Artikel zes: Ze gedragen zich slinks, ze zijn despotisch en dictatoriaal, ze communiceren nooit met anderen en dwingen anderen hen te gehoorzamen

Bijlage: Het verhaal van Daming en Xiaoming

Laten we beginnen met het vertellen van een verhaal voordat we het hoofdonderwerp van onze communicatie aansnijden. Welk voordeel heeft het vertellen van verhalen? (Ze zijn gemakkelijk te onthouden.) Hoeveel gemakkelijk te onthouden verhalen heb ik tot nu toe verteld? (Het verhaal van Dabao en Xiaobao.) Vorige keer vertelde ik “Het verhaal van Dabao en Xiaobao”. (Er was ook “De rattenjacht” en het verhaal over de vrouwelijke leiders.) Er zijn al heel wat verhalen verteld. Waarom vertel ik verhalen? Wel, het is eigenlijk de bedoeling om over te stappen op een meer ontspannen, gemakkelijk te begrijpen vorm van communicatie over een aantal waarheden die mensen zouden moeten begrijpen. Als jullie de waarheden begrijpen uit de verhalen die ik vertel, en deze waarheden jullie op verschillende vlakken helpen bij jullie ingang in het dagelijkse leven, dan zijn de verhalen niet voor niets verteld. Het laat zien dat jullie de waarheden achter de verhalen echt begrijpen, dat jullie de praktische kant van deze waarheden begrijpen, en ze niet alleen als verhalen horen. Vorige keer vertelde ik het verhaal van Dabao en Xiaobao. Vandaag ga ik jullie het verhaal van Daming en Xiaoming vertellen. Denk er tijdens het luisteren over na wat dit verhaal jullie eigenlijk wil duidelijk maken en om welk aspect van de waarheid het gaat.

Daming en Xiaoming zijn vader en zoon. Een tijdje geleden hebben Daming en zijn zoon Xiaoming Gods nieuwe werk aanvaard. Is dat een goede zaak? (Ja.) Het is een goede zaak. Xiaoming is jong en kan maar een beetje lezen, dus leest Daming hem elke dag Gods woorden voor en legt hij geduldig de woorden uit die Xiaoming niet begrijpt. Na verloop van tijd begint Xiaoming een aantal doctrines te begrijpen over hoe je je moet gedragen, en ook een aantal woorden die hij nooit eerder was tegengekomen voordat hij in God geloofde, zoals onderwerping, geloof, eerlijkheid, bedrieglijkheid, enzovoort. Daming is zeer tevreden als hij de vooruitgang van zijn zoon ziet. Maar de laatste tijd merkt Daming dat, hoeveel hij Gods woorden ook aan Xiaoming voorleest, er niet veel vooruitgang is in zijn gedrag of spraak. Daming wordt bezorgd en voelt zich bezwaard. Hij denkt: hoe kan ik mijn zoon door het lezen van Gods woorden een deel van de waarheid laten begrijpen, een verandering teweegbrengen zodat anderen hem goedkeuren, hem aanmoedigen en hem prijzen als een goed kind? En dankzij Xiaomings optreden zouden ze dan kunnen prijzen dat het goed is in God te geloven, en zou het evangelie door de veranderingen van mijn zoon aan anderen kunnen worden verkondigd; wat zou dat geweldig zijn! Terwijl hij deze last draagt, blijft Daming nadenken: hoe kan ik Xiaoming op de juiste manier leren om meer te begrijpen over hoe zich te gedragen, zodat hij beter presteert en zich aan Gods bedoelingen houdt? Als Xiaoming uiteindelijk een goed kind wordt en iedereen hem prijst, zou al deze eer aan God kunnen worden gegeven; hoe geweldig zou dat zijn! Als dat gebeurt, zou de zware last die op mijn hart rust, van me afgeworpen worden. Is de last die Daming voelt redelijk? Kan het worden beschouwd als een gepaste taak voor hem? (Ja.) Vanuit dit perspectief is zijn uitgangspunt correct en telt het als redelijk en een gepaste taak. Is het pad dat Daming voor Xiaoming heeft gekozen wel of niet juist? Is het goed of slecht? Laten we het bekijken terwijl we verdergaan. Daming bidt vaak tot God en smeekt Hem hierover, en uiteindelijk krijgt hij op een dag een “ingeving”. Welke “ingeving”? De zogenaamde “ingeving” tussen aanhalingstekens. Aangezien deze “ingeving” tussen aanhalingstekens staat, welk soort pad zou Daming dan bedoelen? Kunnen jullie je voorstellen wat er vervolgens in het verhaal gebeurt? Het is niet erg duidelijk, toch? Het is enigszins onbekend.

Op een dag, nadat hij Gods woorden aan Xiaoming heeft voorgelezen, vraagt Daming zijn zoon heel serieus of geloven in God goed is. Xiaoming antwoordt plechtig: “In God geloven is goed. Mensen die in God geloven, pesten anderen niet. Ze maken geen rampen mee, ze kunnen naar de hemel gaan en worden na hun dood niet naar de hel gestuurd.” Heeft Xiaoming gelijk? Gezien zijn jonge leeftijd, is het al heel goed dat hij dit kan zeggen. Zijn begrip van geloof in God is heel eenvoudig, het is rudimentair en buitengewoon oppervlakkig, maar voor hem is het al diepgaand. Wanneer Daming dit hoort, is hij blij en getroost en zegt: “Goed gedaan, je hebt vooruitgang geboekt, Xiaoming. Het lijkt erop dat jouw geloof in God enige basis heeft. Papa is erg blij en getroost. Maar is geloven in God echt zo eenvoudig?” Xiaoming denkt even na en zegt: “Is dat niet alles wat Gods woorden zeggen? Wat is er nog meer?” Daming antwoordt onmiddellijk: “Gods vereisten zijn meer dan dit. Je gelooft al zo lang in God, en als er broeders en zusters op bezoek komen, weet je niet eens hoe je ze moet begroeten. Als je oudere mensen ontmoet, noem ze dan voortaan opa en oma. Wanneer je jongere volwassenen ontmoet, noem ze dan oom, tante of oudere broer en oudere zus. Zo word je een kind dat door iedereen geliefd wordt; God houdt alleen van kinderen die door iedereen geliefd worden. Luister vanaf nu naar mij en doe wat ik zeg: als ik je zeg dat je iemand iets moet noemen, noem je hem of haar ook zo.” Xiaoming neemt de woorden van zijn vader ter harte en voelt dat wat zijn vader zegt klopt. In zijn jonge hart gelooft hij dat zijn vader ouder is, meer van Gods woorden heeft gelezen en meer weet dan hij. Bovendien is het voor zijn bestwil dat zijn vader dat zegt en zal hij hem zeker niet op een dwaalspoor brengen, dus wat zijn vader ook zegt moet wel kloppen. Xiaoming begrijpt niet wat waarheid is en wat doctrine is, maar hij weet op zijn minst wat goed en slecht, wat juist en fout is. Nadat zijn vader heeft gesproken, voelt Xiaoming zich ook een beetje bezwaard over deze kwestie. Voortaan, wanneer Xiaoming met zijn vader op pad gaat en ze iemand tegenkomen, en zijn vader hem zegt dat hij ze “tante” moet noemen, zegt hij “Hallo, tante”; als hem wordt gevraagd ze “oom” te noemen, zegt hij “Hallo, oom.” Iedereen prijst Xiaoming als een braaf en beleefd kind, en ze prijzen ook Daming voor zijn uitstekende manier van opvoeden. Xiaoming is erg tevreden en denkt bij zichzelf: papa’s instructies zijn goed; ik word aardig gevonden door iedereen die ik ontmoet. Xiaoming voelt zich innerlijk opgetogen en bijzonder trots, omdat hij vindt dat de manier waarop zijn vader hem begeleidt echt goed en correct is.

Op een dag komt Xiaoming thuis van school en rent hij onmiddellijk naar zijn vader. Hij zegt: “Papa, raad eens wat er is gebeurd? De oude Zhang van hiernaast heeft zo’n grote ...” Voordat hij zijn zin kan afmaken, onderbreekt Daming hem: “‘Oude Zhang’? Hoe kun je dat nou zeggen, Xiaoming? Ben jij nog wel een gelovige? Hoe kun je hem ‘Oude Zhang’ noemen? Je bent vergeten wat ik je heb verteld, je hebt geen echt geloof in God, je ben geen echte gelovige. Kijk, ik heb dit wel onthouden; ik kan je helpen en je eraan herinneren. Je moet hem opa Zhang noemen, heb je dat begrepen?” Xiaoming denkt hierover na: ik kan hem inderdaad opa Zhang noemen. Hij gaat verder: “Dus, opa Zhang van hiernaast had een vis gevangen en die was zo groot! De oude mevrouw Zhang was dolblij!” “Ben je het alweer vergeten?” zegt Daming. “Je snapt het nog steeds niet, jongen. Als ik net zei dat je hem opa Zhang moest noemen, hoe moet zijn vrouw, die van dezelfde generatie is, dan genoemd worden? Dat zou dan oma Zhang moeten zijn. Onthoud dit: zeg nooit meer ‘oude Zhang’ of ‘oude mevrouw Zhang’, anders gaan de mensen ons uitlachen. Zou dat niet gênant zijn voor ons als gelovigen? Ze zouden ons onbeleefd en onfatsoenlijk vinden, niet zoals gelovigen. Dit brengt God geen glorie.” Aanvankelijk was Xiaoming enthousiast om zijn vader te vertellen over de grote vis die de oude Zhang had gevangen, maar nadat hij door zijn vader werd gecorrigeerd, verliest hij zijn interesse en wil hij er niet meer over praten. Hij draait zich om met zijn rugzak in zijn handen en mompelt onder het weglopen: “Je denkt dat je alles weet, met al dat gedoe over opa Zhang en oma Zhang. Wat heeft dat met ons te maken? Alsof jij de enige bent die spiritueel is!” Daming antwoordt: “Nou, natuurlijk ben ik spiritueel! Ik kan bij de meeste mensen, ongeacht hoe oud ze zijn, hun senioriteit herkennen gewoon door naar hun leeftijd te kijken, en weten hoe ze moeten worden aangesproken. Ik noem oudere mensen oom en tante; waarom kun jij zelfs een aanspreekvorm niet goed hebben? Als gelovigen mogen we die dingen niet vergeten, en moeten we de aanspreekvormen voor de generaties respecteren.” Na deze berisping voelt Xiaoming zich innerlijk niet zo goed, maar in zijn hart gelooft hij nog steeds dat zijn vader gelijk heeft; wat zijn vader ook doet is goed, en zelfs als het tegen zijn zin is, geeft hij toe dat hij ongelijk heeft. Vanaf dat moment noemt hij de oude Zhang of de oude mevrouw Zhang altijd opa Zhang en oma Zhang. Xiaoming neemt alles wat zijn vader hem leert en bijbrengt ter harte. Is dit goed of slecht? Tot nu toe lijkt het goed, toch?

Op een dag gaan Xiaoming en zijn vader wandelen, en zien ze een oude zeug met een nest biggetjes lopen. De band tussen de zeug en haar biggetjes is heel hecht. Xiaoming vindt alles wat door God geschapen is goed; of het nu een varken of een hond is, ze hebben allemaal moederinstinct en verdienen respect. Deze keer spreekt Xiaoming niet onbeleefd en hij noemt haar niet ondoordacht een “oude zeug”. Bang om een fout te maken en zijn vader boos te maken, vraagt hij zachtjes: “Papa, hoe oud is dit moedervarken? Ze heeft zoveel biggetjes gekregen, hoe moet ik haar noemen?” Daming denkt even na: “Hoe moeten we haar noemen? Dat is moeilijk te zeggen.” Xiaoming ziet zijn vader in gedachten verzonken zonder een antwoord te bedenken en klaagt: “Heb je dan niet veel van Gods woorden gelezen? Je bent ook ouder dan ik; hoe kun je dat nou niet weten?” Daming voelt zich uitgedaagd door Xiaoming; hij wordt een beetje ongerust en zegt: “Zullen we haar ‘oma’ noemen?” Voordat Xiaoming het varken roept, bedenkt Daming zich en zegt: “We kunnen haar geen oma noemen; dat zou haar in dezelfde generatie plaatsen als jouw oma van moederskant, toch? Haar ‘Opoe Varken’ noemen zou nog erger zijn, dan zou ze in dezelfde generatie zitten als mijn moeder. Omdat ze al zoveel biggetjes heeft gebaard, kunnen we haar identiteit of status niet verwaarlozen, en we kunnen haar generatie niet verkeerd inschatten. We zouden haar ‘Tante Varken’ kunnen noemen.” Wanneer Xiaoming dit hoort, maakt hij een respectvolle buiging naar het varken en roept: “Gegroet, Tante Varken.” De zeug schrikt en rent bang weg, samen met alle biggetjes. Xiaoming vraagt zich af of hij haar verkeerd heeft aangesproken. Daming zegt: “Het varken moet wel blij en opgewonden zijn om zo te reageren. In de toekomst moeten we ons zo blijven gedragen in dergelijke situaties, ongeacht wat anderen zeggen of doen. Wees beleefd en volg de sociale normen; zelfs varkens zullen daar blij mee zijn.” Door dit voorval leert Xiaoming iets nieuws. Wat leert hij? Hij zegt: “God heeft alle dingen geschapen; zolang alle wezens elkaar respecteren, beleefd zijn, senioriteit begrijpen, ouderen respecteren en van jongeren houden, kunnen alle wezens harmonieus samenleven.” Xiaoming begrijpt deze leer nu. Zijn vader prijst Xiaoming als een uiterst leergierig jongetje. Vanaf dat moment wordt Xiaoming nog beschaafder en beleefder. Hij gedraagt zich goed en onderscheidt zich van de massa waar hij ook gaat. Is hij niet een “brave jongen”? Hij is een “brave jongen” tussen aanhalingstekens. En daarmee zijn we aan het einde van het verhaal.

Wat vind je van dit verhaal? Is het niet ontzettend grappig? Hoe is dit verhaal ontstaan? Het is gebaseerd op de woorden, daden, gedragingen, gedachten en standpunten van mensen in het echte leven, die zijn samengevat in dit korte verhaal. Over welk onderwerp gaat dit verhaal? Welke problemen zien jullie in het verhaal bij Daming? En bij Xiaoming? Wat is de kern van Damings problemen? Denk er eerst eens over na: was er enig deel van wat Daming samenvatte en in praktijk bracht dat overeenkwam met de waarheid? (Nee.) Wat bracht hij dan in de praktijk? (Opvattingen en verbeeldingen.) Waar komen deze opvattingen en verbeeldingen vandaan? (Traditionele cultuur.) De wortel is de traditionele cultuur; zijn opvattingen en verbeeldingen waren het resultaat van de besmetting, conditionering en opvoeding door de traditionele cultuur. Hij nam van de traditionele cultuur de elementen die hij de beste, meest positieve en meest wezenlijke vond, en maakte er een nieuw pakket van waarvan hij geloofde dat het de waarheid was, zodat zijn zoon het in praktijk kon brengen. Kan dit verhaal worden beschouwd als vanzelfsprekend en gemakkelijk te begrijpen? (Ja.) Deel wat jullie hebben begrepen en konden bevatten door naar dit verhaal te luisteren. (Nadat ik had geluisterd, kreeg ik het gevoel dat Damings probleem was dat hij nooit moeite stak in Gods woorden, ook al geloofde hij in God. Zijn geloof in God was gebaseerd op de traditionele opvattingen van mensen, en hij dacht dat God tevreden zou zijn als hij zich aan die oppervlakkige normen hield. Hij zocht of overwoog niet vanuit Gods woorden wat God werkelijk van mensen verlangt en hoe men een normale menselijkheid zou moeten naleven.) Waarop was Damings leven gebaseerd? (Opvattingen en verbeeldingen.) Leven volgens opvattingen en verbeeldingen is een loze kreet; in werkelijkheid leefde hij volgens de traditionele cultuur, en hij beschouwde de traditionele cultuur als de waarheid. Hij leefde volgens de traditionele cultuur; welke details spelen hierbij een rol? Waarom wilde hij dat Xiaoming mensen met bepaalde titels aansprak? (Oppervlakkig gezien zei hij dat hij door deze goede daden eer aan God wilde brengen, maar in werkelijkheid wilde hij zijn eigen ijdelheid bevredigen en geprezen worden omdat hij zijn kind goed had opgevoed.) Ja, dat was zijn bedoeling. De opvoeding die hij gaf was er niet op gericht om zijn kind Gods woorden en de waarheid te laten begrijpen; het was om zijn kind dingen te laten doen die hem tot eer strekten, om zijn persoonlijke ijdelheid te bevredigen. Dat is ook een probleem. Is het problematisch als je er altijd naar streeft om jezelf te verfraaien en mooi te presenteren door middel van gedrag? (Ja.) Het geeft aan dat er een probleem was met het pad dat hij bewandelde, en dat op zich is het grootste probleem. Welk doel heeft het om steeds gericht te zijn op het mooi presenteren van je gedrag? Het doel is om de bewondering van mensen te winnen, om ervoor te zorgen dat ze je vleien en complimenteren. Wat is de aard hiervan? Het is hypocrisie, het is de aanpak van de farizeeën. Degenen die zich richten op gedrag dat van buitenaf goed lijkt, die zich richten op het verpakken van hun gedrag, die veel moeite steken in hun gedrag, begrijpen zij de waarheid? (Nee.) Ze lezen veel van Gods woorden en steken er heel wat moeite in. Waarom begrijpen ze de waarheid dan niet? Ze begrijpen niet dat Gods beheer en redding van de mensheid tot doel heeft om mensen de waarheid te laten begrijpen, hen te vervolmaken en hen een verandering in gezindheid te laten ondergaan. Ze begrijpen het niet. Ze denken: “Het geeft niet hoe ik Gods woorden lees; ik zal een aantal uitspraken, daden en gedragingen samenvatten waar mensen het gemakkelijker mee eens zijn, die ze waarderen en die ze zullen goedkeuren. En dan zal ik deze dingen naleven en eraan vasthouden in het echte leven. Dat is wat een ware gelovige zou doen.”

Hebben jullie problemen die vergelijkbaar zijn met die van Daming? Zijn er naast de voor de hand liggende aspecten die zojuist zijn besproken, zoals het volgen van sociale normen, aandacht besteden aan senioriteit, respect hebben voor ouderen en zorgen voor jongeren, en het handhaven van de gepaste orde tussen ouderen en jongeren, nog andere soortgelijke gedragingen, gedachten, standpunten of inzichten? Weten jullie zelf hoe jullie deze kwesties moeten onderzoeken en ontleden? Als mensen in de kerk bijvoorbeeld ouder zijn of al jaren in God geloven, dan wil je hen altijd met respect behandelen. Je laat hen uitpraten, je onderbreekt hen niet, ook al praten ze onzin. En zelfs als ze iets verkeerds doen en gesnoeid moeten worden, probeer je hun eer te redden en vermijd je het om hen in het bijzijn van anderen te bekritiseren. Hoe onredelijk of verschrikkelijk hun daden ook zijn, je vindt dat iedereen hen nog steeds moet vergeven en tolereren. Je leert anderen ook vaak: “We moeten ouderen respecteren en hun waardigheid niet aantasten. Wij zijn hun junioren.” Waar komt deze term “junioren” vandaan? (Traditionele cultuur.) Deze komt voort uit traditioneel cultureel denken. Bovendien is er in de kerk een bepaalde sfeer ontstaan waarbij mensen, als ze oudere broeders en zusters ontmoeten, hen hartelijk aanspreken als “Grote Broer”, “Grote Zus”, “Tante” of “Oudere Broer”, alsof iedereen deel uitmaakt van een grote familie. Deze oudere mensen worden met extra respect behandeld, wat onbewust een goede indruk van de jongeren achterlaat bij anderen. Deze elementen uit de traditionele cultuur zijn diepgeworteld in het gedachtegoed en de ziel van de Chinese bevolking, zozeer dat ze zich aanhoudend verspreiden en de sfeer van het kerkleven vormgeven. Omdat deze concepten mensen vaak beperken en beheersen, is het niet alleen zo dat ze deze persoonlijk onderschrijven en hard werken om in deze richting te handelen en praktiseren, maar keuren ze het ook goed dat anderen hetzelfde doen en geven hen de opdracht hetzelfde te doen. De traditionele cultuur is niet de waarheid, dat staat vast. Is het echter voldoende dat mensen eenvoudigweg weten dat het niet de waarheid is? Dat het niet de waarheid is, is slechts één aspect; waarom zouden we het ontleden? Wat is de oorzaak? Waar ligt de kern van het probleem? Hoe kun je deze dingen loslaten? Door de traditionele cultuur te ontleden, krijg je een geheel nieuw inzicht in de theorieën, gedachten en visies over dit aspect die diep in je hart leven. Hoe kan dit geheel nieuwe inzicht worden bereikt? Ten eerste moet je weten dat de traditionele cultuur van Satan afkomstig is. En hoe brengt Satan deze elementen van de traditionele cultuur over op de mens? Satan gebruikt in ieder tijdperk bekende figuren en grote mensen om deze gedachten, deze zogenaamde gezegden en theorieën te verspreiden. Vervolgens worden deze ideeën geleidelijk aan gesystematiseerd en geconcretiseerd; ze komen steeds dichter bij het leven van de mensen en uiteindelijk worden ze wijdverspreid onder de mensen; beetje bij beetje worden deze satanische gedachten, gezegden en theorieën in de geesten van de mensen ingeprent. Nadat mensen geïndoctrineerd zijn, beschouwen ze deze gedachten en theorieën van Satan als de meest positieve dingen die ze in praktijk moeten brengen en waar ze zich aan moeten houden. Satan gebruikt deze dingen vervolgens om de gedachten van mensen gevangen te houden en te beheersen. Tot op de dag van vandaag zijn generaties lang onder dergelijke omstandigheden opgevoed, geconditioneerd en beheerst. Al deze generaties hebben geloofd dat de traditionele cultuur juist en goed is. Niemand ontleedt de oorsprong of bron van deze zogenaamd goede en juiste dingen, en dat is wat het probleem zo ernstig maakt. Zelfs sommige gelovigen die de woorden van God al jaren lezen, denken nog steeds dat deze dingen juist en positief zijn. Zij geloven zelfs dat deze de waarheid, de woorden van God, kunnen vervangen. Sterker nog, sommigen denken: “Ongeacht hoeveel we van Gods woorden lezen, de zogenaamde traditionele ideeën en traditionele elementen van de cultuur, zoals de Drie Gehoorzaamheiden en de Vier Deugden, maar ook concepten als welwillendheid, rechtvaardigheid, fatsoen, wijsheid en betrouwbaarheid, kunnen niet worden verworpen terwijl we onder mensen leven. Dit komt doordat ze doorgegeven zijn door onze voorouders, die wijzen waren. We mogen niet ingaan tegen de leringen van onze voorouders, en we mogen de leringen van onze voorouders en die oude wijzen niet veranderen of opgeven, alleen maar omdat we in God geloven.” Zulke gedachten en dat besef leven in ieders hart. Onbewust worden ze nog steeds beheerst en gebonden door deze elementen van de traditionele cultuur. Als een kind bijvoorbeeld ziet dat jij in de twintig bent en je “oom” noemt, dan voel jij je blij en tevreden. Als datzelfde kind je rechtstreeks bij je naam noemt, dan voel je je ongemakkelijk. Je denkt dat het kind onbeleefd is en een standje verdient, en je houding verandert. In werkelijkheid heeft het geen enkele invloed op jouw integriteit of het kind je oom noemt of je bij je naam noemt. Waarom ben je dan ontevreden als het kind je niet oom noemt? Dat komt omdat je wordt gedomineerd en beïnvloed door de traditionele cultuur; deze cultuur heeft zich proactief in je geest genesteld en is jouw meest fundamentele maatstaf geworden voor hoe jij omgaat met mensen, gebeurtenissen en dingen, en voor het evalueren en beoordelen van alle dingen. Als je maatstaf verkeerd is, kan de aard van je handelingen dan wel juist zijn? Absoluut niet. Hoe zou je deze kwestie aanpakken als die aan de waarheid werd getoetst? Zou het je wat kunnen schelen hoe anderen je noemen? (Nee.) Tenzij ze je beledigden of vernederden: in dat geval zou je je zeker ongemakkelijk voelen. Dit is een normale uiting van menselijkheid. Als jouw maatstaf echter Gods woorden zijn, de waarheid of de cultuur die van God komt, dan zul je absoluut geen reactie hebben, ongeacht of mensen je bij je eigen naam noemen of “oom” of “broer”. Hierbij kun je plaatselijke gebruiken volgen. In China bijvoorbeeld zie je het als een teken van respect als iemand je “oom” noemt. Maar als je naar een westers land zou gaan en iemand zou je “oom” noemen, zou je je ongemakkelijk voelen; je zou er de voorkeur aan geven om bij je naam aangesproken te worden, omdat je dit als een vorm van respect ervaart. In China zou je erg ongelukkig worden als iemand die veel jonger is dan jij je bij je naam zou noemen. Je zou het gevoel hebben dat ze je senioriteit hebben genegeerd; je zou je enorm vernederd voelen, boos worden en die persoon zelfs veroordelen. Toont dit niet aan dat er een probleem is met deze manier van denken? Dat is het probleem dat ik wil aanpakken.

Elk land en elke etnische groep heeft zijn eigen traditionele cultuur. Bekritiseren we alle traditionele culturen? Er is één cultuur die niet bekritiseerd mag worden. Kunnen jullie zeggen welke cultuur dat is? Ik zal jullie een voorbeeld geven. God schiep Adam; wie gaf Adam zijn naam? (God.) God heeft dus de mens geschapen. Hoe spreekt Hij mensen aan als Hij met hen omgaat? (Hij noemt hen bij hun naam.) Inderdaad, Hij noemt hen bij hun naam. God geeft je een naam, en die naam heeft betekenis in de ogen van God; het is een benaming, een titel. Wanneer God je een benaming geeft, spreekt Hij je aan met die benaming. Is dat niet een vorm van respect? (Ja.) Het is de beste vorm van respect, een respect dat het dichtst bij de waarheid ligt en het meest positief is. Dit is de norm als het gaat om het respecteren van mensen, en deze norm komt van God. Is dat geen vorm van cultuur? (Jazeker.) Moeten wij ons inzetten voor deze cultuur? (Ja.) Dit komt van God; God noemt mensen rechtstreeks bij hun naam. God geeft je een naam, een benaming, en deze benaming gebruikt Hij om jou te vertegenwoordigen en je aan te spreken. Zo gaat God met mensen om. Toen God een tweede mens schiep, hoe behandelde Hij haar? God liet Adam haar een naam geven. Adam noemde haar Eva. Noemde God haar bij die naam? Jazeker. Dus dit is een cultuur die van God komt. God geeft elk geschapen wezen een benaming. Wanneer Hij die benaming gebruikt, weten zowel de mens als God over wie het gaat. Dat noemen we respect, gelijkwaardigheid. Het is een maatstaf om te beoordelen of iemand beleefd is, of er sprake is van een gevoel van fatsoen in zijn menselijkheid. Klopt dit? (Ja.) Het klopt inderdaad. In de Bijbel hebben alle personages namen, benamingen, ongeacht of het een bepaalde gebeurtenis of de genealogie van een familie betreft. Er is echter één ding waarvan ik niet zeker weet of jullie het hebben opgemerkt: de Bijbel gebruikt geen titels als grootvader, grootmoeder, oom, tante, oudste oom, oudste tante, enzovoort. Er worden gewoon namen van mensen gebruikt. Wat kunnen jullie hieruit opmaken? Vanuit menselijk oogpunt is wat God voor de mens heeft vastgelegd, of het nu regels of wetten zijn, een soort traditie die onder mensen wordt doorgegeven. En wat is deze traditie die door God is doorgegeven? Het is iets waar mensen zich aan moeten houden: er is geen behoefte aan hiërarchische titels. In Gods ogen bestaan er geen ingewikkelde familietitels zoals grootvader, grootmoeder, oudere oom, jongere oom, oudere tante, jongere tante, enzovoort. Waarom maken mensen zich zo druk om deze hiërarchische titels en benamingen? Wat betekent het? Dit zijn de dingen die God het meest verafschuwt. Het zijn altijd Satans aanhangers die zich hier druk over maken. Binnen deze traditionele cultuur staat één wezenlijk feit over God vast: God heeft de hele mensheid geschapen en het is duidelijk dat Hij weet hoeveel familieleden en nakomelingen één persoon kan hebben; er is geen behoefte aan enige hiërarchie. God zegt simpelweg dat je vruchtbaar moet zijn en je moet vermenigvuldigen, dat je je familie welvarend moet maken; dat is alles wat je hoeft te onthouden. Hoeveel nakomelingen elke generatie heeft, en hoeveel nakomelingen die nakomelingen hebben; zo eenvoudig is dat, er is geen behoefte aan hiërarchie. Latere generaties hoeven niet te weten wie hun voorouders waren; ze hoeven geen altaren of tempels te bouwen voor hun voorouders, en ze hoeven al helemaal geen offers te brengen of hen te aanbidden. De Bijbel vertelt ons dat iedereen die in God gelooft en Hem volgt, iedereen die in Jehova gelooft, offers brengt voor het altaar. Iedereen in het gezin komt voor God en brengt offers. Dit in tegenstelling tot de Chinezen, waar elk gezin een familietempel heeft met gedenkplaten voor betovergrootvaders, overgrootvaders en overgrootmoeders. Op de plek waar God Zijn werk begon, bestaan deze dingen niet. Andere plaatsen, ver van de plek waar Gods werk plaatsvond, worden echter beheerst door Satan en boze geesten. In deze boeddhistische landen floreren deze satanische praktijken. Daar moeten mensen hun voorouders vereren en moet alles aan de familie worden gerapporteerd, alles moet worden doorgegeven aan de voorouders van de familie; zelfs als de as van de voorouders er niet meer is, moeten latere generaties nog steeds wierook offeren en hun hoofd buigen. Tegenwoordig zijn er mensen die in aanraking zijn gekomen met meer westerse en nieuwere ideeën en die zich hebben losgemaakt van de traditionele familiebanden. Zij willen daarom niet langer deel uitmaken van een dergelijk gezin. Ze hebben het gevoel dat ze binnen zulke families streng en strikt gecontroleerd worden, waarbij de ouderen in de familie zich met vrijwel alles bemoeien, vooral als het om het huwelijk gaat. Zulke zaken zijn niet ongewoon in China. Onder invloed van Satan richten mensen zich op senioriteit, een concept dat ze blijkbaar gemakkelijk accepteren. Zij geloven dat elke generatie zijn rang heeft; bovenaan staan onze voorouders. Zodra het woord “voorouder” valt, moeten mensen knielen en hen aanbidden als goden. Vanaf hun kindertijd worden mensen door hun familie op deze manier beïnvloed, geconditioneerd en opgevoed. Hun jonge geest wordt één ding ingeprent: je kunt in deze wereld niet leven zonder familie, en het is een moreel verwerpelijk vergrijp om de familie te verlaten of de banden met de familie te verbreken. Wat houdt dat in, een moreel verwerpelijk vergrijp? Het houdt in dat als je niet naar je familie luistert, je je ouders niet eert. En als je je ouders niet eert, ben je niet menselijk. Daarom durven de meeste mensen de familieketenen niet te verbreken. In China worden mensen sterk geconditioneerd, beïnvloed en gecontroleerd door hiërarchie en door concepten als de Drie Gehoorzaamheiden en Vier Deugden en de Drie Fundamentele Banden en Vijf Constante Deugden. Jongeren die ouderen niet netjes aanspreken met oom, tante, opa of oma, worden er vaak van beschuldigd onbeleefd en onbeschaafd te zijn. Wat betekent dat? Het betekent dat je binnen deze etnische groep, in deze samenleving als minderwaardig wordt beschouwd, omdat je je niet aan de maatschappelijke normen houdt, omdat je niet beschaafd bent en omdat je waardeloos bent. Anderen weten zich goed te kleden, het zijn bekwame huichelaars, en hun spraak is zowel beleefd als charmant; zij zijn welbespraakt, terwijl jij niet eens weet dat je iemand met oom of tante moet aanspreken. Mensen noemen je onbeschaafd, en overal waar je gaat kijken ze op je neer. Dit is het soort ideologie dat Chinezen wordt bijgebracht. Sommige kinderen die niet weten hoe ze mensen moeten aanspreken, worden door hun ouders streng berispt of zelfs geslagen. Terwijl ze hun kinderen slaan, zeggen de ouders: “Je ben onbeleefd, waardeloos en onbeschaafd; ik kan je net zo goed doodslaan! Je doet niets anders dan mij in verlegenheid brengen, en door jou lijd ik gezichtsverlies in het bijzijn van mensen!” Enkel omdat het kind niet weet hoe anderen aan te spreken en omdat ze geen gezichtsverlies willen lijden, overdrijven de ouders de ernst van de zaak en slaan ze hun kind hardhandig. Wat voor gedrag is dit? Dat is je reinste onzin! Zouden jullie deze dingen begrijpen als ik niet op deze manier met jullie zou communiceren? Kunnen jullie door middel van verschijnselen die jullie in het echte leven waarnemen, door het lezen van Gods woorden of door jullie eigen ervaringen, geleidelijk en beetje bij beetje door deze zaken heen kijken en dan jullie leven een andere wending geven en de richting wijzigen van het pad waarop jullie je bevinden? Als jullie dat niet kunnen, ontbreekt het jullie aan inzicht. In alle gevallen is de toepassing van Gods woorden, Gods werk en Gods eisen als maatstaf de meest correcte benadering, omdat er geen enkele fout in zit; dit staat buiten kijf. Hoezeer het ook overeenkomt met menselijke opvattingen of smaken, hoe fatsoenlijk het ook lijkt: alles wat van Satan komt, is niet de waarheid maar een vervalsing.

