თავი 13

ღმერთს სძულს დიდი წითელი დრაკონის ყველა შთამომავალი და კიდევ უფრო მეტად სძულს თავად დიდი წითელი დრაკონი: ეს არის ღვთის გულში არსებული ბრაზის წყარო. როგორც ჩანს, ღმერთს სურს, რომ დიდი წითელი დრაკონისგან წარმოშობილი ყოველივე ცეცხლისა და გოგირდის ტბაში ჩაყაროს, რათა ფერფლად აქციოს ის. ზოგჯერ ისეც ჩანს, თითქოს ღმერთს სურს, ხელი გაიწოდოს და პირადად აღგავოს პირისაგან მიწისა დიდი წითელი დრაკონი — მხოლოდ ამას შეუძლია წაშალოს მის გულში არსებული ზიზღი. დიდი წითელი დრაკონის სახლში თითოეული ადამიანი ადამიანობის არმქონე მხეცია და სწორედ ამიტომ შეიკავა ღმერთმა ძლიერად თავისი ბრაზი, რათა ეთქვა შემდეგი: „მთელ ჩემს ხალხსა და ჩემს ყველა ძეს შორის, ანუ მათ შორის, ვინც მთელი კაცობრიობიდან გამოვარჩიე, თქვენ ყველაზე დაბალ ჯგუფს მიეკუთვნებით“. ღმერთმა დაიწყო გადამწყვეტი ბრძოლა დიდ წითელ დრაკონთან მისსავე ქვეყანაში და იგი გაანადგურებს მას, როდესაც მისი გეგმა განხორციელდება და აღარ მისცემს მას კაცობრიობის გახრწნისა თუ მათი სულების განადგურების უფლებას. ყოველდღე ღმერთი უხმობს თავის მძინარე ხალხს მათ გადასარჩენად, თუმცა ისინი ყველა გაბრუებულ მდგომარეობაში არიან, თითქოს საძილე აბები მიეღოთ. ღმერთმა ერთი წამითაც რომ შეწყვიტოს მათი გამოფხიზლება, ისინი კვლავ ძილის მდგომარეობას დაუბრუნდებიან, სრულიად უგრძნობნი. როგორც ჩანს, მთელი მისი ხალხი ორი მესამედით პარალიზებულია. მათ არ იციან საკუთარი საჭიროებები ან საკუთარი ნაკლოვანებები, არც ის, თუ რა უნდა ჩაიცვან ან რა უნდა ჭამონ. ეს საკმარისია იმის საჩვენებლად, რომ დიდმა წითელმა დრაკონმა დიდი ძალისხმევა გასწია ადამიანების გასახრწნელად. მისი სიმახინჯე ვრცელდება ჩინეთის ყველა რეგიონში და მან ისე გააღიზიანა ხალხი, რომ მათ აღარ სურთ ამ დეკადენტურ, ვულგარულ ქვეყანაში დარჩენა. ღმერთს ყველაზე მეტად დიდი წითელი დრაკონის არსი სძულს, რის გამოც იგი, თავის ბრაზში, ყოველდღიურად აძლევს ადამიანებს შეხსენებებს და ისინი ყოველდღე ცხოვრობენ მისი გაბრაზებული მზერის ქვეშ. მიუხედავად ამისა, ადამიანთა უმეტესობამ ჯერ კიდევ არ იცის ღვთის ძიება; ნაცვლად ამისა, ისინი სხედან, უყურებენ და ელიან, რომ ხელით გამოკვებავენ. შიმშილითაც რომ იხოცებოდნენ, მაინც არ ისურვებდნენ საკუთარი საკვების მოძიებას. ადამიანის სინდისი დიდი ხნის წინ გაიხრწნა სატანის მიერ ისე, რომ იგი არსებითად შეიცვალა და გულცივად იქცა. გასაკვირი არ არის, რომ ღმერთმა თქვა: „მე რომ არ მებიძგა თქვენთვის, თქვენ კვლავაც არ გამოფხიზლდებოდით, არამედ დარჩებოდით თითქოს გაყინულნი და კვლავაც თითქოს ზამთრის ძილს მიცემულნი“. თითქოს ადამიანები ზამთრის ძილს მიცემული ცხოველები იყვნენ, რომლებიც ზამთარს საკვებისა თუ სასმლის საჭიროების გარეშე ატარებენ; სწორედ ასეთია ღვთის ხალხის ამჟამინდელი ყოფა. ამ მიზეზით ღმერთი მხოლოდ იმას მოითხოვს, რომ ადამიანებმა შეიცნონ თავად განკაცებული ღმერთი ნათელში; იგი არ მოითხოვს, რომ ადამიანები დიდად შეიცვალონ, არც იმას, რომ მათ დიდი ზრდა ჰქონდეთ სიცოცხლეში. ეს საკმარისი იქნებოდა ბინძური, უწმინდური დიდი წითელი დრაკონის დასამარცხებლად, რითაც კიდევ უფრო მეტად გამოვლინდებოდა ღვთის დიდი ძალმოსილება.

