Աստծուն իսկապես սիրողները նրանք են, ովքեր կարող են լիովին ենթարկվել Նրա գործնականությանը

Գործնականության մասին գիտելիք ձեռք բերելը և Աստծու գործի խորը ըմբռնումը` այս երկուսն էլ տեսանելի են Աստծու խոսքերում, և միայն այս խոսքերի միջոցով է, որ կարող ես լուսավորում ստանալ։ Հետևաբար, պետք է ավելին անես՝ Աստծու խոսքերով զինվելու համար։ Կիսվի՛ր Աստծու խոսքերի քո հասկացողությունով, որպեսզի քո հաղորդակցության միջոցով ուրիշները ևս լուսավորվեն և ելք գտնեն. սա է գործնական ուղին։ Նախքան Աստված քեզ համար միջավայր կստեղծի, ձեզանից յուրաքանչյուրը նախ պետք է զինվի Նրա խոսքերով։ Սա բոլորը պետք է անեն. սա հրատապ առաջնահերթություն է։ Նախ հասի՛ր այն կետին, երբ գիտես՝ ինչպես ուտել և խմել Աստծու խոսքը։ Այն ամենի համար, ինչ չես կարողանում անել, փնտրի՛ր Նրա խոսքերը գործնական ուղու համար․ այն հարցերի համար, որոնք չես հասկանում, կամ որևէ դժվարության դեպքում ապավինի՛րՆրա խոսքերին։ Դարձրու՛ Աստծու խոսքերը քո շտեմարանը և թույլ տուր, որ դրանք օգնեն քեզ լուծել քո իրական դժվարություններն ու խնդիրները, ինչպես նաև թու՛յլ տուր, որ Աստծու խոսքերը դառնան քո ապավենը կյանքում։ Այս ամենը քեզնից ջանքեր կպահանջեն։ Աստծու խոսքն ուտելով ու խմելով՝ պետք է հասնես արդյունքների, պետք է կարողանաս խաղաղեցնել սիրտդ Նրա առաջ և կիրարկես Նրա խոսքերի համաձայն, երբ էլ որևէ խնդրի բախվես։ Երբ խնդիրների չես բախվել, քո մտահոգությունը պետք է լինի պարզապես Նրա խոսքն ուտելն ու խմելը։ Երբեմն կարող ես աղոթել և խորհել Աստծու սիրո մասին, հաղորդակցության ժամանակ կիսվել Նրա խոսքերի հասկացողությունով, հաղորդակցվել ընկերների հետ քո ներսի լուսավորության ու լուսավորման մասին, ինչպես նաև այն արձագանքների մասին, որոնք ունեցել ես այդ խոսքերը կարդալիս։ Ավելին, կարող ես մարդկանց ելքի ճանապարհ ցույց տալ։ Միայն սա է գործնական։ Այսպես վարվելու նպատակն է թույլ տալ, որ Աստծու խոսքերը դառնան քո գործնական շտեմարանը։

Օրվա ընթացքում քանի՞ ժամ ես իրապես անցկացնում Աստծու առաջ։ Քո օրվա ինչքա՞ն մասն է իրականում հատկացված Աստծուն։ Ինչքա՞նը մսեղիինը։ Սիրտը միշտ Աստծուն ուղղված պահելն առաջին քայլն է՝ Նրա կողմից կատարելագործվելու ճիշտ ճանապարհին լինելու համար։ Եթե կարողանաս սիրտդ, մարմինդ և ամբողջ անկեղծ սերդ նվիրել Աստծուն, դնել դրանք Նրա առաջ, լիովին հնազանդվել Նրան և ամբողջությամբ հաշվի առնել Նրա մտադրությունները, չգործել մսեղիի, ընտանիքի կամ սեփական ցանկությունների համար, այլ Աստծու տան շահերի համար՝ Աստծու խոսքը դարձնելով քո սկզբունքն ու հիմքն ամեն ինչում, ապա, այդես վարվելով, քո դրդապատճառներն ու հեռանկարները ճիշտ սահմանված կլինեն, և դու կլինես մեկը, որը կստանա Աստծու հավանությունը Նրա ներկայությամբ։ Աստծու կողմից սիրելի են այն մարդիկ, որոնք լիովին նվիրված են Նրան, որոնք կարող են միայն Նրան հավատարիմ լինել։ Աստված ատում է նրանց, ում սիրտը կիսով չափ է նվիրված Իրեն, և ովքեր ապստամբում են Նրա դեմ։ Նա ատում է նրանց, ովքեր հավատում են Իրեն և միշտ ուզում են վայելել Նրան, մինչդեռ չեն կարողանում ամբողջությամբ ծախսվել հանուն Նրա։ Նա ատում է նրանց, ովքեր ասում են` սիրում են Իրեն, բայց իրենց սրտերում ապստամբում են Նրա դեմ։ Նա ատում է նրանց, ովքեր օգտագործում են պերճախոս, գունագեղ խոսքեր՝ խաբելու համար։ Նրանք, ովքեր անկեղծորեն նվիրված չեն Աստծուն կամ անկեղծորեն չեն հնազանդվել Նրան, բնույթով մատնող են ու չափազանց ամբարտավան։ Նրանք, ովքեր չեն կարող անկեղծորեն հնազանդվել սովորական, գործնական Աստծուն, էլ ավելի ամբարտավան են և հատկապես նրանք են հրեշտակապետի հնազանդ հետնորդները։ Մարդիկ, որոնք իսկապես ծախսվում են Աստծու համար, իրենց ամբողջ էությամբ նվիրված են Նրան և խոնարհվում են նրա առաջ. նրանք կարող են հնազանդվել Նրա բոլոր խոսքերին և գործին, կիրարկել Նրա խոսքերը և ընդունել դրանք որպես իրենց գոյության հիմք և անկեղծորեն փնտրել Նրա խոսքերում՝ հասկանալու համար, թե որ մասերը պետք է կիրարկեն։ Այդպիսին են այն մարդիկ, որոնք իսկապես ապրում են Աստծու առաջ։ Եթե այսպես կիրարկես, օգտակար կլինի քո կյանքի համար։ Նրա խոսքերն ուտելով և խմելով՝ կարող ես ձեռք բերել գիտեք քո իսկ ապականված բնավորության մասին, ինչպես նաև բավարարել քո կյանքի կարիքները և լրացնել քո պակասությունները, որպեսզի քո կյանքի խառնվածքը փոխվի։ Սա կգոհացնի Աստծու մտադրությունները։ Եթե գործես Աստծու պահանջների համաձայն և չբավարարես մսեղիին, այլ փոխարենը գոհացնես Նրա մտադրությունները, ապա այսպիսով մուտք գործած կլինես Նրա խոսքերի իրականություն։ Աստծու խոսքերի իրականության մեջ մտնելը նշանակում է, որ կարող ես կատարել քո պարտականությունը և բավարարել Աստծու գործի պահանջները։ Միայն այսպիսի գործնական քայլերը կարող են կոչվել մուտք Նրա խոսքերի իրականություն։ Եթե կարողանաս մտնել այս իրականություն, ապա կունենաս ճշմարտությունը։ Սա իրականություն մտնելու սկիզբն է. նախ պետք է անցնես այս ուսուցումը և միայն դրանից հետո կկարողանաս հասնել ավելի խոր իրականություններ։ Մտածի՛ր, թե ինչպես պահել պատվիրանները և ինչպես նվիրվել Աստծուն. մի մտածի՛ր անընդհատ այն մասին, թե երբ կկարողանաս մտնել արքայություն։ Եթե քո բնավորությունը չփոխվի, ապա ինչ էլ մտածես, անօգուտ կլինի։ Աստծու խոսքերի իրականության մեջ մտնելու համար նախ պետք է հասնես այն կետին, երբ քո բոլոր մտքերն ու գաղափարներն ուղղված են Աստծուն. սա նվազագույն պահանջն է։ Ներկայում շատ մարդիկ փորձությունների մեջ են և չեն հասկանում Աստծու գործը, բայց ես ասում եմ քեզ. Եթե չես հասկանում դա, ապա ավելի լավ է դրա մասին դատողություններ չանես։