Het doel van dit verhaal is om jullie het licht te laten zien en jullie te laten begrijpen wat de waarheid is, wat mensen winnen door in God te geloven, wat het voor God betekent om mensen hun gezindheden te laten veranderen en ze de waarheid te laten verkrijgen. En verder of de waarheid die God spreekt en Zijn eisen enig verband houden met wat jullie je kunnen voorstellen, of met de gedachten, perspectieven en verschillende inzichten die voortkomen uit opvoeding en conditionering vanuit jullie nationale en sociale omgeving. Jullie zouden allemaal deze zaken ook zelf moeten ontleden. Ons voorbeeld van vandaag heeft slechts één aspect behandeld. In feite zijn er in ieders hart meer dan genoeg elementen uit de traditionele cultuur. Sommige mensen zeggen: “Als het de bedoeling is dat we hiërarchie afwijzen, betekent dat dan dat ik mijn ouders bij hun naam mag noemen?” Is dit oké? Als je je ouders moeder en vader noemt, betekent dat dan dat je je nog steeds houdt aan de hiërarchie en terugvalt op de traditionele cultuur? Nee. Ouders moeten aangesproken blijven worden zoals het hoort; God wil dat mensen hen “mama” en “papa” noemen. Dat is hoe ze aangesproken horen te worden; net zoals jouw ouders je “kind”, “zoon” of “dochter” noemen. Wat moeten jullie dan vooral begrijpen als ik dit verhaal vertel? Welk probleem kaart het voornamelijk aan? (Onze maatstaf voor het beoordelen van dingen moet veranderen; alles moet beoordeeld worden volgens Gods woorden en eisen.) Heel juist. Verzin niet zomaar dingen zelf. Mensen willen altijd hun eigen “waarheid” creëren. Wanneer ze iets willen doen, bedenken ze eerst een aantal argumenten en theorieën en vervolgens een aantal methoden, en die voeren ze uit, ongeacht of ze al dan niet correct zijn. Dit brengen ze jarenlang in de praktijk, en ze blijven er onverzettelijk aan vasthouden, of het nu resultaat oplevert of niet, terwijl ze zichzelf welwillend, rechtvaardig en aardig blijven vinden. Ze denken dat de dingen die ze naleven goed zijn en dat het hen lof en bewondering zal opleveren, en uiteindelijk vinden ze zich steeds geweldiger. Mensen denken nooit na, proberen nooit te doorgronden of zoeken nooit naar wat Gods eisen zijn voor elke kwestie, wat de handelingsprincipes zijn voor de uitvoering van elke zaak, en of ze trouw zijn geweest aan Gods opdracht bij het vervullen van hun plicht. Over deze dingen denken ze niet na; het enige waar ze over nadenken zijn die verdraaide en slechte zaken. Houden ze zich dan niet bezig met boosaardigheid? (Ja.) Als iemand uiterlijk vriendelijk is, zich netjes gedraagt, goed opgeleid is, zich aan de maatschappelijke normen houdt, veel praat over welwillendheid, rechtvaardigheid, fatsoen, wijsheid en betrouwbaarheid, en met verfijnde elegantie spreekt en aangename dingen zegt, let dan op of zo iemand de waarheid in de praktijk brengt. Als hij nooit de waarheid in de praktijk brengt, dan is hij gewoon een hypocriet die zich voordoet als goed. Hij is precies zoals Daming en helemaal niet anders. Wat voor mensen zijn het die zich uitsluitend richten op goed gedrag en dit gebruiken om anderen ertoe te bewegen hen te prijzen en te bewonderen? (Hypocrieten.) Hebben deze mensen enig spiritueel begrip? (Nee.) Kunnen mensen die geen spiritueel begrip hebben, de waarheid in de praktijk brengen? (Nee.) Waarom kunnen ze dat niet? (Ze begrijpen niet wat de waarheid is, dus nemen ze alleen wat uiterlijk goed gedrag en dingen die mensen als de waarheid beschouwen en brengen die in de praktijk.) Dat is niet het belangrijkste punt. Zelfs al begrijpen ze niets van de waarheid, ze zouden toch een aantal voor de hand liggende principes moeten kennen om dingen te doen? Wanneer je hun vertelt hoe ze hun plicht moeten vervullen, kunnen ze dat dan niet begrijpen? Zulke mensen hebben één eigenschap: ze hebben helemaal niet de bedoeling om de waarheid in de praktijk te brengen. Wat je ook zegt, ze luisteren niet naar je; ze doen en zeggen gewoon waar ze zin in hebben. We hebben het de laatste tijd vaak gehad over de verschillende uitingen van antichristen. Kijk eens naar de mensen om je heen: kijk wie enige verandering heeft getoond, en wiens gedrag en handelingsprincipes helemaal niet zijn veranderd, wiens harten onbewogen blijven, ongeacht hoe je met hen communiceert. En wie niet verandert noch van plan is te veranderen, en de dingen blijft doen zoals hij dat wil, zelfs als hij in staat is om de inhoud van jouw communicatie op zichzelf toe te passen. Zijn jullie ooit zulke mensen tegengekomen? Ja, toch? Waarom worden sommige leiders en werkers weggestuurd? Omdat ze de waarheid niet in de praktijk brengen, omdat ze geen echt werk doen. Ze begrijpen allerlei doctrines en ze volharden in hun manier van doen. Het maakt niet uit hoe je de beginselen van de waarheid communiceert, zij hebben nog steeds hun eigen regels, houden vast aan hun eigen opvattingen en luisteren naar niemand. Zij doen gewoon wat ze willen; jij zegt één ding, zij doen iets anders. Dit soort leiders en werkers moeten ontslagen worden, nietwaar? (Juist.) Inderdaad. Welk pad bewandelen deze mensen? (Het pad van een antichrist.) Als ze lang genoeg het pad van een antichrist bewandelen, zullen ze zelf ook antichristen worden. Dat is slechts een kwestie van tijd. Als ze de waarheid nog steeds niet aanvaarden, hoe je die ook met hen communiceert, en helemaal niet veranderen, dan is dat een echt probleem, en zijn ze al antichristen geworden.

Wat is de voornaamste les die jullie uit het verhaal van vandaag hebben geleerd? Dat het voor mensen gemakkelijk is om af te wijken. Waarom is het voor mensen gemakkelijk om af te dwalen? Ten eerste hebben mensen een verdorven gezindheid. Ten tweede zijn mensen, ongeacht hun leeftijd, geen onbeschreven blad, noch in hun gedachten, noch diep in hun hart. Welke aanwijzingen geeft dit verhaal jullie dan? Mensen raken gemakkelijk van het rechte pad af – dat is het eerste. Ten tweede hebben mensen de neiging zich te houden aan wat zij als goed en juist beschouwen alsof het de waarheid is, en beschouwen ze Bijbelse kennis en spirituele doctrines als Gods woorden die ze in de praktijk moeten brengen. Nu jullie deze twee kwesties begrijpen, welke nieuwe inzichten, ideeën of plannen hebben jullie dan voor het pad dat jullie in de toekomst moeten bewandelen en voor elke taak die jullie in de toekomst moeten uitvoeren? (Wanneer we in de toekomst dingen doen, moeten we niet handelen op basis van wat we als juist beschouwen. Ten eerste moeten we overwegen of onze gedachten in overeenstemming zijn met wat God verlangt en of ze voldoen aan Gods eisen. We moeten beoefeningsprincipes vinden in Gods woorden en dan verdergaan. Alleen zo kunnen we ervoor zorgen dat we de waarheid in de praktijk brengen en dat het pad dat we bewandelen in ons geloof in God juist is.) Jullie moeten je inspannen met betrekking tot Gods woorden. Hou ermee op je eigen conclusies te trekken. Je hebt geen spiritueel begrip; je kaliber is pover en hoe groots je ideeën ook zijn, ze zijn niet de waarheid. Zelfs als je ervan overtuigd bent dat wat je gedaan hebt foutloos en juist is, moet je het toch aan de broeders en zusters voorleggen voor communicatie en verificatie, of het vergelijken met relevante woorden van God. Kun je op die manier honderd procent perfectie bereiken? Niet noodzakelijkerwijs; er kunnen nog steeds afwijkingen voorkomen in je beoefening, tenzij je de waarheidsprincipes en de bron van wat God heeft gezegd, volledig hebt begrepen. Dat is één aspect. Wat is het tweede? Als mensen afwijken van Gods woorden, kunnen hun handelingen, hoe rationeel of aangenaam die ook lijken, de waarheid niet vervangen. Alles wat de waarheid niet kan vervangen, is niet de waarheid, noch is het iets positiefs. Als het niet iets positiefs is, wat is het dan wel? Het is alvast niet iets dat God behaagt, noch is het in overeenstemming met de waarheid; het is iets dat God veroordeelt. Wat zijn de gevolgen als je iets doet dat God veroordeelt? Je zorgt ervoor dat God je verafschuwt. Alles wat niet van God komt, is negatief en komt van Satan. Sommige mensen begrijpen dit misschien niet; laat het geleidelijk tot je doordringen naarmate je meer ervaring opdoet.

We hebben vandaag één ding ernstig bekritiseerd; wat was dat? De vraag of we een oude zeug “Tante Varken” noemen, toch? Is het een schande om een varken “Tante Varken” te noemen? (Ja.) Het is een schandelijke kwestie. Mensen willen altijd eretitels dragen. Waar komt die “eer” vandaan? Waar verwijst “eer” naar? Heeft het te maken met senioriteit? (Ja.) Altijd als oudere beschouwd willen worden, altijd focussen op senioriteit; is dat goed? (Nee.) Waarom is het niet goed om je op senioriteit te richten? Je moet analyseren wat het belang is van gefocust zijn op senioriteit. Het is zo eenvoudig om het gewoon zo te zeggen: “God staat niet toe dat mensen zich focussen op senioriteit, dus waarom ga je daar dan zinloos over discussiëren? Je slaat onzin uit, terwijl je doet alsof je beschaafd bent. Je houdt nooit rekening met de belangen van Gods huis wanneer je je plichten vervult, en je verraadt ze telkens. Wanneer het om je eigen belangen gaat, zul je zonder aarzelen de belangen van Gods huis verraden. Wie probeer je voor de gek te houden wanneer je je voordoet als een goed mens? Ben je het waard om als goed beschouwd te worden?” Zou het aanvaardbaar zijn om het zo te stellen? (Ja.) Hoe zeg je het nog scherper? “Waar zanik je nou over? Jij bent gewoon een dom varken, een imbeciel, zonder enig begrip van de waarheid. Als wat wil je je voordoen? Je bent opgeleid, je bent beschaafd en je gelooft in God. Je hebt zoveel van Gods woorden gelezen en je denkt nog steeds dat je heel goed in God gelooft. Maar uiteindelijk snap je niet eens wat het betekent om de waarheid in de praktijk te brengen. Ben je niet gewoon een dom varken, een volslagen idioot?” Dat is het wat dit verhaal betreft. Laten we nu terugkeren naar het hoofdonderwerp van de communicatie.

Een ontleding van het slinkse, despotische en dictatoriale gedrag van antichristen en hoe ze mensen dwingen hen te gehoorzamen

I. Een ontleding van het slinkse gedrag van antichristen

De vorige keer hebben we gecommuniceerd over punt vijf van de uitingen van antichristen – ze misleiden, lokken, bedreigen en beheersen mensen. Vandaag zullen we communiceren over punt zes – ze gedragen zich slinks, ze zijn despotisch en dictatoriaal, ze communiceren nooit met anderen en ze dwingen anderen hen te gehoorzamen. Is er een verschil tussen dit punt en punt vijf? Wat gezindheid betreft, is er geen groot verschil; de handelingen van beide draaien allemaal om het grijpen van de macht en het despotisch en dictatoriaal handelen. De gezindheden zijn beide boosaardig, arrogant, onbuigzaam en venijnig; de gezindheden zijn hetzelfde. Punt zes belicht echter een andere prominente uiting van antichristen, namelijk dat hun handelingen slinks zijn – dit heeft betrekking op de aard van de handelingen van antichristen. Laten we nu eerst het woord “slinks” bespreken. Is “slinks” oppervlakkig gezien een denigrerend of een lovend woord? Als iemand iets slinks doet, is dat dan goed of slecht? (Slecht.) Als van iemand wordt gezegd dat hij slinks handelt, is deze persoon dan goed of slecht? Het is duidelijk dat de indruk en het gevoel van mensen is dat iemand die slinks handelt een waardeloze ellendeling is. Als iemand iets slinks tegenkomt, is dat dan een reden tot blijdschap of bezorgt het hem de kriebels? (Het is sinister.) Dit is simpelweg geen goede zaak. Kortom, oppervlakkig gezien is “slinks” een denigrerende term. Of het nu een handeling zelf beschrijft of de manier van handelen van een persoon, niets ervan is positief; het is beslist negatief. Laten we nu eerst uitleggen wat de uitingen van slinksheid zijn. Waarom wordt het slinks genoemd en niet bedrieglijk? Welke speciale implicatie heeft het woord “slinks” hier? Slinksheid gaat dieper dan bedrieglijkheid. Duurt het niet langer voordat mensen iemand doorzien die slinks handelt en is het niet moeilijker? (Ja.) Zoveel is wel duidelijk. Gebruik dus woorden die jullie allemaal kunnen begrijpen om de term “slinks” uit te leggen. Hier betekent “slinks” verraderlijk en geslepen, en het verwijst naar abnormaal gedrag. Deze abnormaliteit verwijst ernaar dat het diep verborgen en ondoorgrondelijk is voor de gemiddelde persoon, die niet kan zien wat zulke mensen denken of doen. Met andere woorden, de methoden, motieven en uitgangspunten van de handelingen van dit type persoon zijn bijzonder moeilijk te doorgronden, en soms is hun gedrag ook stiekem en heimelijk. Kortom, er is een term die de werkelijke uiting en gesteldheid van iemands slinksheid kan beschrijven, namelijk “een gebrek aan transparantie”, wat hen voor anderen ondoorgrondelijk en onbegrijpelijk maakt. De handelingen van antichristen hebben deze aard. Dat wil zeggen, wanneer je beseft en voelt dat hun bedoelingen waarmee ze iets doen niet oprecht zijn, vind je dat behoorlijk angstaanjagend, maar op de korte termijn of om de een of andere reden kun je hun motieven en bedoelingen nog steeds niet doorzien. Je voelt gewoon onbewust dat hun handelingen slinks zijn. Waarom geven ze je dit soort gevoel? Enerzijds komt dat doordat niemand hoogte kan krijgen van wat ze zeggen of doen. Anderzijds praten ze vaak in bedekte termen en zetten ze je op het verkeerde been, waardoor je er uiteindelijk niet zeker van bent welke van hun uitspraken waar zijn en welke onwaar, en wat hun woorden werkelijk betekenen. Wanneer ze liegen, denk je dat het de waarheid is; je weet niet welke uitspraak waar of onwaar is, en je hebt vaak het gevoel dat je voor de gek bent gehouden en bent bedrogen. Waarom ontstaat dit gevoel? Dat komt doordat zulke mensen nooit transparant handelen; je kunt niet helder zien wat ze doen of waar ze mee bezig zijn, wat je onvermijdelijk achterdochtig jegens hen maakt. Uiteindelijk zie je dat hun gezindheid bedrieglijk, verraderlijk en ook boosaardig is. Het woord “slinks” is moeilijk te bevatten en klinkt mensen nogal ongewoon in de oren, maar waarom zou je het uitleggen met zo’n eenvoudige zinsnede als “een gebrek aan transparantie”? Deze zinsnede heeft een impliciete betekenis. Wat is deze impliciete betekenis? Het is dat antichristen je vaak een vals beeld voortoveren wanneer ze iets willen doen, waardoor het moeilijk voor je is om hen te doorzien. Als een antichrist je bijvoorbeeld op je linkerwang wil slaan, zal hij zijn klap op je rechterwang richten. Wanneer je ontwijkt om je rechterwang te beschermen, slaagt hij erin de klap op je linkerwang te laten landen, en bereikt zo zijn doel. Dit is slinksheid, en vol listen zitten – iedereen die met hen omgaat en zaken met hen doet, wordt meegenomen in hun berekeningen. Waarom zijn ze altijd aan het rekenen? Behalve dat ze mensen willen beheersen en een plaats in hun hart willen innemen, willen ze ook van iedereen profiteren. Bovendien kun je in zulke mensen ook een soort boosaardige gezindheid ontdekken: ze genieten er in het bijzonder van om anderen uit te buiten of hun eigen sterke punten te gebruiken om de zwakheden van anderen te bespotten, en ze scheppen er genoegen in om met mensen te spelen. Dit is een uiting van hun boosaardigheid. In wereldse termen worden zulke mensen als sluw beschouwd. Gewone mensen denken: “Alleen oudere mensen kunnen sluw zijn. Jonge mensen hebben geen ervaring of levenswijsheid, hoe kunnen ze dan sluw zijn?” Is deze uitspraak juist? Nee, dat is ze niet. De boosaardige gezindheid van antichristen is niet afhankelijk van leeftijd; ze worden met deze gezindheid geboren. Het is alleen zo dat wanneer ze jonger en minder ervaren zijn, hun betrokkenheid bij dergelijke machinaties misschien elementairder en minder verfijnd is. Naarmate ze ouder worden, worden ze ondoordringbaar, net als die oude duivelkoningen wier daden hermetisch zijn verzegeld en voor de meeste mensen volkomen ondoorgrondelijk zijn.

Ik heb zojuist een globale uitleg gegeven van het woord “slinks”, laten we nu dus communiceren over de specifieke gesteldheden en uitingen van slinksheid. Is dit niet de moeite van het communiceren waard? Als we er niet over communiceren, zullen jullie ze dan kunnen onderscheiden? Kunnen jullie ze doorzien? (Nee.) Het is niet zo dat je ze absoluut niet kunt onderscheiden of doorzien; soms zul je ook voelen dat een bepaald persoon echt sluw is – zo sluw dat je uiteindelijk zijn bevelen opvolgt, zelfs nadat hij je heeft verraden – en dat je op je hoede voor hem moet zijn. Welke dingen doen antichristen dan, en welke woorden en daden onthullen ze in de manier waarop ze broeders en zusters en de mensen om hen heen behandelen, woorden en daden die aantonen dat ze dingen op een slinkse manier en met een boosaardige gezindheid doen? Dit is de moeite van het communiceren waard. Wanneer alleen het woord “slinks” wordt uitgelegd, vinden mensen het over het algemeen vrij eenvoudig; ze hoeven waarschijnlijk alleen maar het woordenboek te raadplegen om de betekenis ervan te begrijpen. Maar als het erom gaat welke handelingen, gedragingen en gezindheden van mensen met dit woord in verband worden gebracht en wat concrete uitingen en gesteldheden van dit woord zijn, wordt het lastiger en moeilijker te begrijpen, nietwaar? Denk eerst eens aan de mensen, of specifieke antichristen, die jullie hebben ontmoet en zijn tegengekomen. Welke handelingen van hen gaven je het gevoel dat de aard van deze handeling verband hield met slinksheid, of welke alledaagse woorden, handelingen en gedragingen van hen hielden hiermee verband? (Ik ben weleens een antichrist tegengekomen die duidelijk op status uit was en een leider wilde zijn, maar tegen de broeders en zusters zei: “We moeten valse leiders en valse werkers rapporteren. Alleen door dit te doen kunnen we het werk van de heilige geest hebben. Als we valse leiders niet rapporteren en ontmaskeren, kunnen we het werk van de heilige geest niet verkrijgen. We moeten opstaan om gezamenlijk het werk van de kerk veilig te stellen.” Onder het mom van het veiligstellen van het werk van de kerk, zocht hij naar manieren om de overhand te krijgen over de leiders en werkers, maakte hij veel ophef over kleine kwesties en zette hij de broeders en zusters ertoe aan de leiders en werkers te rapporteren. Zijn doel was om de leiders en werkers ten val te brengen, zodat hij de kans zou krijgen om zelf een leider te worden. Veel broeders en zusters konden dit niet onderscheiden en werden door hem misleid. In plaats van het probleem op basis van de principes te onderscheiden, grepen ze enkele kleine kwesties en de onthulde verdorvenheden van de leiders en werkers aan om hen te veroordelen, ze een stempel op te drukken en de dingen buiten alle proporties op te blazen, waardoor de kerk in chaos werd gestort.) Zeg Mij, is dit slinksheid? (Ja.) Dat is het precies. Waarom is het slinks? Hij zwaaide met de vlag van gerechtigheid om zijn verborgen doelen te bereiken, en moedigde tegelijkertijd anderen aan om op te treden, terwijl hij zichzelf niet liet zien en verborgen bleef om de uitkomst gade te slaan. Als de dingen zouden lukken, des te beter, en als dat niet het geval zou zijn, zou niemand hem hebben doorzien, aangezien hij zich diep verborgen hield. Dit is slinksheid – dit is een van de uitingen ervan. Hij liet je zijn ware, diepste gedachten niet weten, en als je er ook maar een beetje naar kon raden, kwam hij haastig met allerlei excuses en argumenten op de proppen om ze te verdoezelen en zichzelf tot elke prijs te verdedigen, uit angst dat mensen de waarheid zouden doorzien. Hij maakte de zaken opzettelijk ingewikkeld; dit is slinksheid. Nog iemand? (Een paar jaar geleden dook er een bende antichristen op in onze kerk die de controle overnam, waardoor het werk van de kerk in het ongerede raakte. De Boven stuurde iemand om het werk over te nemen, maar deze bende antichristen handelde onder een dekmantel en zei: “We hebben onze leiders, en we accepteren geen leiders die van elders zijn overgeplaatst; we kunnen het werk zelf aan.” Als gevolg daarvan werden velen misleid en luisterden ze naar de antichristen, en weigerden ze de leider te accepteren die door de Boven was geregeld. Deze antichristen hielden de door de Boven gestuurde leider zelfs op één plek, verboden hem om met de broeders en zusters om te gaan en maakten het hem onmogelijk om te helpen bij het werk van de kerk of om enig werk uit te voeren.) Dit was vreselijk slinks van de antichristen – wat was hun verborgen motief? Ze wilden de kerk beheersen en hun eigen onafhankelijke koninkrijk stichten. Dit is slinks; dit is het soort dingen dat antichristen doen.

