წინამძღოლთა და მუშაკთა პასუხისმგებლობები (7)

პუნქტი მეშვიდე: სხვადასხვა ტიპის ადამიანების გონივრულად განაწილება და გამოყენება მათი ადამიანურობისა და ძლიერი მხარეების გათვალისწინებით ისე, რომ თითოეული მათგანი მაქსიმალურად იქნეს გამოყენებული (ნაწილი მეორე)

წინა თანაზიარებისას განხილულ იქნა წინამძღოლთა და მუშაკთა მეშვიდე პასუხისმგებლობა: „სხვადასხვა ტიპის ადამიანების გონივრულად განაწილება და გამოყენება მათი ადამიანურობისა და ძლიერი მხარეების გათვალისწინებით ისე, რომ თითოეული მათგანი მაქსიმალურად იქნეს გამოყენებული.“ ჩვენ ძირითადად ამ პასუხისმგებლობის სამ ასპექტზე გვქონდა თანაზიარება. რა არის ეს სამი ასპექტი? (ერთი არის სხვადასხვა ტიპის ადამიანების გონივრულად გამოყენება მათი ადამიანურობის გათვალისწინებით; მეორე არის სხვადასხვა ტიპის ადამიანების გონივრულად გამოყენება მათი ძლიერი მხარეების გათვალისწინებით; და მესამე არის ის, თუ როგორ უნდა მოვეპყროთ და გამოვიყენოთ რამდენიმე განსაკუთრებული ტიპის ადამიანი.) ძირითადად ეს სამი ასპექტია. თუ ამ სამ ასპექტს განვიხილავთ, შეიძლება თუ არა ჩავთვალოთ, რომ ღვთის სახლის პრინციპი ადამიანებთან მიმართებაში იმაში მდგომარეობს, რომ თითოეული მათგანი საუკეთესოდ იქნეს გამოყენებული? (დიახ.) ზუსტია ეს პრინციპი? სამართლიანია ის ადამიანების მიმართ? (სამართლიანია.) რაც შეეხება შეზღუდული გონებრივი შესაძლებლობების მქონე უგუნურთ, მათ რაიმე საქმეს თუ დაავალებთ — იქნება ეს პროფესიული, ტექნიკური ასპექტები თუ ფიზიკური შრომა — ისინი მას ვერ შეასრულებენ. ასეთი ადამიანების გამოყენება კატეგორიულად დაუშვებელია მსახურების შესასრულებლადაც კი. ეს რაც შეეხება ინტელექტს. ადამიანობის თვალსაზრისით ისინი, ვისი ადამიანობაც ცუდია და ვინც ბოროტმოქმედნი არიან, მიუხედავად იმისა, რომ შეუძლიათ გარკვეული საქმის კეთება და მოვალეობის შესრულება, რადგან მათი ადამიანობა მეტისმეტად ბოროტია, მოვალეობის შესრულებისას ჩაშლასა და არეულობას გამოიწვევენ, რაც სარგებელზე მეტ ზიანს მოიტანს და ვერაფერს გააკეთებენ კარგად. ასეთი ადამიანები არ არიან შესაფერისნი მოვალეობის შესასრულებლად და მათი გამოყენება კატეგორიულად დაუშვებელია. თუ არსებობენ ადამიანები, რომლებიც გარკვეულ ძლიერ მხარეებს ფლობენ, თუკი ისინი აკმაყოფილებენ ღვთის სახლის საქმისთვის მოთხოვნილ ყველა პირობას — სტანდარტის შესაბამისი ადამიანობის საფუძველზე — მაშინ შეიძლება მათი გონივრულად განაწილება და გამოყენება. წინა ჯერზე ჩვენ ასევე გვქონდა თანაზიარება იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა მოვეპყროთ და გამოვიყენოთ რამდენიმე განსაკუთრებული ტიპის ადამიანი. პირველი ტიპის ადამიანები იუდას ჰგვანან და განსაკუთრებით ლაჩრები არიან. თუ მათ განსაკუთრებულ სილაჩრეს გავითვალისწინებთ, როგორც კი დიდი წითელი დრაკონი მათ შეიპყრობს, 100%-იანი ალბათობაა, რომ ისინი იუდად იქცნენ; თუ მათ მნიშვნელოვან საქმეს დაავალებენ, რაიმე პრობლემის წარმოშობისთანავე ყველაფერს უღალატებენ. განა ესენი საშიში პიროვნებები არ არიან? ასევე არსებობს ურწმუნოთა მსგავსი ტიპის ხალხი, რომელთაც ჩვენ ეკლესიის მეგობრებს ვუწოდებთ. ამ ადამიანებს გულით თითქოს სჯერათ, რომ ზეცაში ვიღაც მოხუცია, მაგრამ არ იციან, ნამდვილად არსებობს თუ არა ღმერთი, სად არის ღმერთი ან ნამდვილად შეასრულა თუ არა ღმერთმა თავისი ახალი საქმე; ხშირად ეჭვი შეაქვთ ღვთის არსებობაში. მათ ჭეშმარიტად არ სწამთ ღმერთი და არ მიჰყვებიან მას. შესაბამისად, ასეთი ადამიანების გამოყენება არ შეიძლება, ისინი შეუფერებელნი არიან ღვთის სახლში მოვალეობის შესასრულებლად. მათაც კი, ვისაც ჭეშმარიტად სწამს, ყოველთვის არ ძალუძთ თავიანთი მოვალეობის სტანდარტის შესაბამისად შესრულება, რომ აღარაფერი ვთქვათ ურწმუნოზე, ეკლესიის მეგობარზე! ადამიანთა კიდევ ერთი ტიპია ისინი, ვინც დაითხოვეს; ეს ჯგუფიც თავის მხრივ სხვადასხვა გარემოებათა მიხედვით იყოფა.

წინა თანაზიარების შინაარსი, რომელიც წინამძღოლთა და მუშაკთა მეშვიდე პასუხისმგებლობას ეხებოდა, ძირითადად ამ სამ მთავარ პუნქტს მოიცავდა: ერთი არის სხვადასხვა ტიპის ადამიანების გონივრულად გამოყენება მათი ადამიანურობის გათვალისწინებით; მეორე არის სხვადასხვა ტიპის ადამიანების გონივრულად გამოყენება მათი ძლიერი მხარეების გათვალისწინებით; და მესამე არის ის, თუ როგორ უნდა მოვეპყროთ და გამოვიყენოთ რამდენიმე განსაკუთრებული ტიპის ადამიანი. ამ სამ მთავარ პუნქტზე თანაზიარება მეშვიდე პასუხისმგებლობაში ნახსენები რამდენიმე ასპექტის საფუძველზე წარიმართა; ყველა პრინციპზე თანაზიარება ნათელი იყო. ზოგი ამბობს: „მიუხედავად იმისა, რომ პრინციპებზე ნათლად წარიმართა თანაზიარება, როდესაც საქმე ეხება ზოგიერთ კონკრეტულ საკითხსა და განსაკუთრებულ გარემოებას, მაინც არ ვიცით, როგორ გამოვიყენოთ ეს პრინციპები, როგორ მოვეპყროთ ადამიანებს ან როგორ დავაწინაუროთ და გამოვიყენოთ ისინი; უმეტესწილად მაინც დაბნეულობაში ვართ.“ არსებობს თუ არა ასეთი პრობლემა? (დიახ.) როგორ უნდა მოგვარდეს ეს პრობლემა? ადამიანთა დაწინაურებისა და გამოყენებისას პირველი გასათვალისწინებელი ფაქტორი ღვთის სახლის საქმის საჭიროებებია. მეორე გასათვალისწინებელი ფაქტორია ის, თუ კონკრეტული ადამიანის გამოყენება ღვთის სახლის საქმისთვის რამდენად უფრო სასარგებლოა, ვიდრე საზიანო ან პირიქით. თუ ადამიანის ადამიანობა ნაკლოვანებებითაა სავსე, მაგრამ მისი გამოყენება უფრო მეტად სასარგებლოა ღვთის სახლის საქმისთვის, ვიდრე საზიანო, მაშინ ასეთი ადამიანის დროებით გამოყენება შესაძლებელია, სანამ ვინმე უკეთესი არ მოიძებნება. თუ ამ ადამიანის გამოყენებას უფრო მეტი ზიანი მოაქვს, ვიდრე სარგებელი, უფრო მეტი დანაკარგი, ვიდრე მოგება და მხოლოდ ეკლესიის საქმის გაფუჭებასა და არევას იწვევს, მაშინ ასეთი ადამიანის გამოყენება კატეგორიულად დაუშვებელია. ეს არის დადებით და უარყოფით მხარეთა აწონ-დაწონის პრინციპი, რომელიც პირველ რიგში უნდა იქნას გააზრებული იმ სიტუაციებში, როდესაც არ არსებობენ შესაფერისი კანდიდატები; ეს ასევე არის ადამიანების დროებით გამოყენების პრინციპი. როდესაც შეუძლებელია შესაფერისი კანდიდატის პოვნა და გაურკვეველია, ვინ შეიძლება იყოს შედარებით უკეთესი, როდესაც არ არის ნათელი, ვინ არის სრულად შესაფერისი დავალების შესასრულებლად და ყველა უნივერსალური ჩანს, რა უნდა გაკეთდეს? ერთადერთი გამოსავალია მოიძებნოს ორი ადამიანი, რომელთაც შედარებით აქვთ სულიერი გაგება ანუ ისინი, ვინც ჭეშმარიტებას წმინდად აღიქვამენ, რათა ერთად ითანამშრომლონ საქმის შესასრულებლად. სანამ ისინი თავიანთ მოვალეობებს ასრულებენ, მათთან უფრო მეტად უნდა წარიმართოს თანაზიარება ჭეშმარიტებაზე და ასევე დააკვირდნენ და ჩაწვდნენ მათ მდგომარეობას;; ეს შესაძლებელს ხდის განისაზღვროს, ვის აქვს შედარებით უკეთესი სულიერი მონაცემები, რაც აადვილებს შესაფერისი კანდიდატის პოვნას. ვინც არ უნდა დაინიშნოს მოვალეობის შესასრულებლად, ეს უნდა ეფუძნებოდეს მის სულიერ მონაცემებს, ძლიერ მხარეებსა და ზნეობას; ეს ძალიან მნიშვნელოვანია. თუ შეუძლებელია ამ ასპექტების დანახვა და გაუგებარია, რა ძლიერი მხარეები აქვს ადამიანს, მას ჯერ მარტივი მოვალეობა უნდა დაეკისროს, ან რაიმე ფიზიკური შრომა დაევალოს, ან დაინიშნოს პოტენციური მსმენელების მოსაძიებლად სახარების საქადაგებლად. გამოსაცდელი პერიოდის შემდეგ კონტროლი და შემდგომი დაკვირვება შესაძლებელს ხდის მათი მდგომარეობის ზუსტად შეფასებას და აადვილებს მათთვის ყველაზე შესაფერისი მოვალეობის განსაზღვრას. თუ მათი სულიერი მონაცემები მეტისმეტად მწირია და არ გააჩნიათ ძლიერი მხარეები, მათთვის რაიმე ფიზიკური სამუშაოს დავალებაც საკმარისი იქნება. წინამძღოლებმა და მუშაკებმა სხვადასხვა წყაროდან უნდა მოიპოვონ ინფორმაცია მნიშვნელოვანი საქმის ზედამხედველების, სახარების საქმის ხელმძღვანელების, თითოეული გუნდის წინამძღოლის, ფილმის გადამღები ჯგუფის რეჟისორების და სხვათა შესახებ და უფრო ინტენსიურად დააკვირდნენ და შეისწავლონ ეს ადამიანები, სანამ მათში დარწმუნდებიან. მხოლოდ ამგვარად, ადამიანთა შორის მოვალეობების გულდასმით გადანაწილებით არის შესაძლებელი მოვალეობების შესრულების წესრიგისა და ეფექტურობის უზრუნველყოფა. ზოგი ამბობს: „არამორწმუნენიც კი ამბობენ: 'ნურც იმათში შეიტან ეჭვს, ვისაც ასაქმებ და ნურც იმათ დაასაქმებ, ვისშიც ეჭვი გეპარება.' როგორ შეიძლება ღვთის სახლი ასეთი უნდობელი იყოს? ისინი ხომ ყველანი მორწმუნეები არიან; რამდენად ცუდები შეიძლება იყვნენ? განა ყველანი კარგი ადამიანები არ არიან? რატომ სჭირდება ღვთის სახლს მათი შეცნობა, გაკონტროლება და მათზე დაკვირვება?“ არის თუ არა ეს სიტყვები მართებული? არის თუ არა ისინი პრობლემური? (დიახ.) შეესაბამება თუ არა პრინციპებს ადამიანის შეცნობა, მასზე სიღრმისეული დაკვირვება და მჭიდრო ურთიერთქმედება? ეს სრულად შეესაბამება პრინციპებს. რომელ პრინციპებს შეესაბამება ეს? (წინამძღოლთა და მუშაკთა პასუხისმგებლობების მეოთხე პუნქტს: „სხვადასხვა საქმის ზედამხედველებისა და სხვადასხვა მნიშვნელოვან საქმეზე პასუხისმგებელი პერსონალის მდგომარეობის კონტროლი და საჭიროებისამებრ მათი დავალებების დროული კორექტირება ან მათი დათხოვნა თანამდებობიდან, რათა თავიდან იქნეს აცილებული ან შემცირებული შეუფერებელ ადამიანთა გამოყენებით გამოწვეული დანაკარგები და გარანტირებული იყოს საქმის ეფექტიანობა და შეუფერხებელი წინსვლა.“) ეს კარგი ორიენტირია, მაგრამ რა არის ამის რეალური მიზეზი? ეს იმიტომ ხდება, რომ ადამიანებს გახრწნილი ხასიათი აქვთ. მიუხედავად იმისა, რომ დღეს ბევრი ადამიანი ასრულებს მოვალეობას, მხოლოდ მცირედნი ეძიებენ ჭეშმარიტებას. ძალიან ცოტა ადამიანი ეძიებს ჭეშმარიტებას და შედის რეალობაში მოვალეობის შესრულებისას; უმეტესობისთვის ჯერ კიდევ არ არსებობს პრინციპები იმისა, თუ როგორ აკეთებენ საქმეს, ისინი ჯერ კიდევ არ არიან ადამიანები, რომლებიც ჭეშმარიტად ემორჩილებიან ღმერთს; ისინი მხოლოდ ამტკიცებენ, რომ უყვართ ჭეშმარიტება, მზად არიან ეძიონ ჭეშმარიტება და მზად არიან იბრძოლონ ჭეშმარიტებისთვის, თუმცა ჯერ კიდევ უცნობია, რამდენ ხანს გასტანს მათი სიმტკიცე. ადამიანები, რომლებიც არ ეძიებენ ჭეშმარიტებას, მიდრეკილნი არიან ნებისმიერ დროსა და ადგილას გამოავლინონ თავიანთი გახრწნილი ხასიათი. ისინი მოკლებულნი არიან თავიანთი მოვალეობის მიმართ პასუხისმგებლობის ყოველგვარ გრძნობას, ხშირად ზედაპირულნი არიან, მოქმედებენ ისე, როგორც სურთ და გასხვლის მიღებაც კი არ ძალუძთ. როგორც კი ნეგატიურები და სუსტები ხდებიან, მიდრეკილნი არიან მიატოვონ თავიანთი საქმე — ეს ხშირად ხდება, ამაზე ხშირი არაფერია; ასე იქცევა ყველა, ვინც არ ეძიებს ჭეშმარიტებას. ამრიგად, როდესაც ადამიანებს ჯერ კიდევ არ მოუპოვებიათ ჭეშმარიტება, ისინი არასანდონი არიან და არ იმსახურებენ ნდობას. რას ნიშნავს, რომ ისინი არ იმსახურებენ ნდობას? ეს ნიშნავს, რომ როდესაც ისინი სირთულეებს ან დაბრკოლებებს აწყდებიან, დიდია ალბათობა, რომ დაეცნენ, ნეგატიურები და სუსტები გახდნენ. არის თუ არა ადამიანი, რომელიც ხშირად ნეგატიური და სუსტია, სანდო? ნამდვილად არა. მაგრამ ადამიანები, რომლებსაც ესმით ჭეშმარიტება, განსხვავებულნი არიან. ადამიანებს, რომლებსაც ჭეშმარიტად ესმით ჭეშმარიტება, აუცილებლად ექნებათ ღვთისმოშიში გული და ღვთისადმი მორჩილი გული და მხოლოდ ღვთისმოშიში გულის მქონე ადამიანები არიან სანდონი; ღვთისმოშიში გულის არმქონე ადამიანები არ არიან სანდონი. როგორ უნდა მივუდგეთ ღვთისმოშიში გულის არმქონე ადამიანებს? რა თქმა უნდა, მათ სიყვარულით სავსე დახმარება და მხარდაჭერა უნდა გაეწიოთ. მოვალეობის შესრულებისას აუცილებელია, მათ მუდმივად მივადევნოთ თვალი და დამატებითი დახმარება და მითითებები მივცეთ; მხოლოდ მაშინ იქნება შესაძლებელი მათი მოვალეობების ეფექტურად შესრულების გარანტირება. და რა არის ამის მიზანი? მთავარი მიზანი ღვთის სახლის საქმის დაცვაა. მეორეხარისხოვანი ამოცანა კი მდგომარეობს იმაში, რომ ოპერატიულად გამოვლინდეს პრობლემები, დროულად მიეწოდოთ სულიერი საზრდი, გაეწიოთ მხარდაჭერა ან მოხდეს მათი გასხვლა, რათა გამოსწორდეს მათი გადაცდომები, ნაკლოვანებები და ხარვეზები. ეს სასარგებლოა ადამიანებისთვის; ამაში არაფერია ბოროტგანზრახული. ადამიანთა ზედამხედველობა, მათზე დაკვირვება, მათი გაგების მცდელობა — ეს ყველაფერი იმისთვის კეთდება, რომ დაეხმაროს მათ ღვთისადმი რწმენის სწორ გზაზე დადგომაში, რათა შეძლონ თავიანთი მოვალეობის შესრულება ისე, როგორც ღმერთი ითხოვს და პრინციპის შესაბამისად, რათა ხელი შეეშალოს მათ რაიმე სახის არეულობისა თუ ჩაშლის გამოწვევაში და ფუჭი საქმის კეთებაში. ამ ყოველივეს მიზანია, მათ და ღვთის სახლის საქმის მიმართ პასუხისმგებლობის გამოჩენა; ამაში არავითარი ბოროტგანზრახულობა არ არის. დავუშვათ, ვინმე ამბობს: „აი, პრინციპები, რომლებითაც ღვთის სახლი ხელმძღვანელობს ადამიანებთან მიმართებაში;, ეს არის ის საშუალებები, რომლებსაც ისინი იყენებენ. ამიერიდან ფრთხილად უნდა ვიყო. ღვთის სახლში უსაფრთხოების განცდა არ არსებობს. მუდამ ვიღაც გადევნებს თვალყურს; რთულია შენი მოვალეობის შესრულება!“ არის თუ არა ეს განცხადება სწორი? როგორი ადამიანები იტყოდნენ ასეთ რამეს? (ურწმუნონი.) ურწმუნონი, აბსურდული ადამიანები და ისინი, ვისაც სულიერი გაგება არ გააჩნიათ — ისინი მიდრეკილნი არიან უაზრო და აბდაუბდა საუბრისკენ ჭეშმარიტების გაგების გარეშე. რა არის აქ პრობლემა? განა ეს არ არის სიტყვები, რომლებიც განიკითხავს და გმობს ეკლესიის საქმეს? ეს ასევე არის ჭეშმარიტებისა და დადებითი ღირებულებების განკითხვა და დაგმობა. ისინი, ვისაც ასეთი სიტყვების თქმა შეუძლიათ, ნამდვილად დაბნეული ადამიანები არიან, რომლებსაც არ ესმით ჭეშმარიტება; ისინი ყველანი ურწმუნონი არიან, რომლებსაც არ უყვართ ჭეშმარიტება.

