Առաջնորդողների և աշխատողների պարտականությունները (4)

Հինգերորդ կետ. ապահովել արդի ըմբռնում և հասկացողություն յուրաքանչյուր աշխատանքի կարգավիճակի և առաջընթացի վերաբերյալ, կարողանալ ժամանակին լուծել աշխատանքի խնդիրները, ուղղել շեղումները և վերացնել թերությունները, որպեսզի այն սահուն կերպով առաջ ընթանա

Այսօրվա հաղորդակցությունն առաջնորդողների և մշակների հինգերորդ պարտականության մասին է. «Ապահովել արդի ըմբռնում և հասկացողություն յուրաքանչյուր աշխատանքի կարգավիճակի և առաջընթացի վերաբերյալ, կարողանալ ժամանակին լուծել աշխատանքի խնդիրները, ուղղել շեղումները և վերացնել թերությունները, որպեսզի այն սահուն կերպով առաջ ընթանա»։ Մենք կկենտրոնանանք այս պարտականության վրա՝ կտրելու կեղծ առաջնորդողների տարբեր դրսևորումները, տեսնելու համար՝ արդյոք կեղծ առաջնորդողները կատարում են իրենց պարտականություններն այս աշխատանքում և արդյոք անշեղորեն են կատարում իրենց պարտականությունները և լավ են իրականացնում աշխատանքը։

Կեղծ առաջնորդողները տրվում են հարմարավետությանը և խորապես չեն ներգրավվում հիմքերում՝ հասկանալու աշխատանքը

Առաջնորդողների և մշակների հինգերորդ պարտականությունը նախ նշում է. «Ապահովել արդի ըմբռնում և հասկացողություն յուրաքանչյուր աշխատանքի կարգավիճակի և առաջընթացի վերաբերյալ»։ Ինչի՞ն է վերաբերում «յուրաքանչյուր աշխատանքի կարգավիճակը»։ Դա վերաբերում է այն բանին, թե ինչպիսին է որոշակի աշխատանքի ներկայիս վիճակը։ Ի՞նչ պետք է առաջնորդողներն ու մշակները հասկանան այստեղ։ Օրինակ՝ ինչ հատուկ առաջադրանքներ է կատարում աշխատակազմը, ինչ գործունեություններով են նրանք զբաղված, արդյոք այդ գործունեություններն անհրաժեշտ են, արդյոք դրանք առանցքային և կարևոր առաջադրանքներ են, որքան արդյունավետ է այս աշխատակազմը, արդյոք աշխատանքը սահուն է առաջ ընթանում, արդյոք աշխատակազմի թվաքանակը համապատասխանում է աշխատանքի ծավալին, արդյոք բոլորին բավարար առաջադրանքներ են տրվել, արդյոք կան դեպքեր, երբ որոշակի առաջադրանքի համար չափազանց շատ աշխատակազմ կա, որտեղ չափազանց շատ աշխատակազմ կա շատ քիչ աշխատանքի համար, և մեծ մասն անգործ է, կամ կան դեպքեր, երբ աշխատանքի ծավալը չափազանց մեծ է, իսկ աշխատակազմը՝ շատ փոքր, և ղեկավարին չի հաջողվում արդյունավետորեն ուղղորդել՝ հանգեցնելով աշխատանքի ցածր արդյունավետության և դանդաղ առաջընթացի։ Սրանք բոլորն իրավիճակներ են, որոնք առաջնորդողներն ու մշակները պետք է հասկանան։ Բացի դրանից՝ յուրաքանչյուր աշխատանք իրականացնելիս արդյոք որևէ մեկը խառնաշփոթ կամ վնասարարություն է առաջացնում, արդյոք որևէ մեկը խոչընդոտում է առաջընթացին կամ թուլացնում այն, արդյոք տեղի է ունենում որևէ տեսակի միջամտություն կամ մակերեսային կատարում. սրանք նույնպես բաներ են, որոնք առաջնորդողներն ու մշակները պետք է հասկանան։ Ուստի, ինչպե՞ս են նրանք հասկացողություն ձեռք բերում այս խնդիրների վերաբերյալ։ Որոշ առաջնորդողներ կարող են երբեմն հեռախոսազանգ կատարել ու հարցնել. «Այս պահին զբաղվա՞ծ եք»։ Լսելով, որ մյուս կողմն ասում է, թե շատ զբաղված են, նրանք կարող են պատասխանել. «Լավ, քանի դեռ զբաղված եք, ես հանգիստ եմ»։ Ի՞նչ եք մտածում աշխատելու այս ձևի մասին։ Ի՞նչ եք մտածում այս հարցի մասին։ Արդյոք սա վճռորո՞շ, անհրաժե՞շտ հարց է տալու համար։ Սա բնորոշ է կեղծ առաջնորդողների աշխատանքին. նրանք պարզապես ի միջի այլոց են անում ամեն ինչ։ Նրանք բավարարվում են մի փոքր մակերեսային աշխատանք կատարելով՝ իրենց խիղճը մի փոքր հանգստացնելու համար, բայց չեն կենտրոնանում իրական աշխատանք կատարելու վրա, առավել ևս, չեն հասնում հիմքերին՝ յուրաքանչյուր թիմի մոտ՝ հասկանալու աշխատանքի ներկայիս կարգավիճակը։ Օրինակ՝ արդյոք աշխատակազմի կարգավորումները հարմար են, ինչպես է կատարվում աշխատանքը, արդյոք որևէ խնդիր է առաջացել. կեղծ առաջնորդողներն այս իրական խնդիրների մասին հարցուփորձ չեն անում, դրա փոխարեն գտնում են աննկատ մի վայր՝ ուտելու, խմելու և վայելելու համար՝ առանց քամուն կամ արևին դիմանալու։ Նրանք լոկ նամակներ են ուղարկում կամ ժամանակ առ ժամանակ ինչ-որ մեկին խնդրում հարցուփորձ անել իրենց անունից՝ կարծելով, թե դրանով իրենց գործն արված է։ Ավելին՝ եղբայրներն ու քույրերը գուցե տասը օր կամ կես ամիս չտեսնեն նրանց։ Երբ եղբայրներին ու քույրերին հարցնում են. «Ինչո՞վ է ձեր առաջնորդողը զբաղված։ Նա կոնկրետ աշխատա՞նք է կատարում։ Նա ձեզ ուղղորդում տալի՞ս է և լուծո՞ւմ է արդյոք խնդիրները»։ Նրանք պատասխանում են. «Էլ մի՛ ասեք, մենք մեր առաջնորդողին մեկ ամիս չենք տեսել։ Այն վերջին հավաքույթից հետո, որ նա անցկացրեց մեզ համար, այլևս երբեք չի այցելել, և հիմա մենք շատ խնդիրներ ունենք, բայց ոչ ոք չկա, որ օգնի մեզ լուծելու դրանք։ Այլ ելք չկա. մեր խմբի ղեկավարը և մեր եղբայրներն ու քույրերը պետք է հավաքվեն՝ աղոթելու և սկզբունքներ փնտրելու, աշխատանքը քննարկելու և միասին աշխատանքի շուրջ համագործակցելու համար։ Առաջնորդողն այստեղ արդյունավետ չէ. մենք այժմ առանց առաջնորդողի ենք»։ Որքա՞ն լավ է այս առաջնորդողը կատարում իր աշխատանքը։ Վերինը հարցնում է այս առաջնորդողին. «Վերջին ֆիլմի ավարտից հետո նոր սցենարներ ստացա՞ք։ Ի՞նչ եք նկարահանում հիմա։ Ինչպե՞ս է աշխատանքն առաջ ընթանում»։ Առաջնորդողը պատասխանում է. «Չգիտեմ։ Վերջին ֆիլմից հետո ես նրանց հետ մեկ հավաքույթ անցկացրի, որից հետո նրանք բոլորն էներգիայով լցվեցին, բացասական չէին տրամադրված և որևէ դժվարություն չունեին։ Այդ ժամանակվանից մենք չենք հանդիպել։ Եթե ուզում ես իմանալ նրանց ներկայիս իրավիճակը, կարող եմ զանգել ու հարցնել քեզ համար»։ «Ինչո՞ւ դու ավելի վաղ չզանգեցիր՝ իրավիճակը հասկանալու համար»։ «Որովհետև չափազանց զբաղված եմ եղել՝ ամենուր հավաքույթների մասնակցելով։ Նրանց հերթը դեռ չի հասել։ Ես կկարողանամ հասկանալ իրավիճակը միայն այն ժամանակ, երբ հաջորդ անգամ հանդիպեմ նրանց»։ Սա է նրա վերաբերմունքը եկեղեցու գործի նկատմամբ։ Այնուհետև, Վերինն ասում է. «Դու տեղյակ չես ներկայիս իրավիճակին կամ այն խնդիրներին, որոնք գոյություն ունեն ֆիլմի արտադրության աշխատանքում, ուստի, ի՞նչ կասես ավետարանի աշխատանքի առաջընթացի մասին։ Ո՞ր երկրի ավետարանի աշխատանքն է ամենալավը, ամենագերազանցը տարածում գտել։ Ո՞ր երկրի մարդիկ ունեն համեմատաբար լավ արժանիք և արագ են ըմբռնում։ Ո՞ր երկիրն ունի ավելի լավ եկեղեցական կյանք»։ «Ա՜խ, ես միայն կենտրոնացած էի հավաքույթների վրա, մոռացել եմ հարցնել այս բաների մասին»։ «Այդ դեպքում, ավետարանի թիմում քանի՞ մարդ է ի վիճակի վկայելու։ Քանի՞ մարդ է կրթվում վկայելու համար։ Ո՞վ որ երկրում է պատասխանատու և հետևում եկեղեցու գործին և եկեղեցական կյանքին։ Ո՞վ է ջրում և հովվում։ Տարբեր երկրների եկեղեցու նոր անդամներն սկսե՞լ են ապրել եկեղեցական կյանքով։ Նրանց պատկերացումներն ու երևակայություններն ամբողջությամբ մեկնաբանվե՞լ են։ Քանի՞ մարդ է հաստատվել ճշմարիտ ճանապարհին՝ այլևս չմոլորվելով կրոնական մարդկանց կողմից։ Աստծուն մեկ կամ երկու տարի հավատալուց հետո քանի՞սը կարող են կատարել իրենց պարտականությունները։ Դու հասկանո՞ւմ և ըմբռնո՞ւմ ես այս հարցերը։ Երբ աշխատանքում խնդիրներ են ծագում, ո՞վ կարող է լուծել դրանք։ Ավետարանի թիմում ո՞ր խումբը կամ անհատներն են պատասխանատու իրենց աշխատանքի համար և ունեն իրական արդյունքներ․ գիտե՞ս»։ «Չգիտեմ։ Եթե ուզում ես իմանալ, կարող եմ հարցնել քեզ համար։ Եթե չես շտապում, ես կհարցնեմ, երբ ժամանակ ունենամ. ես դեռ զբաղված եմ»։ Արդյոք այս առաջնորդողը որևէ կոնկրետ աշխատանք կատարե՞լ է։ (Ո՛չ)։ Նա ամեն ինչին ասում է՝ չգիտեմ. հարցնում է այս կամ այն բանի մասին միայն այն պահին, երբ իրեն հարցնում են, ուստի, ինչո՞վ է զբաղված։ Անկախ այն բանից, թե որ թիմն է գնում՝ հավաքույթների կամ աշխատանքը ստուգելու համար, նրան չի հաջողվում բացահայտել աշխատանքի խնդիրները և չգիտի՝ ինչպես լուծել դրանք։ Եթե չես կարող միանգամից հասկանալ տարբեր մարդկանց վիճակներն ու բնավորությունը, ապա մի՞թե գոնե չպետք է հետևես, հասկանաս և ըմբռնես այն խնդիրները, որոնք առկա են աշխատանքում, թե ինչ աշխատանք է ներկայումս կատարվում և ինչ փուլի է այն հասել։ Սակայն կեղծ առաջնորդողները նույնիսկ այսքանը չեն կարող անել. մի՞թե նրանք կույր չեն։ Նույնիսկ եթե նրանք գնում են եկեղեցու տարբեր թիմեր՝ աշխատանքին հետևելու և այն ստուգելու համար, ամենևին չեն հասկանում իրական վիճակը, չեն կարողանում բացահայտել առանցքային խնդիրները և նույնիսկ եթե նկատում են որոշ խնդիրներ, չեն կարողանում լուծել դրանք։

Կար ֆիլմերի արտադրության մի թիմ, որը պատրաստվում էր նկարահանելու շատ բարդ մի ֆիլմ՝ այնպիսի ժանրի, որը նախկինում երբեք չէր փորձել։ Արդյոք նրանք հարմա՞ր էին այս ֆիլմի սցենարը ստանձնելու համար, արդյոք ռեժիսորն ու ողջ անձնակազմն ունեի՞ն այս աշխատանքն ավարտելու կարողությունը. նրանց առաջնորդողը տեղյակ չէր այս իրավիճակներին։ Նա լոկ ասաց. «Դուք նոր սցենար եք ստանձնել։ Դե ինչ, գնացե՛ք ու նկարահանե՛ք։ Ես կաջակցեմ ձեզ ու կհետևեմ ընթացքին։ Արե՛ք հնարավորինս լավ, իսկ երբ դժվարություններ ծագեն, աղոթե՛ք Աստծուն և լուծե՛ք դրանք Աստծու խոսքերի համաձայն»։ Եվ ապա նա հեռացավ։ Այս առաջնորդողը չէր կարող տեսնել կամ բացահայտել գոյություն ունեցող դժվարություններից և ոչ մեկը. կարո՞ղ է արդյոք աշխատանքը լավ կատարվել այսպես։ Այն բանից հետո, երբ ֆիլմերի արտադրության թիմն ստացավ այս սցենարը, ռեժիսորն ու թիմի անդամները հաճախակի վերլուծում էին սյուժեն և քննարկում հագուստներն ու կադրային լուծումները, բայց պատկերացում անգամ չունեին, թե ինչպես նկարահանել ֆիլմը. նրանք ի վիճակի չէին պաշտոնապես սկսելու արտադրությունը։ Մի՞թե սա ներկայիս վիճակը չէ։ Մի՞թե սրանք գոյություն ունեցող խնդիրներ չեն։ Մի՞թե սրանք այն հարցերը չեն, որոնք առաջնորդողը պետք է լուծի։ Առաջնորդողն ամեն օր անցկացնում էր հավաքույթներում, օրեր շարունակվող հավաքույթներից հետո ոչ մի իրական խնդիր չէր լուծվում, և նկարահանումները դեռևս չէին կարողանում բնականոն կերպով առաջ ընթանալ։ Արդյոք առաջնորդողը որևէ արդյունք ունեցա՞վ։ (Ո՛չ)։ Նա միայն կարգախոսներ էր հնչեցնում՝ բարոյական ոգին բարձրացնելու համար. «Մենք չենք կարող անգործ նստել, չենք կարող ձրիակերություն անել Աստծու տանը»։ Նա նույնիսկ խրատում էր մարդկանց. «Դուք խիղճ չունեք, ձրիակերություն եք անում Աստծու տանը՝ առանց որևէ զգացմունքի. ամոթ չունե՞ք»։ Երբ նա ասաց սա, բոլորը փոքր-ինչ խղճի խայթ զգացին. «Այո՛, աշխատանքն այնքան դանդաղ է առաջ ընթանում, և մենք դեռ օրական երեք անգամ այսպես սնվում ենք. մի՞թե սա ձրիակերություն չէ։ Մենք իրականում ոչ մի աշխատանք չենք արել։ Այդ դեպքում ո՞վ կլուծի այս խնդիրները, որոնք ծագում են աշխատանքում։ Մենք չենք կարողանում լուծել դրանք, ուստի, հարցնում ենք առաջնորդողին, բայց առաջնորդողը մեզ պարզապես ասում է ջանասիրաբար աղոթել, կարդալ Աստծու խոսքերը և ներդաշնակորեն համագործակցել՝ առանց հաղորդակցվելու, թե ինչպես պետք է լուծվեն այս խնդիրները»։ Առաջնորդողն ամեն օր տեղում հավաքույթներ էր անցկացնում, սակայն այդ խնդիրներն այդպես էլ չէին լուծվում։ Ժամանակի ընթացքում որոշ մարդկանց հավատքը սառչեց, և նրանց վիճակները հուսալքված դարձան, որովհետև ելք չէին տեսնում և չգիտեին՝ ինչպես շարունակել նկարահանումները։ Նրանք իրենց վերջին հույսը դրեցին առաջնորդողի վրա՝ հուսալով, որ նա կարող է լուծել որոշ իրական խնդիրներ, բայց, ավա՜ղ, այս առաջնորդողը կույրի պես էր. ո՛չ մասնագիտությունն էր սովորում, ո՛չ էլ հաղորդակցվում, քննարկում կամ փնտրում էր նրանց հետ, ովքեր հասկանում էին այն։ Նա հաճախ բռնում էր Աստծու խոսքերի գիրքը և ասում. «Ես կարդում եմ Աստծու խոսքերը հոգևոր նվիրվածության համար։ Ես զինվում եմ ճշմարտությամբ։ Ոչ ոք ինձ չանհանգստացնի՛, ես զբաղված եմ»։ Ի վերջո, ավելի ու ավելի շատ խնդիրներ կուտակվեցին՝ հանգեցնելով այն բանին, որ աշխատանքը հայտնվեց կիսակաթվածահար վիճակում, սակայն կեղծ առաջնորդողը դեռ կարծում էր, թե ինքը մեծ աշխատանք է կատարում։ Ինչո՞ւ էր այդպես։ Նա հավատում էր, թե քանի որ ինքը հավաքույթներ է անցկացրել, հարցուփորձ է արել աշխատանքի իրավիճակի մասին, բացահայտել խնդիրներ, ուրիշների հետ կիսել Աստծու խոսքերը, մատնանշել մարդկանց վիճակները, և բոլորն իրենց համեմատել են այդ վիճակների հետ ու վճռել լավ կատարել իրենց պարտականությունը, ապա որպես առաջնորդող իր պարտականությունը կատարել է, և ինքն արել է իրենից ակնկալվող հնարավորը. եթե մասնագիտական տեսանկյուններին վերաբերող հատուկ առաջադրանքները չէին կարողանում լավ կառավարվել, դա առաջնորդողի հոգսը չէր։ Ի՞նչ տեսակի առաջնորդող է նա։ Եկեղեցու գործը հայտնվել էր կիսակաթվածահար վիճակում, սակայն նա ամենևին չէր անհանգստանում կամ վշտանում։ Եթե Վերինը չհարցներ կամ չխթաներ, նա պարզապես կշարունակեր ձգձգել՝ երբեք չնշելով, թե ինչ է կատարվում իր ենթակայության տակ, և ոչ մի խնդիր չլուծելով։ Արդյոք նման առաջնորդողը կատարե՞լ էր իր առաջնորդողի պարտականությունները։ (Ո՛չ)։ Ուստի, ինչի՞ մասին էր նա խոսում ողջ օրը հավաքույթներում։ Նա դատարկաբանում էր՝ լոկ քարոզելով վարդապետություններ և հնչեցնելով կարգախոսներ։ Առաջնորդողը չէր լուծում աշխատանքի իրական խնդիրներ, չէր լուծում չէր տալիս մարդկանց ձևական ու բացասական վիճակներին և չգիտեր՝ ինչպես լուծել մարդկանց աշխատանքի հարցերը՝ ճշմարտության սկզբունքների համաձայն։ Արդյունքում ողջ ծրագիրը կանգ առավ, և երկար ժամանակ ոչ մի առաջընթաց տեսանելի չէր։ Սակայն առաջնորդողն ամենևին չէր անհանգստանում։ Մի՞թե սա իրական աշխատանք չկատարող կեղծ առաջնորդողների դրսևորում չէ։ Ո՞րն է կեղծ առաջնորդողների այս դրսևորման էությունը։ Մի՞թե սա պատասխանատվության լուրջ թերացում չէ։ Աշխատանքում լրջորեն թերանալը, սեփական պատասխանատվությունները չկատարելը հենց այն է, ինչ անում են կեղծ առաջնորդողները։ Դու տեղում մնում ես միայն ձևականություն անելու համար՝ չլուծելով իրական խնդիրներ։ Դու տեղում մնում ես միայն մարդկանց խաբելու համար. առանց որևէ իրական աշխատանք կատարելու, նույնիսկ եթե մնայիր այնտեղ ամբողջ ժամանակ, դա ոչ մի օգուտ չէր տա։ Աշխատանքում և մասնագիտական տեսանկյուններում տարբեր խնդիրներ են ծագում, որոնցից մի քանիսը կարող ես լուծել, բայց չես անում. սա արդեն պատասխանատվության լուրջ թերացում է։ Ավելին, դու կույր ես և՛ աչքերով, և՛ մտքով. երբեմն, երբ իսկապես խնդիրներ ես հայտնաբերում, չես կարողանում թափանցել դրանց էության մեջ։ Չես կարողանում լուծել դրանք, բայց ձևացնում ես, թե ի վիճակի ես գլուխ հանելու դրանցից, հազիվ ես դիմանում՝ միաժամանակ կտրականապես հրաժարվելով հաղորդակցվելուց կամ խորհրդակցելուց նրանց հետ, ովքեր իսկապես հասկանում են ճշմարտությունը, և չես զեկուցում ու չես փնտրում Վերինից։ Ինչո՞ւ է այսպես։ Վախենո՞ւմ ես էտվելուց։ Վախենո՞ւմ ես, որ Վերինը կիմանա ճշմարտությունը քո մասին և կհեռացնի քեզ։ Մի՞թե սա կարգավիճակի վրա կենտրոնանալը չէ՝ առանց անգամ փոքր-ինչ պաշտպանելու Աստծու տան գործը։ Այսպիսի մտածելակերպով ինչպե՞ս կարող ես լավ կատարել քո պարտականությունը։

