Գլուխ 39

Եկեք Աստծու խոսքերից այն կողմ անցնենք և փոքր-ինչ խոսենք մեր կյանքին վերաբերող հարցերի մասին, որպեսզի մեր կյանքն ավելի ծաղկի, և ապրենք մեր հանդեպ Աստծու ունեցած հույսերի համաձայն։ Մասնավորապես, այսօրվա գալստյամբ՝ մի ժամանակի, երբ յուրաքանչյուրը դասակարգվում է ըստ իր տեսակի, և հանդիմանության ժամանակի, ավելի մեծ անհրաժեշտություն կա ուշադրություն դարձնելու ընդհանուր պատկերին և կենտրոնանալու «հավաքական շահի» վրա։ Սա է Աստծու մտադրությունը, և սա այն է, ինչին պետք է հասնեն բոլոր մարդիկ։ Ինչպե՞ս կարող ենք չընծայել մեզ հանուն երկնքում գտնվող Աստծու մտադրության։ Աստված «համարակալում է բոլոր տեսակի մարդկանց, տարբեր նշաններ է դնում ամեն տեսակ մարդու վրա, որպեսզի նրանց նախնիները կարողանան նրանց վերադարձնել իրենց ընտանիքներին», ինչը ցույց է տալիս, որ մարդիկ դասակարգվել են ըստ իրենց տեսակի, և որպես արդյունք՝ բոլոր տեսակի մարդիկ բացահայտում են իրենց ճշմարիտ կերպարանքները։ Ուստի ավելի տեղին է ասել, որ մարդիկ հավատարմորեն ծառայում են իրենց նախնիներին, այլ ոչ թե Աստծուն։ Սակայն բոլոր մարդիկ նաև Աստծուն ծառայություն են մատուցում իրենց նախնիների ղեկավարությամբ, ինչն Աստծու գործի հրաշալիությունն է։ Բոլոր բաները ծառայություն են մատուցում Աստծուն, և թեև Սատանան անհանգստացնում է մարդկանց, Աստված օգտագործում է այդ հնարավորությունը՝ գործի դնելով «տեղական ռեսուրսները» Իրեն ծառայելու համար։ Մարդիկ, սակայն, չեն կարողանում զանազանել դա։ Ինչպես Աստված ասում է․ «Ուստի նաև «աշխատանքի բաշխում» և «համագործակցություն ու աշխատանքի բաժանում» եմ իրականացնում։ Սա Իմ ծրագրի մի մասն է, և ոչ մի մարդ չի կարող խաթարել»։ Մարդիկ չեն կարող հստակորեն տեսնել Աստծու կողմից սահմանված ամեն բան, և այն ամենը, ինչ Աստված ցանկանում է իրագործել նախքան Նրա այն կատարելը։ Նրանք կարող են միայն այն ժամանակ տեսնել դա, երբ Աստծու գործն ավարտվել է․ հակառակ դեպքում կույր են և ոչինչ չեն տեսնում։

Այսօր Աստված նոր գործ ունի եկեղեցիներում։ Նա ստիպում է, որ ամեն ինչ հետևի բնության ընթացքին՝ ճշմարտապես ի հայտ բերելով մարդու գործառույթը։ Ինչպես Աստված ասում է․ «Ես գերիշխանություն ունեմ ամեն ինչի նկատմամբ ամեն ինչի մեջ, Ես իշխում եմ ամեն ինչի վրա բոլոր բաների մեջ՝ ստիպելով այն ամենին, ինչ կա, հետևել բնության ընթացքին և հանձնվել բնության հրամանին»։ Չգիտեմ, թե ինչ խելացի ներըմբռնումներ ունեք «բնության ընթացքին հետևելու» վերաբերյալ, ուստի եկեք խոսենք այս մասին։ Սա այսպես եմ տեսնում․ քանի որ նրանց նախնիներն իրենց առաջնորդում են տուն, բոլոր տեսակների ու բազմազան մարդիկ պետք է առաջ գան և «ելույթ ունենան»։ Եվ քանի որ հետևում են բնության ընթացքին, այն, ինչ ներհատուկ է իրենց, օգտագործվում է իրենց սկզբնական գործառույթն ի հայտ բերելու համար՝ ստիպելով ըստ այս օրենքի հետևել Սուրբ Հոգու ուղղորդմանը։ Սուրբ Հոգու գործն իրականացվում է՝ համաձայն յուրաքանչյուր մարդու ներքին վիճակի․ սա այն է, ինչ ճշգրտորեն կոչվում է «Աստված գործի է դնում բոլոր բաները, որպեսզի Իրեն ծառայություն