Գլուխ 41

Եղավ մի ժամանակ, որ մարդկանց մեջ մի մեծ գործ ձեռնարկեցի, բայց նրանք դա չնկատեցին, ուստի ստիպված եղա Իմ խոսքով այն բացահայտել նրանց՝ քայլ առ քայլ։ Այնուամենայնիվ, մարդը չկարողացավ հասկանալ Իմ խոսքերը և անտեղյակ մնաց Իմ ծրագրի նպատակին։ Եվ այսպես, իրենց թերությունների ու անկատարությունների պատճառով մարդիկ արեցին բաներ, որոնք խանգարեցին Իմ տնօրինության գործին, և դա ամեն տեսակ անմաքուր ոգիների հնարավորություն տվեց ներթափանցելու, այնպես որ մարդկությունը դարձավ նրանց զոհը և տանջվեց այդ անմաքուր ոգիների կողմից, մինչև որ լիովին պղծվեց։ Միայն այդ ժամանակ Ես հստակ տեսա մարդու մտադրություններն ու նպատակները։ Ես հառաչեցի ամպերի միջից․ ինչո՞ւ են մարդիկ միշտ իրենց համար գործում։ Մի՞թե Իմ պատիժները նրանց կատարելության հասցնելու համար չեն։ Մի՞թե Ես դիտավորյալ հարվածում եմ մարդկանց դրական վերաբերմունքին։ Մարդու լեզուն շատ գեղեցիկ է ու մեղմ, մինչդեռ նրա գործողությունները լիակատար խառնաշփոթի մեջ են։ Ինչո՞ւ են մարդկանց հանդեպ իմ պահանջները միշտ ապարդյուն լինում։ Հնարավո՞ր է արդյոք, որ Ես շանը ստիպում եմ ծառ բարձրանալ։ Կամ միգուցե Ես չեղած բանից մեծ աղմո՞ւկ եմ բարձրացնում։ Իմ ողջ տնօրինության ծրագրի ընթացքում Ես հերկել եմ տարբեր «փորձարարական հողամասեր», սակայն տեղանքն իր վատ վիճակի և երկար տարիներ արևի լույս չտեսնելու պատճառով մշտապես փոխվում է, ինչը հանգեցնում է հողի «քայքայմանը»։ Այդ պատճառով Իմ հիշողության մեջ կան անթիվ նման հողատարածքներ, որոնք Ես «լքել» եմ։ Նույնիսկ այսօր շատ հողեր շարունակում են փոխվել։ Եթե մի օր այդ հողն իսկապես ուրիշ տեսակ դառնա, Ես պարզապես մի մատնազարկով կազատվեմ դրանից․ չէ՞ որ սա է հենց Իմ գործը ներկա փուլում։ Բայց մարդկությունը բնավ չի գիտակցում դա․ մարդիկ պարզապես «պատժվում» են Իմ «առաջնորդության» ներքո։ Ի՞նչ օգուտ դրանից։ Մի՞թե Ես այնպիսի Աստված եմ, որ գալիս է հատկապես մարդուն պատժելու համար։ Երբ երկնքում էի, մտածում էի, որ երբ մարդկանց մեջ գայի, կդառնայի մեկ ամբողջություն նրանց հետ, որպեսզի բոլոր նրանք, ում Ես սիրում եմ, կարողանային մոտ լինել Ինձ։ Բայց այսօր, այս փուլին հասնելով, մարդը ոչ միայն չի մոտենում Ինձ, այլ Իմ պատժի պատճառով հեռու է մնում Ինձանից։ Այս խուսափումը չի վշտացնում ինձ։ Ի՞նչ կարող եմ անել այս դեպքում։ Մարդիկ բոլորը դերասաններ են, որոնք ձայնակցում են այն մեղեդուն, որը հնչում է։ Ես վստահ եմ, որ ունակ եմ թույլ տալու մարդկանց «սահել» Իմ ձեռքից և առավել ևս վստահ եմ, որ կարող եմ նրանց «ուրիշ վայրերից» վերադարձնել Իմ «գործարան»։ Այդ իրավիճակում ի՞նչ բողոք կարող է մարդը ներկայացնել։ Ի՞նչ կարող է մարդն անել Ինձ։ Մի՞թե մարդիկ պատի վրա աճող խոտի նման չեն։ Բայց Ես նրանց չեմ վնասում այդ թերության համար․ ընդհակառակը՝ նրանց տալիս եմ Իմ «սնունդը»։ Մարդիկ թույլ են, անուժ և սննդի պակաս ունեն․ հենց այսպիսին են նրանք։ Ես Իմ ջերմ գրկով փոխակերպում եմ մարդկանց «սառը սրտերը»։ Էլ ո՞վ կարող է նման բան անել։ Ինչո՞ւ եմ մարդկանց մեջ սկսել այսպիսի գործ։ Արդյո՞ք մարդն իսկապես կարող է հասկանալ Իմ սիրտը։