Անկախ այն բանից, թե ինչ կարևոր աշխատանք է կատարում առաջնորդողը կամ մշակը, և ինչպիսինն է այդ աշխատանքի բնույթը, նրանց առաջնային գերակայությունն է հասկանալ և ըմբռնել, թե ինչպես է ընթանում աշխատանքը։ Նրանք պետք է անձամբ այնտեղ լինեն՝ հետևելու գործերին և հարցեր տալու՝ իրենց տեղեկատվությունը ստանալով սկզբնաղբյուրից։ Նրանք չպետք է պարզապես ապավինեն ասեկոսեներին կամ լսեն ուրիշ մարդկանց զեկույցները։ Փոխարենը պետք է սեփական աչքերով զննեն աշխատակազմի իրավիճակը, և թե ինչպես է աշխատանքն առաջ ընթանում, և հասկանան, թե ինչ դժվարություններ կան, արդյոք կան ոլորտներ, որոնք հակասում են Վերինի պահանջներին, արդյոք կան սկզբունքների խախտումներ, արդյոք գոյություն ունեն խաթարումներ կամ անհանգստություններ, արդյոք կա անհրաժեշտ սարքավորումների կամ մասնագիտական աշխատանքին վերաբերող համապատասխան ուսումնական նյութերի պակաս. նրանք պետք է տեղեկացված լինեն այս ամենի մասին։ Անկախ այն բանից, թե որքան զեկույցներ են նրանք լսում կամ որքան բան են քաղում ասեկոսեներից, դրանցից ոչ մեկը չի կարող համեմատվել անձնական այցելության հետ. նրանց համար ավելի ճշգրիտ և հուսալի է իրենց սեփական աչքերով տեսնել ամեն ինչ։ Երբ նրանք ծանոթանան իրավիճակի բոլոր տեսանկյուններին, հստակ պատկերացում կունենան, թե ինչ է կատարվում։ Նրանք հատկապես պետք է հստակ և ճշգրիտ ըմբռնում ունենան, թե ով ունի լավ արժանիք և արժանի է կրթվելու, քանի որ միայն սա է թույլ տալիս նրանց ճշգրտորեն կրթել և օգտագործել մարդկանց, ինչը վճռորոշ է, որպեսզի առաջնորդողներն ու մշակները լավ կատարեն իրենց աշխատանքը։ Առաջնորդողներն ու մշակները պետք է ունենան ուղի և սկզբունքներ, որոնցով կարող են կրթել և ուսուցանել լավ արժանիք ունեցող մարդկանց։ Ավելին, նրանք պետք է ըմբռնում և հասկացողություն ունենան եկեղեցու գործում գոյություն ունեցող տարբեր տեսակի խնդիրների և դժվարությունների վերաբերյալ և իմանան՝ ինչպես լուծել դրանք, և նաև պետք է ունենան իրենց սեփական գաղափարներն ու առաջարկները, թե ինչպես պետք է աշխատանքն առաջ ընթանա կամ դրա ապագա հեռանկարների վերաբերյալ։ Եթե նրանք ի վիճակի լինեն հստակորեն խոսելու այսպիսի բաների մասին փակ աչքերով, առանց որևէ կասկածի կամ վարանման, ապա ավելի հեշտ կլինի իրականացնել աշխատանքը։ Եվ այս կերպ աշխատելով՝ առաջնորդողը կկատարի իր պարտականությունները, այնպես չէ՞։ Նրանք պետք է քաջատեղյակ լինեն, թե ինչպես լուծել աշխատանքում վերը նշված խնդիրները, և պետք է հաճախ մտորեն այս իրողությունների շուրջ։ Երբ նրանք դժվարությունների են բախվում, պետք է հաղորդակցվեն ու քննարկեն այդ հարցերը բոլորի հետ՝ փնտրելով ճշմարտությունը, որպեսզի լուծեն խնդիրները։ Եթե նրանք այս կերպ գործնական և հաստատակամ աշխատանք կատարեն, չեն լինի դժվարություններ, որոնք հնարավոր չի լինի լուծել։ Արդյոք կեղծ առաջնորդողներն անո՞ւմ են սա։ (Ո՛չ)։ Կեղծ առաջնորդողները միայն գիտեն ձևացնել ու խաբել մարդկանց՝ իրենց պահելով այնպես, կարծես, հասկանում են այն, ինչը չեն հասկանում, ի վիճակի չլինելով լուծելու որևէ իրական խնդիր և միայն անօգուտ գործերով զբաղեցնելով իրենց։ Երբ հարցնում են, թե ինչով են զբաղված եղել, նրանք ասում են. «Մեր բնակության վայրին մի քանի բարձ էր պակասում, և ֆիլմերի արտադրության թիմին զգեստների համար մի կտոր գործվածք էր պակասում, ուստի, ես գնացի գնելու։ Մեկ այլ անգամ խոհանոցում սննդամթերքը վերջացել էր, իսկ խոհարարը չէր կարող գնալ, ուստի, ստիպված էի ես դուրս գալ ու գնել և ճանապարհին մի քանի պարկ ալյուր վերցրի։ Այս ամենը ստիպված էի ինքս անել»։ Նրանք իսկապես բավականին զբաղված են եղել։ Մի՞թե նրանք չեն անտեսում իրենց պատշաճ առաջադրանքները։ Նրանց ամենևին չի անհանգստացնում, և հոգս չեն կրում, երբ խոսքը վերաբերում է այն աշխատանքին, որը մտնում է որպես առաջնորդողների նրանց պարտականությունների շրջանակ, ձգտելով միայն գոյությունը քարշ տալ։ Սեփական արժանիքի բավականին ցածր լինելու և թե՛ աչքերով, թե՛ մտքով կույր լինելու խնդիրը բավականին լուրջ է, սակայն նրանք նաև որևէ հոգս չեն կրում և տրվում են հարմարավետությանը՝ հաճախ մի քանի օր անցկացնելով որևէ հարմարավետ վայրում։ Երբ ինչ-որ մեկը խնդիր է ունենում և փնտրում նրանց՝ լուծում գտնելու համար, նրանց ոչ մի տեղ չեն գտնում, և ոչ ոք չգիտե, թե իրականում ինչով են զբաղված։ Նրանք իրենք են կառավարում իրենց ժամանակը։ Այս շաբաթ նրանք մի առավոտ հավաքույթ են անցկացնում մի թիմի համար, կեսօրին հանգստանում են, իսկ երեկոյան հավաքում են ընդհանուր գործերի պատասխանատու մարդկանց՝ հարցեր քննարկելու համար։ Հաջորդ շաբաթ նրանք հավաքույթ են անցկացնում արտաքին գործերի պատասխանատուների համար՝ անփութորեն հարցնելով. «Որևէ դժվարություն կա՞։ Դուք կարդացե՞լ եք Աստծու խոսքն այս ընթացքում։ Անհավատների հետ շփվելիս որևէ սահմանափակման կամ խաթարման բախվե՞լ եք»։ Եվ այս մի քանի հարցերը տալուց հետո նրանք ավարտված են համարում հանդիպումը։ Ակնթարթորեն մեկ ամիս է անցնում։ Ի՞նչ աշխատանք են նրանք կատարել։ Թեև նրանք հերթով հավաքույթներ անցկացրին յուրաքանչյուր թիմի համար, նրանք ոչինչ չգիտեին որևէ թիմի աշխատանքային իրավիճակի մասին, ոչ էլ իմացան կամ հարցուփորձ արեցին դրա մասին կամ, առավել ևս, չմիացան աշխատանքին կամ ուղղություն չտվեցին յուրաքանչյուր թիմին։ Նրանք չմասնակցեցին, չհետևեցին և ուղղություն չտվեցին աշխատանքի հարցում, սակայն կային մի քանի բաներ, որոնք ճշտապահորեն էին անում՝ ժամանակին ուտել, ժամանակին քնել և ժամանակին հավաքույթներ անցկացնել։ Նրանց կյանքը բավականին կանոնավոր է, նրանք լավ են խնամում իրենց, բայց նրանց աշխատանքի արդյունավետությունն անհրաժեշտ մակարդակի վրա չէ։

Որոշ առաջնորդողներ բոլորովին չեն կատարում առաջնորդողների և մշակների պարտականությունները՝ չանելով եկեղեցու էական գործը, այլ փոխարենը կենտրոնանալով բացառապես որոշ աննշան ընդհանուր գործերի վրա։ Նրանք մասնագիտանում են խոհանոցը կառավարելու գործում՝ միշտ հարցնելով. «Ի՞նչ ենք ուտելու այսօր։ Ձու ունե՞նք։ Որքա՞ն միս է մնացել։ Եթե վերջացել է, ես կգնամ ու կգնեմ»։ Նրանք խոհանոցի աշխատանքը համարում են չափազանց կարևոր՝ առանց պատճառի թափառելով խոհանոցում, միշտ մտածելով ավելի շատ ձուկ և ավելի շատ միս ուտելու, ավելի շատ վայելելու, սնունդ ուտելու մասին՝ առանց խղճի խայթի։ Մինչ յուրաքանչյուր թիմի մարդիկ զբաղված են աշխատելով՝ կենտրոնանալով իրենց պարտականությունները լավ կատարելու վրա, այս առաջնորդողները միայն կենտրոնանում են լավ ուտելու վրա՝ ապրելով բավականին հարմարավետ կյանքով։ Առաջնորդող դառնալուց ի վեր նրանք ոչ միայն չեն անհանգստացել եկեղեցու գործով և խուսափել են ցանկացած ծանր ջանքից, այլև հոգ են տարել, որ մնան գեր և վարդագույն այտերով։ Ի՞նչ են նրանք անում ամեն օր. զբաղված են ընդհանուր բնույթի որոշ աշխատանքով, որոշ մանրուքներով՝ լավ չկատարելով որևէ իրական աշխատանք կամ չլուծելով որևէ իրական խնդիր։ Սակայն նրանք իրենց սրտում զղջում չեն զգում։ Բոլոր կեղծ առաջնորդողները չեն անում եկեղեցու առանցքային գործը և չեն լուծում որևէ իրական խնդիր։ Առաջնորդող դառնալուց հետո նրանք մտածում են. «Ես պարզապես պետք է գտնեմ մի քանի մարդու՝ որոշակի աշխատանք կատարելու համար, և ապա կարիք չեմ ունենա այն ինքս անելու»։ Նրանք կարծում են, թե հենց որ ղեկավարներ նշանակեն յուրաքանչյուր աշխատանքի համար, իրենք այլևս անելու ոչինչ չեն ունենա։ Կարծում են, թե սա է առաջնորդողի աշխատանք կատարելը, և իրենք այնուհետև իրավունք ունեն վայելելու իրենց կարգավիճակի օգուտները։ Նրանք չեն մասնակցում որևէ իրական աշխատանքի, չեն հետևում կամ ուղղություն տալիս և չեն անցկացնում ստուգումներ կամ հետազոտություններ՝ խնդիրները լուծելու համար։ Արդյոք նրանք կատարո՞ւմ են առաջնորդողի պարտականությունները։ Կարո՞ղ է արդյոք եկեղեցու գործը լավ կատարվել այս կերպ։ Երբ Վերինը նրանց հարցնում է, թե ինչպես է ընթանում աշխատանքը, նրանք ասում են. «Եկեղեցու գործը լիովին բնականոն է։ Յուրաքանչյուր աշխատանք ունի ղեկավար, որը զբաղվում է դրանով»։ Եթե հետագայում նրանց հարցաքննում են, թե արդյոք աշխատանքում որևէ խնդիր կա՞, պատասխանում են. «Չգիտեմ։ Հավանաբար խնդիրներ չկան»։ Սա է կեղծ առաջնորդողների վերաբերմունքն իրենց աշխատանքի նկատմամբ։ Որպես առաջնորդող՝ լիակատար անպատասխանատվություն ես դրսևորում քեզ հանձնարարված աշխատանքի նկատմամբ. ինքդ այն ամբողջությամբ հանձնել ես ուրիշներին՝ առանց որևէ հետևողականության, հարցուփորձի կամ խնդիրների լուծմանն օգնելու. պարզապես նստում ես այնտեղ՝ որպես միայն հրամաններ արձակող վերակացու։ Մի՞թե չես անտեսում քո պատասխանատվությունը։ Մի՞թե պաշտոնյայի պես չես գործում. ոչ մի որոշակի աշխատանք չես անում, աշխատանքին չես հետևում, իրական խնդիրներ չես լուծում. մի՞թե նման առաջնորդողները պարզապես զարդարանք չեն։ Մի՞թե նրանք կեղծ առաջնորդողներ չեն։ Սա կեղծ առաջնորդողի մարմնացումն է։ Կեղծ առաջնորդողի աշխատանքը պարզապես շուրթերը շարժելն է և հրամաններ տալը՝ առանց իրականում մասնակցելու կամ հետևելու աշխատանքին, ոչ էլ աշխատանքի մեջ խնդիրներ փնտրելու կամ բացահայտելու։ Նույնիսկ երբ խնդիրներ են բացահայտվում, նրանք չեն լուծում դրանք։ Նրանք լոկ գործում են որպես միայն հրամաններ արձակող վերակացու՝ կարծելով, թե դա աշխատանք կատարել է նշանակում։ Եվ այնուամենայնիվ, այս կերպ առաջնորդելը ոչնչով չի խանգարում նրանց մտքի խաղաղությանը. նրանք ամեն օր հարմարավետ ապրում են և մշտապես կենսուրախ են։ Ինչպե՞ս է պատահում, որ նրանք դեռ ի վիճակի են ժպիտ կրելու։ Ես մի փաստ եմ բացահայտել. նման մարդիկ չափազանց անամոթ են։ Նրանք որպես առաջնորդող ոչ մի փաստացի աշխատանք չեն կատարում, պարզապես մի քանի մարդու են նշանակում առաջադրանքներ կատարելու և դա համարում են ավարտված։ Երբեք նրանց չես տեսնում աշխատավայրում. նրանք գաղափար անգամ չունեն եկեղեցու աշխատանքի առաջընթացի կամ արդյունքների մասին, սակայն դեռ կարծում են, որ իրենք իրավասու են և որակավորված՝ լինելու առաջնորդող։ Սա կեղծ առաջնորդողի մարմնացումն է, որը բացարձակապես ոչ մի փաստացի աշխատանք չի կատարում։ Կեղծ առաջնորդողները որևէ բեռ չունեն եկեղեցու գործի համար, նրանք չեն անհանգստանում կամ մտահոգվում, անկախ այն բանից, թե որքան խնդիրներ են ծագում. նրանք բավարարվում են` պարզապես որոշ ընդհանուր գործեր անելով, և հետո կարծում, թե փաստացի աշխատանք են կատարել։ Անկախ այն բանից, թե ինչպես է Վերինը մերկացնում կեղծ առաջնորդողներին, նրանք ներքուստ վատ չեն զգում, ոչ էլ իրենց են տեսնում այդ մերկացման մեջ. նրանք չունեն ո՛չ ինքնաքննություն, ո՛չ ապաշխարություն։ Մի՞թե նման մարդիկ զուրկ չեն խղճից ու ողջամտությունից։ Կարո՞ղ է արդյոք նա, ով իսկապես խիղճ և ողջամտություն ունի, այսպես վերաբերվել եկեղեցու գործին։ Ամենայն հավանականությամբ՝ ոչ։

Ընդհանուր առմամբ, նույնիսկ մի փոքր խիղճ և ողջամտություն ունեցող մարդիկ, լսելով կեղծ առաջնորդողների տարբեր դրսևորումների մերկացումը և իրենց համեմատելով այդ նկարագրությունների հետ, այս կամ այն չափով կկարողանան տեսնել, որ այդ նկարագրություններում իրենցից էլ ինչ-որ բան կա։ Նրանց երեսը կկարմրի, կդառնան անհանգիստ, նրանց սրտերը կխռովվեն՝ իրենց պարտական զգալով Աստծու առաջ, և ծածուկ կվճռեն. «Նախկինում տրվում էի մսեղիի հարմարավետություններին, լավ չէի անում իմ աշխատանքը, չէի կատարում իմ պատասխանատվությունները, իրական աշխատանք չէի անում, հարցաքննվելիս անտեղյակ էի, միշտ ուզում էի խուսափել և միշտ ձևացնում էի՝ վախենալով, որ եթե մյուսները տեսնեն, թե իրականում ինչ է պատահում ինձ, իմ հեղինակությունն ու կարգավիճակը կկորչեն, և առաջնորդողի այն պաշտոնը, որ զբաղեցնում էի, չի պահպանվի։ Միայն հիմա եմ իսկապես տեսնում, որ նման վարքագիծն ամոթալի է և չի կարող շարունակվել։ Պետք է մի փոքր ավելի լուրջ լինեմ գործելիս և ջանք գործադրեմ։ Եթե շարունակեմ լավ չկատարել գործս, դա աններելի կլինի. խիղճս կմեղադրի՜ ինձ»։ Այսպիսի կեղծ առաջնորդողները դեռ ունեն որոշակի մարդկայնություն և խիղճ. առնվազն, նրանց խիղճն արթուն է։ Լսելով Իմ մերկացումը՝ նրանք իրենց տեսնում են այս խոսքերի մեջ և անհանգստանում. խորհում են. «Իսկապես որևէ իրական աշխատանք չեմ կատարել կամ չեմ լուծել որևէ իրական խնդիր։ Արժանի չեմ Աստծու հանձնարարությանը կամ առաջնորդողի կոչմանը։ Ուստի ի՞նչ պետք է անեմ։ Պետք է փոխհատուցեմ. այսուհետ պետք է լրջորեն գործի անցնեմ և լուծեմ իրական խնդիրները, մասնակցեմ յուրաքանչյուր հատուկ առաջադրանքին, խուսափեմ գլուխ պահելուց, խուսափեմ ձևացնելուց և անեմ ամեն ինչ իմ կարողությունների ներածին չափով։ Աստված զննում է մարդկանց սրտերն ու -նվիրական մտքերը, Աստված գիտե յուրաքանչյուրի իրական չափը. անկախ այն բանից՝ գործերը լավ եմ անում, թե վատ, ամենակարևորն այն ամբողջ սրտով անելն է։ Եթե անգամ սա չեմ կարող անել, մի՞թե ինձ դեռ կարելի է մարդ կոչել»։ Այս կերպ խորհել կարողանալը կոչվում է խիղճ ունենալ։ Անխիղճ մարդկանց որքան էլ մերկացնես, նրանց երեսը չի կարմրում, ոչ էլ սրտի զարկն է արագանում. նրանք պարզապես շարունակում են անել այն, ինչ ուզում են։ Նույնիսկ եթե իրենց տեսնում են այն բանում, ինչ Աստված մերկացրել է, անտարբեր են լինում դրա նկատմամբ. «Կարծես թե իմ անունը չի նշվել», մտածում են նրանք։- «Ինչո՞ւ պետք է վախենամ։ Իմ արժանիքը լավն է, ես տաղանդավոր եմ. Աստծու տունն առանց ինձ չի կարող։ Ի՞նչ անենք, որ ոչ մի իրական աշխատանք չեմ անում։ Ինքս դա չեմ անում, բայց ուրիշին եմ դա անել տալիս, այնպես որ, այնուամենայնիվ, այն արվում է, չէ՞։ Համենայն դեպս, յուրաքանչյուր առաջադրանք, որը խնդրում ես անել, անում եմ քեզ համար, անկախ այն բանից, թե ում եմ հանձնարարում անել այն։ Իմ արժանիքը լավն է, ուստի խելացի եմ աշխատում։ Ապագայում կշարունակեմ գլուխ պահել և վայելել կյանքն այնպես, ինչպես ցանկանում եմ»։ Անկախ այն բանից, թե որքան եմ Ես կտրում կամ մերկացնում կեղծ առաջնորդողներին՝ իրական աշխատանք չկատարելու համար, խնդրո առարկա մարդիկ մնում են նույնը՝ լիովին անտարբեր. «Թո՛ղ ուրիշները մտածեն այն, ինչ ուզում են, և տեսնեն ինձ այնպես, ինչպես ուզում են տեսնել. պարզապես չեմ անի դա»։ Արդյոք նման կեղծ առաջնորդողները խիղճ ունե՞ն։ (Ո՛չ)։ Սա չորրորդ անգամն է, որ մենք հաղորդակցվում ենք կեղծ առաջնորդողների տարբեր դրսևորումները մերկացնելու շուրջ, և ամեն անգամ, երբ Ես մերկացնում եմ նման անհատների, նրանք, ովքեր նույնիսկ մի փոքր խիղճ ունեն, իրենց զգում են այնպես, ասես ասեղների վրա նստած լինեն՝ անապահով զգալով իրենց աշխատանքը լավ չկատարելու համար, և ծածուկ վճռում են արագ ապաշխարել ու շրջադարձ կատարել։ Մինչդեռ անխիղճներն արտակարգ անամոթ են. բացարձակապես ոչինչ չեն զգում։ Անկախ այն բանից, թե ինչպես եմ Ես հաղորդակցվում, նրանք պարզապես շարունակում են իրենց օրերն ապրել սովորականի պես՝ վայելելով կյանքն այնպես, ինչպես ցանկանում են։ Երբ հարցնում ես նրանց. «Որոշ մարդիկ պատասխանատու են ավետարանի աշխատանքի համար, ոմանք՝ թարգմանչական աշխատանքի, իսկ մյուսները՝ ֆիլմերի արտադրության. ի՞նչ հատուկ աշխատանքի համար ես պատասխանատու», նրանք ասում են. «Թեև ոչ մի հատուկ աշխատանք չեմ արել, վերահսկում եմ ամեն ինչ։ Հավաքույթներ եմ անցկացնում նրանց համար»։ Եթե այնուհետև հարցնես նրանց. «Ամսվա մեջ քանի՞ հավաքույթ ես անցկացնում», կպատասխանեն. «Առնվազն մեկ մեծ հավաքույթ ամսվա մեջ և մեկ փոքր հավաքույթ՝ երկու շաբաթը մեկ»։ Եվ երբ հարցնում ես նրանց. «Հավաքույթներ անցկացնելուց բացի` ի՞նչ հատուկ աշխատանք ես արել», նրանք կպատասխանեն. «Եթե հավաքույթներն ինձ այսքան զբաղված են պահում, ի՞նչ հատուկ աշխատանք կարող եմ անել։ Բացի դրանից՝ այն ոլորտը, որը կառավարում եմ, այնքան լայն է, որ ժամանակ չունեմ հատուկ աշխատանքի համար»։ Այս կեղծ առաջնորդողներին թվում է, թե լիովին իրավացի են. նրանք իրենց շատ հաստատուն և կայուն առաջնորդողներ են համարում։ Անկախ այն բանից, թե ինչպես են մերկացվում և էտվում, ամենևին չեն տխրում դրանից։ Եթե Ինձ հանձնարարվեր հատուկ առաջադրանք անել, օրինակ՝ ճաշ պատրաստել հինգ հոգու համար, բայց բավարար ուտելիք պատրաստեի միայն չորսի համար, անհարմար կզգայի բավարար չպատրաստելու համար և Ինձ մեղավոր կզգայի բոլորին լավ չկերակրելու համար։ Ապա կմտածեի, թե ինչպես փոխհատուցել դա՝ համոզվելով, որ հաջորդ անգամ ճիշտ հաշվարկեմ, որպեսզի բոլորը բավարար չափով ուտեն։ Եվ եթե որևէ մեկն ասեր, որ ուտելիքը չափազանց աղի է, նույնպես վատ կզգայի։ Կհարցնեի, թե որ ճաշատեսակն է չափազանց աղի, ապա կհարցնեի մյուսներին, թե արդյոք համեմունքը տեղին է եղել։ Թեև դժվար է գոհացնել բոլորին, միևնույն է, պետք է փորձեմ հնարավոր ամեն միջոց՝ Իմ դերը լավ կատարելու համար։ Սա կոչվում է սեփական պատասխանատվությունների կատարում. սա այն ողջամտությունն է, որը մարդիկ պետք է ունենան։ Դու միշտ պետք է կատարես քո պատասխանատվությունները. անկախ այն բանից, թե ինչ առաջադրանք է, անձամբ պետք է մասնակցես դրան։ Եթե որևէ մեկն առաջարկում է այլ կարծիք, անկախ այն բանից, թե ով է նա, և գիտակցում ես, որ սխալվում ես, ու լսելուց հետո վատ ես զգում, ապա պետք է ուղղումներ անես և ապագայում սիրտդ դնես քո արածի մեջ՝ լավ անելով, նույնիսկ եթե դա նշանակում է որոշակի դժվարությունների դիմանալ։ Կեղծ առաջնորդողները չունեն այս զգացումը, ուստի բացարձակապես ոչ մի դժվարության չեն դիմանում։ Լսելով կեղծ առաջնորդողների մերկացման մասին այս փաստերը՝ բացարձակապես ոչինչ չեն զգում, շարունակում են վայելել իրենց ուտելիքը, հանգիստ քնել և լիարժեք ապրել՝ ամեն օր ունենալով նույն ուրախ տրամադրությունը, առանց իրենց ուսերին ծանր բեռ կրելու զգացումի կամ սրտում մեղքի խայթի։ Ի՞նչ տեսակ մարդիկ են սրանք․ նման մարդիկ խնդիր ունեն իրենց բնավորության հետ. զուրկ են խղճից, զուրկ են ողջամտությունից և ունեն վատ բնավորություն։ Չնայած այսքան երկար ժամանակ կեղծ առաջնորդողների տարբեր դրսևորումները մերկացվել են՝ և՛ դրական տեսանկյունից՝ ապահովելով ու հաղորդակցվելով, և՛ բացասական տեսանկյունից՝ մերկացնելով և կտրելով նրանց, կեղծ առաջնորդողների մի մասը դեռ չի կարողանում գիտակցել իրենց սեփական խնդիրները, ոչ էլ երբևէ մտադիր է խորհել և ապաշխարել։ Եթե չլիներ Վերինի վերահսկողությունն ու խթանումը, նրանք դեռ որքան հնարավոր է գլուխ կպահեին իրենց աշխատանքով՝ առանց ընթացքն ամենևին փոխելու։ Անկախ այն բանից, թե ինչպես եմ մերկացնում նրանց, նրանք դեռ նստում են այնտեղ անվրդով և լիովին անտարբեր։ Մի՞թե նրանք չափազանց անամոթ չեն։ Այս տեսակի մարդիկ պիտանի չեն որպես առաջնորդողներ կամ մշակներ. նրանց բնավորությունն այնքան ստոր է, որ ամոթ չունեն։ Բնականոն մարդկանց համար, նույնիսկ երբ պարզապես լսեն, որ ինչ-որ մեկը նշում է իրենց թերությունները, արատները կամ արածի վերաբերյալ որևէ անպատշաճ կամ սկզբունքներին հակասող բան, էլ չենք խոսում հատկապես մերկացվելու մասին, դժվար կլիներ տանելը, և կտխրեին ու խիստ կշփոթվեին, և կմտածեին, թե ինչպես փոխվեն և ուղղեն իրենց։ Մինչդեռ այս կեղծ առաջնորդողներն իրենց աշխատանքը լիակատար խառնաշփոթի են վերածում և դեռ ապրում են մաքուր խղճով, չեն անհանգստանում կամ մտահոգվում և մնում են լիովին անտարբեր` անկախ այն բանից, թե ինչպես են իրենց մերկացնում. նրանք անգամ վայրեր են գտնում՝ թաքնվելու և ժամանց փնտրելու համար, և միշտ անհետանում են տեսադաշտից։ Նրանք իսկապես ամոթ չունեն։