մատուցեն», և սա այնուհետև կապվում է բնության ընթացքին հետևելու հետ։ Նույնիսկ եթե մարդը ներքուստ կազմված է դևից, Աստված պիտի օգտագործի դա՝ ավելացնելով Սուրբ Հոգու գործն այն հիմքի վրա, ինչն ի բնե նրա ներսում է՝ նրան բավարար դարձնելով Աստծուն ծառայություն մատուցելու համար։ Սա այն ամենն է, ինչ կասեմ «բնության ընթացքին հետևելու» մասին․ գուցե դուք ավելի լավ առաջարկներ ունեք։ Հուսով եմ՝ կարող եք արժեքավոր առաջարկներ ներկայացնել։ Ի՞նչ կասեք։ Պատրաստակա՞մ եք համագործակցելու՝ հետևելով բնության ընթացքին։ Պատրաստակա՞մ եք Աստծու հետ ներգրավվելու «համագործակցության և աշխատանքի բաժանման» մեջ։ Երբևէ մտածե՞լ եք, թե ինչպես հասնել դրան։ Հուսով եմ՝ մարդիկ ի վիճակի կլինեն հասկանալու Աստծու մտադրությունները՝ հանուն մեր համատեղ ձգտումների՝ միահամուռ կերպով Աստծուն բավարարելու համար, և հանուն թագավորության ճանապարհին միասին առաջընթաց ունենալու։ Ի՞նչ կարիք կա անհարկի պատկերացումներ առաջ քաշելու։ Ո՞ւմ գոյությունը մինչ օրս Աստծու համար չի եղել։ Եվ քանի որ այդպես է, ի՞նչ կարիք կա վշտի, տխրության ու հառաչանքի։ Սա ոչ մեկին օգուտ չի բերում։ Մարդկանց ողջ կյանքն Աստծու ձեռքերում է, և եթե չլիներ Աստծու առջև նրանց վճռականությունը, ո՞վ պատրաստակամ կլիներ իզուր ապրելու մարդկանց այս դատարկ աշխարհում։ Ինչո՞ւ իրենց ենթարկել նման թշվառության։ Շտապ մտնելով աշխարհ ու դուրս գալով այնտեղից, եթե ոչինչ չեն անում Աստծու համար, մի՞թե նրանց ողջ կյանքը վատնված չի լինի։ Նույնիսկ եթե Աստված գործողություններդ հիշատակման արժանի չհամարի, մի՞թե գոհունակությամբ չես ժպտա մահվանդ պահին։ Պետք է ձգտես առաջընթաց գրանցելու բաների դրական կողմից, այլ ոչ թե նահանջես բացասական կողմից․ մի՞թե սա ավելի լավ կիրարկում չէ։ Եթե քո գործողությունները զուտ Աստծուն բավարարելու համար են, ապա բացասական չես լինի կամ չես նահանջի։ Քանի որ մարդկանց սրտերում միշտ անըմբռնելի բաներ կան, առանց նրանց գիտակցելու՝ նրանց դեմքերը հաճախ նմանվում են ամպամած երկնքի, ինչը հանգեցնում է նրան, որ առանց նրանց իմանալու՝ մի քանի «խրամատներ» են հայտնվում նրանց դեմքերին՝ կարծես հողի ճեղքվելուց ձևավորված։ Կարծես տեղանքի տեղաշարժի պատճառով երկրի «բլրոտ շրջանները» կամ «իջվածքները» նույնպես փոխել են իրենց դիրքը՝ առանց մարդկանց գիտակցելու։ Սրանով ոչ թե ծաղրում եմ մարդկանց, այլ խոսում եմ «աշխարհագրական գիտելիքների» մասին։

Թեև Աստված բոլոր մարդկանց մտցրել է հանդիմանության մեջ, Նա ոչինչ չի ասում այս մասին։ Դրա փոխարեն միտումնավոր կերպով խուսափում է այս թեմայից և սկսում է նորը, ինչը մի առումով՝ Աստծու գործի պատճառով է, իսկ մյուս առումով՝ գործի այս քայլն անմիջապես ավարտելու համար։ Քանի որ գործի այս քայլն իրականացնելու Աստծու նպատակները վաղուց արդեն իրագործվել են, ավելին ասելու կարիք չկա։ Այսօր չգիտեմ, թե որքան եք տեսել Աստծու գործի եղանակներից․ Իմ գիտակցության մեջ միշտ զգում եմ, որ Աստծու գործն այնքան հստակ բաժանված չէ փուլերի և ժամանակաընթացքների, որքան նախկինում էր։ Փոխարենը յուրաքանչյուր օր բերում է