Բոլոր նրանց մեջ, ում Ես ընտրել եմ, Ես մի «գործ» եմ սկսել, ուստի Իմ տան մեջ միշտ մարդկանց հոսք կա՝ անդադար եկող-գնացողներ։ Նրանք բոլորն Ինձ մոտ տարբեր ձևականություններով են զբաղված, կարծես թե Ինձ հետ գործեր - են քննարկում, ինչն Իմ աշխատանքը չափազանց ծանրաբեռնված է դարձնում, երբեմն նույնիսկ հնարավորություն չեմ ունենում մարդկանց միջև ծագած վեճերով զբաղվելու։ Ես մարդկանց հորդորում եմ չավելացնել Իմ բեռը․ ավելի լավ է, որ նրանք իրենց ճանապարհն ինքնուրույն որոշեն, այլ ոչ թե մշտապես ապավինեն Ինձ։ Նրանք չեն կարող միշտ երեխաներ լինել Իմ տանը․ դրանից ի՞նչ օգուտ կլինի։ Այն, ինչ Ես անում եմ, կարևոր գործ է․ Ես ինչ-որ «թաղային խորտկարան» կամ փոքրիկ «մթերային խանութ» չեմ վարում։ Մարդիկ չեն հասկանում Իմ տրամադրությունը, կարծես դիտմամբ կատակում են Ինձ հետ, կարծես բոլորը չարաճճի երեխաներ լինեն՝ խաղալու անհագ ցանկությամբ, երբեք չմտածելով լուրջ բաների մասին, և այդ պատճառով շատերը չեն հաջողում ավարտել այն «տնային աշխատանքը», որը Ես հանձնարարել եմ նրանց։ Ինչպե՞ս են նման մարդիկ հանդգնում իրենց դեմքը ցույց տալ իրենց «ուսուցչին»։ Ինչո՞ւ նրանք երբեք չեն զբաղվում իրենց իսկական գործով։ Ինչպիսի՞ն է մարդու սիրտը․ մինչև օրս Ես - պարզ չեմ հասկանում դա։ Ինչո՞ւ է մարդու սիրտն անդադար փոխվում։ Այն նման է հունիսյան օրվա․ մերթ կիզիչ արև է, մերթ՝ խիտ ամպեր, մերթ կատաղի քամի է ոռնում։ Այդ դեպքում ինչո՞ւ մարդը չի կարող սովորել փորձից։ Հնարավոր է, որ ասածս չափազանցություն է։ Մարդիկ նույնիսկ չեն մտածում անձրևոտ եղանակին անձրևանոց վերցնելու մասին, և այդպես իրենց անտեղյակության պատճառով անթիվ անգամներ ամբողջովին թրջվում են հանկարծակի տեղատարափներից, կարծես Ես դիտմամբ ծաղրում եմ նրանց, և նրանք մշտապես երկնքից թափվող անձրևի հարվածների տակ են։ Կամ գուցե Ես չափազանց «դաժան» եմ, ինչի պատճառով մարդիկ շփոթված են և միշտ ցրված՝ երբեք չիմանալով ինչ անել։ Ոչ մի մարդ երբեք իրապես չի ըմբռնել Իմ գործի նպատակը կամ նշանակությունը։ Այդ իսկ պատճառով նրանք անընդհատ միմյանց խանգարում ու պատժում են։ Արդյո՞ք ես իսկապես ձգտում եմ մարդուն պատժել։ Ինչո՞ւ են մարդիկ իրենք իրենց համար խնդիրներ ստեղծում։ Ինչո՞ւ են նրանք միշտ ընկնում թակարդների մեջ։ Ինչո՞ւ չեն խորհրդակցում Ինձ հետ, այլ փոխարենն ուղիներ են գտնում իրենց համար ավելի շատ գործ ստեղծելու։ Մի՞թե այն ամենը, ինչ Ես տալիս եմ մարդուն, բավական չէ։

Ես հրապարակեցի Իմ «անդրանիկ գործը» համայն մարդկության մեջ, և քանի որ Իմ հրատարակությունը մեծ հիացմունք է առաջացնում մարդկանց մեջ, նրանք բոլորն այն ենթարկում են մանրամասն և ուշադիր ուսումնասիրության, և այս ուշադիր ուսումնասիրության միջոցով նրանք շատ բան են ձեռք բերել։ Իմ գրած գործը կարծես զարմանալի, խիստ խճճված վեպ լինի, ռոմանտիկ արձակ մի բանաստեղծություն. թվում է` քաղաքական ծրագրի քննարկում է, տնտեսագիտական իմաստության ժողովածու։ Քանի որ Իմ գրավոր գործն այսքան հարուստ է, դրա վերաբերյալ բազմաթիվ տարբեր կարծիքներ կան, և ոչ ոք չէր կարող կազմել մի նախաբան, որն ամփոփում է Իմ այս գործը։ Մարդիկ կարող են ունենալ «գերազանց» գիտելիքներ և տաղանդ, բայց Իմ այս գործը բավարար է բոլոր այդ կարող և տաղանդավոր մարդկանց շփոթեցնելու համար: Նույնիսկ երբ ասում են՝ «թեկուզ արյուն թափվի, թեկուզ արցունքներ հոսեն, չենք խոնարհի մեր