როდესაც ადამიანები კითხულობენ ღვთის სიტყვებს, მათ მხოლოდ მათი პირდაპირი მნიშვნელობა ესმით და არ შესწევთ უნარი, ჩასწვდნენ მათ სულიერ მნიშვნელობას. მხოლოდ სიტყვებმა „ბობოქარი ტალღები“ საგონებელში ჩააგდო ყოველი გმირი და მძლეველი. როდესაც ღვთის რისხვა ვლინდება, განა მისი სიტყვები, ქმედებები და ხასიათი არ არის ბობოქარი ტალღები? როდესაც ღმერთი განიკითხავს მთელ კაცობრიობას, განა ეს არ არის ის დრო, როდესაც მისი რისხვა გამოაშკარავდება? განა ეს არ არის ის დრო, როდესაც ეს ბობოქარი ტალღები ამოხეთქავს? თავიანთი გახრწნილების გამო, ვინ არ ცხოვრობს ადამიანთა შორის ასეთი ბობოქარი ტალღების შუაგულში? სხვაგვარად რომ ვთქვათ, ვინ არ ცხოვრობს ღვთის რისხვის შუაგულში? როდესაც ღმერთს სურს კაცობრიობას უბედურება დაატეხოს, განა ეს არ არის ის დრო, როდესაც ადამიანები ხედავენ „შავი ღრუბლების მორევს“? რომელი ადამიანი არ გაურბის უბედურებას? ღვთის რისხვა კოკისპირულ წვიმასავით მოდის და ადამიანებს მძვინვარე ქარივით ერეკება. ყველა ადამიანი განიწმინდება ღვთის სიტყვით, თითქოს მბრუნავ ქარბუქში მოხვედრილიყოს. ღვთის სიტყვების შეცნობა ყველაზე რთულია კაცობრიობისთვის. თავისი სიტყვებით მან შექმნა სამყარო და თავისი სიტყვებით იგი მიუძღვის და განწმენდს მთელ კაცობრიობას. დაბოლოს, ღმერთი თავისი სიტყვებით აღადგენს მთელი სამყაროს სიწმინდეს. ყველაფერში, რასაც იგი ამბობს, ჩანს, რომ ღვთის სულის არსებობა არ არის ფუჭი და მხოლოდ მის სიტყვებში შეუძლიათ ადამიანებს დაინახონ, თუ როგორ გადარჩნენ. ყველა ადამიანი აფასებს მის სიტყვებს, რადგან ისინი შეიცავს სიცოცხლის საზრდოს. რაც უფრო მეტად კონცენტრირდებიან ადამიანები ღვთის სიტყვებზე, მით უფრო მეტ კითხვას უსვამს მათ ღმერთი — კითხვებს, რომლებიც მათ საგონებელში აგდებს და პასუხის გაცემის შანსს არ უტოვებს. მხოლოდ ღვთის თანმიმდევრული კითხვებია საკმარისი იმისათვის, რომ ადამიანებმა საკმაოდ დიდხანს იფიქრონ, რომ აღარაფერი ვთქვათ მის დანარჩენ სიტყვებზე. ღმერთში ყველაფერი ჭეშმარიტად სავსე და უხვია და არაფერია ნაკლული. თუმცა, ადამიანებს არ შეუძლიათ ამით დიდად დატკბნენ; მათ იციან მხოლოდ მისი სიტყვების ზედაპირული მხარე, როგორც ადამიანმა, რომელიც ხედავს ქათმის კანს, მაგრამ არ შეუძლია მისი ხორცის ჭამა. ეს ნიშნავს, რომ ადამიანები მოკლებულნი არიან კურთხევას, ისე, რომ მათ არ შეუძლიათ დატკბნენ ღმერთით. თითოეულ ადამიანს, თავის წარმოდგენებში, საკუთარი ღმერთი ჰყავს, რის გამოც არავინ იცის, რა არის ბუნდოვანი ღმერთი, ან რა არის სატანის ხატება. ამიტომ, როდესაც ღმერთმა თქვა: „რადგან ის, რისიც შენ გწამს, მხოლოდ სატანის ხატებაა და არავითარი კავშირი არ აქვს თავად ღმერთთან“, ყველა დამუნჯდა: მათ ამდენი წლის განმავლობაში ჰქონდათ რწმენა, თუმცა არ იცოდნენ, რომ ის, რისიც სწამდათ, იყო სატანა და არა თავად ღმერთი. მათ იგრძნეს უეცარი სიცარიელე შიგნით, მაგრამ არ იცოდნენ, რა ეთქვათ. შემდეგ ისინი კვლავ დაიბნენ. მხოლოდ ღვთის ამგვარი საქმით შეუძლიათ ადამიანებს, უკეთ მიიღონ ახალი ნათელი და ამით უარყონ ყოველივე ძველი. რაც არ უნდა კარგად ჩანდეს ეს ყოველივე, ის მიუღებელია. ეს უფრო მეტად უწყობს ხელს ადამიანებს, რომ შეიცნონ თავად პრაქტიკული ღმერთი; ეს აძლევს მათ საშუალებას, გაათავისუფლონ თავიანთი გულები იმ სტატუსისგან, რომელიც მათ წარმოდგენებს უკავია და მისცენ მხოლოდ თავად ღმერთს მათი დაკავების უფლება. მხოლოდ ამ გზით შეიძლება მიღწეულ იქნეს განკაცების მნიშვნელობა, რაც ადამიანებს საშუალებას აძლევს, შეიცნონ თავად პრაქტიკული ღმერთი თავიანთი ფიზიკური თვალებით.

ღმერთმა მრავალჯერ უამბო ადამიანებს სულიერი სამყაროს მდგომარეობის შესახებ: „როდესაც სატანა ჩემ წინაშე მოდის, მე არ ვიხევ უკან მისი მძვინვარებისგან და არც მისი სიმახინჯე მაშინებს: მე უბრალოდ უგულებელვყოფ მას“. რაც ადამიანებმა აქედან გაიგეს, არის მხოლოდ რეალობის მდგომარეობა; მათ არ იციან სულიერი სამყაროს ჭეშმარიტება. რადგან ღმერთი განკაცდა, სატანამ გამოიყენა ყოველგვარი ბრალდება, რათა ამგვარად დასხმოდა თავს ღმერთს. თუმცა, ღმერთი არ იხევს უკან; იგი უბრალოდ საუბრობს და მოქმედებს კაცობრიობაში, რითაც ადამიანებს საშუალებას აძლევს, შეიცნონ იგი მისი განკაცებული ხორცის მეშვეობით. ამის გამო სატანას ბრაზისგან თვალები უწითლდება და დიდ ძალისხმევას იჩენს, რათა ღვთის ხალხი ნეგატიური გახადოს, უკან დაახევინოს და გზაც კი აუბნიოს. თუმცა, ღვთის სიტყვების ზემოქმედების გამო, სატანა დამარცხდა, რაც მის მძვინვარებას ზრდის. ამიტომ, ღმერთი ახსენებს ყველას: „შენს ცხოვრებაში შეიძლება დადგეს დღე, როდესაც ასეთ სიტუაციას წააწყდები: ნებაყოფლობით მისცემ საკუთარ თავს უფლებას, სატანის ტყვედ იქცე, თუ ნებას დამრთავ, რომ მოგიპოვო?“ მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანებმა არ იციან, რა ხდება სულიერ სამყაროში, როგორც კი ღვთისგან ასეთ სიტყვებს ისმენენ, ისინი სიფრთხილით იქცევიან და შიში იპყრობთ. ეს იგერიებს სატანის თავდასხმებს, რაც საკმარისია ღვთის დიდების გამოსავლენად. მიუხედავად იმისა, რომ დიდი ხნის წინ შევიდნენ საქმის ახალ მეთოდში, ადამიანებისთვის კვლავ ბუნდოვანია სასუფევლის ცხოვრება და რომც ესმოდეთ იგი, მათ მაინც აკლიათ სიცხადე. ამიტომ, ადამიანების გაფრთხილების შემდეგ, ღმერთმა მათ სასუფევლის ცხოვრების არსი გააცნო: „სასუფეველში ცხოვრება არის ხალხისა და თავად ღვთის ცხოვრება“. რადგან თავად ღმერთი განკაცდა, მესამე ცის ცხოვრება დედამიწაზე განხორციელდა. ეს არ არის მხოლოდ ღვთის გეგმა — მან ეს რეალობად აქცია. დროთა განმავლობაში ადამიანები უკეთ იცნობენ თავად ღმერთს და ამგვარად უფრო მეტად შეუძლიათ შეიგრძნონ ზეციური ცხოვრება, რადგან ისინი გულწრფელად გრძნობენ, რომ ღმერთი დედამიწაზეა და არა მხოლოდ ბუნდოვანი ღმერთი ზეცაში. ამგვარად, ცხოვრება დედამიწაზე ზეციური ცხოვრების მსგავსია. რეალობა ისაა, რომ ღმერთი მოდის ხორცში და იგემებს ადამიანთა სამყაროს სიმწარეს და რაც უფრო მეტად შეუძლია მას ამ სიმწრის განცდა ხორცში, მით უფრო მეტად მტკიცდება, რომ იგი თავად პრაქტიკული ღმერთია. შესაბამისად, სიტყვები: „ჩემი სავანე იქ არის, სადაც დაფარული ვარ. მიუხედავად ამისა, ჩემს სავანეში მე დავამარცხე ყველა ჩემი მტერი; ჩემს სავანეში მე შევიძინე დედამიწაზე ცხოვრების რეალური გამოცდილება; ჩემს სავანეში მე ვაკვირდები ადამიანის ყოველ სიტყვასა და ქმედებას და თვალყურს ვადევნებ და წარვმართავ მთელ კაცობრიობას“, საკმარისი მტკიცებულებაა დღევანდელი ღვთის პრაქტიკულობისა. ხორციელად რეალურად ცხოვრება, ხორციელად ადამიანური ცხოვრების რეალურად განცდა, ხორციელად მთელი კაცობრიობის რეალურად გაგება, ხორციელად კაცობრიობის რეალურად დაპყრობა, ხორციელად დიდი წითელი დრაკონის წინააღმდეგ გადამწყვეტი ბრძოლის რეალურად წარმოება და ხორციელად ღვთის მთელი საქმის რეალურად აღსრულება — განა ეს არ არის თავად პრაქტიკული ღმერთის არსებობა? თუმცა, ძალიან იშვიათად მოიძებნებიან ადამიანები, რომლებიც ხედავენ ფარულ აზრს ღვთის მიერ წარმოთქმულ ამ ჩვეულებრივ სტრიქონებში; ისინი უბრალოდ თვალს გადაავლებენ მათ და ვერ გრძნობენ ღვთის სიტყვების სიძვირფასესა თუ იშვიათობას.

