თავი 18

ელვის ქუხილში, ყველა სახის ცხოველი თავის ჭეშმარიტ სახეს ავლენს. ასევეა ადამიანიც: ჩემი სინათლით განათებულმა, მან დაიბრუნა სიწმინდე, რომელიც ოდესღაც ჰქონდა. ოჰ, ძველო, გარყვნილო სამყაროვ! საბოლოოდ, ის ბინძურ წყალში გადაიჩეხა და, ზედაპირს ქვემოთ ჩაძირული, ტალახად იქცა! ოჰ, ჩემ მიერ შექმნილო კაცობრიობავ! ბოლოს და ბოლოს, მათ კვლავ იწყეს სიცოცხლე სინათლეში, მიიღეს არსებობის საფუძველი და შეწყვიტეს ტალახში ბრძოლა! ოჰ, ყოველივევ, რასაც ჩემს ხელში ვატარებ! როგორ შეიძლება ისინი არ განახლდნენ ჩემი სიტყვების შედეგად? როგორ შეიძლება მათ, სინათლეში, არ შეასრულონ თავიანთი ფუნქციები? დედამიწა აღარ არის სასიკვდილოდ უძრავი და მდუმარე, ცა კი — უკაცრიელი და პირქუში. ცა და მიწა, რომლებსაც სიცარიელე აღარ აშორებს, ერთ მთლიანობად გაერთიანდნენ და აღარასოდეს განცალკევდებიან. ამ სადღესასწაულო ჟამს, აღტაცების ამ წამს, ჩემი სამართლიანობა და ჩემი სიწმინდე გასცდა სამყაროს და მოიცვა იგი მთლიანად; მათ ყველა ადამიანი განუწყვეტლივ ადიდებს. ზეციური ქალაქები სიხარულით იცინიან, დედამიწის სამეფო კი სიხარულით ცეკვავს. ამ დროს, ვინ არ ხარობს? და ვინ არ ტირის? დედამიწა თავის პირველქმნილ მდგომარეობაში ზეცას ეკუთვნის და ზეცა დედამიწასთანაა შეერთებული. ადამიანი არის ის რგოლი, რომელიც ზეცასა და დედამიწას აკავშირებს. ადამიანის სიწმინდისა და განახლების გამო, ზეცა დედამიწისთვის აღარ არის დაფარული, ხოლო დედამიწა აღარ დუმს ზეცის წინაშე. ყველა ადამიანის სახე კმაყოფილების ღიმილით არის გაცისკროვნებული, მათ გულებში კი უსაზღვრო სიტკბოა დავანებული. ადამიანები ერთმანეთს არ ედავებიან და არც ფიზიკურად უპირისპირდებიან. განა არსებობს ვინმე, ვინც ჩემს შუქში სხვებთან მშვიდობიანად არ ცხოვრობს? განა არსებობს ვინმე, ვინც ჩემს დღეში ჩემს სახელს არცხვენს? ყველა თრთოლით მომაპყრობს მზერას და გულში ფარულად შემომღაღადებს. მე მათი ყოველი ქმედება გამოვიკვლიე: გაწმენდილ ადამიანებს შორის არავინ არის, ვინც ჩემ წინააღმდეგ ამბოხებულია, ვინც ჩემს განსჯას ბედავს. ჩემი ხასიათი ყველა ადამიანში იღვრება. ყველა მცნობს, მეკვრის და შემომცქერის. მყარად ვდგავარ ადამიანის სულში, მის თვალში უმაღლეს მწვერვალამდე ვარ ამაღლებული და მისსავე ძარღვებში სისხლთან ერთად ვმოძრაობ. ადამიანის გულში არსებული სიხარული დედამიწის ყველა კუთხეს ავსებს, ჰაერი გამჭვირვალე და სუფთაა, მიწას აღარ ფარავს სქელი ნისლი და მზე კაშკაშებს.

