თავი 15

ღმერთსა და ადამიანს შორის უდიდესი განსხვავება ისაა, რომ ღვთის სიტყვები ყოველთვის პირდაპირ საქმის არსს ეხება და არაფერს მალავს. ამგვარად, ღვთის ხასიათის ეს ასპექტი დღევანდელ პირველ წინადადებაშიც ჩანს. ის ერთდროულად ამხელს ადამიანის ნამდვილ სახეს და ღიად ამჟღავნებს ღვთის ხასიათს. ეს არის რამდენიმე ძირეული მიზეზი იმისა, თუ რატომ შეუძლია ღვთის სიტყვებს შედეგების მიღწევა. თუმცა, ადამიანები ამას ვერ იგებენ; ისინი ყოველთვის მხოლოდ საკუთარი თავის შეცნობას ცდილობენ ღვთის სიტყვების მეშვეობით, მაგრამ არასოდეს უცდიათ ღმერთის „გაანალიზება“. თითქოს ეშინიათ, რომ მას შეურაცხყოფენ ან, რომ ის მათ თავიანთი „სიფრთხილის“ გამო განგმირავს. სინამდვილეში, როდესაც ადამიანთა უმეტესობა ჭამს და სვამს ღვთის სიტყვას, ისინი ამას ნეგატიური პერსპექტივიდან აკეთებენ და არა დადებითიდან. შეიძლება ითქვას, რომ ადამიანებმა ახლა დაიწყეს „თავმდაბლობასა და მორჩილებაზე“ ყურადღების გამახვილება მისი სიტყვების ხელმძღვანელობით. აქედან ნათლად ჩანს, რომ ადამიანებმა დაიწყეს მეორე უკიდურესობაში გადასვლა — მისი სიტყვებისადმი უყურადღებობიდან მათდამი გადაჭარბებული ყურადღების მიქცევისკენ. თუმცა, არცერთი ადამიანი არ შესულა დადებითი პერსპექტივიდან და არც არავის გაუგია ჭეშმარიტად ღვთის მიზანი, რის გამოც ის ადამიანებს თავის სიტყვებზე ყურადღებას ამახვილებინებს. ღვთის ნათქვამიდან ცნობილია, რომ მას არ სჭირდება პირადად გამოსცადოს ეკლესიის ცხოვრება, რათა ზუსტად და უშეცდომოდ გაიგოს ეკლესიაში მყოფი ყველა ადამიანის რეალური მდგომარეობა. ვინაიდან ადამიანებმა ახლახან მიაღწიეს შესვლას ახალ მეთოდში, ისინი ჯერ კიდევ სრულად არ გათავისუფლებულან თავიანთი ნეგატიური ელემენტებისგან; გვამების სუნი კვლავაც ტრიალებს ეკლესიაში. თითქოს ადამიანებმა ახლახან მიიღეს წამალი და ჯერ კიდევ გაბრუებულნი არიან, მათი ცნობიერება ჯერ კიდევ არ არის სრულად აღდგენილი. თითქოს მათ კვლავაც ემუქრებათ სიკვდილი, ისე, რომ ჯერ კიდევ ძრწოლაში მყოფთ, არ შეუძლიათ საკუთარ თავზე მაღლა დადგომა. „ადამიანები ისეთი ქმნილებები არიან, რომლებსაც თვითშემეცნება აკლიათ“ — ამ განცხადების თქმის მანერა კვლავაც მიჰყვება ეკლესიის მშენებლობის დროს გამოყენებულ მანერას. მიუხედავად იმისა, რომ ეკლესიაში მყოფი ყველა ადამიანი ყურადღებას აქცევს ღვთის სიტყვებს, მათი ბუნება ღრმად ფესვგადგმული და ამოუძირკვავი რჩება. სწორედ ამიტომ იყენებს ღმერთი წინა ეტაპის საუბრის მანერას ადამიანების განსასჯელად, რათა მათ მიიღონ მისი სიტყვებით განგმირვა, როდესაც თვითკმაყოფილებით არიან გატაცებულნი. მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანებმა ხუთთვიანი გამოწრთობა გაიარეს უძირო უფსკრულში, მათი რეალური მდგომარეობა კვლავაც ღვთის შეუცნობლობაა. ისინი კვლავაც თავაშვებულნი არიან; ისინი უბრალოდ ოდნავ უფრო ფრთხილნი გახდნენ ღვთის მიმართ. ეს ნაბიჯი არის