ღვთის სიტყვები განსაკუთრებით კარგად გადადის ერთი თემიდან მეორეზე. ფრაზა, „სანამ კაცობრიობა კომატოზურ მდგომარეობაშია“, იღებს თავად ღმერთის აღწერას და მას მთელი კაცობრიობის მდგომარეობის აღწერად ცვლის. აქ „ცივი ნათელის ეს აფეთქებები“ არ წარმოადგენს აღმოსავლეთის ელვას; არამედ ეს ნიშნავს ღვთის სიტყვებს, ანუ მისი საქმის ახალ მეთოდს. ასე რომ, ამაში შეიძლება დავინახოთ ყველანაირი ადამიანური დინამიკა: ახალ მეთოდში შესვლის შემდეგ ყველა ადამიანი კარგავს მიმართულების შეგრძნებას და არ იცის, საიდან მოვიდა ან სად მიდის. ფრაზა „ადამიანთა უმეტესობა ლაზერითაა განგმირული“ ეხება მათ, ვინც მოკვეთილია ახალი მეთოდით; ესენი არიან ისინი, ვინც ვერ უძლებს განსაცდელებს ან ვერ იტანს ტანჯვის გამოწრთობას და ამიტომ კვლავ უძირო უფსკრულში არიან ჩაყრილნი. ღვთის სიტყვები იმგვარად ამხელს კაცობრიობას, რომ ადამიანებს თითქოს ეშინიათ ღვთის სიტყვების დანახვისა და ვერ ბედავენ რაიმეს თქმას, თითქოს მათ გულებზე დამიზნებული ტყვიამფრქვევი დაინახეს. თუმცა, ისინი იმასაც გრძნობენ, რომ ღვთის სიტყვებში სიკეთეა. მათ გულებში დიდი წინააღმდეგობაა და არ იციან, რა უნდა გააკეთონ. მიუხედავად ამისა, თავიანთი რწმენის გამო ისინი უბრალოდ იკრებენ ძალას და უფრო ღრმად იკვლევენ მის სიტყვებს, იმის შიშით, რომ ღმერთმა შეიძლება მიატოვოს ისინი. როგორც ღმერთმა თქვა: „კაცობრიობას შორის ვინ არ იმყოფება ამ მდგომარეობაში? ვინ არ არსებობს ჩემს სინათლეში? თუნდაც ძლიერი იყო, ან თუნდაც სუსტი იყო, როგორ შეგიძლია თავი აარიდო ჩემი სინათლის მოსვლას?“ თუ ღმერთი იყენებს ვინმეს, მაშინ თუნდაც სუსტი იყოს იგი, ღმერთი მაინც გაანათებს და ნათელს მოჰფენს მას თავის გაკიცხვაში; ასე რომ, რაც უფრო მეტს კითხულობენ ადამიანები ღვთის სიტყვებს, მით უფრო მეტად უგებენ მას, მით უფრო მეტად ეშინიათ მისი და მით უფრო ნაკლებად ბედავენ უგუნურად მოქცევას. ის, რომ ადამიანები დღეს აქამდე მოვიდნენ, მთლიანად ღვთის დიდი ძალმოსილების დამსახურებაა. სწორედ მისი სიტყვების ხელმწიფების გამო, ანუ, მის სიტყვებში არსებული სულის შედეგად, ეშინიათ ადამიანებს ღვთის. რაც უფრო მეტად ამხელს ღმერთი კაცობრიობის ნამდვილ სახეს, მით უფრო მეტად ეშინიათ მისი და ამგვარად უფრო მტკიცედ სწამთ მისი არსებობის რეალობა. ეს არის შუქურა ღვთის შეცნობისკენ მიმავალ კაცობრიობის გზაზე, ბილიკი, რომელიც მან მისცა მათ. კარგად დაფიქრდით ამაზე: განა ასე არ არის?

განა ზემოთქმული არ არის ის შუქურა კაცობრიობის წინ, რომელიც მის გზას ანათებს?