ახლა შეხედეთ ჩემს სასუფეველს, სადაც მე ვარ მეფე ყველაფრისა და ვფლობ ხელმწიფებას ყველაფერზე. ქმნილების დასაბამიდან დღემდე, ჩემი წინამძღოლობით, ჩემმა ძეებმა გამოცადეს ცხოვრებისეული გაჭირვება, ამქვეყნიური უსამართლობა და ადამიანთა სამყაროს უსწორმასწორო გზა, მაგრამ ახლა ისინი ჩემს ნათელში მკვიდრობენ. ვინ არ ღვრის ცრემლს გუშინდელი უსამართლობის გამო? ვინ არ ღვრის ცრემლს იმის გამო, თუ რაოდენ რთული იყო დღევანდელ დღემდე მოსვლა? ვინ არ ღვრის ცრემლს იმის გამო, თუ რაოდენ რთული იყო დღევანდელ დღემდე მოსვლა? და კიდევ, არის ვინმე, ვინც არ იყენებს ამ შემთხვევას, რათა თავი მომიძღვნას? არის ვინმე, ვინც არ იყენებს ამ შესაძლებლობას, რათა გამოხატოს თავის გულში მოზღვავებული ვნება? არის ვინმე, ვინც ამ წუთში არ გამოთქვამს იმას, რაც გამოუცდია? ამ დროს, ყველა ადამიანი თავის საუკეთესო ნაწილს მიძღვნის. რამდენი იტანჯება სინანულით გუშინდელი უგუნურების გამო, რამდენს სძულს საკუთარი თავი მწვავედ გუშინდელი მისწრაფებების გამო! ადამიანებმა ყველამ შეიცნეს საკუთარი თავი, იხილეს სატანის საქმენი და ჩემი საოცრებანი, და მათ გულებში ახლა არის ადგილი ჩემთვის. მეტად აღარ შევხვდები ზიზღს ან უარყოფას ადამიანებს შორის, რადგან ჩემი დიდი საქმე უკვე აღსრულებულია და აღარაფერი აფერხებს მას. დღეს, ჩემი სასუფევლის ძეთა შორის, არიან ისეთები, ვინც არ დაფიქრებულა საკუთარ საზრუნავზე? არიან ისეთები, ვინც უფრო მეტად არ დაფიქრებულან იმ გზებზე, რომლითაც ჩემი საქმე კეთდება? არიან ისეთები, ვინც გულწრფელად არ მომიძღვნა თავი? შემცირდა თქვენს გულებში არსებული უწმინდურება? თუ გაიზარდა? თუ თქვენში არსებული უწმინდური ელემენტები არ შემცირებულა და არც გაზრდილა, მაშინ უეჭველად განვაგდებ თქვენნაირ ადამიანებს. მე მინდა წმინდა ადამიანები, რომლებიც შეესაბამებიან ჩემს განზრახვებს და არა უწმინდური სულები, რომლებიც მებრძვიან. მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანების მიმართ ჩემი მოთხოვნები მაღალი არ არის, მათი გულების შინაგანი სამყარო იმდენად რთულია, რომ ისინი სათანადოდ ვერ შეესაბამებიან ჩემს განზრახვებს ან მყისვე ვერ აკმაყოფილებენ მათ. ადამიანთა უმეტესობა ფარულად ირჯება იმ იმედით, რომ გამარჯვების საბოლოო გვირგვინს დაეუფლება. ადამიანთა უმრავლესობა მთელი ძალით ისწრაფვის და ვერ ბედავს, თუნდაც ერთი წამით მოდუნდეს, რადგან ძალზე ეშინიათ, მეორედ არ ჩავარდნენ სატანის ტყვეობაში. მათ აღარ ჰყოფნით სიმამაცე, ჩემ მიმართ წყენა გულში ჩაიქსოვონ, და მუდმივად ავლენენ ჩემ მიმართ თავიანთ ერთგულებას. მესმოდა უამრავი ადამიანის გულწრფელი სიტყვები, მრავალი ადამიანის მონათხრობი გაჭირვების ჟამს გამოვლილი მტანჯველი გამოცდილების შესახებ; ვიხილე მრავალი, ვინც განსაცდელის ჟამს ურყევად ავლენდა თავის ერთგულებას ჩემ მიმართ და ვუყურებდი მრავალს, რომლებიც კლდოვან ბილიკზე სიარულისას გამოსავალს ეძებდნენ. ასეთ სიტუაციებში მათ არასოდეს უდრტვინავთ; მიუხედავად იმისა, რომ სინათლე ვერ უპოვიათ და გარკვეულწილად გულგატეხილნი არიან, მათ არცერთხელ არ დაუჩივლიათ. მაგრამ ასევე მსმენია, როგორ აფრქვევენ მრავალნი წყევლას გულის სიღრმიდან, როგორ წყევლიან ზეცას და უჩივიან დედამიწას. ასევე ვიხილე მრავალი, ვინც გაჭირვების ჟამს საკუთარ თავს ანადგურებს და, ნაგვის ყუთში ჩაგდებული ნარჩენებივით, თავადვე ისვრის თავს იქ, რათა სიბინძურესა და მტვერში გაეხვიოს. მსმენია, როგორ ედავებიან მრავალნი ერთმანეთს თანამდებობის ცვლილების გამო, რაც მათ სახეს უცვლის და ადამიანებთან ურთიერთობას უფუჭებს; მეგობრები წყვეტენ მეგობრობას, მტრებად იქცევიან და ერთმანეთს სიტყვიერად ესხმიან თავს. ადამიანთა უმრავლესობა ჩემს სიტყვებს ტყვიამფრქვევის ტყვიებივით იყენებს და მოულოდნელად ხსნის ცეცხლს სხვების მისამართით, სანამ მათ შორის ყველგან ხმაურიანი ყაყანი არ ატყდება და სიმშვიდეს არ დაარღვევს. საბედნიეროდ, დადგა ეს დღე; წინააღმდეგ შემთხვევაში, ვინ იცის, რამდენი დაიღუპებოდა ამ ტყვიამფრქვევის ცეცხლის დაუნდობელი რისხვის ქვეშ.