Եկեղեցու առաջնորդողները պետք է առնվազն խիղճ և ողջամտություն ունենան, ինչպես նաև հասկանան որոշ ճշմարտություններ. միայն այդ դեպքում նրանք կարող են հոգս զգալ։ Որո՞նք են հոգս զգալու դրսևորումները։ Եթե նրանք տեսնում են, որ ոմանք բացասական են տրամադրված, ոմանք աղավաղված ըմբռնում ունեն, ոմանք վատնում են Աստծու տան գույքը, ոմանք իրենց աշխատանքում գլուխ են պահում, ոմանք իրենց պարտականությունները կատարելիս չեն զբաղվում պատշաճ առաջադրանքներով, ոմանք միշտ ամպագոռգոռ խոսքեր են շաղ տալիս, բայց իրական աշխատանք չեն անում..., հայտնաբերելով, որ եկեղեցու ներսում չափազանց շատ խնդիրներ կան, որոնք լուծման կարիք ունեն, և տեսնելով այդքան չարված աշխատանք՝ սա նրանց մեջ հոգսի զգացում է առաջացնում։ Առաջնորդող դառնալուց ի վեր թվում է, թե նրանց ներսում անընդհատ կրակ է վառվում. եթե խնդիր են հայտնաբերում և չեն կարողանում լուծել այն, անհանգստանում և մտահոգվում են՝ ի վիճակի չլինելով ուտելու կամ քնելու։ Հավաքույթների ժամանակ, երբ ոմանք զեկուցում են իրենց աշխատանքի խնդիրների մասին, որոնց մեջ առաջնորդողը չի կարողանում թափանցել և անմիջապես լուծել, նա չի հանձնվում. զգում է, որ անպայման պետք է լուծի այդ խնդիրը։ Աղոթելուց, փնտրելուց և երկու օր դրա շուրջ մտածելուց հետո, հենց որ հասկանում է ինչպես լուծել այն, արագորեն լուծում է խնդիրը։ Խնդիրը լուծելուց հետո նա անմիջապես ստուգում է այլ աշխատանքներ և հայտնաբերում մեկ այլ խնդիր չափազանց շատ մարդկանց ներգրավվածությամբ մի աշխատանքում, ինչը պահանջում է աշխատակազմի կրճատում։ Ապա արագորեն հավաքույթ է հրավիրում, հստակ պատկերացում կազմում իրավիճակի մասին, կրճատում աշխատակազմը և խելամիտ կարգավորումներ անում, և այսպիսով խնդիրը լուծվում է։ Անկախ այն բանից, թե որ աշխատանքն են ստուգում, հոգս կրող առաջնորդողները միշտ կկարողանան բացահայտել խնդիրները։ Մասնագիտական գիտելիքի հետ կապված կամ սկզբունքներին հակասող ամեն մի խնդիր նրանք կկարողանան բացահայտել, հարցուփորձ անել դրանց մասին և հասկացողություն ձեռք բերել, իսկ խնդիր հայտնաբերելիս՝ ժամանակին լուծել այն։ Խելացի առաջնորդողներն ու աշխատողները լուծում են միայն եկեղեցու գործի, մասնագիտական գիտելիքի և ճշմարտության սկզբունքների հետ կապված խնդիրները։ Նրանք առօրյա կյանքի մանրուքներին ուշադրություն չեն դարձնում։ Ուշադրություն են դարձնում Աստծու հանձնարարած ավետարանը տարածելու աշխատանքի յուրաքանչյուր առանձնահատկությանը։ Հարցնում և ստուգում են ամեն մի խնդիր, որը կարողանում են նկատել կամ բացահայտել։ Եթե այդ պահին ի վիճակի չեն ինքնուրույն լուծելու խնդիրը, ապա հավաքվում են այլ առաջնորդողների և աշխատողների հետ, հաղորդակցվումնրանց հետ, փնտրում ճշմարտության սկզբունքները և մտածում` այն լուծելու ուղիների մասին։ Եթե բախվում են մեծ խնդրի, որն իսկապես չեն կարողանում լուծել, ապա ժամանակին հարցուփորձ են անում Վերինից և թույլ տալիս, որ Վերինը զբաղվի դրանով և լուծի այն։ Այսպիսի առաջնորդողներն ու աշխատողներն իրենց գործողություններում սկզբունքային մարդիկ են։ Անկախ այն բանից, թե ինչ խնդիրներ կան, քանի դեռ տեսել են դրանք, բաց չեն թողնի. նրանք համառորեն ձգտում են լիովին հասկանալ այդ խնդիրները և ապա լուծել դրանք մեկ առ մեկ։ Նույնիսկ եթե դրանք հիմնովին չեն լուծվում, կարելի է վստահ լինել, որ այդ խնդիրները կրկին չեն առաջանա։ Սա նշանակում է կատարել պարտականությունն ամբողջ սրտով, ուժով և մտքով՝ լիովին կատարելով սեփական պարտականությունները։ Այդ կեղծ առաջնորդողներն ու աշխատողները, որոնք իրական աշխատանք չեն անում կամ չեն կենտրոնանում իրական խնդիրների լուծման վրա, չեն կարողանում նկատել իրենց աչքի առաջ եղած խնդիրները և չգիտեն, թե ինչ աշխատանք պետք է արվի։ Քանի դեռ տեսնում են, որ եղբայրներն ու քույրերը զբաղված են իրենց պարտականությունները կատարելով, լիովին գոհ են՝ զգալով, որ սա իրենց իրական աշխատանքի արդյունքն է. կարծում են, թե աշխատանքի բոլոր տեսանկյունները բավականին դրական են, և որ իրենք անձամբ անելու շատ բան կամ լուծելու խնդիրներ չունեն, ուստի կենտրոնանում են իրենց կարգավիճակի օգուտները վայելելու վրա։ Նրանք միշտ ցանկանում են իրենց ցուցադրել և պարծենալ եղբայրների ու քույրերի շրջանում։ Երբ տեսնում են եղբայրներին ու քույրերին, ասում են. «Լա՛վ հավատացյալ եղեք։ Լա՛վ կատարեք ձեր պարտականությունը։ Գլուխ մի՛ պահեք։ Եթե չարաճճի լինեք կամ խնդիրներ առաջացնեք, կհեռացնե՛մ ձեզ»։ Նրանք միայն մի բան գիտեն՝ հաստատել իրենց կարգավիճակն ու խրատել մարդկանց։ Հավաքույթների ժամանակ միշտ հարցնում են, թե ինչ խնդիրներ կան աշխատանքում, և հարցնում են` արդյոք իրենց ենթակաները որևէ դժվարություն ունեն, բայց երբ մյուսներն արտահայտում են իրենց խնդիրների և դժվարությունների մասին, չեն կարողանում լուծել դրանք։ Չնայած դրան՝ նրանք դեռ ուրախ են և շարունակում են ապրել մաքուր խղճով։ Եթե եղբայրներն ու քույրերը որևէ դժվարություն կամ խնդիր չեն բարձրացնում, զգում են, որ շատ լավ են կատարում իրենց աշխատանքը՝ դառնալով ինքնագոհ։ Կարծում են, թե աշխատանքի մասին հարցնելն այն գործն է, որն իրենց հանձնարարված էր անել, և երբ խնդիրներ են ծագում, և Վերինը պատասխանատվությունը բարդում է իրենց վրա, ապշում են։ Ուրիշներն իրենց առջև դնում են աշխատանքի դժվարություններն ու խնդիրները, սակայն նրանք դեռ բողոքում են, թե ինչու նրանք չեն փնտրում ճշմարտությունը՝ դրանք լուծելու համար։ Ինքնուրույն չլուծելով իրական խնդիրները՝ պատասխանատվությունը գցում են իրենց ենթակա ղեկավարների վրա՝ խստորեն նախատելով կոնկրետ առաջադրանքներ կատարողներին։ Այս նախատինքն օգնում է նրանց թեթևացնելու իրենց զայրույթը, և նրանք նույնիսկ մաքուր խղճով կարծում են, թե իրական աշխատանք են անում։ Նրանք երբեք չեն անհանգստացել կամ մտահոգվել խնդիրներ բացահայտելու կամ լուծելու անկարողության պատճառով, ոչ էլ դրա պատճառով չեն կարողացել լավ ուտել կամ քնել. երբեք չեն կրել այսպիսի նեղություն։

Ամեն անգամ, երբ Ես այցելում եմ ագարակի եկեղեցի, որոշ խնդիրներ եմ լուծում։ Ամեն անգամ գնալուս պատճառն այն չի լինում, որ Ես ինչ-որ կոնկրետ խնդիր եմ գտել լուծելու. պարզապես մի փոքր ազատ ժամանակ ունենալով՝ շրջում և տեսնում եմ, թե ինչպես է ընթանում եկեղեցու տարբեր թիմերի աշխատանքը, և ինչպիսին են յուրաքանչյուր թիմի մարդկանց վիճակները։ Ես հավաքում եմ ղեկավարներին՝ նրանց հետ զրուցելու, հարցնելու, թե ինչ աշխատանք են արել այս ընթացքում, և ինչ խնդիրներ կան․ թույլ եմ տալիս նրանց որոշ հարցեր բարձրացնել, և ապա հաղորդակցվում եմ նրանց հետ, թե ինչպես լուծել դրանք։ Նրանց հետ հաղորդակցվելիս Ես կարող եմ նաև որոշ նոր խնդիրներ բացահայտել։ Խնդիրների մի տեսակը կապված է այն բանի հետ, թե ինչպես են առաջնորդողներն ու աշխատողներն անում իրենց աշխատանքը. մյուսը նրանց պարտականությունների շրջանակում եղած աշխատանքի խնդիրներն են։ Բացի դրանից՝ նաև օգնում և ուղղորդում եմ նրանց, թե ինչպես անել կոնկրետ աշխատանք, ինչպես իրականացնել աշխատանքը, ինչ աշխատանք անել, և ապա հաջորդ անգամ հետևում եմ՝ հարցնելով նրանց, թե ինչպես է ընթացել նախորդ անգամ հանձնարարված աշխատանքը։ Այսպիսի վերահսկումը, խթանումը և հետևելն անհրաժեշտ են։ Թեև սա չի արվում մեծ աղմուկով և բղավոցով՝ բարձրախոսներ օգտագործելով որևէ հայտարարություն անելու համար, այս կոնկրետ գործերն ու առաջադրանքները հաղորդվում և իրականացվում են որոշ առաջնորդողների և աշխատողների միջոցով, որոնք կարող են իրական աշխատանք անել։ Այսպիսով, յուրաքանչյուր թիմի աշխատանքը դառնում է կանոնավոր և առաջ է ընթանում, աշխատանքի արդյունավետությունը բարելավվում է, և արդյունքներն ավելի դրական են լինում։ Ի վերջո յուրաքանչյուր թիմում բոլորը կարողանում են հավատարիմ մնալ իրենց պարտականությանը՝ իմանալով, թե ինչ պետք է անեն և ինչպես անեն։ Առնվազն բոլորը կատարում են իրենց բաժին պարտականությունը, բոլորն ունեն առաջադրանքներ, և այն, ինչ անում են, արվում է Աստծու տան պահանջների համաձայն, ինչպես նաև կարող է արվել սկզբունքների համաձայն։ Մի՞թե սա որոշակի արդյունքների հասնել չէ։ Արդյոք կեղծ առաջնորդողները գիտե՞ն ինչպես աշխատել այս կերպ։ Կեղծ առաջնորդողները կմտորեին. «Ուրեմն այսպես է Վերինն իրականացնում աշխատանքը. կանչում է որոշ մարդկանց՝ նրանց հետ զրուցելու, բոլորը նշումներ են անում փոքրիկ գրքույկում, և նշումներն անելուց հետո Վերինի աշխատանքն ավարտված է։ Եթե այսպես է աշխատանքն իրականացվում Վերինի կողմից, ապա մենք էլ նույն կերպ կանենք»։ Այսպիսով` կեղծ առաջնորդողներն ընդօրինակում են այս կերպ։ Նրանք ընդօրինակում են արտաքին տեսքը, բայց ի վերջո բացարձակապես ոչ մի իրական աշխատանք չեն անում՝ չիրականացնելով այն առաջադրանքներից և ոչ մեկը, որոնք իրենց հանձնարարվել էին, պարզապես անիմաստ վատնելով ժամանակը դատարկաբանելով։ Երբեմն նաև գնում եմ բանջարանոցներ ու ջերմոցներ՝ տեսնելու, թե ինչպես են աճում սածիլները, կամ պարզելու, թե ձմռանը ջերմոցում քանի բերքաշրջան կարելի է աճեցնել և որքան հաճախ ջրել դրանք։ Այս առաջադրանքները, լինեն դրանք մեծ թե փոքր, բոլորը ներառում են բանջարաբուծության հետ կապված տեխնիկական հարցեր, և քանի դեռ մարդը ջանասիրաբար է անում դրանք, կարող է իրագործել դրանք։ Որտե՞ղ են կեղծ առաջնորդողները հիմնականում ցույց տալիս իրենց կեղծիքը. ամենաակնառուն իրական աշխատանք չանելն է. նրանք պարզապես անում են որոշ առաջադրանքներ, որոնք իրենց լավ են ներկայացնում, և ապա դա համարում են ավարտված և հետո սկսում են վայելել իրենց կարգավիճակի օգուտները։ Անկախ այն բանից, թե որքան են նրանք անում այս տեսակի աշխատանք, արդյոք դա նշանակո՞ւմ է, որ նրանք իրական աշխատանք են կատարում։ Կեղծ առաջնորդողների մեծ մասը ճշմարտությունն անմաքուր կերպով է ըմբռնում՝ հասկանալով միայն որոշ բառեր և վարդապետություններ, ինչը շատ է դժվարացնում իրական աշխատանքը լավ անելը։ Կեղծ առաջնորդողների մի մասը չի կարողանում անգամ լուծել ընդհանուր գործերի հետ կապված խնդիրները. նրանք ակնհայտորեն խղճուկ արժանիք ունեն և զուրկ են հոգևոր հասկացողությունից։ Նրանց կրթելը բացարձակապես ոչ մի արժեք չունի։ Որոշ կեղծ առաջնորդողներ իսկապես ունեն մի փոքր արժանիք, բայց իրական աշխատանք չեն անում և տրվում են մսեղիի հարմարավետություններին։ Մսեղիի հարմարավետություններին տրվող մարդիկ շատ չեն տարբերվում խոզերից։ Խոզերն իրենց օրերն անցկացնում են քնելով և ուտելով։ Դրանք ոչինչ չեն անում։ Սակայն մեկ տարի նրանց կերակրելու ծանր աշխատանքից հետո, երբ տարեվերջին ամբողջ ընտանիքն ուտում է նրանց միսը, կարելի է ասել, որ նրանք ծառայություն են մատուցել։ Եթե կեղծ առաջնորդողին պահում են ինչպես խոզը՝ ամեն օր երեք անգամ ձրի ուտեցնելով ու խմեցնելով, գիրացնելով և ուժեղացնելով, բայց նա ոչ մի իրական աշխատանք չի անում և վատնող է, մի՞թե նրան պահելն ապարդյուն չի եղել։ Արդյոք որևէ օգուտ տվե՞լ է։ Նրանք կարող են միայն որպես հակադրություն ծառայել և պետք է դուրս թողնվեն։ Իսկապես ավելի լավ է խոզ պահել, քան կեղծ առաջնորդող։ Կեղծ առաջնորդողները կարող են ունենալ «առաջնորդողի» կոչում, կարող են զբաղեցնել այս պաշտոնը՝ օրական երեք անգամ լավ սնվելով, վայելելով Աստծու բազմաթիվ շնորհքները, տարեվերջին այդքան ուտելուց գիրանալով և վարդագույն այտեր ունենալով, բայց ի՞նչ կասեք աշխատանքի մասին։ Նայի՛ ր այն ամենին, ինչ իրագործվել է քո աշխատանքում այս տարի. արդյոք այս տարի աշխատանքի որևէ ոլորտում արդյունքներ ունեցե՞լ ես։ Ի՞նչ իրական աշխատանք ես արել։ Աստծու տունը չի պահանջում, որ դու յուրաքանչյուր աշխատանք կատարելապես անես, բայց պետք է լավ անես առանցքային աշխատանքը, օրինակ՝ ավետարանի աշխատանքը կամ ֆիլմերի արտադրության աշխատանքը, տեքստային աշխատանքը և այլն։ Սրանք բոլորը պետք է արդյունավետ լինեն։ Բնականոն հանգամանքներում աշխատանքի մեծ մասը պետք է որոշակի արդյունքներ և ձեռքբերումներ տա երեքից հինգ ամիս հետո. եթե մեկ տարի անց ձեռքբերումներ չկան, ապա սա լուրջ խնդիր է։ Քո պատասխանատվության շրջանակում ո՞ր աշխատանքն է եղել ամենաարդյունավետը։ Ո՞ր մեկի համար ես ամենամեծ գինը վճարել և ամենաշատը տառապել ողջ տարվա ընթացքում։ Ներկայացրու՛ այս ձեռքբերումը և խորհի՛ր, թե արդյոք որևէ արժեքավոր ձեռքբերում ունեցել ես Աստծու շնորհքը վայելելու քո տարվա ընթացքում. դու պետք է հստակ զգաս սա քո սրտում։ Ի վերջո ի՞նչ էիր անում, մինչ այս ողջ ընթացքում ուտում էիր Աստծու տան ուտելիքը և վայելում Աստծու շնորհքը։ Որևէ բանի հասե՞լ ես։ Եթե ոչնչի չես հասել, ապա պարզապես գլուխ ես պահում. դու իսկական կեղծ առաջնորդող ես։ Արդյոք նման առաջնորդողները պե՞տք է հեռացվեն և դուրս թողնվեն։ (Այո՛)։ Կարո՞ղ եք զանազանել նման կեղծ առաջնորդողներին, երբ հանդիպումեք նրանց։ Կարո՞ղ եք տեսնել, որ նրանք կեղծ առաջնորդողներ են, որոնք պարզապես գլուխ են պահում՝ ձրի սնունդ ստանալու համար։ Նրանք ուտում են այնքան, մինչև իրենց բերանները յուղոտվեն, բայց երբեք չեն անհանգստանում կամ մտահոգվում աշխատանքի համար՝ չմասնակցելով կամ չհարցնելով որևէ կոնկրետ առաջադրանքի մասին։ Նույնիսկ եթե հարցնում են, դա պատճառ ունի. նրանք դա անում են միայն այն ժամանակ, երբ Վերինը արդյունքների համար ճնշում է գործադրում նրանց վրա, այլապես չէին էլ անհանգստանա։ Նրանք միշտ տրվում են վայելքներին՝ հաճախ ֆիլմեր կամ հեռուստաշոուներ դիտելով։ Նրանք պատվիրակում են աշխատանքը, և մինչ մյուս բոլորը զբաղված են իրենց պարտականությունները կատարելով, նրանք հանգստանում և վայելում են։ Եթե խնդիր կա, և փորձում ես գտնել նրանց՝ այն լուծելու համար, նրանք ոչ մի տեղ չեն երևում, բայց երբեք չեն ուշանում ճաշից։ Եվ ուտելուց հետո, երբ մյուս բոլորը վերադառնում են աշխատանքի, նրանք գնում են ավելի երկար հանգստանալու։ Եթե հարցնում ես նրանց. «Ինչո՞ւ դուրս չես գալիս և չես ստուգում աշխատանքը։ Բոլորը սպասում են քո ուղղորդմանը, քո կարգավորումներին», նրանք ասում են. «Ինչո՞ւ սպասել ինձ։ Դուք բոլորդ կարող եք դա անել, բոլորդ գիտեք ինչպես անել դա. մի՞թե նույնը չէ, երբ ես տարածքում չեմ։ Չե՞մ կարող մի փոքր հանգստանալ»։ «Դա հանգստանա՞լ է։ Դու պարզապես ֆիլմեր ես դիտում»։ «Ես մասնագիտական հմտություններ եմ սովորում, ուսումնասիրում եմ, թե ինչպես են ֆիլմեր նկարահանվում»։ Նրանք նույնիսկ արդարացումներ են հորինում։ Նրանք մեկը մյուսի հետևից ֆիլմեր են դիտում, և երբ գիշերը բոլորը հանգստանում են, նրանք նույնպես հանգստանում են։ Ամեն օր նրանք պարզապես այսպես գլուխ են պահում, բայց ի՞նչ աստիճանի։ Բոլորը նրանց տհաճ են համարում, նրանք ստիպում են բոլորին անհարմար զգալ, և ի վերջո ոչ ոք նրանց ուշադրություն չի դարձնում։ Ասացե՛ք Ինձ, եթե այսպիսի առաջնորդողը չի ղեկավարում, արդյոք աշխատանքը դեռ կարո՞ղ է առաջ ընթանալ։ Առանց նրանց` երկիրը դադարո՞ւմ է պտտվել։ (Այն շարունակում է պտտվել)։ Ուրեմն նրանք պետք է բացահայտվեն, որպեսզի բոլորը տեսնեն` նրանք չեն զբաղվում պատշաճ առաջադրանքներով, և որ ոչ ոք չպետք է սահմանափակվի նրանց կողմից։ Նման կեղծ առաջնորդողները, որոնք չեն զբաղվում պատշաճ առաջադրանքներով, պետք է բացահայտվեն ու կտրվեն, որպեսզի բոլորը զանազանեն, և ապա նրանք պետք է պաշտոնա՜նկ արվեն ու մի կո՜ղմ քաշվեն։ Կարո՞ղ եք զանազանել նման կեղծ առաջնորդողներին, երբ հանդիպում եք նրանց։ Առանց կեղծ առաջնորդողների` արդյոք բոլորդ կզգայի՞ք, որ նավաստիներ եք` առանց նավապետի։ Արդյոք ինքնուրո՞ւյն կավարտեիք աշխատանքը և կիրագործեիք առաջադրանքները։ Եթե ոչ, ապա վտանգի մեջ եք։ Բախվելով այս տեսակի կեղծ առաջնորդողների, որոնք պատշաճ կերպով չեն կատարում իրենց պարտականությունը, օրինակ չեն ծառայում և անիմաստ վատնում են ժամանակը՝ առցանց զրուցելով. արդյոք զանազանում կունենայի՞ք այսպիսի իրավիճակում։ Արդյոք նրանց ազդեցությանը կենթարկվեիք՝ նույնպես ներգրավվելով դատարկ զրույցների մեջ և հետաձգելով ձեր պարտականությունները։ Կարո՞ղ եք դեռ հետևել նման կեղծ առաջնորդողներին։ (Ո՛չ)։