Wat zijn de voornaamste uitingen van antichristen die slinks handelen? Wat zijn de belangrijkste kenmerken van antichristen die op slinkse wijze te werk gaan? Een daarvan is een gebrek aan openheid, en een ander is dat ze in het geheim onbespreekbare plannen koesteren. Als ze hun plannen en bedoelingen aan iedereen bekend zouden maken, zouden ze die dan kunnen realiseren? Zeker niet. Waarom doen mensen die slinkse methoden gebruiken de dingen op deze manier? Wat is het doel van deze handelingen? Tot nu toe hebben jullie alleen maar gedacht aan controle over de kerk, maar sommige zaken hebben geen betrekking op het uitoefenen van controle over de kerk of iedereen. Het misleiden van de mensen van een kerk of van een regio is best wel een belangrijke kwestie, dus wat is het doel achter de kleinere gedragingen en handelingen van antichristen in normale tijden? Het is om mensen uit te buiten en ze ertoe brengen dat ze zich inspannen voor de belangen en doeleinden van de antichristen. Terwijl God mensen orkestreert en soevereiniteit uitoefent over hun lot, wensen antichristen ook het lot van mensen te dicteren en hen te manipuleren. Maar als ze direct zouden zeggen dat ze je willen manipuleren, zou je daarmee dan instemmen? Als ze zouden zeggen dat ze je als een slaaf willen commanderen, zou je daarmee dan instemmen? Als ze zouden zeggen dat zij de leider zijn en jij naar hen moet luisteren, zou je daarmee dan instemmen? Je zou er zeker niet mee instemmen. Daarom moeten ze hun toevlucht nemen tot enkele onconventionele methoden, zodat je onbewust door hen wordt uitgebuit; dit wordt slinks zijn genoemd. De grote rode draak opereert bijvoorbeeld op een slinkse manier en gebruikt ogenschijnlijk legitieme voorwendsels om mensen te misleiden. Hoe ging hij te werk toen hij de bezittingen van landheren en kapitalisten in beslag nam? Stelde hij schriftelijk een beleid vast waarin stond dat alle bezittingen boven een bepaald bedrag aan de staat moesten worden overgedragen? Zou het hebben gewerkt als hij dit openlijk had verklaard? (Nee, dat zou niet hebben gewerkt.) Aangezien dat niet zou hebben gewerkt, wat heeft hij dan wel gedaan? Hij moest een manier vinden die iedereen als juist beschouwde om de bezittingen van landheren en kapitalisten op gerechtvaardigde wijze in beslag te nemen en zich toe te eigenen. Dit ontnam de landheren en kapitalisten hun macht, verrijkte de staat en consolideerde zijn heerschappij. Hoe deed de grote rode draak dat? (Door landheren aan te vallen en land te herverdelen.) Hij voerde leuzen als “landheren aanvallen en land herverdelen” en “gelijkheid voor allen”, en verzon vervolgens verhalen zoals “Het meisje met het witte haar” om alle landheren en kapitalisten in een kwaad daglicht te stellen en te veroordelen. Hij gebruikte de macht van de publieke opinie en propaganda om mensen te indoctrineren met deze foutieve en absurde ideeën, waardoor al degenen die niet op de hoogte waren, dachten dat landheren en kapitalisten slecht waren en niet gelijkwaardig aan de werkende massa, dat het volk nu de meester van zijn eigen land was, dat de staat aan het volk toebehoorde, dat deze weinige individuen niet zoveel rijkdom mochten bezitten, en dat die in beslag moest worden genomen en onder iedereen moest worden herverdeeld. Onder de opruiing van zulke zogenaamd goede, correcte en voor de armen gunstige ideologieën en theorieën werden mensen misleid en verblind, en begonnen ze lokale magnaten te bestrijden en landheren en kapitalisten aan te vallen. En wat was de uiteindelijke uitkomst? Sommige van deze landheren en kapitalisten werden doodgeslagen, sommigen werden verminkt en sommigen vluchtten ver weg. Kortom, het eindresultaat was dat de grote rode draak zijn zin kreeg. Deze dwaze en onwetende massa’s werden onder dergelijk bedrog geleidelijk gemanipuleerd om de door deze duivels gewenste doelen te bereiken. Op dezelfde manier hanteren antichristen ook dergelijke slinkse methoden wanneer ze dingen doen. Wanneer een antichrist bijvoorbeeld met iemand in een leiderschapsrol samenwerkt, en ziet dat deze persoon een gevoel van gerechtigheid heeft, de waarheid begrijpt en hem kan onderscheiden, begint hij zich onzeker te voelen: “Zou deze man me achter mijn rug om kunnen ondermijnen? Is hij achter de schermen iets van plan? Waarom kan ik geen hoogte van hem krijgen? Staat hij aan mijn kant of niet? Zou hij me bij de Boven kunnen rapporteren?” Met deze gedachten in het achterhoofd begint hij zich zorgen te maken over zijn status, nietwaar? Dus wat doet hij vervolgens? Kwelt hij die persoon direct? Sommige antichristen zouden zo’n persoon openlijk kwellen, maar de slinkse soort zou dat niet rechtstreeks doen. In plaats daarvan zou hij met een paar relatief zwakkere, verwarde broeders en zusters zonder onderscheidingsvermogen gaan praten, en hen discreet ondervragen en polsen: “Die-en-die is al meer dan tien jaar gelovig, zijn geloof zou dus enige basis moeten hebben, nietwaar?” Iemand zou kunnen antwoorden: “Hij heeft inderdaad een behoorlijke basis. In al die jaren dat hij in God gelooft, heeft hij zijn familie verlaten en zijn carrière opgegeven; zijn geloof is groter dan dat van ons. Het zou heel goed voor je moeten zijn om met hem samen te werken.” De antichrist zou zeggen: “Ja, het is best goed, maar hij mengt zich nooit onder de andere broeders en zusters. Hij lijkt niet erg sociaal.” Een ander zou kunnen toevoegen: “Dat is niet het geval – hij streeft de waarheid meer na dan wij. We praten vaak met elkaar, maar hij besteedt zijn tijd voornamelijk aan het lezen van Gods woorden, het luisteren naar preken en het leren van gezangen, en wanneer hij bij ons is, communiceert hij over Gods woorden.” Wanneer de antichrist deze gunstige en goedkeurende opmerkingen over deze persoon hoort, voelt hij dat hij niet veel meer kan zeggen, dus verandert hij van onderwerp en zegt: “Hij gelooft al vele jaren in god en heeft meer ervaring dan wij. We zouden in de toekomst meer met hem moeten omgaan en hem niet moeten isoleren.” Als ze dit horen, onderscheiden de anderen nog steeds niets. Omdat de antichrist ziet dat de meerderheid van de mensen lovend over die persoon spreekt, en hij zijn doelen niet kan bereiken, zegt hij er verder niets meer over. Later zoekt de antichrist een andere groep mensen op en vraagt: “Zien jullie die-en-die weleens gods woorden lezen? Ik krijg de indruk dat hij altijd met anderen communiceert en het oppervlakkig gezien druk lijkt te hebben; waarom leest hij nooit gods woorden?” Deze groep is opmerkzamer, ze vangen de ondertoon op en denken: “Het lijkt erop dat er onenigheid is tussen deze twee; hij probeert ons zover te krijgen dat we die persoon ondermijnen en hem uitsluiten”. Dus antwoorden ze: “Ja, hij is altijd bezig met onbelangrijke taken, en zoekt altijd te veel achter mensen en dingen. Hij leest zelden gods woorden, en als hij dat al eens doet, valt hij uiteindelijk gewoon in slaap; dat is me al heel wat keren opgevallen.” Kun je uit zijn gesprekken met de eerste en tweede groep mensen opmaken wat voor soort gezindheid er aanwezig is in de woorden van de antichrist? Is die niet boosaardig? (Ja.) Wat zijn de aard en de middelen van zijn handelingen? Die zijn slinks. De eerste groep mensen besefte niet wat de antichrist probeerde te doen, terwijl de tweede groep een glimp opving van wat er aan de hand was, en vervolgens meeging in wat hij zei. Omdat de antichrist ziet dat de tweede groep volgde wat hij zei en kon worden meegesleept, wil hij deze groep gebruiken om van zijn partner af te komen. Deze gedachtegang is slinks. Na allerlei overredingspogingen wordt de tweede groep misleid en meegesleept, en zegt: “Aangezien die persoon niet voldoet aan de principes en voorwaarden om een kerkleider te zijn, neem ik aan dat we de volgende keer niet op hem als leider moeten stemmen, toch?” Deze groep is behoorlijk verraderlijk, en nadat ze hebben gesproken, observeren ze de houding van de antichrist. De antichrist zegt: “Dat gaat zo niet; dat zou oneerlijk zijn. Dit is het huis van god, niet de maatschappij!” Als ze dit horen, vragen ze: “Gaat dat echt niet werken? Wat moeten we dan doen? Dan stemmen we de volgende keer maar op hem.” De antichrist zegt onmiddellijk: “Op hem stemmen gaat ook niet werken.” Zie je? Wat ze ook zeggen, het is nooit goed; dit is een probleem. In feite wil de antichrist deze mensen gewoon op zijn pad leiden en een kuil voor hen graven waar ze in kunnen vallen. Uiteindelijk, na dit en dat te hebben gehoord, begrijpen deze mensen wat de antichrist wil: “Laten we gewoon een eerlijke verkiezing houden. Er is niet veel dat voor hem spreekt, hij wordt dus misschien toch niet gekozen.” De antichrist is tevreden. Kijk eens: hier is een wolf en wat vossen, en ze spannen samen en spelen onder één hoedje. Dit is het principe en de aard van de handelingen die worden ondernomen door de antichrist en de mensen die hem in de kerk volgen; dit is hun uiting. De mensen die de antichristen volgen, zeggen: “Laten we dan maar stemmen. Bovendien is het zo dat hij niet zo geweldig is; als we stemmen, wordt hij misschien niet eens gekozen.” Is hier iets verdachts aan de hand? Zijn ze iets van plan? Ze hebben in elkaars woorden de aanwijzingen al opgemerkt, maar niemand zegt direct wat er moet gebeuren; er is een stilzwijgende verstandhouding tussen hen, en iedereen begrijpt het. Oppervlakkig gezien instrueert de antichrist niemand direct om zijn partner niet te kiezen, en de mensen onder hem zeggen ook niet: “We zullen hem niet kiezen; we zullen jou kiezen.” Waarom zeggen ze het niet ronduit? Dat komt doordat geen van beiden de ander een machtsmiddel in handen wil geven. Is dit niet slinks? Het is pure boosaardigheid. Ze luisteren naar de toon waarop de anderen spreken, maar niemand spreekt direct, en uiteindelijk wordt er een consensus bereikt. Dit wordt een satanische dialoog genoemd. Onder hen is er één “dwaas” die na te hebben toegeluisterd het nog steeds niet begrijpt en de anderen vraagt of ze op die persoon zullen stemmen of niet. Hoe antwoordt de antichrist? Als hij zegt: “Doe wat je goeddunkt”, zou dat te voor de hand liggend zijn. Een dergelijk antwoord heeft een aard van dreiging en verleiding; kwaadaardige mensen spreken niet zo. In plaats daarvan zegt hij: “Heeft gods huis geen werkregelingen? Stem op wie je moet stemmen; als iemand niet gekozen zou moeten worden, stem dan niet op hem.” Spreekt hij niet dubbelzinnig? Hij gebruikt een ogenschijnlijk legitiem voorwendsel en zegt: “Je moet handelen volgens de principes; je kunt niet naar mij luisteren. Wat ik zeg doet er niet toe. Ik ben niet de principes; gods woorden zijn de principes.” De “dwaas” hoort dit en denkt: “Als we volgens de principes moeten handelen, dan stem ik op hem.” Omdat de groep ziet dat deze persoon dwaas is en hun plannen in de war zou kunnen schoppen, gooien ze hem er gezamenlijk uit en staan ze niet toe dat de “dwaas” in hun midden blijft. Uiteindelijk, wanneer de “dwaas” blijft vragen of ze op die persoon moeten stemmen of niet, zegt iemand: “Laten we het er later over hebben. We zullen het bepalen op basis van zijn prestaties.” Spreekt er enige daadkracht uit deze woorden? Enig element van eerlijkheid? (Nee.) Wat spreekt er dan werkelijk uit deze woorden? Deze woorden getuigen van hun boosaardige gezindheid, van hun verborgen motieven, bedoelingen en doelstellingen. Ze berusten op de geheime samenzwering die ze samen hebben gesmeed – de wolf en de vossen – om af te rekenen met de persoon die de antichrist een doorn in het oog is. Hoe komt het dat deze groep mensen zich zo kan gedragen? Behalve dat ze worden beheerst door hun boosaardige gezindheid, is de reden dat ze dit kunnen doen, dat hun meerdere, de antichrist, die persoon niet mag. Als ze op hem stemmen en de antichrist komt erachter, zal dat niet goed aflopen. Voor hen is het dus het meest dringende en cruciale, en tevens het meest voordelige, om niet op die persoon te stemmen. Ze luisteren allemaal naar de antichrist; wat de antichrist ook zegt, in welke richting zijn woorden ook gaan, deze mensen volgen, en schuiven de waarheidsprincipes en Gods woorden terzijde. Zie je, zolang er een antichrist verschijnt, zullen er onvermijdelijk mensen zijn die hem gehoorzamen. Zolang een antichrist handelt, zullen sommige mensen hem vergezellen en volgen – er is geen antichrist die helemaal alleen en in een isolement handelt.

Wat zojuist werd besproken, was een van de uitingen van hoe antichristen slinks handelen. De slinksheid die hier wordt genoemd, verwijst ernaar dat antichristen bij wat ze doen hun eigen doelen en motivaties hebben, maar dat ze je deze niet zullen vertellen en je deze ook niet laten zien. Wanneer je het ontdekt, zullen ze er alles aan doen om het te verdoezelen, waarbij ze verschillende middelen zullen gebruiken om je te misleiden, om je perceptie van hen te veranderen. Dit is het slinkse aspect van antichristen. Als hun motieven gemakkelijk blootgelegd, wijd en zijd gepubliceerd en met iedereen gedeeld zouden worden, zodat mensen ervan op de hoogte waren, zou dat dan slinks zijn? Dat zou niet slinks zijn. Wat zou het zijn? (Dwaas.) Niet dwaas – het zou zo arrogant zijn dat het van alle verstand gespeend is. Antichristen zijn slinks in hun gedrag. Hoe zijn ze slinks? Ze gedragen zich altijd op een manier die afhankelijk is van bedrog, en hun woorden geven niets prijs. Het is dus moeilijk voor mensen om hun bedoelingen en doelen te doorgronden. Dat is slinks. Wanneer ze iets zeggen of doen, komen ze niet gemakkelijk tot conclusies; ze zorgen ervoor dat hun ondergeschikten en luisteraars hun bedoeling kunnen aanvoelen, en die mensen, die de antichrist hebben begrepen, handelen volgens zijn agenda en motivaties en voeren zijn bevelen uit. Als een taak is voltooid, is de antichrist blij. Als dat niet zo is, kan niemand iets vinden dat tegen hem in te brengen is of de motivaties, bedoelingen of doelen achter wat hij doet doorgronden. De slinksheid van wat antichristen doen, ligt in verborgen complotten en geheime doelen, allemaal bedoeld om alle anderen te bedriegen, met hen te spelen en hen te beheersen. Dit is de essentie van slinks gedrag. Slinksheid is niet simpelweg liegen of iets slechts doen; het omvat grotere bedoelingen en doelen die voor gewone mensen ondoorgrondelijk zijn. Als je iets hebt gedaan waarvan je niet wilt dat iemand het weet, en een leugen vertelt, telt dat dan als slinksheid? (Nee.) Dat is gewoon bedrieglijkheid, en het bereikt niet het niveau van slinksheid. Wat maakt slinksheid dieper dan bedrieglijkheid? (Mensen kunnen het niet doorgronden.) Het is moeilijk voor mensen om het te doorgronden. Dat is er één deel van. Wat nog meer? (Mensen hebben niets om tegen een slinks persoon te gebruiken.) Dat klopt. Het punt is dat het moeilijk is voor mensen om iets te vinden om tegen hen te gebruiken. Zelfs als sommige mensen weten dat die persoon slechte dingen heeft gedaan, kunnen ze niet bepalen of hij een goed persoon of een slecht persoon is, een kwaadaardige persoon of een antichrist. Mensen kunnen hen niet doorzien, maar denken dat ze goed zijn, en kunnen door hen worden misleid. Dat is slinksheid. Mensen zijn over het algemeen geneigd om leugens te vertellen en kleine complotten te smeden. Dat is gewoon bedrieglijkheid. Maar antichristen zijn verraderlijker dan gewone bedrieglijke mensen. Ze zijn als de duivelkoningen; niemand kan doorgronden wat ze doen. Ze kunnen veel slechte dingen doen in naam van gerechtigheid, en ze schaden mensen, maar mensen zingen nog steeds hun lof. Dit wordt slinksheid genoemd.

Er was in het verleden een incident waarbij een leider, tijdens contact en communicatie met de Boven, werd geïnformeerd over enkele van de werkplannen van het huis van God. Op dat moment was de werkregeling nog niet formeel uitgevaardigd. Na terugkomst begon hij te pronken, maar je kon niet merken dat het pronken was. Hij sprak heel serieus tijdens een bijeenkomst, en plotseling, midden in zijn communicatie, zei hij iets wat niemand eerder had gehoord: “Tot nu toe is elke stap van gods werk voltooid, en mensen zijn in wezen gestabiliseerd. Vanaf volgende maand zullen we het evangelie gaan verspreiden. We moeten dus evangelieteams oprichten. Hoe moeten evangelieteams worden opgericht? Dit zijn enkele details…” Toen anderen dit hoorden, dachten ze: “Waar kwamen deze woorden vandaan? De Boven heeft nog geen werkregelingen uitgevaardigd. Hoe weet hij dat? Hij moet een vooruitziende blik hebben!” Ze aanbaden hem, nietwaar? De houding die de mensen ten opzichte van hem aannamen veranderde onmiddellijk. Het enige wat hij deed was vermelden dat er evangelieteams moesten worden opgericht. Hij voerde daarna echter geen specifiek werk uit – hij riep alleen maar loze slogans. Natuurlijk had hij met dit roepen van loze slogans een doel; hij was aan het pronken, hij wilde dat mensen hem hoogachtten, hem aanbaden. Niet lang daarna werd de werkregeling van de Boven uitgevaardigd. Toen de broeders en zusters het zagen, waren ze verbaasd en zeiden: “Ongelooflijk! Is dit niet profetisch? Hoe wist je hiervan? Je begrijpt de waarheid beter dan wij; je gestalte is groter. Onze gestalte is te klein. Toen het tijd was om het evangelie te prediken, had jij het ons al verteld, terwijl wij verdoofd en onwetend waren. Kijk, komt wat je hebt gecommuniceerd niet overeen met de werkregeling van de Boven? Het is een toevallige overeenkomst, en het is nu geverifieerd.” Door dit incident aanbad iedereen hem nog meer, en niet op een gewone manier, maar met volledige onderwerping, wat bijna zover ging dat ze voor hem knielden en bogen. De meeste mensen wisten niets van deze zaak; als hij er zelf niet over sprak, zou niemand het weten, alleen God weet het. Het was zo’n overduidelijke kwestie. Hij onthulde het aan niemand en koos er in plaats daarvan voor om hen zo schaamteloos te bedriegen. Wordt dit gedrag als slinks beschouwd? (Ja.) Waarom bedroog hij anderen op deze manier? Waarom kon hij zich op deze manier gedragen en handelen? Wat dacht hij werkelijk in zijn hart? Hij wilde dat mensen hem als anders zouden zien, dat ze zouden denken dat hij geen gewoon persoon was. Is dit iets wat in een normale menselijkheid zou moeten worden gevonden? (Nee.) De handelingen van zo’n persoon zijn walgelijk en schaamteloos. Zou je dit slinks vinden? (Ja.) Behalve dat het slinks is, is het ook behoorlijk walgelijk.

Onder de antichristen is er een type persoon van wie men nog nooit heeft gehoord dat hij iets verkeerds zegt of heeft gezien dat hij iets verkeerds doet; wat hij doet en hoe hij zich gedraagt, wordt over het algemeen als goed beschouwd en door iedereen goedgekeurd. Hij heeft vaak een glimlach op zijn gezicht, met een gelaatsuitdrukking als een barmhartige heilige, en hij snoeit nooit iemand. Welke fouten mensen ook maken, hij tolereert ze altijd met een hart dat net zo vergevingsgezind is als dat van een liefhebbende moeder. Hij pakt nooit degenen in de kerk aan die de bestuurlijke decreten schenden, hinder en verstoringen veroorzaken, of slechte daden begaan. Komt dat doordat hij deze dingen niet kan zien of onderscheiden? Nee, geen van beide; hij kan ze zien en onderscheiden, maar in zijn hart gelooft hij dat als deze mensen zouden worden weggezuiverd en de kerk vreedzaam zou worden, alleen gevuld met eerlijke mensen, degenen die de waarheid nastreven en degenen die zich oprecht inzetten voor God, hijzelf dan gemakkelijk onderscheiden zou worden en misschien geen voet meer aan de grond zou krijgen in de kerk. Daarom houdt hij deze mensen in de buurt en staat hij toe dat de kwaaddoeners kwaad blijven doen, de leugenaars blijven liegen en de mensen die hinder veroorzaken, hinder blijven veroorzaken. Hij zorgt ervoor dat de kerk door deze hinder nooit vrede kent, en stelt zo zijn eigen status veilig. Wat zegt hij dus wanneer iemand verdreven, aangepakt, geïsoleerd of van zijn plicht ontheven dreigt te worden? “We moeten mensen de kans geven zich te bekeren. Wie heeft er geen tekortkomingen of verdorvenheid? Wie heeft er geen fouten gemaakt? We moeten leren tolerant te zijn.” De broeders en zusters denken hierover na en zeggen: “We zijn tolerant ten opzichte van degenen die werkelijk in God geloven en overtredingen begaan, of die dwaas en onwetend zijn, maar we tolereren geen kwaadaardige mensen. Hij is een kwaadaardig persoon.” De antichrist antwoordt: “Hoezo is hij een kwaadaardig persoon? Hij spreekt alleen af en toe harde woorden; dat is niet kwaadaardig. Mensen die in de wereld moord en brandstichting plegen, dat zijn de echte kwaadaardige mensen.” Maar wat denkt de antichrist werkelijk: “Is hij een kwaadaardig persoon? Is hij net zo kwaadaardig als ik? Je hebt niet gezien wat ik heb gedaan, je weet niet wat ik vanbinnen denk. Als jullie dat wel wisten, zouden jullie mij dan niet wegzuiveren? Denken jullie erover hem weg te zuiveren? Geen sprake van! Ik zal niet toestaan dat jullie hem aanpakken. Wie het ook probeert, ik zal woedend op hem zijn, ik zal het hem heel moeilijk maken! Ik zal iedereen die hem probeert aan te pakken verdrijven!” Maar zou hij dit hardop zeggen? Nee, dat zou hij niet doen. Wat doet hij dan? Hij kalmeert eerst de situatie, stabiliseert de gang van zaken, en wekt de indruk dat hij in staat is de kerk te leiden en verschillende krachten in evenwicht te brengen, zodat de kerk niet zonder hem kan. Is zijn positie op deze manier niet veiliggesteld? Wanneer zijn positie veilig is gesteld, is dan zijn levensonderhoud niet verzekerd? Dit is wat slinks zijn wordt genoemd. Daarom kunnen de meeste mensen zulke individuen niet doorzien. Waarom niet? Ze spreken nooit de waarheid en ze handelen ook niet lichtzinnig. Wat de Boven hen ook vraagt te doen, ze doen het plichtmatig; welke boeken er ook uitgedeeld moeten worden, ze sturen ze rond; ze houden de paar bijeenkomsten per week in stand, en ze monopoliseren de communicatie tijdens bijeenkomsten niet. Oppervlakkig gezien lijkt alles perfect en vlekkeloos, en is er geen reden tot kritiek. Maar er is één ding dat jullie kunnen onderscheiden: ze pakken kwaadaardige mensen nooit aan. Integendeel, ze beschermen hen, dekken hen en verdedigen hen voortdurend. Is dit niet slinks? Wat is hier het slinkse aspect van hun gedrag, wat is de focus? Deze dingen moeten duidelijk worden gemaakt. Ze spreken nooit de waarheid en vertellen altijd leugens om Gods huis te bedriegen. Ze zien kwaadaardige mensen kwaad doen, maar pakken hen niet aan, en strijken de dingen altijd glad en beoefenen geduld en tolerantie. Wat is hun motief om deze dingen te doen? Is het oprecht om mensen te helpen elkaars sterke punten aan te vullen en tolerant naar elkaar te zijn? (Nee.) Wat is dan hun doel? Ze willen hun eigen invloed consolideren om hun status te consolideren. Ze weten dat zodra kwaadaardige mensen zijn weggezuiverd, zij de volgenden zullen zijn die moeten vertrekken; dit is waar ze bang voor zijn. Daarom houden ze de kwaadaardige mensen in de buurt; zolang zij er zijn, is de status van de antichrist veilig. Als de kwaadaardige mensen zouden worden weggezuiverd, zou het met de antichrist gedaan zijn. Kwaadaardige mensen beschermen hen als een paraplu, als een schild. Het maakt dus niet uit wie de kwaadaardige mensen ontmaskert of voorstelt dat ze moeten worden weggezuiverd, ze zijn het er niet mee eens en zeggen: “Ze kunnen nog steeds hun plichten vervullen, ze kunnen nog steeds geld offeren; ze kunnen op zijn minst nog steeds arbeiden!” Ze vinden redenen en excuses om de kwaadaardige mensen te verdedigen, en doorgaans kunnen mensen zonder onderscheidingsvermogen de kwaadwillige bedoeling die in hen schuil gaat niet zien, ze zijn niet in staat die te onderscheiden.

Zijn er nog andere gevallen waarbij de slinkse handelingen van een antichrist een diepe indruk op jullie hebben achtergelaten? Laat iemand iets delen. (Er was een zuster die supervisor was van een evangelieteam, en elke maand slaagde ze erin een aantal mensen te winnen, van wie sommigen ongelovigen waren. De antichrist interpreteerde een werkregeling zonder rekening te houden met de context en zei dat de prediking van het evangelie zich voornamelijk moest richten op mensen uit denominaties, waarbij ongelovigen op de tweede plaats kwamen, en dat als de belangrijkste focus op ongelovigen lag, dit een ernstige schending van de werkregeling was. Hij gebruikte zelfs Gods woorden uit “Een waarschuwing aan hen die de waarheid niet beoefenen” om dit gedrag te ontleden. Vervolgens liet hij iedereen stemmen en vroeg: “Kan zo iemand supervisor blijven?” Destijds waren velen in de kerk nieuwe gelovigen, die slechts een of twee jaar geloofden, en geen onderscheidingsvermogen hadden. Ze vonden het schenden van de werkregeling dus een ernstige zaak en stemden ermee in de zuster van haar functie te ontheffen. De zuster werd toen erg negatief; nadat ze door deze antichrist was ontleed en veroordeeld, had ze het gevoel dat ze zelf een antichrist was, dat ze zeker door God geëlimineerd zou worden. Ze werd extreem negatief en wilde niet meer leven. Bovendien hield deze antichrist ook enkele preken en communicaties van de Boven achter, en liet hij ons er niet naar luisteren. Hij beweerde dat de communicatie van de Boven erg hard was en dat wij, als nieuwe gelovigen met een kleine gestalte, noties zouden ontwikkelen wanneer we er naar zouden luisteren. Oppervlakkig gezien leek het alsof hij het beste met ons voorhad, maar in werkelijkheid was hij bang dat als we naar de preken van de Boven zouden luisteren, we in staat zouden zijn hem te onderscheiden, en dat hij ons dan niet meer zou kunnen beheersen. Hij gebruikte deze ogenschijnlijk verstandige methoden om mensen te kwellen en te bedriegen, hij deed het voorkomen alsof wat hij deed logisch was en in overeenstemming met de werkregelingen van Gods huis.) Dit voorval kan zeker als slinks worden omschreven. De handelingen van iemand die een antichrist is, zijn altijd hetzelfde; ze wijken niet in het minst af, en bij alles wat hij doet, heeft hij dezelfde bedoelingen en streeft hij dezelfde doelen na. Bewijst dit niet dat antichristen inderdaad demonen en boze geesten zijn? (Ja.) Absoluut. Het is volkomen treffend en helemaal niet overdreven om de handelingen van antichristen – deze demonen en boze geesten – als slinks omschrijven.

Na deze voorbeelden zouden jullie enig inzicht moeten hebben gekregen; zijn jullie begonnen enig onderscheidingsvermogen te ontwikkelen met betrekking tot de slinkse handelingen van antichristen? Alles wat slinks gedrag met zich meebrengt, gedrag met verborgen bedoelingen en motieven, is niet het handelen van een normaal persoon, niet het handelen van een eerlijk iemand, en zeker niet het handelen van iemand die de waarheid nastreeft. Is wat ze doen het beoefenen van de waarheid? Behartigen ze de belangen van Gods huis? (Nee.) Wat doen ze dan wel? Ze hinderen en ontmantelen het werk van de kerk en doen kwaad; ze volgen Gods weg niet, noch ondersteunen ze het werk van Gods huis. Wat ze doen is niet het werk van de kerk; ze gebruiken het werk van de kerk alleen maar als dekmantel om hun eigen agenda na te streven, waarbij ze in wezen hun persoonlijke belangen en die van Satan veiligstellen. Zijn er nog andere voorbeelden? (In 2015 werd er een werkregeling uitgevaardigd door de Boven, die ons opdroeg het artikel van “de Ontwaakten” te gebruiken om te communiceren over het onderscheiden van valse leiders en het maken van onderscheid tussen ware en valse kerken. Er was een leider in de kerk die net van zijn functie was ontheven, die zei dat we nieuw waren in het geloof in God en een kleine gestalte hadden, en dat we de werkregeling van de Boven te oppervlakkig begrepen – Gods daden zijn ondoorgrondelijk, en de Boven had deze regeling met een diepere betekenis uitgevaardigd. Hij zei ook: “Wat betreft de waarheden over het onderscheiden van valse leiders en antichristen, heeft de Boven voorheen veel gecommuniceerd en het heel duidelijk uitgelegd. Als het simpelweg ging om het onderscheiden van valse leiders en antichristen, zou het dan nodig zijn om nog een werkregeling uit te vaardigen?” Daarna rukte hij gedeelten uit eerdere werkregelingen, preken en communicaties van de Boven uit hun verband, en stelde hij tienduizenden woorden aan materiaal samen om de broeders en zusters te misleiden, wat ertoe leidde dat we in plaats daarvan “de Ontwaakten” gingen onderscheiden. Destijds werden we misleid en richtten we ons niet op het onderscheiden van valse leiders en antichristen. Later werd deze persoon onthuld als een antichrist. Hij was bang dat als iedereen valse leiders en antichristen begon te onderscheiden, ze zijn slechte daden aan het licht zouden brengen en hém zouden onderscheiden, dus misleidde hij ons opzettelijk om in plaats daarvan “de Ontwaakten” te onderscheiden.) Dit was een slinkse truc, een tactiek van misleiding, het creëren van een afleidingsmanoeuvre om jullie aandacht te verleggen zodat niemand op hem zou letten. Klinkt deze methode niet bekend? Wanneer de grote rode draak met een crisis wordt geconfronteerd, zoals interne onrust binnen zijn politieke systeem of wanneer de mensen stakingen of opstanden plannen, gebruikt hij deze zelfde tactiek – het afleiden van de aandacht. Hij past deze methode vaak toe. Telkens wanneer er een crisis uitbreekt, zaait hij paniek over oorlog, wakkert hij patriottisme aan, toont hij vervolgens onophoudelijk films over verzetsstrijd en patriottisme, of verspreidt hij nepnieuws om nationalistische sentimenten aan te wakkeren en zo de aandacht af te leiden. De grote rode draak doet deze dingen met bijbedoelingen en koestert onuitgesproken doelen – dit wordt slinks gedrag genoemd. Wie is de voorvader van de antichristen? Dat is de grote rode draak, de duivel. De aard van hun handelingen is precies hetzelfde, alsof ze onder één hoedje spelen. Waar komen de complotten en methoden van de antichristen vandaan? Ze zijn hun onderwezen door hun voorvader, de duivel Satan. Satan woont in hen. Het is dus heel normaal voor hen om op een slinkse manier te werk; het onthult ten volle dat ze de aard van een antichrist hebben.

