თავი 4

იმისათვის, რომ ნეგატიურიდან პოზიტიურ მდგომარეობაში გადასვლის შემდეგ ადამიანებს თავბრუ არ დახვეოდათ და სიამაყეს არ აყოლილიყვნენ, ღვთის გამონათქვამის წინა თავში, მას შემდეგ, რაც ღმერთმა ისაუბრა თავისი ხალხის მიმართ უმაღლეს მოთხოვნებზე — მას შემდეგ, რაც ღმერთმა გაუმჟღავნა ადამიანებს თავისი განზრახვები მართვის გეგმის ამ ეტაპზე — იგი აძლევს მათ შესაძლებლობას, დაფიქრდნენ მის სიტყვებზე, რათა დაეხმაროს მათ, მიიღონ გადაწყვეტილება, საბოლოოდ შეასრულონ ღვთის განზრახვები. როდესაც ადამიანების მდგომარეობა პოზიტიურია, ღმერთი მყისიერად იწყებს მათთვის კითხვების დასმას საკითხის მეორე მხარის შესახებ. იგი სვამს მთელ რიგ კითხვებს, რომელთა გაგებაც ადამიანებისთვის რთულია: „იყო თუ არა ჩემდამი თქვენი სიყვარული შებილწული? იყო თუ არა ჩემდამი თქვენი ერთგულება წმინდა და უანგარო? იყო თუ არა ჩემ შესახებ თქვენი ცოდნა ჭეშმარიტი? რა ადგილი მეკავა თქვენს გულებში? სრულად მოვიცავდი მათ? ჩემი სიტყვების რა ნაწილი აღსრულდა თქვენში?“ და ასე შემდეგ. ამ აბზაცის პირველ ნახევარში, ორი საყვედურის გარდა, დანარჩენი მთლიანად კითხვებისგან შედგება. ერთი კითხვა განსაკუთრებით — „ჩემმა გამონათქვამებმა მიაღწია თქვენს გულებამდე?“ — ძალიან მართებულია. იგი ჭეშმარიტად აღწევს ადამიანთა გულების სიღრმეში არსებულ ყველაზე იდუმალ კუნჭულებამდე და აიძულებს მათ, გაუცნობიერებლად ჰკითხონ საკუთარ თავს: „ვარ თუ არა ჭეშმარიტად ერთგული ღვთისადმი ჩემს სიყვარულში?“ თავიანთ გულებში ადამიანები გაუცნობიერებლად იხსენებენ მსახურების წარსულ გამოცდილებას: ისინი შთანთქმულნი იყვნენ საკუთარი თავის მიმართ შემწყნარებლობით, თვითმართლობით, მედიდურობით, თვითკმაყოფილებით, უზრუნველობითა და სიამაყით. ისინი ჰგავდნენ ბადეში გაბმულ დიდ თევზს — ბადეში მოხვედრის შემდეგ მათთვის ადვილი არ იყო თავის დაღწევა. გარდა ამისა, ისინი ხშირად თავშეუკავებელნი იყვნენ, მრავალჯერ ატყუებდნენ ღვთის ნორმალურ ადამიანობას და ყველაფერში, რასაც აკეთებდნენ, საკუთარ თავს აყენებდნენ პირველ ადგილზე. სანამ მათ „მსახურების შემსრულებლებს“ უწოდებდნენ, ისინი ახალშობილი ვეფხვის ბოკვერივით ენთუზიაზმით იყვნენ სავსენი. თუმცა ისინი გარკვეულწილად ამახვილებდნენ ყურადღებას სიცოცხლეზე, ზოგჯერ მხოლოდ მოვალეობის მოხდის მიზნით მოქმედებდნენ; მონებივით, ისინი ზერელედ ეპყრობოდნენ ღმერთს. იმ პერიოდში, როდესაც ისინი მსახურების შემსრულებლებად გამოაშკარავდნენ, ისინი იყვნენ ნეგატიურები, ჩამორჩებოდნენ, სავსენი იყვნენ მწუხარებით, წუწუნებდნენ ღმერთზე, სასოწარკვეთილებაში თავს ქინდრავდნენ და ასე შემდეგ. მათი საოცარი, გულისამაჩუყებელი ისტორიების არცერთი ნაბიჯი არ შორდებათ გონებიდან. მათთვის დაძინებაც კი რთული ხდება და დღეს გაბრუებულ მდგომარეობაში ატარებენ. თითქოს ისინი ღმერთმა მეორედ განდევნა, თითქოს ჰადესში ჩაცვივდნენ და თავის დაღწევა არ შეუძლიათ. თუმცა ღმერთმა პირველ აბზაცში მხოლოდ რამდენიმე კითხვა დასვა, რომელთა გაგებაც ადამიანებს უჭირთ, ყურადღებით წაკითხვისას ნათელი ხდება, რომ ღვთის მიზანი მხოლოდ კითხვების დასმა არ არის; მათში უფრო ღრმა მნიშვნელობა დევს, რომელიც უფრო დეტალურად უნდა აიხსნას.