პირველი სათანადო ნაბიჯი, რომელსაც ადამიანები დგამენ ღვთის სიტყვების შეცნობის გზაზე; ამგვარად, ღვთის სიტყვების არსთან დაკავშირებისას რთული არ არის იმის დანახვა, რომ წინა ნაწილის საქმემ გზა გაუკვალა დღევანდელობას და, რომ მხოლოდ ახლა ნორმალიზდა ყველაფერი. ადამიანების დამღუპველი ნაკლი არის მათი მიდრეკილება, განაცალკევონ ღვთის სული მისი ხორციელი მესგან, რათა მოიპოვონ პირადი თავისუფლება და თავიდან აიცილონ მუდმივი შეზღუდვა. ეს არის მიზეზი, რის გამოც ღმერთი ადამიანებს აღწერს, როგორც პატარა ჩიტებს, რომლებიც „მხიარულად ფარფატებენ“. ეს არის ყველა ადამიანის რეალური მდგომარეობა. ეს არის ის ადგილი, სადაც ყველა ადამიანი ყველაზე მეტად არის მიდრეკილი დაცემისკენ და გზის დაკარგვისკენ. აქედან ნათლად ჩანს, რომ სატანის საქმე ადამიანებში სხვა არაფერია, თუ არა ეს საქმე. რაც უფრო მეტს აკეთებს ამას სატანა ადამიანებში, მით უფრო მკაცრია ღვთის მოთხოვნები მათ მიმართ. ის მოითხოვს ადამიანებისგან, რომ ყურადღება დაუთმონ მის სიტყვებს, მაშინ როცა სატანა ბევრს შრომობს ამის ჩასაშლელად. თუმცა, ღმერთი ყოველთვის ახსენებდა ადამიანებს, რომ მეტი ყურადღება მიექციათ მისი სიტყვებისთვის; ეს არის სულიერ სამყაროში მძვინვარე ომის კულმინაცია. ეს შეიძლება ასე ითქვას: ის, რისი გაკეთებაც ღმერთს სურს ადამიანში, ზუსტად ის არის, რისი განადგურებაც სატანას უნდა და ის, რისი განადგურებაც სატანას სურს, გამოიხატება ადამიანის მეშვეობით, სრულიად დაუფარავად. არსებობს ნათელი მაგალითები იმისა, თუ რას აკეთებს ღმერთი ადამიანებში: მათი მდგომარეობა სულ უფრო და უფრო უმჯობესდება. ასევე, არსებობს სატანის მიერ ადამიანების განადგურების ნათელი გამოვლინებები: ისინი სულ უფრო და უფრო იხრწნებიან და მათი მდგომარეობა სულ უფრო და უფრო უარესდება. მძიმე შემთხვევებში, ისინი სატანის მიერ არიან დატყვევებულნი. ეს არის ეკლესიის რეალური მდგომარეობა, როგორც ეს წარმოდგენილია ღვთის სიტყვებში და ეს ასევე არის სულიერი სამყაროს რეალური ვითარება. ეს არის სულიერი სამყაროს დინამიკის ასახვა. თუ ადამიანებს არ აქვთ რწმენა, რომ ითანამშრომლონ ღმერთთან, მაშინ ისინი სატანის მიერ დატყვევების საფრთხის წინაშე დგანან. ეს ფაქტია. თუ ადამიანებს ჭეშმარიტად შეუძლიათ სრულად შესთავაზონ თავიანთი გულები ღმერთს დასაკავებლად, მაშინ ეს ზუსტად ისეა, როგორც ღმერთმა თქვა: „ისინი, რომლებიც ჩემ წინაშე ყოფნისას, თითქოს ჩემს მკლავებში არიან და მის სითბოს შეიგრძნობენ.“ ეს აჩვენებს, რომ ღვთის მოთხოვნები კაცობრიობის მიმართ არ არის მაღალი; მას უბრალოდ სჭირდება, რომ ისინი აღდგნენ და ითანამშრომლონ მასთან. განა ეს არ არის მარტივი და სასიხარულო რამ? განა ეს არის ის ერთადერთი რამ, რამაც დააბნია ყველა გმირი და ჩემპიონი? თითქოს ბრძოლის ველის გენერლებს სთხოვეს ქალბატონის ოთახში ჯდომა და ქარგვა — ეს „გმირები“ დაბნეულნი რჩებიან და არ იციან, რა გააკეთონ.