(God, ik wil graag een voorbeeld delen. Dit geval van een antichrist deed zich voor in het pastoraal gebied Jijin. Het was rond de lente van 2012. Een antichrist genaamd An verspreidde vele dwalingen in verschillende kerken en schreef zelfs een boekje getiteld “Waar God het meest om geeft voordat Hij de aarde verlaat”, dat hij in het geheim onder alle kerken verspreidde. Hij beweerde dat waar God het meest om geeft voordat Hij vertrekt, is of Gods uitverkoren volk zal luisteren naar de man die door de Heilige Geest wordt gebruikt nadat Hij is vertrokken, dus we zouden Gods bedoelingen moeten begrijpen; en dat het nu voldoende is om alleen de preken, communicaties en werkregelingen van de man die door de Heilige Geest wordt gebruikt te lezen, waardoor het niet nodig is om Gods woorden te eten en te drinken. Als gevolg daarvan werden veel broeders en zusters misleid; ze stopten met het eten en drinken van Gods woorden. Dat was het doel dat de antichrist probeerde te bereiken. Het verraderlijke van de antichrist lag in het feit dat hij, onder de dekmantel van het getuigen van de man die door de Heilige Geest wordt gebruikt, mensen wegleidde van Gods woorden, waardoor ze het eten en drinken van Gods woord opgaven, terwijl hij mensen ook het gevoel gaf dat hij Gods hart diep begreep. Omdat hij had nagedacht over waar God om geeft voordat Hij vertrekt hadden mensen veel respect voor hem en aanbaden hem.) Waarom verheerlijkte hij de man die door de Heilige Geest wordt gebruikt? De man die door de Heilige Geest wordt gebruikt is een mens, en hij ook. Door de man die door de Heilige Geest wordt gebruikt te verheerlijken, zorgde hij er in feite voor dat mensen hem aanbaden en verheerlijkten; dat was zijn doel. We kunnen niet zomaar oordelen of wat hij zei goed of fout was; we moeten kijken naar de gevolgen van zijn woorden en welke doelen ze bereikten; dat is de sleutel. Zijn doel bij het verheerlijken van de man die door de Heilige Geest wordt gebruikt was dus in feite zichzelf te verheerlijken; dat was zijn streven. Hij wist dat niemand bezwaar zou maken tegen het verheerlijken van de man die door de Heilige Geest wordt gebruikt, en dat mensen het met hem eens zouden zijn en hem zouden verheerlijken. Maar als hij direct zichzelf zou verheerlijken en van zichzelf zou getuigen, zouden mensen hem kunnen ontmaskeren, onderscheiden en verwerpen. Om zichzelf te verheerlijken en van zichzelf te getuigen paste de antichrist daarom de tactiek toe van het verheerlijken van de man die door de Heilige Geest wordt gebruikt; dit was het verraderlijke van de antichrist. De handelingen van de antichrist An waren erg slinks, mensen werden er gemakkelijk door misleid – dit is een typisch incident met een antichrist. Gods uitverkoren volk zou van de kwestie met deze antichrist moeten leren onderscheiden en de slinks kanten van antichristen en de gebruikelijke methoden en middelen moeten leren kennen die zij gebruiken om mensen op een dwaalspoor te brengen. Als mensen dit begrijpen, is dat enorm bevorderlijk bij het herkennen van antichristen. Wie heeft er nog een voorbeeld om te delen?

(God, ik wil ook iets delen over een geval met een antichrist. Dit voorval deed zich voor in het pastoraal gebied Henan. Rond 2011 kreeg de antichrist Yu, een valse leider die van zijn functie was ontheven, van de kerk de leiding over het wegzuiveringswerk omdat ze enkele gaven en werkervaring had. Op dat moment werd er een werkregeling uitgevaardigd door de Boven om valse leiders en antichristen grondig te ontmaskeren en af te zetten. Yu, die gesteld was op status, zag dit als een kans op een comeback. Onder de dekmantel van het implementeren van de werkregeling, communiceerde ze voortdurend met de broeders en zusters om de stroom van het werk van de Heilige Geest te volgen en zich te concentreren op het onderscheiden van valse leiders en antichristen. Ze communiceerde echter niet over de principes om hen te onderscheiden, maar bracht ons er in plaats daarvan toe onze aandacht te richten op de leiders en werkers. Bij elke bijeenkomst vroeg ze de broeders en zusters om te spreken over de prestaties van de leiders en werkers. Nadat we hadden gesproken, haakte ze in op enkele afwijkingen in hun werk en de verdorven gezindheden die ze onthulden, dikte ze de aard van deze kwesties aan, bestempelde ze hen direct als valse leiders en onthief ze hen van hun functie. Daarna getuigde ze voortdurend tegenover de broeders en zusters over hoe ze deze valse leiders en werkers had afgezet, waardoor ze het gevoel kregen dat ze onderscheidingsvermogen en werkvermogen had. In werkelijkheid was haar doel om de ontheffing van deze leiders en werkers te gebruiken als een kans om haar comeback te maken en door te gaan als leider. Misleid door Yu begonnen de broeders en zusters, toen ze de verdorvenheid die de leiders en werkers onthulden en de afwijkingen in hun werk zagen, zich af te vragen of ze valse leiders waren, en trokken ze zelfs de leiders van de kerk op alle niveaus in twijfel, en konden ze niet meer normaal meewerken aan het werk van de leiders en werkers. Veel leiders en werkers met een kleine gestalte werden ook sterk beperkt, leefden in een gesteldheid van negativiteit en behoedzaamheid, en waren niet in staat hun plichten normaal te vervullen, wat tot chaos in de kerk leidde. Destijds aanbaden veel mensen deze antichrist, en ongeveer een dozijn kerken werd misleid en beheerst door deze antichrist. Sommige mensen konden deze antichrist zelfs nadat ze was onthuld nog niet doorzien. Ze waren ervan overtuigd dat ze het werk van de kerk ondersteunde, en sommigen namen het zelfs voor haar op.) Wat gebeurde er later met die broeders en zusters die misleid waren? (Door communicatie en hulp kregen sommigen onderscheidingsvermogen ten aanzien van de antichrist en werden ze gered, terwijl sommigen, hoe anderen ook met hen communiceerden, koppig bleven en vastbesloten om de antichrist te volgen. Deze mensen werden uiteindelijk geëlimineerd.) Hebben de meeste mensen nu onderscheidingsvermogen ten aanzien van deze antichrist? (Ze hebben nu wel enig onderscheidingsvermogen.) Degenen die koppig en onveranderlijk blijven, verdienen het om ten onder te gaan; dit is de uitkomst van het volgen van een antichrist.

We hebben zojuist gecommuniceerd over verschillende uitingen van de slinkse handelingen van antichristen. Laten we het nu eens samenvatten: wat is de essentie en gezindheid die door dergelijk gedrag van antichristen tot uiting komt? (Boosaardigheid.) Het is een gezindheid die voornamelijk wordt gekenmerkt door boosaardigheid. Kunnen we dan zeggen dat mensen met een boosaardige gezindheid doorgaans slinks handelen, en dat degenen die slinks handelen een zeer boosaardige gezindheid hebben? (Ja.) Is dit een logische redenering? Hoewel het oppervlakkig gezien enigszins op een redenering lijkt, is dit in feite precies hoe de dingen zijn – mensen met een boosaardige gezindheid opereren vaak op slinkse manieren. De aard-essentie van antichristen die slinks handelen, is afkomstig van Satan; het is heel duidelijk dat ze verwant zijn aan duivels en Satan. Door te observeren hoe antichristen handelen, kun je begrijpen hoe duivels en Satan opereren. De echte duivels en Satan, en de grote rode draak, handelen op een nog ernstiger manier dan dit. Iemand die alleen maar een antichrist is kan al zo slinks handelen, met zulke slimme tactieken, en spreken zonder enige opening te laten, waardoor het voor niemand mogelijk is om een fout te vinden of hem te betrappen. Hoeveel te meer geldt dit voor de oude duivels en Satan! Wanneer we het bekijken vanuit het perspectief van het slinkse gedrag van antichristen, zouden de woorden en daden van gewone mensen zonder status, die zelden communiceren of zich openstellen voor anderen, die handelen zonder transparantie en niet willen dat anderen weten waar ze over nadenken of wat ze diep vanbinnen overwegen te doen en met welke bedoelingen ze handelen, die heel goed verborgen houden wie ze werkelijk zijn en diep in hun schulp kruipen, dan ook niet een vleugje slinksheid hebben? Als zulke mensen niet als antichristen worden gekenmerkt, dan bewandelen ze toch zeker de weg van een antichrist. Dit is zeker. Degenen die de weg van een antichrist bewandelen, en niet aanvaarden dat ze worden gesnoeid, noch acht slaan op de suggesties van anderen, en al helemaal de waarheid niet aanvaarden, zullen, zodra ze status verwerven, onvermijdelijk antichristen worden; het is slechts een kwestie van tijd. Wat zal het resultaat zijn als sommige mensen die zo’n boosaardige gezindheid hebben en ooit de weg van een antichrist hebben bewandeld, en enige gelijkenissen met een antichrist vertonen, maar nadat ze hebben aanvaard dat ze worden gesnoeid, zich bekeren, de waarheid kunnen aanvaarden, hun eerdere weg opgeven, en een ommekeer kunnen maken en de waarheid kunnen beoefenen? Een dergelijke transformatie zal hen verder verwijderen van de weg van een antichrist, waardoor het voor hen gemakkelijker wordt om het juiste pad van het geloof in God te betreden. Dan zullen ze hoop hebben gered te worden. Dat is alles voor de communicatie over de uitingen van hoe antichristen slinks handelen; de volgende uiting waar we over zullen communiceren is hoe ze despotisch en dictatoriaal zijn.

II. Een ontleding van het despotische en dictatoriale gedrag van antichristen en hoe ze mensen dwingen hen te gehoorzamen

Antichristen handelen op een despotische en dictatoriale manier, communiceren of overleggen nooit met anderen, doen wat ze maar willen en dwingen anderen hen te gehoorzamen. Er kan worden gezegd dat, wat antichristen ook doen, welke regelingen ze ook treffen of welke beslissingen ze ook nemen, ze niet met anderen communiceren, geen consensus bereiken, niet de waarheid zoeken om problemen op te lossen en niet de principes zoeken die moeten worden toegepast bij het vervullen van hun plichten. Bovendien leggen ze mensen niet uit waarom ze dingen op een bepaalde manier doen, waardoor mensen in verwarring raken en zich gedwongen voelen naar hen te luisteren. Als iemand het niet begrijpt en ernaar vraagt, is de antichrist niet bereid erover te communiceren of het uit te leggen. Welke situatie wil de antichrist in deze kwestie in stand houden? Niemand mag de details weten; niemand heeft het recht om geïnformeerd te worden. Hij doet wat hij wil, en wat hij als juist beschouwt, moet tot in de puntjes worden uitgevoerd. Anderen hebben niet het recht om vragen te stellen, laat staan dat ze gekwalificeerd zijn om met hem samen te werken; de enige rol die ze hebben is gehoorzamen en zich onderwerpen. Hoe bekijkt de antichrist dit? Hij denkt: “Aangezien jullie mij als leider hebben gekozen, vallen jullie onder mijn management en moeten jullie naar mij luisteren. Als jullie niet naar mij willen luisteren, hadden jullie mij niet moeten kiezen. Als jullie mij kiezen, moeten jullie naar mij luisteren. Ik heb in alles het laatste woord!” Wat is in zijn ogen de relatie tussen hem en de broeders en zusters? Hij is degene die bevelen geeft. De broeders en zusters zijn niet in staat goed en kwaad te analyseren, kunnen geen navraag doen en mogen hem niet beschuldigen, onderscheiden, in twijfel trekken of aan hem twijfelen; dit alles is verboden. De antichrist hoeft alleen maar plannen, verklaringen en methoden voor te stellen, en iedereen moet zonder vragen te stellen applaudisseren en ermee instemmen. Is dit niet een beetje dwingend? Wat voor soort tactiek is dit? Het is despotisch en dictatoriaal. Wat voor gezindheid is dit? (Venijnig.) Oppervlakkig gezien verwijst “despotisch” naar het alleen nemen van beslissingen, het laatste woord hebben; en “dictatoriaal” betekent dat nadat men zelfstandig een oordeel heeft geveld of een beslissing heeft genomen, alle anderen die moeten uitvoeren zonder het recht te hebben op afwijkende meningen of verklaringen, of zelfs maar vragen te stellen. Despotisch en dictatoriaal zijn betekent dat wanneer hij met een situatie wordt geconfronteerd, hij er zelf over nadenkt en deze overweegt voordat hij een beslissing neemt over wat hij moet doen. Hij neemt achter de schermen onafhankelijk beslissingen over hoe de dingen moeten worden gedaan, zonder de inbreng van iemand anders; zelfs zijn eigen medewerkers, partners of leiders op een hoger niveau kunnen niet ingrijpen – dit is wat het betekent om despotisch en dictatoriaal te zijn. Met welke situatie ze ook worden geconfronteerd, degenen die op deze manier handelen, gaan steevast als volgt te werk: ze overdenken alles en breken zich er het hoofd over, zonder ooit met anderen te overleggen. Ze denken zus en zo in hun hoofd, maar wat ze werkelijk denken, weet niemand. Waarom weet niemand het? Omdat ze er niet over praten. Sommige mensen denken misschien dat het alleen maar komt omdat ze niet spraakzaam zijn, maar is dat werkelijk het geval? Dit is geen kwestie van persoonlijkheid; het is een bewuste keuze om anderen in het ongewisse te laten. Ze willen de dingen alleen doen, ze hebben hun eigen berekeningen. Wat berekenen ze? Hun berekeningen draaien om hun eigen belangen, status, roem, gewin en prestige. Ze overdenken hoe ze in hun eigen voordeel kunnen handelen, hoe ze hun status en reputatie tegen schade kunnen beschermen, hoe ze kunnen handelen zonder dat anderen hen doorzien, en cruciaal, hoe ze hun handelingen voor de Boven kunnen verbergen, in de hoop uiteindelijk voordeel te ontvangen zonder aan wie dan ook enige tekortkoming te onthullen. Ze denken: “Als ik een kortstondige misstap bega en iets verkeerds zeg, zal iedereen me doorzien. Als iemand voor zijn beurt spreekt en mij bij de Boven rapporteert, zal de Boven mij misschien van mijn functie ontheffen en zal ik mijn status verliezen. Zullen bovendien mijn beperkte capaciteiten niet voor iedereen duidelijk zijn als ik altijd met anderen communiceer? Zullen anderen misschien op mij neerkijken?” Vertel Mij nu eens, als ze werkelijk doorzien zouden worden, zou dat dan goed of slecht zijn? Eigenlijk maakt het voor degenen die de waarheid nastreven, voor eerlijke mensen, niet veel uit of ze doorzien worden en of ze wat gezichtsverlies of reputatieschade lijden. Ze lijken zich niet erg druk te maken om deze dingen; ze lijken zich er minder openlijk van bewust te zijn en hechten er niet te veel waarde aan. Maar antichristen zijn precies het tegenovergestelde; ze streven de waarheid niet na, en ze vinden hun status en de houding die anderen tegenover hen aannemen en de manier waarop ze tegen hen aankijken belangrijker dan het leven zelf. Het is buitengewoon moeilijk hen om hun mening ter vragen of hen de waarheid te laten spreken; zelfs het aanbieden van veel voordelen is misschien niet voldoende. Als je hen zou vragen hun geheimen of privézaken te onthullen zou dat voor hen nog moeilijker zijn – zelfs als ze er het leven bij in zouden schieten zouden ze het misschien nog niet doen. Wat voor aard is dit? Kan zo iemand de waarheid aanvaarden? Kan hij gered worden? Absoluut niet. Een luipaard kan immers zijn vlekken niet veranderen.

Antichristen hechten bijzonder veel belang aan hun eigenwaarde, status, reputatie en alles wat hun macht in stand kan houden. Je communiceert met hen en zegt: “Bij het doen van het werk van de kerk, of het nu gaat om externe zaken of interne administratie, personeelsaanpassingen of iets anders, moet je met de broeders en zusters communiceren. De eerste stap in het leren samenwerken met anderen is leren communiceren. Communiceren is geen loze praat of uitsluitend het uiten van je eigen negativiteit of opstandigheid tegen God. Je zou je negatieve of opstandige gesteldheden niet moeten uiten om anderen te beïnvloeden. Het belangrijkste punt is om te communiceren over hoe je principes in Gods woorden kunt vinden en de waarheid kunt begrijpen.” Hoe je de waarheid echter ook communiceert, het kan hen niet raken of hen hun principes en richting laten veranderen in hoe ze te werk gaan en zich gedragen. Wat voor gezindheid is dit? Zacht uitgedrukt is het onbuigzaamheid; hard uitgedrukt is het venijnigheid. In feite is het gepast om het venijnig te noemen. Denk aan een wolf met een schaap in zijn kaken, genietend van zijn prooi; als je met hem onderhandelt en zegt: “Ik geef je in plaats van het schaap een konijn, en dan laat jij het schaap gaan, oké?” zal hij er niet mee instemmen. Je zegt: “Ik geef je een koe, wat dacht je daarvan?” Hij zal er absoluut niet mee instemmen. Hij zal eerst het schaap opeten en dan voor de koe gaan. Hij neemt geen genoegen met slechts één; hij wil ze allebei. Wat voor gezindheid is dit? (Onverzadigbaar hebzuchtig en uiterst venijnig.) Het is buitengewoon venijnig! Evenzo, wat betreft de uiterst venijnige gezindheid van antichristen, werkt het niet om over de waarheid te communiceren, hen te snoeien of te adviseren. Niets daarvan kan hun diepgewortelde streven naar status of hun verlangen om anderen te beheersen veranderen, tenzij je hen lokt met een hogere status of grotere voordelen. Zo niet, dan zullen ze de prooi die ze al in hun mond hebben absoluut niet loslaten. Wat betekent deze absolute weigering om los te laten? Het betekent dat zodra ze een bepaalde status hebben, ze deze kans zullen gebruiken om krachtig op te treden en zichzelf te etaleren. Wat etaleren ze? Hun verschillende talenten en gaven, hun achtergrond, opleiding en waarde en hun status in de maatschappij, waarbij ze opscheppen en pronken met hoe capabel en vaardig ze zijn, hoe ze met mensen kunnen spelen en hen kunnen manipuleren en hoe ze mensen kunnen commanderen. Degenen die de waarheid of onderscheidingsvermogen ontberen, vinden bij het horen hiervan dat zulke antichristen heel indrukwekkend zijn; ze voelen zich inferieur en onderwerpen zich gewillig aan de beheersing van de antichrist.

Sommige antichristen zijn bijzonder sluw en gaan heel ver met hun intriges. Ze houden vast aan de hoogste satanische filosofie, namelijk om in geen enkele situatie veel te spreken en niet zomaar hun standpunt te uiten, met welke situatie ze ook worden geconfronteerd, en alleen te spreken wanneer ze daartoe absoluut gedwongen worden. Ze observeren gewoon aandachtig wat iedereen doet, alsof het hun doel is om degenen om hen heen grondig te begrijpen en te doorzien voordat ze spreken of handelen. Ze stellen eerst vast wie hun prooi en wie hun helper kan worden, en voor wie ze op hun hoede moeten zijn als hun “politieke vijand”. Soms spreken ze niet of nemen ze geen standpunt in en blijven ze zwijgen, maar innerlijk zijn ze aan het nadenken en berekenen. Deze mensen zijn sluw in hun hart en spreken zich zelden uit. Zouden jullie zeggen dat zulke mensen heel sinister zijn? Als ze zich niet vaak uitspreken, hoe kun je ze dan onderscheiden? Is het gemakkelijk om hen te doorzien? Het is erg moeilijk. Het hart van zulke mensen is volledig gevuld met satanische filosofie. Is dit niet slinks? Antichristen geloven dat als ze altijd geneigd zijn zich uit te spreken, hun mening te geven en met anderen te communiceren, iedereen hen zal doorzien; dat men zal denken dat het hun aan diepgang ontbreekt, dat ze slechts gewone mensen zijn, en hen niet zal respecteren. Wat betekent het verlies van respect voor antichristen? Het betekent dat ze hun gewaardeerde status in de harten van anderen verliezen, en laten zien hoe middelmatig, onwetend en gewoon ze zijn. Dit is wat antichristen absoluut niet willen zien. Daarom, wanneer ze zien dat anderen in de kerk zichzelf altijd blootleggen en hun negativiteit, hun opstandigheid tegen God, de fouten die ze gisteren hebben gemaakt, of de ondraaglijke pijn die ze voelen omdat ze vandaag niet eerlijk zijn geweest, toegeven, beschouwen antichristen deze mensen als dwaas en naïef; ze geven zulke dingen zelf nooit toe en houden hun gedachten verborgen. Sommige mensen spreken zelden omdat ze een laag kaliber hebben of eenvoudig van geest zijn en geen complexe gedachten hebben, maar wanneer antichristen zelden spreken, is dat niet om dezelfde reden; het is een probleem van gezindheid. Ze spreken zelden wanneer ze anderen ontmoeten en geven niet zomaar hun mening over waar anderen het over hebben. Waarom geven ze hun mening niet? Ten eerste ontbreekt het hun zeker aan de waarheid en kunnen ze de dingen niet doorzien. Als ze spreken, kunnen ze fouten maken en doorzien worden; ze zijn bang dat er op hen wordt neergekeken, dus doen ze zich zwijgzaam voor en veinzen ze diepgang, waardoor het voor anderen moeilijk is om hen in te schatten en ze anderen zelfs laten denken dat ze wijs en voornaam zijn. Op deze manier durven mensen antichristen niet te onderschatten, en als ze hun ogenschijnlijk kalme en beheerste uiterlijk zien, hebben ze zelfs veel achting voor hen en durven ze hen absoluut niet te kleineren. Dit is het slinkse en boosaardige aspect van antichristen. Ze geven niet zomaar hun mening omdat de meeste van hun opvattingen niet in overeenstemming zijn met de waarheid, maar menselijke noties en verbeeldingen zijn, die volkomen ongeschikt zijn om in de openbaarheid te worden gebracht. Dus blijven ze zwijgen. Vanbinnen hopen ze ook wat licht te verkrijgen dat ze kunnen uiten om ervoor te zorgen dat anderen hen hoogachten, maar aangezien het hun hieraan ontbreekt, blijven ze stil en verborgen tijdens het communiceren over de waarheid, en liggen ze in de schaduwen op de loer, als geesten die op een kans wachten. Wanneer ze merken dat anderen het licht verkondigen, bedenken ze manieren om het zich eigen te maken en drukken ze het op een andere manier uit om te pronken. Zo bedrieglijk zijn antichristen. Wat ze ook doen, ze streven ernaar om op te vallen en superieur te zijn, want alleen dan zijn ze zich tevreden. Als ze hiertoe geen kans zien, houden ze zich eerst gedeisd en houden ze hun mening voor zich. Dit is de sluwheid van antichristen. Wanneer er bijvoorbeeld een preek wordt uitgegeven door Gods huis, zeggen sommige mensen dat het op Gods woorden lijkt, en anderen denken dat het meer lijkt op een communicatie van de Boven. Mensen die relatief eenvoudig van hart zijn, zeggen wat ze op hun hart hebben, maar antichristen, zelfs als ze hier een mening over hebben, houden die verborgen. Ze observeren en zijn bereid de mening van de meerderheid te volgen, maar in werkelijkheid kunnen ze het zelf niet grondig bevatten. Kunnen zulke gladde en bedrieglijke mensen de waarheid begrijpen of echt onderscheidingsvermogen hebben? Wat kan iemand die de waarheid niet begrijpt doorzien? Ze kunnen niets doorzien. Sommige mensen kunnen de dingen niet doorzien en doen toch alsof ze diepgang hebben; in werkelijkheid hebben ze geen onderscheidingsvermogen en zijn ze bang dat anderen hen zullen doorzien. De juiste houding in zulke situaties is: “We kunnen deze kwestie niet doorzien. Aangezien we het niet weten, moeten we niet zomaar iets zeggen. Iets verkeerds zeggen kan een negatieve impact hebben. Ik wacht wel af wat de Boven zegt.” Is dat niet eerlijk gesproken? Als het zulke eenvoudige taal is, waarom zeggen antichristen dit dan niet? Omdat ze niet doorzien willen worden. Ze kennen hun eigen beperkingen, maar heimelijk koesteren ze toch nog een verachtelijke bedoeling: ervoor zorgen dat anderen hen hoogachten. Is dit niet wat het meest walgelijk is? Nadat iedereen heeft gesproken, en wanneer de antichrist ziet dat de meesten zeggen dat het Gods woorden zijn en een paar zeggen van niet, heeft hij ook het gevoel dat de preek misschien niet Gods woorden zijn. Hij zegt het echter niet ronduit. Hij zegt: “Ik kan in deze kwestie niet overhaast oordelen; ik sluit me aan bij de meerderheid.” Hij geeft zijn gebrek aan inzicht niet toe, maar gebruikt in plaats daarvan deze uitspraak om te verhullen en te verbergen, terwijl hij tegelijkertijd denkt dat hij heel wijs is en zijn methoden briljant zijn. Wanneer Gods huis vervolgens twee dagen later aankondigt dat de preek Gods woorden waren, zegt de antichrist onmiddellijk: “Zie je, wat heb ik je gezegd? Ik wist al die tijd al dat het gods woorden waren, maar ik maakte me zorgen over de zwakheid van degenen onder jullie die ze niet herkenden, dus kon ik het niet zeggen. Als ik had gezegd dat het gods woorden waren, zou ik jullie dan niet hebben veroordeeld? Wat zouden jullie verdrietig zijn geweest! Zou ik gerust kunnen zijn, wetende hoe zwak jullie zijn? Wat voor leider zou ik dan zijn?” Wat een meester in het vermommen! Er zitten bedoelingen en doelen achter alles wat antichristen zeggen; telkens wanneer ze hun mond opendoen, is het om over zichzelf op te scheppen, om te pronken met hun prestaties, eerdere goede daden en successen uit het verleden. Telkens wanneer ze spreken, gaat het over deze dingen. Degenen die hen niet kunnen doorzien, verafgoden hen, terwijl degenen die hen wel kunnen doorzien hen uiterst verraderlijk en bedrieglijk vinden – de antichrist geeft zijn tekortkomingen nooit toe. Antichristen opereren in het geheim en spreken dubbelzinnig; het meeste van wat ze zeggen is onzin, en ze zijn niet in staat ook maar iets te doorzien of ook maar enige waarheid te begrijpen. Erger nog, ze doen alsof ze de waarheid begrijpen, hoewel ze er niets van begrijpen, en willen overal bij betrokken zijn, willen beslissingen nemen en in alle zaken het laatste woord hebben, waardoor degenen om hen heen geen enkel recht hebben om iets te weten. Tot welke situatie leidt dit uiteindelijk? Iedereen die met hen samenwerkt of met hen zijn plicht vervult, voelt dat, hoewel ze oppervlakkig gezien trouw lijken en bereid lijken de prijs te betalen, dit in feite niet het geval is. Zelfs degenen die al jaren dicht bij de antichrist staan, kunnen niet doorzien wat hij denkt of weten waartoe hij werkelijk in staat is – de meeste mensen kunnen hem niet doorzien. Wat hij zegt, zijn allemaal onwaarheden en loze woorden, dubbelzinnige en bedrieglijke woorden. Hij wil overal bij betrokken zijn en alle beslissingen nemen, maar zodra hij heeft beslist, neemt hij geen enkele verantwoordelijkheid voor de mogelijke repercussies, en bedenkt hij redenen om dit gedrag te vergoelijken. Nadat hij een besluit heeft genomen, laat hij anderen het werk doen, terwijl hij zich met andere zaken gaat bemoeien. Het kan hem niet schelen of de oorspronkelijke zaak wordt opgevolgd, of deze wordt uitgevoerd, wat de effectiviteit van de uitvoering is, of de meeste anderen een mening hebben over de aanpak, of het de belangen van Gods huis schaadt, of dat de broeders en zusters er onderscheidingsvermogen over hebben. Hij doet alsof het zijn zaak niet is en niets met hem te maken heeft – hij geeft er helemaal niets om. Wat is het enige waar hij wel om geeft? Hij geeft alleen om zaken waarmee hij kan pronken en bewondering van anderen kan oogsten; hij mist nooit een kans om dat te doen. In zijn werk doet hij niets anders dan bevelen geven en regels handhaven. Hij is alleen in staat om machtsspelletjes te spelen en mensen te manipuleren, daarbij is hij zelfvoldaan en denkt dat hij veel heeft bereikt in zijn werk. Hij is zich totaal niet bewust van de gevolgen van zijn manier van werken – hij schaadt Gods uitverkoren volk, en veroorzaakt hinder en verstoringen in het werk van de kerk. Hij belemmert het uitvoeren van Gods wil, en probeert zijn eigen onafhankelijke koninkrijk te stichten.