գլուխը», նրանք արդեն անգիտակցաբար խոնարհել են իրենց գլուխները՝ հանձնվելով Իմ գրած գործի առաջ։ Իր փորձի դասերից ելնելով՝ մարդն ամփոփել է Իմ գրած գործը՝ որպես երկնային գիրք, որ վերևից է ընկել։ Սակայն ես կոչ եմ անում մարդուն չլինել չափազանց զգայուն։ Իմ կարծիքով, այն, ինչ ես ասել եմ, սովորական բան է, սակայն ես հույս ունեմ, որ Իմ աշխատության մեջ պարունակվող «Կյանքի հանրագիտարանում» մարդիկ կգտնեն - ապրուստի մի միջոց․ «Մարդու վերջնանպատակ»-ում նրանք կարող են փնտրել կյանքի իմաստը, «Երկնքի գաղտնիքներում»-ում կարող են փնտրել Իմ մտադրությունները և «Մարդկության ճանապարհ»-ում կարող են սովորել ապրելու արվեստը։ Մի՞թե այսպես ամեն ինչ ավելի լավ չի լինի: Ես մարդկանց չեմ հարկադրում․ եթե ինչ-որ մեկին «հետաքրքիր» չէ Իմ գրածը, ես կտրամադրեմ նրան «փոխհատուցում»՝ գումարած «ծառայության վճարը»։ Ես ոչ մեկին չեմ ստիպում։ Որպես այս գրքի հեղինակ՝ Իմ միակ հույսն այն է, որ ընթերցողները կսիրեն Իմ գործը, սակայն մարդկանց նախասիրությունները միշտ տարբեր են։ Եվ այդ պատճառով ես կոչ եմ անում մարդկանց չվտանգել իրենց ապագա հեռանկարները միայն այն պատճառով, որ չեն կարողանում մի կողմ թողնել իրենց հեղինակության մասին մտորումները։ Եթե նրանք այդպես վարվեին, որքան էլ բարի լինի իմ սիրտը, ինչպե՞ս կարող էի հանդուրժել այդպիսի մեծ ամոթը։ Եթե իմ գործը սիրող ընթերցողներ եք, ապա Ես հույս ունեմ, որ կփոխանցեք Ինձ - ձեր թանկարժեք առաջարկները՝ լավացնելու Իմ գիրը, և այդպիսով մարդու սխալների միջոցով բարելավելու Իմ գրածի բովանդակությունը։ Սա օգտակար կլինի և՛ հեղինակի, և՛ ընթերցողի համար, այդպես չէ՞։ Ես չգիտեմ՝ արդյոք Իմ ասածն այդքան ճշմարիտ է, և հնարավոր է՝ այս կերպ կարողանամ բարելավել Իմ գրելու կարողությունը, կամ հնարավոր է՝ ամրապնդվի մեր ընկերությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ես հույս ունեմ, որ բոլոր մարդիկ կսատարեն Իմ գործին՝ առանց այն խաթարելու, որպեսզի Իմ խոսքը հասնի յուրաքանչյուր ընտանիքի և տան, ու որպեսզի երկրի բոլոր մարդիկ կարողանան ապրել Իմ խոսքերին համաձայն։ Սա է Իմ նպատակը։ Ես հույս ունեմ՝ «Կյանքն Իմ խոսքերով» գլուխը կարդալով՝ բոլորն ինչ-որ բան ձեռք կբերեն՝ լինի դա կյանքի մասին ասացվածքներ, գիտելիքներ՝ մարդկային աշխարհին բաժին ընկնող սխալների մասին, կամ այն, թե ես ինչ եմ պահանջում եմ մարդուց, կամ ներկայիս թագավորության մարդկանց «գաղտնիքները»։ Այնուամենայնիվ, ես կոչ եմ անում մարդկանց աչքի անցկացնել «Արդի մարդկության ամոթալի վեճերը»․ սա օգտակար կլիներ բոլորի համար։ Նաև վնաս չէր լինի հաճախ ընթերցել «Վերջին գաղտնիքները», ինչը նույնիսկ էլ ավելի օգտակար կլիներ մարդկանց կյանքի համար։ Մեկ անգամ ևս, հաճախ կարդացե՛ք «Թեժ թեմաներ»-ի սյունակը․ արդյո՞ք սա ավելի օգտակար չէր լինի ձեր կյանքի համար։ -Իմ խորհուրդներին դիմելուց վնաս չկա տեսե՛ք՝ արդյո՞ք դրանք ազդեցություն ունեն և հետո Ինձ հետ կիսվե՛ք ձեր զգացողություններով, որպեսզի ես ավելի լավ կարողանամ նշանակել ճիշտ «բուժումը» և վերջում ամբողջությամբ վերացնեմ մարդկության բոլոր հիվանդությունները։ Չգիտեմ՝ ինչ եք մտածում իմ առաջարկների մասին, բայց հուսով եմ՝ դրանք կդիտարկեք որպես հղման նյութեր։ Ի՞նչ կասեք։

Մայիսի 12, 1992