რატომ თქვა ღმერთმა ერთხელ, რომ დღევანდელი დღე, საბოლოო ჯამში, დღევანდელი დღეა და რადგან გუშინდელი უკვე წარსულს ჩაბარდა, ნოსტალგიის საჭიროება არ არის, და მაინც, აქ, პირველ წინადადებაში, იგი კითხვებს უსვამს ადამიანებს და უბიძგებს მათ, გაიხსენონ წარსული? დაფიქრდით ამაზე: რატომ ითხოვს ღმერთი, რომ ადამიანებს არ ჰქონდეთ ნოსტალგია წარსულის მიმართ, მაგრამ ამავდროულად იხსენებდნენ წარსულს? შესაძლოა ღვთის სიტყვებში შეცდომა იყოს? ან იქნებ ამ სიტყვების წყაროა მცდარი? ბუნებრივია, ისინი, ვინც ყურადღებას არ აქცევენ ღვთის სიტყვებს, ასეთ ღრმა კითხვებს არ დასვამდნენ. მაგრამ ამჟამად ამაზე საუბარი არ არის საჭირო. პირველ რიგში, ნება მიბოძეთ, ავხსნა ზემოთ მოყვანილი პირველი კითხვა — „რატომ“. რა თქმა უნდა, ყველამ იცის, რომ ღმერთმა თქვა, რომ იგი ფუჭად არ საუბრობს. როდესაც სიტყვები ღვთის ბაგიდან წარმოითქმის, მათ აქვთ მიზანი და მნიშვნელობა — ეს ეხება კითხვის არსს. ადამიანების ყველაზე დიდი ნაკლი არის მათი უუნარობა, შეცვალონ თავიანთი ბოროტი გზები და მათი ძველი ბუნების სიჯიუტე. იმისათვის, რომ ყველა ადამიანმა უფრო საფუძვლიანად და რეალისტურად შეიცნოს საკუთარი თავი, ღმერთი პირველ რიგში მიუძღვის მათ წარსულის გახსენებისკენ, რათა ისინი უფრო მეტად ჩაუღრმავდნენ საკუთარ თავს და ამგვარად შეიცნონ, რომ ღვთის არცერთი სიტყვა არ არის ცარიელი და რომ ღვთის ყველა სიტყვა სხვადასხვა ადამიანში სხვადასხვა ხარისხით სრულდება. წარსულში, იმ გზამ, რომლითაც ღმერთი სხლავდა ადამიანებს, მისცა მათ ღვთის მცირედი ცოდნა და ღვთისადმი მათი „გულწრფელობა“ ოდნავ უფრო გულითადი გახადა. ადამიანებში და მათ გულებში სიტყვა „ღმერთს“ 0.1-პროცენტიანი ადგილი უკავია. ამდენის მიღწევა აჩვენებს, რომ ღმერთმა უდიდესი ხსნა აღასრულა. სამართლიანია ითქვას, რომ ღვთის მიერ ამდენის მიღწევა ადამიანთა ამ ჯგუფში — ჯგუფში, რომელსაც ბოროტად იყენებს დიდი წითელი დრაკონი და რომელიც დაკავებულია სატანის მიერ — ისეთია, რომ ისინი ვერ ბედავენ, უბრალოდ ისე მოიქცნენ, როგორც მოესურვებათ. ეს იმიტომ, რომ ღმერთისთვის შეუძლებელია ასი პროცენტით დაიკავოს იმ ადამიანთა გულები, რომლებიც სატანის მიერ არიან დაკავებულნი. შემდეგ ეტაპზე ღვთის შესახებ ადამიანების ცოდნის გასაზრდელად, ღმერთი ადარებს წარსულის მსახურების შემსრულებელთა მდგომარეობას დღევანდელი ღვთის ხალხის მდგომარეობას, რითაც ქმნის მკაფიო კონტრასტს, რომელიც ადამიანებს უფრო მეტად აგრძნობინებს სირცხვილს. როგორც ღმერთმა თქვა, „სირცხვილისგან დასამალი ადგილი აღარ გაქვთ?“.