ღვთის სახლი ზედამხედველობს, აკვირდება და ცდილობს გაუგოს მათ, ვინც მოვალეობას ასრულებს. შეგიძლიათ თუ არა მიიღოთ ღვთის სახლის ეს პრინციპი? (დიახ.) შესანიშნავია, თუ შეგიძლია მიიღო ის, რომ ღვთის სახლი ზედამხედველობას გიწევს, გაკვირდება და ცდილობს გაგიგოს. ეს გეხმარება მოვალეობის შესრულებაში, რათა შეძლო შენი მოვალეობის სტანდარტის შესაბამისად შესრულება და ღვთის განზრახვების დაკმაყოფილება. ეს სარგებელსა და დახმარებას გთავაზობს ისე, რომ მას არანაირი უარყოფითი მხარე არ აქვს. მას შემდეგ, რაც ამ პრინციპს გაიგებ, განა აღარ უნდა გქონდეს წინააღმდეგობის ან თავდაცვის გრძნობა წინამძღოლთა, მუშაკთა და ღვთის რჩეული ხალხის ზედამხედველობის მიმართ? მიუხედავად იმისა, რომ ზოგჯერ ვიღაც ცდილობს გაგიგოს, გაკვირდება და ზედამხედველობს შენს საქმეს, ეს პირადად არ უნდა მიიღო. რატომ ვამბობ ამას? იმიტომ, რომ დავალებები, რომლებიც ახლა შენზეა დაკისრებული, მოვალეობა, რომელსაც ასრულებ და ნებისმიერი საქმე, რომელსაც აკეთებ, არ არის რომელიმე ერთი ადამიანის პირადი საქმე ან პირადი სამუშაო; ისინი ეხება ღვთის სახლის საქმეს და დაკავშირებულია ღვთის საქმის ერთ ნაწილთან. ამიტომ, როდესაც ვინმე ზედამხედველობას გიწევს ან ოდნავ გაკვირდება, ან ცდილობს შენს სიღრმისეულად გაგებას, ცდილობს გულწრფელად დაგელაპარაკოს და გაარკვიოს, როგორი იყო შენი მდგომარეობა ამ ხნის განმავლობაში და ზოგჯერ მაშინაც კი, როდესაც მათი დამოკიდებულება ოდნავ უფრო მკაცრია, და ისინი გისხლავენ, გწვრთნიან და ოდნავ გსაყვედურობენ, ეს ყველაფერი იმიტომ ხდება, რომ მათ კეთილსინდისიერი და პასუხისმგებლიანი დამოკიდებულება აქვთ ღვთის სახლის საქმის მიმართ. არ უნდა გქონდეს არავითარი ნეგატიური ფიქრი და არ უნდა რეაგირებდე ნეგატიური ემოციებით. რას ნიშნავს, თუ შეგიძლია მიიღო, როდესაც სხვები ზედამხედველობას გიწევენ, გაკვირდებიან და ცდილობენ გაგიგონ? იმას, რომ გულით იღებ ღვთის გამოკვლევას. თუ არ იღებ ადამიანების ზედამხედველობას, დაკვირვებასა და შენი გაგების მცდელობებს და ეწინააღმდეგები კიდეც ამას, შეგიძლია თუ არა მიიღო ღვთის გამოკვლევა? ღვთის გამოკვლევა უფრო დეტალური, სიღრმისეული და ზუსტია, ვიდრე ადამიანთა ცდილობენ შენს გაგებას; ღვთის მოთხოვნები ბევრად უფრო კონკრეტული, მომთხოვნი და სიღრმისეულია. თუ არ შეგიძლია მიიღო ღვთის რჩეული ხალხის ზედამხედველობაც კი განა შენი მტკიცება, რომ შეგიძლია მიიღო ღვთის გამოკვლევა, ცარიელი სიტყვები არ არის? იმისათვის, რომ შეძლო ღვთის გამოკვლევისა და შემოწმების მიღება, ჯერ უნდა მიიღო ზედამხედველობა ღვთის სახლის, წინამძღოლთა და მუშაკთა ან დებისა და ძმების მხრიდან. ზოგიერთი ადამიანი ამბობს: „მე მაქვს ადამიანის უფლებები, მაქვს ჩემი თავისუფლება, მაქვს მუშაობის ჩემი სტილი. როდესაც ყველაფერში, რასაც ვაკეთებ, ზედამხედველობასა და შემოწმებას ვექვემდებარები, განა ეს ცხოვრების მეტისმეტად შეზღუდული წესი არ არის? სად არის ადამიანის უფლებები? სად არის ჩემი თავისუფლება?“ არის თუ არა ეს განცხადება სწორი? არის თუ არა ადამიანის უფლებები და თავისუფლება ჭეშმარიტება? ისინი არ არის ჭეშმარიტება. ადამიანის უფლებები და თავისუფლება მხოლოდ შედარებით ცივილიზებული და პროგრესული გზებია ადამიანთა საზოგადოებაში ადამიანებთან მოპყრობისა, მაგრამ ღვთის სახლში ღვთის სიტყვა და ჭეშმარიტება ყველაფერზე მაღლა დგას — მათი ერთსა და იმავე კონტექსტში მოხსენიება „ადამიანის უფლებებთან“ და „თავისუფლებასთან“ შეუძლებელია. ამიტომ, ღვთის სახლში, რაც არ უნდა კეთდებოდეს, ის არ ეფუძნება არამორწმუნე სამყაროს მაღალფარდოვან თეორიებსა თუ ცოდნას, არამედ ღვთის სიტყვასა და ჭეშმარიტებას. ასე რომ, როდესაც ზოგიერთი ადამიანი ამბობს, რომ სურს ადამიანის უფლებები და თავისუფლება, შეესაბამება თუ არა ეს პრინციპებს? (არ შეესაბამება.) სრულიად ნათელია, რომ ეს არ შეესაბამება მოვალეობის შესრულების პრინციპს. შენ ხარ ღვთის სახლში, ასრულებ ქმნილების მოვალეობას და არ მუშაობ საზოგადოებაში ფულის საშოვნელად. ამრიგად, არ არის საჭირო, რომ ვინმე გამოვიდეს შენი ადამიანის უფლებების დასაცავად; ასეთი რამ არ არის საჭირო. იჩენს თუ არა ადამიანთა უმეტესობა გამჭრიახობას ადამიანის უფლებებთან და თავისუფლებასთან დაკავშირებით? ესენი ადამიანურ ფიქრებსა და შეხედულებებს განეკუთვნება და არ შეიძლება მოხსენიებულ იქნას ჭეშმარიტებასთან ერთ კონტექსტში; ასეთი იდეები ღვთის სახლში არ მოქმედებს. წინამძღოლის მიერ შენი საქმის ზედამხედველობა კარგია. რატომ? იმიტომ, რომ ეს ნიშნავს, რომ ისინი იღებენ პასუხისმგებლობას ეკლესიის საქმეზე; ეს მათი მოვალეობაა, მათი პასუხისმგებლობაა. ამ პასუხისმგებლობის შესრულების უნარი ამტკიცებს, რომ ისინი კომპეტენტური წინამძღოლები, კარგი წინამძღოლები არიან. თქვენ რომ მოგცემოდათ სრული თავისუფლება და ადამიანის უფლებები და შეგძლებოდათ გეკეთებინათ ყველაფერი, რაც გსურთ, მიჰყოლოდით თქვენს სურვილებს და დამტკბარიყავით სრული თავისუფლებითა და დემოკრატიით და მიუხედავად იმისა, თუ რას აკეთებდით და როგორ აკეთებდით, წინამძღოლს არ ეზრუნა თქვენზე, არ გაეკონტროლებინეთ, არასდროს დაესვა კითხვები, არ შეემოწმებინა შენი საქმე, ხმა არ ამოეღო პრობლემების აღმოჩენისას და მხოლოდ დაეყოლებინეთ ან მოლაპარაკება ეწარმოებინა თქვენთან, იქნებოდა თუ არა ის კარგი წინამძღოლი? აშკარად არა. ასეთი წინამძღოლი ზიანს გაყენებს. ის ხელს უწყობს შენს ბოროტმოქმედებას, გაძლევს საშუალებას წახვიდე პრინციპების წინააღმდეგ და მოიქცე ისე, როგორც გსურს — ის ცეცხლის ორმოში გაგდებს. ეს არ არის პასუხისმგებლიანი და სტანდარტის შესაბამისი წინამძღოლი. მეორე მხრივ, თუ წინამძღოლს შეუძლია რეგულარულად გაგიწიოს ზედამხედველობა, გამოავლინოს პრობლემები შენს საქმეში და დროულად შეგახსენოს ან გაგკიცხოს და გამხილოს და დროულად დაგეხმაროს მოვალეობის შესრულებისას შენი არასწორი მისწრაფებებისა და გადახრების გამოსწორებაში და მისი ზედამხედველობის, გაკიცხვის, უზრუნველყოფისა და დახმარების მეშვეობით იცვლება შენი არასწორი დამოკიდებულება მოვალეობის მიმართ, შეგიძლია უკუაგდო ზოგიერთი აბსურდული შეხედულება, შენი საკუთარი იდეები და სიფიცხიდან მომდინარე მოქმედებები თანდათან მცირდება და შეგიძლია მშვიდად მიიღო მტკიცებულბები და შეხედულებები, რომლებიც სწორია და შეესაბამება ჭეშმარიტება-პრინციპებს, განა ეს არ არის შენთვის სასიკეთო? სარგებელი მართლაც უზარმაზარია!

ღვთის სახლში ხელმძღვანელებისა და მუშაკებისადმი ასეთი მოპყრობა ზედამხედველობის, დაკვირვებისა და მათი გაგების მცდელობის სახით ხორციელდება. რა არის ადამიანებთან ამგვარი მოპყრობის საფუძველი? რატომ ეპყრობიან ადამიანებს ამგვარად? განა ეს არ არის მეთოდი და მიდგომა, რომელიც საკუთარი მოვალეობის მიმართ ერთგულების, სერიოზულობისა და პასუხისმგებლობის პრინციპებიდან გამომდინარეობს? (დიახ.) თუ წინამძღოლი არასოდეს ზედამხედველობს, არ აკვირდება ან სიღრმისეულად არ ცდილობს გაუგოს იმ ადამიანებს, რომლებზეც პასუხისმგებელია მათი მოვალეობების შესრულებისას, შეიძლება თუ არა ის ჩაითვალოს თავისი მოვალეობის ერთგულ წინამძღოლად? აშკარაა, რომ არა. შეუმოწმებიათ თუ არა თქვენს წინამძღოლებს, მუშაკებსა და ზედამხედველებს თქვენი საქმე? უკითხავთ თუ არა თქვენი საქმის წინსვლის შესახებ? მოუგვარებიათ თუ არა თქვენს საქმეში წარმოქმნილი პრობლემები? გამოუსწორებიათ თუ არა რაიმე აშკარა ხარვეზი ან გადახრა თქვენს საქმეში? შემოუთავაზებიათ თუ არა დახმარება, უზრუნველყოფა, მხარდაჭერა ან გასხვლა თქვენი ადამიანობის სხვადასხვა გამოვლინებასა და გამჟღავნებასთან და სიცოცხლეში შესვლის თქვენს ძიებასთან დაკავშირებით? თუ წინამძღოლი არა მხოლოდ არასოდეს უწევს წინამძღოლობას მათ, ვინც ჩვეულებრივ მოვალეობებს ასრულებს, არამედ არასოდეს სთავაზობს თანაზიარებას, დახმარებას ან მხარდაჭერას მათ, ვინც მნიშვნელოვან საქმეშია ჩართული — რომ აღარაფერი ვთქვათ ზედამხედველობაზე, დაკვირვებასა თუ სიღრმისეულ გაგებაზე — ამ გამოვლინებებისა და ქმედებების გარეშე, შეიძლება თუ არა ეს წინამძღოლი ჩაითვალოს წინამძღოლად, რომელიც კონკრეტულ საქმეს აკეთებს? შეესაბამება თუ არა ის წინამძღოლის სტანდარტს? (არა.) ზოგიერთი ადამიანი ამბობს: „ჩვენი წინამძღოლი უბრალოდ კვირაში ორჯერ ატარებს შეკრებებს ჩვენთვის, ცოტა ხნით გვიზიარებს ღვთის სიტყვებს, შემდეგ კითხულობს ზემდგომის ზოგიერთ თანაზიარებას და ზოგჯერ გვიზიარებს თავის პირად ემპირიულ გაგებას. მაგრამ მას არასოდეს შემოუთავაზებია რაიმე რჩევა, უზრუნველყოფა ან დახმარება ჩვენს სხვადასხვა მდგომარეობასთან, ასევე იმ სირთულეებთან დაკავშირებით, რომლებსაც ვაწყდებით მოვალეობების შესრულებისას ან სიცოცხლეში შესვლისას.“ რას ფიქრობთ ამ წინამძღოლზე? (ის არ შეესაბამება სტანდარტს, ის ცრუ წინამძღოლია.) თუ წინამძღოლი არ ზრუნავს თავის საქმეზე ან მის დაქვემდებარებაში მყოფი ადამიანების სხვადასხვა მდგომარეობაზე და არ ასრულებს თავის პასუხისმგებლობებს, მაშინ ის არ შეესაბამება წინამძღოლის სტანდარტს. ის არავის ზედამხედველობს, არ აკვირდება და არ ცდილობს გაუგოს. ყოველ ჯერზე მასთან საუბარი ასე მიმდინარეობს: „როგორ არის ეს ადამიანი ახლა?“ „ამჟამად ვაკვირდები მას.“ „რამდენი ხანია აკვირდები? კარგად იცნობ მას?“ „ერთი ან ორი წელია, რაც ვაკვირდები. ჯერ კიდევ არ ვიცნობ კარგად.“ „რას იტყვი იმ ადამიანზე?“ „ჯერ კიდევ არ ვარ მასში ბოლომდე დარწმუნებული, მაგრამ მას შეუძლია ტანჯვის ატანა მოვალეობის შესრულებისას, აქვს სიმტკიცე და მზად არის თავი გაიღოს ღვთისთვის.“ „ეს ყველაფერი ზედაპირულია. რას იტყვი ჭეშმარიტების მისეულ ძიებაზე?“ „ეგეც უნდა გავიგო? კარგი, გამოვიკვლევ.“ კიდევ რამდენი ხანი მოგიწევთ ლოდინი მას შემდეგ, რაც იტყვის, რომ გამოიკვლევს; ეს უცნობია, არავინ იცის. ასეთი ცრუ წინამძღოლი თავის საქმეში არასანდოა.

აქვთ თუ არა თქვენი ეკლესიის წინამძღოლებსა და თქვენს ზედამხედველებს პასუხისმგებლიანი დამოკიდებულება თქვენი საქმის მიმართ? ჭეშმარიტად სწვდებიან და ესმით თუ არა მათ თქვენი მდგომარეობა საქმესთან მიმართებაში? სათანადოდ განხილულ იქნა თუ არა საქმის ეს ასპექტი? (არა.) არცერთ მათგანს არ სათანადოდ არ განუხილავს ეს ასპექტი; არცერთს არ მიუღწევია იმ წერტილამდე, რომ ერთგული იყოს თავისი მოვალეობისა და სერიოზული და პასუხისმგებლიანი იყოს საქმის მიმართ. მაშ, ადვილია ამის მიღწევა? რთულია? ეს არ არის რთული. თუ ჭეშმარიტად ფლობ გარკვეული დონის სულიერ მონაცემებს, ჭეშმარიტად სწვდები პროფესიულ უნარებს შენი პასუხისმგებლობის ფარგლებში და არ ხარ უცხო შენი პროფესიისთვის, მაშინ უბრალოდ უნდა იხელმძღვანელო ერთი ფრაზით და შეძლებ იყო შენი მოვალეობის ერთგული. რომელი ფრაზა? „ჩადე ამაში გული.“ თუ გულს ჩადებ საქმეს და ადამიანებში, მაშინ შეძლებ იყო ერთგული და პასუხისმგებლიანი შენი მოვალეობის მიმართ. ადვილია ამ ფრაზის პრაქტიკაში განხორციელება? როგორ ახორციელებ მას პრაქტიკაში? ეს არ ნიშნავს ყურების გამოყენებას მოსასმენად, არც გონების გამოყენებას საფიქრელად — ეს ნიშნავს გულის გამოყენებას. თუ ადამიანს ჭეშმარიტად შეუძლია თავის გულს მოუსმინოს მაშინ, როდესაც ის ხედავს, თუ როგორ აკეთებს ვინმე რამეს, როგორ მოქმედებს ან რეაგირებს რაიმეზე, ან როდესაც ის ისმენს სხვათა მოსაზრებებსა თუ არგუმენტებს, ამ ყოველივეზე დასაფიქრებლად და გასააზრებლად გულის გამოყენებისას, მის გონებაში აუცილებლად გაჩნდება გარკვეული იდეები, შეხედულებები და დამოკიდებულებები. ეს იდეები, შეხედულებები და დამოკიდებულებები მას ადამიანის ან საგნის სიღრმისეულ, კონკრეტულ და სწორ გაგებას ჩამოუყალიბებს და ამავდროულად, განაპირობებს შესაბამის და სწორ განსჯასა და პრინციპებს. მხოლოდ მაშინ, როდესაც ადამიანს აქვს გულის გამოყენების ეს გამოვლინებები, ეს იმას ნიშნავს, რომ ის ერთგულია თავისი მოვალეობის. მაგრამ თუ გულს არ დებ საქმეებში, თუ ამისთვის გული გაკლია, მაშინ შენი თვალები არ რეაგირებს იმაზე, რასაც ხედავ და შენი ყურები არ რეაგირებს იმაზე, რასაც ისმენ. შენი თვალები არასოდეს აკვირდება ადამიანებს, მოვლენებსა და საგნებს; ისინი არ აკვირდებიან იმ ინფორმაციას, რომელსაც აწყდები. გულით ვერ გაარჩევ იმ სხვადასხვა ხმასა და არგუმენტს, რომელსაც ისმენ, ვერ შეძლებ გაარჩიო ის ინფორმაცია, რომელსაც ისმენ. ეს იმას ჰგავს, რომ ბრმა იყო მიუხედავად იმისა, რომ თვალები გახელილი გაქვს. როდესაც ადამიანის გული ბრმაა, მისი თვალებიც ბრმაა. მაშ, რა იწვევს იდეების, შეხედულებებისა და დამოკიდებულებების ჩამოყალიბებას თვალებით საგნებზე დაკვირვებისა და ყურებით ინფორმაციის მიღების შედეგად? ეს ყველაფერი დამოკიდებულია იმაზე, რამდენად სდებს ადამიანი საქმეში გულს და რამენად ეძიებს ჭეშმარიტებას. თუ გულს ჩადებ საქმეში, ყოველთვის, როდესაც მიიღებ ინფორმაციას დანახვის ან მოსმენის შედეგადშეძლებ შეხედულებების ჩამოყალიბებას და ადამიანის ან საგნის სიღრმისეულ გაგებას. მაგრამ თუ გულს არ ჩადებ საქმეში, მიღებული ინფორმაციის არავითარი რაოდენობა არ იქნება სასარგებლო; თუ გულს არ ჩადებ მის გარჩევაში ან მასში წვდომაში, ვერაფერს მიიღებ, გახდები უსარგებლო, გამოუსადეგარი. რას ნიშნავს უსარგებლო ადამიანი? ეს ნიშნავს ადამიანს, ვინც გულს არ დებს თავისი მოვალეობის შესრულებაში — მას აქვთ თვალები და ყურები, მაგრამ ისინი გამოუსადეგარია. უგულო ადამიანი ვერ იქნება თავისი მოვალეობის ერთგული და ვერ მიაღწევს სერიოზულ და პასუხისმგებლიან დამოკიდებულებას თავისი საქმის მიმართ.

ღვთის სახლი ახორციელებს ზედამხედველობას ყველა დონის წინამძღოლსა და მუშაკზე, აკვირდება და სიღრმისეულად ცდილობს მათ გაგებას, რათა გააუმჯობესოს ეკლესიის საქმე და რაც შეიძლება სწრაფად დააყენოს ღვთის რჩეული ხალხი ღვთისადმი რწმენის სწორ გზაზე. ამიტომ წინამძღოლებისა და მუშაკების ზედამხედველობა და მათზე დაკვირვება უმნიშვნელოვანესია და სწორედ ასე უნდა განხორციელდეს. ღვთის რჩეული ხალხის ზედამხედველობის პირობებში თუ აღმოჩნდება, რომ წინამძღოლები და მუშაკები არ ასრულებენ რეალურ საქმეს და მათ მიმართ დროულად იქნება მიღებული ზომები, ეს ხელს შეუწყობს ეკლესიის საქმის წინსვლას. წინამძღოლთა და მუშაკთა ზედამხედველობა ღვთის რჩეული ხალხის პასუხისმგებლობაა და ეს სრულად შეესაბამება ღვთის განზრახვებს. ვინაიდან წინამძღოლებსა და მუშაკებს გახრწნილი ხასიათი აქვთ, თუ მათზე ზედამხედველობა არ განხორციელდება, ეს არა მხოლოდ მათთვის იქნება საზიანო, არამედ უარყოფით გავლენას მოახდენს უშუალოდ ეკლესიის საქმეზე. რა ვითარებაში აღარ სჭირდებათ წინამძღოლებსა და მუშაკებს ღვთის რჩეული ხალხის ზედამხედველობა? მაშინ, როდესაც წინამძღოლებსა და მუშაკებს სრულად ესმით ჭეშმარიტება, შედიან ჭეშმარიტება-რეალობაში და მოქმედებენ პრინციპებით, ხდებიან ღვთის მიერ სრულყოფილნი და გამოყენებულნი. ასეთ შემთხვევაში ღვთის რჩეული ხალხის ზედამხედველობა არასაჭირო ხდება და ღვთის სახლი აღარ გაამახვილებს ყურადღებას ამ საკითხზე. თუმცა არის თუ არა გარანტირებული, რომ ღვთის მიერ სრულყოფილი ადამიანი სრულიად თავისუფალია შეცდომებისა და გადახვევებისგან? აუცილებელი არ არის. აქედან გამომდინარე, ღვთის გამოკვლევა კვლავ აუცილებელია ისევე, როგორც ზედამხედველობა მათ მიერ, ვისაც ესმის ჭეშმარიტება; ეს პრაქტიკა სრულად შეესაბამება ღვთის განზრახვებს. რადგან ყველა ადამიანს აქვს გახრწნილი ხასიათი, მხოლოდ ზედამხედველობის მეშვეობით შეიძლება წინამძღოლებსა და მუშაკებს ბიძგი მიეცეთ, რომ აიღონ პასუხისმგებლობა თავიანთ საქმეზე და იყვნენ თავიანთი მოვალეობების ერთგულნი. ზედამხედველობის გარეშე წინამძღოლთა და მუშაკთა უმეტესობა იმოქმედებდა თვითნებური წინდაუხედაობით და მიიღებდა ზედაპირულ მიდგომას — ეს ობიექტური ფაქტია. თუ ხარ წინამძღოლი ან მუშაკი და შენ გარშემო მყოფი დები და ძმები ხშირად გიწევენ ზედამხედველობას და გაკვირდებიან, ცდილობენ გაიგონ, ხარ თუ არა ის, ვინც ეძიებს ჭეშმარიტებას, მაშინ შენთვის ეს კარგია. თუ ისინი აღმოაჩენენ პრობლემას შენში და შეძლებ მის რაც შეიძლება სწრაფად მოგვარებას, ეს სასარგებლოა ჭეშმარიტების ძიებისა და შენი სიცოცხლეში შესვლისთვის. თუ ისინი აღმოაჩენენ, რომ ბოროტებას სჩადიხარ და რომ ფარულად მრავალ ბოროტ ქცევას ავლენ და ნამდვილად არ ხარ ის, ვინც ეძიებს ჭეშმარიტებას, გამხელენ და გაგათავისუფლებენ თანამდებობიდან, რაც ღვთის რჩეულ ხალხს აარიდებს საფრთხეს და ასევე საშუალებას მოგცემს თავიდან აიცილო უფრო მკაცრი სასჯელი: ასეთი ზედამხედველობა სასიკეთოა ნებისმიერი ადამიანისთვს. ამრიგად, წინამძღოლებსა და მუშაკებს უნდა ჰქონდეთ სწორი რეაქცია ღვთის რჩეული ხალხის ზედამხედველობაზე. თუ ხარ ის, ვისაც ეშინია ღვთის და გაურბის ბოროტებას, იგრძნობ, რომ გჭირდება ღვთის რჩეული ხალხის ზედამხედველობა და უფრო მეტიც, გჭირდება მათი დახმარება. თუ ბოროტმოქმედი ხარ და დანაშაულის გრძნობა გაწუხებს, შეგეშინდება ზედამხედველობის და შეეცდები თავი აარიდო მას; ეს გარდაუვალია. ამიტომ, ეჭვგარეშეა, რომ ყველას, ვინც ეწინააღმდეგება და ზიზღს გრძნობს ღვთის რჩეული ხალხის ზედამხედველობის მიმართ, რაღაც აქვს დასამალი და ნამდვილად არ არის პატიოსანი ადამიანი; არავის ეშინია ზედამხედველობის ისე, როგორც მზაკვარ ადამიანებს. მაშ, რა დამოკიდებულება უნდა ჰქონდეთ წინამძღოლებსა და მუშაკებს ღვთის რჩეული ხალხის ზედამხედველობის მიმართ? უნდა იყოს ეს ნეგატიურობა, თავდაცვა, წინააღმდეგობა და წყენა თუ მორჩილება ღვთის წარმართვისა და განგების მიმართ და მოკრძალებული მიღება? (მოკრძალებული მიღება.) რას ნიშნავს მოკრძალებული მიღება? ეს ნიშნავს ღვთისგან ყველაფრის მიღებას, ჭეშმარიტების ძიებას, სწორი დამოკიდებულების ქონას და არა სიფიცხეს. თუ ვინმე მართლაც აღმოაჩენს პრობლემას შენში და მიგითითებს მასზე, გეხმარება მის გარჩევასა და გაგებაში, გეხმარება ამ საკითხის მოგვარებაში, მაშინ ის ადამიანი პასუხისმგებლობას იჩენს შენ და ღვთის სახლის საქმისა და ღვთის რჩეული ხალხის სიცოცხლეში შესვლის მიმართ; ეს სწორი საქციელია და სრულიად ბუნებრივი და გამართლებულია. თუ არსებობენ ისეთები, რომლებიც თვლიან, რომ ეკლესიის ზედამხედველობა სატანისგან მომდინარეობს და ბოროტგანზრახულია, მაშინ ისინი ეშმაკები და სატანები არიან. ასეთი ეშმაკური ბუნებით ნამდვილად არ მიიღებდნენ ღვთის გამოკვლევას. ღვთის რჩეული ხალხის ზედამხედველობის სწორი გაგებას, მის აღქმას, როგორც სიყვარულით გაკეთებულს, როგორც ღვთისგან მომდინარეს, და შეძლებს მის მიღებას ღვთისგან. თუ ადამიანს გულწრფელად უყვარს ჭეშმარიტება, ის სწორად გაიგებს ღვთის რჩეულ ხალხზე ზედამხედველობას; შეძლებს აღიქვას ეს, როგორც სიყვარულის გამოვლენა, როგორც ღვთისგან მომავალი და შეძლებს მიიღოს იგი ღვთისგან. ის ნამდვილად არ იქნება ფიცხი და არ იმოქმედებს იმპულსურად, მით უმეტეს, მიმს გულში არ გაჩნდება წინააღმდეგობა, თავდაცვა ან ეჭვი. ყველაზე სწორი დამოკიდებულება, რომლითაც უნდა მიუდგეთ ღვთის რჩეული ხალხის ზედამხედველობას, არის ეს: ნებისმიერი სიტყვა, ქმედება, ზედამხედველობა, დაკვირვება ან შესწორება — თუნდაც გასხვლა — რომელიც შენთვის სასარგებლოა, უნდა მიიღო ღვთისგან; ნუ იქნები ფიცხი. სიფიცხე მოდის ბოროტისგან, სატანისგან, ის არ მოდის ღვთისგან და ეს არ არის ის დამოკიდებულება, რომელიც ადამიანებს უნდა ჰქონდეთ ჭეშმარიტების მიმართ.

ეს არის ყველაფერი, რასაც დავამატებთ და რაზეც გვექნება თანაზიარება წინამძღოლებისა და მუშაკების მეშვიდე პასუხისმგებლობასთან დაკავშირებით. ნიშნავს თუ არა ეს იმას, რომ ამ პასუხისმგებლობაზე სრულად წარიმართა თანაზიარება და მეტი კონკრეტული შინაარსი აღარ არის დასამატებელი? არა, თითოეული პასუხისმგებლობა ჯერ კიდევ მოიცავს ბევრად უფრო კონკრეტულ და დეტალურ შინაარსს. ის, რაზეც მე მქონდა თანაზიარება, არის ზოგადი პრინციპები; დანარჩენი, თუ როგორ უნდა განხორციელდეს კონკრეტული დეტალები და როგორ უნდა იქნას პრაქტიკაში გამოყენებული ეს პრინციპები, დამოკიდებულია გამოცდილების გზით თქვენს პირად ჩართულობაზე. თუ ჯერ კიდევ არ შეგიძლიათ ამ პრინციპების არსში წვდომა ან არ იცით მათი გამოყენება, მაშინ ეძიეთ და ერთად იქონიეთ თანაზიარება. თუ ერთობლივ თანაზიარებას მაინც არ მოაქვს შედეგი, მაშინ მიმართეთ თქვენზე ზემდგომებს. მოკლედ რომ ვთქვათ, იქნება ეს ნებისმიერი ტიპის ადამიანთან ურთიერთობა თუ იმის გადაწყვეტა, ვინ დაწინაურდეს და ვინ იქნას გამოყენებული, ყველაფერი პრინციპებს უნდა შეესაბამებოდეს. ნიჭიერი ადამიანების შემთხვევაში, ისეთ ვითარებაში, როდესაც არავის შეუძლია სრულად ჩასწვდეს ან გაუგოს მათ, ისინი შეიძლება წინასწარ დაწინაურდნენ და გამოყენებულ იქნენ ეკლესიის საქმის საჭიროებების შესაბამისად — ნუ შეაფერხებთ საქმესა დაადამიანთა კულტივირებას; ეს გადამწყვეტია. ზოგიერთი ადამიანი კითხულობს: „რა მოხდება, თუ გამოყენების შემდეგ ისინი საქმეს გააფუჭებენ? ვინ არის პასუხისმგებელი?“ როდესაც ვინმეს იყენებ, განა ეს იმას ჰგავს, რომ ადამიანი დაასახლო უკაცრიელ კუნძულზე, სადაც მასთან დაკავშირების არანაირი შესაძლებლობა არ არსებობს? განა მის გარშემო არ არის უამრავი სხვა ადამიანი, რომლებიც კონკრეტული ამოცანების შესრულებით არიან დაკავებულნი? არსებობს ყველა ამ საკითხის გადაჭრის გზები, კერძოდ, მათი ზედამხედველობა, კონტროლი და გაგება; ასევე, თუ პირობები იძლევა ამის საშუალებას, მჭიდრო კონტაქტი. კონკრეტულად რას გულისხმობს მჭიდრო კონტაქტი? ის გულისხმობს მათთან ერთად მუშაობას; მუშაობის პროცესი არის მათი გაგების პროცესი. განა თანდათანობით არ გაუგებ მათ ამგვარი კონტაქტის მეშვეობით? თუ გაქვს კონტაქტის დამყარების შესაძლებლობა, მაგრამ ამას არ აკეთებ და მხოლოდ ტელეფონზე რეკავ რამდენიმე კითხვის დასასმელად და შემდეგ ამით შემოიფარგლები, მათი გაგება შეუძლებელია. პრობლემების მოსაგვარებლად კონტაქტი უნდა დაამყარო მათთან, ვისთანაც შეგიძლია. ამიტომ, წინამძღოლები და მუშაკები არ უნდა იყვნენ ზარმაცები თავიანთ საქმეში. ასე რომ, თუ გსურს ვინმეზე დაკვირვება და მისი გაგება, როგორ უნდა გააკეთო ეს? (მასთან კონტაქტის დამყარებით.) სწორია? მთავარია, ამაში გული ჩადო! ინფორმაცია, რომლის დატევაც გონებაში შეგიძლია, შეიძლება შევადაროთ მაიმუნს, რომელიც სიმინდს კრეფს — ერთს კრეფს და მეორეს აგდებს და საბოლოოდ მხოლოდ ერთი ტარო რჩება, რაც მთელ ძალისხმევას წყალში ყრის. ქადაგების მოსმენის ბოლოს არ ძალგიძს, გაიხსენო ის შინაარსი, რაზეც მანამდე წარიმართა თანაზიარება; რა არის ამის მიზეზი? (ჩვენ არ ვდებთ ამაში გულს.) როგორც წესი, არ ამახვილებ ყურადღებას ჭეშმარიტების პრაქტიკაში გამოყენებაზე, ამიტომ შენი გული არ არის ფოკუსირებული ამ საკითხებზე. რაც შეეხება იმას, თუ როგორ უნდა გაიგო ჭეშმარიტება და შეხვიდე რეალობაში, როგორ შეიცნო საკუთარი თავი და როგორ ჩასწვდე სხვადასხვა ადამიანის, მოვლენისა და საგნის არსს ჭეშმარიტების მეშვეობით, არ გაქვს ამასთან წვდომა; შესაბამისად, ამ საკითხებს არავითარი საფუძველი არ აქვს თქვენს შენს გულში. რაც შეეხება იმ საკითხებს, რომლებიც ჭეშმარიტება-რეალობაში შესვლას ეხება, მუდამ დაბნეულობას გრძნობ. ახლა, კვლავ ესწრები შეკრებებს ყოველ კვირას ქადაგებების მოსასმენად. ქადაგებებს რომ არ უსმენდე, განა ღვთისადმი ის მცირედი რწმენა, რომელიც შენს გულებშია, არ გაქრებოდა და ნელ-ნელა არ გაქარწყლდებოდა? ეს საშიში სიგნალია! შეგიძლია თუ არა ამაში გულის ჩადება? მე ყველა დეტალი გითხარი; თუ ჭეშმარიტად გაქვს გული, შეძლებ ამის გაკეთებას. თუ არ გაქვს გული, როგორც არ უნდა ვისაუბრო, ვერ გაიგებ. სულ ეს არის ჩვენი თანაზიარება ამ თემაზე.

პუნქტი მერვე: საქმესთან დაკავშირებით წარმოშობილი დაბნეულობისა და სირთულეების შესახებ დაუყოვნებლივ შეტყობინება და მათი გადაჭრის გზების ძიება (ნაწილი პირველი)

წინამძღოლებმა და მუშაკებმა დაუყოვნებლივ უნდა ამოიცნონ და მოაგვარონ სირთულეები

დღეს ჩვენ გვექნება თანაზიარება წინამძღოლთა და მუშაკთა მერვე პასუხისმგებლობაზე: „საქმესთან დაკავშირებით წარმოშობილი დაბნეულობისა და სირთულეების შესახებ დაუყოვნებლივ შეტყობინება და მათი გადაჭრის გზების ძიება.“ ჩვენ ვამხელთ ცრუ წინამძღოლების სხვადასხვა გამოვლინებას ამ პასუხისმგებლობასთან დაკავშირებით. საქმესთან დაკავშირებით წარმოშობილი დაბნეულობისა და სირთულეების შესახებ დაუყოვნებლივ შეტყობინება და მათი გადაჭრის გზების ძიება — განა ეს წინამძღოლთა და მუშაკთა საქმისა და მოვალეობების ნაწილი არ არის? (დიახ.) წინამძღოლები და მუშაკები თავიანთ საქმეში გარდაუვალად წააწყდებიან რთულ საკითხებს ან ისეთ სირთულეებს, რომლებიც ეკლესიის საქმის ფარგლებს სცდება ან განსაკუთრებულ შემთხვევებს, რომლებიც არ უკავშირდება ჭეშმარიტება-პრინციპებს და ამავდროულად არ ეცოდინებათ, როგორ გაუმკლავდნენ ამ სიტუაციებს. ან მათი მწირი სულიერი მონაცემებისა და აქედან გამომდინარე, იმის გამო, რომ არ ძალუძთ პრინციპების ზუსტადგაგება, ისინი გარდაუვალად აწყდებიან რთულად გადასაჭრელ დაბნეულობასა და სირთულეებს. ეს დაბნეულობა და სირთულეები შეიძლება დაკავშირებული იყოს პერსონალის გამოყენებასთან, მუშაობის პროცესში წამოჭრილ პრობლემებთან, გარემოდან მომდინარე გამოწვევებთან, ადამიანთა სიცოცხლეში შესვლასთან, ბოროტმოქმედთა მიერ გამოწვეულ ჩაშლასა და არეულობასთან, ასევე ადამიანების მოცილების ან განდევნის საკითხებთან და ა.შ. ყველა ამ საკითხთან მიმართებაში ღვთის სახლს გააჩნია კონკრეტული მოთხოვნები და წესები ან არსებობს გარკვეული ზეპირი მითითებები. ამ კონკრეტული წესების მიღმა გარდაუვალად იჩენს თავს ზოგიერთი ისეთი განსაკუთრებული შემთხვევაც, რომელიც არსად არის ნახსენები. რაც შეეხება ამ განსაკუთრებულ შემთხვევებს, ზოგიერთ წინამძღოლს შეუძლია მათი მოგვარება ღვთის სახლის მიერ მოთხოვნილი პრინციპების დაცვით — როგორიცაა ღვთის სახლის ინტერესების დაცვა, დებისა და ძმების უსაფრთხოების უზრუნველყოფა და ეკლესიის საქმის შეუფერხებელი მიმდინარეობის შენარჩუნება — და მეტიც, ისინი ამას ძალიან კარგად ართმევენ თავს - მაშინ, როცა ზოგიერთი წინამძღოლი ამას ვერ ახერხებს. როგორ უნდა მოვიქცეთ იმ პრობლემებთან დაკავშირებით, რომელთა მოგვარებაც ვერ ხერხდება? ზოგიერთი წინამძღოლი და მუშაკი დაბნეულად მუშაობს, არ შეუძლია პრობლემების ამოცნობა და რომც ამოიცნოს, მათი გადაჭრა არ ძალუძს. ისინი უბრალოდ ზერელედ ეკიდებიან საქმეს და არ ეძიებენ გამოსავალს ზემდგომისგან, უბრალოდ ეუბნებიან დებსა და ძმებს: „თავად მოაგვარეთ; მიენდეთ ღმერთს და მას მიმართეთ გამოსავლის საპოვნელად“ და შემდეგ მიაჩნიათ, რომ ყველაფერი მოგვარებულია. რამდენი პრობლემაც არ უნდა დაგროვდეს, თავად არ ძალუძთ მათი გადაჭრა, თუმცა არც ზემდგომ ხელმძღვანელობას ატყობინებენ და არც მათი გადაჭრის გზებს ეძიებენ, შესაძლოა იმის შიშით, რომ ზემდგომი ხელმძღვანელობა მათ ნამდვილ სახეს დაინახავს და სახელი გაუტყდებათ. ასევე არსებობენ ისეთი წინამძღოლები და მუშაკები, რომლებიც არასოდეს ატყობინებენ პრობლემებს ზემდგომ ხელმძღვანელობას და არ ვიცი, რატომ. ზემდგომი ხელმძღვანელობისთვის შეტყობინება აუცილებლად არ ნიშნავს უშუალოდ ზემდგომისთვის შეტყობინებას; რა თქმა უნდა, თავდაპირველად შეიძლება რაიონის ან რეგიონის წინამძღოლებს ეცნობოს. თუ ისინი ვერ მოაგვარებენ მას, მაშინ შეგიძლია სთხოვო წინამძღოლებსა და მუშაკებს, რომ უშუალოდ ზემდგომს აცნობონ. თუ სთხოვ წინამძღოლს ან მუშაკს, რომ საკითხი ზემდგომს აცნობოს და ვითარება განუმარტოს, შეუძლია მას უბრალოდ მიჩქმალოს და უგულებელყოს ეს საკითხი? ასეთი ადამიანები იშვიათობას წარმოადგენენ. თუნდაც მართლაც არსებობდნენ ასეთი წინამძღოლები, მაინც შეგიძლია საკითხი სხვა წინამძღოლებსა და მუშაკებს განუმარტო, რათა ამხილო ის, ვინც საკითხს ჩქმალავს და მის შესახებ არ ატყობინებს. თუ ეს სხვა წინამძღოლები და მუშაკები მაინც არ განაცხადებენ ამ პრობლემის შესახებ, არსებობს ერთი უკანასკნელი გამოსავალი: შეგიძლია პირდაპირ მისწერო ღვთის სახლის ვებ-გვერდს, რათა ეს ინფორმაცია გადაეცეს ზემდგომს, რითაც გარანტირებული იქნება, რომ პრობლემა მის ყურამდე მივა. ეს იმიტომ ხდება, რომ ზემდგომს მსგავსი წერილები წარსულშიც არაერთხელ განუხილავს და შემდგომში უშუალოდ დაუვალებია წინამძღოლებისა და მუშაკებისთვის ამ საკითხის მოგვარება. სინამდვილეში საკითხის შესახებ ზემდგომი ხელმძღვანელობისთვის შესატყობინებლად მრავალი გზა არსებობს; ამის პრაქტიკაში განხორციელება მარტივია; ეს მხოლოდ იმაზეა დამოკიდებული, ნამდვილად სურს თუ არა ადამიანს პრობლემის გადაჭრა. თუნდაც არ ენდობოდე რომელიმე კონკრეტულ წინამძღოლს ან მუშაკს, მაინც უნდა გჯეროდეს, რომ ღმერთი სამართლიანია და რომ ზემდგომი ჭეშმარიტება-პრინციპების მიხედვით მოქმედებს. თუ არ გაგაჩნია ღვთისადმი ნამდვილი რწმენა და არ გჯერა, რომ ღვთის სახლში ჭეშმარიტება მეუფებს, მაშინ ვერაფერს მიაღწევ. ბევრ ადამიანს არ ესმის ჭეშმარიტება; მათ არ სჯერათ, რომ ღვთის სახლში ჭეშმარიტება მეუფებს და არ გააჩნიათ ღვთისმოშიში გული. ისინი მუდამ ფიქრობენ, რომ წუთისოფელში თანამდებობის პირები ერთმანეთს ხელს აფარებენ და რომ ღვთის სახლშიც იგივე უნდა ხდებოდეს. მათ არ სჯერათ, რომ ღმერთი არის ჭეშმარიტება და სამართლიანობა. შესაბამისად, ასეთ ადამიანს შეიძლება ურწმუნო ეწოდოს. თუმცა ადამიანთა მცირე ნაწილს შეუძლია რეალური პრობლემების შესახებ შეტყობინება. ასეთ ადამიანებს შეიძლება ღვთის სახლის ინტერესების დამცველები ეწოდოთ; ისინი პასუხისმგებლობის მქონე ადამიანები არიან. ზოგიერთი წინამძღოლი და მუშაკი სერიოზული პრობლემების აღმოჩენისას არა მხოლოდ ვერ აგვარებს მათ, არამედ მათ შესახებ ზემდგომ ხელმძღვანელობასაც არ ატყობინებს. ისინი საკითხის სერიოზულობას მხოლოდ მაშინ აცნობიერებენ, როდესაც ზემდგომი იწყებს მის მოკვლევას. ეს კი საქმეს აფერხებს. ამიტომ, მიუხედავად იმისა, რიგითი ძმა ხარ თუ და, წინამძღოლი თუ მუშაკი, როდესაც წააწყდები ისეთ საკითხს, რომლის გადაჭრაც არ ძალგიძს და რომელიც საქმის ძირითად პრინციპებს ეხება, დროულად უნდა აცნობო ზემდგომს და ეძიო გამოსავალი. თუ წააწყდები დაბნეულობას ან სირთულეებს, მაგრამ არ გადაჭრი მათ, ზოგიერთი საქმე წინ ვეღარ წავა; მისი გადადება და შეჩერება გახდება საჭირო. ეს კი ეკლესიის საქმის წინსვლაზე მოახდენს გავლენას. შესაბამისად, როდესაც წარმოიქმნება ისეთი პრობლემები, რომლებსაც შეუძლია უშუალო გავლენა მოახდინოს საქმის წინსვლაზე, ისინი დროულად უნდა გამოაშკარავდეს და მოგვარდეს. თუ პრობლემის გადაჭრა ადვილი არ არის, უნდა მოძებნო ადამიანები, რომლებსაც ესმით ჭეშმარიტება და ამ სფეროს ექსპერტები, შემდეგ კი დაჯდე მათთან ერთად და ერთობლივად გამოიკვლიო და გადაჭრა პრობლემა. ამგვარი პრობლემების გადადება დაუშვებელია! თითოეული დღე, როდესაც მათ გადაჭრას აყოვნებ, საქმის წინსვლის ერთი დღით შეფერხებას ნიშნავს. ეს მხოლოდ ერთი ადამიანის საქმეებს კი არ აფერხებს, ეს გავლენას ახდენს ეკლესიის საქმეზე ისევე, როგორც იმაზე, თუ როგორ ასრულებს ღვთის რჩეული ხალხი თავის მოვალეობებს. ამიტომ, როდესაც ამგვარ დაბნეულობას ან სირთულეს წააწყდები, ის დაუყოვნებლივ უნდა მოგვარდეს, მისი გადადება არ შეიძლება. თუ მართლაც არ შეგიძლია მისი მოგვარება, მაშინ სწრაფად აცნობე ზემდგომს. ის უშუალოდ გამოვა მის გადასაჭრელად ან გზას გიჩვენებს. თუ წინამძღოლს ან მუშაკს არ შეუძლია ამგვარ პრობლემებთან გამკლავება და პრობლემას მიჩქმალავს ნაცვლად იმისა, რომ ზემდგომს აცნობოს და მისგან გამოსავალი ეძიოს, მაშინ ასეთი წინამძღოლები ბრმები არიან; ისინი გონებაჩლუნგები და უსარგებლონი არიან. ისინი უნდა გათავისუფლდნენ და გადაყენებულ იქნენ თანამდებობებიდან. თუ მათ თანამდებობებიდან არ გადააყენებენ, ეკლესიის საქმე წინ ვეღარ წავა; ის მათ ხელში განადგურდება. აქედან გამომდინარე, ეს დაუყოვნებლივ უნდა მოგვარდეს.