ის ასპექტი, რომელშიც ღმერთს ყველაზე მეტი მოთხოვნა აქვს კაცობრიობის მიმართ, მიუთითებს იმ ფაქტზე, რომ სატანის თავდასხმები კაცობრიობაზე ყველაზე სასტიკია ამ ასპექტში და ამგვარად, ყველა ადამიანის მდგომარეობა შესაბამისად მჟღავნდება. „რომელი თქვენგანი იქნებოდა ახლად დადებული თოვლივით წმინდა და ნეფრიტივით უმწიკვლო ჩემ წინაშე?“ ყველა ადამიანი კვლავაც მზაკვრულად ეპირფერება ღმერთს და უმალავს მას რაღაცებს; ისინი კვლავაც აწარმოებენ თავიანთ საკუთარ საეჭვო გარიგებებს. მათ არ გადაუციათ თავიანთი გულები მთლიანად ღვთის ხელში მის დასაკმაყოფილებლად, თუმცა სურთ მისი ჯილდოების მიღება ენთუზიაზმის გამოვლენით. როდესაც ადამიანები გემრიელ საჭმელს ჭამენ, მათ ღმერთი ავიწყდებათ, ტოვებენ მას გვერდზე მდგომს, მომლოდინეს როდის „მიხედავენ“ მას. როდესაც ადამიანებს ლამაზი ტანსაცმელი აქვთ, ისინი დგანან სარკის წინ, ტკბებიან საკუთარი სილამაზით და გულის სიღრმეში არ აკმაყოფილებენ ღმერთს. როდესაც მათ აქვთ სტატუსი, როდესაც აქვთ მდიდრული სიამოვნებები, ისინი სხედან თავიანთი ამ სტატუსის მწვერვალზე და იწყებენ მისით ტკბობას, თუმცა არ იჩენენ თავმდაბლობას ღვთის მიერ მათი ამაღლების შედეგად. ნაცვლად ამისა, ისინი დგანან მაღალ ადგილებზე, წარმოთქვამენ თავიანთ მაღალფარდოვან სიტყვებს და ყურადღებას არ აქცევენ ღვთის თანდასწრებას, არც მისი სიძვირფასის შეცნობას ეძიებენ. როდესაც ადამიანებს გულში კერპი ჰყავთ ან როდესაც მათი გულები სხვამ დაიპყრო, მათ უკვე უარყვეს ღვთის თანდასწრება, თითქოს ღმერთი მესამე პირი იყოს მათ გულებში. მათ ეშინიათ, რომ ღმერთი წაართმევს მათ სხვების სიყვარულს მათ მიმართ და რომ შემდეგ ისინი მარტოდ იგრძნობენ თავს. ღვთის თავდაპირველი განზრახვის თანახმად დედამიწაზე არაფერი უნდა არსებობდეს ისეთი, რაც გამოიწვევს ადამიანთა მიერ ღვთის უგულებელყოფას; ადამიანებს შორის სიყვარულსაც კი არ შეუძლია ღმერთის განდევნა ამ „სიყვარულიდან“. ყოველივე ამქვეყნიური ცარიელია — ადამიანებს შორის გრძნობებიც კი, რომელთა დანახვა ან შეხება შეუძლებელია. ღვთის არსებობის გარეშე ყველა ქმნილება არარაობად იქცეოდა. დედამიწაზე ყველა ადამიანს აქვს ის, რაც უყვარს, მაგრამ არავის არასოდეს მიუღია ღვთის სიტყვები იმად, რაც უყვარს. ეს განსაზღვრავს ადამიანების მიერ მისი სიტყვების გაგების ხარისხს. თუმცა მისი სიტყვები მკაცრია, არავინ არის მათგან დაჭრილი, რადგან ადამიანები არ აქცევენ მათ ყურადღებას გულწრფელად; პირიქით, ისინი აკვირდებიან მათ ისე, როგორც ყვავილს. ისინი არ ეპყრობიან მის სიტყვებს ისე, როგორც ხილს, რომლის დაგემოვნებაც თავად შეუძლიათ, ამიტომ მათ არ იციან ღვთის სიტყვების არსი. „ადამიანებს ჭეშმარიტად რომ შეეძლოთ ჩემი მახვილის სიბასრის დანახვა, ისინი ვირთხებივით შეძვრებოდნენ თავიანთ სოროებში.“ ნორმალური ადამიანის მდგომარეობაში მყოფი პირი ღვთის სიტყვების წაკითხვის შემდეგ გაოგნებული, სირცხვილით სავსე იქნებოდა და სხვებისთვის თვალებში შეხედვას ვერ შეძლებდა. თუმცა, დღესდღეობით, ადამიანები ზუსტად საპირისპიროდ იქცევიან — ისინი იყენებენ ღვთის სიტყვებს, როგორც იარაღს სხვებზე დარტყმის მისაყენებლად. მათ მართლაც არ იციან სირცხვილი!

