანთი დაკვირვებისა და ანალიზის ობიექტად მიიჩნევენ და ამას დროის გასაყვანად იყენებენ. ისინი ისე მიჰყვებიან ღმერთს, თითქოს მეცნიერები იყვნენ, რომლებიც გარკვეულ სფეროს ან გარკვეულ სამეცნიერო დისციპლინას სწავლობენ, ზუსტად ისე, როგორც ურწმუნოები, რომლებიც თეოლოგიურ სკოლაში დადიან. შეუძლიათ თუ არა ასეთ ადამიანებს ღვთისგან ნათელის მოფენის მიღება? შეუძლიათ თუ არა მათ სინათლის მიღება? შეუძლიათ თუ არა მათ ჭეშმარიტების გაგება? (არა.)

ეკლესიაში არის ზოგიერთი დავალება, რომელსაც მანამდე არასოდეს შევხვედრივართ და ზოგიერთი მოიცავს პროფესიულ საქმეს. როდესაც მე ვხელმძღვანელობ ასეთ საქმეს, ზოგიერთი ადამიანი გულმოდგინედ და თავმდაბლად ისმენს, იგებს იმ პრინციპებს, რომლებიც უნდა დაიცვან ამ მოვალეობების შესრულებისას და ჭეშმარიტება-რეალობას, რომელიც პრაქტიკაში უნდა განახორციელონ და რომელშიც უნდა შევიდნენ. თუმცა, ზოგიერთი ადამიანი თავს იტეხს და გულში აკვირდება; ისინი ფიქრობენ: „შენ არ გისწავლია ეს სფეროები. გარდა ამისა, მართლა შეგიძლია ამდენი სფეროს შესწავლა? ვის შეუძლია ყველაფრის გაგება და ცოდნა? რის საფუძველზე გვიწევ ხელმძღვანელობას? რატომ უნდა მოგისმინოთ? მიუხედავად იმისა, რომ ზოგჯერ ის, რასაც შენ ამბობ ჩვენი ხელმძღვანელობისას, მართლაც ლოგიკურია, საიდან იცი ეს? თუ რამეს არ ვისწავლი, არ მეცოდინება ამის შესახებ. მე უნდა დავფიქრდე, ვეცადო მეტი ვისწავლო, მეტი ვნახო, მეტი მოვისმინო და ვეცადო მივაღწიო იმ ეტაპს, როდესაც აღარ დამჭირდება შენი ხელმძღვანელობა და შევძლებ ამის დამოუკიდებლად გაკეთებას. როგორც ჩანს, შენც გზადაგზა სწავლობ და ნელ-ნელა ეუფლები მას“. ისინი მხოლოდ გარეგნულ გამოვლინებებს უყურებენ და ვერ ხედავენ, რომ, ერთი მხრივ, რასაც არ უნდა ამბობდეს ან აკეთებდეს ეს ადამიანი, არსებობს პრინციპები — მიუხედავად იმისა, თუ რომელ საქმეს ხელმძღვანელობს იგი, ის სრულდება პრინციპის მიხედვით და ეს პრინციპი დაკავშირებულია ადამიანების რეალურ საჭიროებებთან და რეალური საქმის სასურველ შედეგებთან. მეორე მხრივ და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, ამ ადამიანს არაფერი უსწავლია; მისი ცოდნა, განათლება, გამჭრიახობა და გამოცდილება არ არის გამორჩეული. მაგრამ არის ერთი რამ, რაც ადამიანებმა არ უნდა დაივიწყონ: მიუხედავად იმისა, არის თუ არა მისი გამჭრიახობა, ცოდნა, გამოცდილება და ექსპერტიზა მდიდარი ან აღსანიშნავი, ამჟამინდელი საქმის შესრულებაზე პასუხისმგებელი წყარო არ არის ეს გარეგნული ხორცი, არამედ ამ ხორცის არსი — თავად ღმერთი. ამიტომ, თუ შენ ამ ხორცის გარეგნობის — მისი სიმაღლისა და იერსახის, ტონის, ინტონაციისა და საუბრის მანერის — საფუძველზე მსჯელობ, შენ ვერ შეძლებ იმის ახსნას ან ჩაწვდომას, თუ რატომ შეუძლია მას ამ დავალებების შესრულება და რატომ არის ის კომპეტენტური მათში, შენ ვერ შეძლებ ამის