კინოწარმოების საქმე ასევე ღვთის სახლის მნიშვნელოვანი სამუშაოა. ფილმის გადამღები ჯგუფები ხშირად აწყდებიან პრობლემას, როდესაც ყველას უთანხმოება მოსდის სცენარის გამო. მაგალითად, რეჟისორს მიაჩნია, რომ სცენარი განსხვავდება ან სცდება რეალურ ცხოვრებას და გადაღებისას არარეალისტური გამოჩნდება, ამიტომ მას ცვლილებების შეტანა სურს. თუმცა, სცენარისტი კატეგორულად არ ეთანხმება; მას მიაჩნია, რომ სცენარი გონივრულად არის დაწერილი და მოითხოვს, რომ რეჟისორმა გადაღება სცენარის მიხედვით წარმართოს. მსახიობებსაც აქვთ თავიანთი პრეტენზიები და არ ეთანხმებიან არც სცენარისტს და არც რეჟისორს. მსახიობი ამბობს: „თუ რეჟისორი დაჟინებით მოითხოვს ასე გადაღებას, მე არ ვითამაშებ!“ სცენარისტი ამბობს: „თუ რეჟისორი შეცვლის სცენარს, მაშინ რაიმე პრობლემის წარმოშობისას ყველა პასუხისმგებელნი იქნებით!“ რეჟისორი ამბობს: „თუ მაიძულებენ გადავიღო ისე, როგორც სცენარი მკარნახობს და შეცდომები იქნება დაშვებული, ღვთის სახლი მე მომთხოვს პასუხს. თუ გინდა, რომ გადავიღო, ეს ჩემი შეხედულებისამებრ უნდა გაკეთდეს; სხვაგვარად, ამას არ გავაკეთებ.“ ახლა სამივე მხარე ჩიხშია, არა? საქმე აშკარად ვეღარ მიიწევს წინ. განა ეს არ არის წარმოქმნილი დაბნეულობა? მაშ, ვინ არის სინამდვილეში მართალი? ყველას თავისი თეორია და არგუმენტი აქვს და დათმობაზე წასვლა არავის სურს. როდესაც სამივე მხარე ასეთ ჩიხშია, რა ზარალდება? (ღვთის სახლის საქმე.) ღვთის სახლის საქმე ფერხდება და ზარალდება. განგიცდიათ შფოთვა და წუხილი ასეთი სიტუაციების წინაშე დგომისას? თუ არა, ეს ამტკიცებს, რომ საქმისთვის გული ნამდვილად არ დაგიდიათ. როდესაც მსგავსი დაბნეულობა და გამოუვალი მდგომარეობა წარმოიქმნება, ზოგიერთი ადამიანი ისე შფოთავს, რომ ვერც ჭამს და ვერც იძინებს, და ფიქრობს: „რა უნდა გაკეთდეს? ამგვარი კამათი და დათმობაზე უარის თქმა არსად მიგვიყვანს. განა ეს არ აფერხებს გადაღების პროცესს? ამან უკვე რამდენიმე დღის დაგვიანება გამოიწვია და მეტი გადადება აღარ შეიძლება. როგორ შეგვიძლია ამ პრობლემის მოგვარება, რათა უზრუნველვყოთ გადაღების შეუფერხებლად წარმართვა და საქმის შეუფერხებელი მიმდინარეობა? ვის უნდა მივმართოთ ამ საკითხის მოსაგვარებლად?“ თუ გული შეგტკივა, გამოსავალი წინამძღოლებთან უნდა ეძიო და თუ წინამძღოლები ვერ მოაგვარებენ მას, სწრაფად უნდა აცნობო ზემდგომს. თუ ნამდვილად ითვალისწინებ ღვთის განზრახვებს, ყველაფერი უნდა იღონო პრობლემის რაც შეიძლება სწრაფად მოსაგვარებლად; ეს უმნიშვნელოვანესია. და თუ არ წუხხარ? შეიძლება იფიქრო: „ისინი ცდებიან. მე ჩემს პოზიციაზე დავრჩები — არა მგონია, რამე დამაკლონ. შევჭამ და მერე ცოტა ხანს წავუძინებ, ნაშუადღევს მაინც არაფერია გასაკეთებელი.“ ფეხები გიმძიმდება, თავი გიბრუვდება, გული ენერგიას კარგავს და დუნდები. სირთულეების მთელი გროვაა, მაგრამ უყურადღებო და მოდუნებული ხარ, ამიტომ პრობლემის მოგვარება შეუძლებელია. რატომ? იმიტომ, რომ გაკლია მოტივაცია და მისი მოგვარების სურვილი, შესაბამისად, გამოსავალსაც ვერ პოულობ. გულში ფიქრობ: „ხშირად არ ხდება სირთულეების წარმოიქმნა და საქმის შეჩერება. ამ შანსს გამოვიყენებ, ორიოდე დღე დავისვენებ და ცოტას მოვდუნდები. რატომ უნდა ვიყო მუდამ ასე დაღლილი? ახლა რომ შევისვენო, ვერავინ ვერაფერს მეტყვის. ბოლოს და ბოლოს მე არ ვზარმაცობ და არც უპასუხისმგებლობას ვიჩენ ჩემი საქმის მიმართ. მინდა ვიყო პასუხისმგებლიანი, მაგრამ გზაზე დაბრკოლებაა — ვინ მოაგვარებს მას? როგორ გადავიღებთ ფილმს მისი მოგვარების გარეშე? თუ არსებობს სირთულეები, რომლებიც ხელს გვიშლის გადაღებაში, განა უბრალოდ არ უნდა შევისვენოთ?“ როდესაც ასეთ სერიოზულ პრობლემას აწყდები. რა შედეგები მოჰყვება მას, თუ დროულად არ მოგვარდება? თუ პრობლემები მუდმივად იჩენს თავს და არცერთი არ გვარდება, წინ წავა კი საქმე? ეს უზარმაზარ შეფერხებას გამოიწვევს. საქმის პროცესი მხოლოდ წინ უნდა მიდიოდეს და არა უკან, ამიტომ, რაკი იცი, რომ ეს პრობლემა სირთულეებს ქმნის, მეტად აღარ უნდა დააყოვნო; ის სწრაფად უნდა მოაგვარო. როგორც კი ეს პრობლემა მოგვარდება, იჩქარე შემდეგის მოსაგვარებლად, როდესაც ის იჩენს თავს; ეცადე, დრო არ დაკარგო, რათა საქმე შეუფერხებლად წარიმართოს და დათქმულ დროს დასრულდეს. რას იტყვით ამაზე? (კარგია.) ისინი, ვისაც საქმისთვის გული შესტკივათ, დაბნეულობასა და სირთულეებს სწორედ ამგვარი დამოკიდებულებით ხვდებიან. ისინი არ კარგავენ დროს, არ ეძებენ გამართლებას საკუთარი თავისთვის და ხარბად არ ესწრაფვიან ხორციელ კომფორტს. მეორე მხრივ, უგულო ადამიანები ხარვეზებს სათავისოდ იყენებენ; ისინი ეძებენ გამართლებასა და დასვენების შესაძლებლობებს, ყველაფერს აუჩქარებლად და ყოველგვარი გადაუდებლობისა თუ შფოთვის გრძნობის გარეშე აკეთებენ, და არ გააჩნიათ ტანჯვის ატანისა თუ საფასურის გადახდის არავითარი მზაობა. და საბოლოოდ რა ხდება? დაბნეულობისა თუ სირთულის წინაშე ყველა მრავალი დღის განმავლობაში ჩიხში ექცევა. არც რეჟისორები, არც მსახიობები და არც სცენარისტები არ ატყობინებენ ამ საკითხის შესახებ. ამავდროულად წინამძღოლები ბრმები არიან და არ შეუძლიათ მისი პრობლემად აღქმა; და რომც აღიქვან პრობლემად, მაგრამ თავად ვერ მოაგვარონ, ზემდგომს მაინც არ ატყობინებენ. სანამ ეს ამბავი ეტაპობრივად ზემდგომამდე მიაღწევს, ათი დღე ან ნახევარი თვე უკვე გასულია. რა კეთდებოდა ამ ათი დღისა თუ ნახევარი თვის განმავლობაში? ასრულებდა ვინმე თავის მოვალეობებს? არა, ისინი დროს ჭამაში, სმაში და გართობაში კლავდნენ! განა ისინი უბრალოდ ეკლესიის ხარჯზე არ ცხოვრობენ? ყველა ის ზედამხედველი, ვისაც არ შეუძლია დროულად ეძიოს გამოსავალი თავის საქმესთან დაკავშირებით წარმოქმნილი დაბნეულობისა და სირთულეებისთვის, უბრალოდ ეკლესიის ხარჯზე ცხოვრობს და დღეებს უმიზნოდ ატარებს. ასეთ ადამიანებს მოკლედ „უსაქმურებს“ უწოდებენ. რატომ „უსაქმურები“? იმიტომ, რომ ეს ადამიანები თავიანთ მოვალეობებს არ უდგებიან სერიოზულად, პასუხისმგებლობით, გულდასმით ან პოზიტიურად; პირიქით, ისინი ზედაპირულნი და ნეგატიურნი არიან, თავს არიდებენ საქმეს და მხოლოდ იმას ნატრობენ, რომ რაიმე სირთულე ან გამოუვალი მდგომარეობა წარმოიქმნას, რათა საქმის შეჩერებისა და მუშაობის შეწყვეტის საბაბი მიეცეთ.

წინამძღოლებმა და მუშაკებმა არა მხოლოდ დროულად უნდა მოაგვარონ საქმესთან დაკავშირებით წარმოქმნილი დაბნეულობა და სირთულეები, არამედ დროულად უნდა გამოიკვლიონ და გამოავლინონ ეს საკითხები. რატომ უნდა გაკეთდეს ეს? ამის კეთებას მხოლოდ ერთი მიზანი აქვს: დაიცვას ღვთის საქმე და ღვთის სახლის საქმე, რათა უზრუნველყოს, რომ საქმის თითოეული კომპონენტი შეუფერხებლად წარიმართოს და წარმატებით დასრულდეს ნორმალური სამუშაო გრაფიკის ფარგლებში. საქმის შეუფერხებლად წინსვლის უზრუნველსაყოფად, რა საკითხები უნდა მოგვარდეს? პირველ რიგში, აუცილებელია საფუძვლიანად მოცილდეს ნებისმიერი დამაბრკოლებელი გარემოება ან წინაღობა, რომელიც ეკლესიის საქმეს აფერხებს; შეიზღუდონ ურწმუნონი და ბოროტმოქმედნი, რათა მათ პრობლემების წარმოქმნის საშუალება არ მიეცეთ. გარდა ამისა, თითოეული საქმის ზედამხედველებსა და დებსა და ძმებს უნდა გაეწიოთ წინამძღოლობა, რათა გაიგონ ჭეშმარიტება და იპოვონ პრაქტიკის გზა, ისწავლონ ჰარმონიული თანამშრომლობა და ერთმანეთის ზედამხედველობა. მხოლოდ ამგვარად შეიძლება საქმის დასრულების გარანტირება. მიუხედავად იმისა, თუ რა სირთულეებსა და დაბნეულობას აწყდებიან, თუ წინამძღოლებსა და ზედამხედველებს არ შეუძლიათ მათი მოგვარება, მათ სწრაფად უნდა აცნობონ ეს საკითხები ზემდგომს და ეძიონ გამოსავალი. წინამძღოლებმა და ზედამხედველებმა, მიუხედავად იმისა, თუ რა საქმეს ასრულებენ, პრიორიტეტი პრობლემების მოგვარებას უნდა მიანიჭონ; მათ უნდა გადაჭრან როგორც ტექნიკური პრობლემები, ისე საქმესთან დაკავშირებული პრინციპული საკითხები, ასევე ის სხვადასხვა სირთულე, რომელსაც ადამიანები თავიანთ სიცოცხლეში შესვლისას აწყდებიან. თუ არ შეგიძლია დაბნეულობისა და სირთულეების მოგვარება, საქმეს კარგად ვერ შეასრულებ. ამიტომ, როდესაც წააწყდები უჩვეულო სირთულეებს ან დაბნეულობას, რომელთა მოგვარებაც არ შეგიძლია, დროულად უნდა აცნობო ზემდგომს. ნუ დაკარგავ დროს, რადგან სამიდან ხუთ დღემდე დაყოვნებამ შეიძლება საქმეს ზიანი მიაყენოს, ხოლო თუ ის ნახევარი ან ერთი თვით გადაიდება, დანაკარგი ძალიან დიდი იქნება. გარდა ამისა, რა საკითხიც არ უნდა იყოს, ის ჭეშმარიტება-პრინციპების საფუძველზე უნდა მოგვარდეს. რაც არ უნდა მოხდეს, პრობლემების მოსაგვარებლად არასოდეს გამოიყენო ადამიანის ამქვეყნიური ურთიერთობების ფილოსოფია. ნუ აქცევ სერიოზულ პრობლემებს წვრილმანებად, ხოლო წვრილმანებს — არაფრად; ნუ შემოიფარგლები მხოლოდ საქმეში ჩართული ორივე მხარის გაკიცხვით და შემდეგ მათი ტკბილი სიტყვებით დამშვიდებით, ნუ ეცდები მუდამ მათთან მორიგებასა და დაყვავებას იმის შიშით, რომ პრობლემები არ გამწვავდეს. ეს იწვევს იმას, რომ პრობლემები ფუნდამენტურ დონეზე არ გვარდება, რის გამოც საკითხები გადაუჭრელი რჩება. განა ეს უბრალოდ სიტუაციის დაწყნარების მცდელობა არ არის? თუ გრძნობ, რომ პრობლემის მოსაგვარებლად ყველა ადამიანური საშუალება ამოწურე და მისი გადაჭრა ნამდვილად შეუძლებელია და საქმესთან დაკავშირებული ტექნიკური საკითხების პრინციპებს საერთოდ ვერ პოულობ, მაშინ სწრაფად უნდა აცნობო ეს საკითხები ზემდგომს და ეძიო გამოსავალი ლოდინისა და დაყოვნების გარეშე. ნებისმიერი პრობლემა, რომლის მოგვარებაც შეუძლებელია, დროულად უნდა ეცნობოს ზემდგომს გამოსავლის საძიებლად. რას იტყვით ამ პრინციპზე? (კარგია.)

ხშირად შედიან თუ არა ფილმის გადამღები და სცენარისტების გუნდები ჩიხში ფილმის გადაღების საკითხებთან დაკავშირებით? თითოეულს თავისი არგუმენტი აქვს და ვერ აღწევენ კონსენსუსს, მუდმივად სიტყვიერ კამათში არიან ჩართულნი. შეუძლიათ თუ არა წინამძღოლებს ამ პრობლემების მოგვარება, როდესაც ისინი იჩენს თავს? (ზოგჯერ შეუძლიათ.) თუ აღმოჩენილხართ ისეთ სიტუაციაში, როდესაც წინამძღოლმა ზოგიერთი პრობლემა თანაზიარების გზით მოაგვარა და ეს სრულიად გონივრულად და თეორიულად მყარად ჟღერდა, მაგრამ მაინც არ იყავით დარწმუნებული, შეესაბამებოდა თუ არა იგი ღვთის სახლის მოთხოვნებს ან ჭეშმარიტება-პრინციპებს? (დიახ.) როგორ უმკლავდებოდით ასეთ სიტუაციებს? (ზოგჯერ ზემდგომისგან ვეძიებდით.) ეს სწორი მიდგომაა. გქონიათ ისეთი შემთხვევა, როდესაც გადაწყვიტეთ, არ გამოგეკითხათ პრობლემის შესახებ, რადგან ხედავდით, რომ ზემდგომი ძმა ძალიან დაკავებული იყო და იფიქრეთ, რომ ყველაფერი რიგზეა, და შემდეგ გადაწყვიტეთ გადაღების დაწყება იმის მიუხედავად, შეესაბამებოდა თუ არა იგი ჭეშმარიტებას? (წარსულში ამასთან დაკავშირებით სერიოზული პრობლემები გვქონდა. ამან გამოიწვია ის, რომ ყველაფრის თავიდან გაკეთება მოგვიწია და საქმეში ჩაშლა და არეულობა გამოიწვია.) ეს სიტუაცია სერიოზულია! ფილმის გადამღები ჯგუფის წინაშე არსებული მრავალი პრობლემა საბოლოო ჯამში სცენარისტების ჯგუფის პასუხისმგებლობაა. მაგალითად, თუ ფილმი ორნახევარსაათიანი უაზროდ გაწელილი თხრობა აღმოჩნდება, ძირითადად სცენარისტები არიან პასუხისმგებელნი. მაგრამ რა შეიძლება ითქვას რეჟისორების პასუხისმგებლობაზე? თუ სცენარი უაზროდ გაწელილი თხრობაა, უნდა შეეძლოთ თუ არა რეჟისორებს ამის დანახვა? თეორიულად უნდა შეეძლოთ. თუმცა რეჟისორებმა მაინც შეიძლება თვეები დახარჯონ და მნიშვნელოვანი ადამიანური, მატერიალური და ფინანსური რესურსები მოახმარონ გადაღების დასრულებას ასეთ ვითარებაში. რა სახის პრობლემაა ეს? რაში მდგომარეობს თქვენი, როგორც რეჟისორების, პასუხისმგებლობა? სცენარის მიღებისას უნდა იფიქროთ: „ეს სცენარი გრძელი და შინაარსობრივად საკმაოდ დატვირთულია, მაგრამ აკლია დედაარსი, თემა; მთელი სტრუქტურა უსულოა. ამ სცენარის გადაღება არ შეიძლება; ის უნდა დაუბრუნდეს სცენარისტებს გადასამუშავებლად.“ შეგიძლიათ თუ არა ამის გაკეთება? თუ დაგიბრუნებიათ ოდესმე სცენარი? (არა.) იმიტომ, რომ პრობლემებს ვერ ხედავთ, თუ იმიტომ, რომ დაბრუნების გეშინიათ? ან იქნებ გეშინიათ, რომ ვინმე განგიკითხავთ და იტყვის: „მათ მოგცეს ეს დასრულებული სცენარი და შენ ის ერთი სიტყვით უარყავი და უკან დააბრუნე — ზედმეტად ამპარტავანი ხარ, არა?“ მაინც რისი გეშინიათ? ხედავთ პრობლემას, მაშ რატომ არ უბრუნებთ სცენარს ავტორებს? (ჩვენ არ ვართ პასუხისმგებელნი ჩვენს კინოწარმოების საქმეზე.) ფილმის გადამღები ჯგუფის ზედამხედველობა არა მხოლოდ ეკლესიის წინამძღოლებმა, არამედ რეჟისორებმაც უნდა განახორციელონ - მათ, ვინც იღებენ გადაწყვეტილებებს და ვისაც საბოლოო სიტყვა ეთქმის. ვინაიდან რეჟისორი ხარ, სრული პასუხისმგებლობა უნდა აიღო ამ საკითხზე და სცენარის მიღებისთანავე სათანადოდ შეამოწმო იგი. ვთქვათ, მიიღე სცენარი, განიხილე თავიდან ბოლომდე და აღმოაჩინე, რომ შინაარსი საკმაოდ კარგია. მას აქვს დედაარსი და თემა, სიუჟეტი ვითარდება მთავარი ხაზის გარშემო და მთლიანობაში სცენარს არ აქვს სერიოზული პრობლემები — ის კარგად გამოიყურება, ღირს მისი გადაღება და ამიტომ სცენარის მიღება შეიძლება. თუმცა, თუ სცენარი ვრცელია, მოგვითხრობს ადამიანის ისტორიას თავიდან ბოლომდე ფოკუსის ან გამოკვეთილი თემის გარეშე, და გაურკვევლობას ქმნის, რისი გამოხატვა სურს სცენარს, რისი მიღწევა სურს მაყურებელთან მიმართებაში ან რა არის მისი მთავარი იდეა და სულიერი მნიშვნელობა — ის ძირითადად მხოლოდ უაზროდ გაწელილი თხრობაა, გაურკვეველი სცენარი — შეიძლება თუ არა ამ სცენარის მიღება? რა უნდა გააკეთონ რეჟისორებმა ასეთ სიტუაციაში? მათ უნდა დააბრუნონ სცენარი და შესთავაზონ სცენარისტებს მისი გადახედვა. სცენარისტების ჯგუფის წევრებმა შეიძლება გააპროტესტონ და თქვან: „ეს უსამართლობაა! ვინ არიან ისინი, რომ ჩვენ მიერ დაწერილი სცენარი შეამოწმონ? რატომ აქვთ მათ გადაწყვეტილების მიღების უფლება? ღვთის სახლი ადამიანებს სამართლიანად და გონივრულად უნდა ეპყრობოდეს!“ რა უნდა გაკეთდეს მაშინ? თუ რეჟისორებს შეუძლიათ სცენარში პრობლემების აღმოჩენა, მათ არ უნდა იჩქარონ გადაწყვეტილების მიღება, არამედ ჯერ ეკლესიის წინამძღოლებთან და ფილმის გადამღები ჯგუფის წევრებთან უნდა იქონიონ თანაზიარება ამ საკითხზე. თუ ყველა გადაღების წარსული გამოცდილებისა და სცენარების გაგების საფუძველზე, ერთხმად მიიჩნევს სცენარს სტანდარტების შეუსაბამოდ და თვლის, რომ მისი გადაღება არა მხოლოდ შეაფერხებს კინოწარმოების საქმეს, არამედ გამოიწვევს ყველა ჩართული ადამიანური, მატერიალური და ფინანსური რესურსის ფუჭად ხარჯვას, და არავის შეუძლია ასეთი პასუხისმგებლობის აღება, მაშინ ეს სცენარი უნდა დაბრუნდეს. უაზროდ გაწელილი თხრობის მქონე სცენარის გადაღება კატეგორიულად დაუშვებელია; ეს პრინციპია. თუ ყველა ერთნაირად ფიქრობს სცენარზე, სცენარისტებმა უპირობოდ უნდა მიიღონ ეს და გადაამუშაონ სცენარი კინოწარმოების გუნდის წინადადებების შესაბამისად. თუ კვლავ არსებობს უთანხმოება, ორივე მხარის წევრებსა და წინამძღოლებს შეუძლიათ ერთად იმსჯელონ, რათა დაინახონ, ვისი არგუმენტები შეესაბამება ჭეშმარიტება-პრინციპებს. თუ გამოუვალი მდგომარეობა გრძელდება და დასკვნის მიღწევა ვერ ხერხდება, უნდა იქნას გამოყენებული უკანასკნელი საშუალება, რაც არის წინამძღოლთა და მუშაკთა მერვე პასუხისმგებლობა, რომელზეც დღეს გვქონდა თანაზიარება: „საქმესთან დაკავშირებით წარმოშობილი დაბნეულობისა და სირთულეების შესახებ დაუყოვნებლივ შეტყობინება და მათი გადაჭრის გზების ძიება.“ საკითხები, რომლებიც ჩიხშია შესული და რომელთა მოგვარებაც ვერ ხერხდება, ცნობილია, როგორც დაბნეულობა და სირთულეები. თითოეულ მხარეს მიაჩნია, რომ მისი არგუმენტი სწორია და არავის შეუძლია გადაწყვეტილების მიღება. ასეთი გაუთავებელი კამათი საკითხს უფრო ხლართავს, ბუნდოვანს ხდის ყველასთვის პრობლემის არსსა და მისაღებ მიმართულებას. ამ ეტაპზე წინამძღოლებმა და მუშაკებმა უნდა აიღონ პასუხისმგებლობა, რათა დაუყოვნებლივ აცნობონ და ეძიონ გამოსავალი საქმეში წარმოქმნილი ამ პრობლემებისა და დაბნეულობისთვის; მათ უნდა იბრძოლონ მათ დროულად მოსაგვარებლად, რათა თავიდან აიცილონ საქმის წინსვლის შეფერხება, და მით უმეტეს, მათი შემდგომი დაგროვება. ამ საკითხების შესახებ დაუყოვნებლივ შეტყობინება და მათი გადაჭრის გზების ძიება — განა ეს არ არის საქმის კეთება? განა ეს არ აჩვენებს სერიოზულ და პასუხისმგებლიან დამოკიდებულებას საქმის მიმართ? განა ეს არ ნიშნავს მოვალეობის შესრულებაში გულის ჩადებას? განა ეს არ არის ერთგულება? (დიახ.) ეს არის საკუთარი მოვალეობისადმი ერთგულება.