მაშ, რატომ ვთქვი, რომ ღმერთი კითხვებს მხოლოდ დასმის მიზნით არ სვამს? თავიდან ბოლომდე ყურადღებით წაკითხვისას ნათელი ხდება, რომ თუმცა ღვთის მიერ დასმული კითხვები ყველაფერს ზუსტად არ მიუთითებს, ისინი ყველა ეხება ღვთისადმი ადამიანების ერთგულებისა და ღვთის შესახებ მათი ცოდნის ხარისხს; სხვაგვარად რომ ვთქვათ, ისინი ეხება ადამიანების რეალურ მდგომარეობას, რომელიც შესაბრალისია და რომლის შესახებაც გულახდილად საუბარი უჭირთ. აქედან ჩანს, რომ ადამიანების სულიერი ზრდა მეტისმეტად მწირია, რომ ღვთის შესახებ მათი ცოდნა მეტისმეტად ზედაპირულია და რომ მისდამი მათ ერთგულებაში მეტისმეტად ბევრი მინარევი და სიბინძურეა. როგორც ღმერთმა თქვა, თითქმის ყველა ადამიანი მხოლოდ პირადი სარგებლისთვის ცდილობს, მიჰყვეს დინებას და იქ მხოლოდ რაოდენობის შესავსებად არის. როდესაც ღმერთი ამბობს: „ჭეშმარიტად გჯერათ თუ არა, რომ არ ხართ ღირსნი, იყოთ ჩემი ხალხი?“ ამ სიტყვების ჭეშმარიტი მნიშვნელობა ისაა, რომ ყველა ადამიანს შორის არცერთი არ არის ღირსი, იყოს ღვთის ხალხი. მაგრამ უფრო დიდი ეფექტის მისაღწევად, ღმერთი იყენებს კითხვების დასმის მეთოდს. ეს მეთოდი ბევრად უფრო ეფექტურია, ვიდრე წარსულის სიტყვები, რომლებიც დაუნდობლად თავს ესხმოდა, ჩეხავდა და კლავდა ადამიანებს, იქამდეც კი, რომ მათ გულებს უგმირავდნენ. დავუშვათ, ღმერთს პირდაპირ ეთქვა რაღაც მოსაწყენი და უინტერესო, როგორიცაა: „თქვენ არ ხართ ჩემდამი ერთგულნი და თქვენი ერთგულება შებილწულია, მე საერთოდ არ მიკავია აბსოლუტური ადგილი თქვენს გულებში... მე დაგტოვებთ იმდენად შერცხვენილებს, რომ სახის გამოჩენას ვერ გაბედავთ, რადგან არცერთი თქვენგანი არ არის ღირსი, რომ იყოს ჩემი ხალხი“. შეგიძლიათ შეადაროთ ეს ორი — სადაც შინაარსი იგივე რჩება, მაგრამ ტონი განსხვავდება — და აღმოაჩენთ, რომ კითხვითი ტონის გამოყენება უფრო ეფექტურია. ამგვარად, ბრძენი ღმერთი იყენებს პირველ ტონს, რაც აჩვენებს იმ ოსტატობას, რომლითაც იგი საუბრობს. ეს ადამიანისთვის მიუღწეველია და ამიტომ გასაკვირი არ არის, რომ ღმერთმა თქვა: „ადამიანები მხოლოდ ჭურჭლები არიან, რომლებსაც მე ვიყენებ. ერთადერთი განსხვავება მათ შორის ისაა, რომ ზოგიერთი მდაბალია, ზოგიერთი კი — ძვირფასი“.