գործելու իր սեփական միջոցները, փոփոխություն է տեղի ունենում գրեթե յուրաքանչյուր երեքից հինգ օրը մեկ, և նույնիսկ հինգ օրվա ընթացքում կարող են լինել Աստծու գործի երկու տարբեր տեսակի բովանդակություններ։ Սա ցույց է տալիս Աստծու գործի արագությունը․ նախքան մարդիկ կհասցնեն արձագանքել և ուշադիր նայել, Աստված գնում է առանց հետքի։ Այսպիսով՝ Աստված միշտ անընկալելի է մարդկանց համար, ինչը հանգեցրել է նրան, որ Սուրբ Հոգու գործն ակնհայտ չէ։ Ինչո՞ւ է Աստված միշտ այնպիսի բառեր ասում, ինչպիսիք են՝ «և այսպես լքեցի մարդուն»։ Մարդիկ գուցե փոքր-ինչ նկատեն նման խոսքերը, բայց չեն հասկանում դրանց իմաստը։ Իսկ ի՞նչ կասեք հիմա, հասկանո՞ւմ եք։ Զարմանալի չէ, որ մարդիկ չեն կարողանում զգալ Սուրբ Հոգու ներկայությունը։ Աստծուն նրանց որոնելը միշտ լուսնի աղոտ լույսի տակ է. սա լիովին ճիշտ է, և կարծես Աստված միտումնավոր կերպով ծաղրում է մարդուն՝ ստիպելով, որ բոլոր մարդկանց ուղեղներն ուռչեն և ստիպելով նրանց, որ շփոթված ու մոլորված զգան։ Նրանք հազիվ են գիտակցում, թե ինչ են անում․ կարծես երազ են տեսնում, և արթնանալուն պես չգիտեն՝ ինչ պատահեց։ Ընդամենը Աստծուց որոշ սովորական խոսքեր են պետք՝ մարդկանց անորոշության մեջ թողնելու համար։ Ուստի զարմանալի չէ, որ Աստված ասում է․ «Այսօր Ես բոլոր մարդկանց նետում եմ «մեծ հնոցի» մեջ՝ զտվելու համար։ Բարձրում կանգնած՝ ուշադիր հետևում եմ ու տեսնում, որ մարդիկ այրվում են կրակի մեջ, և որ, բոցերից հարկադրված, մարդիկ խոստովանում են փաստերը»։ Աստծու մշտապես փոփոխվող խոսքերի մեջ մարդիկ գաղափար չունեն, թե ինչ անեն․ իրականում, ինչպես Աստված ասում է, հանդիմանությունը վաղուց արդեն սկսվել է։ Քանի որ մարդիկ չեն գիտակցել սա, միայն իմանում են, երբ Աստված հստակորեն ասում է․ նրանք սկսում են ուշադրություն դարձնել միայն այն բանից հետո, երբ Աստված ասել է իրենց։ Կարելի է ասել, որ մարդիկ միայն հիմա են սկսում ուսումնասիրել հանդիմանությունը, երբ Աստծու գործն իրականացվել է մինչև այս կետը։ Դա ճիշտ այնպես է, ինչպես երբ մարդիկ առաջին անգամ իմացան ատոմային ռումբի մասին․ քանի որ ժամանակը դեռ չէր եկել, դրան շատ ուշադրություն չէին դարձնում․ միայն այն ժամանակ, երբ ինչ-որ մեկը սկսեց կառուցել այն, մարդիկ սկսեցին ուշադրություն դարձնել։ Միայն այն ժամանակ, երբ ատոմային ռումբը հայտնվեց, մարդիկ ավելին հասկացան դրա մասին։ Միայն երբ Աստված ասում է, որ մարդուն նետել է հնոց, մարդիկ փոքր-ինչ գիտակցում են ձեռք բերում։ Եթե Աստված չխոսեր, ոչ ոք չէր իմանա․ մի՞թե այդպես չէ։ Ուստի Աստված ասում է․ «Մարդիկ ակամա մտնում են հնոց, կարծես պարանով ներս քաշված լինեն, կարծես թմրած լինեն»։ Ինչո՞ւ այն այսպես չվերլուծել․ երբ մարդիկ խոստովանում են փաստերը, դա ա՞յն ժամանակ է, երբ Աստված ասում է, որ հանդիմանությունը սկսվել է, թե՞ նախքան Աստծու ասելը, որ հանդիմանությունը սկսվել է։ Սրանից կարելի է տեսնել, որ նախքան Աստծու՝ հանդիմանության մասին խոսելը, մարդիկ սկսեցին խոստովանել՝ ցույց տալով, որ հանդիմանությունը սկսվել է նախքան Աստծու այդ մասին խոսելը․ մի՞թե սա փաստ չէ։