ღვთის გამონათქვამებით ჩვენ შევედით ყოფიერების ამ მდგომარეობაში: „სასუფეველში არა მხოლოდ გამონათქვამები მოედინება ჩემი ბაგეებიდან, არამედ ჩემი ფეხები ოფიციალურად დააბიჯებს ყველგან, ყველა მიწაზე.“ ღმერთსა და სატანას შორის ომში ღმერთი ყოველ ნაბიჯზე იმარჯვებს. ის თავის საქმეს ფართო მასშტაბით ახორციელებს მთელ სამყაროში და შეიძლება ითქვას, რომ ყველგან არის მისი ნაკვალევი და მისი გამარჯვების ნიშნები. სატანა თავის მზაკვრულ გეგმებში იმედოვნებს, რომ გაანადგურებს ღვთის მართვას ქვეყნების დაქსაქსვით, მაგრამ ღმერთმა ისარგებლა ამ დანაწევრებით, რათა ხელახლა მოეწყო მთელი სამყარო — თუმცა არა მის აღსაგველად. ღმერთი ყოველდღე აკეთებს რაღაც ახალს, მაგრამ ადამიანებს ეს არ შეუმჩნევიათ. ისინი ყურადღებას არ აქცევენ სულიერი სამყაროს დინამიკას, ამიტომ არ შეუძლიათ ღვთის ახალი საქმის დანახვა. „სამყაროში ყველაფერი ახალივით ბრწყინავს ჩემს დიდებულ ნათელში, წარმოადგენს რა სასიამოვნო სცენას, რომელიც ახარებს გრძნობებს და ამაღლებს ადამიანთა სულებს, თითქოს ის ახლა არსებობს ზეცაში, ადამიანური წარმოსახვით შექმნილი ცის მიღმა, სატანის მიერ ხელშეუხებელი და გარე მტრების თავდასხმებისგან თავისუფალი.“ ეს წინასწარმეტყველებს ქრისტეს სასუფევლის სასიხარულო სცენას დედამიწაზე და ის ასევე აცნობს კაცობრიობას მესამე ცის მდგომარეობას: იქ არსებობს მხოლოდ ის წმინდა საგნები, რომლებიც ღმერთს ეკუთვნის, სატანის ძალების ყოველგვარი თავდასხმის გარეშე. მაგრამ ყველაზე მნიშვნელოვანია ადამიანებს მიეცეთ საშუალება, დაინახონ თავად ღვთის საქმის გარემოებები დედამიწაზე: ზეცა არის ახალი ზეცა და მის კვალდაკვალ, დედამიწაც ასევე იცვლება ახლით; რადგან ეს არის სიცოცხლე თავად ღვთის წინამძღოლობის ქვეშ, ადამიანები უზომოდ ბედნიერნი არიან. მათ ცნობიერებაში სატანა კაცობრიობის „პატიმარია“ და ისინი სულაც არ არიან მხდალნი ან შეშინებულნი მისი არსებობის გამო. ღვთაებრიობის უშუალო მითითებისა და წინამძღოლობის გამო სატანის მზაკვრული გეგმები გაცუდდა და ეს საკმარისიცაა იმის დასამტკიცებლად, რომ სატანა აღარ არსებობს, რადგან იგი ღვთის საქმემ გაანადგურა. სწორედ ამიტომ არის ნათქვამი „თითქოს ის ახლა არსებობს ზეცაში, ადამიანური წარმოსახვით შექმნილი ცის მიღმა,“ როდესაც ღმერთმა თქვა: „არასოდეს მომხდარა არევ-დარევა და არც სამყარო ყოფილა ოდესმე დაყოფილი,“ ის გულისხმობდა სულიერი სამყაროს მდგომარეობას. ეს არის იმის მტკიცებულება, რომ ღმერთი აცხადებს გამარჯვებას სატანაზე და ეს არის ღვთის საბოლოო გამარჯვების ნიშანი. არცერთ ადამიანს არ შეუძლია შეცვალოს ღვთის აზრი და არც არავის შეუძლია მისი შეცნობა. მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანებმა წაიკითხეს ღვთის სიტყვები და გულდასმით გამოიკვლიეს ისინი, როგორც არ უნდა ეცადონ, მაინც არ შეუძლიათ მათი არსის გამოხატვა. მაგალითად, ღმერთმა თქვა: „მე ვასრულებ მფრინავ ნახტომებს ვარსკვლავების ზემოთ და, როდესაც მზე სითბოს ასხივებს, მე ვფანტავ მას და ჩემი ხელებიდან ვუშვებ ბატის ბუმბულისოდენა ფიფქების გიგანტურ ქარბუქს. თუმცა, როდესაც აზრს ვიცვლი, მთელი ის თოვლი მდინარედ დნება და ერთ წამში ცისქვეშეთში ყველგან გაზაფხული დგება და ზურმუხტისფერმა მწვანემ შეცვალა მთელი პეიზაჟი დედამიწაზე.“ თუმცა ადამიანებს შეიძლება, შეეძლოთ ამ სიტყვების წარმოდგენა თავიანთ გონებაში, ღვთის განზრახვა არც ისე მარტივია: როდესაც ცისქვეშეთში ყველა გაბრუებულია, ღმერთი წარმოთქვამს ხსნის ხმას, რითაც აღვიძებს ადამიანთა გულებს. თუმცა, იმის გამო, რომ მათ თავს ატყდებათ ყოველგვარი კატასტროფა, ისინი გრძნობენ სამყაროს სიბნელეს, ამიტომ ყველა ეძიებს სიკვდილს და არსებობს სუსხიან, ყინულოვან გამოქვაბულებში. ისინი იყინებიან უზარმაზარი ქარბუქების სიცივით, იმ დონემდე, რომ დედამიწაზე სითბოს ნაკლებობის გამო გადარჩენას ვერ ახერხებენ. ადამიანების გახრწნილების გამო ისინი სულ უფრო და უფრო სასტიკად ხოცავენ ერთმანეთს. და ეკლესიაში ადამიანთა უმეტესობას ერთ ლუკმად გადაყლაპავს დიდი წითელი დრაკონი. მას შემდეგ, რაც ყველა განსაცდელი ჩაივლის, სატანის არევ-დარევა აღმოიფხვრება. მთელი სამყარო, გარდაქმნის პროცესში ამგვარად განიმსჭვალება გაზაფხულით, სითბო დაფარავს დედამიწას და სამყარო სავსე იქნება სიცოცხლისუნარიანობით. ეს ყველაფერი მთელი მართვის გეგმის ეტაპებია. როდესაც ღმერთი საუბრობდა „ღამეზე“, ის გულისხმობდა, რომ ღამე სწორედ ის დროა, როდესაც სატანის სიგიჟე თავის პიკს აღწევს. განა ეს არ არის ის, რაც ახლა ხდება? მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანები გადარჩებიან ღვთის ნათლის წინამძღოლობით, ისინი გადიან ღამის სიბნელის უბედურებას. თუ ისინი ვერ დააღწევენ თავს სატანის ბორკილებს, ისინი მარადიულად იცხოვრებენ უკუნით ღამეში. შეხედეთ ქვეყნებს დედამიწაზე: ღვთის საქმის ეტაპების გამო ქვეყნები დედამიწაზე „რბიან“ და თითოეული „ეძიებს თავის შესაბამის დანიშნულების ადგილს“. რადგან ღვთის დღე ჯერ არ დამდგარა, დედამიწაზე ყველაფერი მღვრიე მღელვარების მდგომარეობაში რჩება. როდესაც ის ღიად გამოეცხადება მთელ სამყაროს, მისი დიდება აავსებს სიონის მთას და ყველაფერი იქნება წესრიგში და იქნება კარგად ორგანიზებული მისი ხელების განგებულებით. ღვთის სიტყვები არა მხოლოდ დღევანდელობაზე საუბრობს, არამედ წინასწარმეტყველებს ხვალინდელ დღესაც. დღევანდელი დღე ხვალინდელი დღის საფუძველია, ამიტომ ამჟამინდელ მდგომარეობაში მყოფ ადამიანებს არ შეუძლიათ სრულად გაიგონ ღვთის სიტყვები. მხოლოდ მას შემდეგ შეძლებენ ადამიანები მათ სრულად გაგებას, რაც მისი სიტყვები სრულად აღსრულდება.