“Despotisch en dictatoriaal zijn, nooit met anderen communiceren en anderen dwingen hen te gehoorzamen” – wat betekent de essentie van dit gedrag van antichristen voornamelijk? Hun gezindheid is boosaardig en venijnig, en ze bezitten een buitengewoon sterk verlangen om anderen te beheersen, een verlangen dat de grenzen van de normale menselijke rationaliteit overschrijdt. Bovendien, wat is hun begrip of opvatting en houding ten opzichte van de plicht die ze vervullen? Hoe verschilt dit van degenen die oprecht hun plicht vervullen? Degenen die oprecht hun plicht vervullen, zoeken principes voor wat ze doen; dat is een fundamentele vereiste. Maar hoe vatten antichristen de plicht op die ze vervullen? Welke gezindheid en essentie worden onthuld in hun plichtsvervulling? Ze nemen een hoge positie in en kijken neer op degenen onder hen. Zodra ze worden gekozen om leiding te geven, beginnen ze zichzelf te zien als individuen met status en identiteit. Ze aanvaarden hun plicht niet van God. Zodra ze een bepaalde positie verwerven, voelen ze dat hun status belangrijk is, hun macht groot en hun identiteit uniek, waardoor ze vanuit hun hoge positie op anderen kunnen neerkijken. Tegelijkertijd denken ze dat ze bevelen kunnen geven en kunnen handelen volgens hun eigen gedachten, en dat ze hier niet eens bedenkingen bij hoeven te hebben. Ze denken dat ze de kans om hun plicht te vervullen kunnen gebruiken om hun hunkering naar gezag te bevredigen, om hun begeerte en ambitie te bevredigen om anderen met macht te regeren en te leiden. Er zou kunnen worden gezegd dat ze het gevoel hebben dat ze eindelijk de kans hebben om hun onbetwist gezag uit te oefenen. Sommigen zeggen: “De uitingen van antichristen zijn despotisch en dictatoriaal zijn, en nooit met anderen communiceren. Hoewel onze leider ook de gezindheid en onthullingen van antichristen heeft, communiceert hij vaak met ons!” Betekent dat dat hij geen antichrist is? Antichristen kunnen soms doen alsof; na een ronde met iedereen te hebben gecommuniceerd en ieders gedachten te hebben begrepen en gevat – waarbij ze vaststellen wie op één lijn met hen zit en wie niet – categoriseren ze hen. In toekomstige zaken communiceren ze alleen met degenen die een goede relatie met hen hebben en goed bij hen passen. Degenen die niet met hen op één lijn zitten, worden over de meeste zaken vaak in het ongewisse gelaten, en ze kunnen zelfs boeken met Gods woorden voor hen achterhouden. Hebben jullie ooit op deze manier gehandeld, door despotisch en dictatoriaal te zijn en nooit met anderen te communiceren? Despotisch en dictatoriaal zijn komt zeker voor, maar dit betekent niet noodzakelijkerwijs dat jullie nooit met anderen communiceren; jullie communiceren misschien af en toe. Na het communiceren gaan de dingen echter nog steeds op jouw manier. Sommige mensen denken: “We communiceren dan misschien wel, maar eigenlijk heb ik allang een vast plan opgesteld. Ik communiceer slechts voor de vorm met je, alleen maar om je te laten weten dat ik bij wat ik doe mijn principes volg. Denk je dat ik jouw beperkingen niet ken? Uiteindelijk zul je toch naar mij moeten luisteren en mijn manier moeten volgen.” In feite hebben ze in hun hart allang een beslissing genomen. Ze geloven: “Ik heb een vlotte babbel en kan elk argument in mijn voordeel omdraaien; niemand kan me onder tafel praten, dus zal uiteindelijk alles mijn kant op gaan.” Ze hebben hun berekeningen ver van tevoren gemaakt. Komt zo’n situatie voor? Despotisch en dictatoriaal zijn is geen gedrag dat af en toe per ongeluk wordt onthuld; het wordt beheerst door een bepaalde gezindheid. Afgaande op hun manier van spreken of handelen lijken ze misschien niet despotisch en dictatoriaal, maar afgaande op hun gezindheid en de aard van hun handelingen, zijn ze dat wel degelijk. Ze doorlopen de formaliteiten en “luisteren” naar de meningen van anderen, laten anderen spreken, stellen hen op de hoogte van de details van een situatie, bespreken wat Gods woord vereist – maar ze gebruiken een bepaalde retoriek of formulering om anderen ertoe te brengen een consensus met hen te bereiken. En wat is het uiteindelijke resultaat? Alles ontwikkelt zich volgens hun plan. Dit is hun verraderlijke aspect; dit wordt ook wel “anderen dwingen hen te gehoorzamen” genoemd, het is een soort “zachte” dwang. Ze denken: “je luistert niet, toch? Je begrijpt het niet, toch? Laat me het uitleggen.” Bij het uitleggen draaien ze hun woorden om en trekken ze anderen mee in hun logica. Nadat ze de mensen om de tuin hebben geleid, luisteren en denken de mensen: “Wat je zegt is juist; we zullen het in praktijk brengen zoals jij zegt, het is niet meer nodig om zo serieus te doen”, en de antichrist is tevreden. De meeste mensen kunnen hun woorden niet onderscheiden. Hebben jullie onderscheidingsvermogen? Wat zouden jullie moeten doen wanneer jullie met zulke situaties worden geconfronteerd? Bijvoorbeeld, wanneer je met een zaak wordt geconfronteerd en je voelt dat er een probleem is; je kunt het exacte probleem op dat moment niet aanwijzen, maar toch heb je het gevoel dat je gedwongen wordt te gehoorzamen. Wat zou je dan moeten doen? Je zou op zoek moeten gaan naar relevante principes, begeleiding van de Boven moeten zoeken, of met de betreffende persoon moeten communiceren. Bovendien kunnen degenen die de waarheid begrijpen deze kwestie samen bespreken en erover communiceren. Soms zullen het werk en de begeleiding van de Heilige Geest je in staat stellen te begrijpen welke problemen er in de voorstellen of theorieën die naar voren worden gebracht door antichristen of degenen die de weg van antichristen bewandelen zitten, en hun bijbedoelingen onderkennen. Door met elkaar te communiceren, zul je het misschien gaan begrijpen. Maar misschien communiceer je niet, en denk je in plaats daarvan: “Dit is geen groot probleem, laat hem maar doen wat hij wil. Ik ben tenslotte niet de hoofdverantwoordelijke, ik hoef me niet met deze zaken te bemoeien. Ik zal niet verantwoordelijk zijn als er iets misgaat; hij draait ervoor op.” Wat voor soort gedrag is dit? Dit is ontrouw zijn aan je plicht. Is ontrouw zijn aan je plicht niet het verraden van de belangen van Gods huis? Dit is als Judas! Veel mensen, wanneer ze geconfronteerd worden met onderdrukkende machten, sluiten uiteindelijk compromissen en gaan mee met degenen die deze macht uitoefenen, wat een uiting is van ontrouw zijn aan hun plicht. Welke principes zou je moeten hanteren, of je nu wordt geconfronteerd met een antichrist of iemand die roekeloos handelt en je dwingt hem te gehoorzamen? Welk pad zou je moeten volgen? Als je voelt dat wat je doet niet in strijd is met of afwijkt van Gods woorden en de werkregelingen, moet je standvastig blijven. Vasthouden aan de waarheid is juist en wordt door God goedgekeurd, maar buigen voor en compromissen sluiten met Satan, met boosaardige machten, met kwaadaardige mensen, is gedrag van verraad, het is een slechte daad, gehaat en vervloekt door God. Wanneer antichristen iemand tegenkomen die met hen in discussie gaat, zeggen ze vaak: “Ik heb in deze kwestie het laatste woord, en het moet op mijn manier gebeuren. Als er iets misgaat, neem ik de verantwoordelijkheid!” Welke gezindheid vertegenwoordigt deze uitspraak? Kan iemand die op deze manier spreekt en handelt een normale menselijkheid hebben? Waarom dwingen ze anderen hen te gehoorzamen? Waarom zoeken ze de waarheid niet om problemen op te lossen wanneer die zich voordoen? Waarom kunnen ze de principes voor het beoefenen van de waarheid niet bepalen? Dit bewijst dat het hun aan de waarheid ontbreekt. Kunnen jullie het probleem met deze uitspraak doorzien? Zulke dingen zeggen is genoeg om te bewijzen dat ze de gezindheid van een antichrist hebben; dit is het gedrag van een antichrist. Een nog sluwere antichrist echter, die bang is door anderen te worden doorzien, moet om zijn doel, namelijk mensen te misleiden en voet aan de grond te krijgen, te bereiken, een aantal dingen zeggen waar iedereen het mee eens is en die juist lijken. Vervolgens zal hij nadenken hoe hij Gods uitverkoren volk kan beheersen.

De uitingen van antichristen die despotisch en dictatoriaal zijn, zouden talrijk moeten zijn, omdat dit soort gedrag, gezindheid en kwaliteit bij elk verdorven persoon te zien is, laat staan bij antichristen. Kunnen jullie enkele voorbeelden bedenken waarbij jullie despotisch en dictatoriaal waren? Als bijvoorbeeld iemand zegt dat kort haar je goed staat, en je antwoordt: “Wat is er zo goed aan kort haar? Ik heb liever lang haar, en ik doe wat ik wil”, is dit dan despotisch en dictatoriaal? (Nee.) Dat is gewoon een persoonlijke voorkeur, een onderdeel van normale menselijkheid. Sommige mensen dragen graag een bril, zelfs als ze niet bijziend zijn. Als sommige mensen over hen oordelen en zeggen: “Je probeert er alleen maar goed uit te zien, je hebt eigenlijk geen bril nodig!”, en ze antwoorden: “Nou en? Ik draag die toch!” – is dit dan despotisch en dictatoriaal? Nee, dit is een persoonlijke voorkeur, hooguit is het eigenzinnig zijn. Het brengt geen enkel probleem met hun gezindheid met zich mee; ze stoppen misschien na een paar dagen met het dragen van de bril als ze daar zin in hebben. Waaruit bestaat despotisch en dictatoriaal gedrag dan voornamelijk? Het betreft voornamelijk het pad dat men neemt, iemands gezindheid, en de principes en motivaties achter iemands handelingen. Als een getrouwde man bijvoorbeeld van auto’s houdt en het gezin slechts 20.000 yuan heeft, en de man overal waar hij kan geld leent om onnodig een auto van 200.000 yuan te kopen, waardoor het gezin geen eten meer kan betalen, en de vrouw niet eens van de aankoop afweet, is deze man dan despotisch en dictatoriaal? Dit is inderdaad despotisch en dictatoriaal. Despotisch en dictatoriaal zijn betekent dat men geen rekening houdt met de gevoelens, gedachten, meningen, houdingen of gezichtspunten van anderen, en alleen aan zichzelf denkt. Simpel gezegd betekent het in het dagelijks leven het bevredigen van iemands vleselijke genoegens en begeerten, het bevredigen van iemands egoïsme, en wanneer het een plicht betreft, verwijst het naar het bevredigen van iemands ambitie en verlangen naar status en macht. Hier is een voorbeeld: de kerk had een huis en naast het huis moest een weg worden aangelegd. De geschikte breedte van de weg zou moeten worden bepaald door de grootte van het huis en de tuin, met het oog op zowel esthetiek als functionaliteit. Gezien de grote oppervlakte van dit huis en deze tuin, moest de weg minstens twee meter breed zijn. De verantwoordelijke zei: “Ik heb besloten dat we de weg één meter breed maken.” Anderen zeiden: “Er gaan elke dag veel mensen in en uit, en soms moeten we dingen dragen; één meter gaat gewoon niet werken, dat is te smal.” Maar de verantwoordelijke hield vast aan zijn eigen opvatting en stond niet open voor discussie. Na voltooiing zag iedereen dat de weg te smal was; deze paste niet bij het huis en de tuin en was onpraktisch – de weg moest opnieuw worden aangelegd, wat tot extra werk leidde. Iedereen klaagde toen over deze persoon. In feite hadden sommige mensen, voordat de aanleg van de weg begon, bezwaren geuit, maar deze persoon was het er niet mee eens en hield vast aan zijn eigen opvatting, en dwong anderen te handelen volgens zijn wil, wat tot zulke gevolgen leidde. Waarom kon deze persoon de suggesties van anderen niet aanvaarden? Waarom kon hij, toen er afwijkende meningen waren, niet alle aspecten in overweging nemen en de juiste aanpak vinden? Als er niemand was om mee te overleggen, is het prima om zelf beslissingen te nemen, maar waarom kon hij nu er mensen waren om mee te overleggen en er zelfs betere suggesties beschikbaar waren, die dan niet aanvaarden? Wat voor gezindheid is dit? Er zijn minstens twee mogelijkheden: de ene is dat de persoon onnadenkend is, een verward persoon; de andere is dat zijn gezindheid te arrogant en zelfrechtvaardig is, dat hij altijd het gevoel heeft dat hij gelijk heeft, en niet in staat is te aanvaarden wat anderen zeggen, hoe juist het ook is – dit is zo arrogant dat het leidt tot verlies van verstand. Zo’n eenvoudige zaak onthulde zijn gezindheid. Buitensporige arrogantie leidt tot een verlies van rationaliteit. Wat betekent het om rationaliteit te ontberen? Wat voor soort wezen ontbeert rationaliteit? Beesten ontberen rationaliteit. Als een persoon rationaliteit ontbeert, verschilt hij niet van een beest; zijn geest mist het vermogen om te oordelen, en hij heeft geen rationaliteit. Als een persoon zo arrogant wordt dat hij zijn verstand verliest, en hij rationaliteit ontbeert, is hij dan niet vergelijkbaar met beesten? (Ja.) Dat is precies wat hij is; het ontberen van menselijke rationaliteit betekent dat hij geen mens is. Bezitten antichristen dergelijke rationaliteit? (Nee.) Antichristen ontberen het nog meer; ze zijn erger dan beesten, het zijn duivels. Zoals toen God aan Satan vroeg: “Waar kom je vandaan?” Gods vraag was eigenlijk heel duidelijk; welke boodschap bracht God over? (Hij vroeg Satan waar hij vandaan kwam.) Deze zin eindigt duidelijk met een vraagteken; het is een vraag, verwijzend naar “Satan” met het onderwerp “jij”: “Waar ben je vandaan gekomen?” De grammatica is correct en Gods vraag is gemakkelijk te begrijpen. Hoe antwoordde Satan? (“Ik heb de aarde doorkruist en heb overal rondgetrokken” (Job 1:7).) Dit is Satans bekende uitspraak. Vertoont Satans antwoord enige rationaliteit? (Nee.) Het ontbeert rationaliteit. Toen God hem opnieuw vroeg waar hij vandaan kwam, herhaalde hij hetzelfde antwoord, alsof hij Gods woorden niet kon begrijpen. Kunnen mensen begrijpen wat Satan zei? Heeft zijn spraak enige rationaliteit? (Nee.) Hij ontbeert rationaliteit – kan hij de waarheid dan begrijpen? Zelfs op zo’n eenvoudige vraag van God antwoordde hij op die manier; hij is nog minder in staat de waarheden te begrijpen die God spreekt. Er kan worden gezegd dat antichristen ook rationaliteit ontberen; degenen die slinks handelen, die Gods woorden of de waarheid niet kunnen begrijpen, zijn allemaal irrationeel. Hoeveel je ook praat over het beoefenen van de waarheid, het handelen volgens principes, het zoeken van principes en het met anderen communiceren tijdens het vervullen van iemands plicht – waarop ze zeggen dat ze het begrijpen en weten – wanneer het op handelen aankomt, nemen ze jouw woorden niet ter harte en doen ze wat ze maar willen. Dit is een demonische aard! Degenen met zo’n demonische aard begrijpen de waarheid niet en ontberen rationaliteit. Wat is hun meest onredelijke en schaamteloze aspect? Mensen zijn door God geschapen, en God kiest mensen uit en brengt hen voor Zich. Met welk doel? Met het doel mensen acht te laten slaan op Gods woorden en ze te laten begrijpen, zodat ze het juiste levenspad bewandelen zoals God aangeeft, en om uiteindelijk in staat te zijn goed van kwaad, en positieve van negatieve dingen te onderscheiden. Dit is Gods bedoeling; op deze manier worden degenen die God volgen steeds beter. En in welke mate zijn antichristen onredelijk? Ze denken: “god, jij brengt mensen voor je, ik zal dus hetzelfde doen; jij kunt mensen kiezen, hen orkestreren en soevereiniteit over hen uitoefenen, ik zal dus hetzelfde doen; jij kunt mensen zich laten onderwerpen en naar je laten luisteren, jij geeft directe bevelen en laat hen doen wat jij zegt, ik zal dus hetzelfde doen.” Is dit niet irrationeel? (Ja.) Betekent irrationeel zijn niet dat ze geen schaamtegevoel hebben? (Ja.) Zijn de mensen van jou? Zouden ze jou moeten volgen? Waarom zouden ze naar jou moeten luisteren? Je bent slechts een van de nietige schepselen, hoe kun je ernaar streven boven alles te staan? Is dit niet irrationeel? (Ja.)

Sommige mensen hebben het geluk als leiders in de kerk te worden gekozen, maar in werkelijkheid voldoen hun kaliber en gestalte niet aan de norm. Leider zijn is Gods verheffing, maar zij zien dat niet zo. In plaats daarvan denken ze: “Als leider ben ik beter en verhevener dan anderen; ik ben geen gewoon mens meer. Terwijl jullie allemaal gehoorzaam voor god moeten buigen en hem moeten aanbidden, hoef ik dat niet, want ik ben anders dan jullie; jullie zijn schepselen, maar ik niet.” Wat ben je dan? Ben jij niet ook van vlees en bloed? Hoe ben jij anders dan anderen? Het verschil ligt in jouw schaamteloosheid; je ontbeert eergevoel en rationaliteit, je bent nog niet eens te vergelijken met een hond. Je handelt despotisch en dictatoriaal en negeert elk advies van anderen – dat is het verschil. Ongeacht hoe slecht hun eigen kaliber is of hoe inefficiënt ze ook te werk gaan, ze denken nog steeds dat ze boven de gemiddelde persoon staan, in de overtuiging dat ze bekwaamheid en talent hebben. Wat ze ook doen, ze overleggen dus nooit met anderen om tot een consensus te komen, omdat ze denken dat ze gekwalificeerd zijn of het vermogen hebben om alles te beheersen. Is dit geen arrogantie die leidt tot verlies van verstand? Is dit niet schaamteloos brutaal? (Ja.) Voordat ze leider werden, liepen ze met hun staart tussen de benen; ze geloofden dat ze talent en bekwaamheid hadden, en koesterden enige ambitie in hun handelingen, maar het ontbrak hen simpelweg aan de gelegenheid. Zodra ze leider werden, zonderden ze zich af van de broeders en zusters en namen ze een superieure positie in. Ze begonnen zich superieur te gedragen en toonden hun ware aard; ze begonnen te denken dat ze grootse dingen konden bereiken, en geloofden: “Gods huis heeft de juiste persoon gekozen; ik ben inderdaad getalenteerd – echt goud is voorbestemd om uiteindelijk te schitteren. Kijk mij nu eens: god heeft mij erkend, nietwaar?” Is dit niet walgelijk? (Ja.) Je bent slechts een van de gewone schepselen; hoe groot je gaven of talent ook zijn, jouw verdorven gezindheid is dezelfde als die van ieder ander. Als je denkt dat je uniek en buitengewoon bent en jezelf als superieur beschouwt, en boven alle anderen wilt uitstijgen, om superieur te zijn aan alles, dan heb je het mis. Vanwege deze misvatting handel je despotisch en dictatoriaal, zonder met anderen te communiceren of te overleggen, en je wilt zelfs genieten van het feit dat anderen je gehoorzamen en zich naar je voegen, wat verkeerd is. Waar ligt de fout? (In het innemen van de verkeerde positie.) Waarom nemen antichristen altijd de verkeerde positie in? Eén ding is zeker, iets dat jullie je misschien niet hebben gerealiseerd: vergeleken met anderen zit er iets extra’s in hun menselijkheid; ze hebben altijd een soort misvatting. Hoe ontstaat deze misvatting? Die is niet door God gegeven, maar door Satan. Niets van wat ze doen, niets wat ze openbaren en uitdrukken, is een instinct binnen de normale grenzen van de menselijkheid, maar wordt gedreven door een externe macht. Waarom wordt er gezegd dat hun handelingen slinks zijn, en hun ambities en begeerten onbeheersbaar? Hun verlangen om mensen te beheersen heeft de grenzen overschreden. Wat betekent het overschrijden van de grenzen? Het betekent zijn toevlucht nemen tot alle mogelijke middelen, voorbij rationaliteit en schaamtegevoel; het is onbedwingbaar, als een veer – een veer kan tijdelijk beneden blijven wanneer je hem indrukt, maar zodra je hem loslaat, springt hij weer omhoog. Is dit niet verteerd worden door begeerte en gedreven worden tot obsessie? Het is absoluut geen overdrijving.

Overal waar antichristen de macht hebben in een kerk, kan die kerk niet langer een kerk worden genoemd. Degenen die dit hebben ervaren, zouden dit moeten aanvoelen. Er heerst geen sfeer van rust, vreugde en collectieve verheffing, maar eerder een van tumultueuze disharmonie. Iedereen voelt zich bijzonder rusteloos en ongemakkelijk, en kan geen vrede in het hart vinden, alsof er een grote ramp staat te gebeuren. De woorden en handelingen van antichristen brengen een sfeer teweeg waarin de harten van mensen vertroebeld raken en ze het vermogen verliezen om onderscheid te maken tussen positieve en negatieve dingen. Bovendien raken de harten van mensen door de langdurige misleiding van antichristen verwijderd van God, wat leidt tot abnormale relaties met God, vergelijkbaar met die van mensen in de religie die in naam in God geloven maar geen plaats voor Hem in hun hart hebben. Er is ook een reëel probleem, namelijk dat wanneer antichristen de macht hebben, dit verdeeldheid en chaos binnen de kerk veroorzaakt. Degenen die de waarheid liefhebben, voelen geen vreugde of bevrijding in bijeenkomsten en willen daarom de kerk verlaten om thuis in God te geloven. Wanneer de Heilige Geest in een kerk werkt, of mensen de waarheid nu begrijpen of niet, is iedereen één van hart en spant zich gezamenlijk in, waardoor een vreedzamere en stabielere sfeer ontstaat, vrij van onrust. Antichristen brengen echter telkens wanneer ze handelen een rusteloze en vreemde sfeer teweeg. Hun bemoeienis leidt tot het ontstaan van facties, waarbij mensen zich defensief tegenover elkaar gaan opstellen, over elkaar oordelen, elkaar aanvallen en elkaar achter de rug om ondermijnen. Is het niet duidelijk welke rol antichristen spelen? Ze zijn dienaren van Satan. De gevolgen van de handelingen van antichristen zijn: ten eerste, wederzijds veroordeling, achterdocht en behoedzaamheid onder de broeders en zusters; ten tweede, het vervagen van grenzen tussen mannen en vrouwen, wat geleidelijk leidt tot ongepaste interacties; en ten derde, dat mensen in hun hart geen duidelijkheid meer hebben over de visioenen, en zich niet langer richten op het beoefenen van de waarheid. Ze weten niet langer hoe ze moeten handelen in overeenstemming met de waarheidsprincipes. Het weinige begrip van doctrines dat ze ooit hadden is verloren gegaan, hun geest raakt vertroebeld en ze volgen blindelings de antichristen, waarbij ze zich alleen maar richten op het rondrennen om oppervlakkige taken uit te voeren. Sommige mensen voelen dat het volgen van antichristen nergens toe leidt; als degenen die de waarheid nastreven nu eens samen konden komen en samen hun plichten konden vervullen, wat een vreugde zou dat brengen! Zodra antichristen de macht hebben in een kerk, stopt de Heilige Geest met werken en valt er duisternis over de broeders en zusters. Het geloof in God en het vervullen van plichten wordt lauw. Als dit lange tijd doorgaat, zal de meerderheid van de broeders en zusters dan niet door God worden geëlimineerd?

Vandaag hebben we enerzijds de uitingen van het despotische en dictatoriale gedrag van antichristen ontleed. Anderzijds maakt het ontleden van deze uitingen iedereen ervan bewust dat, zelfs als je geen antichrist bent, het hebben van dergelijke uitingen je in verband brengt met de aard van antichristen. Is op een despotische en dictatoriaal manier handelen een uiting van normale menselijkheid? Absoluut niet; dit is duidelijk een uiting van een verdorven gezindheid. Ongeacht hoe hoog je status is of hoeveel plichten je kunt vervullen, als je kunt leren met anderen te communiceren, dan handhaaf je de principes van de waarheid, wat een minimale vereiste is. Waarom wordt er gezegd dat leren met anderen te communiceren gelijkstaat aan het handhaven van principes? Als je kunt leren communiceren, bewijst dat dat je je status niet als een middel van bestaan behandelt of te serieus neemt. Hoe hoog je status ook is, je vervult je plicht. Je handelt omwille van het vervullen van je plicht, niet voor status. Tegelijkertijd, als je bij het tegenkomen van problemen kunt leren communiceren en, ongeacht of het met gewone broeders en zusters is of met degenen met wie je samenwerkt, je in staat bent te zoeken en met hen te communiceren, wat bewijst dit dan? Het toont aan dat je de houding hebt van het zoeken van de waarheid en het je onderwerpen aan de waarheid, wat in de eerste plaats je houding ten opzichte van God en de waarheid weerspiegelt. Bovendien is het vervullen van je plicht jouw verantwoordelijkheid, en het zoeken van de waarheid in je werk is het pad dat je behoort te volgen. Hoe anderen op jouw beslissingen reageren, of ze zich kunnen onderwerpen of hoe ze zich onderwerpen, dat is hun zaak; maar of jij je plicht naar behoren kunt vervullen en aan de norm kunt voldoen, is die van jou. Je moet de principes van het vervullen van je plicht begrijpen; het gaat er niet om je aan een of ander individu te onderwerpen, maar om je aan de waarheidsprincipes te onderwerpen. Als je voelt dat je de waarheidsprincipes begrijpt en, door met iedereen te communiceren, tot een consensus komt die iedereen gepast vindt, maar er zijn een paar mensen die weerspannig zijn en problemen willen veroorzaken, wat moet er in zo’n situatie dan worden gedaan? In dit geval moet de minderheid de meerderheid volgen. Als de meeste mensen het toch al eens zijn, waarom komen ze dan problemen veroorzaken? Proberen ze opzettelijk schade aan te richten? Ze kunnen hun meningen uiten zodat iedereen deze kan onderscheiden, en als iedereen zegt dat hun meningen niet in overeenstemming zijn met de principes en geen stand houden, dan moeten ze hun gezichtspunten opgeven en er niet langer aan vasthouden. Wat is het principe bij de aanpak van deze zaak? Men moet handhaven wat juist is en anderen niet dwingen te gehoorzamen aan wat verkeerd is. Begrepen? In feite hebben antichristen, voordat ze dit gedrag en deze praktijk van despotisch en dictatoriaal zijn vertonen, hun eigen plannen al in gedachten. Despotisch en dictatoriaal zijn verwijst absoluut niet naar het juiste doen of het beoefenen van de waarheid. Het verwijst ongetwijfeld naar het doen van wat verkeerd is en wat de waarheid schendt, het volgen van het verkeerde pad en het nemen van verkeerde beslissingen, terwijl men anderen er toch toe aanzet er gehoor aan te geven. Dit is wat despotisch en dictatoriaal zijn wordt genoemd. Als iets juist is en in overeenstemming met de waarheid, dan moet eraan worden vastgehouden. Dit is niet despotisch en dictatoriaal zijn; dit is vasthouden aan principes. Deze twee moeten van elkaar worden onderscheiden. Waar verwijst het despotisch en dictatoriaal zijn van antichristen voornamelijk naar? (Dingen doen die niet in overeenstemming zijn met principes of de waarheid, en anderen er toch toe aanzetten daarin mee te gaan.) Juist, welke situatie zich ook voordoet of welk probleem er ook wordt aangepakt, ze zoeken de waarheidsprincipes niet, maar nemen beslissingen op basis van hun eigen noties en verbeeldingen. Ze weten in hun hart dat dit tegen de principes ingaat, maar willen toch dat anderen luisteren en zich onderwerpen. Dit is de consequente benadering van antichristen.

Toen het werk van het verspreiden van het evangelie net begon, namen sommige mensen “Het Woord verschijnt in het vlees” mee naar religieuze kringen om het evangelie te prediken. Toen de religieuze mensen Gods woorden lazen die mysteries onthulden, over visioenen communiceerden en het binnengaan van het leven bespraken, zeiden ze allemaal dat dit best wel goede woorden waren. Ze vonden echter dat de woordkeuze bij bepaalde woorden van oordeel en ontmaskering over mensen te hard was. Ze hadden het gevoel alsof ze werden uitgescholden en konden het niet aanvaarden, en zeiden: “Kan god spreken mensen uitschelden? Deze woorden lijken op z’n best door een wijs persoon te zijn geschreven.” De verantwoordelijke voor de prediking van het evangelie zei dat hij een oplossing had. Hij wijzigde vervolgens alle delen van Gods woorden die niet overeenkwamen met de noties, verbeeldingen en smaken van mensen, evenals die woorden waarvan hij vreesde dat ze ertoe zouden leiden dat mensen na het lezen ervan noties zouden ontwikkelen. Zo werden bijvoorbeeld woorden die God gebruikte om de menselijke aard te ontmaskeren, zoals “hoer”, “prostituee”, “schurk”, en zinsneden als “in de hel geworpen” en “in de poel van vuur en zwavel geworpen”, allemaal verwijderd. Kortom, alle woorden die gemakkelijk aanleiding konden geven tot noties of misverstanden werden volledig verwijderd. Zeg Mij, blijven het, na het verwijderen van deze woorden van oordeel, veroordeling en vervloeking uit Gods woorden, nog steeds Gods oorspronkelijke woorden? (Nee.) Zijn het nog steeds de woorden die door God zijn uitgedrukt in Zijn werk van het oordeel? Deze “oude heer” overlegde met niemand en verwijderde veel van Gods woorden die bijzonder hard waren, woorden over loutering en het ontmaskeren van de verdorven gezindheden van mensen, in het bijzonder de woorden die betrekking hadden op de tijd van de beproeving van de dienstdoeners. Toen de religieuze mensen later de herziene versie lazen, zeiden ze: “Niet slecht, in zo’n god kunnen we wel geloven,” en ze aanvaardden het. Deze oude heer dacht bij zichzelf: “Kijk eens hoe slim ik ben! Het is niet verstandig dat gods woorden te hard zijn. Bij die mensen draait het allemaal om de vraag hoe je hen overhaalt – hoe kun je nu dingen zeggen die ze kunnen opvatten als uitschelden? Dat is niet verstandig! Ik heb wat wijzigingen aangebracht, en kijk eens wat er is gebeurd: zelfs de religieuze voorgangers zijn bereid te geloven, en steeds meer mensen aanvaarden het. Wat dacht je daarvan? Ben ik niet wijs? Ben ik niet slim? Is dat niet heel indrukwekkend?” De resultaten van zijn wijzigingen maakten hem buitengewoon trots op zichzelf. Sommige religieuze mensen die de kerk binnenkwamen, ontdekten echter dat de woorden van God die ze hadden gelezen, waren gewijzigd en verschilden van de oorspronkelijke teksten in de kerk, en deze kwestie werd aangekaart. Later werd ontdekt dat deze oude heer de inhoud van Gods woorden had veranderd. Wat vinden jullie van wat deze oude heer heeft gedaan? Laten we het niet over andere dingen hebben en gewoon zeggen: die woorden waren niet van jou, je had niet het recht om ze te veranderen. Zelfs als het om een artikel of boek gaat dat door een mens is geschreven, moet je als je wijzigingen wilt aanbrengen, eerst de toestemming van de oorspronkelijke auteur verkrijgen. Als hij ermee instemt, kun je wijzigingen aanbrengen. Als hij er niet mee instemt, kun je absoluut geen enkel woord veranderen. Dit noemt men respect hebben voor de auteur en de lezers. Als de auteur niet de energie heeft om aanpassingen te doen en jou machtigt, en zegt dat je alles mag veranderen zolang het trouw blijft aan de oorspronkelijke betekenis en het gewenste effect bereikt, kun je dan wijzigingen aanbrengen? (Ja.) Als de auteur zijn toestemming of machtiging heeft gegeven, dan kunnen er wijzigingen worden aangebracht. Hoe noem je dit soort gedrag? Het is verdedigbaar, legitiem en gepast, nietwaar? Maar wat als de auteur niet heeft ingestemd en je het zonder zijn machtiging verandert? Hoe noem je dat? (Roekeloos en eigenzinnig zijn.) Dat noem je roekeloos en eigenzinnig, despotisch en dictatoriaal. Wat heeft deze oude heer nu veranderd? (Gods woorden.) De oorspronkelijke woorden van God, die Gods stemming, gezindheid en bedoelingen jegens de mensheid in zich dragen. Gods woorden zijn betekenisvol in de manier waarop ze worden uitgesproken. Ken je de stemming, het doel en het gewenste effect achter elk woord dat door God wordt gesproken? Als je het niet kunt doorgronden, waarom zou je dan blindelings wijzigingen aanbrengen? Elke zin die God uitspreekt, de woordkeuze, de toon, en de sfeer, stemming en emoties die ze mensen laten voelen, zijn allemaal zorgvuldig geformuleerd en overwogen. God is weloverwogen en wijs. Wat dacht deze oude heer? Hij beschouwde Gods manier van spreken als onverstandig. Dat is hoe hij Gods werk bekeek. Hij geloofde: degenen in de religie die zich alleen maar vol willen eten aan broden, moeten worden overgehaald en met liefde en barmhartigheid worden behandeld. De woorden kunnen niet zo hard zijn. Als ze te hard zijn, hoe kunnen we dan het evangelie prediken? Kan het evangelie dan nog wel worden verspreid? Weet God dit niet? (Ja.) God weet het heel goed. Waarom blijft Hij dan op deze manier spreken? Dit is Gods gezindheid. Wat is Gods gezindheid? Dat hij op Zijn manier spreekt, of je nu gelooft of niet. Als je gelooft, ben je een van Gods schapen; als je dat niet doet, ben je een wolf. Gods woorden ontmaskeren je en schelden je een beetje uit, en dan weiger je te erkennen dat je een gelovige in God bent? Wat, ben je dan niet langer een schepsel van God? Is God opgehouden God te zijn? Als je God hierom kunt verloochenen, dan ben je een kwaadaardige persoon, een duivel. God redt zulke mensen niet. De kerk zou hen dus niet door dwang of door hen over te halen moeten aanvaarden. Sommige mensen zeggen: “Zelfs als God me uitscheldt, accepteer ik dit met vreugde. Als Hij God is, kan Hij me redden. Als Hij me slaat, is dat verdiend. Als Hij me een verward iemand noemt, dan is dat wat ik ben, en nog verwarder dan dat; als Hij me een hoer noemt, hoewel het lijkt alsof ik niet heb gedaan wat een hoer doet, erken en aanvaard ik het aangezien God het zegt.” Ze hebben het eenvoudigste geloof, de eenvoudigste erkenning en aanvaarding, en het eenvoudigste Godvrezende hart. God wil zulke mensen winnen. Sommige mensen vinden Gods woorden te hard en doordringend, ze hebben het gevoel dat ze geen zegeningen zullen ontvangen, en willen daarom niet meer geloven. Ze denken: “Zelfs als je god bent, zal ik niet in je geloven. Als je zo spreekt, zal ik je niet volgen.” Maak dan maar dat je weg komt! Als jij God niet eens erkent, hoe kan God jou dan als Zijn schepsel erkennen? Dat is onmogelijk! Gods woorden staan zwart op wit; het is aan jou of je ze gelooft of niet. Als je niet gelooft, hoepel dan maar op. Jij zult het mislopen. Als je gelooft, zul je een sprankje hoop op redding hebben. Is dit niet eerlijk? (Ja.) Maar dacht deze oude heer er zo over? Kon hij Gods gedachten doorgronden? (Nee.) Was hij niet dwaas? Mensen die geen geestelijk begrip hebben, begaan zulke dwaze daden. Hij beschouwde God als zeer onbeduidend en eenvoudig, en dacht dat Gods gedachten niet veel hoger waren dan het menselijk denken. Hij sprak er vaak over dat Gods gedachten hoger zijn dan die van de mens, en predikte deze grootse doctrines in normale tijden, maar toen hij daadwerkelijk met een situatie werd geconfronteerd, schoof hij deze woorden naar de achtergrond en had hij het gevoel dat deze woorden van God niet leken op iets wat God zou zeggen. In zijn hart erkende hij deze woorden van God niet, hij kon ze dus gewoon niet aanvaarden. Net toen het evangelie werd gepredikt, greep hij de kans aan om Gods woorden snel te veranderen, en deed dat zelfs onder het mom van “het evangelie effectief prediken en meer mensen winnen”. Hoe heb Ik zijn gedrag uiteindelijk gekenmerkt? Als knoeien met Gods woorden. Wat betekent knoeien? Het betekent willekeurig toevoegen, weglaten of de oorspronkelijke betekenis wijzigen, de door de auteur bedoelde betekenis veranderen, de oorspronkelijke bedoelingen en het doel dat de auteur bij het spreken had negeren, en de woorden vervolgens willekeurig veranderen. Dit noemt men knoeien. Had hij een Godvrezend hart? (Nee.) Wat een brutaliteit! Is dit iets wat een mens zou doen? (Nee.) Het is het werk van een duivel, niet van een mens. Je kunt niet eens terloops de woorden van een gewoon mens veranderen; je moet de mening van de auteur respecteren. Als je wijzigingen wilt aanbrengen, moet je hem vooraf op de hoogte stellen en zijn instemming krijgen, en pas na het ontvangen van zijn toestemming kun je aanpassingen doen volgens zijn opvattingen. Dit noemt men respect. Als het om God gaat, is er veel meer nodig dan alleen respect! Als er ook maar één enkele zin in Gods woorden verkeerd is afgedrukt, als er ook maar één enkel lidwoord ontbreekt, moet je vragen of dat aanvaardbaar is; zo niet, dan moet je die pagina opnieuw afdrukken. Dit vereist zo’n serieuze en verantwoordelijke houding; dit noemt men een Godvrezend hart hebben. Had deze oude heer zo’n hart? (Nee.) Hij had geen Godvrezend hart. Hij achtte God de mindere van hemzelf; hij was uiterst brutaal. Zo iemand zou moeten worden verdreven.

Onlangs deed zich een soortgelijk incident voor. Sommige mensen gebruikten opnieuw het excuus van het prediken van het evangelie en het winnen van meer mensen als een reden om roekeloos Gods woorden te wijzigen. Deze keer was het iets minder erg dan de vorige keer; in het vorige geval handelden ze despotisch en dictatoriaal, zonder met anderen te communiceren, en knoeiden ze willekeurig en achteloos met Gods woorden. Deze keer vroegen ze het eerst aan de Boven, en zeiden: “De mensen van een bepaalde etnische groep kunnen sommige termen in gods woorden niet aanvaarden. We hebben een strategie bedacht om die termen te verwijderen of te veranderen, evenals de delen van uitspraken of passages in gods woorden die ze niet kunnen aanvaarden, en vervolgens het evangelie aan hen te prediken met een speciaal op maat gemaakte versie van gods woorden. Zouden ze dan niet gaan geloven?” Kijk eens aan; ze zijn werkelijk brutaal. Wat voor gedrag is dit? Als je mild wilt zijn, zou je zulke mensen eenvoudigweg als dwaas, onwetend en te jong kunnen beschouwen; je zou hun gewoon kunnen vertellen dat ze dat niet nog eens moeten doen. Maar als we de aard van wat ze deden vaststellen, dan zien we dat ze terloops Gods woorden veranderden om Satan te behagen. Hoe noem je dit? Dit is het gedrag van Judas, van verraders en afvalligen, de Heer verraden voor glorie. Ze knoeiden met Gods woorden, ze maakten ze beter te verteren en aangenamer voor mensen om hen te behagen en hen ertoe te brengen het evangelie te aanvaarden – waar komt dit op neer? Zelfs als geen enkel mens op aarde gelooft, houden Gods woorden dan op Gods woorden te zijn? Verandert de aard van Gods woorden? (Nee.) Zijn Gods woorden alleen de waarheid als ze die aanvaarden, en als ze dat niet doen, zijn Zijn woorden niet de waarheid? Kan de aard van Gods woorden hierdoor veranderen? Absoluut niet. De waarheid is de waarheid; als je die niet aanvaardt, ga je ten onder! Sommige mensen die het evangelie prediken denken: “Hoe zielig zijn ze dat ze het niet aanvaarden! Wat een geweldig en nobel volk zijn ze. God heeft hen zo lief en is hun zo genadig, hoe kunnen wij hun geen liefde tonen? Laten we gods woorden veranderen zodat ze die kunnen aanvaarden. Hoe geweldig zijn die mensen, en hoe goed en genadig is god voor hen. We zouden gods bedoelingen in acht moeten nemen!” Is dit geen pose? (Ja.) Nog een bedrieger – degenen die de waarheid niet begrijpen, kunnen alleen maar dwaze dingen doen! Er is al gezegd dat iemand die met Gods woorden knoeide, werd aangepakt en verdreven, en nu zijn er mensen die er opnieuw mee willen knoeien. Wat proberen ze te bereiken? Is dit niet de Heer verraden voor glorie? (Ja.) Dit is de Heer verraden voor glorie, om Satan te behagen. Zijn Gods woorden niet praktisch? Kunnen ze niet openlijk worden gepresenteerd? Erken jij ze niet als de waarheid? Als je ze niet erkent, waarom geloof je dan nog steeds? Als je de waarheid niet kunt aanvaarden, wat heeft het dan voor zin om in God te geloven? Het is onmogelijk om op deze manier redding te bereiken. Hoe God ook spreekt, welke woorden Hij ook gebruikt die niet overeenkomen met jouw noties, Hij is nog steeds God, en Zijn essentie verandert niet. Hoe aangenaam je ook spreekt, wat je ook doet, hoe vriendelijk, welwillend of liefdevol je ook denkt te zijn, je bent nog steeds een mens, een verdorven mens. Je weigert Gods woorden als de waarheid te erkennen en probeert Gods woorden te veranderen om Satan te behagen. Wat voor gedrag is dit? Het is verachtelijk! Ik dacht dat na eerdere communicaties over de aard van het knoeien met Gods woorden, een dergelijk probleem zich nu niet opnieuw zou voordoen bij de prediking van het evangelie. Toch zijn er, ongelooflijk genoeg, nog steeds mensen die durven te knoeien en dergelijke gedachten koesteren. Wat is de houding van deze mensen ten opzichte van Gods woorden? (Oneerbiedigheid.) Ze zijn uiterst roekeloos! In hun hart zijn Gods woorden zo licht als veren, ze zijn van geen enkel belang. Ze denken: “Gods woorden kunnen op elke manier worden geformuleerd; ik kan zijn woorden veranderen zoals het mij uitkomt. Het is beter om ze in overeenstemming te brengen met menselijke noties en smaken. Dat is wat gods woorden zouden moeten zijn!” Degenen die zulke dingen doen als knoeien met Gods woorden, kunnen worden gekenmerkt als antichristen. Ze handelen roekeloos en onnadenkend, en knoeien willekeurig; ze zijn despotisch en dictatoriaal, en hebben dezelfde gezindheid en hoedanigheid als andere antichristen. En er is nog een ander punt: wat is hun eerste gedachte en wat doen ze als eerste wanneer ze met gevaar worden geconfronteerd of wanneer hun eigen belangen worden geschaad? Wat kiezen ze? Ze kiezen ervoor om Gods belangen en de belangen van Gods huis te verraden om zichzelf te beschermen. Doen degenen die met Gods woorden knoeien dat werkelijk om het evangelie effectief te prediken? Wat is de bijbedoeling achter hun zogenaamde effectiviteit? Ze willen pronken met hun talenten en capaciteiten, en mensen laten zien: kijk eens hoe bekwaam ik ben! Zie je hoe effectief de prediking van het evangelie is na mijn wijzigingen? Jullie hebben niet dezelfde vaardigheden, jullie zouden niet eens zo durven denken. Kijk, zie je de resultaten die ik heb bereikt met mijn gedachten en handelingen? Deze mensen negeren Gods woorden en knoeien ermee om hun eigen ambitie en hun verlangen naar roem en status te bevredigen. Hebben ze niet het karakter van een antichrist? Hen als antichristen kenmerken is absoluut niet onterecht.

Wat is nog een uiting van het despotisch en dictatoriaal zijn van antichristen? Ze communiceren nooit over de waarheid met de broeders en zusters, noch lossen ze de werkelijke problemen van mensen op. In plaats daarvan prediken ze slechts woorden en doctrines om mensen de les te lezen, en dwingen ze anderen zelfs om hen te gehoorzamen. Hoe zit het met hun houding en benadering ten opzichte van de Boven en ten opzichte van God? Het is niets anders dan bedrog en dubbelhartigheid. Welke problemen er binnen de kerk ook zijn, ze rapporteren nooit iets aan de Boven. Wat ze ook doen, ze doen nooit navraag bij de Boven. Het lijkt alsof ze geen problemen hebben die communicatie of instructie van de Boven vereisen – alles wat ze doen is heimelijk en geheimzinnig, en gebeurt achter de schermen. Dit noemt men achterbakse manipulatie. Daarbij willen ze het laatste woord hebben en de beslissing nemen. Het komt echter ook voor dat ze zich anders voordoen dan ze werkelijk zijn door triviale zaken ter sprake te brengen om na te vragen bij de Boven en zich daarbij voordoen als iemand die de waarheid nastreeft, waardoor ze de Boven ten onrechte laten geloven dat ze in alles met de uiterste nauwgezetheid de waarheid zoeken. In werkelijkheid zoeken ze nooit bij ook maar enige belangrijke zaak begeleiding, nemen ze eenzijdige beslissingen en houden ze de Boven in het ongewisse. Als er een probleem ontstaat, is de kans nog kleiner dat ze het rapporteren, uit angst dat het hun macht, status of reputatie zou kunnen beïnvloeden. Antichristen handelen despotisch en dictatoriaal; ze communiceren nooit met anderen en dwingen anderen hen te gehoorzamen. Om het simpel te zeggen, de voornaamste uitingen van dit gedrag zijn het regelen van hun eigen zaakjes; het cultiveren van hun invloed, persoonlijke kliek en connecties; en het nastreven van hun eigen ondernemingen. Vervolgens doen ze wat ze willen, doen ze dingen die henzelf ten goede komen, en handelen ze zonder transparantie. De wens en begeerte van antichristen om anderen aan zich te onderwerpen zijn bijzonder sterk; ze verwachten dat mensen hen gehoorzamen zoals een jager zijn hond zijn bevelen laat gehoorzamen, waarbij ze niet toestaan dat mensen enig onderscheid maken tussen goed en fout, en waarbij ze aandringen op absolute gehoorzaamheid en onderwerping.

Een andere uiting van het despotisch en dictatoriaal zijn van antichristen kan worden waargenomen in het volgende scenario. Als bijvoorbeeld de leider van een bepaalde kerk een antichrist is, en als leiders en werkers van een hoger niveau van plan zijn zich op de hoogte te stellen van het werk van die kerk en in te grijpen, stemt deze antichrist daar dan mee in? Absoluut niet. In welke mate beheerst hij de kerk? Hij beheerst de kerk als een ondoordringbaar fort, waar geen naald doorheen kan prikken en geen druppel doorheen komt. Hij staat niemand anders toe zich ermee te bemoeien of ernaar te informeren. Wanneer hij hoort dat leiders en werkers komen om zich op de hoogte te stellen van het werk, zegt hij tegen de broeders en zusters: “Ik weet niet wat het doel van hun komst is. Ze begrijpen de werkelijke situatie van onze kerk niet. Als ze zich ermee gaan bemoeien, zouden ze het werk van onze kerk kunnen verstoren.” Zo misleidt hij de broeders en zusters. Zodra de leiders en werkers arriveren, vindt hij verschillende redenen en excuses om te voorkomen dat de broeders en zusters met hen in contact komen. Ondertussen onthaalt hij de leiders en werkers op hypocriete wijze en houdt hij hen onder het voorwendsel hun veiligheid te waarborgen op een afgezonderde plek. In werkelijkheid doet hij dit om te voorkomen dat ze de broeders en zusters ontmoeten en via hen op de hoogte raken van de situatie. Wanneer de leiders en werkers naar de werksituatie informeren, bedriegt de antichrist hen door een vals beeld te presenteren; hij bedriegt zijn meerderen en verbergt de waarheid voor zijn ondergeschikten. Hij dikt zijn uitspraken aan en overdrijft de effectiviteit van het werk om hen te misleiden. Wanneer de leiders en werkers voorstellen om de broeders en zusters van de kerk te ontmoeten, antwoordt hij: “Ik heb niets geregeld! Je hebt me niet ingelicht voordat je kwam. Als je dat wel had gedaan, zou ik hebben geregeld dat een aantal broeders en zusters je zouden ontmoeten. Maar gezien de huidige vijandige omgeving is het om veiligheidsredenen beter dat jullie de broeders en zusters niet ontmoeten.” Hoewel zijn woorden redelijk klinken, kan iemand met onderscheidingsvermogen het probleem ontdekken: hij wil niet dat de leiders en werkers de broeders en zusters ontmoeten omdat hij bang is ontmaskerd te worden, bang dat de gebreken en afwijkingen in zijn werk zullen worden blootgelegd. De antichrist heeft de broeders en zusters van de kerk stevig in zijn greep. Als de leiders en werkers hun verantwoordelijkheid niet nemen, kunnen ze gemakkelijk door de antichrist worden bedrogen en voor de gek worden gehouden. De werkelijke situatie van de broeders en zusters van de kerk, hun moeilijkheden die onopgelost blijven, of de communicaties en preken van de Boven en de boeken met Gods woorden tijdig aan de broeders en zusters worden geleverd, hoe de verschillende werkprojecten van de kerk vorderen, of er afwijkingen of problemen zijn – al deze dingen zouden de leiders en werkers niet weten. De broeders en zusters zijn zich ook niet bewust van eventuele nieuwe werkregelingen in Gods huis; zodoende beheerst de antichrist de kerk volledig, monopoliseert hij de macht en heeft hij het laatste woord in kwesties. De broeders en zusters van de kerk hebben geen gelegenheid om in contact te komen met de leiders en werkers van een hoger niveau, en omdat ze de feitelijke waarheid niet kennen, worden ze door de antichrist misleid en beheerst. Ongeacht wat de antichrist zegt, deze inspecterende leiders en werkers ontbreekt het aan onderscheidingsvermogen en ze denken nog steeds dat de antichrist goed werk doet, en stellen ze hun volledige vertrouwen in hem. Dit staat gelijk aan Gods uitverkoren volk toevertrouwen aan de zorg van de antichrist. Als de leiders en werkers het niet kunnen onderscheiden wanneer de antichrist mensen misleidt, hun verantwoordelijkheid niet nemen en niet weten hoe ze het moeten aanpakken, belemmert dit dan niet het werk van de kerk en schaadt het Gods uitverkoren volk niet? Zijn zulke leiders en werkers dan geen valse leiders en werkers? Als het gaat om een kerk die door een antichrist wordt beheerst, moeten de leiders en werkers ingrijpen en navraag doen, ze moeten de antichrist onmiddellijk aanpakken en zich van hem ontdoen – dit staat buiten kijf. Als er valse leiders zijn die geen werkelijk werk verrichten en het feit negeren dat Gods uitverkoren volk door de antichrist misleid worden, zou Gods uitverkoren volk deze valse leiders en werkers moeten ontmaskeren, hen rapporteren, hen van hun posities moeten verwijderen en hen moeten vervangen door goede leiders. Dit is de enige manier om het probleem van de antichrist die mensen misleidt grondig op te lossen. Sommigen zeggen misschien: “Zulke leiders en werkers zijn misschien van een slecht kaliber en missen onderscheidingsvermogen, en daarom zijn ze er niet in geslaagd de kwestie van de antichrist aan te pakken en op te lossen. Ze doen het niet opzettelijk; zouden ze geen nieuwe kans moeten krijgen?” Zulke verwarde leiders zouden geen kansen meer moeten krijgen. Als ze nog een kans krijgen, zullen ze Gods uitverkoren volk alleen maar blijven schaden. Dit komt omdat ze geen mensen zijn die de waarheid nastreven; ze missen geweten en verstand, en zijn principeloos in hun handelingen – het zijn verachtelijke mensen die geëlimineerd zouden moeten worden! In de afgelopen twee jaar hebben sommige broeders en zusters in bepaalde kerken zich verenigd om zulke valse leiders en antichristen die geen werkelijk werk verrichten te verwijderen, en hen van hun functie te ontheffen en elimineren. Is dat geen goede zaak? (Ja.) Het verheugt Mij zulk goed nieuws te horen; het is het beste bewijs dat Gods uitverkoren volk in het leven groeit en het juiste spoor van het geloof in God betreedt. Dit toont aan dat mensen enig onderscheidingsvermogen en gestalte hebben verkregen, en niet langer worden beheerst door valse leiders en antichristen, kwaadaardige demonen. Gewone valse leiders en antichristen kunnen Gods uitverkoren volk niet langer misleiden of beheersen, dat niet meer wordt beperkt door status of macht. Ze hebben de moed om valse leiders en antichristen te onderscheiden en te ontmaskeren, en durven hen te verdrijven en te verwijderen. In feite hebben leiders en werkers en de gewone mensen onder Gods uitverkoren volk allemaal een gelijke status voor God, en verschillen ze alleen in hun plichten. In Gods huis is er geen onderscheid in status, alleen verschillen in plicht en verantwoordelijkheid. Wanneer leiders en werkers en Gods uitverkoren volk worden geconfronteerd met valse leiders en antichristen die het werk van de kerk verstoren, zouden zij hen moeten ontmaskeren en rapporteren, hen onmiddellijk moeten aanpakken en de antichristen uit de kerk moeten verdrijven. Deze verantwoordelijkheid is voor iedereen hetzelfde en wordt door allen gedeeld.