Որոշ կեղծ առաջնորդողներ որկրամոլ են և ծույլ՝ նախընտրելով հարմարավետությունը ծանր աշխատանքից։ Նրանք ո՛չ ուզում են աշխատել, ո՛չ էլ անհանգստանալ՝ խուսափելով ջանքից և պատասխանատվությունից, ցանկանալով միայն տրվել հարմարավետությանը։ Նրանք սիրում են ուտել, զվարճանալ և հատկապես ծույլ են։ Կար մի կեղծ առաջնորդող, որն առավոտյան արթնանում էր միայն այն ժամանակ, երբ բոլորն ավարտել էին ուտելը, իսկ գիշերը դեռ հեռուստասերիալներ էր դիտում, մինչ մյուս բոլորը հանգստանում էին։ Ճաշ պատրաստելու համար պատասխանատու մի եղբայր այլևս չդիմացավ և քննադատեց նրան։ Կարծում եք՝ նա կլսե՞ր մի խոհարարի։ (Ո՛չ:) Ենթադրենք` որևէ առաջնորդող կամ աշխատող նախատեր նրան՝ ասելով. «Դու պետք է ավելի ջանասեր լինես. այն աշխատանքը, որն անհրաժեշտ է անել, պետք է արվի։ Որպես առաջնորդող՝ դու պետք է կատարես քո պատասխանատվությունները` անկախ այն բանից, թե ինչ աշխատանք է. դու պետք է համոզվես, որ դրա հետ կապված խնդիրներ չկան։ Հիմա, երբ խնդիր է հայտնաբերվել, և դու ներկա չես այն լուծելու համար, դա ազդում է աշխատանքի վրա։ Եթե մշտապես այսպես ես աշխատում, մի՞թե սա չի հետաձգում եկեղեցու գործը։ Կարո՞ղ ես կրել այս պատասխանատվությունը»։ Արդյոք նա կլսե՞ր սա․ պարտադիր չէ։ Նման կեղծ առաջնորդողներին որոշում կայացնող խումբը պետք է ժամանակին ազատի և այլ աշխատանքային կարգավորումներ անի նրանց համար՝ թույլ տալով անել այն, ինչին ի վիճակի են։ Եթե նրանք անպիտան են, ցանկանում են ձրիակերություն անել, ուր էլ որ գնան, ի վիճակի չեն որևէ բան անելու, ապա հեռացրեք նրանց՝ թույլ չտալով կատարել որևէ պարտականություն։ Նրանք արժանի չեն պարտականություն կատարելու. նրանք մարդ չեն, զուրկ են բնականոն մարդկայնության խղճից և ողջամտությունից, նրանք անամոթ են։ Նման կեղծ առաջնորդողներին, որոնք թրև եկողների են նման, հենց որ բացահայտվեն, պետք է ուղղակիորեն ազատել. կարիք չկա փորձելու հորդորել նրանց, և նրանց չպետք է ընձեռվի որևէ հնարավորություն՝ դիտարկման ենթարկվելու, ոչ էլ անհրաժեշտ է նրանց հետ հաղորդակցվել ճշմարտությամբ։ Մի՞թե նրանք բավականաչափ ճշմարտություններ չեն լսել։ Եթե նրանք էտվեին, կարո՞ղ էին փոխվել. չէին կարող։ Եթե ինչ-որ մեկը վատ արժանիք ունի, երբեմն անհեթեթ տեսակետներ է ունենում կամ տգիտության պատճառով չի կարողանում տեսնել ամբողջական պատկերը, բայց ջանասեր է, հոգս է կրում և ծույլ չէ, ապա նման մարդը, չնայած իր պարտականությունը կատարելիս ունեցած շեղումներին, կարող է ապաշխարել, երբ բախվում է էտման։ Առնվազն նա գիտե առաջնորդողի պապարտականությունները և գիտե, թե ինչ պետք է անի, նա ունի խիղճ և պատասխանատվության զգացում, նաև սիրտ։ Սակայն նրանք, ովքեր ծույլ են, նախընտրում են հարմարավետությունը ծանր աշխատանքից և հոգս չեն կրում, չեն կարող փոխվել։ Նրանց սրտում հոգս չկա. անկախ այն բանից, թե ով է նրանց էտում, անօգուտ է։ Ոմանք ասում են. «Այդ դեպքում, եթե Աստծու դատաստանը, պատիժը, փորձությունները և զտումը գային նրանց վրա, արդյոք կփոխվե՞ր նրանց՝ հոգս չկրելու խնդիրը»։ Սա չի կարող փոխվել. այն որոշվում է մարդու բնությամբ, ինչպես շունը չի կարող փոխել կեղտ ուտելու իր սովորությունը։ Ամեն անգամ, երբ տեսնում ես մեկին, որ ծույլ է և հոգս չի կրում, ինչպես նաև ծառայում է որպես առաջնորդող, կարող ես վստահ լինել, որ նա կեղծ առաջնորդող է։ Ոմանք կարող են ասել. «Ինչպե՞ս կարող ես նրանց կեղծ առաջնորդող անվանել։ Նրանք լավ արժանիք ունեն, խորաթափանց են, կարող են տեսնել իրական էությունը և կարող են ծրագրեր աշխատողել։ Աշխարհում նրանք կառավարել են բիզնեսներ, ծառայել են որպես գործադիր տնօրեններ. նրանք բանիմաց են, փորձառու և աշխարհիկ իմաստուն»։ Կարո՞ղ են արդյոք այս հատկանիշները լուծել նրանց ծույլ լինելու և հոգս չունենալու խնդիրը։ (Ո՛չ)։

Ի՞նչ դրսևորումներ և բնութագրեր են ցուցաբերում նրանք, ովքեր չափազանց ծույլ են։ Նախ, ինչ էլ որ անեն, գործում են ձևականորեն, դանդաղաշարժ են, ընթանում են հանգիստ տեմպով, հանգստանում ու ամեն ինչ հետաձգում են, երբ հնարավոր է։ Երկրորդ` նրանք ուշադրություն չեն դարձնում եկեղեցու գործին։ Նրանց համար նա, ով սիրում է անհանգստանալ նման բաների համար, կարող է դա անել։ Իրենք չեն անհանգստանա։ Երբ նրանք իսկապես անհանգստանում են ինչ-որ բանի համար, դա հանուն իրենց սեփական փառքի, շահի և կարգավիճակի է. նրանց համար կարևորն այն է, որ կարողանան վայելել կարգավիճակի օգուտները։ Երրորդ` նրանք խուսափում են դժվարություններից իրենց աշխատանքում. նրանք չեն կարող ընդունել, որ իրենց աշխատանքը կարող է նույնիսկ փոքր-ինչ հոգնեցուցիչ լինել, այլապես դառնում են շատ դժգոհ, եթե այդպես է լինում, և նրանք ի վիճակի չեն լինում դիմանալու դժվարություններին կամ գին վճարելու։ Չորրորդ՝ նրանք ի վիճակի չեն համառ լինելու իրենց անելիք ցանկացած աշխատանքում՝ միշտ հանձնվելով կես ճանապարհին և ի վիճակի չլինելով գործը մինչև վերջ հասցնելու։ Եթե նրանք ժամանակավորապես լավ տրամադրություն ունեն, կարող են որոշակի աշխատանք անել հաճույքի համար, բայց եթե ինչ-որ բան պահանջում է երկարաժամկետ նվիրվածություն, և դա նրանց զբաղված է պահում, պահանջում է շատ մտածել և հոգնեցնում է նրանց մսեղին, ժամանակի ընթացքում նրանք կսկսեն տրտնջալ։ Օրինակ` որոշ առաջնորդողներ պատասխանատու են եկեղեցու գործի համար, և սկզբում դա նրանց համար նոր և թարմ է թվում։ Նրանք շատ մոտիվացված են ճշմարտության իրենց հաղորդակցության մեջ և երբ տեսնում են, որ եղբայրներն ու քույրերը խնդիրներ ունեն, կարողանում են օգնել և լուծել դրանք։ Բայց որոշ ժամանակ համառ լինելուց հետո նրանք սկսում են համարել, որ առաջնորդողի աշխատանքը չափազանց հոգնեցուցիչ է, և նրանք դառնում են բացասական տրամադրված. ցանկանում են անցնել ավելի հեշտ աշխատանքի և պատրաստ չեն դիմանալու դժվարություններին։ Նման մարդիկ զուրկ են համառ լինելուց։ Հինգերորդ՝ մեկ այլ բնութագիր, որը տարբերում է ծույլ մարդկանց, նրանց՝ իրական աշխատանք անելու դժկամությունն է։ Հենց որ նրանց մսեղին տառապում է, նրանք արդարացումներ են հորինում՝ խուսափելու և գլուխ պահելու իրենց աշխատանքից, կամ այն փոխանցում են մեկ ուրիշի։ Եվ երբ այդ մարդն ավարտում է աշխատանքը, նրանք անամոթաբար իրենք են քաղում պտուղները։ Սրանք են ծույլ մարդկանց հինգ հիմնական բնութագրերը։ Դուք պետք է ստուգեք՝ տեսնելու, թե արդյոք կան նման ծույլ մարդիկ եկեղեցիների առաջնորդողների և աշխատողների շրջանում։ Եթե գտնեք մեկին, նա պետք է անմիջապես հեռացվի։ Կարո՞ղ են արդյոք ծույլ մարդիկ լավ աշխատանք անել որպես առաջնորդողներ։ Անկախ այն բանից, թե ինչպիսի արժանիք ունեն, կամ ինչպիսին է նրանց մարդկայնության որակը, եթե նրանք ծույլ են, ի վիճակի չեն լինի լավ անելու իրենց աշխատանքը, և նրանք կհետաձգեն աշխատանքը և կարևոր գործերը։ Եկեղեցու գործը բազմակողմանի է. դրա յուրաքանչյուր տեսանկյունկողմ ենթադրում է բազմաթիվ մանրամասն առաջադրանքներ և պահանջում է հաղորդակցվել ճշմարտության շուրջ՝ խնդիրները լուծելու համար, որպեսզի այն լավ արվի։ Հետևաբար առաջնորդողներն ու աշխատողները պետք է ջանասեր լինեն. նրանք պետք է շատ խոսեն ու շատ աշխատեն ամեն օր՝ ապահովելու աշխատանքի արդյունավետությունը։ Եթե նրանք չափազանց քիչ խոսեն կամ քիչ բան անեն, արդյունքներ չեն լինի։ Ուստի, եթե առաջնորդողը կամ աշխատողը ծույլ մարդ է, նա հաստատապես կեղծ առաջնորդող է և ի վիճակի չէ իրական աշխատանք անելու։ Ծույլ մարդիկ իրական աշխատանք չեն անում, առավել ևս, իրենք չեն գնում աշխատավայրեր և պատրաստ չեն լուծելու խնդիրներ կամ ներգրավվելու որևէ կոնկրետ աշխատանքում։ Նրանք չունեն նույնիսկ չնչին հասկացողություն կամ ըմբռնում որևէ աշխատանքի խնդիրների վերաբերյալ։ Նրանք միայն մակերեսային, անորոշ գաղափար ունեն իրենց գլխում՝ լսելով այն, ինչ ուրիշներն են ասել, և նրանք գլուխ են պահում՝ պարզապես մի փոքր վարդապետություն քարոզելով։ Կարո՞ղ եք զանազանել այս տեսակի առաջնորդողին։ Կարո՞ղ եք ասել, որ նրանք կեղծ առաջնորդողներ են։ (Որոշ չափով)։ Ծույլ մարդիկ ձևականորեն են վերաբերվում ցանկացած պարտականության, որ անում են։ Անկախ պարտականությունից՝ նրանք զուրկ են համառությունից, աշխատում են ընդհատումներով և բողոքում են, երբ որոշակի դժվարություններ են կրում՝ անվերջ դժգոհություններ թափելով։ Նրանք վիրավորում են նրան, ով քննադատում կամ էտում է իրենց, ինչպես փողոցներում մարդկանց վիրավորող կին՝ միշտ ցանկանալով իրենց զայրույթը թափել ուրիշների վրա և չցանկանալով կատարել իրենց պարտականությունը։ Ի՞նչ է ցույց տալիս, որ նրանք չեն ցանկանում կատարել իրենց պարտականությունը։ Դա ցույց է տալիս, որ նրանք հոգս չեն կրում, պատրաստ չեն ստանձնելու պարտականություն և ծույլ մարդիկ են։ Նրանք չեն ցանկանում դժվարություններ կրել կամ գին վճարել։ Սա հատկապես վերաբերում է առաջնորդողներին և աշխատողներին. եթե նրանք հոգս չեն կրում, կարո՞ղ են արդյոք կատարել առաջնորդողների և աշխատողների պարտականությունները։ Բացարձակապես ոչ։