როდესაც კითხვას ვაგრძელებთ, მოდის ღვთის სიტყვები, თითოეული მჭიდროდ დაკავშირებული მომდევნოსთან, რომელიც ადამიანებს სულის მოთქმის შანსსაც კი ძლივს აძლევს, რადგან ღმერთი არავითარ შემთხვევაში არ იჩენს ლმობიერებას ადამიანის მიმართ. როდესაც ადამიანები უდიდეს სინანულს გრძნობენ, ღმერთი კვლავ აფრთხილებს მათ: „თუ თქვენ საერთოდ ვერ აცნობიერებთ ზემოხსენებულ კითხვებს, ეს საკმარისია იმის საჩვენებლად, რომ შენ მხოლოდ პირადი სარგებლისთვის ცდილობ, მიჰყვე დინებას, რომ შენ აქ მხოლოდ რაოდენობის შესავსებად ხარ და ჩემ მიერ წინასწარგანსაზღვრულ დროს, შენ აუცილებლად განიდევნები და მეორედ ჩაგაგდებენ უძირო უფსკრულში. ეს ჩემი გამაფრთხილებელი სიტყვებია და ვინც მათ ყურს მიღმა გაატარებს, ჩემი სამსჯავროთი განიგმირება და დათქმულ დროს უბედურებას შეეჩეხება.“ ასეთი სიტყვების წაკითხვისას ადამიანები უნებლიეთ იხსენებენ იმ დროს, როდესაც უძირო უფსკრულში ჩაცვივდნენ: უბედურების საფრთხის ქვეშ მყოფნი, ღვთის ადმინისტრაციული განკარგულებებით მართულნი, საკუთარი შედეგის მოლოდინში, დიდი ხნის განმავლობაში გრძნობდნენ შფოთვას, დათრგუნულობას, უხერხულობას, არ შეეძლოთ ვინმესთვის გაეზიარებინათ თავიანთ გულებში არსებული სევდა — ამასთან შედარებით, ისინი გრძნობდნენ, რომ აჯობებდა, მათი ხორცი განადგურებულიყო... როდესაც მათი ფიქრები აქამდე მიდის, ისინი უნებლიეთ გრძნობენ მწუხარების ტკივილს. ფიქრობენ რა იმაზე, თუ როგორები იყვნენ წარსულში, როგორები არიან დღეს და როგორები იქნებიან ხვალ, მათ გულებში შფოთვა იზრდება, გაუცნობიერებლად იწყებენ კანკალს და ამგვარად უფრო მეტად ეშინიათ ღვთის ადმინისტრაციული განკარგულებების. როდესაც აცნობიერებენ, რომ ტერმინი „ღვთის ხალხი“ შესაძლოა მხოლოდ სიტყვის მასალა იყოს, მათ გულებში არსებული სიხარული მყისიერად შფოთვად იქცევა. ღმერთი იყენებს მათ დამღუპველ ნაკლს მათზე დასარტყმელად და ამ ეტაპზე იგი იწყებს თავისი საქმის მომდევნო ნაბიჯს, რითაც იწვევს ადამიანების ნერვების მუდმივ სტიმულირებას და ზრდის მათ შეგრძნებას, რომ ღვთის საქმენი შეუცნობელია, რომ ღმერთი მიუწვდომელია, რომ ღმერთი წმინდა და უბიწოა და რომ ისინი არ არიან ღირსნი, იყვნენ ღვთის ხალხი. შედეგად, ისინი აორმაგებენ ძალისხმევას საკუთარი თავის გასაუმჯობესებლად, რადგან ვერ ბედავენ ჩამორჩენას.