Antichristen zijn despotisch en dictatoriaal, communiceren nooit met anderen en moeten in alle zaken het laatste woord hebben – zijn deze problemen niet allemaal duidelijk zichtbaar? Met anderen communiceren en principes zoeken is geen formaliteit of een oppervlakkig proces; wat is het doel? (Om je plichten met principes te vervullen en een pad te hebben bij het vervullen ervan.) Dat klopt; het is om principes en een pad te kunnen hebben bij het vervullen van je plichten. Je moet eerst begrijpen dat je alleen door de waarheid in Gods woorden te zoeken en de principes te begrijpen, je plicht effectief kan vervullen. Als je over de waarheid communiceert om problemen op te lossen, welke aanpak moet je dan kiezen? Welke mensen moeten erbij betrokken worden? Je moet de juiste personen kiezen; je moet voornamelijk communiceren met enkele mensen van een goed kaliber die de waarheid kunnen begrijpen, aangezien dit tot effectieve resultaten zal leiden. Het is essentieel. Als je verwarde mensen van een slecht kaliber die verstand missen selecteert, mensen die, hoeveel je ook met hen bespreekt, de waarheid niet zullen kunnen begrijpen of bereiken, dan zal het geen resultaten opleveren, zelfs niet als je over een overvloed aan waarheid communiceert. Welke problemen zich ook in de kerk voordoen, Gods uitverkoren volk heeft het recht om geïnformeerd te worden en zou het de situatie van het werk van de kerk en de bestaande problemen moeten kennen. Als de leiders en werkers hun meerderen bedriegen en de waarheid voor hun ondergeschikten verbergen, en methoden gebruiken die bedoeld zijn om anderen te verwarren, heeft Gods uitverkoren volk het recht om hen te ontmaskeren en te rapporteren, of om de situatie aan de leiders van een hoger niveau voor te leggen. Dit is ook de plicht en verplichting van Gods uitverkoren volk. Sommige valse leiders handelen despotisch en dictatoriaal, en beheersen Gods uitverkoren volk in de kerk. Dit is God weerstaan en zich tegen Hem verzetten, het is een consistente praktijk van antichristen. Als Gods uitverkoren volk dit niet ontmaskert en rapporteert, en het werk van de kerk wordt belemmerd of stagneert, dragen niet alleen de leiders en werkers de verantwoordelijkheid, maar ook Gods uitverkoren volk, omdat het Gods uitverkoren volk is dat lijdt wanneer valse leiders en antichristen de macht in de kerk uitoefenen, wat mogelijk hun kans op redding ruïneert. Daarom heeft Gods uitverkoren volk het recht en de verantwoordelijkheid om valse leiders en antichristen te rapporteren en te ontmaskeren. Dit is bevorderlijk voor het werk van de kerk en het binnengaan van het leven van Gods uitverkoren volk. Sommige leiders en werkers zeggen: “Jullie zeggen allemaal dat ik despotisch en dictatoriaal ben, nietwaar? Dit keer zal ik niet zo zijn. Ik zal iedereen zijn mening laten uiten. Een dag, twee dagen – ik zal hoelang het ook duurt wachten totdat jullie je mening geven.” Soms, wanneer ze met bepaalde speciale kwesties worden geconfronteerd, slepen geschillen zich dagenlang voort zonder dat er een oplossing wordt bereikt, en blijven ze maar wachten. Ze wachten totdat iedereen een consensus bereikt voordat ze verdergaan met het werk. Hoeveel werk loopt hierdoor vertraging op? Het vertraagt de dingen heel erg; dit is duidelijk een uiting van onverantwoordelijkheid. Hoe kan een leider of werker het werk van de kerk effectief beheren als hij geen beslissingen kan nemen? In het werk van de kerk hebben leiders en werkers de bevoegdheid om beslissingen te nemen en de broeders en zusters hebben het recht om geïnformeerd te worden. Uiteindelijk zijn het echter de leiders en werkers die de beslissingen moeten nemen. Als een leider of werker niet in staat is om beslissingen te nemen, dan is zijn kaliber te slecht en is hij niet geschikt voor leiderschapsrollen. Zelfs als hij een leider is, kan hij geen werkelijk werk verrichten of zijn plichten vervullen op een manier die aan de norm voldoet. Sommige leiders en werkers discussiëren eindeloos over één enkele kwestie en zijn niet in staat om een beslissing te nemen. Uiteindelijk gaan ze gewoon mee met degene die in hun ogen het meest daadkrachtig. Is deze aanpak in overeenstemming met de principes? (Nee.) Wat voor soort leiders zijn het? Het zijn gewoon verwarde mensen. Als je zegt: “Antichristen zijn despotisch en dictatoriaal, en ik ben bang er een te worden; ik wil de weg van een antichrist niet bewandelen. Ik zal wachten tot iedereen zijn mening heeft geuit, en dan zal ik afronden en met een gematigde aanpak voor de beslissing komen” – is dat aanvaardbaar? (Nee.) Waarom niet? Als het resultaat niet in overeenstemming is met de waarheidsprincipes, kan het dan effectief zijn, zelfs als je op deze manier te werk gaat? Zal het God tevredenstellen? Als het niet effectief is en God niet tevredenstelt, dan is het probleem ernstig. Niet handelen volgens de waarheidsprincipes, onverantwoordelijk zijn bij het vervullen van je plicht, plichtmatig optreden en dingen doen volgens Satans filosofie, is ontrouw zijn aan God. Het is God bedriegen! Om te voorkomen dat je ervan wordt verdacht een antichrist te zijn of als zodanig te worden veroordeeld, ontloop je de verantwoordelijkheden die je behoort te vervullen en neem je de “schipperende” aanpak van Satans filosofie over. Als gevolg daarvan schaad je Gods uitverkoren volk en beïnvloed je het werk van de kerk. Is dit niet principeloos? Is het niet egoïstisch en verachtelijk? Als leider of werker moet je met principes spreken en handelen, en je plichten efficiënt vervullen en zo resultaten behalen. Je zou moeten handelen op manieren die het werk van Gods huis ten goede komen en in overeenstemming zijn met de waarheidsprincipes. Je moet bijvoorbeeld artikelen voor de kerk kopen met een praktisch resultaat in gedachten. De artikelen moeten redelijk geprijsd en functioneel zijn. Als je roekeloos en zonder principes geld uitgeeft, kan dat leiden tot verlies voor de belangen van Gods huis en voor de offergaven van God. Hoe zouden jullie zo’n situatie aanpakken? (Leiding zoeken bij de Boven.) Leiding zoeken bij de Boven is één manier. Wees bovendien niet lui. Doe grondig onderzoek, informeer uitgebreid, vraag meer rond, begrijp de details en bereid je adequaat voor; misschien kun je dan een relatief geschikte oplossing vinden. Als je dit voorbereidende werk niet doet en onzorgvuldig handelt zonder de details te begrijpen, waardoor je veel geld verspilt, hoe noem je dat dan? Dit noemt men plichtmatig zijn. Sommige mensen vervullen hun plicht op deze manier en zijn niet transparant in wat ze doen. Ze rapporteren slechts de helft van wat ze zouden moeten doen en verbergen de rest, omdat ze het gevoel hebben dat volledige transparantie hen in de problemen zal brengen en dat ze verder onderzoek moeten doen en verbeteringen moeten aanbrengen. Dus verbergen ze de werkelijke situatie en details gewoon voor anderen, ronden ze de taak snel af en vragen ze vervolgens Gods huis om te betalen. Maar bij inspectie blijkt de taak niet aan de norm te voldoen en moeten ze deze opnieuw doen, waardoor ze nog meer geld verspillen. Is dit niet Gods huis schaden? Is dit niet het gedrag van een judas? (Ja.) Bij het gedrag van een judas draait het specifiek om het verraden van de belangen van Gods huis. Wanneer zo iemand met situaties te maken krijgt, kiest hij de kant van degenen buiten de kerk, denkt hij alleen aan zijn eigen vlees en denkt hij helemaal niet aan de belangen van Gods huis. Is hij God ook maar enigszins trouw? (Nee.) Niet in het minst. Hij schept er genoegen in de belangen van Gods huis te verraden en het werk van de kerk te schaden – dit is het gedrag van een judas. Er is ook nog een andere situatie: sommige plichten vereisen gespecialiseerde kennis of expertise op andere gebieden, gebieden waar niemand iets van afweet. In zulke gevallen mag je de moeite niet uit de weg gaan. In dit tijdperk van overvloedige informatie zou je niet lui moeten zijn, maar actief moeten zoeken naar relevante gegevens en informatie. Door te beginnen met het verwerven van de meest elementaire informatie, krijg je een basisbegrip van het beroep of vakgebied, en leer je vervolgens geleidelijk meer over andere aspecten binnen de reikwijdte van dat vakgebied, of het nu gaat om gegevens of verschillende professionele termen, zodat je er in de basis vertrouwd mee raakt. Kun je na het bereiken van dit niveau niet beter je plichten getrouw en volgens de norm vervullen? (Ja.) Wat is dan het doel van al dit voorbereidende werk bij het vervullen van je plicht? Onderzoek doen, details begrijpen en vervolgens haalbare oplossingen vinden door middel van communicatie en kritische discussie maken allemaal deel uit van de voorbereiding om je plicht te vervullen op een manier die aan de norm voldoet. Deze voorbereidingen goed uitvoeren toont aan dat je trouw bent in het vervullen van je plicht; het onthult ook degenen die plichtmatig zijn. Hoe zit het met de houding van niet-gelovigen en degenen die zich niet oprecht voor God inzetten wanneer ze hun plichten vervullen? Ze zijn volkomen plichtmatig; wat ze ook voor de kerk kopen, ze geven roekeloos geld uit volgens hun eigen grillen, zonder leiding te zoeken bij de Boven, denkend dat ze alles begrijpen. Als gevolg daarvan verspillen ze het geld van Gods huis. Zijn het geen verkwisters, voorbodes van rampspoed? Ze brengen schade toe aan Gods offergaven en beseffen niet eens dat ze kwaad doen en God weerstaan; hun hart voelt totaal geen wroeging. Pas wanneer Gods uitverkoren volk hen ontmaskert en onderscheidt, en ervoor stemt om hen te verwijderen en te verdrijven, krijgen ze enig besef en beginnen ze spijt te krijgen. Ze beseften niet dat hun daden zulke ernstige gevolgen zouden hebben – eerlijk gezegd zullen ze pas spijt hebben als het te laat is! Zulke mensen zijn meestal domkoppen die niet goed bij hun hoofd zijn – en toch ambiëren ze het om leiders en werkers te zijn en taken voor het huis van God uit te voeren. Ze zijn als apen die een gouden ring dragen – volkomen schaamteloos. Deze mensen zijn niet-gelovigen; hoeveel jaar ze ook hebben geloofd, ze begrijpen geen enkele waarheid. Toch willen ze nog steeds altijd leiders en werkers in Gods huis zijn, willen ze altijd de macht uitoefenen en het laatste woord hebben – zijn ze niet schaamteloos brutaal? Waarom worden zulke mensen als niet-gelovigen beschouwd? Dat komt doordat ze, ondanks dat ze vele jaren in God hebben geloofd en zoveel preken hebben gehoord, geen waarheden begrijpen en geen enkele waarheid in praktijk kunnen brengen, wat hen tot niet-gelovigen maakt. Vertonen sommigen van jullie dit gedrag? Kunnen degenen die dat doen hun hand opsteken? Iedereen? Dan zijn jullie allemaal niet-gelovigen, en dat is een ernstig probleem. Degenen die oprecht in God geloven, zullen, als ze consequent naar preken luisteren, enkele waarheden gaan begrijpen en enige vooruitgang boeken, en betrouwbaarder worden in hun spreken en handelen. Als iemand jarenlang naar preken luistert zonder enige vooruitgang te boeken, is hij een verward iemand, een beest, een niet-gelovige. Sommige mensen begrijpen binnen drie tot vijf jaar dat ze in God geloven behoorlijk wat en kunnen de waarheid zoeken in hun spreken en handelen. Als ze gebreken opmerken bij het vervullen van hun plicht of enige schade toebrengen aan Gods huis, voelen ze zich bedroefd, zijn ze vol zelfverwijt en haten ze zichzelf. Ze voelen dat hun fouten, gebrek aan trouw, luiheid of het zich tegoed doen aan vleselijk comfort van dat moment tot zulke aanzienlijke gebreken hebben geleid en zulke grote schade heeft veroorzaakt, en ze haten zichzelf hiervoor. Zulke mensen met een berouwvol hart hebben enige menselijkheid en kunnen het punt bereiken waarop ze redding ontvangen. Als iemand, na vele jaren naar preken te hebben geluisterd, geen enkele waarheid begrijpt, fouten blijft maken bij het vervullen van zijn plicht, altijd problemen veroorzaakt voor Gods huis en schade veroorzaakt aan het werk van de kerk, en zelfs geen berouwvol hart heeft, dan heeft zo iemand totaal geen menselijkheid; hij is erger dan varkens en honden. Zou hij zijn plicht nog steeds naar behoren kunnen vervullen? Zelfs als hij zijn plicht vervult, doet hij dat plichtmatig en zal hij Gods goedkeuring niet verkrijgen.

Sommige mensen noemen Gods huis altijd “onze familie” wanneer ze spreken, en brengen “onze familie” voortdurend ter sprake in gesprekken. Hoe zoet zeggen ze dat! Wat is deze “onze familie” waarover ze spreken? Er is alleen Gods huis, Gods familie, de kerk. Is het gepast om altijd “onze familie” te zeggen? Voor Mij voelt het niet gepast. Je kunt de term “onze familie” gebruiken, maar dat is alleen gepast als wat je zegt overeenkomt met de werkelijkheid. Als je niet iemand bent die de waarheid nastreeft, als je je plichten vaak plichtmatig vervult, het werk van de kerk op geen enkele manier ondersteunt, het werk van de kerk helemaal niet serieus neemt, en je toch steeds “onze familie” blijft zeggen, dan is dat ongepast. Het heeft een zweem van valsheid en huichelarij, wat afkeer en walging opwekt; als je echter iemand bent die werkelijk de waarheidswerkelijkheid bezit en het werk van de kerk ondersteunt, dan is het aanvaardbaar om Gods huis “onze familie” te noemen. Het klinkt voor anderen oprecht, zonder valsheid, en ze zullen je als een broeder of zuster zien, en je mogen en bewonderen. Als je de waarheid in je hart niet liefhebt, noch de waarheid aanvaardt, en onverantwoordelijk bent bij het vervullen van je plichten, noem Gods huis dan niet “onze familie”. Je zou serieus de waarheid moeten nastreven, je plichten goed moeten vervullen en in staat moeten zijn het werk van de kerk te ondersteunen, zodat Gods uitverkoren volk voelt dat je deel uitmaakt van Gods huis. Wanneer je dan “onze familie” zegt, geeft dat anderen een gevoel van verbondenheid, zonder enige gevoelens van afkeer, omdat je in je hart Gods huis werkelijk als je eigen thuis beschouwt, en je bij het vervullen van je plichten werkelijk verantwoordelijk bent en het werk van de kerk ondersteunt. Wanneer je “onze familie” zegt, klinkt het volkomen verdiend, zonder een spoor van valsheid. Als iemand geen verantwoordelijkheid toont voor het werk van de kerk, de plichten die hij heeft plichtmatig vervult, niet eens de moeite neemt om dingen van de grond op te rapen, een vuile kamer schoon te maken, of in de winter sneeuw te ruimen of de tuin op te ruimen, en er niet uitziet als een lid van Gods huis maar eerder als een buitenstaander, is zo iemand dan gekwalificeerd om Gods huis “onze familie” te noemen? Zij zijn slechts dienstdoeners, tijdelijke werkers, mensen zonder leven die van Satan zijn en helemaal niet tot Gods huis behoren. En toch noemen ze Gods huis vaak schaamteloos “onze familie”, ze zeggen het telkens wanneer ze hun mond opendoen, ze zeggen het met zoveel intimiteit, en spreken de broeders en zusters met grote warmte aan, maar ze verrichten geen werkelijke taken. Wanneer ze wel taken op zich nemen, maken ze fouten en berokkenen ze Gods huis schade. Zijn het niet gewoon huichelaars? Zulke mensen zijn volkomen immoreel en missen elk geweten en verstand. De meest elementaire eigenschappen die men als gelovige in God zou moeten hebben, zijn geweten en verstand, en men zou ook in staat moeten zijn de waarheid te aanvaarden. Als ze niet eens geweten en verstand bezitten, en de waarheid helemaal niet aanvaarden, verdienen ze het dan nog steeds om Gods huis “onze familie” te noemen? Ze zijn slechts tijdelijke werkers en dienstdoeners; ze zijn van Satan en hebben weinig met Gods huis te maken. God erkent zulke mensen niet; in Zijn ogen zijn het kwaadaardige mensen. Veel mensen geloven in God, maar streven de waarheid helemaal niet na, en tonen zich onverschillig ten opzichte van de zaken van Gods huis. Ze negeren problemen die ze tegenkomen, verwaarlozen hun verantwoordelijkheden, blijven uit de buurt van de broeders en zusters die in moeilijkheden verkeren, en tonen geen haat jegens degenen die slechte dingen doen en de belangen van Gods huis schaden of het werk van de kerk ruïneren. Ze hebben geen besef van grote kwesties van goed en kwaad; het kan hen niet schelen wat er in Gods huis gebeurt. Behandelen ze Gods huis als hun eigen huis? Duidelijk niet. Deze mensen zijn niet gekwalificeerd om Gods huis “onze familie” te noemen; degenen die dat wel doen, zijn gewoon huichelaars. Welke mensen zijn gekwalificeerd om “onze familie” te zeggen? De laatste tijd merk Ik dat sommige mensen inderdaad helemaal niet zo slecht zijn, hoewel ze natuurlijk in de minderheid zijn. We zullen het er voorlopig niet over hebben hoeveel waarheid ze begrijpen, of over de grootte van hun gestalte of geloof, maar deze mensen geloven werkelijk in God, kunnen werkelijke taken op zich nemen en tonen zich oprecht verantwoordelijk voor de plichten die ze vervullen; ze vertonen enige menselijkheid. Alleen zulke mensen kunnen werkelijk als deel van Gods huis worden beschouwd. Wanneer zij “onze familie” zeggen, voelt het warm en oprecht gemeend. De kerk had bijvoorbeeld een tafel nodig, die zeshonderd of zevenhonderd dollar zou kosten als we die zouden kopen. Sommige broeders en zusters zeiden: “Dat is te duur. We kunnen veel geld besparen wanneer we het hout kopen en de tafel zelf maken. Hij zou net zo goed zijn, er zou geen verschil zijn.” Hoe voelde Ik Mij in Mijn hart toen Ik dit hoorde? Ik voelde Me enigszins geraakt: “Deze mensen zijn niet slecht; ze weten dat ze geld moeten besparen voor Gods huis.” Zulke mensen zijn veel beter dan degenen die de offergaven verkwisten; ze bezitten tenminste enig geweten en verstand, en een beetje menselijk gevoel. Sommige mensen veroorzaken zonder het te beseffen honderden of duizenden dollars aan verliezen voor Gods huis, zeggen zelfs dat het hun zaak niet is, en hebben geen enkel schuldgevoel. Aan de andere kant zijn er anderen die zeggen: “Zelfs tien of acht dollar besparen is de moeite waard. We moeten niet onnodig geld uitgeven aan dingen die we zelf kunnen oplossen. We moeten besparen waar we kunnen. Het is niet nodig om geld uit te geven dat niet uitgegeven hoeft te worden. Het is goed dat we af en toe wat ontberingen doorstaan en inspanning verrichten.” Alleen degenen die zulke dingen kunnen zeggen, zijn mensen met geweten en verstand, mensen die normale menselijkheid bezitten en werkelijk aan de kant van Gods huis staan. Deze mensen kunnen Gods huis met recht “onze familie” noemen, omdat ze aan de belangen van Gods huis denken. Sommige mensen denken helemaal niet aan de belangen van Gods huis. Zijn ze dan niet in staat om hierover na te denken? Als het om hun eigen leven gaat, zijn ze extreem zuinig, ze draaien elke cent om, willen altijd de goedkoopste en meest praktische artikelen kopen, besparen waar ze maar kunnen, dingen zelfs af, rekenen alles nauwgezet uit en zijn duidelijk bedreven in het regelen van hun leven. Maar als ze dingen voor Gods huis moeten doen, handelen ze niet op deze manier. Ze geven buitensporig veel uit wanneer ze het geld van Gods huis gebruiken, en geven het uit zoals het hun uitkomt, alsof het verspilling zou zijn om het niet uit te geven. Is dit geen teken van een vreselijk karakter? Zulke mensen zijn extreem egoïstisch, ze denken helemaal niet aan Gods huis en proberen alleen hun eigen behoeften te bevredigen. Ze hopen zich een weg naar het koninkrijk van de hemel te wurmen en grote zegeningen te verkrijgen tegen de laagste kosten. Zulke egoïstische en verachtelijke mensen koesteren nog altijd zulke grootse ambities en begeerten; dit toont een ernstig gebrek in hun karakter aan!

Hebben we deze uiting van antichristen, dat ze zich slinks gedragen en despotisch en dictatoriaal zijn, nu in grote lijnen volledig behandeld in onze communicatie? (Ja.) Laten we het dan samenvatten. Het slinkse handelen van antichristen en hun despotische en dictatoriale gedrag zijn twee verschillende, maar even belangrijke en gelijktijdige gedragingen die veel bij hen voorkomen. Deze uiting legt twee van de voornaamste gezindheden van de antichristen bloot: boosaardigheid en venijnigheid; ze zijn zowel boosaardig als venijnig. Soms zie je misschien hun venijnige kant niet, maar kun je wel hun boosaardige kant zien. Ze handelen misschien zachtaardig, waardoor het moeilijk is om iets van hun dwingende of barbaarse gedrag te zien. Ze lijken uiterlijk niet fel, noch dwingen ze je om iets te doen, maar ze verstrikken je met andere boosaardige middelen, krijgen je in hun greep en laten je hun doelen dienen, en zo word je door hen uitgebuit. Onbewust loop je in hun val en onderwerp je je gewillig aan hun manipulatie en gesol. Waarom kunnen ze zulke gevolgen teweegbrengen? Antichristen gebruiken vaak correcte uitspraken en gezegden om je te instrueren en te beïnvloeden, sporen je aan om bepaalde dingen te doen, en geven je het gevoel dat alles wat ze zeggen juist is, dat je het moet uitvoeren en het op deze manier moet doen, anders krijg je het gevoel dat je tegen de waarheid ingaat en dat ongehoorzaamheid aan hen betekent dat je tegen God in opstand komt. Daardoor gehoorzaam je hen gewillig. Wat is hiervan het eindresultaat? Zelfs als mensen hun woorden volgen en in praktijk brengen wat ze zeggen, begrijpen ze dan de waarheid? Wordt hun relatie met God steeds hechter of steeds afstandelijker? Wanneer mensen met situaties worden geconfronteerd, verzuimen ze niet alleen om voor God te komen en tot Hem te bidden, maar weten ze ook niet hoe ze de waarheidsprincipes in Gods woorden moeten zoeken, noch hoe ze Gods bedoelingen en vereisten moeten bevatten. In plaats daarvan doen ze een ongelooflijke uitspraak: “Ik geloof al zoveel jaren in God en vertrouw voornamelijk op de leiders voor ondersteuning en steun. Wat er ook gebeurt, zolang de leiders communiceren, is er een weg vooruit. Zonder de leiders werkt het gewoon niet.” Ze geloven al vele jaren in God en hun gestalte is niet meer dan dit, ze zijn nog steeds niet in staat om zonder de leiders te functioneren. Is dat niet zielig? Wat is hier de impliciete betekenis? De implicatie is dat ze niet weten hoe ze tot God moeten bidden, op God moeten vertrouwen, naar God moeten opzien, of Gods woorden moeten eten en drinken. Ze hebben de ondersteuning van de leiders nodig om al deze dingen te begrijpen; de leider kan de God waarin ze geloven vervangen. Men kan zeggen dat het geloof in God van zo iemand in feite geloof in zijn leiders is. Hij luistert naar alles wat de leiders zeggen en gelooft alles wat ze zeggen. In wie gelooft hij werkelijk, wie volgt hij en wie gehoorzaamt hij; God of de leiders? Is dit niet net als religieuze mensen die in naam in de Heer geloven, maar in werkelijkheid in hun dominees geloven, hen volgen en op hen vertrouwen? Is dit niet door mensen beheerst worden? Je aanbidt de leiders en luistert in alle zaken naar hen. Dit is in mensen geloven en hen volgen, en door mensen beperkt en beheerst worden. God heeft zo duidelijk gesproken en toch kun je Zijn woorden niet begrijpen, noch weet je hoe je ze in praktijk moet brengen. Duivels en Satans begrijp je echter al nadat ze slechts een paar woorden hebben gesproken? Wat begrijp je nu eigenlijk? Soms begrijp je een regel of doctrine, telt dat als het begrijpen van de waarheid? (Nee.) Dat is niet de waarheid begrijpen; dat is misleid worden. Dat is precies wat het is.

In de uiting van antichristen die zich slinks gedragen en despotisch en dictatoriaal zijn, zijn hun voornaamste gezindheden boosaardigheid en venijnigheid. Waar komt hun boosaardigheid tot uiting? Die komt tot uiting in hun slinkse gedrag. En waar komt hun venijnigheid tot uiting? (In het despotisch en dictatoriaal zijn.) Die komt voornamelijk tot uiting in hun despotisch en dictatoriaal zijn, en in het anderen dwingen hen te gehoorzamen; hun dwang getuigt van een venijnige gezindheid. God vereist van mensen dat ze zich aan Hem en de waarheid onderwerpen. Wat is Gods manier van werken? Nadat God Zijn woorden heeft uitgedrukt, vertelt Hij mensen dat het belangrijkste in het geloof in God is dat ze zich aan de waarheid en Gods woorden moeten onderwerpen. Je kent deze waarheid en weet dat deze uitspraak juist is. Maar wat is Gods houding met betrekking tot de vraag of je je onderwerpt en hoe je je onderwerpt? Je hebt een vrije wil, het recht om te kiezen. Als je je wilt onderwerpen, onderwerp je je; als je je niet wilt onderwerpen, hoeft dat niet. Wat echter de gevolgen betreft die het niet onderwerpen met zich mee kan brengen, wat God in mensen nauwkeurig onderzoekt en wat Zijn conclusies over hen zijn, God doet in deze zaken niets extra’s. Hij waarschuwt je niet, bedreigt je niet en dwingt je niet, Hij laat je er niet de prijs voor betalen en straft je er niet voor. God handelt niet op die manier. Tijdens de periode waarin God mensen redt, wanneer Hij woorden uitdrukt om in de behoeften van de mens te voorzien staat God mensen toe fouten te maken, het verkeerde pad in te slaan en tegen Hem in opstand te komen en dwaze dingen te doen. Maar door Zijn woorden en enkele van Zijn werkmethoden laat God mensen geleidelijk begrijpen wat Zijn vereisten zijn, wat de waarheid is, en wat goed en wat fout is – bijvoorbeeld door snoeien, kastijden en disciplineren, en ook door aansporingen. Soms schenkt Hij je wat genade, ontroert Hij je innerlijk, of geeft Hij je wat illuminatie en verlichting, zodat je weet wat goed en wat fout is, wat Gods vereisten werkelijk zijn, welke positie mensen moeten innemen en wat mensen in praktijk moeten brengen. Terwijl Hij je dit laat begrijpen, geeft Hij je ook een keuze. Als je zegt: “Ik zal opstandig zijn, ik zal eigenzinnig zijn, ik wil niet kiezen wat juist is, ik wil niet trouw zijn, ik wil gewoon op deze manier handelen!”, dan ben je uiteindelijk verantwoordelijk voor je eigen bestemming en uitkomst. Je moet verantwoordelijkheid nemen voor je daden en de prijs betalen; God doet in dit opzicht niets. God is eerlijk en rechtvaardig. Als je handelt volgens Zijn vereisten en iemand bent die zich aan God onderwerpt, of als je daarentegen niet handelt volgens Gods vereisten en niet iemand bent die zich aan God onderwerpt, dan heeft God in beide gevallen al lang van tevoren bepaald waar je bestemming zal zijn. God hoeft niets extra’s te doen. Het is niet zo dat als je vandaag niet volgens Gods vereisten handelt, Hij je zal disciplineren, kastijden of straffen en rampen over je zal brengen – God werkt niet zo. God vereist van mensen dat ze zich onderwerpen, simpelweg om hen de waarheid over onderwerping te laten begrijpen; er is geen sprake van “dwang”. God dwingt mensen niet om zich te onderwerpen of dit aspect van de waarheid te beoefenen. Daarom is in Gods manier van doen, of Hij nu mensen orkestreert, soevereiniteit uitoefent over hun lot, hen leidt of hen van de waarheid voorziet, het uitgangspunt van deze handelingen niet gebaseerd op dwang en is het ook geen noodzaak. Als je handelt volgens Gods woorden, zul je de waarheid geleidelijk aan steeds meer begrijpen, en zal je gesteldheid voor God blijven verbeteren – je zult een goede gesteldheid behouden, en God zal je ook verlichten in aspecten van het dagelijks leven die je niet begrijpt. Als je de waarheid echter niet beoefent, je niet aan God onderwerpt en niet bereid bent de waarheid na te streven, zal wat je verkrijgt zeer beperkt zijn. Dit is het schrille contrast tussen deze twee. God trekt niemand voor; Hij is eerlijk tegenover iedereen. Sommige mensen zeggen: “Zou ik niet praktiseren als God me gewoon dwong?” God dwingt mensen niet; dat is wat Satan doet. God werkt niet op die manier. Als je je alleen aan God kunt onderwerpen wanneer je daartoe wordt gedwongen, wat maakt dat jou dan? Onderwerp je je dan werkelijk aan God? Dat is niet het soort onderwerping dat God verlangt. De onderwerping waar God het over heeft, houdt in dat iemand, zich baserend op het begrijpen van de waarheid, vanuit zijn geweten en verstand, vrijwillig Gods woorden in praktijk brengt. Dit is de inherente betekenis van onderwerping. Het omvat geen dwang, beperking, bedreigingen of enige vorm van binding of beheersing. Daarom is het zeker niet het werk van God wanneer je je in een bepaalde kwestie bijzonder gebonden of beperkt voelt. Enerzijds kan dit worden veroorzaakt door menselijke gedachten of een verwrongen begrip en zelfopgelegde beperkingen. Anderzijds kan het iemand anders zijn die je probeert te beperken, door regels of een of ander correct klinkend argument of theorie te gebruiken om je te beperken, wat ertoe leidt dat je enkele vervormde denkbeelden ontwikkelt. Dit duidt op een probleem met je begrip. Als je je gewillig en met vreugde aan God onderworpen voelt, komt dit door het werk van de Heilige Geest en ook door oprechte menselijkheid, door geweten en verstand.

In Gods huis zijn er sommige mensen die zich niet aan de waarheid onderwerpen, zich niet aan de werkregelingen van Gods huis onderwerpen en zich niet aan de regelingen van de kerk onderwerpen. Hoe gaat Gods huis hiermee om? Worden er dwangmethoden gebruikt om dit op te lossen? Als een leider geen werkelijk werk verricht, niet volgens de werkregelingen werkt en de waarheid niet beoefent, of geen werkelijk werk kan verrichten, hoe gaat Gods huis daar dan mee om? (Gods huis ontheft hem.) Hij wordt onmiddellijk ontheven, maar wordt hij verdreven? (Nee.) Degenen die geen kwaad hebben gedaan, worden niet verdreven. Wat gewone broeders en zusters betreft, als er voor hen wordt geregeld dat ze een bepaalde plicht vervullen en ze weigeren, geldt dit dan als zich niet onderwerpen? Als zij niet gaan, kan er wel iemand anders worden gevonden; zou iemand dan gedwongen worden om een taak uit te voeren? (Nee.) Er is geen sprake van dwang. Als ze, door de communicatie van de waarheid, bereid zijn het te aanvaarden en zich te onderwerpen, dan is dat prima. Dit wordt niet als dwang beschouwd; dit is een plicht voor ze regelen op voorwaarde van hun persoonlijke instemming en bereidheid. Sommige mensen houden er bijvoorbeeld van om te koken, maar er wordt voor hen geregeld dat ze gaan schoonmaken, en ze zeggen: “Als mij wordt gevraagd schoon te maken, dan zal ik schoonmaken. Ik onderwerp me aan de regelingen van Gods huis.” Is hier sprake van dwang? Wordt hier iemand tegen zijn wil gedwongen? (Nee.) Dit wordt geregeld op basis van hun bereidheid en onderwerping, zonder dat iemand in een lastige situatie wordt gebracht of iemand wordt gedwongen iets uit te voeren. Er kunnen ook gevallen zijn waarin er voor een bepaalde plicht tijdelijk niemand kan worden gevonden en er wordt geregeld dat je voorlopig invalt; je bent er persoonlijk misschien niet toe bereid, maar dit noodzakelijk voor het werk, het is een speciaal geval. Je bent een lid van Gods huis, je eet het voedsel van Gods huis en vervult daar je plichten – aangezien je jezelf beschouwt als iemand die in God gelooft en Hem volgt, kun je dan in deze kleine zaak niet in opstand komen tegen je vlees? Dit telt niet eens echt als onderwerping of ontbering; het is slechts tijdelijk, er wordt niet van je gevraagd om deze plicht voor langere tijd te vervullen. Sommige mensen klagen dat het werk dat hun wordt gevraagd te doen vuil en vermoeiend is, en ze zijn niet bereid het te doen. Als ze dit aankaarten, moet men hun onmiddellijk een andere taak toewijzen. Maar als ze dit alleen mondeling uiten en in werkelijkheid bereid zijn zich te onderwerpen en bereid zijn te lijden, dan moeten ze hun plicht blijven vervullen. Is deze aanpak gepast? (Ja.) Is dit principe juist? (Ja.) Gods huis dwingt mensen absoluut niet tegen hun wil. Er is een andere situatie waarin sommige mensen, ongeacht welke plicht ze vervullen, lui en onverantwoordelijk zijn en het hun aan trouw ontbreekt. Soms doen ze in het geheim zelfs slechte dingen. Wanneer ze hun plicht niet goed vervullen, verzinnen ze excuses en beweren ze dat de plicht niet geschikt voor hen is, niet hun sterkste kant is, of dat ze het betreffende vakgebied niet begrijpen. Maar in werkelijkheid ziet iedereen duidelijk dat dit niet de redenen zijn waarom ze hun plicht niet goed vervullen. Hoe moet men met zulke mensen omgaan? Als ze verzoeken om ergens anders een plicht te vervullen, moet men daar dan mee instemmen? (Nee.) Wat moet men dan doen? Zulke mensen zijn niet geschikt voor het vervullen van plichten; ze doen het met tegenzin en zonder de juiste houding. Ze moeten dus worden weggestuurd. Er is nog een ander soort persoon die lastig en onwillig wordt zodra hem wordt verteld een plicht te vervullen. Hij is uiterst onwillig en terughoudend, en kan zijn ontevredenheid nauwelijks onderdrukken, denkend: ik blijf hier gewoon op de achtergrond en sla me er een paar jaar doorheen, wie weet waar ik daarna beland! Mensen met zulke bedoelingen mogen geen plichten vervullen, en zelfs als ze andere plichten willen vervullen, is dat niet toegestaan. Zulke gevallen moeten krachtig worden aangepakt. Waarom is dit? Omdat hun essentie is doorzien – degenen die hen begrijpen, zeggen dat het niet-gelovigen zijn; mensen om hen heen zeggen ook dat ze niet geschikt zijn voor het vervullen van plichten. Zulke mensen zijn ongelovigen, en ze moeten worden weggezuiverd. Zo niet, dan kunnen ze alleen maar verstoringen veroorzaken, wandaden begaan en Gods uitverkoren volk binnen de kerk schaden, wat absoluut onaanvaardbaar is. Zulke gevallen moeten worden aangepakt volgens de principes voor de omgang met degenen die plichten vervullen in de kerk; hun onwilligheid speelt daarbij geen rol. Is dit dwang? Dit is geen dwang; dit is handelen volgens principes, het behartigen van de belangen en het werk van Gods huis. Het gaat om het wegzuiveren van de niet-gelovigen en degenen die alleen maar in Gods huis zijn om te profiteren. Als je wilt profiteren, doe het dan ergens anders, niet hier. Gods huis is geen bejaardentehuis; het onderhoudt geen leeglopers. Begrepen?