Ներկայում շատ մարդիկ փորձությունների մեջ են և չեն հասկանում Աստծու գործը, բայց ես ասում եմ քեզ. Եթե չես հասկանում դա, ապա ավելի լավ է դրա մասին դատողություններ չանես։ Գուցե, գա մի օր, երբ ճշմարտությունն ամբողջությամբ լույս աշխարհ կգա, և այդ ժամանակ կհասկանաս։ Դատողություններ չանելը քեզ օգտակար կլինի, բայց չես կարող պարզապես պասիվ սպասել։ Պետք է ակտիվորեն ձգտես մուտք գործել․ միայն այդ ժամանակ կլինես մեկը, որն իրական մուտք ունի։ Իրենց ապստամբ էության պատճառով մարդիկ մշտապես ձևավորում են պատկերացումներ գործնական Աստծու մասին։ Սա առաջ է բերում, որ բոլոր մարդիկ սովորեն՝ ինչպես հնազանդ լինել, որովհետև գործնական Աստված հսկայական փորձություն է մարդկության համար։ Եթե չկարողանաս կանգնել անսասան, ամեն ինչ կորսված է․ եթե չունես գործնական Աստծու գործնականության մասին հասկացողություն, ապա չես կարողանա կատարելագործվել Աստծու կողմից։ Կատարելագործվելու ընթացքում մարդկանց կարողանալու կամ չկարողանալու կարևոր քայլերից մեկը նրանց կողմից Աստծու գործնականության հասկացողությունն է։ Մարմնացյալ Աստծու՝ երկիր գալու գաղափարի գործնականությունը յուրաքանչյուր մարդու համար փորձություն է։ Եթե կարողանաս այս հարցում անսասան մնալ, ապա կլինես մեկը, որ ճանաչում է Աստծուն և իսկապես սիրում է Նրան։ Եթե չկարողանաս այս հարցում անսասան մնալ և միայն հավատաս Հոգուն ու անկարող լինես հավատալ Աստծու գործնականությանը, ապա որքան էլ մեծ լինի Աստծու հանդեպ հավատքդ, այն անօգուտ կլինի։ Եթե չես կարող հավատալ տեսանելի Աստծուն, ապա մի՞թե կարող ես հավատալ Աստծու Հոգուն։ Մի՞թե պարզապես չես փորձում խաբել Աստծուն։ Դու հնազանդչես տեսանելի և շոշափելի Աստծու առաջ, ուրեմն, ունա՞կ ես հնազանդվել Հոգուն։ Հոգին անտեսանելի ու անշոշափելի է, ուստի, երբ ասում ես, որ հնազանդվում ես Աստծու Հոգուն, մի՞թե պարզապես անհեթեթություն չես ասում։ Պատվիրանները պահելու բանալին գործնական Աստծու հասկացողությունն է։ Երբ հասկանաս գործնական Աստծուն, կկարողանաս պահել պատվիրանները։ Դրանք պահելու երկու բաղադրիչ կա. մեկը՝ Նրա Հոգու էությունը պահելը և Հոգու առաջ Հոգու կողմից զննում ընդունել կարողանալը, մյուսը՝ մարմնացյալ մսեղիի մասին իրական հասկացողությունն ունենալն ու իրական հնազանդության հասնելը։ Անկախ մսեղիի կամ Հոգու առաջ լինելուց՝ մարդը պետք է միշտ ունենա Աստծուն հնազանդվող և Նրանից երկյուղող սիրտ։ Միայն այսպիսի մարդն է արժանի կատարելագործվելու։ Եթե ունես գործնական Աստծու գործնականության հասկացողություն, այսինքն՝ եթե այս փորձության մեջ անսասան ես մնացել, ապա քեզ համար ոչինչ չափազանց շատ չի լինի։