შემდეგ, იმისათვის, რომ ადამიანებმა ისწავლონ გაკვეთილი და რათა უბიძგოს მათ, შეიცნონ საკუთარი თავი, ეშინოდეთ ღვთისა და ძრწოდნენ ღვთის წინაშე, ღმერთი იწყებს თავის ახალ გეგმას: „სამყაროს შექმნიდან დღემდე მრავალი ადამიანი აჯანყდა ჩემი სიტყვების წინააღმდეგ და ამიტომ მიტოვებულ და განდევნილ იქნა ჩემი აღდგენის ნაკადის მიერ; საბოლოოდ, მათი სხეულები იღუპება, ხოლო მათი სულები ჰადესში ინთქმება, და დღესაც კი ისინი მძიმე სასჯელს ექვემდებარებიან. მრავალი ადამიანი მიჰყვებოდა ჩემს სიტყვებს, მაგრამ ისინი წინ აღუდგნენ ჩემს გაცისკროვნებასა და განათებას... და ზოგიერთი...“ ეს რეალური მაგალითებია. ამ სიტყვებში ღმერთი არა მხოლოდ აძლევს ღვთის მთელ ხალხს პრაქტიკულ გაფრთხილებას, რათა მათ შეიცნონ ღვთის საქმენი საუკუნეთა განმავლობაში, არამედ ასევე ირიბად აღწერს იმის ნაწილს, რაც ხდება სულიერ სამყაროში. ეს საშუალებას აძლევს ადამიანებს, იცოდნენ, რომ თუ ისინი აჯანყდებიან ღვთის წინააღმდეგ, ამას არაფერი კარგი არ მოჰყვება, ისინი გახდებიან სირცხვილის მარადიული ნიშანი, სატანის განსახიერება და სატანის ეტალონი. ღვთის გულში მნიშვნელობის ეს ასპექტი მეორეხარისხოვანია, რადგან ამ სიტყვებმა უკვე დატოვა ადამიანები აკანკალებულნი და დაბნეულნი იმის თაობაზე, თუ რა უნდა გააკეთონ. ამის პოზიტიური მხარე ისაა, რომ როდესაც ადამიანები შიშით კანკალებენ, ისინი ასევე იღებენ გარკვეულ ცნობებს სულიერი სამყაროს შესახებ — მაგრამ მხოლოდ გარკვეულს, ამიტომ მე უნდა მოგაწოდოთ მცირე ახსნა. სულიერი სამყაროს კარიბჭიდან ჩანს, რომ არსებობს ყოველგვარი სული. თუმცა, ზოგიერთი ჰადესშია, ზოგიერთი ჯოჯოხეთშია, ზოგიერთი ცეცხლის ტბაშია და ზოგიერთი უძირო უფსკრულშია. აქ რაღაც მაქვს დასამატებელი. ზედაპირულად რომ ვთქვათ, ეს სულები შეიძლება დაიყოს ადგილის მიხედვით; თუმცა, კონკრეტულად რომ ვთქვათ, ზოგიერთი უშუალოდ ექვემდებარება ღვთის გაკიცხვას ამ გაკიცხვის შუაგულში, ზოგიერთი კი სატანის ტყვეობაშია, ვისაც ღმერთი იყენებს. უფრო კონკრეტულად, მათი გაკიცხვა განსხვავდება მათი გარემოებების სიმძიმის მიხედვით. ამ ეტაპზე, ნება მიბოძეთ, ცოტა მეტი აგიხსნათ. მათ, ვინც უშუალოდ იკიცხება ღვთის ხელით, არ აქვთ სული დედამიწაზე, რაც იმას ნიშნავს, რომ მათ არ აქვთ ხელახლა დაბადების შანსი. სატანის ბატონობის ქვეშ მყოფი სულები — მტრები, რომლებზეც ღმერთი საუბრობს, როდესაც ამბობს „ჩემს მტრებად იქცნენ“ — დაკავშირებულნი არიან მიწიერ საკითხებთან. დედამიწაზე არსებული სხვადასხვა ბოროტი სული ღვთის მტერია, სატანის მსახური და მათი არსებობის მიზეზი მსახურების გაწევაა, რათა წარმოადგენდნენ საპირისპირო ფონს ღვთის საქმეებისთვის. ამგვარად, ღმერთი ამბობს: „ეს ადამიანები არა მხოლოდ ტყვედ ჩაიგდო სატანამ, არამედ ისინი მარადიულ ცოდვილებად და ჩემს მტრებად იქცნენ და ისინი უშუალოდ მეწინააღმდეგებიან“. შემდეგ, ღმერთი ეუბნება ადამიანებს, თუ როგორი აღსასრული არსებობს ამგვარი სულისთვის: „ასეთი ადამიანები ჩემი რისხვის მწვერვალზე ჩემი სამსჯავროს ობიექტები არიან“. ღმერთი ასევე განმარტავს მათ ამჟამინდელ მდგომარეობას: „დღეს ისინი კვლავ ბრმები არიან, კვლავ ბნელ დილეგებში იმყოფებიან“.