საქმეზე პასუხისმგებელმა წინამძღოლებმა და მუშაკებმა დროულად უნდა შენიშნონ და მოაგვარონ საქმეში წარმოქმნილი ნებისმიერი პრობლემა, რადგან მხოლოდ ეს უზრუნველყოფს საქმის შეუფერხებელ წინსვლას. ყველა იმ წინამძღოლსა და მუშაკს, რომლებსაც არ შეუძლიათ პრობლემების მოგვარება, აკლიათ ჭეშმარიტება-რეალობა და ისინი ცრუ წინამძღოლები და მუშაკები არიან. ნებისმიერი, ვინც აღმოაჩენს პრობლემებს, მაგრამ ვერ აგვარებს მათ და ნაცვლად ამისა თავს არიდებს ან მალავს მათ, არის უსარგებლო არარაობა, რომელიც მხოლოდ ზიანს აყენებს საქმეს. სადავო საკითხები უნდა მოგვარდეს თანაზიარებისა და მსჯელობის გზით. თუ ეს არ გამოიღებს სწორ შედეგებს და ნაცვლად ამისა სიტუაციას კიდევ უფრო აურევს, მაშინ მთავარმა წინამძღოლმა პირადად უნდა აიღოს პასუხისმგებლობა საკითხის მოგვარებაზე, დროულად შესთავაზოს გამოსავალი და მეთოდები და ამავდროულად დროულად დააკვირდეს, გაიგოს და განსაჯოს, თუ როგორი იქნება სიტუაციის შედეგი. როდესაც რაიმე პრობლემის ირგვლივ კამათი კვლავ გრძელდება და გადაწყვეტილების მიღება ვერ ხერხდება, საკითხი სწრაფად უნდა ეცნობოს ზემდგომს გამოსავლის საძიებლად, ნაცვლად სიტუაციის დაწყნარების მცდელობისა, ლოდინისა თუ დაყოვნებისა, და მით უმეტეს, ნაცვლად საკითხის უგულებელყოფისა. ასე ასრულებენ საქმეს თქვენი ამჟამინდელი წინამძღოლები და მუშაკები? ისინი დროულად უნდა ადევნებდნენ თვალყურს და ხელს უწყობდნენ საქმის წინსვლას და ამავდროულად ავლენდნენ საქმეში წარმოქმნილ სხვადასხვა კონფლიქტს ისე, რომ არ უგულებელყოფდნენ სხვადასხვა წვრილმან საკითხს. მნიშვნელოვანი პრობლემების გამოვლენისას მთავარი წინამძღოლები და მუშაკები ადგილზე უნდა იყვნენ მათ მოსაგვარებლად, ზუსტად უნდა გებულობდნენ პრობლემის ყველა დეტალს, მისი წარმოშობის მიზეზს და ჩართული პირების პერსპექტივებს, რათა ზუსტად ჩასწვდნენ, თუ რა ხდება სინამდვილეში. ამავდროულად, ისინი უნდა მონაწილეობდნენ ამ საკითხებზე თანაზიარებაში, მსჯელობასა და კამათშიც კი. ეს აუცილებელია; ჩართულობა გადამწყვეტია, რადგან ის გეხმარება საქმეში წარმოქმნილი პრობლემების განსჯასა და მოგვარებაში. თუ მხოლოდ უსმენ და არ ერთვები, მუდამ განზე დგახარ გულხელდაკრეფილი და ისე იქცევი, თითქოს გაკვეთილს ესწრები, ფიქრობ, რომ საქმეში წარმოქმნილი ნებისმიერი პრობლემა არ გეხება და არ გაგაჩნია რაიმე კონკრეტული შეხედულება ან დამოკიდებულება საკითხის მიმართ, მაშინ აშკარად ცრუ წინამძღოლი ხარ. როდესაც ჩაერთვები, დეტალურად გეცოდინება, ზუსტად რა პრობლემები წარმოიშვა საქმეში, რამ გამოიწვია ისინი, ვინ არის პასუხისმგებელი, სად არის მთავარი პრობლემა და გამოწვეულია თუ არა ეს ადამიანთა წარმოდგენებითა და ფანტაზიებით თუ ტექნიკური და პროფესიული შეუსაბამობით — ეს ყველაფერი უნდა გაირკვეს, რათა პრობლემები სამართლიანად მოგვარდეს და გადაიჭრას. როდესაც ჩართული ხარ ამ საქმეში და აღმოაჩენ, რომ პრობლემები არ არის ადამიანური ფაქტორით გამოწვეული ან ვინმეს მიერ განზრახ შექმნილი, თუმცა გიჭირს საკითხის არსის დადგენა და არ იცი, როგორ მოაგვარო იგი, მაშინ როცა ორივე მხარე დიდი ხნის განმავლობაში კამათობს მასზე ან როდესაც ყველამ გული და ძალისხმევა ჩადო პრობლემაში, მაგრამ მაინც ვერ აგვარებს მას და ვერ პოულობს პრინციპებს ან მიმართულებას, რაც საქმის შეჩერებას იწვევ, და ასევე არსებობს შიში, რომ გაგრძელება გამოიწვევს შემდგომ შეცდომებს, ჩაშლასა და ნეგატიურ შედეგებს, მაშინ როგორ უნდა მოიქცე? ის, რაც წინამძღოლებმა და მუშაკებმა ყველაზე მეტად უნდა გააკეთონ, არის არა ყველასთან ერთად საპასუხო ზომებსა თუ გამოსავალზე მსჯელობა, არამედ საკითხის რაც შეიძლება მალე ზემდგომისთვის შეტყობინება. წინამძღოლებმა და მუშაკებმა უნდა შეაჯამონ და ჩაინიშნონ საქმეში არსებული პრობლემები და დროულად აცნობონ მათ შესახებ ზემდგომს დაყოვნების, ლოდინის ან მხოლოდ იღბალზე მინდობის გარეშე იმის ფიქრით, რომ ღამის ძილმა შეიძლება შთაგონება ან უეცარი სიცხადე მოიტანოს — რაც იშვიათი მოვლენაა და ნაკლებად სავარაუდოა, რომ მოხდეს. ამრიგად, საუკეთესო გამოსავალია საკითხის ზემდგომისთვის შეტყობინება და გამოსავლის რაც შეიძლება სწრაფად ძიება, რათა უზრუნველყოფილ იქნას საკითხის დროულად და რაც შეიძლება სწრაფად მოგვარება; ეს არის საქმის ჭეშმარიტად შესრულება.

დაბნეულობა და სირთულეები, რომლებსაც წინამძღოლები და მუშაკები ხშირად აწყდებიან თავიანთ საქმიანობაში

I. დაბნეულობა

ახლახან განხილული შინაარსის საფუძველზე, მოდით შევაჯამოთ, კონკრეტულად რას ნიშნავს „დაბნეულობა“ და „სირთულეები“. ეს ორი ერთი და იგივე არ არის. პირველ რიგში, ავხსნი ტერმინს „დაბნეულობა“. დაბნეულობა არის, როდესაც არ შეგიძლია რაიმე საკითხის არსში წვდომა; არ იცი, როგორ განსაჯო ან გაარჩიო ისე, რომ ეს პრინციპებს შეესაბამებოდეს ან ზუსტი იყოს. თუნდაც ნაწილობრივ სწვდებოდე მას, არ ხარ დარწმუნებული, არის თუ არა შენი შეხედულება სწორი, არ იცი, როგორ გაუმკლავდე ან მოაგვარო ეს საკითხი, და გიჭირს მასზე დასკვნის გამოტანა. მოკლედ რომ ვთქვათ, ამასთან დაკავშირებით დაბნეულობაში ხარ და გადაწყვეტილების მიღება არ ძალგიძს. თუ ჭეშმარიტება მცირედითაც კი არ გესმის და პრობლემას სხვაც არავინ აგვარებს, მაშინ ის გადაუჭრელი ხდება. განა ეს სერიოზული გამოწვევის წინაშე დგომა არ არის? ასეთი პრობლემების წინაშე აღმოჩენისას წინამძღოლებმა და მუშაკებმა უნდა აცნობონ მათ შესახებ ზემდგომს და ეძიონ გამოსავალი ზემდგომის დახმარებით, რათა საკითხები უფრო სწრაფად მოგვარდეს. ხშირად აწყდებით დაბნეულობას? (დიახ.) დაბნეულობასთან რეგულარულად შეჯახება თავისთავად პრობლემაა. ვთქვათ, წააწყდი საკითხს და არ იცი მისი მოგვარების შესაბამისი გზა. ვიღაც გთავაზობს გამოსავალს, რომელიც გონივრულად მიგაჩნია, მაშინ როცა სხვა ადამიანი განსხვავებულს გთავაზობს, რომელიც ასევე გონივრულად გეჩვენება. და თუ არ შეგიძლია ნათლად დაინახო, რომელი გამოსავალია უფრო შესაფერისი, როდესაც ყველას აზრი განსხვავდება და ვერავინ სწვდება პრობლემის ძირეულ მიზეზსა თუ არსს, მაშინ პრობლემის მოგვარებისას აუცილებლად იჩენს თავს ხარვეზები. ამრიგად, პრობლემის მოსაგვარებლად გადამწყვეტი და მნიშვნელოვანია მისი ძირეული მიზეზისა და არსის დადგენა. თუ წინამძღოლებსა და მუშაკებს არ აქვთ გამჭრიახობა, ვერ სწვდებიან პრობლემის არსს და არ შეუძლიათ სწორი დასკვნის გამოტანა, მათ დროულად უნდა აცნობონ ეს საკითხი ზემდგომს და ეძიონ მისგან გამოსავალი; ეს აუცილებელია და არ წარმოადგენს გადაჭარბებულ რეაქციას. გადაუჭრელმა პრობლემებმა შეიძლება გამოიწვიოს მძიმე შედეგები და გავლენა მოახდინოს ეკლესიის საქმეზე — საჭიროა ამის სრულად გაცნობიერება. თუ შიშით ხარ მოცული, მუდამ ნერვიულობ, რომ ზემდგომმა შეიძლება დაინახოს შენი ნამდვილი შესაძლებლობები ან რომ მან შეიძლება მოახდინოს შენი მოვალეობის კორექტირება ან გაგათავისუფლოს, როდესაც მიხვდება, რომ არ შეგიძლია რეალური საქმის კეთება და ამიტომ ვერ ბედავ საკითხის შეტყობინებას, ამან შეიძლება ადვილად შეაფერხოს საქმე. თუ წააწყდები დაბნეულობას, რომლის დამოუკიდებლად მოგვარებაც არ შეგიძლია, მაგრამ არ ატყობინებ ზემდგომს, როდესაც ეს მძიმე შედეგებს გამოიწვევს და ზემდგომი პასუხს მოგთხოვს, დიდ პრობლემებში აღმოჩნდები. განა ამაში მხოლოდ საკუთარი თავი არ უნდა დაიდანაშაულო? თუ წინამძღოლები და მუშაკები არ იჩენენ პასუხისმგებლობას ასეთი დაბნეულობის წინაშე აღმოჩენისას და მხოლოდ გარკვეულ მოძღვრებებზე საუბრობენ და ზოგიერთ წესს იყენებენ საკითხის ზედაპირულად მოსაგვარებლად, მაშინ საკითხი გადაუჭრელი რჩება და ყველაფერი უცვლელი რჩება, საქმე კი წინ ვეღარ მიიწევს. სწორედ ეს ხდება, როდესაც დაბნეულობა გადაუჭრელი რჩება; ეს საკმაოდ მარტივად იწვევს შეფერხებებს.

როდესაც დაბნეულობა იჩენს თავს, ზოგიერთი წინამძღოლი და მუშაკი გრძნობს, რომ პრობლემა წარმოიშვა მაშინ, როცა სხვები ვერ ამჩნევენ ამას — ამ უკანასკნელთ მეტისმეტად მწირი სულიერი მონაცემები აქვთ, უგრძნობნი და გონებაჩლუნგნი არიან; ისინი არ არიან სენსიტიურნი არცერთი პრობლემის მიმართ. რაც არ უნდა დიდი იყოს ეს დაბნეულობა, ისინი გულგრილობასა და უგუნურებას ავლენენ; უგულებელყოფენ საკითხს და ცდილობენ, გვერდი აუარონ პრობლემას — ეს არის ცრუ წინამძღოლების მიერ ნამდვილი საქმის შეუსრულებლობა. ის წინამძღოლები და მუშაკები, რომლებიც ფლობენ გარკვეულ სულიერ მონაცემებსა და მუშაობის უნარს, ასეთი მდგომარეობის წარმქმნისას ხვდებიან: „ეს პრობლემაა. აუცილებლად უნდა ჩავინიშნო. ზემდგომს მსგავსი საკითხი აქამდე არასდროს უხსენებია და ჩვენც პირველად ვაწყდებით მას. მაშ, ზუსტად რა პრინციპები არსებობს ამგვარი სიტუაციის მოსაგვარებლად? როგორ უნდა გადაიჭრას ეს კონკრეტული საკითხი? თითქოს მაქვს გარკვეული ინტუიციური მოსაზრებები, მაგრამ ისინი ბუნდოვანია; ასევე მაქვს გარკვეული დამოკიდებულება ასეთი საკითხების მიმართ, თუმცა მხოლოდ დამოკიდებულება არასაკმარისია; პრობლემის გადასაჭრელად გადამწყვეტია ჭეშმარიტების ძიება. ეს საკითხი უნდა გამოვიტანოთ, რათა ყველამ ერთად იქონიოს თანაზიარება და განიხილოს.“ თანაზიარებისა და განხილვის შემდეგ, თუ მათ ჯერ კიდევ არ იციან, როგორ მოიქცნენ, არ გააჩნიათ საკითხის გადასაჭრელად პრაქტიკაში განხორციელების ზუსტი გეგმა და დაბნეულობა კვლავ რჩება, მაშინ გამოსავალი ზემდგომის დახმარებით უნდა ეძიონ. ამ ეტაპზე წინამძღოლთა და მუშაკთა პასუხისმგებლობაა, ჩაინიშნონ პრობლემასთან დაკავშირებული დაბნეულობის საკითხები, რათა, როდესაც დრო მოვა, შეძლონ ნათლად ახსნან, თუ კონკრეტულად რაში მდგომარეობს დაბნეულობის პრობლემა და ზუსტად რას ეძიებენ. სწორედ ეს უნდა გააკეთონ წინამძღოლებმა და მუშაკებმა.

II. სირთულეები

ა. რა სირთულეები არსებობს

შემდეგ, მოდით, განვიხილოთ ტერმინი „სირთულეები“. პირდაპირი მნიშვნელობით, სირთულეები ბევრად უფრო სერიოზულია, ვიდრე გაურკვევლობა.სირთულეები უფრო მძიმეა, ვიდრე დაბნეულობა. მაშ, კონკრეტულად რას გულისხმობს სირთულეები? ვინმემ ამიხსნას. (ღმერთო, ჩვენი გაგებით, სირთულეები არის ის რეალურად არსებული პრობლემები, რომელთა გადაჭრაც ადამიანმა უკვე სცადა, მაგრამ მაინც ვერ შეძლო; სწორედ ეს მიიჩნევა სირთულეებად.) (დავამატებდი, რომ ზოგჯერ შეიძლება წავაწყდეთ ისეთ მეტად რთულ პრობლემებს, რომლებიც აქამდე არასდროს შეგვხვედრია, სადაც ყველას აკლია გამოცდილება, სრულიად საგონებელშია ჩავარდნილი და არ გააჩნია არავითარი მოსაზრება ან იდეა — ეს არის ძალიან რთული პრობლემების ერთ-ერთი სახეობა.) ძალიან რთულ პრობლემებს სირთულეები ეწოდება, არა? სირთულეების ყველაზე მარტივი და პირდაპირი ახსნა ის არის, რომ ეს არის რეალურად არსებული პრობლემები. მაგალითად, ადამიანის სულიერი მონაცემები, პროფესიული უნარები, ფიზიკური დაავადებები, ასევე გარემოსთან და დროსთან დაკავშირებული საკითხები და ა.შ. — ამ რეალურად არსებულ პრობლემებს სირთულეები ეწოდება. თუმცა, წინამძღოლთა და მუშაკთა მერვე პასუხისმგებლობა, რომელზეც ახლა თანაზიარება გვაქვს, არის ის, რომ მათ ევალებათ საქმესთან დაკავშირებით წარმოშობილი დაბნეულობისა და სირთულეების შესახებ დაუყოვნებლივ შეტყობინება და მათი გადაჭრის გზების ძიება. ამ შემთხვევაში საუბარია არა ზოგადად განსაზღვრულ, რეალურად არსებულ პრობლემებზე, არამედ საქმის შესრულების წამოჭრილ განსაკუთრებით მწვავე პრობლემებზე, რომელთა მოგვარებაც შეუძლებელია. რა სახის პრობლემებია ესენი? ეს არის გარე საკითხები, რომლებიც დიდად არ უკავშირდება ჭეშმარიტება-პრინციპებს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს საკითხები არ მოიცავს ჭეშმარიტება-პრინციპებს, ისინი ჩვეულებრივ პრობლემებზე უფრო რთულია. რაში მდგომარეობს მათი სირთულე? მაგალითად, ისინი ეხება სამართლებრივ და სამთავრობო რეგულაციებს ან ეკლესიაში მყოფი ზოგიერთი ადამიანის უსაფრთხოებას და ა.შ. ყოველივე ეს არის ის სირთულეები, რომლებსაც წინამძღოლები და მუშაკები თავიანთ საქმეში აწყდებიან. მაგალითად, საზღვარგარეთ ღვთისადმი რწმენასთან მიმართებაში შეიძლება ითქვას, რომ მიუხედავად იმისა, რომელ ქვეყანაშიც არ უნდა ცხოვრობდეს ადამიანი, ეკლესიის მთელი საქმე და დებისა და ძმების საცხოვრებელი გარემო უნდა შეესაბამებოდეს ადგილობრივი მთავრობის რეგულაციებს და მოითხოვს ადგილობრივი კანონებისა და პოლიტიკის ცოდნას. ეს საკითხები მოიცავს გარე სამყაროსთან ურთიერთობასა და გარე საქმეების მოგვარებას; ისინი შედარებით უფრო რთულია ეკლესიის შიდა პერსონალის საკითხებთან შედარებით. რაში მდგომარეობს სირთულე? ეს არ არის ისეთი მარტივი, რომ ეკლესიაში მყოფ ადამიანებს უბრალოდ უთხრა, დაემორჩილონ ღმერთს, იყვნენ მორჩილნი, პრაქტიკაში გამოიყენონ ჭეშმარიტება, ერთგულად შეასრულონ მოვალეობა, გაიგონ ჭეშმარიტება და საქმეები პრინციპების მიხედვით წარმართონ — მხოლოდ ამ სიტყვების თქმა პრობლემებს ვერ გადაჭრის. ნაცვლად ამისა, ეს მოითხოვს ქვეყნის კანონების, პოლიტიკისა და რეგულაციების, ასევე ადგილობრივი წეს-ჩვეულებებისა და პრაქტიკის ყოველი ასპექტის ცოდნას. საგარეო საქმეებთან მიმართებაში მნიშვნელოვან როლს თამაშობს გარე ფაქტორები და ხშირად იჩენს თავს მოულოდნელი ან ისეთი პრობლემები, რომელთა გადაჭრაც ეკლესიის პრინციპებით რთულია, მათი წარმოქმნა კი სირთულეებს ქმნის. მაგალითად, ეკლესიის შიგნით თუ ზოგიერთი ადამიანი თავის მოვალეობას ზედაპირულად ასრულებს, ამ საკითხების გადაჭრა შესაძლებელია ჭეშმარიტების თანაზიარებით, გასხვლით, ან დახმარებისა და მხარდაჭერის აღმოჩენით. მაგრამ სხვა გარემოებაში შეგიძლია თუ არა ამ პრინციპებისა და მეთოდების გამოყენება საქმეთა მოსაგვარებლად? შესაძლებელია თუ არა ამ მიდგომით ასეთი პრობლემების გადაჭრა? (არა.) მაშინ რა უნდა გაკეთდეს? ასეთი საკითხების მოსაგვარებლად და მათზე რეაგირებისთვის გარკვეული გონივრული მეთოდები უნდა გამოვიყენოთ. ამ საგარეო საქმეების მოგვარების პროცესში ღვთის სახლმა ასევე დაადგინა გარკვეული პრინციპები, მაგრამ როგორც არ უნდა აიხსნას ისინი, ყოველგვარი სირთულე მაინც ხშირად იჩენს თავს. ვინაიდან ეს წუთისოფელი, საზოგადოება და კაცობრიობა მეტისმეტად ბნელი და რთულია და დიდი წითელი დრაკონის ბოროტი ძალების მხრიდან გამოწვეული არევ-დარევის გამო ამ საგარეო საკითხების მოგვარებისას გარდაუვალია მოულოდნელი და დამატებითი სირთულეების წარმოქმნა. ამ სირთულეების წარმოქმნისას თუ მხოლოდ მარტივი პრინციპი მოგეცემათ და გეტყვიან: „უბრალოდ დაემორჩილეთ ღვთის განგებულებას; ყოველივეს ღმერთი წარმართავს და განაგებს, უბრალოდ უგულებელყავით პრობლემა“, შეუძლია თუ არა ამას საკითხის გადაჭრა? (არა.) თუ პრობლემის გადაჭრა შეუძლებელია, მაშინ ხდება ის, რომ დებისა და ძმების საცხოვრებელი და მოვალეობის შესასრულებელი გარემო ზიანდება, თავად ისინი კი შევიწროებას განიცდიან. განა ეს არ იწვევს სირთულეების წარმოშობას? მაშინ რა უნდა გაკეთდეს? შეიძლება თუ არა ამის მოგვარება სიფიცხით? აშკარაა, რომ არა. ზოგიერთი ამბობს: „მაშინ შეგვიძლია თუ არა მისი გადაჭრა სამართლებრივი გზით?“ მრავალი რამის გადაჭრა კანონით შეუძლებელია. მაგალითად, იმ ადგილებში, სადაც საქმეში დიდი წითელი დრაკონი ერევა და ხელს უშლის მის შესრულებას, შეუძლია თუ არა კანონს პრობლემების გადაჭრა? იქ კანონს არავითარი ძალა არ აქვს. მრავალ ადგილას ადამიანის ძალაუფლება ხშირად აღემატება კანონს, ამიტომ ნუ მოელით პრობლემების გადაჭრას კანონზე დაყრდნობით. მათ გადასაჭრელად ადამიანური მეთოდების ან სიფიცხის გამოყენება ასევე შეუფერებელია. რა უნდა გააკეთონ წინამძღოლებმა და მუშაკებმა ასეთ სიტუაციებში? შეუძლიათ თუ არა მათ, ვინც მხოლოდ სიტყვებისა და მოძღვრებების ფრქვევა იცის, ამ პრობლემების გადაჭრა მათი წარმოშობისას? განა ეს განსაკუთრებით მწვავე საკითხები არ არის? როგორ ფიქრობ, ადვოკატის დაქირავება და მათ მოსაგვარებლად სასამართლოში წასვლა გაამართლებს? ესმით კი იმ ადამიანებს ჭეშმარიტება? ამ სამყაროში არ არის ადგილი სიმართლის მტკიცებისთვის; სამართლებრივ ქვეყანაში მოსამართლეებიც კი ყოველთვის კანონის მიხედვით არ მოქმედებენ, არამედ თავიანთ განაჩენს იმის მიხედვით ცვლიან, თუ ვინ არის საქმეში ჩართული და მოკლებულნი არიან სამართლიანობას. ამ სამყაროში, სადაც არ უნდა იყოს, ადამიანები ძალასა და ძალაუფლებას ეყრდნობიან თავიანთი სიტყვის გასამყარებლად. მაშ, რას უნდა დავეყრდნოთ ჩვენ, ვისაც ღმერთი გვწამს? ადამიანებს უნდა მოვეპყროთ და საქმეები უნდა წარვმართოთ ღვთის სიტყვების მიხედვით, ჭეშმარიტების შესაბამისად. მაგრამ შეიძლება თუ არა წუთისოფელში ყველაფერი შეუფერხებლად წარიმართოს ჩვენთვის, თუ ღვთის სიტყვებსა და ჭეშმარიტებას დავეყრდნობით? არა, არ შეიძლება; ეს სიბრძნეს მოითხოვს. ამიტომ, როდესაც წინამძღოლები და მუშაკები ასეთი საკითხების წინაშე დგებიან, თუ ისინი გრძნობენ, რომ საქმე უკიდურესად მნიშვნელოვანია და შიშობენ, რომ შესაძლოა სათანადოდ ვერ მოაგვრონ იგი და ამით ღვთის სახლს პრობლემები შეუქმნან, რაც არასასურველ გავლენას ან შედეგებს გამოიწვევს, მაშინ ასეთი საკითხები მათთვის სირთულეებს წარმოადგენს. როდესაც ისინი აწყდებიან სირთულეებს, რომელთა გადაჭრაც არ ძალუძთ, დაუყოვნებლივ უნდა შეატყობინონ ზემდგომს და ეძიონ საკითხების გადაჭრის შესაფერისი მეთოდები; სწორედ ეს უნდა გააკეთონ წინამძღოლებმა და მუშაკებმა.