Ոմանք ասում են. «Հեշտ է պահել պատվիրանները ․ պարզապես պետք է Աստծու առաջ խոսես անկեղծորեն ու բարեպաշտորեն, այլ ոչ թե ժեստիկուլյացիաներ անես․ սա է պատվիրանները պահելը»։ Արդյոք սա ճի՞շտ է։ Այդ դեպքում, եթե Աստծու մեջքի ետևում ես ինչ-որ բաներ անում, որոնք հակառակվում են նրան, արդյոք դա համարվու՞մ է պատվիրանները պահել։ Պետք է խորապես հասկանաս, թե ինչ է նշանակում պատվիրանները պահել։ Սա կապված է նրա հետ, թե արդյոք իրականում հասկանում ես Աստծու գործնականությունը։ Եթե ունես այդ ըմբռնումը և այս փորձության մեջ չես սայթաքում ու չես ընկնում, ապա կարելի է ասել, որ ունես հզոր վկայություն։ Աստծու մասին հնչեղ վկայություն կրելը կապված է նրա հետ, թե արդյոք հասկանում ես գործնական Աստծուն և արդյոք կարողանում ես հնազանդվել այս անձի առաջ, որ ոչ միայն սովորական է, այլև նորմալ, նույնիսկ մինչև մահ։ Եթե այս հնազանդությամբ իսկապես վկայում ես Աստծու մասին, դա նշանակում է, որ ձեռք ես բերվել Աստծու կողմից։ Եթե կարողանաս հնազանդվել մինչև մահ և Նրա առաջ լինել առանց որևէ բողոքի, առանց դատողություններ անելու, առանց զրպարտելու, առանց պատկերացումներ ունենալու և առանց որևէ թաքուն մտադրությունների, ապա այս կերպ Աստված կստանա փառք։ Սովորական մի անձի առաջ հնազանդվելը, որին մարդը վերևից է նայում, և կարողանալ հնազանդվել մինչև մահ՝ առանց որևէ պատկերացման՝ սա է իրական վկայությունը։ Իրականությունը, որն Աստված պահանջում է մարդկանցից մտնել, այն է, որ կարողանաս հնազանդվել Նրա խոսքերին, կիրարկել դրանք, խոնարհվել գործնական Աստծու առաջ և ճանաչել քո սեփական ապականությունը, բացել քո սիրտը Նրա առաջ և, ի վերջո, ձեռք բերվել այդ խոսքերի միջոցով Նրա կողմից։ Երբ այս խոսքերը նվաճում են քեզ և դարձնում լիովին հնազանդ, Աստված փառավորվում է․ այդպիսով Նա ամոթահար է անում Սատանային և ավարտում Իր գործը։ Երբ չունես որևէ պատկերացում մարմնացյալ Աստծու գործնականության մասին, այսինքն, երբ անսասան ես մնացել այս փորձության մեջ, ապա այս վկայությունը լավ ես կրել։ Եթե գա մի օր, երբ ունենաս լիարժեք հասկացողություն գործնական Աստծու մասին և կարողանաս հնազանդվել մինչև մահ, ինչպես Պետրոսը, ապա ձեռք կբերվես ու կկատարելագործվես Աստծու կողմից։ Աստծու ցանկացած գործողություն, որը չի համապատասխանում քո պատկերացումներին, փորձություն է քեզ համար։ Եթե Աստծու գործը համապատասխաներ քո պատկերացումներին, այն չէր պահանջի, որ տառապեիր կամ զտվեիր։ Հենց այն պատճառով, որ Նրա գործն այդքան գործնական է և չի համապատասխանում քո պատկերացումներին, հարկավոր է, որ հրաժարվես նման պատկերացումներից։ Ահա թե ինչու է դա փորձություն քեզ համար։ Աստծու գործնականության պատճառով է, որ բոլոր մարդիկ փորձությունների մեջ են․ Նրա աշխատանքը գործնական է, ոչ թե գերբնական։ Լիովին հասկանալով Նրա գործնական խոսքերն ու գործնական արտահայտությունները՝ առանց որևէ պատկերացման ու կարողանալով անկեղծորեն սիրել Նրան, երբ Նրա գործը դառնա ավելի ու ավելի գործնական, դու ձեռք կբերվես նրա կողմից։ Աստված ձեռք կբերի այն մարդկանց խմբին, որոնք ճանաչում են Աստծուն, այսինքն՝ նրանց, ովքեր ճանաչում են Նրա գործնականությունը։ Ավելին, նրանց, ովքեր կկարողանան հնազանդվել Աստծու գործնական աշխատանքին։

Աստծու՝ մսեղիում եղած ժամանակ մարդկանցից պահանջվող հնազանդությունը չի ենթադրում դատողություններ անելուց կամ դիմադրելուց զերծ մնալ, ինչպես մարդիկ են պատկերացնում․ այլ Նա պահանջում է, որ մարդիկ Իր խոսքերն օգտագործեն որպես իրենց ապրելու սկզբունք և իրենց գոյատևման հիմք, որ նրանք լիովին կիրարկեն Իր խոսքերի էությունը և որ լիովին բավարարեն Իր մտադրությունները։ Մարդկանցից՝ մարմնացյալ Աստծուն հնազանդվելու պահանջի մի կողմը վերաբերում է Նրա խոսքերը կիրարկելուն, իսկ մյուս կողմը՝ Նրա բնականոնությունն ու գործնականությունը ընդունելուն։ Այս երկուսն էլ պետք է լինեն բացարձակ։ Նրանք, ովքեր կարողանում են հասնել այս երկու կողմերին, բոլորն ունեն իսկական աստվածասեր սրտեր։ Նրանք բոլորը ձեռք են բերվել Աստծու կողմից, և սիրում են Աստծուն այնպես, ինչպես իրենց սեփական կյանքերը։ Մարմնացյալ Աստված Իր գործում կրում է նորմալ և գործնական մարդկայնություն։ Այս պատճառով Նրա նորմալ և գործնական մարդկային արտաքին կերպարանքը մարդկանց համար դառնում է հսկայական փորձություն, դառնում է նրանց ամենամեծ դժվարությունը։ Սակայն Աստծու բնականոնությունից ու գործնականությունից հնարավոր չէ խուսափել։ Նա ամեն ինչ փորձեց՝ լուծում գտնելու համար, բայց վերջում չկարողացավ ազատվել Իր սովորական մարդկայնության կերպարանքից։ Սրա պատճառն այն է, որ Նա ի վերջո մարմնացյալ Աստված է, ոչ թե երկնային Հոգու Աստված։ Նա այն Աստված չէ, որին մարդիկ չեն կարող տեսնել, այլ այն Աստված, որ կրում է արարածի կերպարանքը։ Հետևաբար, Իր բնականոն մարդկայնության կերպարանքից ազատվելը բոլորովին հեշտ չէր լինի։ Այդ պատճառով, անկախ ամեն ինչից, Նա դեռ անում է այն գործը, որը ցանկանում է անել մսեղիի տեսանկյունից։ Այս աշխատանքը գործնական և նորմալ Աստծու արտահայտությունն է, ուստի ինչպե՞ս կարող է ընդունելի լինել, որ մարդիկ չհնազանդվեն։ Ի՞նչ կարող են մարդիկ անել Աստծու գործողությունների դեմ։ Նա անում է այն, ինչ կամենում է․ ինչից Նա գոհ է, հենց այդպես էլ լինում է։ Եթե մարդիկ չեն հնազանդվում, ապա էլ ի՞նչ ողջամիտ ծրագրեր կարող են ունենալ։ Մինչ այժմ միայն հնազանդությունն է կարողացել փրկել մարդկանց․ ոչ ոք այլ լուսավոր գաղափար չի ունեցել։ Եթե Աստված ցանկանում է փորձել մարդկանց, ի՞նչ կարող են նրանք անել դրա դեմ։Սակայն այս ամենը