იმისათვის, რომ ადამიანებს აჩვენოს ღვთის სიტყვების ჭეშმარიტება, ღმერთი იყენებს რეალურ მაგალითს, როგორც მტკიცებულებას (პავლეს შემთხვევას, რომელზეც იგი საუბრობს), რათა მისმა გაფრთხილებამ უფრო ღრმა შთაბეჭდილება მოახდინოს ადამიანებზე. იმისათვის, რომ ადამიანებმა პავლეს შესახებ ნათქვამი არ მიიჩნიონ უბრალო ისტორიად და არ იფიქრონ საკუთარ თავზე, როგორც დამკვირვებლებზე — და, გარდა ამისა, რათა არ დაიწყონ ტრაბახი იმ ადამიანების საქმეებით, რომლებიც ათასობით წლის წინ ცხოვრობდნენ და რომელთა შესახებაც მათ ღვთისგან შეიტყვეს — ღმერთი არ ამახვილებს ყურადღებას პავლეს ცხოვრებისეულ გამოცდილებაზე. ნაცვლად ამისა, ღმერთი ყურადღებას ამახვილებს პავლესთვის დამდგარ შედეგებზე და იმაზე, თუ როგორი ხვედრი ეწია მას, მიზეზზე, თუ რატომ შეეწინააღმდეგა პავლე ღმერთს და რა აღსასრული ეწია პავლეს. ღმერთი ყურადღებას ამახვილებს იმაზე, თუ როგორ უარყო მან საბოლოოდ და გადაჭრით პავლეს ფუჭი იმედები და უშუალოდ გამოაშკარავა პავლეს მდგომარეობა სულიერ სამყაროში: „პავლე უშუალოდ იკიცხება ღვთის მიერ“. რადგან ადამიანები უგრძნობნი არიან და არ ძალუძთ ღვთის სიტყვებიდან რაიმეს წვდომა, ღმერთი ამატებს ახსნას (გამონათქვამის მომდევნო ნაწილს) და იწყებს საუბარს საკითხზე, რომელიც სხვა ასპექტს უკავშირდება: „ვინც მეწინააღმდეგება (ეწინააღმდეგება არა მხოლოდ ჩემს ხორციელ სახეს, არამედ, რაც უფრო მნიშვნელოვანია, ჩემს სიტყვებსა და ჩემს სულს — ანუ, ჩემს ღვთაებრიობას), თავის ხორცზევე იწვნევს ჩემს სამსჯავროს“. თუმცა, ზედაპირულად რომ ვთქვათ, ეს სიტყვები თითქოს არ უკავშირდება ზემოთქმულს და თითქოს არ არსებობს არავითარი კავშირი ამ ორს შორის, ნუ ღელავთ: ღმერთს თავისი მიზნები აქვს. მარტივი სიტყვები „ზემოთ მოყვანილი ზემოთ მოყვანილი მაგალითი ამტკიცებს, რომ“ ორგანულად აერთიანებს ორ ერთი შეხედვით დაუკავშირებელ საკითხს — სწორედ ეს არის ღვთის სიტყვების გენიალურობა. ამგვარად, ადამიანები ნათელს იღებენ პავლეს ისტორიის მეშვეობით და ამიტომ, წინა და მომდევნო ტექსტს შორის კავშირის გამო, პავლეს მიერ მოცემული გაკვეთილის მეშვეობით, ისინი კიდევ უფრო მეტად ესწრაფვიან ღვთის შეცნობას, რაც სწორედ ის ეფექტია, რომლის მიღწევაც ღმერთს სურდა ამ სიტყვების წარმოთქმით. შემდეგ, ღმერთი ამბობს რამდენიმე სიტყვას, რომლებიც ეხმარება ადამიანებს და ნათელს ჰფენს მათ სიცოცხლეში შესვლას. არ არის საჭირო, რომ მე ამაზე ვისაუბრო; შენ იგრძნობ, რომ ამის