Կեղծ առաջնորդողները չեն հետևում աշխատանքին և դրան առնչվող ուղղություն չեն տալիս

Մենք հենց նոր քննարկեցինք առաջնորդողների և մշակների հինգերորդ պատասխանատվության այս տեսանկյունը՝ «ըմբռնել և հասկանալ յուրաքանչյուր աշխատանքի կարգավիճակը»։ Քննարկելով այս տեսանկյունը՝ մենք մերկացրինք կեղծ առաջնորդողների որոշ կոնկրետ դրսևորումներ, ինչպես նաև նրանց մարդկայնությունն ու բնավորությունը։ Այժմ եկեք դիտարկենք «յուրաքանչյուր աշխատանքի առաջընթացն ըմբռնելն ու հասկանալը»։ Իհարկե, աշխատանքի առաջընթացը որոշ չափով կապված է աշխատանքի կարգավիճակի հետ, և այդ կապը համեմատաբար սերտ է։ Եթե մարդը չի կարողանում հասկանալ և ըմբռնել որևէ աշխատանքի կարգավիճակը, ապա նա նմանապես չի կարող հասկանալ և ըմբռնել աշխատանքի առաջընթացը։ Օրինակ՝ ինչպիսի՞ն է աշխատանքի առաջընթացը, ո՞ր փուլին է այն հասել, ինչպիսի՞ն են ներգրավված մարդկանց վիճակները, արդյոք կա՞ն դժվարություններ մասնագիտական հարցերում, արդյոք կա՞ն աշխատանքի այնպիսի ոլորտներ, որոնք չեն համապատասխանում Աստծու տան պահանջներին, ինչպիսի՞ն են ձեռք բերված արդյունքները, արդյոք աշխատող մարդիկ, որոնք այնքան էլ հմուտ չեն աշխատանքի մասնագիտական հարցերում, սովորո՞ւմ են, ո՞վ է կազմակերպում ուսուցումը, ի՞նչ են նրանք սովորում, ինչպե՞ս են սովորում և այլն․ այս բոլոր կոնկրետ հարցերը կապված են առաջընթացի հետ։ Օրինակ՝ մի՞թե օրհներգեր ստեղծելու աշխատանքը բավականին կարևոր չէ։ Մեկ օրհներգի համար՝ սկսած Աստծու խոսքերի էական հատվածների սկզբնական ընտրությունից մինչև երգի ստեղծման ավարտը, ի՞նչ կոնկրետ առաջադրանքներ պետք է իրականացվեն այս գործընթացում։ Նախ՝ անհրաժեշտ է ընտրել Աստծու խոսքերի այնպիսի էական հատվածներ, որոնք հարմար են օրհներգերի համար, և դրանք պետք է նաև համապատասխան երկարություն ունենան։ Երկրորդ քայլը ներառում է խորհելը, թե մեղեդու որ ոճն է համապատասխանում հատվածին, որպեսզի այն հաճելի և վայելելի լինի երգելու համար։ Ապա պետք է գտնվեն ճիշտ մարդիկ՝ օրհներգը երգելու համար։ Մի՞թե սրանք կոնկրետ առաջադրանքներ չեն։ (Այո՛)։ Օրհներգը ստեղծելուց հետո կեղծ առաջնորդողը բացարձակապես չի հարցնում, թե արդյոք ստեղծագործությունը որակավորված է, կամ ոճը՝ համապատասխան։ Երգահանը, նկատելով վերահսկողության բացակայությունը, անձամբ զգում է, որ այն բավարար է, և անցնում է դրա ձայնագրմանը։ Աստծու խոսքերի այն հատվածը, որը բոլորն անհամբեր սպասում էին, որ վերածվի օրհներգի, ի վերջո երաժշտության էստանում և դառնում՝ օրհներգ, բայց մեծամասնությունը կարծում է, որ երգելիս այն դեռ թերություններ ունի։ Ի՞նչ խնդիր է առաջանում․ ստեղծված օրհներգը չի համապատասխանում չափանիշներին․ այն ձայնագրվել է՝ չնայած մեղեդու և գրավչության պակասին։ Կեղծ առաջնորդողը, լսելով այն, հարցնում է․ «Ո՞վ է ստեղծել այս օրհներգը։ Ինչո՞ւ է այն ձայնագրվել»։ Այն ժամանակ, երբ նրանք տալիս են այս հարցը, առնվազն մեկ ամիս արդեն անցել է։ Այս մեկ ամսվա ընթացքում մի՞թե առաջնորդողը չպետք է հետևեր և ժամանակին ըմբռներ այս աշխատանքի առաջընթացը։ Օրինակ՝ ինչպե՞ս էր ընթանում երգի ստեղծումը։ Արդյոք հիմնական նվագ որոշվե՞լ էր։ Արդյոք այն մեղեդի ունե՞ր։ Արդյոք այս օրհներգի մեղեդին և ոճը համապատասխանո՞ւմ էին Աստծու խոսքերին։ Արդյոք համապատասխան փորձ ունեցող անհատներն օգնեցի՞ն ուղղորդմամբ։ Ստեղծվելուց հետո կարո՞ղ էր արդյոք այս օրհներգը լայնորեն երգվել։ Ի՞նչ ազդեցություն այն կունենար։ Արդյոք նվագը լա՞վն էր համարվում։ Կեղծ առաջնորդողը միանշանակորեն չհետևեց այսպիսի հարցերին։ Եվ նա պատճառ ունեն չհետևելու համար․ «Ես ոչինչ չեմ հասկանում օրհներգերի ստեղծումից։ Ինչպե՞ս կարող եմ հետևել մի բանի, որը չեմ հասկանում․ դա անհնար է»։ Արդյոք սա արդարացված պատճա՞ռ է։ (Ո՛չ)։ Դա արդարացված պատճառ չէ․ ուստի, կարո՞ղ է արդյոք մեկը, ով ծանոթ չէ օրհներգեր ստեղծելուն, այնուամենայնիվ հետևել։ (Այո՛)։ Ինչպե՞ս պետք է հետևի․ (Կարող է համագործակցել եղբայրների և քույրերի հետ և ստուգել մեղեդին՝ հիմնվելով սկզբունքների վրա, տեսնելու, թե արդյոք այն հարմար է․ նրանք կարող են գործնականորեն հետևել աշխատանքին՝ դրանից ձեռքերը լվանալու փոխարեն)։ Կեղծ առաջնորդողների աշխատանքի գլխավոր բնութագիրը վարդապետության մասին դատարկաբանելն ու կարգախոսներ կրկնելն է։ Իրենց հրամաններն արձակելուց հետո նրանք պարզապես լվանում են իրենց ձեռքերն այդ գործից։ Նրանք հարցեր չեն տալիս աշխատանքի հետագա զարգացման վերաբերյալ․ չեն հարցնում, թե արդյոք որևէ խնդիր, շեղում կամ դժվարություն առաջացել է։ Նրանք իրենց գործն ավարտված են համարում, հենց որ հանձնարարում են աշխատանքը։ Իրականում որպես առաջնորդող` դու աշխատանքը կարգավորելուց հետո պետք է հետևես աշխատանքի առաջընթացին։ Նույնիսկ եթե ծանոթ չես աշխատանքի այդ ոլորտին, նույնիսկ եթե զուրկ ես դրան վերաբերող որևէ գիտելիքից, կարող ես գտնել քո աշխատանքն անելու ուղին։ Կարող ես գտնել մեկին, ով իսկապես ըմբռնում է այն, ով հասկանում է տվյալ մասնագիտությունը, որպեսզի խիստ վերահսկում իրականացնի և առաջարկություններ անի։ Նրանց առաջարկություններից կարող ես բացահայտել համապատասխան սկզբունքները և այսպիսով կկարողանաս հետևել աշխատանքին։ Անկախ այն բանից՝ ծանոթ ես կամ հասկանում ես տվյալ մասնագիտությունը, թե ոչ, առնվազն պետք է ղեկավարես աշխատանքը, հետևես դրան և շարունակաբար հարցուփորձ անես, հարցեր տաս դրա առաջընթացի վերաբերյալ։ Պետք է ըմբռնես նման հարցերը․ սա քո պատասխանատվությունն է, սա քո գործի մի մասն է։ Աշխատանքին չհետևել, այն հանձնարարելուց հետո այլևս ոչինչ չանել, դրանից ձեռքերը լվանալ․ այսպես են գործում կեղծ առաջնորդողները։ Աշխատանքին չհետևել կամ դրան առնչվող ուղղություն չտալ, առաջացող խնդիրների մասին չհարցնել կամ դրանք չլուծել և աշխատանքի առաջընթացը կամ արդյունավետությունը չըմբռնել․ սրանք նույնպես կեղծ առաջնորդողների դրսևորումներ են։

Կեղծ առաջնորդողները չեն կատարում իրական աշխատանք, ինչի պատճառով աշխատանքի առաջընթացն ուշանում է

Քանի որ կեղծ առաջնորդողները չեն տեղեկանում աշխատանքի առաջընթացի մասին և քանի որ ի վիճակի չեն ժամանակին բացահայտելու, առավել ևս՝ լուծելու դրանում առաջացող խնդիրները, դա հաճախ հանգեցնում է կրկնվող ուշացումների։ Որոշակի աշխատանքում, քանի որ մարդիկ չեն ըմբռնում սկզբունքները, և չկա համապատասխան մեկը, ով պատասխանատու կլինի դրա համար կամ կղեկավարի այն, աշխատանքն իրականացնողները հաճախ բացասական, պասիվ և սպասողական վիճակում են լինում, ինչը լրջորեն ազդում է աշխատանքի առաջընթացի վրա։ Եթե առաջնորդողները կատարեին իրենց պարտավորությունները․ եթե ղեկավարեին աշխատանքը, առաջ մղեին այն, վերահսկեին ու գտնեին մեկին, ով հասկանում է այդ ոլորտը՝ աշխատանքն ուղղորդելու համար, ապա աշխատանքն ավելի արագ առաջ կընթանար՝ կրկնվող ուշացումներ ունենալու փոխարեն։ Ուստի առաջնորդողների համար կենսականորեն անհրաժեշտ է հասկանալ և ըմբռնել աշխատանքի կարգավիճակը։ Իհարկե, առաջնորդողների համար նաև շատ անհրաժեշտ է հասկանալ և ըմբռնել, թե ինչպես է աշխատանքն առաջ ընթանում, քանի որ առաջընթացը կապված է աշխատանքի արդյունավետության և այն արդյունքների հետ, որոնց այն պետք է հասնի։ Եթե առաջնորդողներն ու մշակները չըմբռնեն, թե ինչպես է եկեղեցու գործն առաջ ընթանում, և չհետևեն կամ չվերահսկեն այս կամ այն բանը, ապա եկեղեցու գործի առաջընթացն անխուսափելիորեն դանդաղ կլինի։ Դա պայմանավորված է այն փաստով, որ պարտականություններ կատարող մարդկանց մեծամասնությունը լրջորեն աղտոտված է, հոգսի զգացում չունի և հաճախ բացասական է տրամադրված, պասիվ և մակերեսային է ։ Եթե չկա հոգսի զգացումև աշխատանքային ունակություններ ունեցող մեկը, ով կոնկրետ կերպով պատասխանատվություն կստանձնի աշխատանքի համար, ժամանակին կտեղեկանա աշխատանքի առաջընթացի մասին և կուղղորդի, կվերահսկի, կկարգավարժի և կէտի պարտականություններ կատարող աշխատակազմին, ապա բնականաբար աշխատանքի արդյունավետության մակարդակը շատ ցածր կլինի, իսկ աշխատանքի արդյունքները՝ շատ վատը։ Եթե առաջնորդողներն ու մշակները չեն կարողանում նույնիսկ սա հստակ տեսնել, հիմար և կույր են ։ Ուստի առաջնորդողներն ու մշակները պետք է ժամանակին ուսումնասիրեն, հետևեն և ըմբռնեն աշխատանքի առաջընթացը, ուսումնասիրեն, թե պարտականություններ կատարող մարդիկ ինչ խնդիրներ ունեն, որոնք լուծման կարիք ունեն, և հասկանան, թե որ խնդիրները պետք է լուծվեն՝ ավելի լավ արդյունքների հասնելու համար։ Բոլոր այս բաները շատ վճռորոշ են․ որպես առաջնորդող գործող անձը պետք է այս բաների վերաբերյալ հստակ պատկերացում ունենա ։ Պարտականությունը լավ կատարելու համար չպետք է նման լինել կեղծ առաջնորդողի, որն անում է որոշակի մակերեսային աշխատանք և ապա կարծում, թե լավ է կատարել իր պարտականությունը։ Կեղծ առաջնորդողներն անփույթ և անխոհեմ են իրենց աշխատանքում, պատասխանատվության զգացում չունեն, չեն լուծում խնդիրները, երբ դրանք առաջանում են, և անկախ այն բանից, թե ինչ աշխատանք են անում, միայն սահում են դրա մակերեսով և ձևականորեն մոտենում դրան ․ պարզապես բարձրագոչ խոսքեր են շաղ տալիս, վարդապետություններ ու դատարկ բաներ խոսում և իրենց աշխատանքում պարզապես մեխանիկորեն գործում։ Ընդհանուր առմամբ սա է այն վիճակը, թե ինչպես են կեղծ առաջնորդողներն աշխատում։ Թեպետ հակաքրիստոսների համեմատությամբ կեղծ առաջնորդողները բացահայտ չարիք չեն գործում և միտումնավոր չեն չարիք գործում, երբ նայում ես նրանց աշխատանքի արդյունավետությանը, արդարացի է բնութագրել նրանց որպես մակերեսորեն գործող, հոգս չկրող, անպատասխանատու և իրենց պարտականության հանդեպ հավատարմություն չունեցող անձանց։

Մենք հենց նոր հաղորդակցվեցինք այն բանի մասին, որ կեղծ առաջնորդողներն իրական աշխատանք չեն կատարում,չեն հասկանում, չեն ըմբռնում աշխատանքի յուրաքանչյուր մասի առաջընթացը։ Ինչ վերաբերում է եկեղեցու գործում առաջացող խնդիրներին և դժվարություններին, ապա նույնպես ճիշտ է, որ կեղծ առաջնորդողները պարզապես ուշադրություն չեն դարձնում դրանց կամ պարզապես մի փոքր վարդապետություն են ճառում և մի քանի կարգախոսներ` կրկնում՝ դրանք անտեսելու համար։ Աշխատանքի բոլոր մասերի համար երբեք չես տեսնի, որ նրանք անձամբ գան աշխատավայր՝ փորձելով հասկանալ և հետևել աշխատանքին։ Չես տեսնի, որ նրանք այնտեղ հաղորդակցվեն ճշմարտության մասին՝ խնդիրները լուծելու համար, ու առավել ևս չես տեսնի, որ այնտեղ անձամբ ուղղորդեն և վերահսկեն աշխատանքը՝ կանխելով դրա թերությունների և շեղումների առաջացումը։ Դա այն մակերեսայնության ամենաակնհայտ դրսևորումն է, որով աշխատում են կեղծ առաջնորդողները։ Թեպետ կեղծ առաջնորդողները, ի տարբերություն նեռերի, նպատակ չեն դնում խաթարելու և խանգարելու եկեղեցու գործը, ոչ էլ տարատեսակ չարիքներ են գործում կամ ստեղծում իրենց սեփական անկախ թագավորությունները, նրանց տարբեր մակերեասյին վարքագծերը հսկայական խոչընդոտներ են առաջացնում եկեղեցու գործի համար, այնպես որ տարբեր խնդիրներ են անվերջ ի հայտ գալիս և մնում չլուծված։ Դա լրջորեն ազդում է եկեղեցու աշխատանքի յուրաքանչյուր մասի առաջընթացի վրա և ազդում՝ Աստծու ընտրյալների՝ կյանքի մուտքի վրա։ Մի՞թե նման կեղծ առաջնորդողները չպետք է դուրս թողնվեն։ Կեղծ առաջնորդողներն ի վիճակի չեն իրական աշխատանք կատարելու․ ինչ էլ որ անեն, ուժեղ սկիզբ է ունենում, բայց ի վերջո մարում է։ Նրանց խաղացածը, բացման արարողություն կատարողի դերն է․ կարգախոսներ են վանկարկում և վարդապետություններ` քարոզում, իսկ երբ աշխատանքը հանձնարարում են ուրիշներին և կարգավորում, թե ով պատասխանատու կլինի դրա համար, դրա հետ կապված իրենց գործն ավարտում են ։ Նրանք նման են Չինաստանի գյուղական վայրերում հանդիպող աղմկոտ բարձրախոսներին․ դա է այն դերի չափը, որ խաղում են։ Կատարում են միայն մի փոքր նախնական աշխատանք․ մնացած աշխատանքի համար ոչ մի տեղ չեն երևում։ Ինչ վերաբերում է այնպիսի կոնկրետ հարցերին, թե ինչպես է ընթանում աշխատանքի յուրաքանչյուր մաս, արդյոք այն համապատասխանում է սկզբունքներին, և արդյոք այն արդյունավետ է, նրանք չգիտեն պատասխանները։ Երբեք խորապես չեն ներգրավվում հիմքերում և չեն այցելում աշխատավայր՝ հասկանալու և ըմբռնելու յ աշխատանքի ուրաքանչյուր մասի առաջընթացն ու մանրամասները։ Հետևաբար կեղծ առաջնորդողները գուցե նպատակ չդնեն խաթարող ու խանգարող բաներ առաջացնելու կամ տարբեր չարիքներ գործելու որպես առաջնորդողներ իրենց պաշտոնավարման ընթացքում, բայց, փաստացի, կաթվածահար են անում աշխատանքը, դանդաղեցնում են եկեղեցու աշխատանքի յուրաքանչյուր մասի առաջընթացը և անհնար են դարձնում Աստծու ընտրյալների համար իրենց պարտականությունները լավ կատարելն ու կյանքի մուտք ձեռք բերելը։ Այսպես աշխատելով՝ ինչպե՞ս կարող են Աստծու ընտրյալներին առաջնորդել դեպի Աստծուն հավատալու ճիշտ ուղին։ Դա ցույց է տալիս, որ կեղծ առաջնորդողները որևէ իրական աշխատանք չեն կատարում։ Չեն հետևում այն աշխատանքին, որի համար պետք է պատասխանատու լինեն կամ չեն ապահովում դրա ուղղորդումն ու վերահսկումը՝ երաշխավորելու համար, որ եկեղեցու գործը բնականոն կերպով առաջ ընթանա․ չեն կատարում առաջնորդողների և մշակների համար նախատեսված գործառույթները և չեն իրագործում իրենց հավատարմությունը կամ պարտավորությունները։ Դա հաստատում է, որ կեղծ առաջնորդողները հավատարիմ չեն իրենց պարտականությունները կատարելու հարցում, որ պարզապես մակերեսորեն են գործում․ խաբում են թե՛ Աստծու ընտրյալներին, թե՛ հենց Աստծուն, և ազդում, խոչընդոտում են Նրա կամքի իրագործմանը։ Այս փաստը տեսանելի է բոլորին։ Գուցե կեղծ առաջնորդն իսկապես չի համապատասխանում աշխատանքին․ գուցե նաև խուսափում է իր աշխատանքից և միտումնավոր ՝ մակերեսորեն գործում։ Անկախ ամեն ինչից, փաստն այն է, որ նրանք խառնաշփոթ են ստեղծում եկեղեցու գործում։ Եկեղեցու աշխատանքի յուրաքանչյուր մասում ոչ մի փոքր առաջընթաց չի գրանցվում, և կուտակված խնդիրների մի կիտուկ երկար ժամանակ մնում է չլուծված։ Դա ոչ միայն ազդում է ավետարանչական աշխատանքի տարածման վրա, այլև ծանրորեն խոչընդոտում՝ Աստծու ընտրյալների՝ կյանքի մուտքը։ Այս փաստերը բավարար են ցույց տալու համար, որ կեղծ առաջնորդողները ոչ միայն ի վիճակի չեն իրական աշխատանք կատարելու, այլև դառնում են խոչընդոտներ ավետարանը տարածելու աշխատանքի համար և արգելքներ՝ եկեղեցում Աստծու կամքի իրագործման համար։