երկնային Աստված չի մտածել․ այս ամենը մտածել է մարմնացյալ Աստված։ Նա ցանկանում է անել սա, ուստի ոչ մի մարդ չի կարող փոխել այն։ Երկնքի Աստված չի միջամտում այն ամենին, ինչ անում է մարմնացյալ Աստված, հետևաբար, մի՞թե սա ևս մեկ պատճառ չէ, թե ինչու պետք է մարդիկ ենթարկվեն Նրան։ Թեև Նա և՛ գործնական է, և՛ բնականոն, Նա լիովին մարմնացյալ Աստված է։ Իր սեփական գաղափարների հիման վրա` Նա անում է այն ամենը, ինչ ցանկանում է անել։ Երկնքի Աստված բոլոր առաջադրանքները հանձնել է Նրան․ պետք է հնազանդվես այն ամենին, ինչ Նա անում է։ Թեև Նա մարդկայնություն ունի և շատ բնականոն է, Նա դիտավորյալ է կազմակերպել այս ամենը, հետևաբար, ինչպե՞ս կարող են մարդիկ լայն բացած աչքերով դժգոհությամբ նայել Նրան։ Նա ցանկանում է բնականոն լինել, ուստի բնականոն է։ Նա ցանկանում է ապրել մարդկայնության մեջ, ուստի ապրում է մարդկայնության մեջ։ Նա ցանկանում է ապրել աստվածայնության մեջ, ուստի ապրում է աստվածայնության մեջ։ Մարդիկ կարող են սա տեսնել այնպես, ինչպես ցանկանում են, սակայն Աստված միշտ Աստված կլինի, իսկ մարդիկ՝ միշտ մարդիկ։ Նրա էությունը չի կարող ժխտվել որևէ աննշան մանրուքի պատճառով, և ոչ էլ կարելի է Նրան դուրս մղել Աստծու «անձից» որևէ փոքր բանի պատճառով։ Մարդիկ ունեն մարդկային էակների ազատությունը, իսկ Աստված ունի Աստծու արժանապատվությունը․ սրանք միմյանց չեն խանգարում։ Մի՞թե մարդիկ չեն կարող Աստծուն մի փոքր ազատություն տալ։ Մի՞թե չեն կարող հանդուրժել, որ Աստծու էությունը մի փոքր ավելի անմիջական լինի։ Այդքան խիստ մի՛ եղեք Աստծու հանդեպ։ Յուրաքանչյուրը պետք է հանդուրժողականություն ունենա մյուսի հանդեպ․ այդ դեպքում մի՞թե ամեն ինչ կարգավորված չի լինի։ Մի՞թե այդ դեպքում դեռ որևէ օտարացում կմնար։ Եթե մարդը չի կարող հանդուրժել այդպիսի չնչին մի բան, ապա ինչպե՞ս կարող է նույնիսկ ասել այնպիսի բան, ինչպիսին է. «Վարչապետի սիրտն այնքան մեծ է, որ այնտեղ նավ կարող է լողալ»։ Ինչպե՞ս կարող է նա լինել ճշմարիտ մարդ։ Աստված չէ, որ դժվարություն է պատճառում մարդկանց, այլ մարդկությունն է դժվարություն պատճառում Աստծուն։ Նրանք միշտ ամեն ինչ չափազանցնում են՝ լվից ուղտ սարքելով։ Նրանք իսկապես ոչնչից ինչ-որ բան են ստեղծում, և սա այնքան անտեղի է։ Երբ Աստված գործում է նորմալ և գործնական մարդկայնության մեջ, այն, ինչ Նա անում է, մարդկության գործը չէ, այլ Աստծու գործը։ Սակայն մարդիկ չեն տեսնում Նրա գործի էությունը․ նրանք միշտ միայն տեսնում են Նրա մարդկայնության արտաքին կերպարանքը։ Նրանք երբևէ չեն տեսել այսպիսի մեծ գործ, սակայն շարունակում են տեսնել միայն Նրա սովորական և նորմալ մարդկայնությունը և չեն հրաժարվի դրանից։ Ինչպե՞ս կարելի է սա անվանել Աստծու առաջ հնազանդություն։ Երկնքի Աստված այժմ «վերածվել է» երկրի Աստծու, իսկ երկրի Աստված այժմ երկնքի Աստված է։ Կարևոր չէ՝ արդյոք Նրանց արտաքիններըը նույնն են, և կարևոր չէ նաև, թե կոնկրետ ինչպես են Նրանք գործում։ Ի վերջո Նա, ով անում է Աստծու իսկ գործը, հենց Աստված Ինքն է։ Պետք է հնազանդվես՝ ուզես, թե չուզես․ այս հարցում ընտրություն չունես։ Աստված պետք է լինի մարդկանց ենթարկողը, և մարդիկ պետք է բացարձակապես հնազանդվեն Աստծուն՝ առանց ձևականության անգամ ամենաչնչին նշույլի։

Մարդկանց այն խումբը, որին մարմնացյալ Աստված ցանկանում է ձեռք բերել այսօր, նրանք են, ովքեր համապատասխանում են Նրա մտադրություններին։ Մարդիկ միայն պետք է հնազանդվեն Նրա գործին և դադարեն մշտապես մտահոգվել երկնքի Աստծու ցանկություններով՝ ապրելով անորոշության մեջ և դժվարություններ ստեղծելով մսեղի Աստծու համար։ Նրան հնազանդվելու ունակներն նրանք են, ովքեր անվերապահորեն լսում են Նրա խոսքերը և ենթարկվում Նրա կարգավորումներին։ Այսպիսի մարդիկ ընդհանրապես ուշադրություն չեն դարձնում, թե իրականում ինչպիսին կարող է լինել երկնային Աստված կամ ինչպիսի գործ է երկնային Աստված ներկայում կատարում մարդու հետ․ նրանք ամբողջովին իրենց սրտերը նվիրում են երկրային Աստծուն և իրենց ամբողջ էությունը դնում Նրա առաջ։ Նրանք երբեք չեն մտածում իրենց սեփական անվտանգության մասին և երբեք չեն անհանգստանում մսեղի Աստծու բնականոնության և գործնականության շուրջ։ Նրանք, ովքեր հնազանդվում են մսեղի Աստծուն, կարող են կատարելագործվել Նրա կողմից։ Նրանք, ովքեր հավատում են երկնային Աստծուն, ոչինչ չեն շահի։ Դա պայմանավորված է նրանով, որ ոչ թե երկնային Աստված, այլ երկրային Աստված է, որ մարդկանց խոստումներ ու օրհնություններ է պարգևում։ Մարդիկ չպետք է միշտ մեծարեն երկնային Աստծուն՝ նրան պատվելով որպես մեծագույն, իսկ երկրային Աստծուն դիտելով որպես պարզապես սովորական մարդ․ դա անարդար է։ Նրանց երկնային աստված մեծ է ու հրաշալի՝ զարմանահրաշ իմաստությամբ, սակայն նա ընդհանրապես գոյություն չունի։ Երկրային Աստված շատ սովորական է և աննշան, բայց նաև՝ շատ բնականոն։ Նա չունի արտասովոր միտք և չի կատարում երկիրը ցնցող գործեր․ Նա պարզապես աշխատում և խոսում է շատ նորմալ ու գործնական կերպով և չի խոսում որոտի միջից ու չի կանչում քամի ու անձրև։ Սակայն Նա իսկապես երկնային Աստծու մարմնացումն է և իսկապես մարդկանց մեջ ապրող Աստված է։ Մարդիկ չպետք է համարեն կամ պատվեն որպես մեծագույն Աստված այն մեկին, որին կարողանում են հասկանալ, և որը համապատասխանում է իրենց պատկերացումներին, մինչդեռ այն մեկին, ում չեն կարող ընդունել և բացարձակապես չեն կարող պատկերացնել, դիտեն որպես ստորադաս։ Այս ամենը գալիս է մարդկանց ապստամբությունից․ այս ամենը մարդկության՝ Աստծուն դիմադրելու աղբյուրն է։