ბ. სწორი შეხედულებები და დამოკიდებულებები, რომლებიც რომლებიც ადამიანს უნდა ჰქონდეს სირთულეებთან შეჯახებისას

ის, რაც აქ უნდა აგიხსნათ, ეხება არა მხოლოდ წინამძღოლებსა და მუშაკებს, არამედ ყველას — ეს არის უმნიშვნელოვანესი პრინციპი. სადაც არ უნდა ასრულებდეთ ეკლესიის საქმეს, თქვენს მოვალეობებს, ან ქადაგებდეთ სახარებას, ყოველთვის იარსებებს წინააღმდეგობები და მღელვარება. თავად ღვთის საქმეც კი სავსეა სირთულეებით — შეგიმჩნევიათ ეს ფაქტი? მიუხედავად იმისა, რომ შესაძლოა არ იცოდეთ ან ნათლად არ გესმოდეთ დეტალები, ყველანი კარგად იცნობთ საერთო ვითარებას. ღვთის სახარების საქმის გავრცელება არ მიმდინარეობს შეუფერხებლად, ამიტომ ყველანი შინაგანად მზად უნდა იყოთ და აცნობიერებდეთ ამას. ეს უდავო ფაქტი არსებობს, მაშ, როგორი დამოკიდებულება უნდა გამოვიჩინოთ ამ საკითხების მიმართ, რომ ის იყოს ყველაზე მართებული, ყველაზე გონივრული და ყველაზე სწორი? განა სწორია, შინაგანად იყო მშიშარა და მფრთხალი? (არა.) რადგან შიში და სიმხდალე არ არის სწორი, მაშინ განა სწორია ისეთი დამოკიდებულებისა და თვალსაზრისის ქონა, თითქოს არც ცისა გეშინია და არც მიწის, მთელი სამყაროს მტერი ხარ, ბოლომდე ეწინააღმდეგები მას და დინების საწინააღმდეგოდ მიცურავ? (არა.) ეს ნორმალური ადამიანობისთვის დამახასიათებელი გონივრულობაა თუ სიფიცხე? ეს მცდარი თვალსაზრისები სიფიცხის გამოვლინებაა და არა ჭეშმარიტი რწმენისა. მაშ, როგორი თვალსაზრისი და დამოკიდებულებაა სწორი? რამდენიმე მათგანს ჩამოგითვლით. აი, პირველი თვალსაზრისი, რომელიც ადამიანებს უნდა ჰქონდეთ: საზღვარგარეთ თუ ჩინეთში, მთელი გულით ღვთისათვის თავის გაღება და მოვალეობების შესრულება არის ყველაზე სამართლიანი საქმე მთელ კაცობრიობაში უძველესი დროიდან დღემდე. ჩვენ მიერ მოვალეობის შესრულება ღია და გამჭვირვალეა და არა ფარული, რადგან ის, რასაც ახლა ვაკეთებთ, ყველაზე სამართლიანი საქმეა კაცობრიობაში. რას გულისხმობს ეს „სამართლიანი“? ის გულისხმობს ჭეშმარიტებას, ღვთის ნებას, შემოქმედის განგებულებასა და დავალებებს; იგი სრულიად აღემატება ადამიანურ მორალს, ეთიკასა და კანონებს და წარმოადგენს საქმეს, რომელიც შემოქმედის წინამძღოლობითა და მზრუნველობით სრულდება. განა ეს არ არის ყველაზე სწორი თვალსაზრისი? ერთი მხრივ, ეს თვალსაზრისი რეალურად არსებული ფაქტია; მეორე მხრივ, ეს არის საკუთარი მოვალეობის ყველაზე სწორი გაგება. აი, მეორე თვალსაზრისი, რომელიც ადამიანებს უნდა ჰქონდეთ: ღმერთი მეუფებს ყოველივეზე და ყოველ მოვლენაზე. ყოველივე, მათ შორის წუთისოფლის მმართველები და ნებისმიერი ხელისუფლება, რელიგია, ორგანიზაცია თუ ეთნოსი მსოფლიოში ღვთის ხელის მეუფებისა და კონტროლის ქვეშაა — არავინ განაგებს საკუთარ ბედს. არც ჩვენ ვართ გამონაკლისი; ჩვენი ბედი ღვთის ხელის მეუფებისა და კონტროლის ქვეშაა და არავის შეუძლია შეცვალოს ჩვენი გზის მიმართულება და ჩვენი ყოფნის ადგილი და ვერც ვერავინ შეცვლის ჩვენს მომავალსა და დანიშნულების ადგილს. როგორც ბიბლია ამბობს: „მეფის გული იეჰოვას ხელში წყლის ნაკადივითაა: საითაც უნდა, იქით მიუშვებს“ (იგავები 21:1). მით უმეტეს, ჩვენი, უმნიშვნელო ადამიანების ბედი! იმ ქვეყნის მმართველობა და სისტემა, რომელშიც ვცხოვრობთ ისევე, როგორც ამ ქვეყნის საცხოვრებელი გარემო, როგორიც არ უნდა იყოს ის ჩვენ მიმართ — მუქარის შემცველი, მტრული თუ მეგობრული — ყოველივე ეს ღვთის მეუფების ქვეშაა, და ჩვენ სანერვიულო და სადარდებელი არაფერი გვაქვს. სწორედ ეს არის ის თვალსაზრისი და შეგნება, რომელიც ადამიანებს უნდა ჰქონდეთ, ისევე როგორც ჭეშმარიტება, რომელსაც უნდა ფლობდნენ და რომელიც უნდა ესმოდეთ. და აი, მესამე თვალსაზრისი, რომელიც, რა თქმა უნდა, ყველაზე მნიშვნელოვანია: სადაც არ უნდა ვცხოვრობდეთ, რომელ ქვეყანაშიც არ უნდა ვიყოთ და როგორიშესაძლებლობები თუ სულიერი მონაცემებიც არ უნდა გვქონდეს, ჩვენ მხოლოდ უმნიშვნელო ქმნილებათა მასის ნაწილი ვართ. ერთადერთი პასუხისმგებლობა და მოვალეობა, რომელიც უნდა შევასრულოთ არის ის, რომ დავემორჩილოთ შემოქმედის მეუფებას, განგებულებას, წარმართვასა და განგებას; სხვა არაფერი, ეს ასეთი მარტივია. მიუხედავად იმისა, რომ ამჟამად თავისუფალ ქვეყანასა და თავისუფალ გარემოში ვიმყოფებით, თუ ერთ დღეს ღმერთი აღაზევებს მტრულ ძალას ჩვენს სადევნელად და საზიანოდ, საყვედური არ უნდა დაგვცდეს. რატომ არ უნდა ვუსყვედუროთ? იმიტომ, რომ დიდი ხანია მზად ვართ; ჩვენი ვალდებულება, პასუხისმგებლობა და მოვალეობაა, დავემორჩილოთ ყველაფერს, რასაც ღმერთი აკეთებს, ყველაფერს, რასაც ღმერთი წარმართავს და განაგებს. განა ეს მორჩილება ჭეშმარიტება არ არის? განა ეს არ არის ის დამოკიდებულება, რომელიც ადამიანებს უნდა ჰქონდეთ? (დიახ.) თუ ერთ დღეს მთელი კაცობრიობა და მთელი გარემო ჩვენ წინააღმდეგ აღდგება და სიკვდილის წინაშე აღმოვჩნდებით, უნდა გამოვთქვათ საყვედური? (არ უნდა გამოვთქვათ.) ზოგი ამბობს: „განა ღმერთმა არ გვიწინამძღოლა საზღვარგარეთ იმისთვის, რომ აღარ განგვეცადა სატანის სასტიკი დევნა? განა ეს იმისთვის არ იყო, რომ თავისუფლად შეგვესრულებინა ჩვენი მოვალეობები და გვესუნთქა თავისუფლების ჰაერით? მაშინ რატომ აქვს ღმერთს კვლავ განზრახული, რომ სიკვდილის წინაშე აღმოვჩნდეთ?“ ეს სიტყვები არ არის სწორი. ღვთის წარმართვისა და განგებულებისადმი დამორჩილება არის დამოკიდებულება, ის დამოკიდებულება, რომელიც ადამიანებს უნდა ჰქონდეთ ღვთის მიმართ, ღვთის მეუფების მიმართ. ეს არის დამოკიდებულება, რომელიც ქმნილებას უნდა გააჩნდეს.

არსებობს კიდევ ერთი უმნიშვნელოვანესი საკითხი, რომელიც ადამიანებმა უნდა გააცნობიერონ: მიუხედავად იმისა, რომ საზღვარგარეთ შედარებით სტაბილური და თავისუფალი გარემოა, მაინც რთულია თავიდან აიცილო დიდი წითელი დრაკონის მხრიდან ხშირი შევიწროება. დიდი წითელი დრაკონის მხრიდან შევიწროების წინაშე აღმოჩენისას ზოგიერთი ადამიანი წუხს: „დიდი წითელი დრაკონის ძალაუფლება მეტისმეტად დიდია. მას შეუძლია მოისყიდოს მნიშვნელოვანი ფიგურები მთელ მსოფლიოში, რათა მათ მისი სახელით იმოქმედონ და მას ემსახურონ. ამგვარად, საზღვარგარეთაც რომ გავიქცეთ, მაინც საფრთხეში ვართ, მაინც გარდაუვალი საფრთხის წინაშე ვდგავართ! რა შეგვიძლია გავაკეთოთ?“ ყოველ ჯერზე, როდესაც მსგავს ამბებს ისმენენ, ზოგიერთ ადამიანს შიში იპყრობს და საგონებელი ვარდება, მათ სურთ კომპრომისზე წასვლა, გაქცევა და არ იციან, სად დაიმალონ. როდესაც ეს ხდება, ზოგიერთი ფიქრობს: „სამყარო ასეთი ვრცელია, მაგრამ ჩემთვის ადგილი არსად არის! დიდი წითელი დრაკონის ძალაუფლების ქვეშ მის დევნას განვიცდი, მაგრამ მისი გავლენის სფეროს მიღმაც კი რატომ მავიწროვებს ისევ? დიდი წითელი დრაკონის ძალაუფლება მეტისმეტად დიდია; ქვეყნიერების დასალიერშიც რომ გავიქცე, მაინც რატომ ახერხებს ჩენსპოვნას?“ ადამიანებს უნებურად შიში იპყრობთ და არ იციან, რა ქნან. განა ეს რწმენის გამოვლინებაა? რა არის აქ პრობლემა? (რწმენის ნაკლებობა ღვთის მიმართ.) ნუთუ ეს მხოლოდ ღვთის მიმართ რწმენის ნაკლებობაა? გრძნობთ თუ არა გულის სიღრმეში, რომ სხვებზე ნაკლები ხართ? გრძნობთ თუ არა თავს ისე, რომ თითქოს ქურდივი ხართ, თითქოს რაღაცას მალავთ, როდესაც გწამთ ყოვლისშემძლე ღმერთი და ასრულებთ მოვალეობას ეკლესიაში? გრძნობთ თუ არა თავს რელიგიურ სამყაროში მყოფ ადამიანებზე ოდნავ დაბლა მდგომად? „შეხედეთ მათ ძალაუფლებას; მათ ჰყავთ ოფიციალური პასტორები და სახელმწიფოს მიერ აღიარებული გრანდიოზული ტაძრები, ეს ისეთი მდიდრულია! მათ აქვთ გუნდები და საწარმოები სხვადასხვა ქვეყანაში. მაგრამ შემოგვხედეთ ჩვენ, მუდამ დაჩაგრულნი ვართ, სადაც არ უნდა წავიდეთ, ყველგან გვრიყავენ — რით განვსხვავდებით მათგან? რატომ არ შეგვიძლია ამაზე ღიად საუბარი, სადაც არ უნდა წავიდეთ? რატომ უნდა ვცხოვრობდეთ ასე საცოდავად? განსაკუთრებით კი ინტერნეტში არსებული მთელი ამ ნეგატიური პროპაგანდის ფონზე. რატომ არ ითმენენ ამას სხვა ეკლესიები, რატომ გვიწევს მუდამ ამ ყველაფრის ატანა? ღვთის სხვა მორწმუნეები ღიად აცხადებენ თავიანთ ქრისტიანულ რწმენას, სადაც არ უნდა წავიდნენ, მაგრამ ჩვენ, ყოვლისშემძლე ღვთის მორწმუნენი, ვერ ვბედავთ ღიად საუბარს, რადგან გვეშინია, რომ ბოროტმა ადამიანებმა შეიძლება დაგვაბეზღონ და შემდეგ დაგვაპატიმრონ.“ ახლახან გავიგე, რომ ადამიანმა, რომელიც ამტკიცებდა, რომ სახელმწიფო ჩინოვნიკი იყო, დებსა და ძმებს რამდენიმე შეკითხვა დაუსვა. როდესაც მათ დაინახეს, რომ ჩინოვნიკი დაკითხვას უწყობდათ, შეშინდნენ და გაუმჟღავნეს ყველაფერი, რაც იცოდნენ, პასუხობდნენ ყველაფერზე, რასაც ეკითხებოდნენ. რა იყო პრობლემა მათ ასეთ ქცევაში? შენ ღვთის მორწმუნე ხარ — რატომ უნდა გეშინოდეს ჩინოვნიკების? თუ არაფერი უკანონო არ ჩაგიდენია, შიშის საფუძველი არ არსებობს. თუ ჭეშმარიტება გაქვს, რატომ უნდა გეშინოდეს ეშმაკებისა და სატანის? ფიქრობ, რომ ღვთის რწმენა არ არის სწორი გზა? გრძნობ, რომ რაღაც უკანონო ჩაიდინე? მაშინ რატომ გეშინია ჩინოვნიკის? განა ასეთი ადამიანები სულელები და უგუნურნი არ არიან? ზოგიერთმა ადამიანმა მატერიკზე დიდი დევნა და შევიწროება განიცადა; საზღვარგარეთ წასვლის შემდეგ გრძნობენ თუ არა ისინი დანაშაულს ღვთის რწმენის გამო? გრძნობენ თუ არა თავს შერცხვენილად დიდი წითელი დრაკონის დევნის გამო? რცხვენიათ თუ არა თავიანთი წინაპრების წინაშე და გრძნობენ თუ არა თავს დამცირებულად იმის გამო, რომ იძულებულნი გახდნენ საზღვარგარეთ გაქცეულიყვნენ ღვთისადმი რწმენის გამო და მოვალეობის შესასრულებლად? ხედავენ თუ არა, როგორ მტრულად ეპყრობა სატანური რეჟიმი და რელიგიური სამყარო ღმერთსა და ეკლესიას და გრძნობენ თუ არა თავს არასრულფასოვნად, შესაძლოა იმაზე მეტად სამარცხვინოდაც კი, ვიდრე დანაშაულის ჩადენის შემთხვევაში იგრძნობდნენ? განიცდით თუ არა მსგავს გრძნობებს? (არა.) შესაძლოა, თავი გაიქნიოთ, რადგან არ გსურთ აჰყვეთ ამ ფიქრებსა და გრძნობებს, მაგრამ რეალურ სიტუაციებში ადამიანის მენტალიტეტი, მისი ქცევა და გაუცნობიერებელი ქმედებები გარდაუვლად აშიშვლებს მისი გულის ყველაზე ღრმა, დაფარულ მხარეებს.რა ხდება აქ? თუ არ ყოველივე არ გაგაჩნია, მაშინ რისი გეშინია? ეშინია თუ არა პოლიციის იმ ადამიანს, რომელსაც კანონი არ დაურღვევია? ეშინია თუ არა მას მოსამართლის? არა. პოლიციის ყველაზე მეტად მხოლოდ მათ ეშინიათ, ვინც კანონი დაარღვია და მხოლოდ ჩინელებს, რომლებიც მიეჩვივნენ პოლიციის მხრიდან ჩაგვრას, ეშინიათ მათი ყველაზე მეტად, რადგან ჩინეთის კომუნისტური პარტიის პოლიცია უკანონოდ მოქმედებს და აკეთებს იმას, რაც სურს. ამიტომ როდესაც ჩინელები პირველად ჩადიან საზღვარგარეთ, პოლიციის დანახვაც კი აშინებთ. ეს არის დიდი წითელი დრაკონის ხელისუფლების მიმართ შიშის შედეგი, ეს არის ის, რაც მათ ქვეცნობიერში ვლინდება. დასავლეთის ქვეყნებში შენი სტატუსი ლეგალურია, გაქვს ბინადრობის უფლება, არ დაგირღვევია არცერთი კანონი, თავს არ დასხმიხარ ხელისუფლებას და არ ჩაგიდენია არავითარი დანაშაული. რამხელა დაპირისპირებაც არ უნდა გამოიწვიოს შენმა რწმენამ რელიგიურ სამყაროში, ერთი ფაქტი უდავოა: შენი რწმენა კანონით არის დაცული, ის კანონიერი და თავისუფალია და ეს შენი კანონიერი ადამიანის უფლებაა. შენ არ დაგირღვევია არავითარი კანონი, ამიტომ თუ ვინმე იტყვის, რომ პოლიციელია და დაგკითხავს: „გწამს თუ არა ყოვლისშემძლე ღმერთი? მაჩვენე შენი პირადობის მოწმობა! საიდან ხარ? რამდენი წლის ხარ? რამდენი წელია, რაც მორწმუნე ხარ? სად ცხოვრობ? მითხარი შენი მისამართი!“ როგორ უპასუხებდი? პირველ შეკითხვაზე: „გწამს თუ არა ყოვლისშემძლე ღმერთი?“ რას უპასუხებდი? (დიახ.) რატომ იტყოდით „დიახ“? ეს ფაქტს ეფუძნება? თუ ეს შენი, როგორც მოქალაქის პასუხისმგებლობაა, რომ შეკითხვის შემთხვევაში აუცილებლად უნდა თქვა „დიახ“? თუ ღმერთმა დაგავალა, რომ თქვა „დიახ“? რას ეყრდნობით? რაც შეეხება მეორე შეკითხვას: „მაჩვენე შენი პირადობის მოწმობა!“ აჩვენებდით მას? (არა.) და მესამე შეკითხვა: „სად ცხოვრობ? დაწერე შენი მისამართი.“ დაწერდი? (არა.) მეოთხე შეკითხვა: „რამდენი წელია, რაც ღმერთი გწამს? ვინ გაგაცნო რწმენა? რატომ გწამს? რამდენი წელია, რაც საზღვარგარეთ ხარ?“ უპასუხებდი ამ შეკითხვებს? (არა.) მეხუთე შეკითხვა: „რა მოვალეობას ასრულებ აქ? ვინ არის შენი წინამძღოლი?“ უპასუხებდი ამას? (არა.) რატომაც არა? (არ ვარ ვალდებული, ვუპასუხო.) მაშინ დავუბრუნდეთ პირველ შეკითხვას: თუ გკითხავენ, გწამს თუ არა ყოვლისშემძლე ღმერთი, ყველამ ერთხმად თქვით, რომ უპასუხებდით „დიახ“. სწორია ასეთი პასუხი? (არა.) რატომ არ არის სწორი? (რადგან რწმენა პირადი თავისუფლებაა. პოლიციას არ აქვს ჩარევის უფლება. შესაბამისად, მე მაქვს უფლება, არ ვუპასუხო მათ.) მაშინ რატომ არ უპასუხებდი? (რადგან ჯერ უნდა გავარკვიო, რატომ მესაუბრებიან, რა სტატუსით აკეთებენ ამას და არის თუ არა მათი დაკითხვა კანონიერი. თუ მათი მიზანი და ვინაობა ბუნდოვანია, არ ვარ ვალდებული, ვუპასუხო მათ შეკითხვებს.) ეს განცხადება სწორია. თავდაპირველად ყველამ თქვით, რომ უპასუხებდით „დიახ“, მაგრამ როდესაც შეკითხვების დასმა განვაგრძე, იგრძენით, რომ რაღაც რიგზე არ იყო და მიხვდით, რომ თქვენი პასუხი არასწორი იყო. აღმოაჩინეთ, სად იყო პრობლემა? ამ საკითხთან დაკავშირებით, აი, როგორი გაგება უნდა გქონდეთ: ღვთისადმი რწმენით ჩვენ არ დაგვირღვევია არცერთი კანონი, ჩვენ არ ვართ დამნაშავეები, ჩვენ გვაქვს ჩვენი ადამიანის უფლებები და თავისუფლება. ნებისმიერ მსურველს არ შეუძლია ჩვენი დაკითხვა ან შეკითხვების დასმა თავისი ნება-სურვილით. არ არის ისე, რომ ვინც არ უნდა დაგვისვას შეკითხვა, აუცილებლად სიმართლე უნდა ვუპასუხოთ; ჩვენ არ ვართ ვალდებულნი, ასე მოვიქცეთ. სწორია ეს სიტყვები? (დიახ.) ნებისმიერი ადამიანის მხრიდან, ვინც არ უნდა იყოს ის, ჩვენი თვითნებური დაკითხვა უკანონოა; ჩვენ უნდა გვესმოდეს კანონი და ვისწავლოთ მისი გამოყენება საკუთარი თავის დასაცავად. ეს არის ის სიბრძნე, რომელსაც ღვთის რჩეული ხალხი უნდა ფლობდეს. მაშ, რა უნდა გააკეთო, თუ მომავალში ასეთ სიტუაციას წააწყდები? თუ ვინმე გკითხავს, გწამს თუ არა ყოვლისშემძლე ღმერთი, რას უპასუხებდი, როგორ მოაგვარებდი ამას? პირველი, რასაც იტყვი, არის: „ვინ ხარ? რა უფლებით მეკითხები ამას? გიცნობ?“ თუ იტყვიან, რომ რომელიმე სახელმწიფო უწყების თანამშრომლები არიან, მაშინ უნდა სთხოვო, გაჩვენონ თავიანთი მოწმობა. თუ არ გაჩვენებენ მოწმობას, ეტყვი: „შენ არ გაქვს ჩემთან საუბრის უფლება და მე არ ვარ ვალდებული, გიპასუხო. მთავრობაში ბევრი თანამშრომელია; განა ყველას უნდა ვუპასუხო? მთავრობას კონკრეტული ამოცანების შესასრულებლად დანიშნული ჰყავს გარკვეული პირები — ნამდვილად შენ ხარ პასუხისმგებელი ამ საკითხზე? ასეც რომ იყოს, მე კანონი არ დამირღვევია, მაშ, რატომ უნდა გიპასუხო? რატომ უნდა გითხრა ყველაფერი? თუ ფიქრობ, რომ რაღაც დავაშავე და კანონი დავარღვიე, შეგიძლია მტკიცებულებები წარადგინო. მაგრამ თუ გინდა, რომ შენს რომელიმე შეკითხვას ვუპასუხო, წადი და ჩემს ადვოკატს დაელაპარაკე. მე არ ვარ ვალდებული გიპასუხო, შენ კი არ გაქვს შეკითხვის დასმის უფლება!“ როგორია პასუხის გაცემის ეს მეთოდი? გამოხატავს თუ არა ის ღირსებას? (დიახ.) მაშინ რას აჩვენებდა თქვენი პასუხი? გამოხატავდა ის ღირსებას? (არა.) თქვენებურად პასუხის გაცემა კანონის უცოდინრობას აჩვენებს. უბრალოდ პასუხობ ყველაფერზე, რასაც სხვები გეკითხებიან და რა ხდება ბოლოს? იუდა ხდები. დაუფიქრებლად პასუხის გაცემას თავისი მიზეზი აქვს: დიდი წითელი დრაკონის ქვეყანაში ადამიანები იდეოლოგიურად დაამუშავეს და ტვინი გამოურეცხეს, რათა ეფიქრათ, რომ ღვთის მორწმუნენი არიან უგუნურნი, დაბალი ფენის წარმომადგენლები და სახელმწიფოს მიერ დევნილნი, რომ ამ ქვეყანაში მათ ადამიანის უფლებებისა და ღირსების გარეშე უნდა იცხოვრონ; ამგვარად, მორწმუნენი საკუთარ თავს დაბალ საფეხურზე აყენებენ. დასავლეთის ქვეყნებში ჩასვლის შემდეგ მათ არ ესმით ისეთი რამეები, როგორებიცაა, ადამიანის უფლებები, ღირსება ან მოქალაქის ვალდებულებები. ამიტომ, როდესაც ვინმე გეკითხება, გწამს თუ არა ღმერთი, შიშის გამო ნაჩქარევად აღიარებ ამას, ეუბნები ყველაფერს, რაც იცი და საერთოდ არ ავლენ სულიერ სიმწიფეს. ვინ გამოიწვია ყოველივე ეს? ეს დიდი წითელი დრაკონის იდეოლოგიურმა დამუშავებამ და მმართველობამ გამოიწვია. მატერიკზე მცხოვრები თითოეული ადამიანის ქვეცნობიერის სიღრმეში არსებობს მოსაზრება, რომ როგორც კი ღმერთს ირწმუნებ, ამ საზოგადოებაში, კაცობრიობაში ყველაზე დაბალ საფეხურს იკავებ; შენ წყდები საზოგადოებასა და კაცობრიობას. ამგვარად, ამ ადამიანებს აკლიათ ღირსება, ადამიანის უფლებები და საკუთარი თავის დაცვის შეგნება; ისინი არიან სულელები, უგუნურნი და მოკლებულნი არიან გამჭრიახობას, რითაც სხვებს აძლევენ უფლებას, დაჩაგრონ და თავიანთი ნება-სურვილით იმანიპულირონ მათით. ეს არის თქვენი მენტალიტეტი. ნაცვლად იმისა, რომ მტკიცედ იდგე ღვთის მოწმობაში, ნებისმიერ წამს ყიდი მას და ნებისმიერ წამს იუდა ხდები. მაშ, როგორ უნდა მოიქცე ღირსეულად? როგორ უნდა შეხვდე უცხო ადამიანს, რომელიც შეკითხვებს გისვამს? ჯერ ჰკითხე, ვინ არიან ისინი, შემდეგ კი სთხოვე, გაჩვენონ თავიანთი მოწმობა. ეს არის სათანადო სამართლებრივი პროცედურა. დასავლეთის ქვეყნებში პოლიცია ან მთავრობის ნებისმიერი სხვა თანამშრომელი, როდესაც საზოგადოებასთან ურთიერთობს, როგორც მთავრობის სახელით მომუშავე წარმომადგენელი ყოველთვის პირველ რიგში თავის მოწმობას წარადგენს. მათი მოწმობის საფუძველზე ვინაობის გადამოწმების შემდეგ შენ წყვეტ, როგორ უპასუხო მათ შეკითხვებს ან როგორ იმოქმედო შენ მიმართ მათი მოთხოვნების შესაბამისად. რა თქმა უნდა, ამ საკითხთან მიმართებაში ნამდვილად გაქვს არჩევანის უფლება, გაქვს აბსოლუტური ავტონომია და მარიონეტი არ ხარ. მიუხედავად იმისა, რომ ხარ ჩინელი და ყოვლისშემძლე ღმერთის ეკლესიის წევრი, ასევე ხარ იმ ქვეყნის კანონიერი და ოფიციალურად აღიარებული მცხოვრები, რომელშიც ცხოვრობ. არ დაგავიწყდეს, რომ გაქვს ავტონომია; არ ხარ რომელიმე ქვეყნის მონა ან პატიმარი, შენ შეგიძლია ისარგებლო ამ ქვეყნის კანონებით, ადამიანის უფლებებითა და სისტემებით.