არსში წვდომას. ნიშნავს თუ არა არსში წვდომის შეუძლებლობა იმას, რომ ეს გადაუჭრელი საკითხია? არა, მისი გადაჭრა შესაძლებელია. შენ არ გჭირდება არსში წვდომა; შენ უბრალოდ უნდა იცოდე, გახსოვდეს და აღიარო ერთი რამ: ქრისტე არის ღვთის განკაცებული ხორცი. პრინციპები, პოზიცია და დამოკიდებულება, რომელიც ადამიანებს უნდა ჰქონდეთ ქრისტეს მიმართ, არ არის დაკვირვება, ანალიზი ან საკუთარი ცნობისმოყვარეობის დაკმაყოფილება, არამედ აღიარება, მიღება, მოსმენა და მორჩილება. თუ შენ დააკვირდები და გააანალიზებ, მოგცემს თუ არა ეს საბოლოოდ ღვთის არსის დანახვის საშუალებას? არ მოგცემს. ღმერთი არავის აძლევს მისი ანალიზის ან მასზე დაკვირვების უფლებას; რაც უფრო მეტად დააკვირდები და გააანალიზებ, მით უფრო მეტად დაიმალება ღმერთი შენგან. რას გრძნობენ ადამიანები, როდესაც ღმერთი თავის სახეს ფარავს? იმას, რომ ღვთის შესახებ წარმოდგენა მათ გულში ბუნდოვანი ხდება, მათი წარმოდგენა ჭეშმარიტების შესახებ გაურკვეველი ხდება და ყველაფერი იმ გზის შესახებ, რომელსაც უნდა მიჰყვნენ, ბინდდება. თითქოს კედელი გიფარავს ხედვას; შენ ვერ ხედავ წინ მიმართულებას, ყველაფერი ბურუსითაა მოცული. სად არის ღმერთი? ვინ არის ღმერთი? მართლა არსებობს ღმერთი? ეს კითხვები ჰგავს შენ წინ აღმართულ შავ კედელს, რაც არის ღმერთის მიერ შენგან სახის დაფარვა, რის გამოც შენ არ შეგიძლია მისი დანახვა. ყველა ეს ხილვა შენთვის ბუნდოვანი ხდება, ისინი იკარგება და სიბნელე ავსებს შენს გულს. როდესაც შენი გული დაბნელებულია, გაქვს თუ არა კვლავ გზა წინ? იცი თუ არა კვლავ, რა უნდა გააკეთო? არ იცი. რაც არ უნდა ნათელი ყოფილიყო შენი თავდაპირველი მიმართულება და მიზნები, როდესაც შენ აკვირდები და აანალიზებ ღმერთს, ისინი ბუნდოვანი და ბნელი გახდება. როდესაც ადამიანები ვარდებიან ასეთ სიტუაციაში, ასეთ მდგომარეობაში, ისინი საფრთხეში არიან; სწორედ ეს ემართებათ მათ, ვინც ორიენტირებულია ღმერთზე დაკვირვებაზე. ანტიქრისტეები ყოველთვის ასეთ სიტუაციაში არიან, წინ უკუნი სიბნელით და არ შეუძლიათ განასხვავონ, რა არის პოზიტიური, რა არის ჭეშმარიტება. რასაც არ უნდა აკეთებდეს ღმერთი, მათ არ შეუძლიათ დაადასტურონ, რომ ეს ნამდვილად ღმერთია, რომ ეს თავად ღმერთია; როგორც არ უნდა შეხედონ, ისინი განკაცებას მხოლოდ ადამიანად ხედავენ, რადგან ყოველთვის აკვირდებიან და აანალიზებენ, ამიტომ ღმერთიც აგრძელებს მათ დაბრმავებას. შენ ხედავ, რომ მათ ფართოდ აქვთ გახელილი ნათელი და დიდი თვალები, მაგრამ ისინი მაინც ბრმები არიან. როდესაც ღმერთი ადამიანებისგან სახეს მალავს, თითქოს მათი გულები გაუხეშებულია, უკუნ სიბნელეშია ჩაძირული. ისინი მხოლოდ ზედაპირულ მოვლენებს ხედავენ, არ შეუძლიათ შიგნით არსებული გზის აღქმა, ვერ იგებენ საფუძველში არსებულ ჭეშმარიტებას — უფრო მეტიც, მათ არ შეუძლიათ დაინახონ ღვთის არსი ან მისი ხასიათი.