Er zijn sommige antichristen die zich heel goed verbergen, die gewoon glimlachen zonder te spreken wanneer ze iets zien, over veel zaken zwijgen, diepzinnigheid veinzen en geen enkel standpunt innemen. Wanneer je voor het eerst met hen in contact komt, is het niet gemakkelijk om hen te doorzien; je zou zelfs kunnen denken dat ze inhoud hebben en opmerkelijk zijn. Hoe onderscheid je zulke antichristen? Je moet goed opletten en observeren wat ze werkelijk leuk vinden, waar ze zich op richten, wat hen interesseert en met wie ze omgaan. Door deze aspecten te observeren, kun je inzicht in hen krijgen. Daarnaast is er één ding waar jullie je allemaal bewust van moeten zijn: wat het niveau van een leider of werker ook is, als jullie ze aanbidden omdat ze een beetje waarheid begrijpen en een paar gaven hebben, en als jullie geloven dat ze de waarheidswerkelijkheid bezitten en dat ze jullie kunnen helpen, en als jullie in alles tegen ze opkijken en van hen afhankelijk zijn, en zo redding trachten te bereiken, dan is dat dwaas en onwetend van jullie. Uiteindelijk loopt het op niets uit, omdat jullie uitgangspunt inherent verkeerd is. Hoeveel waarheden iemand ook begrijpt, ze kunnen niet de plaats van Christus innemen, en hoe begaafd iemand ook is, dat betekent niet dat hij de waarheid bezit. Allen die andere mensen aanbidden, tegen hen opkijken en volgen zullen dus uiteindelijk worden geëlimineerd en veroordeeld. Mensen die in God geloven, kunnen alleen tegen God opkijken en Hem volgen. Leiders en werkers zijn, wat hun rang ook is, nog steeds gewone mensen. Als je hen als je directe superieuren ziet, als je het idee hebt dat ze superieur zijn aan jou, dat ze competenter zijn dan jij en dat ze jou zouden moeten leiden, dat ze op alle manieren met kop en schouders boven iedereen uitsteken, dan heb je het mis – dan is dat jouw misvatting. En wat zijn de gevolgen van deze misvatting voor jou? Het zal er toe leiden dat je jouw leiders onbewust afmeet aan vereisten die niet met de werkelijkheid overeenkomen en dat je niet in staat zult zijn hun problemen en tekortkomingen op de juiste manier te behandelen. Tegelijkertijd zul je, zonder het te weten, sterk aangetrokken worden door hun flair, gaven en talenten, zodat je voordat je er erg in hebt hen aanbidt en zij jouw god zijn geworden. Dat pad, vanaf het moment dat zij jouw rolmodel zijn geworden, het onderwerp van jouw aanbidding, tot aan het moment dat je een van hun volgelingen bent geworden, is een pad dat je onbewust van God weg zal leiden. En zelfs als je je langzaam van God verwijdert, geloof je nog steeds dat je God volgt, dat je in Zijn huis bent en dat je in Zijn aanwezigheid bent. Maar in werkelijkheid ben je gevangen genomen door de dienaren van Satan, door antichristen. Je zult je er niet eens bewust van zijn. Dit is een heel gevaarlijke situatie. Om dit probleem op te lossen, is het onder meer nodig dat je de aard-essentie van de antichristen kan doorziet en dat je het lelijke gezicht van hun haat tegen de waarheid en hun verzet tegen God kan ontmaskeren; daarnaast is het ook noodzakelijk dat je bekend bent met de technieken die de antichristen vaak gebruiken om mensen te misleiden en in de val te lokken, evenals met de manier waarop ze dingen doen. Een ander deel is dat jullie moeten streven naar kennis over Gods gezindheid en essentie. Het moet jullie duidelijk zijn dat alleen Christus de waarheid, de weg en het leven is en dat het aanbidden van enige persoon jullie rampspoed en ongeluk zal brengen. Jullie moeten erop vertrouwen dat alleen Christus mensen kan redden en jullie moeten met absoluut geloof Christus volgen en jullie aan Hem onderwerpen. Alleen dat is het juiste pad van het menselijk leven. Sommigen zouden kunnen zeggen: “Nou, ik heb wel degelijk mijn redenen om leiders te aanbidden. In mijn hart aanbid ik natuurlijk iedereen die getalenteerd is, ik aanbid iedere leider die met mijn noties overeenkomt.” Waarom houd je er ondanks dat je in God gelooft aan vast een mens te aanbidden? Als puntje bij paaltje komt, wie is het dan die jou zal redden? Wie is het die oprecht van jou houdt en jou beschermt? Kun je dat echt niet zien? Als je in God gelooft en God volgt, zou je aan Zijn woord gehoor moeten geven, en als iemand juist spreekt en handelt en dit overeenkomt met de waarheidsprincipes, is het dan niet gewoon een kwestie van je onderwerpen aan de waarheid? Waarom ben je zo laaghartig? Waarom wil je per se iemand vinden die je aanbidt en volgt? Waarom vind je het fijn om Satans slaaf te zijn? Waarom ben je niet in plaats daarvan een dienaar van de waarheid? Hieruit blijkt of een mens verstand en waardigheid heeft. Rust jezelf uit met allerlei soorten waarheden, zorg dat je in staat bent de verschillende manieren te identificeren waarop verschillende zaken en mensen zich uiten, weet wat de aard is van het gedrag van verschillende mensen en welke gezindheden ze onthullen, leer de essenties van verschillende soorten mensen te onderscheiden, wees je ervan bewust wat voor soort mensen er in je omgeving zijn, wat voor soort persoon je bent, en wat voor soort persoon je leider is. Zodra je dit alles helder ziet, zul je in staat zijn mensen op de juiste manier te behandelen, volgens de waarheidsprincipes: als het broeders en zusters zijn, zul je hen met liefde behandelen; als het geen broeders en zusters zijn, maar kwaadaardige mensen, antichristen of niet-gelovigen, zul je afstand houden en hen verlaten. En als het mensen zijn die de waarheidswerkelijkheid bezitten, zul je hen, hoewel jij hen misschien bewondert, niet aanbidden. Niemand kan de plaats van Christus innemen; alleen Christus is de praktische God. Alleen Christus kan mensen redden, en alleen door Christus te volgen kun je de waarheid en het leven verkrijgen. Als je deze dingen helder kunt zien, dan bezit je gestalte, is het onwaarschijnlijk dat je door de antichristen wordt misleid en hoef je ook niet bang te zijn dat je door de antichristen wordt misleid.

Sommige mensen maken zich zorgen wanneer ze zien dat bepaalde antichristen worden onthuld en geëlimineerd, en zeggen: “De antichristen lijken aan de oppervlakte geen kwaadaardige mensen, hoe kan het dan dat ze, wanneer men de dingen die ze doen onderscheidt, zo kwaadaardig blijken te zijn? Antichristen blijken inderdaad heel slinks te zijn. Maar ik ben van een laag kaliber, en als ik weer zulke antichristen tegenkom, ben ik bang dat ik hen niet zal kunnen onderscheiden. Hoe moet ik me tegen antichristen beschermen?” Zelfs als je van een laag kaliber bent, hoef je je niet altijd zorgen te maken dat je wordt misleid of er altijd over na te denken hoe je je tegen hen moet beschermen. Je hoeft je alleen maar te richten op het begrijpen van de waarheid, meer van Gods woorden te lezen, en wanneer je tijd hebt, serieus na te denken over de slechte daden die door de antichristen zijn begaan, jezelf afvragend: waar ligt hun kwaadaardigheid? Wat dreef hen ertoe zulk kwaad te begaan? Kunnen gewone mensen zulk kwaad begaan? Hoe onderscheiden degenen die de waarheid begrijpen hen? Hoe onderscheid ik hen? Zodra je door Gods woorden de essentie van mensen helder ziet, zul je alles begrijpen. Naarmate je voortdurend over deze dingen nadenkt, zul je onbewust leren onderscheiden, en zul je het op natuurlijke wijze kunnen onderscheiden wanneer je opnieuw wordt geconfronteerd met antichristen die mensen proberen te misleiden. Dit vereist dat je veel ervaringen opdoet; het is niet iets wat je kunt leren door simpelweg naar meer preken te luisteren. Het is hetzelfde als in de maatschappij: je doet ervaring op wanneer er te veel misbruik van je is gemaakt of je te veel verliezen hebt geleden. Je wordt door schade en schande wijs. Het is hetzelfde idee. In ons geloof in God is het het belangrijkste om de waarheid te begrijpen. Hoe meer waarheid je begrijpt, hoe meer dingen je zult doorzien. Als je geen enkele waarheid begrijpt, is zelfs het hebben van kennis nutteloos. Met kennis alleen kun je niets doorzien; je opvattingen zijn hetzelfde als die van wereldse mensen, en wat je ook zegt, het zal uit onzin en drogredenen bestaan. Maak je geen zorgen als je sommige mensen nu niet kunt doorzien. Zodra je de waarheid begrijpt, zul je vanzelf onderscheidingsvermogen verkrijgen. Richt je er voor nu gewoon op je eigen plicht goed te vervullen, eet en drink meer van Gods woorden, en denk meer na over de waarheid. Wanneer de dag komt dat je de waarheid begrijpt, zul je in staat zijn mensen te onderscheiden. Alleen al door iemands gedrag te observeren, zul je in je hart weten wat er met hem aan de hand is; alleen al door te luisteren naar iemands verslag over een bepaalde kwestie, zul je in staat zijn de essentie van de kwestie te doorzien; en alleen al door iemands gedachten en zienswijzen te horen, zul je zijn gestalte kennen. Zonder veel moeite zul je in staat zijn alles over elke kwestie of persoon te begrijpen – dit is het resultaat van het begrijpen van de waarheid. Maar wat zal het eindresultaat zijn als je de waarheid niet nastreeft, maar in plaats daarvan op je verbeelding vertrouwt om mensen te beoordelen, hen aanbidt, afhankelijk van hen bent en hen blindelings vleit, en als je niet het pad van het nastreven van de waarheid volgt? Dan zou iedereen je kunnen misleiden; je zult niemand kunnen doorzien, zelfs niet de meest overduidelijke antichrist. Hij zal je voor de gek houden en je zult hem nog steeds bewonderen om zijn bekwaamheid, en elke dag om hem heen draaien. Dan ben je werkelijk een verward iemand, en men kan definitief vaststellen dat je in een vage god gelooft, niet in de praktische God, en ben je beslist geen persoon die de waarheid nastreeft.

Sommige mensen kunnen, zelfs wanneer ze naar meerdere preken over het onderscheiden van antichristen hebben geluisterd, hen nog steeds niet onderscheiden. Ze begrijpen wel enkele methoden om onderscheid te maken, maar het ontbreekt hen aan echte ervaring. Wanneer ze daadwerkelijk worden geconfronteerd met de kwaadaardige daden van antichristen, slagen ze er opnieuw niet in hen te onderscheiden. Hoewel ze na naar preken te hebben geluisterd antichristen nog steeds niet kunnen onderscheiden, vergelijken ze zichzelf met wat ze hebben gehoord en beginnen ze steeds meer het gevoel te krijgen dat ze op een antichrist lijken. Uiteindelijk gaan ze geloven dat ze zelf antichristen zijn. Er is niets mis met dit soort onderscheidingsvermogen. Ze zijn zich volledig bewust van de details die komen kijken bij het onderscheiden van antichristen, het ontbreekt ze alleen aan de principes voor de typering. Dit is geen groot probleem; het toont aan dat het feit dat ze naar de preken hebben geluisterd, effectief is geweest. Hoewel ze de echte antichristen niet hebben onderscheiden, hebben ze zichzelf onderscheiden, wat ook een goede zaak is. Ze redden eerst zichzelf en voorkomen dat ze antichristen worden, wat een vruchtbaar resultaat is van het luisteren naar deze preken die antichristen ontmaskeren. In staat zijn zichzelf als een antichrist te onderscheiden is niet eenvoudig; dergelijke onderscheiding vereist gedetailleerde observatie, en ik geloof dat dit al telt als het hebben van onderscheidingsvermogen. Het is goed om jezelf nu te onderscheiden; het is niet te laat om dit te doen. Als je kwaad had begaan of rampen had veroorzaakt en vervolgens als een antichrist was getypeerd, zou het te laat zijn geweest. Als je nu onderscheidingsvermogen over jezelf hebt, betekent dit hooguit dat je eigenschappen vertoont die vergelijkbaar zijn met die van antichristen, dat je de weg van antichristen bewandelt, en dat je het verkeerde pad hebt gekozen – je kunt alleen op deze manier worden getypeerd. Er is nog tijd om van koers te veranderen, maar het is gevaarlijk als je ervoor kiest dit niet te doen. Over het onderwerp van het onderscheiden van antichristen is al vele malen gecommuniceerd, en inmiddels kunnen sommige mensen echt onderscheiden. Ze kunnen hun eigen antichristelijke gezindheden die ze openbaren identificeren, wat een resultaat is en bewijst dat ze onderscheidingsvermogen hebben verkregen. Als ze verder onderscheid kunnen maken tussen degenen die de aard-essentie van antichristen bezitten en degenen die alleen antichristelijke gezindheden hebben, dan zullen ze het onderscheiden volledig onder de knie hebben. Dit is iets wat snel kan worden bereikt, dus er is geen reden om ongerust te zijn. Als mensen hun eigen antichristelijke gezindheden kunnen onderscheiden, kunnen herkennen of ze de weg van antichristen bewandelen, en begrijpen wat de aard-essentie van antichristen is, dan hebben ze al geleerd hoe ze antichristen moeten onderscheiden. Bij het kunnen onderscheiden van antichristen gaat het er niet om hoeveel jaar je in God hebt geloofd, maar of iemand naar de waarheid kan streven en deze kan begrijpen. Sommige mensen geloven al vele jaren in God en hebben talloze preken gehoord over het ontmaskeren van antichristen, maar hun antichristelijke gezindheden en uitingen zijn helemaal niet veranderd. Hoe ik ook over de waarheid communiceer, ze blijven zich er niet van bewust. Ze kunnen zich op dat moment misschien identificeren met de inhoud van de communicatie, maar als het erop aankomt actie te ondernemen of hun plichten te vervullen, vallen ze terug in hun oude gewoonten. Is dit niet problematisch en gevaarlijk voor zulke mensen? Het is heel gevaarlijk! Hoe ik ook communiceer, hoe vol zelfverwijt of overstuur ze zich ook voelen op het moment dat ze naar Mij luisteren, vervolgens veranderen ze helemaal niet. Ze reflecteren er niet op waarom ze altijd mensen bevorderen en cultiveren die vleien en kruipen, noch reflecteren ze erop waarom ze anderen niet op basis van principes behandelen, maar volgens hun eigen grillen. Ze walgen niet van mensen die ze mogen, zelfs niet als die kwaadaardig of slecht zijn, en blijven hen bevorderen en gebruiken. Bovendien reflecteren ze er niet op waarom ze de waarheid helemaal niet nastreven en de weg van antichristen zijn ingeslagen. Het is gevaarlijk om zoveel kwaad te hebben gedaan zonder enige werkelijke reflectie of verandering. In recente bijeenkomsten ging de communicatie over het blootleggen van de gezindheden en essentie van antichristen. De gezindheid van antichristen is meer verborgen en boosaardiger dan de veelvoorkomende verdorven gezindheden. Antichristen zijn afkerig van de waarheid, ze haten de waarheid en kunnen de waarheid of Gods oordeel en tuchtiging absoluut niet aanvaarden. Wat is dan de uitkomst, het einde van antichristen? Ze zullen zeker worden geëlimineerd. Hoe kenmerkt God antichristen? Als degenen die de waarheid haten en zich tegen God verzetten – het zijn Gods vijanden! Zich tegen de waarheid verzetten, God haten en alle positieve dingen haten – dit is niet de kortstondige zwakheid of dwaasheid die bij gewone mensen wordt aangetroffen, noch is het de onthulling van onjuiste gedachten en gezichtspunten die voortkomen uit een moment van verwrongen begrip; dit is niet het probleem. Het probleem is dat ze antichristen zijn, de vijanden van God, die alle positieve dingen en alle waarheid haten; het zijn figuren die God haten en zich tegen Hem verzetten. Hoe beschouwt God zulke figuren? God redt hen niet! Deze mensen verachten en haten de waarheid, ze hebben de aard-essentie van antichristen. Begrijpen jullie dit? Wat hier wordt blootgelegd is boosaardigheid, venijnigheid en haat jegens de waarheid. Het is de ernstigste van de satanische gezindheden onder de verdorven gezindheden, en vertegenwoordigt Satans meest typerende en wezenlijke kenmerken, niet de verdorven gezindheden die de gewone verdorven mensheid onthult. Antichristen vormen een macht die God vijandig gezind is. Ze kunnen de kerk verstoren en beheersen, en ze hebben het vermogen om Gods managementwerk te ontmantelen en te hinderen. Dit is niet iets wat gewone mensen met verdorven gezindheden kunnen doen; alleen antichristen zijn tot zulke daden in staat. Onderschat deze zaak niet.

Kwaadaardige mensen hebben allemaal boosaardige gezindheden. Sommige boosaardigheid komt tot uiting door venijnige gezindheden, zoals het veelvuldig pesten van argeloze mensen, hen op een satirische of sarcastische manier behandelen, hen altijd het mikpunt van spot maken en misbruik van hen maken. Kwaadaardige mensen knikken en buigen onderdanig wanneer ze een ander kwaadaardig persoon zien, maar wanneer ze een zwak persoon zien, vertrappen ze hem en spelen ze de baas. Dit zijn uiterst venijnige en boosaardige mensen. Iedereen die christenen pest of onderdrukt, is een duivel vermomd als mens; hij is een zielloos beest en de reïncarnatie van een kwaadaardige duivel. Als er onder de menigte van kwaadaardige mensen degenen zijn die geen argeloze mensen pesten, geen christenen mishandelen, en die hun woede alleen koelen op degenen die hun eigenbelang schaden, dan worden deze mensen beschouwd als goede mensen onder de ongelovigen. Maar hoe verschilt de boosaardigheid van antichristen? De boosaardigheid van antichristen manifesteert zich voornamelijk in hun bijzondere voorliefde voor wedijver. Ze durven te wedijveren met de Hemel, te wedijveren met de aarde en te wedijveren met andere mensen. Niet alleen staan ze niet toe dat anderen hen pesten, maar ze pesten en kwellen ook anderen. Elke dag bedenken ze hoe ze mensen kunnen kwellen. Als ze jaloers op iemand zijn of iemand haten, zullen ze het nooit loslaten. Dit zijn de manieren waarop antichristen boosaardig zijn. Waarin manifesteert deze boosaardigheid zich nog meer? Het is te zien in hun slinkse manier van doen – mensen met wat hersens, met wat kennis en wat sociale ervaring, vinden het moeilijk om hen te doorgronden. Ze doen dingen op een uitzonderlijk slinkse manier, en dit stijgt tot het niveau van boosaardigheid; het is geen gewone bedrieglijkheid. Ze kunnen schaduwspelletjes spelen en trucs uithalen, en doen dat op een hoger niveau dan de meeste mensen. De meeste mensen kunnen niet met hen concurreren en kunnen niet met hen omgaan. Dit is een antichrist. Waarom zeg Ik dat gewone mensen niet met hen kunnen omgaan? Omdat hun boosaardigheid zo extreem is dat ze een enorme macht bezitten om mensen te misleiden. Ze kunnen allerlei manieren bedenken om ervoor te zorgen dat mensen hen aanbidden en volgen. Ze kunnen ook allerlei mensen misbruiken om het werk van de kerk te verstoren en te beschadigen. Onder zulke omstandigheden communiceert Gods huis herhaaldelijk over elke soort manifestatie, gezindheid en essentie van antichristen, zodat mensen hen kunnen onderscheiden. Dit is noodzakelijk. Sommige mensen begrijpen het niet en zeggen: “Waarom altijd communiceren over hoe je antichristen kunt onderscheiden?” Omdat antichristen maar al te goed in staat zijn mensen te misleiden. Ze kunnen veel mensen misleiden, als een dodelijke plaag, die door haar besmettelijkheid in één uitbraak velen kan schaden en doden; ze is zeer besmettelijk en wijdverbreid, en haar besmettelijkheids- en sterftecijfers zijn heel hoog. Zijn dit geen ernstige gevolgen? Als Ik niet op deze manier met jullie communiceer, kunnen jullie je dan bevrijden van de misleiding en de onderdrukking door antichristen? Kunnen jullie je werkelijk tot God wenden en je aan Hem onderwerpen? Dit is erg moeilijk. Wanneer gewone mensen een arrogante gezindheid onthullen, zorgt dat er hooguit voor dat anderen de lelijke staat van hun arrogantie zien. Soms scheppen ze op, soms pronken ze en lopen ze te koop met zichzelf, en soms laten ze graag hun status gelden en lezen ze anderen de les. Maar is dit het geval bij antichristen? Oppervlakkig gezien lijken ze misschien hun status niet te laten gelden of er veel om te geven, ze lijken misschien nooit geïnteresseerd in status, maar diep vanbinnen hebben ze er een sterk verlangen naar. Het is als sommige keizers of bandietenleiders van de ongelovigen: wanneer ze vechten voor hun land, lijden ze samen met hun metgezellen ontberingen, en lijken ze nederig en zonder ambities. Maar heb je de begeerten gezien die diep in hun hart verborgen zijn? Waarom kunnen ze zulke ontberingen verdragen? Het zijn hun begeerten die hen op de been houden. Ze koesteren vanbinnen een grote ambitie en zijn bereid elk lijden te verdragen of elke laster, smaad, belediging en schoffering te doorstaan, zodat ze op een dag de troon kunnen bestijgen. Is dit niet slinks? Kunnen ze iemand van deze ambitie op de hoogte brengen? (Nee.) Ze verbergen het en houden het geheim. Wat aan de oppervlakte zichtbaar is, is iemand die kan verdragen wat anderen niet kunnen, die onverdraaglijke ontberingen kan dragen, die vasthoudend, zonder ambities en nuchter lijkt, en goed is voor degenen om hem heen. Maar de dag dat hij de troon bestijgt en werkelijke macht verkrijgt, doodt hij, om zijn gezag te consolideren en usurpatie te voorkomen, al degenen die aan zijn zijde hebben geleden en gevochten. Pas wanneer de waarheid aan het licht komt, beseffen mensen hoe diep bedrieglijk hij is. Wanneer je terugkijkt en ziet dat alles wat hij deed werd gedreven door ambitie, ontdek je dat zijn gezindheid er een van boosaardigheid was. Wat voor tactiek was dit? Het was slinksheid. Dit is de gezindheid van hoe antichristen te werk gaan. Antichristen en de duivelskoningen die officiële macht uitoefenen, zijn van hetzelfde laken een pak; ze zullen absoluut niet zonder reden in de kerk lijden en alles verdragen als ze geen macht en status kunnen krijgen. Met andere woorden, deze mensen nemen er absoluut geen genoegen mee om gewone volgelingen te zijn, zich in Gods huis te schikken als gewone aanbidders van God, of stilletjes en anoniem een of andere plicht te vervullen; ze zouden hier zeker niet toe bereid zijn. Als iemand met status wordt ontheven omdat hij de weg van een antichrist bewandelde, en hij denkt: nu ik geen status meer heb, zal ik me gewoon als een gewoon mens gedragen en elke plicht vervullen die ik kan; ik kan evengoed in God geloven zonder status – is hij dan een antichrist? Nee, deze persoon heeft ooit de weg van een antichrist bewandeld, is ooit door een moment van dwaasheid de verkeerde weg ingeslagen, maar hij is geen antichrist. Wat zou een ware antichrist doen? Als hij zijn status verliest, zal hij niet meer geloven. Niet alleen dat, ze zullen ook allerlei manieren bedenken om anderen te misleiden, zodat die hen gaan aanbidden en volgen, om zo hun ambitie en hun verlangen naar macht te bevredigen. Dit is het verschil tussen degenen die de weg van antichristen bewandelen en daadwerkelijke antichristen. We onderscheiden en ontleden deze gezindheidsessenties en uitingen van antichristen omdat de aard van deze kwestie zeer ernstig is. De meeste mensen kunnen antichristen niet onderscheiden. Zelfs sommige leiders en werkers die denken dat ze enige waarheid begrijpen, hebben het onderscheiden van antichristen niet volledig onder de knie, om nog maar te zwijgen van gewone broeders en zusters. Het is moeilijk te zeggen in hoeverre ze het onder de knie hebben, wat aangeeft dat hun gestalte te klein is. Alleen degenen die antichristen nauwkeurig kunnen onderscheiden, zijn mensen met ware gestalte.

Wat is een groot probleem waar jullie nu allemaal mee te maken hebben? De meeste mensen hebben geen onderscheidingsvermogen en worden gemakkelijk misleid door valse leiders en antichristen, wat erg gevaarlijk is als het niet wordt opgelost. Daarom vereis Ik dat jullie verschillende soorten mensen leren onderscheiden. Onderscheid welke gezindheid wordt vertegenwoordigd door de verschillende gedragingen en uitspraken van mensen, en onderscheid op basis hiervan de essentie van de persoon. Daarnaast moeten jullie in staat zijn onderscheid te maken tussen wat de waarheidswerkelijkheid is en wat slechts woorden en doctrines zijn. Als jullie hier geen onderscheid tussen kunnen maken, dan zullen jullie de waarheidswerkelijkheid niet kunnen binnengaan. Hoe kun je het pad hebben om de werkelijkheid binnen te gaan zonder onderscheidingsvermogen? Sommige leiders en werkers spuien alleen maar woorden en doctrines, denkend dat het begrijpen van woorden en doctrines betekent dat ze de werkelijkheid bezitten. Terwijl ze woorden en doctrines verkondigen, voelen ze zich dus tevreden en gerechtvaardigd, en raken ze steeds enthousiaster. Maar wanneer verzoekingen op hun pad komen, struikelen ze en, zonder zelfs maar te weten hoe ze zijn gestruikeld, zeggen ze nog steeds: “Waarom heeft God mij niet beschermd?” Is dit geen beschamende mislukking? Er zijn dus leiders en werkers die altijd over woorden en doctrines praten – kunnen jullie dit onderscheiden? (Nee.) Soms hoor Ik van sommige broeders en zusters dat sommige leiders alleen maar over woorden en doctrines praten en ongeschikt zijn om leiders te zijn, en ze vragen om hen te ontheffen. Nadat men hun heeft gevraagd een nieuwe leider te kiezen, ontbreekt het de meeste mensen echter aan onderscheidingsvermogen, en ook de leiders en werkers die worden gekozen zijn mensen die alleen maar over woorden en doctrines spreken zonder veel werkelijkheid te hebben. Dit is een zeer ernstige kwestie, een heel lastige. Wanneer jullie naar Mijn woorden van communicatie over deze zaken luisteren, kunnen jullie dan enig verschil onderscheiden met wat gewone leiders zeggen? Als je het verschil kunt onderscheiden, dan weet je wat de waarheidswerkelijkheid is. Als je het niet kunt onderscheiden en gelooft dat het allemaal hetzelfde is, denkend: “We hebben ook Gods woorden leren spreken, en wat wij zeggen is hetzelfde als wat God zegt”, dan is dat problematisch. Het bewijst dat je de waarheid helemaal niet begrijpt, dat je alleen maar weet hoe je Gods woorden moet nabootsen en er wat van kunt opzeggen, zonder de waarheid werkelijk te begrijpen. De meeste antichristen bezitten bepaalde gaven en welsprekendheid, wat hun het kapitaal geeft om mensen te misleiden. Gekoppeld aan hun boosaardige gezindheid en manipulatieve manier van spreken en handelen, zijn ze inderdaad in staat mensen te misleiden. Als jullie alleen maar in staat zijn woorden en doctrines te spuien en niet kunnen onderscheiden wat de waarheidswerkelijkheid is, kunnen jullie alleen maar door antichristen worden misleid. Dit is iets waar jullie geen controle over hebben! Voor degenen die de waarheid niet begrijpen, is het onmogelijk om niet door antichristen te worden misleid, hoezeer ze dat ook zouden wensen. Zich losmaken van Satans invloed is geen eenvoudige zaak, of wel?

11 juni 2019