ჩემ მიერ თანაზიარებული შინაარსის საფუძველზე, როგორ უნდა შეხვდეთ მოულოდნელ გარემოებებსა და გაუთვალისწინებელ შემთხვევებს? ეს არის მეოთხე საკითხი, რომელზეც თანაზიარება უნდა ვიქონიოთ — ნუ გამოიჩენთ სიმხდალეს. ზოგიერთი კითხულობს: „განა სიმხდალის არქონა უბრალოდ დაუფიქრებლად და გაბედულად მოქმედებას ნიშნავს?“ არა, სიმხდალის არქონა ნიშნავს, არ გვეშინოდეს არავითარი ხელისუფლების, რადგან ჩვენ არ ვართ დამნაშავეები, არ ვართ მონები; ჩვენ ვართ ღვთის ღირსეული რჩეული ხალხი, შემოქმედის მეუფების ქვეშ მყოფი ღირსეული ქმნილებები. ამ საკითხთან მიმართებით, უპირველეს ყოვლისა, ნუ გამოიჩენთ სიმხდალეს; გარდა ამისა, აქტიურად შეასრულეთ თქვენი მოვალეობა და შეინარჩუნეთ ის გარემო, რომელშიც თქვენს მოვალეობას ასრულებთ, და ასევე აქტიური პოზიციით დაუპირისპირდით სხვადასხვა გარემოებას ისევე, როგორც ჩვენ წინააღმდეგ მომართულ სხვადასხვა განცხადებას, ქმედებასა და სხვა გამოვლინებებს. აქტიურად დაუპირისპირდეთ მათ და არ იყოთ მხდალნი — რას ფიქრობთ ამგვარ მიდგომაზე? (კარგია.) ეს ნიშნავს ღირსეულ ცხოვრებას, როგორც ადამიანს შეეფერება; ეს არ ნიშნავს უღირსად ცხოვრებას უბრალოდ არსებობის მიზნით. ჩვენ საზღვარგარეთ ჩვენი მოვალეობის შესასრულებლად ჩამოვედით და არა მუცლის ამოსაყორად ან თავის გასატანად; ჩვენ არ დაგვირღვევია არცერთი კანონი, არცერთი ქვეყნისთვის არ შეგვიქმნია პრობლემები და ნამდვილად არ ვართ რომელიმე ქვეყნის მონები. ჩვენ ვასრულებთ ქმნილებათა მოვალეობას ღვთის სახლში; ჩვენ თავად ვირჩენთ თავს და არ ვართ სხვებზე დამოკიდებულნი; ეს სრულიად კანონიერია.

იმ ოთხი საკითხიდან, რომლებიც ახლახან განვიხილეთ, თითოეული ძალიან მნიშვნელოვანია. რა იყო პირველი საკითხი? (საზღვარგარეთ თუ ჩინეთში, მთელი გულით ღვთისათვის თავის გაღება და მოვალეობების შესრულება არის ყველაზე სამართლიანი საქმე მთელ კაცობრიობაში უძველესი დროიდან დღემდე. ჩვენ მიერ მოვალეობის შესრულება ღია და გამჭვირვალეა და არა ფარული, რადგან ის, რასაც ახლა ვაკეთებთ, ყველაზე სამართლიანი საქმეა კაცობრიობაში.) და მეორე? (ღმერთი მეუფებს ყოველივეზე და ყოველ მოვლენაზე. ყოველივე, მათ შორის წუთისოფლის მმართველები და ნებისმიერი ხელისუფლება მსოფლიოში ღვთის ხელის მეუფებისა და კონტროლის ქვეშაა — არავინ განაგებს საკუთარ ბედს. არც ჩვენ ვართ გამონაკლისი; ჩვენი ბედი ღვთის ხელის მეუფებისა და კონტროლის ქვეშაა და არავის შეუძლია შეცვალოს ჩვენი გზის მიმართულება და ჩვენი ყოფნის ადგილი. როგორიც არ უნდა იყოს იმ ქვეყნის მმართველობა და სისტემა, რომელშიც ვიმყოფებით, როგორიც არ უნდა იყოს საცხოვრებელი გარემო ამ ქვეყანაში ჩვენ მიმართ — მუქარის შემცველი, მტრული თუ მეგობრული — ყოველივე ეს ღვთის მეუფების ქვეშაა, და ჩვენ სანერვიულო და სადარდებელი არაფერი გვაქვს.) მესამე საკითხი? (სადაც არ უნდა ვცხოვრობდეთ და როგორი შესაძლებლობები თუ სულიერი მონაცემებიც არ უნდა გვქონდეს, ჩვენ მხოლოდ უმნიშვნელო ქმნილებათა მასის ნაწილი ვართ. ერთადერთი პასუხისმგებლობა და მოვალეობა, რომელიც უნდა შევასრულოთ, არის ის, რომ დავემორჩილოთ შემოქმედის მეუფებას, განგებულებას, წარმართვასა და განგებას. მიუხედავად იმისა, რომ ამჟამად თავისუფალ ქვეყანაში ვიმყოფებით, თუ ერთ დღეს ღმერთი გამოგვიგზავნის მტრულ ძალას ჩვენი დევნისა და ჩვენთვის ზიანის მოსაყენებლად, რაც არ უნდა მოხდეს, დასაჩივლი არაფერი უნდა გვქონდეს. იმიტომ, რომ ჩვენი ვალდებულება, პასუხისმგებლობა და მოვალეობაა დავემორჩილოთ ყოველივეს, რასაც ღმერთი იქმს, ყოველივეს, რასაც ღმერთი წარმართავს და განაგებს.) მეოთხე საკითხია, აქტიურად და სიმხდალის გარეშე შევხვდეთ ყველა გარე ადამიანს, მოვლენასა და საგანს. ეს ოთხი საკითხი არის ის დამოკიდებულება და გაგება, რომელიც მოვალეობის შემსრულებელ თითოეულ ადამიანს უნდა გააჩნდეს; ისინი ასევე წარმოადგენს იმ ჭეშმარიტებებს, რომლებიც მოვალეობის შემსრულებელმა თითოეულმა ადამიანმა უნდა გაიგოს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ოთხი საკითხი დიდად არ არის დაკავშირებული წინამძღოლთა და მუშაკთა მერვე პასუხისმგებლობასთან, რომელზეც დღეს ვიქონიეთ თანაზიარება, რადგან საქმესთან დაკავშირებულ სირთულეებზე ვსაუბრობთ, მაინც უნდა შევეხოთ ამ საკითხებს; ეს შემთხვევითი არ არის.

გ. პრინციპები, რომლებიც წინამძღოლებმა და მუშაკებმა უნდა გამოიყენონ სირთულეების წინაშე დგომისას

ზოგიერთი წინამძღოლი და მუშაკი საგარეო საქმეებთან მიმართებაში საკმაოდ რთულად მოსაგვარებელ საკითხებს აწყდება და საბოლოოდ საგონებელში ვარდება; მათ არ ძალუძთ პრობლემის არსში წვდომა და არც ის იციან, როგორ მიუდგნენ მას. ისინი უბრალოდ უგულებელყოფენ მას, რის გამოც საქმე ფერხდება. რა პრობლემაა ეს? ეს არის ცრუ წინამძღოლების უუნარობა, შეასრულონ საქმე, რითაც მხოლოდ აფერხებენ მას. ცრუ წინამძღოლებს აკლიათ ნორმალური ადამიანის გონიერება; რადგან არ შეუძლიათ პრობლემების მოგვარება, რატომ არ ატყობინებენ მათ შესახებ ზემდგომს? თუ ზემდგომს შეატყობინებ პრობლემის შესახებ, ჩვენ შეგვიძლია ერთად გავუმკლავდეთ მას და პრობლემა საბოლოოდ მოგვარდება. არის რაღაცები, რასაც ვერ სწვდებით; მე დაგეხმარებით მათ გაანალიზებაში. სანამ არ ვარღვევთ კანონს ან მთავრობის რეგულაციებს, არ არსებობს გადაულახავი პრობლემა. იმ საკითხებს, რომლებიც ჭეშმარიტება-პრინციპებს ეხება, თავად ვაგვარებთ; ხოლო კანონთან დაკავშირებულ საკითხებზე შეგვიძლია იურიდიული რჩევა ვითხოვოთ და სამართლებრივი გზით მოვაგვაროთ. რა ბოროტმა ძალებმაც არ უნდა სცადონ განზრახ ღვთის სახლის საქმის არევ-დარევა და საბოტაჟი, გახსოვდეთ ერთი რამ: სანამ არ ვარღვევთ კანონს ან მთავრობის რეგულაციებს, ვერავინ ვერაფერს დაგვაკლებს. ეს იმიტომ, რომ საზღვარგარეთის ქვეყნების უმეტესობა დემოკრატიული და სამართლებრივია; ბოროტი ძალებიც რომ მოქმედებდნენ კანონის საწინააღმდეგოდ, მათაც ეშინიათ მხილებისა და სამართლებრივი სანქციების. ეს ფაქტია. როგორც არ უნდა ცდილობდნენ დიდი წითელი დრაკონის ბნელი ხელები ღვთის სახლის საქმის არევ-დარევასა და საბოტაჟს ან ჩვენი ნორმალური ცხოვრების არევას ან ვინმეს მოსყიდვას ბოროტების ჩასადენად, ჩვენ უნდა გადავიღოთ ფოტოები და ავთენტური ვიდეოები, სერიოზულად ვაწარმოოთ ზუსტი ჩანაწერები და ნათლად დავაფიქსიროთ დრო, ადგილი და ჩართული პირები. როდესაც დრო მოვა, ამას სამართლებრივი გზით მოვაგვარებთ და მისი არ უნდა გვეშინოდეს. მიუხედავად დიდი წითელი დრაკონის გიჟური რეპრესიებისა, ჩვენ მისი არ გვეშინია, რადგან ღმერთი ჩვენი საყრდენია და ერთ დღეს ღმერთი მოავლენს კატასტროფებს მის გასანადგურებლად, ღმერთი უშუალოდ მიაგებს მას სამაგიეროს და ჩვენ არაფრის გაკეთება არ დაგვჭირდება. ზოგჯერ ვერ აცნობიერებთ გარკვეულ საკითხებს; ასეთ შემთხვევაში, სწრაფად უნდა შეატყობინოთ ზემდგომს, და ზემდგომი გიჩვენებთ გზას, რითაც დიდი პრობლემები შემცირდება, მცირე პრობლემები კი მოგვარდება. სინამდვილეში, თქვენ არ შეგიძლიათ მრავალი საკითხის გაანალიზება და ვერ სწვდებით მათ არსს; ფიქრობთ, რომ სიტუაცია მნიშვნელოვანი და სერიოზულია, მაგრამ ზემდგომის მიერ გაანალიზების შემდეგ მიხვდებით, რომ ეს არსებითად არაფერია; არაფერია საშიში და მნიშვნელოვანი — უბრალოდ ნუ ჩაერევით და გარკვეული დროის შემდეგ ის თავისთავად მოგვარდება. ბოროტ ძალთა მიერ გამოწვეული არევ-დარევა დიდ აჟიოტაჟს ვერ გამოიწვევს; მათ ყველაზე მეტად საჯარო მხილების ეშინიათ, ამიტომ საზღვრების გადაკვეთას ვერ ბედავენ. თუ ერთი მუჭა მასხარა გაბედავს საზღვრების გადაკვეთას, შეგვიძლია ეს საკითხი სამართლებრივად მოვაგვაროთ იურიდიული ზომების გატარებით. ეს არის ის, რასაც ყველა წინამძღოლი და მუშაკი უნდა აცნობიერებდეს. რა სიტუაციასაც არ უნდა წააწყდეთ, კატეგორიულად არ იმოქმედოთ დაბნეულად ან სულელურად. თუ ვერ აცნობიერებ სიტუაციას ან ვერ აგვარებ მას, დაუყოვნებლივ შეატყობინე ზემდგომს და მიეცი მას საშუალება, მოგცეს რჩევა და სტრატეგიები. ერთადერთი ნამდვილი საშიშროება ის არის, რომ ცრუ წინამძღოლები ვერ აცნობიერებენ ან ვერ აგვარებენ საკითხებს და მაინც არ ატყობინებენ ან არ აწვდიან ინფორმაციას ამის შესახებ ზემდგომს; ისინი ელოდებიან, სანამ სიტუაცია გამწვავდება და საქმეს შეაფერხებს და მხოლოდ ამის შემდეგ ატყობინებენ ზემდგომს, რითაც, სავარაუდოდ, კარგავენ პრობლემის მოგვარების საუკეთესო შესაძლებლობას. ეს ჰგავს ადამიანს, რომელსაც კიბო აქვს, მაგრამ დროულად არ იკვლევს ან არ მკურნალობს მას და მხოლოდ ბოლო სტადიაზე მიდის საავადმყოფოში სამკურნალოდ, მაგრამ უკვე გვიანია და მხოლოდ სიკვდილსღა ელოდება. ამგვარად, ცრუ წინამძღოლები ყველაზე მეტად უშლიან ხელს საქმესთან დაკაშირებული საკითხების მოგვარებას. ცრუ წინამძღოლები არიან გონებაჩლუნგები და არამზადები, არც პასუხისმგებლობას იღებენ და არც ღვთის სახლის საქმეს იცავენ. რატომ ვამბობთ, რომ ცრუ წინამძღოლები არიან ნაძირალები, უბედურების მომტანნი, იდიოტები, რომლებსაც ყველაზე მეტად აკლიათ გონიერება? სწორედ ეს არის მიზეზი. ნებისმიერი ცრუ წინამძღოლი, რომელსაც იმდენად მწირი სულიერი მონაცემები აქვს, რომ საგარეო საქმეების მოგვარებაც კი არ შეუძლია, დაუყოვნებლივ უნდა გავათავისუფლოთ და მოვკვეთოთ, და აღარასოდეს გამოვიყენოთ, რათა თავიდან ავიცილოთ ღვთის სახლის საქმის შემდგომი შეფერხება. ცრუ წინამძღოლების საქმიანობა ყველაზე მეტად დამაბრკოლებელია. ხშირად, როდესაც პრობლემა წარმოიშობა, მისი მოგვარება შესაძლებელია ყველასთან დროული კონსულტაციით; ერთადერთი სადარდებელი ის არის, რომ პასუხისმგებელი ცრუ წინამძღოლი გონებაჩლუნგია, რადგან თავად არ შეუძლია პრობლემის მოგვარება და მაინც არ განიხილავს მას გადაწყვეტილების მიმღებ ჯგუფთან ერთად ან არ ატყობინებს ზემდგომს ამის შესახებ; ის იჩენს გულგრილ დამოკიდებულებას, მალავს და ჩქმალავს პრობლემას — სწორედ ეს აფერხებს საქმეებს ყველაზე მეტად. თუ საკითხი ფერხდება და გარემოებები იცვლება, ამან შეიძლება განაპირობოს პრობლემის მოგვარების ინიციატივის დაკარგვა, რაც პასიურ მდგომარეობამდე მიგვიყვანს. რას ამტკიცებს ეს? ზოგიერთი რამის გადადება არ შეიძლება და დაუყოვნებლივ, პირველივე შესაძლებლობისთანავე უნდა მოგვარდეს. თუმცა, ცრუ წინამძღოლები ამას ვერ აცნობიერებენ, ამიტომ უკიდურესად მწირი სულიერი მონაცემების მქონე პირებმა თავის თავზე არავითარ შემთხვევაში არ უნდა აიღონ წინამძღოლობა. ცრუ წინამძღოლებმა მხოლოდ სიტყვებისა და მოძღვრებების ფრქვევა იციან და არ ძალუძთ არცერთი რეალური პრობლემის გადაჭრა; ისინი მხოლოდ ან ზიანს აყენებენ ადამიანებს, ან შეფერხებებს იწვევენ. მხოლოდ ამ ცრუ წინამძღოლების გათავისუფლებისა და ისეთი პირების წინამძღოლებად და მუშაკებად არჩევის შემთხვევაში, რომლებსაც აღებული აქვთ ტვირთი და გააჩნიათ პასუხისმგებლობის გრძნობა, იქნება შესაძლებელი ეკლესიის საქმის წინსვლა. რა პრობლემების წინაშეც არ უნდა აღმოჩნდე, სანამ ჭეშმარიტების ძიება ძალგიძს, მათი მოგვარების გზა არსებობს. საგარეო საქმეები და დიდი წითელი დრაკონის მიერ გამოწვეული არევ-დარევა საჭიროების შემთხვევაში შეიძლება სამართლებრივი გზით მოგვარდეს, ეს არ არის დიდი პრობლემა. სანამ არ ვარღვევთ კანონს ან მთავრობის რეგულაციებს, ვერავინ ვერაფერს დაგვაკლებს; ამ რწმენით არ უნდა გვეშინოდეს სატანისა თუ ეშმაკების მიერ გამოწვეული არევ-დარევის.