გაგება მარტივია. თუმცა, რაც უნდა ავხსნა, არის ის, როდესაც ღმერთი ამბობს: „როდესაც ჩემი ნორმალური ადამიანობით ვმუშაობდი, ადამიანთა უმეტესობა „ებრძოდა“ ჩემს რისხვასა და დიდებულებას და მცირედით იცნობდა ჩემს სიბრძნესა და ხასიათს. დღეს მე უშუალოდ ღვთაებრიობით ვსაუბრობ და ვმოქმედებ და კვლავ არიან ადამიანები, რომლებიც საკუთარი თვალით იხილავენ ჩემს რისხვასა და სამსჯავროს; გარდა ამისა, განკითხვის ჟამის მეორე ნაწილის მთავარი საქმე ისაა, რომ ჩემმა მთელმა ხალხმა უშუალოდ შეიცნოს ხორცში აღსრულებული ჩემი საქმენი და ყველამ უშუალოდ იხილოთ ჩემი ხასიათი“. ეს რამდენიმე სიტყვა ასრულებს ღვთის საქმეს ნორმალურ ადამიანობაში და ოფიციალურად იწყებს განკითხვის ჟამის ღვთის საქმის მეორე ნაწილს, რომელიც ხორციელდება ღვთაებრიობაში და წინასწარმეტყველებს ადამიანთა ჯგუფის შედეგს. ამ ეტაპზე აღსანიშნავია, როდესაც ისინი ღვთის ხალხი გახდნენ, ღმერთს მათთვის არ უთქვამს, რომ ეს განკითხვის დროის მეორე ნაწილი იყო. ნაცვლად ამისა, იგი მხოლოდ ხსნის, რომ ეს არის განკითხვის ჟამის მეორე ნაწილი მას შემდეგ, რაც ადამიანებს ეუბნება ღვთის განზრახვებს ამ პერიოდში და იმ მიზნებს, რომელთა მიღწევაც ღმერთს სურს ამ პერიოდში, და ღვთის საქმის უკანასკნელ ნაბიჯს დედამიწაზე. ზედმეტია იმის თქმა, რომ ამაშიც არის ღვთის სიბრძნე. როდესაც ადამიანები ახლახან წამოდგნენ სნეულების სარეცლიდან, ერთადერთი, რაც მათ ადარდებთ, არის ის, მოკვდებიან თუ არა, ან განიდევნება თუ არა მათი სნეულება მათი სხეულიდან. ისინი ყურადღებას არ აქცევენ იმას, მოიმატებენ თუ არა წონაში, ან ჩაიცვამენ თუ არა შესაფერის ტანსაცმელს. ამგვარად, მხოლოდ მაშინ, როდესაც ადამიანებს სრულად სჯერათ, რომ ისინი ღვთის ხალხი არიან, ღმერთი საუბრობს თავის მოთხოვნებზე, ნაბიჯ-ნაბიჯ, და ეუბნება ადამიანებს, თუ რომელ დროში არიან ისინი ახლა. ეს იმიტომ, რომ მხოლოდ გამოჯანმრთელებიდან რამდენიმე დღის შემდეგ ადამიანები ენერგიას იკრებენ, რათა დაინტერესდნენ ღვთის მართვის ნაბიჯებით, და ამიტომ ეს არის ყველაზე შესაფერისი დრო მათთვის ამის სათქმელად. მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ადამიანები გაიგებენ, იწყებენ ისინი ანალიზს: რადგან ეს არის განკითხვის ჟამის მეორე ნაწილი, ღვთის მოთხოვნები უფრო მკაცრი გახდა და მე გავხდი ღვთის ხალხის ნაწილი. სწორია ამგვარად ანალიზი და ანალიზის ეს გზა ადამიანისთვის მისაღწევია; სწორედ ამიტომ იყენებს ღმერთი საუბრის ამ მეთოდს.