ღვთის გამოჩინებისა და საქმის გაანალიზება და გამოკვლევა არანაირ შედეგს არ გამოიღებს. სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია, არ ჩავვარდეთ ანალიზისა და დაკვირვების მდგომარეობაში; ეს ნეგატიური გზაა. მაშ, რა არის პოზიტიური გზა? ეს არის ის, რომ რადგან შენ მტკიცედ გწამს, რომ ეს ღვთის საქმეა, რომ ეს ჩვეულებრივი ადამიანი არის ღვთის განკაცებული ხორცი და ფლობს ღვთის არსს, მაშინ შენ უპირობოდ უნდა მიიღო და დაემორჩილო მას. ადამიანები გრძნობენ, რომ ამ ხორცს აქვს მრავალი ასპექტი, რომელიც მიუღებელია, მრავალი ასპექტი, რომელიც ეწინააღმდეგება ადამიანურ წარმოდგენებსა და ფანტაზიებს; ეს ადამიანების პრობლემაა. ღმერთი ამგვარად მოქმედებს და ის, რაც უნდა შეიცვალოს, არის ადამიანების წარმოდგენები, მათი გახრწნილი ხასიათი და მათი დამოკიდებულება ღვთის მიმართ და არა ღვთის განკაცებული ხორცი. ადამიანებმა აქ უნდა ეძიონ ჭეშმარიტება, ეძიონ ღვთის განზრახვები და დაიკავონ თავიანთი სათანადო პერსპექტივა და პოზიცია, ნაცვლად იმისა, რომ აღიარონ ის ღმერთად და მაინც სურდეთ მასზე დაკვირვება, ან მისი ნამოქმედარისა და ნათქვამის ანალიზი და განხილვა. ეს დიდი პრობლემა იქნებოდა. როდესაც შენი პოზიცია და ჭეშმარიტების მიღების შენი კუთხე არასწორია, შეიცვლება ის, თუ როგორ უყურებ ყველაფერს, რაც გავლენას მოახდენს შენი ძიების გზასა და მიმართულებაზე. რასაც არ უნდა აკეთებდეს ან ამბობდეს ღმერთი, შეესაბამება თუ არა ეს ადამიანურ წარმოდგენებს, მხოლოდ დროებითი საკითხია. იმ ყველაფრის წვლილი და ღირებულება კაცობრიობისთვის, რასაც ღმერთი აკეთებს, ის ღირებულება, რაც მას მოაქვს ადამიანის ცხოვრებაში, მარადიულია. მათი შეცვლა არ შეუძლია არცერთ ადამიანს, არცერთ აკადემიურ დისციპლინას, არცერთ განცხადებასა თუ არგუმენტს, ან რაიმე ტენდენციას. ეს არის ჭეშმარიტების ღირებულება. შესაძლოა, ამჟამად ამ ჩვეულებრივი ადამიანის სიტყვებმა და ქმედებებმა ვერ დააკმაყოფილოს შენი ცნობისმოყვარეობა ან პატივმოყვარეობა და ვერც სრულად დაგარწმუნოს ან თავის მხარეს გადაგიბიროს როგორც გულით, ისე სიტყვით; თუმცა, იმ ყველა სიტყვის წვლილი, რომელსაც ის დღეს ამბობს და იმ ყველა საქმისა, რომელსაც ის ასრულებს ამ ეპოქაში და ამ პერიოდში მთელი კაცობრიობისთვის, მთელი ეპოქისთვის და ღვთის საერთო მართვის გეგმისთვის, მარადიულად უცვლელია — ეს ფაქტია. ამიტომ, ერთ დღეს შენ გააცნობიერებ: „ოცი ან ოცდაათი წლის წინ მე დავაკვირდი, არასწორად გავიგე, წინააღმდეგობა გავუწიე, განვსაჯე და დავგმე კიდეც ამ ჩვეულებრივი ადამიანის მიერ გაკეთებული გარკვეულ განცხადება. ოცი ან ოცდაათი წლის შემდეგ, როდესაც ვუბრუნდები ამ განცხადებას, ჩემი გული სავსეა ღვთის წინაშე ვალში ყოფნის გრძნობითა და თვითგვემით“. გახრწნილი ადამიანები მდაბალნი და უმნიშვნელონი არიან ღვთის წინაშე, ისინი სამუდამოდ ჩვილები არიან, მათი ხსენებადაც არ ღირს. რაოდენ ბევრი საქმეც არ უნდა შეასრულოს ადამიანმა, ნებისმიერ პერიოდში და ნებისმიერ კონტექსტში ღვთის მიერ წარმოთქმული ყოველი სიტყვის წვლილთან შედარებით მთელი კაცობრიობისთვის, განსხვავება ისეთივეა, როგორც ცასა და მიწას შორის! ამიტომ, შენ უნდა გესმოდეს, რომ ღმერთი არ არის ობიექტი