ჩემი სიტყვების გამოცხადებასთან ერთად და კაცობრიობის მდგომარეობის პარალელურად, ჩემი სასუფეველი ნაბიჯ-ნაბიჯ ეშვება დედამიწაზე. ადამიანს აღარ აქვს შემაშფოთებელი ფიქრები, აღარ „იტვირთება“ სხვებზე ფიქრით და აღარც მათ მაგივრად „ზრუნავს“. ამგვარად, დედამიწაზე სადავო დაპირისპირებები აღარ არსებობს და, ჩემი სიტყვების გაჟღერებასთან ერთად, თანამედროვე ეპოქის სხვადასხვა „იარაღს“ ხმარებიდან ამოიღებენ. ადამიანი კვლავ პოულობს სიმშვიდეს ადამიანთან, ადამიანის გული ჰარმონიის სულს ასხივებს და აღარავინ იცავს თავს ფარული შეტევისგან. კაცობრიობა ნორმალურ მდგომარეობას დაუბრუნდა და ახალი ცხოვრება დაიწყო. ახალ გარემოში მყოფი მრავალი ადამიანი მიმოიხედავს და ისეთი შეგრძნება აქვს, თითქოს სრულიად ახალ სამყაროში მოხვედრილა; ამის გამო მათ არ შეუძლიათ, დაუყოვნებლივ შეეწყონ არსებულ გარემოს ან მაშინვე დადგნენ სწორ გზაზე. ამრიგად, კაცობრიობასთან მიმართებით მოქმედებს პრინციპი: „სული მხნეა, ხორცი კი — უძლური“. თუმცა თავად არ მიწვნევია უბედურების სიმწარე ისე, როგორც ადამიანს, მიუხედავად ამისა, ვიცი ყველაფერი ადამიანის ნაკლოვანებების შესახებ. ახლოდან ვიცნობ ადამიანის საჭიროებებს და ჩემი გაგება მისი სისუსტეების შესახებ სრულია. ამ მიზეზით, არ დავცინი ადამიანს მისი ნაკლოვანებების გამო; მე მხოლოდ მისი უმართებულობის გამო ვატარებ „განათლების“ სათანადო ზომებს, რათა ყველას მივცე სწორ გზაზე დადგომის შესაძლებლობა, რომ კაცობრიობა აღარ იყოს მოხეტიალე ობოლი, არამედ იქცეს ჩვილად, რომელსაც აქვს ადგილი, რომელსაც სახლს უწოდებს. მიუხედავად ამისა, ჩემი ქმედებები პრინციპებით იმართება. თუ ადამიანებს არ სურთ დატკბნენ იმ ნეტარებით, რომელიც ჩემშია, მე მხოლოდ იმას შემიძლია დავეთანხმო, რასაც მათი გული ესწრაფვის, და ისინი უფსკრულში გავუშვა. ამ ეტაპზე, არავის უნდა ჰქონდეს გულში წყენა, არამედ ყველამ უნდა შეძლოს ჩემი სიმართლის დანახვა იმაში, რაც მოვაწყვე. არ ვაიძულებ კაცობრიობას, შემიყვაროს, და არც არავის ვზღუდავ ჩემი სიყვარულის გამო. ჩემში არის სრული თავისუფლება, სრული გათავისუფლება. თუმცა ადამიანის ბედი ჩემს ხელშია, მე ადამიანს მივეცი თავისუფალი ნება, რომელიც ჩემს კონტროლს არ ექვემდებარება. ამგვარად, ადამიანები არ „შეუქმნიან საკუთარ თავს პრობლემებს“ ჩემი ადმინისტრაციული განკარგულებების გამო, არამედ, ჩემი სულგრძელობის წყალობით, მოიპოვებენ „თავისუფლებას“. და ამრიგად, მრავალი ადამიანი თავიანთ გათავისუფლებაში ეძებს საკუთარ გამოსავალს და არ იზღუდება ჩემგან.

ყოველთვის ვაძლევდი ადამიანებს თავისუფლებას, არასდროს დამიმძიმებია ისინი გადაუჭრელი პრობლემებით და არც არავინ ჩამიყენებია გაჭირვებაში. განა ასე არ არის? მიუხედავად იმისა, რომ უამრავ ადამიანს არ ვუყვარვარ, ამგვარი დამოკიდებულება სულაც არ მაღიზიანებს; მე მათ თავისუფლება და ისეთი გასაქანი მივეცი, რომ ტანჯვის ზღვაში თავისუფლად ცურვა შეეძლოთ. რამეთუ ადამიანი უღირსი ჭურჭელია; მიუხედავად იმისა, რომ ხედავს კურთხევას, რომელიც ხელთ მაქვს, მისი დატკბობით არ ინტერესდება, არამედ — ურჩევნია, სატანას გამოგლიჯოს ხელიდან მათრახი და ამით თავს სწირავს, რათა სატანამ „საკვებად“ შთანთქას. რა თქმა უნდა, არიან ისეთებიც, ვინც საკუთარი თვალით იხილა ჩემი ნათელი და ამიტომ, მიუხედავად იმისა, რომ აწმყოს ბურუსში ცხოვრობენ, ამ ბურუსის გამო რწმენა არ დაუკარგავთ და განაგრძობენ ძიებასა და ხელის ცეცებას — მიუხედავად გზისა, რომელიც დაბრკოლებებითაა მოფენილი. როდესაც ადამიანი მიჯანყდება, მასზე რისხვას ვანთხევ და ამრიგად, ადამიანი შეიძლება დაიღუპოს საკუთარი ურჩობის გამო. როდესაც მემორჩილება, მე მას ვემალები, რითაც მის გულში აღვძრავ სიყვარულს, რომელიც პირფერობით გადმობირების მცდელობა კი არ არის, არამედ ჩემთვის სიამოვნების მონიჭებაა. ბევრჯერ, როდესაც ადამიანი მეძებს, დახუჭული მაქვს თვალები და დუმილს ვარჩევ, რათა მოვიპოვო მისი ჭეშმარიტი რწმენა. მაგრამ როცა არ ვსაუბრობ, ადამიანის რწმენა წამიერად იცვლება. ამიტომ, ყველაფერი, რასაც ვხედავ, არის „ყალბი საქონელი“, რამეთუ ადამიანს არასდროს გულწრფელად არ ვყვარებივარ. მხოლოდ მაშინ, როცა საკუთარ თავს ვამჟღავნებ, ადამიანები აჩვენებენ „რწმენის“ დიდებულ სანახაობას; მაგრამ როცა ჩემს საიდუმლო ადგილას ვარ დამალული, უკან იხევენ, თითქოს ეშინიათ, ჩემ წინააღმდეგ დანაშაული არ ჩაიდინონ; ზოგიერთი მათგანი, რადგან ჩემს სახეს ვერ ხედავს, „ღრმა დამუშავებას“ მიტარებს, რითაც თვით ჩემი არსებობის ფაქტს უარყოფს. უამრავი ადამიანი რჩება ამ მდგომარეობაში, უამრავს აქვს ეს მენტალიტეტი — უბრალოდ, ადამიანები მალავენ იმას, რაც მათში მახინჯია. სწორედ ამის გამო, თავს იკავებენ საკუთარი ნაკლოვანებების განხილვისგან და მხოლოდ კბილების ღრჭენითა და სახეაფარებულნი აღიარებენ ჩემი სიტყვების ფაქტობრივ სინამდვილეს.

1992 წლის 17 მარტი