ღვთის სული ავსებს მთელ სივრცეს სამყაროში, თუმცა ის ასევე მოქმედებს ყველა ადამიანში. როგორც ასეთი, ადამიანთა გულებში თითქოს ღვთის ფორმა ყველგანაა და ყოველი ადგილი შეიცავს მისი სულის საქმეს. მართლაც, ხორცში ღვთის გამოჩინების მიზანია სატანის ამ ასლების დაპყრობა და საბოლოოდ, მათი მოპოვება. თუმცა, ხორცში მუშაობისას სული ასევე თანამშრომლობს ხორცთან ამ ადამიანების გარდასაქმნელად. შეიძლება ითქვას, რომ ღვთის საქმეები ვრცელდება მთელ მსოფლიოში და, რომ მისი სული ავსებს მთელ სამყაროს, მაგრამ მისი საქმის ეტაპების გამო ისინი, ვინც ბოროტებას სჩადიან, არ დასჯილან, ხოლო ისინი, ვინც სიკეთეს აკეთებენ, არ დაჯილდოებულან. ამგვარად, მისი საქმეები არ ყოფილა აღფრთოვანების საგანი დედამიწის ყველა ადამიანისთვის. ის არის ყოველივეზე მაღლა და ყოველივეში; უფრო მეტიც, ის არის მირიად ადამიანს შორის. ეს საკმარისია იმის საჩვენებლად, რომ ღმერთი ნამდვილად არსებობს. ვინაიდან ის ღიად არ გამოცხადებია ყველა ადამიანს, მათ განუვითარდათ ისეთი მცდარი წარმოდგენები, როგორიცაა: „ადამიანისთვის, მე თითქოს ნამდვილად ვარსებობ, თუმცა ასევე თითქოს არ ვარსებობ“. ყველა მათგანს შორის, ვისაც ახლა სწამს ღმერთის, არცერთი არ არის სრულიად, ასი პროცენტით დარწმუნებული, რომ ღმერთი ჭეშმარიტად არსებობს; მათ ყველას სამი წილი ეჭვი და ორი წილი რწმენა აქვთ. ეს არის კაცობრიობა ისეთი, როგორიც ახლაა. დღესდღეობით ყველა ადამიანი შემდეგ სიტუაციაშია: მათ სწამთ, რომ არსებობს ღმერთი, მაგრამ არ უნახავთ იგი; მათ არ სწამთ, რომ არსებობს ღმერთი, მაგრამ აქვთ მრავალი სირთულე, რომელთა გადაჭრაც არ შეუძლიათ. თითქოს ყოველთვის არის რაღაც, რაც მათ ხლართავს და რისგანაც თავის დაღწევა არ შეუძლიათ. მიუხედავად იმისა, რომ მათ სწამთ ღმერთის, ისინი თითქოს ყოველთვის ფიქრობენ, რომ ეს გარკვეულწილად ბუნდოვანია. თუმცა, თუ არ სწამთ, ეშინიათ წაგების იმ შემთხვევაში, თუ ის მართლაც არსებობს. ეს არის მათი გაორება.