ადამიანებისთვის, რათა დააკვირდნენ, გააანალიზონ და ეჭვი შეიტანონ მასში. ღვთის საქმე და ღვთის განკაცებული ხორცი იმისთვის არ არსებობს, რომ ადამიანების ცნობისმოყვარეობა დააკმაყოფილოს. ის მთელ ამ საქმეს აკეთებს არა დროის გასაყვანად ან დღეების გასაფლანგად — მისი განზრახვაა ეპოქის ადამიანების გადარჩენა, მთელი კაცობრიობის გადარჩენა და იმ საქმის შედეგები, რომლის შესრულებასაც ის აპირებს, მარადიულად უნდა შენარჩუნდეს. ანტიქრისტეები ქრისტეს ეპყრობიან როგორც ჩვეულებრივ ადამიანს, რათა დააკვირდნენ და გააანალიზონ, თავიანთი ცნობისმოყვარეობის დასაკმაყოფილებლად. რა არის ამის ბუნება? შეიძლება თუ არა ამის გაგება ან პატიება? ისინი ყველა ეპოქის ცოდვილები არიან დაწყევლილნი და მარადიულად მიუტევებელნი! თუ ადამიანს აქვს ადამიანობა, ესმის ჭეშმარიტება და ფლობს ჭეშმარიტება-რეალობას, მასზე დაკვირვებაც კი საკმაოდ საზიზღარია. ქრისტეს მიმართ, როგორც ჩვეულებრივი ადამიანის მიმართ მოპყრობა და შინაგანად მასზე დაკვირვება, ყველაფრისადმი, რასაც ის აკეთებს, მტრულად და ცილისმწამებლურად მოპყრობა და მხოლოდ შენი ცნობისმოყვარეობის დაკმაყოფილების ძიება იმ სიტყვების მიმართ, რომლებსაც ის ამბობს — ზოგიერთი ადამიანიც კი, ჩემი დანახვისას, ამბობს: „უფრო მეტი თანაზიარება გაგვიწიე ჭეშმარიტებაზე, გაგვიწიე მეტი თანაზიარება მესამე ცის ენის შესახებ, თქვი მეტი ისეთი რამ, რაც არ ვიცით“ — რად მიაჩნიათ მათ ეს ადამიანი? ვინმედ, ვინც მათ მოწყენილობას გაუფანტავს? როგორ ახასიათებს ღმერთი ამ საკითხს? განა ეს არ არის ღვთის გმობა? თუ ეს მიმართულია ადამიანებისკენ, ამას დაცინვა და მასხრად აგდება ჰქვია; თუ ეს მიმართულია ღვთისკენ, ეს გმობაა.

ამ გამოვლინების შინაარსში — დაკვირვება, ანალიზი და ცნობისმოყვარეობა — ანტიქრისტეების ბუნება-არსება ვლინდება როგორც უკეთურება, როგორც ჭეშმარიტებისადმი ზიზღით განწყობილის ბუნება. ისინი უგულებელყოფენ ყველა პოზიტიურ რამეს; ისინი აბუჩად იგდებენ მათ და ეპყრობიან მათ აგდებული დამოკიდებულებით, არ ინდობენ ღვთის განკაცებულ ხორცსაც კი. მათ სჭირდებათ თავიანთი ცნობისმოყვარეობის დაკმაყოფილება ყველა საკითხში, ყველაფერს უქვემდებარებენ თავიანთ დაკვირვებას, სურთ დასკვნების გამოტანა და ყველაფრის არსში წვდომა, იმის გასარკვევად, თუ რა ხდება, რათა შემდეგ მცოდნენი და ჭკვიანები გამოჩნდნენ. ეს არის ადამიანების გახრწნილი ხასიათი. რადგან მიეჩვივნენ ყველაფერზე დაკვირვებას, ისინი ახლა თავიანთ დაკვირვებას ღვთისკენ მიმართავენ. და რას მოუტანს ეს მათ? სრულყოფასა და ხსნას? არა, ეს მათ მხოლოდ წარწყმედასა და განადგურებას მოუტანს! ასე ხასიათდებიან ანტიქრისტეები. ისინი დაწყევლილნი და დასაგმობნი არიან. ღვთის განკაცებული ხორცისადმი მიდგომისას, ისინი არასოდეს იკავებენ მიმდევრების ან შექმნილი არსებების პოზიციას მის მისაღებად და აღსაქმელად; ნაცვლად ამისა, ისინი აღიქვამენ და უდგებიან მას მეცნიერის, ყოვლისმცოდნის, ცნობისმოყვარეობით აღსავსე ადამიანის და ისეთი ამპარტავანი ინდივიდის პოზიციიდან, რომელსაც არ შეუძლია ჭეშმარიტების გაგება და რომელიც აბუჩად იგდებს დადებით რამეებს. სრულიად ნათელია, რომ ასეთი ადამიანები ვერ გადარჩებიან.

2020 წლის 6 ივნისი