Կեղծ առաջնորդողներն իրական աշխատանք չեն կատարում և ի վիճակի չեն լուծելու իրական խնդիրները։ Դա ոչ միայն դանդաղեցնում է աշխատանքի առաջընթացը և ազդում՝ դրա արդյունքների վրա, այլև լուրջ վնասներ է հասցնում եկեղեցու գործին՝ վատնելով մեծ քանակությամբ մարդկային, նյութական և ֆինանսական ռեսուրսներ։ Հետևաբար կեղծ առաջնորդողները պետք է փոխհատուցեն տնտեսական վնասները։ Ոմանք ասում են. «Եթե առաջնորդողներն ու մշակները պետք է փոխհատուցեն իրենց աշխատանքը լավ չկատարելու պատճառով առաջացած վնասները, ապա ոչ ոք չի ցանկանա լինել առաջնորդ կամ աշխատող»։ Նման անպատասխանատու մարդիկ արժանի չեն առաջնորդողներ կամ մշակներ լինելու ։ Նրանք, ովքեր զուրկ են խղճից կամ ողջամտությունից, չար մարդիկ են. մի՞թե խնդրահարույց չէ, եթե չար մարդիկ ցանկանան լինել առաջնորդողներ և մշակներ։ Քանի որ Աստծու տան աշխատանքի մեծ մասը ներառում է տնտեսական ծախսեր, մի՞թե անհրաժեշտ չէ հաշվառել դրանք։ Մի՞թե Աստծու ընծաներն այնպիսի բան են, որ մարդիկ կարող են վատնել ու շռայլել ըստ ցանկության։ Ի՞նչ իրավունք ունեն առաջնորդողներն ու մշակները շռայլելու Աստծու ընծաները։ Տնտեսական վնաս պատճառելը պետք է փոխհատուցվի. դա կատարելապես բնական և արդարացված է, և ոչ ոք չի կարող հերքել դա։ Օրինակ՝ ենթադրենք, կա մի աշխատանք, որը մեկ մարդ կարող է ավարտել մեկ ամսում։ Եթե այս աշխատանքն անելու համար պահանջվում է վեց ամիս, մի՞թե մնացած հինգ ամիսների ծախսերը կորուստ չեն կազմում։ Թույլ տվեք ավետարանը քարոզելու վերաբերյալ օրինակ բերել ։ Ենթադրենք՝ մի մարդ պատրաստակամ է ուսումնասիրելու ճշմարիտ ճանապարհը և հավանաբար նրան հնարավոր է շահել ընդամենը մեկ ամսում, որից հետո կմտնի եկեղեցի և կշարունակի ջրվել և ապահովված կլինի և վեց ամսվա ընթացքում կարող է հիմնավորվել։ Բայց եթե այն վերաբերմունքը, որն ավետարանը քարոզող մարդն ունի այս հարցի նկատմամբ, անտարբեր ու մակերեսային է, և առաջնորդողներն ու մշակները նույնպես անտեսում են իրենց պարտավորությունները, և ի վերջո կես տարի է պահանջվում այդ մարդուն շահելու համար, մի՞թե այս կես տարին կորուստ չի լինի նրա կյանքին։ Եթե բախվեն մեծ աղետներին և դեռ հիմնավորված չլինեն ճշմարիտ ճանապարհի վրա, վտանգի մեջ կհայտնվեն, և մի՞թե այդ մարդիկ նրանց հուսախաբ արած չեն լինի։ Նման վնասը չի կարող չափվել փողով կամ նյութական բաներով։ Եթե այդ մարդու՝ ճշմարտության հասկացողությունը կես տարով հետաձգվի, և նա կես տարով ուշանա հիմնավորվելու և իր պարտականությունը կատարել սկսելու հարցում, ո՞վ պատասխանատվություն կկրի դրա համար։ Ի վիճակի՞ են արդյոք առաջնորդողներն ու մշակները կրելու այս պատասխանատվությունը։ Ոչ ոք ի վիճակի չէ կրելու ինչ-որ մեկի կյանքը դանդաղեցնելու պատասխանատվությունը։ Քանի որ ոչ ոք չի կարող կրել այս պատասխանատվությունը, ի՞նչ պետք է անեն առաջնորդողներն ու մշակները. չորս բառ․ տվեք ձեր ամբողջ ուժը։ Տալ ամբողջ ուժը ի՞նչի համար․ կատարելու սեփական պատասխանատվությունները՝ անելով այն ամենը, ինչ կարող եք տեսնել ձեր աչքերով, մտածել ձեր մտքով և իրագործել ձեր արժանիքով։ Սա ամբողջ ուժը տալն է, սա հավատարիմ, պատասխանատու լինելն է, և սա այն պատասխանատվությունն է, որն առաջնորդողներն ու մշակները պետք է կատարեն։ Որոշ առաջնորդողներ և մշակներ ավետարանը քարոզելուն որպես լուրջ հարցի չեն վերաբերվում։ Նրանք մտածում են․ «Աստծու ոչխարները կլսեն Աստծու ձայնը։ Ով հետազոտում և ընդունում է, օրհնված կլինի․ ով չի հետազոտում և չի ընդունում, օրհնված չի լինի և արժանի է աղետի մեջ մեռնելո՜ւ »։ Կեղծ առաջնորդողները բացարձակապես հաշվի չեն առնում Աստծու մտադրությունները և հոգս չեն կրում ավետարանի աշխատանքի համար․ նաև պատասխանատվություն չեն կրում նորեկների համար, որոնք նոր են մտել եկեղեցի, և լուրջ չեն վերաբերվում Աստծու ընտրյալների՝ կյանքի մուտքին․ միշտ կենտրոնանում են իրենց կարգավիճակի օգուտներով տարված լինելու վրա։ Անկախ այն բանից, թե քանի քանիսն են ուսումնասիրում ճշմարիտ ճանապարհը, նրանք բացարձակապես չեն անհանգստանում՝ միշտ ունենալով պարզապես գլուխ պահելու մտայնություն՝ գործելով պաշտոնաթող կայսեր կամ պաշտոնյայի պես։ Անկախ այն բանից, թե որքան վճռորոշ կամ հրատապ է աշխատանքը, երբեք չեն հայտնվում դեպքի վայրում, հարցուփորձ չեն անում և չեն հասկանում աշխատանքային իրավիճակը, չեն հետևում աշխատանքին և չեն լուծում խնդիրները։ Պարզապես կարգավորում են առաջադրանքները և կարծում, թե իրենց գործն արված և ավարտված է, և հավատում են, թե սա է աշխատանք կատարելը։ Մի՞թե սա ձևականորեն գործել չէ։ Մի՞թե սա և՛ վերադասներին, և՛ ենթականերին խաբել չէ։ Արդյոք նման առաջնորդողներն ու մշակները պիտանի՞ են Աստծու կողմից օգտագործվելու համար։ Մի՞թե նրանք պարզապես մեծ կարմիր վիշապի պաշտոնյաների պես չեն։ Նրանք մտածում են․ «Առաջնորդող կամ աշխատող լինելը ճիշտ նման է պաշտոն զբաղեցնելուն, և մարդ պետք է վայելի այս կարգավիճակի օգուտները։ Պաշտոն զբաղեցնելն ինձ տալիս է այս արտոնությունը՝ ազատելով ինձ բոլոր հարցերի համար ներկա լինելուց։ Եթե ես միշտ դեպքի վայրում լինեի՝ հետևելով աշխատանքին ու հասկանալով իրավիճակը, որքա՜ն հոգնեցուցիչ կլիներ դա, որքա՜ն նվաստացուցիչ։ Ես չեմ կարող հանդուրժել նման հոգնածություն»։ Սա հենց այն է, թե ինչպես են աշխատում կեղծ առաջնորդողներն ու կեղծ մշակները՝ մտահոգված լինելով միայն հարմարավետություն տենչալով և կարգավիճակի օգուտները վայելելով՝ առանց որևէ իրական աշխատանք կատարելու, և լիովին զուրկ լինելով խղճի որևէ խսյթից կամ ողջամտությունից։ Նման մակաբույծներն իսկապես պետք է դուրս թողնվեն և նույնիսկ եթե պատժվեն, արժանի են դրան։ Որոշ առաջնորդողներ և մշակներ, չնայած երկար տարիներ եկեղեցու գործն անելուն, չգիտեն ինչպես ավետարանը քարոզել, առավել ևս՝ վկայել։ Եթե խնդրես նրանց Աստծու գործի տեսիլքներին վերաբերող բոլոր ճշմարտությունների մասին հաղորդակցվել ավետարանը հավանական ընդունողների հետ, ի վիճակի չեն լինի։ Երբ նրանց հարցնում են․ «Երբևէ ջանք գործադրե՞լ ես՝ քեզ տեսիլքների ճշմարտությամբ զինելու համար», կեղծ առաջնորդողները մտորում են․ «Ինչո՞ւ պետք է նման ջանք գործադրեմ։ Իմ բարձր կարգավիճակում այդ առաջադրանքն ինձ համար չէ․ դրա համար կան շատ ուրիշներ »։ Ասա՛ Ինձ, նրանք ի՞նչ տեսակի արարածներ են։ Երկար տարիներ եկեղեցու գործն են անում, սակայն չգիտեն ինչպես ավետարանը քարոզել։ Եվ երբ բանը հասնում է վկայելուն, պետք է գտնեն ավետարանի քարոզիչ, որպեսզի դա իրենց փոխարեն անի։ Եթե, դու՝ որպես առաջնորդող կամ աշխատող, չես կարող ավետարանը քարոզել, վկայել կամ հաղորդակցվել մարդկանց հետ տեսիլքներին վերաբերող ճշմարտությունների մասին, ապա ի՞նչ կարող ես անել։ Որո՞նք են քո պատասխանատվությունները։ Արդյոք կատարե՞լ ես դրանք։ Արդյոք պարզապես գլուխ չես պահում այն բանով, ինչ արդեն ունես։ Իսկ ի՞նչ ունես։ Ո՞վ է լիազորել քեզ գլուխ պահել այն բանով, ինչ արդեն ունես։ Ավետարանի թիմի որոշ ղեկավարներ երբեք նույնիսկ չեն դիտել ու լսել, թե ինչպես են ուրիշներ ավետարանը քարոզում։ Նրանց պետքը չէ, որ լսեն. նեղություն չեն քաշում, դա չափազանց տաժանակիր են համարում և համբերություն չունեն։ Չէ՞ որ առաջնորդողներ են, իսկական պաշտոնյաներ, ուստի չեն անում այս կոնկրետ առաջադրանքները. հանձնարարում են եղբայրներին և քույրերին անել դրանք։ Ենթադրենք՝ ավետարանի որոշ մշակներ հանդիպում են բարձր արժանիք ունեցող մի մարդու, ով ամեն ինչին մոտենում է լրջությամբ և ցանկանում հասկանալ տեսիլքներին վերաբերող որոշ կոնկրետ ճշմարտություններ։ Ավետարանի մշակները չեն կարողանում լիովին հստակ հաղորդակցվել, ուստի խնդրում են իրենց առաջնորդողներին անել դա։ Առաջնորդողները բառեր չեն գտնում ասելու և նույնիսկ դիմում են արդարացումների՝ ասելով. «Ես ինքս երբեք չեմ արել այս աշխատանքը։ Գնացեք և արեք դա. ես կաջակցեմ ձեզ։ Եթե որևէ խնդիր առաջանա, կօգնեմ լուծելու դրանք. ես աջակցում եմ ձեզ։ Մի՛ անհանգստացեք։ Ի՞նչ կա վախենալու, երբ մենք ունենք Աստծուն։ Երբ ինչ-որ մեկը փնտրում է ճշմարիտ ճանապարհը, կարող եք վկայել կամ հաղորդակցվել տեսիլքների ճշմարտությունների մասին։ Ես պատասխանատու եմ միայն կյանքի մուտքի ճշմարտությունների մասին հաղորդակցվելու համար։ Վկայելու աշխատանքը ձեր կրելու ծանր բեռն է, հույսներդ ինձ վրա մի՛ դրեք»։ Ամեն անգամ, երբ բանը հասնում է ավետարանը քարոզելիս վկայելու վճռորոշ պահին, նրանք թաքնվում են։ Լիովին գիտակցում են, որ զուրկ են ճշմարտությունից, ուստի ինչո՞ւ ջանք չեն գործադրում՝ զինելու իրենց դրանով։ Քաջ գիտակցելով, որ զուրկ են ճշմարտությունից, ինչո՞ւ են միշտ հուսահատորեն ձգտում դառնալ առաջնորդողներ։ Նրանք բացարձակապես ոչ մի տաղանդ չունեն և, այնուամենայնիվ, հանդգնություն ունեն ստանձնելու ցանկացած պաշտոնական դիրք. նույնիսկ կստանձնեին կայսեր դերը, եթե թույլ տրվեր. չափազանց անամո՜թ են։ Անկախ այն բանից, թե առաջնորդողի ինչ մակարդակ են զբաղեցնում, չեն կարող իրական աշխատանք կատարել, սակայն համարձակվում են վայելել կարգավիճակի օգուտները՝ առանց խղճի որևէ խայթ զգալու։ Մի՞թե նրանք ծայրաստիճան անամոթ մարդիկ չեն։ Հասկանալի կլիներ, եթե խնդրեին խոսել օտար լեզվով, և չկարողանայիր. բայց մայրենի լեզվով տեսիլքների ճշմարտությունների և Աստծու մտադրությունների մասին հաղորդակցվելը պետք է որ հնարավոր լինի, այնպես չէ՞։ Մարդիկ, ովքեր հավատացել են ընդամենը երեքից հինգ տարի, կարող են ներվել ճշմարտության մասին հաղորդակցվել չկարողանալու համար։ Բայց ոմանք հավատացել են Աստծուն գրեթե 20 տարի և ինչ-որ կերպ դեռ ի վիճակի չեն հաղորդակցվելու տեսիլքներին վերաբերող ճշմարտությունների մասին. մի՞թե նման մարդիկ անօգուտ անհատներ չեն։ Մի՞թե անպիտան չեն։ Ինձ ապշեցնում է, երբ լսում եմ, որ ինչ-որ մեկը երկար տարիներ հավատացել է Աստծուն, սակայն չգիտե ինչպես հաղորդակցվել տեսիլքների ճշմարտությունների մասին։ Ի՞նչ եք բոլորդ զգում սա լսելուց հետո։ Մի՞թե դա աներևակայելի չէ։ Ինչպե՞ս են նրանք կատարել իրենց աշխատանքն այս բոլոր տարիներին։ Երբ խնդրում են ուղղորդում տրամադրել երաժշտություն ստեղծելու համար, չգիտեն՝ ինչպես և ասում են, թե այս մասնագիտացված ոլորտը չափազանց դժվար է, թե դա այնպիսի բան չէ, որը սովորական մարդը կարող է հասկանալ։ Երբ խնդրում են ուղղորդում տրամադրել արվեստի ստեղծման աշխատանքում կամ ֆիլմերի արտադրության աշխատանքում, պնդում են, թե այս աշխատանքները պահանջում են տեխնիկական հմտությունների չափազանց բարձր մակարդակ, որպեսզի կարողանան գլուխ հանել դրանցից։ Երբ խնդրում են գրել փորձառական վկայության հոդվածներ, ասում են, որ իրենց կրթության մակարդակը չափազանց ցածր է, և չգիտեն ինչպես գրել դրանք և որ երբեք այդ ոլորտում չեն ուսուցանվել ։ Եթե չեն կարող կատարել այս տեսակի աշխատանքները, դա ներելի է, բայց ավետարանի աշխատանքն ի բնե նրանց պարտականության մի մասն է։ Չէին կարող ավելի ծանոթ լինել այս աշխատանքին. մի՞թե դա չպետք է հեշտ լիներ նրանց համար։ Տեսիլքներին վերաբերող ճշմարտությունների մասին հաղորդակցվելու ամենակարևոր տեսանկյունը աշխատանքի երեք փուլերի ճշմարտության մասին հստակ հաղորդակցվելն է։ Սկզբում մարդիկ դա անելու մեծ փորձառություն չունեն և գուցե այնքան էլ լավ չհաղորդակցվեն, բայց ժամանակի ընթացքում դրա ոռնչությամբ ուսուցանվելով՝ ի վիճակի են ավելի լավ հաղորդակցվելու, որքան շատ են դա անում, այնպես որ ի վիճակի են խոսքը ճշգրիտ, հստակ լեզվով ու գեղեցիկ արտահայտություններով կառուցելու ։ Մի՞թե սա մասնագիտացված աշխատանքի կոնկրետ ոլորտ չէ, որին առաջնորդողները պետք է տիրապետեն։ Սա նման չէ ձկանը ցամաքում ապրել ստիպելուն, այնպես չէ՞։ (Ո՛չ, այդպես չէ)։ Բայց նման կեղծ առաջնորդողները ձեռնհաս չեն անելու նույնիսկ այս մի փոքր աշխատանքը։ Եվ այնուամենայնիվ, դեռ ծառայում են որպես առաջնորդողնե՞ր։ Ի՞նչ են անում՝ դեռ զբաղեցնելով այդ պաշտոնը։ Ոմանք ասում են. «Ես մեկն եմ, ում մտածողությունը բթացած է և անհստակ, զուրկ է տրամաբանությունից, և ես այնքան էլ լավ չեմ խոսում տեսիլքներին վերաբերող ճշմարտությունների մասին»։ Այդպիսին լինելով ՝ կարո՞ղ ես բացահայտել և լուծել տարբեր թերություններն ու շեղումները, որոնք առաջանում են ավետարանի աշխատանքում։ Եթե չես կարող բացահայտել դրանք, ապա հաստատապես չես կարող նաև լուծել դրանք։ Երբ կեղծ առաջնորդողները պատասխանատու են ավետարանի աշխատանքի համար, ոչ մի դեր չեն խաղում ստուգման կամ վերահսկման հարցում. պարզապես թույլ են տալիս իրենց ենթակայության տակ եղողներին անել այն, ինչ ցանկանում են, այնպես որ յուրաքանչյուրը կարող է այս կամ այն բանն այնպես անել, ինչպես ցանկանում է, և քարոզել նրան, ում ցանկանում է. բացարձակապես ոչ մի սկզբունք կամ չափանիշ չի կիրառվում։ Որոշ մարդիկ գործում են քմահաճույքով՝ զուրկ լինելով ողջամտությունից և հատկապես սկզբունքներից, երբ այս կամ այն բանն են անում, և անխոհեմաբար չարագործություններ կատարում։ Կեղծ առաջնորդողները բացարձակապես չեն նկատում կամ բացահայտում այս խնդիրները։

Ասում են, որ Հարավային Ամերիկայում և Աֆրիկայում որոշ աղքատ մարդիկ ավետարանի աշխատանքի միջոցով բերվել են հոտի մեջ ։ Այս մարդիկ կայուն եկամուտ չունեն, և նույնիսկ բավարար սնունդ հայթայթելն ու գոյատևելը խնդիր է նրանց համար։ Ուստի ի՞նչ պետք է արվի։ Կային առաջնորդողներ, որոնք ասում էին. «Աստծու մտադրությունն է փրկել մարդկությանը, և փրկվելու համար մարդ նախ պետք է բավարար ուտելիք ունենա, այնպես չէ՞։ Մի՞թե Աստծու տունն ուրեմն չպետք է օգնություն տրամադրի։ Եթե հավատում են Աստծուն, կարող ենք նրանց բաժանել Աստծու խոսքերի մի քանի գիրք։ Համակարգիչներ կամ հեռախոսներ չունեն, ուստի ի՞նչ պետք է անենք, եթե խնդրեն պարտականություններ կատարել։ Որոշ հարցումներ արեք, տեսեք, թե արդյոք անկեղծորեն պատրաստակամ են պարտականություններ կատարելու»։ Հարցումների միջոցով պարզվեց, որ այս մարդիկ ներկայումս փող չունեին, բայց եթե փող ունենային և կարողանային կուշտ ուտել, պատրաստակամ կլինեին դուրս գալու, քարոզելու ավետարանը և կատարելու իրենց պարտականությունը։ Այս հանգամանքները հասկանալուց հետո առաջնորդողները սկսեցին բաժանել օգնության միջոցներ՝ դրանք տրամադրելով ամեն ամիս։ Այս մարդկանց սնունդի և կացարանի, նույնիսկ համացանցի վճարները և հեռախոսների, համակարգիչների ու այլ սարքավորումների գնումը արվում էին Աստծու տան փողերով։ Այս մարդկանց փող բաժանելը նպատակ չուներ տարածելու ավետարանի աշխատանքը, այլ ավելի շուտ՝ օգնություն տրամադրելու նրանց գոյատևման համար։ Արդյոք սա համապատասխանո՞ւմ էր սկզբունքներին։ (Ո՛չ, չէր համապատասխանում)։ Արդյոք Աստծու տունն ունի՞ կանոն, որ ավետարանը քարոզելիս և ապրուստի միջոցներ չունեցող աղքատ մարդկանց հանդիպելիս, քանի դեռ կարող են ընդունել աշխատանքի այս փուլը, պետք է օգնություն ստանան։ Կա՞ արդյոք նման սկզբունք։ (Ո՛չ)։ Այդ դեպքում, ի՞նչ սկզբունքով այս առաջնորդողները նրանց օգնության միջոցներ բաժանեցին։ Արդյոք դա այն պատճառով էր, որ կարծում էին, թե Աստծու տունը փող ունի, բայց ծախսելու տեղ չունի, թե՞ այն պատճառով, որ այս մարդկանց չափազանց խղճալի էին համարում, թե՞ այն հույսով, որ կօգնեն տարածելու ավետարանը։ Ի՞նչ էր կոնկրետ նրանց մտադրությունը։ Ինչի՞ էին փորձում հասնել։ Երբ բանը հասավ հեռախոսներ, համակարգիչներ և ապրուստի ծախսեր բաժանելուն, մեծ ոգևորություն ցուցաբերեցին. հաճույք էին ստանում նման աշխատանքով զբաղվելուց, որը նպաստներ էր տրամադրում ուրիշներին, քանի որ դա թույլ էր տալիս շահել այս մարդկանց բարեհաճությունը և գրավել նրանց սրտերը, և նրանք հատկապես նվիրված էին այս տեսակի առաջադրանքներին՝ գնալով ավելի ու ավելի հեռուն և չունենալով ամոթի նույնիսկ մի նշույլ։ Սա Աստծու փողն օգտագործելն է՝ մարդկանց բարեհաճությունը շահելու և նրանց սերը գնելու համար։ Իրականում այս աղքատ անհատներն իսկապես չէին հավատում Աստծուն. պարզապես փորձում էին լցնել իրենց ստամոքսները և ապրուստ վաստակելու միջոց գտնել։ Նման մարդիկ չէին ձգտում ձեռք բերել ճշմարտությունը կամ փրկությունը։ Արդյոք Աստված կփրկե՞ր այս մարդկանց։ Ոմանք, նույնիսկ եթե պատրաստակամ էին պարտականություն կատարելու, անկեղծ չէին, այլ ավելի շուտ առաջնորդվում էին հեռախոսների և համակարգիչների, կյանքի հարմարավետությունների ցանկությամբ։ Բայց կեղծ առաջնորդողները չէին անհանգստանում դրա համար. քանի դեռ ինչ-որ մեկը պատրաստակամ էր պարտականություն կատարելու, հոգ էին տանում նրանց համար՝ ոչ միայն փող տրամադրելով բնակարանի և սննդի համար, այլև գնելով համակարգիչներ, հեռախոսներ և տարբեր սարքավորումներ։ Բայց պարզվեց, որ այս մարդիկ կատարում էին իրենց պարտականությունները՝ առանց որևէ արդյունքի հասնելու։ Մի՞թե կեղծ առաջնորդողները պարզապես փողը քամուն չէին տալիս։ Մի՞թե չէին օգտագործում Աստծու տան փողը՝ իրենց առատաձեռնությունը ցույց տալու համար։ (Այո՛)։ Արդյոք սա այն աշխատա՞նքն է, որն առաջնորդողներն ու մշակները պետք է անեն։ (Ո՛չ)։ Մի՞թե սրանք կեղծ առաջնորդողներ չէին։ Կեղծ առաջնորդողները սիրում են բարի, բարեգործ և բարեսիրտ երևալ։ Եթե ցանկանում ես բարեսրտություն ցուցաբերել, դա լավ է, պարզապես օգտագործիր քո սեփական փողը։ Եթե հագուստ չունեն, հանիր քոնը և տուր նրանց. մի՛ ծախսիր Աստծու ընծաները։ Աստծու ընծաները նախատեսված են ավետարանը տարածելու աշխատանքի համար, ոչ թե բարեկեցության նպաստներ բաժանելու և հաստատապես ոչ աղքատներին օգնություն տրամադրելու համար։ Աստծու տունը բարեգործական հաստատություն չէ։ Կեղծ առաջնորդողներն ի վիճակի չեն իրական աշխատանք կատարելու, և առավել ևս ի վիճակի չեն ապահովելու ճշմարտությունը կամ կյանքը։ Կենտրոնանում են միայն Աստծու ընծաներն օգտագործելու վրա՝ բարեկեցության նպաստներ բաժանելու համար, որպեսզի շահեն մարդկանց բարեհաճությունը և պահպանեն իրենց սեփական հեղինակությունն ու կարգավիճակը։ Նրանք անամոթ վատնողներ են, այնպես չէ՞։ Եթե նման կեղծ առաջնորդողներ հայտնաբերվեն, կարո՞ղ է արդյոք որևէ մեկը ժամանակին մերկացնել ու կանգնեցնել նրանց։ Ոչ ոք ոտքի չկանգնեց՝ կանգնեցնելու նրանց։ Եթե Վերինը չպարզեր և վերջ չդներ դրան, Աստծու փողն օգտագործելու կիրարկումը՝ մարդկանց նպաստներ տրամադրելու համար, երբեք չէր ավարտվի։ Այդ աղքատ մարդիկ ավելի ու ավելի հեռու են մեկնում իրենց ձեռքերը՝ միշտ ավելին ցանկանալով։ Նրանք անկուշտ են. անկախ այն բանից, թե որքան ես տալիս, երբեք բավարար չէ։ Նրանք, ովքեր անկեղծորեն հավատում են Աստծուն, ի վիճակի են թողնելու իրենց ընտանիքներն ու կարիերան՝ իրենց պարտականությունը կատարելու համար, որպեսզի փրկվեն, և նույնիսկ եթե կյանքում բախվում են դժվարությունների, կարող են գտնել ուղիներ՝ դրանք ինքնուրույն լուծելու համար՝ առանց անընդհատ ինչ-որ բաներ պահանջելու Աստծու տնից։ Ինքնուրույն լուծում են այն, ինչ կարող են, իսկ այն, ինչ ի վիճակի չեն լուծելու, աղոթում են Աստծուն և ապավինում իրենց հավատքին՝ փորձառելու համար։ Նրանք, ովքեր միշտ մուրում են Աստծուց՝ ակնկալելով, որ Աստծու տունը կտրամադրի իրենց ապրուստի ծախսերը և կպահի իրենց, լիովին զուրկ են ողջամտությունից։ Չեն ցանկանում կատարել որևէ պարտականություն, սակայն ցանկանում են վայելել կյանքը՝ իմանալով միայն իրենց ձեռքերը մեկնելու մասին ՝ Աստծու տնից ինչ-որ բաներ պահանջելու համար, և նույնիսկ այդ դեպքում դա երբեք բավարար չէ։ Մի՞թե նրանք մուրացկաններ չեն։ Իսկ կեղծ առաջնորդողները՝ այս ապուշները, պարզապես շարունակում էին նպաստներ բաժանել և կանգ չէին առնում՝ շարունակաբար հաճեցնելով մարդկանց՝ նրանց երախտագիտությունը շահելու համար, և նույնիսկ կարծելով, թե նման գործողությունները փառավորում են Աստծուն։ Սրանք այն բաներն են, որոնք կեղծ առաջնորդողներն ամենամեծ հաճույքով են անում։ Ուստի, կա՞ արդյոք որևէ մեկը, ով կարող է բացահայտել այս խնդիրները, ով կարող է թափանցել այս խնդիրների էության մեջ։ Առաջնորդողների մեծ մասն աչք է փակում՝ մտածելով. «Համենայն դեպս ես պատասխանատու չեմ ավետարանի աշխատանքի համար, ինչո՞ւ պետք է անհանգստանամ այս բաների համար։ Իմ փողը չէ, որ ծախսվում է։ Քանի դեռ իմ սեփական գրպանի կանխիկ փողին ձեռք չեն տալիս, ամեն ինչ լավ է։ Կարող եք տալ ում ցանկանում եք, ի՞նչ կապ ունի դա ինձ հետ։ Բանն այն չէ, թե այդ փողն ի վերջո հայտնվում է իմ դրամապանակում»։ Շուրջբոլորը կան բազմաթիվ նման անպատասխանատու մարդիկ, բայց քանի՞սը կարող են պաշտպանել Աստծու տան աշխատանքը։