„ჩემი სახელის გულისთვის, ჩემი სულის გულისთვის და ჩემი მართვის მთელი გეგმის გულისთვის, ვის შეუძლია შესწიროს მთელი თავისი ძალა?“ ღმერთმა ასევე თქვა: „დღეს სასუფეველი ადამიანთა სამყაროშია და ეს არის დრო, როდესაც მე პირადად გარდამოვედი ადამიანთა სამყაროში. ასე რომ არ იყოს, არის კი ვინმე, ვინც შეძლებდა ჩემი სახელით ბრძოლის ველზე გასვლას ყოველგვარი შიშის გარეშე?“ ღვთის სიტყვების მიზანი ეს არის: ღმერთს რომ არ შეესრულებინა თავისი ღვთაებრივი საქმე უშუალოდ ხორცში ან, რომ არ განკაცებულიყო და ამის ნაცვლად მსახურების მეშვეობით შეესრულებინა საქმე, მაშინ ღმერთი ვერასოდეს შეძლებდა დიდი წითელი დრაკონის დაპყრობას და ვერც ადამიანთა შორის მეფედ ხელმწიფებას შეძლებდა. კაცობრიობა ვერ შეძლებდა თავად ღმერთის რეალობაში შეცნობას, ამიტომ ეს კვლავ სატანის მეფობა იქნებოდა. ამგვარად, საქმის ეს ეტაპი პირადად უნდა შესრულდეს ღვთის განკაცებული ხორცის მიერ. ხორცი რომ შეცვლილიყო, მაშინ გეგმის ეს ეტაპი ვერასოდეს დასრულდებოდა, რადგან სხვადასხვა ხორცის მნიშვნელობა და სუბსტანცია ერთნაირი არ იქნებოდა. ადამიანებს მხოლოდ სიტყვებად და მოძღვრებებად შეუძლიათ ამ წინადადებების გაგება, რადგან ფესვი ღვთის ხელშია. ღმერთმა თქვა: „მაგრამ არავინაა ისეთი, ვისაც ესმის, საბოლოო ჯამში, ეს სულის მოქმედებაა თუ – ხორცის. ადამიანებს მთელი ცხოვრება დასჭირდებოდათ მხოლოდ ამ ერთი რამის დეტალურად განსაცდელად.“ ადამიანები სატანის მიერ იმდენი წლის განმავლობაში იხრწნებოდნენ და მათ დიდი ხნის წინ დაკარგეს სულიერი საკითხების ცნობიერება. ამ მიზეზით ღვთის სიტყვების მხოლოდ ერთი წინადადება ნამდვილი ზეიმია ადამიანთა თვალებისთვის. სულსა და სულებს შორის მანძილის გამო ყველა, ვისაც სწამს ღმერთის, გრძნობს მისდამი ლტოლვას და თითოეულ მათგანს სურს მასთან დაახლოება და საკუთარი გულის გადაშლა. თუმცა, ისინი ვერ ბედავენ მასთან დაკავშირებას და ნაცვლად ამისა, უბრალოდ კრძალვით უყურებენ შორიდან. ეს არის მიზიდულობის ძალა, რომელსაც სული ფლობს. რადგან ღმერთი არის ღმერთი, რომელიც ადამიანებმა უნდა შეიყვარონ და მასში არის უსასრულო ელემენტები, რომლებიც მათ უნდა შეიყვარონ, ყველას უყვარს იგი და ყველას სურს მას მიენდოს. სიმართლე რომ ითქვას, ყველას აქვს ღვთისმოყვარე გული — უბრალოდ სატანის დაბრკოლებებმა ხელი შეუშალა დაბუჟებულ, ჩლუნგ, შესაბრალის ადამიანებს ღვთის შეცნობაში. სწორედ ამიტომ ისაუბრა ღმერთმა იმ ჭეშმარიტ გრძნობებზე, რომლებიც ადამიანებს მის მიმართ აქვთ: „ადამიანებს არასოდეს შევძულებივარ თავიანთი გულების ყველაზე იდუმალ სიღრმეებში; პირიქით, ისინი მეკვრიან თავიანთი სულების სიღრმეებში.... ჩემი პრაქტიკულობა ადამიანებს საგონებელში აგდებს, აბნევს და აცბუნებს, და მაინც, ისინი მზად არიან მიიღონ იგი.“ ეს არის რეალური მდგომარეობა ღვთის მორწმუნეთა გულების სიღრმეში. როდესაც ადამიანები ჭეშმარიტად შეიცნობენ ღმერთს, მათი დამოკიდებულება მის მიმართ ბუნებრივად იცვლება და მათ შეუძლიათ წარმოთქვან ქება თავიანთი გულების სიღრმიდან თავიანთი სულების ფუნქციონირების გამო. ღმერთი ყველა ადამიანის სულის სიღრმეშია, მაგრამ სატანის მიერ გახრწნის გამო ადამიანებს ღმერთი სატანაში აერიათ. ღვთის საქმე დღეს სწორედ ამ პრობლემით იწყება და სულიერ სამყაროში ის დასაწყისიდან ბოლომდე ბრძოლის ეპიცენტრშია.