ახლა უნდა გავაანალიზოთ და გავაცნობიეროთ ცრუ წინამძღოლების საკითხი. ეს ძალიან მნიშვნელოვანია ეკლესიის საქმის კარგად შესასრულებლად! მოდი, ახლა ვიქონიოთ თანაზიარება იმაზე, თუ რატომ არ ატყობინებენ ცრუ წინამძღოლები ზემდგომს, როდესაც ისეთ საკითხებს აწყდებიან, რომელთა დამოუკიდებლად მოგვარებაც არ ძალუძთ. როგორ უნდა შევხედოთ ამას? ყველას შეგიძლიათ გააანალიზოთ ეს და სარგებელი მიიღოთ ამით. ცრუ წინამძღოლების მიერ რეალური საქმის შეუსრულებლობის პრობლემა ისედაც მძიმეა, მაგრამ არსებობს კიდევ უფრო სერიოზული საკითხი: როდესაც ეკლესია ბოროტმოქმედებისა და ანტიქრისტეების მხრიდან არევ-დარევას აწყდება, ცრუ წინამძღოლები არა მხოლოდ არ აგვარებენ მას; კიდევ უფრო უარესი ის არის, რომ ისინი არც ზემდგომს ატყობინებენ ამის შესახებ და აძლევენ ბოროტმოქმედებსა და ანტიქრისტეებს ეკლესიის არევის საშუალებას — ისინი უბრალოდ უსაფრთხოდ აკვირდებიან შორიდან და ერიდებიან ვინმეს განაწყენებას. რა დონეზეც არ უნდა აირიოს ეკლესიის საქმე, ცრუ წინამძღოლებს ეს არ ადარდებთ. რა არის აქ პრობლემა? ნუთუ ასეთი ცრუ წინამძღოლები ასე მოკლებულნი არიან მორალს? მხოლოდ ეს ფაქტიც საკმარისია ასეთი ცრუ წინამძღოლების განსადევნად. ცრუ წინამძღოლების მიერ ბოროტმოქმედთა და ანტიქრისტეთათვის ეკლესიის თავისუფლად არევის ნების დართვა, მათთვის ეკლესიისა და ღვთის რჩეული ხალხის გადაცემის ტოლფასია; ამით ისინი ბოროტმოქმედთა და ანტიქრისტეთა მფარველებად გვევლინებიან. ამას მეტისმეტად დიდი ზარალი მოაქვს ეკლესიის საქმისთვის! მხოლოდ ამ საკითხის გათვალისწინებით, კითხვა ის კი არ არის, უნდა განთავისუფლდნენ თუ არა ცრუ წინამძღოლები, არამედ ის, უნდა მოვიცილოთ თუ არა ისინი. რომელია უფრო სერიოზული ხასიათის: ცრუ წინამძღოლთა მიერ რეალური საქმის შეუსრულებლობა თუ ცრუ წინამძღოლთა მიერ ბოროტმოქმედთა და ანტიქრისტეთათვის ეკლესიის არევის ნების დართვა? რეალური საქმის შეუსრულებლობამ შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს ღვთის რჩეული ხალხის სიცოცხლეში შესვლასა და ეკლესიის საქმის წინსვლაზე; ეს უკვე იწვევს მნიშვნელოვანი საკითხების შეფერხებას. თუმცა, როდესაც ცრუ წინამძღოლები ბოროტ ადამიანებსა და ანტიქრისტეებს ეკლესიის თვითნებურად არევის ნებას რთავენ ისე, რომ არ ეძიებენ გამოსავალს ან არ ატყობინებენ ზემდგომს, ამას წარმოუდგენელი შედეგები მოჰყვება. სულ მცირე, საეკლესიო ცხოვრებაში სრულ ქაოსსა და არეულობას ქმნიან ბოროტმოქმედები და ანტიქრისტეები; გარდა ამისა, ეკლესიის საქმე ფუჭდება და პარალიზდება. განა ეს უშუალო ზემოქმედებას არ ახდენს სახარების საქმის გავრცელებაზე? შედეგები მართლაც მძიმეა! ამიტომ, თუ ცრუ წინამძღოლები ამ შეცდომას უშვებენ, ისინი უნდა განიდევნონ. მრავალ წინამძღოლსა და მუშაკს ყოველთვის აქვს განსხვავებული აზრი და წარმოდგენა ზემდგომისთვის საკითხების შესახებ შეტყობინებასთან დაკავშირებით. ზოგი ამბობს: „ზემდგომისთვის საკითხების შესახებ შეტყობინებამაც კი შეიძლება ვერ მოაგვაროს ისინი“. ეს აბსურდული საუბარია! რას ნიშნავს „შეიძლება ვერ მოაგვაროს“? მხოლოდ იმიტომ, რომ შენ ვერ აგვარებ, არ ნიშნავს, რომ ზემდგომს არ შეუძლია. თუ ზემდგომი გიჩვენებს გზას, პრობლემა ფაქტობრივად რეალურად გვარდება; თუ ზემდგომი არ გაძლევს გზას, შენ გზის გარეშე რჩები. ამ მცირე საკითხსაც კი ვერ აცნობიერებ; მეტისმეტად ამპარტავანი და თვითმართალი ხარ! ზოგი ასევე ამბობს: „როდესაც სირთულეებს ან საკითხებს ვაწყდებით, ჯერ რამდენიმე დღის განმავლობაში ვფიქრობთ და მხოლოდ მაშინ ვატყობინებთ მათ შესახებ, თუ მართლაც ვერ ვპოულობთ გამოსავალს“. შეიძლება ისე ჟღერდეს, თითქოს ამის მთქმელს გარკვეული გონიერება აქვს, მაგრამ განა ეს დღეები, რომლებსაც ფიქრში ატარებენ, სავარაუდოდ, შეფერხებას არ გამოიწვევს? შეგიძლია დარწმუნებული იყო, რომ რამდენიმედღიანი ფიქრი საკითხს მოაგვარებს? შეგიძლია გარანტია მისცე, რომ ეს შემდგომ შეფერხებას არ გამოიწვევს? სხვები ამბობენ: „თუ საკითხის შესახებ დაუყოვნებლივ შევატყობინებთ, განა ზემდგომი არ იფიქრებს, რომ ამ მცირე საკითხსაც კი ვერ ვწვდებით? განა სულელებსა და უგუნურებს არ გვიწოდებს და არ გაგვსხლავს?“ ისინი ცდებიან, როდესაც ამას ამბობენ — მიუხედავად იმისა, მიაწვდი თუ არა ინფორმაციას საკითხის შესახებ, შენი სულიერი მონაცემების ხარისხი უკვე აშკარაა; ზემდგომმა ეს ყველაფერი იცის. გგონია, ზემდგომი მაღალ შეფასებას მოგცემს, თუ რაიმე საკითხის შესახებ არ შეატყობინებ? თუ შეატყობინებ საკითხის შესახებ, რომელსაც არ გამოუწვევია მნიშვნელოვანი საქმეების შეფერხება, ღვთის სახლი პასუხს არ მოგთხოვს; თუმცა, თუ არ შეატყობინებ და ეს შეფერხებას გამოიწვევს, უშუალოდ შენ დაგეკისრება პასუხისმგებლობა, დაუყოვნებლივ განთავისუფლდები და აღარასოდეს გამოგიყენებენ. ღვთის რჩეული ხალხიც ჩაგთვლის, როგორც უგუნურს, სულელს, სუსტი გონების მქონესა და შეშლილს, შეგიძულებს და სამუდამოდ შეეზიზღები. ისინი, ვისაც ყოველთვის ეშინია პრობლემების შეტყობინების გამო ზემდგომის მხრიდან გასხვლის ან დამცირების, მწირი სულიერი მონაცემების მქონენი და ყველაზე სულელები არიან; ისინი უნდა განთავისუფლდნენ და აღარასოდეს იქნენ გამოყენებულნი. გქონდეს ასეთი მწირი სულიერი მონაცემები და მაინც გინდოდეს სახის შენარჩუნება — განა ეს სრული უსირცხვილობა არ არის? მითხარით, განა ცრუ წინამძღოლები, რომლებიც არა მხოლოდ ცუდად ასრულებენ თავიანთ საქმეს, არამედ მნიშვნელოვანი საკითხების შეფერხებასაც იწვევენ, საძულველნი არ არიან? უნდა განთავისუფლდნენ ისინი? (დიახ.) თუ დიდი პრობლემის წინაშე დგანან და შეუძლიათ მის შესახებ დაუყოვნებლივ შეტყობინება შეფერხების ან სერიოზული შედეგების გამოწვევის გარეშე, როგორ უნდა შევხედოთ ასეთ წინამძღოლებს? სულ მცირე, ითვლება, რომ მათ აქვთ გონიერება და შეუძლიათ ეკლესიის საქმის დაცვა. უნდა გაგრძელდეს ასეთი წინამძღოლების გამოყენება? (დიახ.) მხოლოდ ყველაზე გონებაჩლუნგი წინამძღოლები შეიკავებდნენ თავს საკითხების შესახებ შეტყობინებისგან გასხვლის შიშით. შეიძლება თუ არა ასეთი წინამძღოლების მომავალში კვლავ გამოყენება? ვფიქრობ, მათი გამოყენება აღარ შეიძლება, რადგან მათი გამოყენება მეტისმეტად დიდ შეფერხებას იწვევს. ახლა უკვე ყველას უნდა შეგეძლოთ ასეთი სახის პრობლემების არსში წვდომა, არა? როდესაც აწყდებით საკითხებს, რომელთა მოგვარებაც არ შეგიძლიათ, სწრაფად მიაწოდეთ ინფორმაცია მათ შესახებ და გამოსავლის მოსაძებნად იქონიეთ თანაზიარება გადაწყვეტილების მიმღებ ჯგუფთან. თუ გადაწყვეტილების მიმღებ ჯგუფს არ შეუძლია მათი მოგვარება, დაუყოვნებლივ შეატყობინეთ ზემდგომს; ნუ იდარდებთ ამაზე ან იმაზე, საკითხის დროულად მოგვარების უნარი ყველაზე მნიშვნელოვანია. ახლახან ნახსენები მაგალითი ყველა ეკლესიაში ხდება; ეს სირთულეები და პრობლემები თავს იჩენს. ეკლესიის შიგნით არსებულ ზოგიერთ სირთულესთან შედარებით ეს გარე საკითხები უფრო მძიმე შედეგებს მოიცავს. ამგვარად, ისინი გარკვეულწილად უფრო რთულია ეკლესიის შიგნით არსებულ საკითხებთან შედარებით. თუ გარე საკითხების წინაშე დგახართ, სწრაფად უნდა მოაგვაროთ ისინი კონსულტაციის გზით ან შეატყობინოთ ზემდგომს; ეს აუცილებელია. მხოლოდ ამგვარად პრაქტიკაში განხორციელებას შეუძლია უზრუნველყოს ეკლესიის საქმის ნორმალური წინსვლა და გარანტია იმისა, რომ სასუფევლის სახარების გავრცელება არ შეფერხდება. სულ ეს არის ჩვენი თანაზიარება ეკლესიის გარე საკითხების მოგვარების პრინციპების შესახებ.

თითოეულ ეკლესიაში არიან მწირი სულიერი მონაცემების მქონე ადამიანები, რომლებიც მოვალეობების შესრულებისას ყოველთვის აწყდებიან სირთულეებს, და რამდენი თანაზიარებაც არ უნდა იქონიოთ მათთან ჭეშმარიტების შესახებ, ვერ პოულობენ პრაქტიკის პრინციპებს, უბრალოდ ბრმად იყენებენ წესებს ისე, რომ არავითარი რეალური შედეგი არ მოაქვთ. ასეთ შემთხვევებში ამ ადამიანების მოვალეობები უნდა დაკორექტირდეს. ეს კორექტირება პერსონალის გადანაწილებას წარმოადგენს. მაგალითად, ადამიანს მიანდეს მნიშვნელოვანი საქმე, მაგრამ საქმესთან დაკავშირებით აქვს გარკვეული პრობლემები, რომლებიც არ გვარდება მიუხედავად იმისა, როგორადაც არ უნდა თანაზიარებდე მასთან ჭეშმარიტების შესახებ. ვერ ხვდები პრობლემის არსს ან იმას, არის თუ არა ეს ადამიანი კვლავ გამოსადეგი და არც დაკვირვებას ან შემდგომ თანაზიარებას მოაქვს რაიმე შედეგი. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ადამიანი საქმეში მეტისმეტად დიდ შეფერხებებს არ იწვევს, კრიტიკული საკითხები არასოდეს გვარდება, რაც ყოველთვის გარკვეულწილად გაშფოთებს. რა უნდა გააკეთო ამ შემთხვევაში? ეს გადამწყვეტი საკითხია. თუ თავად ვერ აგვარებ მას, ის წინამძღოლებისა და მუშაკების შეკრებაზე უნდა გამოიტანო თანაზიარებისა და გაანალიზებისთვის. თუ საბოლოოდ კონსენსუსის მიღწევა შესაძლებელი გახდება, პრობლემა მოგვარდება. თუ ამგვარად პრაქტიკაში განხორციელება პრობლემას ვერ აგვარებს, დროის გაჭიანურებასთან ერთად შეიძლება თუ არა ამან მნიშვნელოვანი საკითხების შეფერხება გამოიწვიოს? თუ კი, მაშინ რაც შეიძლება მალე უნდა შეატყობინო ზემდგომს და ეძიო გამოსავალი. მოკლედ, რა დაბნეულობასა თუ სირთულეებსაც არ უნდა წააწყდე შენს საქმეში, სანამ მათ შეუძლია გავლენა მოახდინოს ღვთის რჩეულ ხალხზე მოვალეობების შესრულებისას ან ხელი შეუშალოს ეკლესიის საქმის ნორმალურ წინსვლას, საკითხები დაუყოვნებლივ უნდა მოგვარდეს. თუ დამოუკიდებლად ვერ აგვარებ საკითხს, უნდა მოძებნო ადამიანები, რომლებსაც ესმით ჭეშმარიტება, რათა მათთან ერთად მოაგვარო იგი. თუ ესეც არ ამართლებს, მაშინ საკითხი უნდა გამოიტანო და შეატყობინო ზემდგომს გამოსავლის საძიებლად. ეს არის წინამძღოლთა და მუშაკთა პასუხისმგებლობა და ვალდებულება. ისინი სერიოზულად უნდა მოეკიდონ ნებისმიერ სირთულესა თუ დაბნეულობას, რომელსაც აწყდებიან და არა უბრალოდ ზერელედ იქადაგონ სიტყვები და მოძღვრებანი, ან იძახონ ცარიელი ფრაზები დებისა და ძმების გასამხნევებლად, ან გასხლან ისინი და პრობლემებისა თუ სირთულეების აღმოჩენის შემდეგ საქმე დასრულებულად ჩათვალონ. ზოგჯერ სიტყვებისა და მოძღვრებების წარმოთქმამ შეიძლება მოაგვაროს ზოგიერთი ზედაპირული საკითხი, მაგრამ საბოლოო ჯამში, ის ვერ გადაჭრის ძირეულ პრობლემებს. ისეთი პრობლემები, რომლებიც ეხება ადამიანთა ფუნდამენტურ, გახრწნილ ხასიათსა და მათ წარმოდგენებსა და ფანტაზიებს, უნდა გადაიჭრას ღვთის სიტყვებზე დაფუძნებული ჭეშმარიტების თანაზიარებით. ასევე არსებობს სირთულეები, რომლებიც ცალკეულ ინდივიდებს აქვთ, გარემოსთან დაკავშირებული და მოვალეობების შესასრულებლად აუცილებელ პროფესიულ ცოდნასთან დაკავშირებული პრობლემები; ყველა ეს პრაქტიკული საკითხი წინამძღოლთა და მუშაკთა მხრიდან გადაჭრას მოითხოვს. ამ საკითხთა შორის ნებისმიერი დაბნეულობა და სირთულე, რომელსაც წინამძღოლები და მუშაკები ვერ აგვარებენ, შეიძლება გამოიტანონ წინამძღოლთა და მუშაკთა შეკრებაზე გასაანალიზებლად და მოსაგვარებლად ან უშუალოდ ზემდგომს შეატყობინონ მის შესახებ, რათა ეძიონ ჭეშმარიტება გამოსავლისთვის. ამას ეწოდება ნამდვილი საქმის კეთება, და მხოლოდ მასში გაწაფვით შეიძლება მომწიფდეს ადამიანის სულიერი მონაცემები და მან ჯეროვნად შეასრულოს თავისი მოვალეობები. სანამ წინამძღოლებსა და მუშაკებს აქვთ პასუხისმგებლობის გრძნობა, ნებისმიერ დროსა და ადგილას შეძლებენ პრობლემების გამოვლენას; არსებობს პრობლემები, რომლებიც მათ ყოველდღიურად უნდა მოაგვარონ. მაგალითად, ახლახან ვახსენე შემთხვევა, როდესაც ვიღაც გეკითხება, გწამს თუ არა ყოვლისშემძლე ღმერთის და თქვენ ყველანი საგონებელში ჩავარდით. თავდაპირველად ყველამ განაცხადა, რომ უპასუხებდა „დიახ“, მაგრამ მოგვიანებით ზოგიერთმა თქვა, რომ ეს არ იყო სწორი პასუხი, სხვებმა კი თქვეს, რომ არ იცოდნენ; ყველანაირი პასუხი იყო. საბოლოოდ, წინამძღოლები და მუშაკებიც საგონებელში ჩავარდნენ და იფიქრეს: „ყოვლისშემძლე ღვთის რწმენაზე „არა“-ს თქმა სხვების წინაშე ღვთის უარყოფა იქნებოდა და მაშინ ღმერთი არ გვაღიარებდა ჩვენ — მაგრამ რა შედეგები მოჰყვებოდა ყოვლისშემძლე ღვთის რწმენაზე „დიახ“-ის თქმას? ორივე არჩევანი არასწორი ჩანს“. წინამძღოლებმა და მუშაკებმა არ იცოდნენ, როგორ მოეგვარებინათ ეს და ვერ მიიღეს გადაწყვეტილება; ამგვარად, როდესაც დები და ძმები კვლავ წააწყდებიან ასეთ სიტუაციებს, მათ მაინც არ ექნებათ სწორი თვალსაზრისი და დამოკიდებულება და პრობლემა მოუგვარებელი დარჩება, რაც იმას ნიშნავს, რომ წინამძღოლებმა და მუშაკებმა არ შეასრულეს თავიანთი პასუხისმგებლობები — მათ ვერ შეძლეს თავიანთი პასუხისმგებლობების შესრულება. პასუხისმგებლობების შეუსრულებლობა უნარსა და სულიერ მონაცემებთან დაკავშირებული პრობლემაა, მაგრამ როდესაც ასეთი საკითხები წარმოიშობა, რა უნდა გააკეთო, თუ იცი, რომ ის არ არის მოგვარებული? არ უნდა უგულებელყო ან მიჩქმალო საკითხი, რათა სიტუაცია დაწყნარდეს და ყველას მიეცეს თავისუფლად მოქმედების საშუალება, რომ მოიქცნენ ისე, როგორც მოესურვებათ. ნაცვლად ამისა, უნდა შეატყობინო ზემდგომს, რათა განსაზღვროთ შესაბამისი ზომები და პრაქტიკის გზა ასეთ სიტუაციებში. საბოლოოდ ყველას უნდა გააგებინონ, თუ რა არის ღვთის განზრახვები ამ ვითარებებში, რა პრინციპები უნდა დაიცვან ადამიანებმა და რა დამოკიდებულება უნდა ჰქონდეთ და რა პოზიცია უნდა დაიკავონ. შემდეგ, როდესაც მომავალში კვლავ აღმოჩნდებიან ასეთი სიტუაციების წინაშე, მათ ეცოდინებათ ჭეშმარიტება-პრინციპები და ექნებათ პრაქტიკის გზა. ამგვარად, წინამძღოლები და მუშაკები ასრულებენ თავიანთ პასუხისმგებლობებს. მაშ, რატომ თქვით ყველამ თავდაპირველად, რომ უპასუხებდით „დიახ“, როდესაც გკითხეს, გწამთ თუ არა ყოვლისშემძლე ღმერთის? ამას თავისი მიზეზი აქვს: წინამძღოლებსა და მუშაკებს არასდროს ჰქონიათ თანაზიარება თქვენთან იმაზე, თუ როგორ უნდა მოგვარდეს ასეთი საკითხები. ისინი ამას უმნიშვნელო საკითხებად მიიჩნევენ, სადაც ყველას თავისი გაგება აქვს, სადაც ყველას შეუძლია გაიგოს ისე, როგორც სურს, და პრაქტიკაში განახორციელოს ისე, როგორც თავად მიაჩნია სწორად. ამიტომ, როდესაც ეს შეკითხვა დაგისვეს, ყველანაირი პასუხი მოვისმინეთ. მაშ, მიხვედით თუ არა ახლა რაიმე დასკვნამდე ამ საკითხთან მიმართებაში? რა უნდა გააკეთო, თუ ვინმე გკითხავს, გწამს თუ არა ყოვლისშემძლე ღმერთი? პირველი, ჰკითხე, ვინ არის ის. მეორე, სთხოვე, გაჩვენოს მოწმობა. თუ სხვა პირად ინფორმაციას გთხოვენ, არ უპასუხო. მოწმობაც რომ გაჩვენონ, არ უთხრა, რადგან ეს შენი პირადი საქმეა. რამდენი წელია, რაც ღმერთი გწამს, ვინ გიქადაგა სახარება, სად ასრულებდი შენს მოვალეობებს, რამდენად ძლიერია შენი რწმენა, როგორ ირჩევ მომავალ გზას, როგორ ეძიებ და მოიპოვებ ჭეშმარიტებას — ეს საკითხები მეტისმეტად ძვირფასია ჩვენთვის იმისთვის, რომ დაუფიქრებლად გავუმჟღავნოთ ნებისმიერ უცხო ადამიანს. მათ არ აქვთ უფლება, გამოიკვლიონ ასეთი მნიშვნელოვანი ინფორმაცია. თუ წინამძღოლებსა და მუშაკებს არ ძალუძთ ასეთი საკითხების მოგვარება, დაუყოვნებლივ უნდა შეატყობინონ ზემდგომს გამოსავლის საძიებლად და ითხოვონ რეაგირების შესაბამისი გზები. ზემდგომი არ დაგცინებს; მაქსიმუმ, გეტყვის, რომ მეტისმეტად სულელი ხარ. მიუხედავად ამისა, პრობლემის მოგვარება საუკეთესო შედეგია.

დღეს წინამძღოლებისა და მუშაკების მერვე პასუხისმგებლობასთან დაკავშირებით — საქმესთან დაკავშირებით წარმოშობილი დაბნეულობისა და სირთულეების შესახებ დაუყოვნებლივ შეტყობინება და მათი გადაჭრის გზების ძიება — ჩვენ ძირითადად ვიქონიეთ თანაზიარება იმაზე, თუ რას წარმოადგენს დაბნეულობა და სირთულეები, ასევე იმაზე, თუ როგორ უნდა მოაგვარონ და გადაჭრან წინამძღოლებმა და მუშაკებმა ეს საკითხები, როდესაც მათ აწყდებიან, და როგორ უნდა მიუდგნენ ამ საკითხებს. რაც შეეხება იმას, თუ რა გამოვლინებები აქვთ ცრუ წინამძღოლებს, როდესაც ისინი ამ საკითხებს აწყდებიან, ამ ნაწილს მომდევნო თანაზიარებისას განვიხილავთ.

27 მარტი, 2021 წ.