Այժմ արտասահմանում ավետարանի աշխատանքը համատարած կերպով ընթանում է։ Որոշ երկրներում ավելի շատ մարդիկ կան, որոնք կարող են ընդունել ճշմարտությունը, մինչդեռ այլ երկրներում մարդիկ ավելի ցածր արժանիք ունեն, ինչի արդյունքում ճշմարտությունն ընդունողներն ավելի քիչ են։ Որոշ երկրներում հավատքի ազատություն չկա, ուժեղ դիմադրություն է ցուցաբերվում ճշմարիտ ճանապարհին և Աստծու գործին, ու շատ մարդիկ չեն կարող ընդունել ճշմարտությունը։ Ավելին, որոշ երկրների բնակչությունն չափազանց հետամնաց է և այնքան վատ արժանիք ունի, որ չի կարող հասկանալ ճշմարտությունը, որքան էլ դրա մասին հաղորդակցվեն, և թվում է, թե այնտեղի մարդիկ անկարող են հասնել ճշմարտությանը։ Նման վայրերում ավետարանը չպետք է քարոզվի։ Սակայն ավետարանը քարոզողները չեն տեսնում խնդրի էությունը. չեն քարոզում նրանց, ովքեր կարող են ընդունել ճշմարտությունը, փոխարենը համառորեն փնտրում են դժվար դեպքերը՝ անտեսելով ավելի հեշտերը։ Չեն քարոզում այն վայրերում, որտեղ ավետարանի աշխատանքն արդեն տարածվում է, և որտեղ հեշտ է քարոզել։ Փոխարենը համառորեն ավետարանը քարոզում են այդ աղքատ և հետամնաց վայրերում, քարոզում են ամենավատ արժանիք ունեցող մարդկանց խմբերին, որոնք չեն կարող ըմբռնել ճշմարտությունը, և այն էթնիկ խմբերին, որոնք ունեն ամենածանր կրոնական պատկերացումները և ամենաուժեղն են հակադրվում Աստծուն։ Մի՞թե սա շեղում չէ։ Վերցնենք, օրինակ, հուդայականությունը և որոշ խորապես արմատացած ռասայական կրոններ, որոնք քրիստոնեությունը համարում են թշնամի և նույնիսկ հալածում` այն։ Այս տեսակի երկրների և էթնիկ խմբերի դեպքում ավետարանը պարզապես չպետք է քարոզվի։ Ինչո՞ւ ոչ. որովհետև քարոզելն ապարդյուն է։ Նույնիսկ եթե ներդնես ողջ մարդկային, ֆինանսական և նյութական ռեսուրսները, կարող է անցնել երեք, հինգ կամ նույնիսկ տասը տարի՝ առանց որևէ նշանակալի արդյունք տեսնելու։ Այս իրավիճակում ի՞նչ կարելի է անել։ Սկզբում, իրավիճակին լավ չտիրապետելով, կարելի էր փորձել, բայց հանգամանքները հստակ տեսնելուց հետո, որ մեծ գնով նրանց ավետարանը քարոզելը պարտադիր չէ, որ ի վերջո լավ արդյունքների հանգեցնի, պետք է ընտրել մեկ այլ ճանապարհ, մի ճանապարհ, որը կարող է արդյունքների հասցնել։ Մի՞թե սա մի բան չէ, որի մեջ առաջնորդողներն ու մշակները պետք է թափանցեն։ (Այո՛)։ Բայց կեղծ առաջնորդողները չեն հասկանում սա։ Երբ խոսքը վերաբերում է այն բանին, թե որտեղից սկսել ավետարանի տարածումն արտասահմանում, ոմանք ասում են. «Սկսեք Իսրայելից։ Քանի որ Իսրայելն Աստծու գործի առաջին երկու փուլերի հենակետն էր, այն պետք է քարոզվի այնտեղ։ Որքան էլ դժվար լինի, պետք է համառորեն քարոզենք նրանց»։ Սակայն երկար ժամանակ քարոզելուց հետո նշանակալի արդյունքներ չկան, ինչը հանգեցնում է հիասթափության։ Ի՞նչ պետք է անեն առաջնորդողներն այս ժամանակ։ Եթե դա լիներ արժանիք և հոգս ունեցող առաջնորդող, կասեր. «Մեր ավետարան քարոզելը սկզբունք չունի. չգիտենք, թե ինչպես հարմարվել իրավիճակին, այլ պարզապես նայում ենք բաներին՝ հիմնվելով մեր պատկերացումների վրա. դա չափազանց միամիտ է մեր կողմից։ Այս մարդկանց հիմարությունը, համառությունն ու անհեթեթությունն այն չէին, ինչ սպասում էինք։ Կարծում էինք, թե քանի որ հազարավոր տարիներ հավատում են Աստծուն, պետք է առաջինը լսեն Աստծու ավետարանը, բայց սխալ էինք կարծում. չափազանց անհեթեթ են։ Իրականում, երբ Աստված կատարում էր փրկագնման գործը, Նա արդեն հրաժարվել էր նրանցից։ Հիմա վերադառնալն ու նրանց քարոզելը կնշանակեր ապարդյուն ջանքեր գործադրել. դա կլիներ իզուր տքնել և հիմարաբար վարվել։ Սխալ ենք հասկացել Աստծու մտադրությունները։ Աստված չի գործում այս հարցում, ուստի ի՞նչ միջոցներով կարող ենք մենք՝ մարդիկս, անել դա։ Փորձեցինք, բայց որքան էլ քարոզենք, չեն ընդունում ճշմարիտ ճանապարհը։ Առայժմ պետք է հրաժարվենք դրանից, մի կողմ թողնենք նրանց և ժամանակավորապես ուշադրություն չդարձնենք նրանց։ Եթե կան այնպիսիք, ովքեր պատրաստ են փնտրել, ապա կընդունենք նրանց և կվկայենք նրանց Աստծու գործի մասին։ Եթե չկան փնտրողներ, ապա կարիք չկա, որ նախաձեռնողաբար փնտրենք նրանց»։ Մի՞թե սա ավետարանը քարոզելու սկզբունք չէ։ (Այո՛)։ Ուրեմն, կարո՞ղ է արդյոք կեղծ առաջնորդողը հավատարիմ մնալ սկզբունքներին։ (Ո՛չ)։ Կեղծ առաջնորդողները վատ արժանիք ունեն և չեն կարող թափանցել խնդրի էության մեջ. կասեն. «Աստված ասել է, որ իսրայելացիներն Իր ընտրյալ ժողովուրդն են։ Երբեք չենք կարող հրաժարվել նրանցից ոչ մի ժամանակ։ Պետք է առաջին տեղում լինեն. պետք է նախ նրանց քարոզենք՝ նախքան այլ երկրների մարդկանց քարոզելը։ Եթե Աստծու գործը տարածվեր Իսրայելում, ինչպիսի՜ մեծ փառք կլիներ դա։ Աստված փառքն Իսրայելից բերեց Արևելք, և պետք է այդ փառքն Արևելքից վերադարձնենք Իսրայել և թույլ տանք նրանց տեսնել, որ Աստված վերադարձել է»։ Մի՞թե սա պարզապես կարգախոս չէ։ Արդյոք սա համապատասխանո՞ւմ է փաստերին։ Սա այն է, ինչ կասեին նրանք, ովքեր չունեն հոգևոր հասկացողություն։ Իսկ ի՞նչ կասեք այն կեղծ առաջնորդողների մասին, որոնք իրական աշխատանք չեն անում։ Ուշադրություն չեն դարձնում այս բաներին։ Ավետարանը քարոզող մարդիկ երկար ժամանակ անհանգստացած են եղել այս խնդրով՝ տատանվելով հրաժարվելու և քարոզելը շարունակելու միջև, վստահ չլինելով՝ ինչպես կիրարկել։ Կեղծ առաջնորդողները լիովին անտեղյակ են, որ սա խնդիր է։ Տեսնելով, որ այս մարդիկ անհանգստանում են ճանապարհ չունենալու պատճառով, ասում են. «Անհանգստանալու ի՞նչ կա։ Ունենք ճշմարտությունը և փորձառական վկայություն. պարզապես քարոզե՛ք նրանց»։ Ինչ-որ մեկն ասում է. «Չես հասկանում, այս մարդկանց իսկապես դժվար է քարոզել»։ Երբ աշխատանքում ծագում են նշանակալի խնդիրներ, որոնք պահանջում են, որ առաջնորդողները լուծեն դրանք, առաջնորդողները դեռ պարզապես կարգախոսներ են բղավում և դատարկաբանում։ Մի՞թե սա այն վարքագիծն է, որն ակնկալվում է առաջնորդողներից։ Երբ հարցնում են, թե արդյոք ավետարանը հավանական ընդունող նման մարդկանց պետք է քարոզել, ասում են. «Բոլորին պետք է քարոզել, հատկապես իսրայելացիներին, նրանց անպայման պետք է քարոզել»։ Այս խոսքերում որևէ խնդիր լսո՞ւմ եք։ Արդյոք գիտե՞ն, որ սա ավետարանի աշխատանքում շեղում է, թերություն, որով պետք է զբաղվեն իրենք։ Այս անպիտանները չգիտեն և դեռ այնտեղ բարձրագոչ խոսքեր են շաղ տալիս ու կարգախոսներ՝ բղավում. իսկապես անօգուտ աղբ են։ Եվ այնուամենայնիվ, կարծում են, թե խորաթափանց են, արժանիք ունեն և խելացի են։ Նույնիսկ տեղյակ չեն, որ աշխատանքում նման մեծ թերություն և շեղում է ի հայտ եկել. կարո՞ղ են արդյոք սկսել լուծել այն։ Դա է՛լ ավելի անհավանական է։ Ավետարանը քարոզողները խիստ անհանգստացած են. ավետարանի աշխատանքն ազդեցություն է կրել, խոչընդոտվել և չի կարող սահուն ընթանալ, իսկ կեղծ առաջնորդողները զարմանալիորեն գաղափար անգամ չունեն աշխատանքում տեղի ունեցող շեղման մասին։ Մարդկանց մեծ մասը աշխատանքում խնդիրների կամ շեղումների հանդիպելիս հաճախ չի անհանգստանում, չի նկատում և դեռ անխոհեմաբար համառորեն շարունակում է սխալ մոտեցումը ։ Եթե առաջնորդողներն ու մշակները նույնպես ժամանակին չեն հասկանում և ըմբռնում իրավիճակը, ապա մինչև խնդիրը լրջանա և ազդի աշխատանքի առաջընթացի վրա, և մարդկանց մեծ մասը կարողանա բացահայտել խնդիրը, առաջնորդողներն ու մշակներն ապշած կմնան։ Սա առաջնորդողների և մշակների կողմից իրենց պարտականությունները թերի անալու հետևանքն է։ Ուրեմն, ինչպե՞ս կարող են խուսափել նման ծանր հետևանքներից․ առաջնորդողներն ու մշակները պետք է կանոնավոր կերպով ստուգեն աշխատանքը և ժամանակին հասկանան աշխատանքի ներկայիս կարգավիճակն ու առաջընթացը։ Եթե պարզվի, որ աշխատանքի արդյունավետությունը բարձր չէ, պետք է տեսնեն, թե որ մասն ունի թերություններ և խնդիրներ, և մտորեն. «Հիմա այս մարդիկ զբաղված են թվում, բայց ինչո՞ւ ակնհայտ արդյունավետություն չկա։ Ինչպես ավետարանի թիմի աշխատանքը. այնքան շատ մարդիկ ամեն օր ավետարան են քարոզում և վկայում, ինչպես նաև որոշ մարդիկ, որոնք համագործակցում են այս աշխատանքում, ուրեմն ինչո՞ւ ամեն ամիս շատ մարդիկ ձեռք չեն բերվում։ Ո՞ր մասում խնդիր կա։ Ո՞վ է առաջացնում խնդիրը։ Ինչպե՞ս է առաջացել այս շեղումը։ Ե՞րբ է այն սկսվել։ Պետք է գնամ յուրաքանչյուր խումբ՝ պարզելու, թե ինչ են անում բոլորը հիմա, ինչպիսին են ավետարանը հավանական ընդունողները ներկայումս, և արդյոք ավետարանը քարոզելու ուղղությունը ճշգրիտ է. պետք է պարզեմ այս ամենը»։ Խորհրդակցելու, հաղորդակցվելու և քննարկելու միջոցով աշխատանքի շեղումներն ու թերություններն աստիճանաբար ակնհայտ են դառնում։ Խնդիրը բացահայտելուց հետո այն չի կարելի անտեսել. այն պետք է լուծվի։ Ուրեմն ինչպիսի՞ առաջնորդողներ կարող են բացահայտել աշխատանքում ի հայտ եկող որոշ խնդիրներ, շեղումներ և թերություններ։ Այս առաջնորդողները պետք է հոգս կրեն, ջանասեր լինեն ու ներգրավվեն կոնկրետ աշխատանքի յուրաքանչյուր մանրամասնության. հետևեն, հասկանան և ըմբռնեն յուրաքանչյուր մասը. պարզեն, թե ինչ է անում յուրաքանչյուրը, քանի հոգի է հարմար այս կամ այն առաջադրանքն անելու համար, ովքեր են վերահսկիչները, ինչպիսին է այդ մարդկանց արժանիքը, և արդյոք լավ են կատարում իրենց աշխատանքը, թե ոչ, և ինչպիսին է նրանց արդյունավետությունը, ինչպես է առաջ ընթանում աշխատանքը և այլն. այս բոլոր բաները պետք է պարզվեն։ Բացի դրանից, ավետարանի աշխատանքի ամենավճռորոշ մասն այն է, թե արդյոք ավետարանը քարոզողներն ունեն ճշմարտությունը, թե ոչ, արդյոք կարող են հստակորեն հաղորդակցվել տեսիլքների ճշմարտությունների մասին՝ մարդկանց պատկերացումներն ու խնդիրները լուծելու համար, արդյոք կարող են լրացնել այն, ինչ պակասում է ավետարանը հավանական ընդունողներին՝ նրանց լիովին համոզելու համար, և արդյոք կարող են զրուցելու ոճ որդեգրել ճշմարտության իրենց հաղորդակցության համար, որպեսզի ավետարանը հավանակan ընդունողները կարողանան ավելի շատ լսել Աստծու ձայնը։ Օրինակ, եթե ավետարանը հավանական ընդունողը ցանկանում է իմանալ Աստծու մարմնացման նշանակության վերաբերյալ ճշմարտությունների մասին, բայց ինչ-որ ավետարան քարոզող միշտ խոսում է Աստծու գործի նշանակության և այն բանի մասին, թե ինչ են կրոնական պատկերացումները, մի՞թե սա խնդիր չէ։ Եթե մարդը պարզապես ցանկանում է իմանալ, թե ինչպես կարող է փրկվել, և որն է մարդկությանը փրկելու Աստծու կառավարման ծրագրի բովանդակությունը, մի՞թե ժամանակը չէ հաղորդակցվելու Աստծու գործի երեք փուլերի վերաբերյալ տեսիլքների ճշմարտությունների մասին։ (Այո՛)։ Բայց այս ավետարան քարոզողը շարունակ խոսում է Աստծու պատժի, դատաստանի և Նրա այն բացահայտման մասին, որ մարդկանց ապականված խառնվածքները ներառում են ամբարտավանություն, խաբեբայություն, չարություն, և նման այլ թեմաների մասին։ Նախքան դիմացինը Աստծու գործը կընդունի, ավետարան քարոզողը սկսում է նրանց հետ խոսել պատժի և դատաստանի մասին՝ մերկացնելով նրանց ապականված խառնվածքները։ Արդյունքում մարդը վանված է զգում, չի ստանում այն, ինչ ցանկանում է, և նրա լուծում պահանջող խնդիրները մնում են չլուծված. կորցնում է հետաքրքրությունը և պատրաստ չէ շարունակելու ուսումնասիրությունը։ Մի՞թե սա ավետարան քարոզողի խնդիրը չէ։ Ավետարան քարոզողը չի հասկանում ճշմարտությունը կամ չունի հոգևոր հասկացողություն, ուստի լիովին անտեղյակ է, թե ինչի կարիք ունի դիմացինը, խոսելիս չի կարողանում բուն իմաստն արտահայտել, երկար-բարակ դատարկաբանում է և բացարձակապես չի լուծում ավետարանը հավանական ընդունողի խնդիրները. ինչպե՞ս կարող է մարդկանց շահել՝ այսպես ավետարան քարոզելով։

Կեղծ առաջնորդողներն անտեսում են ամեն մի խնդիր, որին բախվում են իրենց աշխատանքում։ Անկախ այն բանից, թե ինչ խնդիրներ են ծագում ավետարանի աշխատանքում, և անկախ այն բանից, թե ինչպես են չար մարդիկ անհանգստացնում և ազդում այս աշխատանքի վրա, ուշադրություն չեն դարձնում դրանցից ոչ մեկին, ասես դա իրենց հետ կապ չունի։ Կեղծ առաջնորդողներն իրենց աշխատանքում բթամիտ են. անկախ այն բանից, թե արդյոք որևէ անհատ արդյունքներ ունի կամ համապատասխանում է ճշմարտության սկզբունքներին իր պարտականությունները կատարելիս, չեն ապահովում վերահսկողություն կամ ստուգում՝ թույլ տալով մարդկանց ազատ գործել՝ անկախ հետևանքներից։ Սա հանգեցնում է այն բանին, որ ավետարանի աշխատանքում ի հայտ եկող շեղումներն ու թերությունները երբեք չեն լուծվում, և ճշմարիտ ճանապարհը փնտրող անթիվ մարդիկ ի վերջո հեռանում են՝ ի վիճակի չլինելով հնարավորինս շուտ բերվել Աստծու առաջ։ Որոշ մարդիկ վերջին օրերին Աստծու գործն ընդունելուց հետո ասում են. «Իրականում, երեք տարի առաջ ինչ-որ մեկն ինձ ավետարան քարոզեց։ Այնպես չէր, թե չէի ուզում ընդունել այն կամ թե հավատում էի բացասական քարոզչությանը. ինձ քարոզողն ուղղակի այնքան անպատասխանատու էր։ Չէր կարողանում պատասխանել իմ տված հարցերին և անհասկանալի էր հաղորդակցվում, երբ ճշմարտություն էի փնտրում, ասելով միայն որոշ անօգուտ խոսքեր։ Արդյունքում, ինձ մնում էր միայն հիասթափված հեռանալ»։ Երեք տարի անց` առցանց ուսումնասիրելուց և ապա եղբայրների ու քույրերի հետ փնտրելուց և հաղորդակցվելուց հետո, այս մարդիկ մեկ առ մեկ լուծում են իրենց սրտերում եղած բոլոր պատկերացումների ու խառնաշփոթի խնդիրները՝ լիովին հաստատելով, որ Աստված է հայտնվում և գործում, և ընդունում են այն։ Այսպիսով նրանք Աստծու գործն ընդունում են իրենց սեփական փնտրտուքի և ուսումնասիրության միջոցով։ Եթե ավետարան քարոզողը կարողանար հստակորեն հաղորդակցվել ճշմարտության մասին և լուծել նրանց պատկերացումների խնդիրն ու հարցերը երեք տարի առաջ, նրանք այն կընդունեին երեք տարի շուտ։ Որքա՜ն կյանքի աճ հետաձգվեց այս երեք տարվա ընթացքում։ Սա պետք է համարվի ավետարան քարոզողների կողմից իրենց պարտականությունները թերանալու հետևանք և ուղղակիորեն կապված է այն բանի հետ, որ նրանք ճշմարտությունը չեն հասկանում։ Որոշ ավետարանի մշակներ պարզապես չեն կենտրոնանում ճշմարտությամբ զինվելու վրա, ի վիճակի են միայն որոշ վարդապետություններ շաղ տալ՝ առանց կարողանալու լուծել մարդկանց պատկերացումների խնդիրը կամ իրական խնդիրները։ Արդյունքում շատ մարդիկ ժամանակին չեն ընդունում ավետարանը, երբ լսում են այն՝ մի քանի տարով հետաձգելով իրենց կյանքի աճը։ Պետք է ասել, որ ավետարանի աշխատանքի համար պատասխանատու առաջնորդողներն են պատասխանատու դրա համար՝ իրենց ոչ բավարար ուղղորդման և անբավարար վերահսկողության պատճառով։ Եթե առաջնորդողներն ու մշակներն իսկապես հոգս են կրում և ի վիճակի են մի փոքր ավելի շատ տառապանք կրելու, ավելի շատ կիրարկելու ճշմարտության մասին հաղորդակցվելը և մի փոքր ավելի շատ հավատարմություն ցուցաբերելու՝ հստակորեն հաղորդակցվելով ճշմարտության բոլոր տեսանկյունների մասին, որպեսզի այդ ավետարանի մշակներն ի վիճակի լինեն հաղորդակցվելու ճշմարտության մասին՝ մարդկանց պատկերացումներն ու կասկածները լուծելու համար, ապա ավետարան քարոզելու արդյունքները գնալով կլավանան։ Սա թույլ կտար ավելի շատ մարդկանց, ովքեր ուսումնասիրում են ճշմարիտ ճանապարհը, ավելի շուտ ընդունել Աստծու գործը և վերադառնալ Աստծու առաջ՝ ավելի շուտ ստանալու Նրա փրկությունը։ Եկեղեցու գործը հապաղում է պարզապես այն պատճառով, որ կեղծ առաջնորդողները լրջորեն թերանում են իրենց պարտականությունների մեջ, իրական աշխատանք չեն անում կամ չեն հետևում և վերահսկում աշխատանքը և ի վիճակի չեն հաղորդակցվելու ճշմարտության մասին՝ խնդիրները լուծելու համար։ Իհարկե, դա նաև այն պատճառով է, որ այս կեղծ առաջնորդողները տարված են կարգավիճակի օգուտներով, բացարձակապես չեն ձգտում ճշմարտությանը և պատրաստ չեն հետևելու, վերահսկելու կամ ուղղորդելու ավետարանի տարածման աշխատանքը, ինչի արդյունքում աշխատանքը դանդաղ է առաջ ընթանում, և բազմաթիվ մարդածին շեղումներ, անհեթեթություններ և անխոհեմ սխալ արարքներ ժամանակին չեն շտկվում կամ լուծվում, ինչը լրջորեն ազդում է ավետարանի տարածման արդյունավետության վրա։ Միայն այն ժամանակ, երբ այս խնդիրները բացահայտվում են Վերինից, և առաջնորդողներին ու մշակներին ասվում է, որ պետք է շտկեն դրանք, այդ խնդիրներն ուղղվում են։ Կույրերի պես այս կեղծ առաջնորդողներն ի վիճակի չեն բացահայտելու որևէ խնդիր, և նրանց գործելակերպում բացարձակապես սկզբունքներ չկան, և այնուամենայնիվ, նրանք անկարող են գիտակցելու իրենց սեփական սխալները և ընդունում են իրենց սխալները միայն այն ժամանակ, երբ էտվում են Վերինից։ Ուրեմն ո՞վ կարող է պատասխանատվություն ստանձնել այս կեղծ առաջնորդողների պատճառած վնասների համար։ Նույնիսկ նրանց պաշտոնանկ անելով՝ ինչպե՞ս կարելի է փոխհատուցել նրանց պատճառած վնասները։ Ուստի, երբ բացահայտվում է, որ կան կեղծ առաջնորդողներ, որոնք ի վիճակի չեն որևէ իրական աշխատանք անելու, նրանք պետք է ժամանակին ազատվեն։ Որոշ եկեղեցիներում ավետարանի աշխատանքը հատկապես դանդաղ է առաջ ընթանում, և սա պարզապես կեղծ առաջնորդողների կողմից իրական աշխատանք չանելու, ինչպես նաև նրանց կողմից իրենց պարտականությունները թերանալու և սխալներ թույլ տալու չափազանց շատ դեպքերի պատճառով է։

Կեղծ առաջնորդողների կատարած բոլոր տարբեր աշխատանքներում իրականում կան բազմաթիվ խնդիրներ, շեղումներ և թերություններ, որոնք նրանք պետք է լուծեն, շտկեն և վերացնեն։ Սակայն, քանի որ այս կեղծ առաջնորդողները հոգս չեն կրում՝ տարված լինելով միայն իրենց կարգավիճակի օգուտներով՝ առանց որևէ իրական աշխատանք անելու, ի վերջո խառնաշփոթ են ստեղծում աշխատանքում։ Որոշ եկեղեցիներում մարդիկ միասնական չեն իրենց մտքերում. բոլորը կասկածում են, զգուշանում և խարխլում են միմյանց՝ միաժամանակ վախենալով Աստծու տան կողմից դուրս թողնվելուց։ Բախվելով այս իրավիճակներին՝ կեղծ առաջնորդողները քայլեր չեն ձեռնարկում դրանք լուծելու համար՝ չկատարելով որևէ իրական, կոնկրետ աշխատանք։ Եկեղեցու գործը կանգ է առնում, սակայն կեղծ առաջնորդողներն ամենևին չեն անհանգստանում դրանից՝ դեռ հավատալով, որ իրենք շատ աշխատանք են արել և չեն դանդաղեցրել եկեղեցու գործը։ Նման կեղծ առաջնորդողները հիմնովին անկարող են կատարելու կյանք մատակարարելու աշխատանքը, ոչ էլ կարող են լուծել իրական խնդիրները՝ ճշմարտության համաձայն։ Նրանք միայն կատարում են ընդհանուր գործերի մի փոքր աշխատանք, որը հատուկ հանձնարարված և նշված է Վերինից, ասես իրենց աշխատանքն արվում է բացառապես Վերինի համար։ Երբ խոսքը վերաբերում է եկեղեցու հիմնարար աշխատանքին, որը Վերինը միշտ պահանջ է դարձրել, ինչպես օրինակ՝ կյանք մատակարարելու աշխատանքը և մարդկանց կրթելու աշխատանքը կամ Վերինի կողմից ուղղորդված որոշ հատուկ առաջադրանքներ, նրանք չգիտեն ինչպես անել դա և չեն կարող անել։ Նրանք միայն հանձնարարում են այս առաջադրանքներն ուրիշներին և ապա համարում են իրենց աշխատանքն ավարտված։ Նրանք անում են ճիշտ այնքան, որքան իրենց հրահանգված է Վերինից, և մի փոքր գործում են միայն այն ժամանակ, երբ նրանց դրդում են. հակառակ դեպքում նրանք անգործունյա են և ձևականորեն են մոտենում. սրանք կեղծ առաջնորդողներ են։ Ի՞նչ է կեղծ առաջնորդողը։ Մի խոսքով՝ դա մեկն է, ով իրական աշխատանք չի անում, ով չի կատարում իր գործը որպես առաջնորդող՝ ցուցաբերելով պատասխանատվության կոպիտ թերացում վճռորոշ և հիմնարար աշխատանքում և ոչ մի քայլ չձեռնարկելով. սա կեղծ առաջնորդող է։ Կեղծ առաջնորդողները զբաղվում են միայն մակերեսային ընդհանուր գործերով՝ սխալմամբ կարծելով, թե դա իրական աշխատանք անել է, և իրականում, երբ խոսքը վերաբերում է նրանց՝ որպես առաջնորդողի աշխատանքին և Աստծու տան կողմից նրանց հանձնարարված վճռորոշ աշխատանքին, նրանք դրանցից ոչ մեկը լավ չեն անում։ Բացի դրանից՝ եկեղեցու տարբեր աշխատանքներում հաճախ ծագում են խնդիրներ, որոնք պահանջում են առաջնորդողի լուծումը, սակայն նրանք չեն կարողանում լուծել դրանք՝ հաճախ որդեգրելով խուսափողական վերաբերմունք, և եղբայրներն ու քույրերը չեն կարողանում գտնել նրանց, երբ ցանկանում են խնդիր լուծել։ Եթե նրանց հաջողվում է գտնել առաջնորդողին, առաջնորդողը խուսափում է նրանցից՝ պատրվակ բերելով, թե չափազանց զբաղված է աշխատանքով, և խնդրում է եղբայրներին ու քույրերին ինքնուրույն կարդալ Աստծու խոսքերը և փնտրել ճշմարտությունը՝ իրենց խնդիրներն ինքնուրույն լուծելու համար, որդեգրելով չմիջամտելու մոտեցում։ Սա ի վերջո հանգեցնում է չափազանց շատ չլուծված խնդիրների կուտակման՝ կանգնեցնելով առաջընթացը բոլոր աշխատանքներում և կանգնեցնելով եկեղեցու գործը։ Սա կեղծ առաջնորդողների կողմից իրական աշխատանք չանելու հետևանքն է։ Կեղծ առաջնորդողները երբեք լուրջ կամ ջանասեր չեն իրենց հիմնական պատասխանատվությունների նկատմամբ, ոչ էլ փնտրում են ճշմարտությունը՝ տարբեր խնդիրներ լուծելու համար։ Սա նշանակում է, որ կեղծ առաջնորդողներն անխուսափելիորեն անկարող են իրական աշխատանք անելու և որևէ խնդիր լուծելու։ Այն, ինչում կեղծ առաջնորդողները գերազանցում են, խոսքեր և վարդապետություններ քարոզելն է, կարգախոսներ բղավելը և ուրիշներին հորդորելը՝ կենտրոնանալով միայն ընդհանուր գործերով զբաղվելու վրա։ Ինչ վերաբերում է Աստծու տան կողմից նրանց վստահված եկեղեցու հիմնարար աշխատանքին, ինչպիսիք են կյանք մատակարարելը և ճշմարտության մասին հաղորդակցվելը՝ խնդիրները լուծելու համար, նրանք չգիտեն ինչպես անել դրանք, չեն սովորում, թե ինչպես անել, և չեն կարող լուծել որևէ իրական խնդիր. սրանք կեղծ առաջնորդողներ են։

Որոշ կեղծ առաջնորդողներ, երբ նրանց խնդրում են ուղղորդել տեքստային աշխատանքը, ինչպիսիք են սցենարներ գրելը, փորձառական վկայության հոդվածներ գրելը և այլ կոնկրետ առաջադրանքներ, կարծում են, թե քանի որ դա պարզապես ուղղորդում է, իրենք ստիպված չեն որևէ կոնկրետ աշխատանք անել, ուստի փոխարենը պարզապես թափառում են։ «Չժա՛ն»,- ասում են նրանք,- «ինչպե՞ս է առաջ գնում հոդվածդ»։ «Գրեթե ավարտել եմ»։ «Լի՛, որևէ դժվարություն ունե՞ս այդ սցենարը գրելիս»։ «Այո, կարո՞ղ ես օգնել ինձ լուծել դրանք»։ «Բոլորդ միասին քննարկեք դա։ Մի փոքր ավելի շատ աղոթեք»։ Այս կեղծ առաջնորդողները ոչ միայն չեն ուղղորդում և օգնում եղբայրներին ու քույրերին, այլև չեն կենտրոնանում իրենց սեփական աշխատանքը լավ կատարելու վրա՝ միշտ թափառելով և ապրելով հանգիստ ու հարմարավետ կյանքով։ Արտաքուստ թվում է, թե նրանք ստուգում են աշխատանքը, բայց իրականում նրանք ոչ մի խնդիր չեն լուծում. նրանք իսկապես թղթեր տեղափոխողներ են։ Անհավատ աշխարհի որոշ երկրների այդ իրավասու պաշտոնյաները հավասարապես ապականված մարդիկ են, բայց նույնիսկ նրանք շատ ավելի բարձր են այս կեղծ առաջնորդողներից, որոնք զուրկ են պատասխանատվության այն զգացումից, որն ունեն այս պաշտոնյաները։ Օրինակ՝ համավարակի բռնկումից հետո աշխարհի երկրները սկսեցին կանխարգելիչ միջոցառումներ իրականացնել։ Ի վերջո այս երկրների մեծամասնությունը համաձայնեց, որ Թայվանի կանխարգելիչ ջանքերն արդյունավետ էին, ինչը ցույց է տալիս, որ Թայվանի կառավարության պաշտոնյաներն համավարակի դեմ պայքարի իրենց առաջադրանքները կատարել են ամենաբարձր չափանիշներով և առավելագույն մանրամասնությամբ։ Ոչ հոգևոր աշխարհի երկրի համար, ապականված մարդկության պաշտոնյաների և քաղաքական գործիչների համար առաջադրանքն ամենաբարձր չափանիշներով և նման մանրամասնությամբ իրականացնելն իսկապես հիացմունքի է արժանի։ Եվրոպացի շատ պաշտոնյաներ պատրաստ էին այցելել և սովորել Թայվանից. այս տեսանկյունից Թայվանի կառավարության պաշտոնյաները շատ ավելի բարձր էին այլ ազգերի պաշտոնյաներից։ Հենց այն փաստը, որ նրանց պաշտոնյաների մեծ մասն ի վիճակի էր կոնկրետ աշխատանք անել և կարողանում էր սրտանց կատարել իրենց պարտականությունները, ապացուցում է, որ այս պաշտոնյաները չափանիշներին համապատասխան էին։ Եկեղեցու որոշ առաջնորդողներ և մշակներ միշտ ձևականորեն են մոտենում իրենց պարտականությունները կատարելուն, և որքան էլ նրանց էտեն, անարդյունավետ է։ Կարծում եմ, որ այս առաջնորդողների և մշակների բնավորությունը նույնիսկ չի համապատասխանում անհավատ աշխարհի այն պաշտոնյաների բնավորությանը, որոնք կարող են իրական աշխատանք անել։ Նրանց մեծ մասը պնդում է, թե հավատում է Աստծուն և ձգտում է ճշմարտությանը, բայց իրականում պատրաստ չէ գին վճարելու։ Այնքան շատ ճշմարտություն է տրամադրվում նրանց, սակայն այսպիսին է նրանց վերաբերմունքն իրենց պարտականությունը կատարելու նկատմամբ։ Արդյունքն այն է, որ բոլորը դառնում են կեղծ առաջնորդողներ, որոնք շատ են զիջում՝ համեմատած կառավարության բարձրաստիճան պաշտոնյաների հետ։ Մարդկանցից Իմ պահանջներն իրականում բարձր չեն. չեմ պահանջում, որ մարդիկ չափազանց շատ ճշմարտություններ հասկանան կամ չափազանց բարձր արժանիք ունենան։ Նվազագույն չափանիշը խղճով գործելն ու սեփական պատասխանատվությունները կատարելն է։ Եթե ոչինչ չես կարող անել, ապա առնվազն պետք է արդարացնես քո հանապազօրյա հացը և այն հանձնարարությունը, որն Աստված տվել է քեզ. դա բավարար է։ Բայց Աստծու գործն արվել է մինչև հիմա, և արդյոք շա՞տ մարդիկ կարող են խղճով գործել։ Տեսնում եմ, որ ժողովրդավարական երկրների որոշ պաշտոնյաներ խոսում և գործում են անկեղծությամբ։ Չափազանցություններ չեն անում կամ վեհ տեսություններ չեն ասում, նրանց խոսքը հատկապես խիստ և անկեղծ է, և ի վիճակի են հոգ տանելու բազմաթիվ իրական հարցերի համար։ Նրանց աշխատանքն իսկապես բավականին լավն է՝ ճշմարտապես արտացոլելով նրանց ազնվությունն ու մարդկայնությունը։ Երբ նայում ես եկեղեցու առաջնորդողների և մշակների մեծամասնությանը հիմա, իրենց աշխատանքին ձևականորեն են մոտենում, շատ լավ արդյունքների չեն հասել և լիովին չեն կատարել իրենց պատասխանատվությունները։ Առաջնորդողներ դառնալուց հետո վերածվում են կրոնական պաշտոնյաների, նստում` իրենց բարձր ձիերի վրա և հրամաններ` տալիս և դառնում` թղթատարներ։ Պարզապես կենտրոնանում են իրենց կարգավիճակի օգուտներով տարված լինելու վրա և սիրում են, երբ բոլորը հետևում են իրենց և պտտվում՝ իրենց շուրջը։ Հազվադեպ են խորապես ներգրավվում եկեղեցու հիմքերին՝ իրական խնդիրներ լուծելու համար։ Իրենց սրտերում ավելի ու ավելի են հեռանում Աստծուց։ Այս տեսակի կեղծ առաջնորդողներն ու կեղծ մշակները լիովին անուղղելի են։ Ես այնքան տքնաջանորեն եմ հաղորդակցվել ճշմարտության մասին, սակայն այս առաջնորդողներն ու մշակները չեն ընդունում այն, համառորեն կառչում են իրենց սխալ գաղափարներից և անդրդվելի են։ Նրանց վերաբերմունքն իրենց պարտականությունների նկատմամբ միշտ ձևական է, և ապաշխարելու նույնիսկ չնչին մտադրություն չունեն։ Տեսնում եմ, որ այս մարդիկ անխի՜ղճ են, անողջամի՜տ, բոլորովին մարդ չե՜ն։ Ապա մտորում եմ. արդյոք դեռ անհրաժեշտություն կա՞ այս տեսակի մարդկանց հետ կրկին ու կրկին հաղորդակցվելու այս ճշմարտությունների մասին ։ Կարիք կա՞ արդյոք հաղորդակցությունն այդքան կոնկրետ դարձնելու։ Կարիք կա՞ արդյոք հանդուրժելու այս տառապանքը։ Արդյոք այս խոսքերն ավելո՞րդ են։ Որոշ ժամանակ մտածելուց հետո որոշում եմ, որ դեռ պետք է խոսեմ, քանի որ թեև այս խոսքերը ոչ մի ազդեցություն չունեն նրանց վրա, ովքեր զուրկ են նույնիսկ չնչին խղճից կամ ողջամտությունից, դրանք օգտակար են նրանց համար, ովքեր, չնայած մի փոքր ավելի ցածր արժանիք ունենալուն, կարող են ընդունել ճշմարտությունը և անկեղծորեն կատարել իրենց պարտականությունները։ Կեղծ առաջնորդողներն իրական աշխատանք չեն անում և չեն կատարում իրենց պատասխանատվությունները, բայց նրանք, ովքեր ձգտում են ճշմարտությանը, դասեր կքաղեն, կոգեշնչվեն ու կգտնեն կիրարկելու ճանապարհ այս խոսքերից և հարցերից։ Կյանքի մուտքն այնքան էլ հեշտ չէ. առանց մեկի, ով կաջակցի և կապահովի, առանց ճշմարտության յուրաքանչյուր տեսանկյունը վերլուծելու և պարզաբանելու, մարդիկ շատ թույլ են լինում՝ հաճախ հայտնվելով անօգնականության և շփոթության, բացասական տրամադրվածության և պասիվության վիճակում։ Հետևաբար շատ անգամներ, երբ տեսնում եմ այս կեղծ առաջնորդողներին, կորցնում եմ նրանց հետ հաղորդակցվելու ցանկությունը։ Սակայն, երբ մտածում եմ այն անձանց կրած տառապանքի և վճարված գների մասին, ովքեր անկեղծորեն հավատում են Աստծուն և հավատարմորեն կատարում իրենց պարտականությունները, փոխում եմ Իմ միտքը։ Դա ոչ այլ ինչի համար է, եթե ոչ սրա. նույնիսկ եթե 30- 50 հոգի, կամ առնվազն 8 կամ 10 հոգի կարող են անկեղծորեն ծախսվել ու հավատարիմ լինել իրենց պարտականությունները կատարելիս և պատրաստ են լսելու և հնազանդվելու, ապա այս խոսքերն ասելն արժե։ Իմ մեջ ոչ մի շարժառիթ չէի ունենա խոսելու և հաղորդակցվելու նրանց հետ, ովքեր խիղճ և ողջամտություն չունեն. այս մարդկանց հետ զրուցելը հոգնեցուցիչ է և անարդյունավետ։ Ձեզանից շատերը չեն ձգտում ճշմարտությանը և գին չեն վճարում իրենց պարտականությունները կատարելիս. դուք հոգս կամ հավատարմություն չունեք, պարզապես ձևականորեն եք մոտենում ձեր արարքներում և դժկամությամբ եք ինչ-որ բան անում ՝ օրհնություններ ստանալու հույսով։ Այս խոսքերը լսելն իրականում անարժան շնորհ է ձեզ համար։ Դուք օգտվում եք նրանցից, ովքեր անկեղծորեն կատարում են իրենց պարտականությունները, ովքեր իսկապես գին են վճարում, ովքեր ունեն հավատարմություն ու հոգս, և ովքեր պատրաստ են կիրարկելու ճշմարտությունը։ Այս խոսքերը նախատեսված են այդ մարդկանց համար, իսկ դուք անարժան շնորհ եք ստանում՝ լսելով դրանք։ Եթե դիտարկենք այս տեսանկյունից, այն է՝ որ ձեզանից շատերն ունեն ձևականորեն մոտենալու վերաբերմունք՝ առանց որևէ լրջության իրենց պարտականություններում, ապա արժանի չեք լսելու այս խոսքերը։ Ինչո՞ւ եք անարժան․ որովհետև նույնիսկ եթե լսեք, ամեն ինչ իզուր է. որքան էլ ասվի կամ որքան էլ մանրամասն լինի, պարզապես ձևականորեն եք լսում՝ չկիրարկելով այս խոսքերը, որքան էլ հասկանաք դրանք լսելուց հետո։ Ո՞ւմ պետք է ասվեն այս խոսքերը։ Ո՞վ է արժանի լսելու դրանք։ Միայն նրանք, ովքեր պատրաստ են գին վճարելու, ովքեր կարող են անկեղծորեն ծախսվել, և ովքեր հավատարիմ են իրենց պարտականություններին և իրենց հանձնարարությանը, արժանի են լսելու։ Ինչո՞ւ եմ ասում, որ նրանք արժանի են լսելու։ Որովհետև լսելուց հետո մի փոքր ճշմարտություն հասկանալուն պես կարող են այն կիրարկել և կիրարկում են այն, ինչ հասկանում են. խորամանկ չեն և չեն ծուլանում. և ճշմարտությանն ու Աստծու պահանջներին վերաբերվում են անկեղծության և փափագի վերաբերմունքով՝ ի վիճակի լինելով սիրել և ընդունել ճշմարտությունը։ Այսպիսով, երբ նրանք լսում են, այս խոսքերն ազդեցություն են ունենում նրանց վրա և արդյունքի՝ հասնում։

Փետրվարի 13, 2021 թ.