როგორც კი ადამიანები ამას ოდნავ მაინც ჩასწვდებიან, ღმერთი კვლავ შედის სულიერ სამყაროში სასაუბროდ და ამიტომ ისინი კვლავ ხაფანგში ებმებიან. კითხვების ამ სერიის განმავლობაში, ყველა საგონებელში ვარდება, დაბნეულია, არ იცის, სად დევს ღვთის მიზანი, არ იცის, ღვთის რომელ კითხვას უპასუხოს, მით უმეტეს არ იცის, რა ენა გამოიყენოს ღვთის კითხვებზე საპასუხოდ. ადამიანმა არ იცის, იცინოს თუ იტიროს. ადამიანებისთვის ეს სიტყვები ისე ჩანს, თითქოს ისინი შეიძლება შეიცავდეს ძალიან ღრმა საიდუმლოებებს — მაგრამ რეალობა კი სრულიად საპირისპიროა. აქ მცირე ახსნას დავამატებ — ეს გონებას დაგასვენებინებს და იგრძნობ, რომ ეს მარტივი რამ არის და ამაზე მეტს აღარ იფიქრებ. სინამდვილეში, თუმცა ბევრი სიტყვაა, ის შეიცავს მხოლოდ ერთ მიზანს, რომელიც ღმერთს აქვს: ადამიანების ერთგულების მოპოვება ამ კითხვების მეშვეობით. მაგრამ არ არის მიზანშეწონილი ამის პირდაპირ თქმა, ამიტომ ღმერთი კვლავ იყენებს კითხვებს. თუმცა, ტონი, რომლითაც იგი საუბრობს, განსაკუთრებით რბილია, სრულიად განსხვავებული დასაწყისისგან. თუმცა მათ ღმერთი უსვამს კითხვებს, ამგვარ კონტრასტს ადამიანებისთვის გარკვეული შვება მოაქვს. შენ ასევე შეგიძლია წაიკითხო თითოეული კითხვა სათითაოდ; განა ეს საკითხები ხშირად არ იყო ნახსენები წარსულში? ამ რამდენიმე მარტივ კითხვაში, ჩართული შინაარსი უკიდურესად მდიდარია. ზოგიერთი არის ადამიანების შინაგანი მდგომარეობის აღწერა: „გსურთ, რომ დატკბეთ დედამიწაზე ჩემი კურთხევებით, რომლებიც ზეციურის მსგავსია?“ ზოგი წარმოადგენს ადამიანების „მეომრის ფიცს“, რომელსაც ისინი დებენ ღვთის წინაშე: „ჭეშმარიტად შეგიძლიათ, ნება დამრთოთ, სიკვდილით დაგსაჯოთ და ცხვრებივით გატაროთ?“ და ზოგიერთი მათგანი არის ღვთის მოთხოვნები ადამიანის მიმართ: „მე რომ პირდაპირ არ მესაუბრა, შეძლებდი თუ არა, მიგეტოვებინა ყველაფერი გარეგნული და ნება დაგრთო ჩემთვის, რომ გამომეყენებინე? განა ეს არ არის ის რეალობა, რომელსაც მე ვითხოვ? ...“ ისინი ასევე მოიცავს ღვთის შეგონებებსა და დამამშვიდებელ სიტყვებს ადამიანისთვის: „თუმცა, ვითხოვ, რომ აღარ იყოთ დამძიმებულნი ეჭვებით, რომ დადებითი მიდგომა გამოიჩინოთ თქვენს შესვლაში და ჩაწვდეთ ჩემი სიტყვების არსს, რათა არასწორად არ გაიგოთ ჩემი სიტყვები, ბუნდოვანი არ იყოს თქვენთვის ჩემი მნიშვნელობა და ამგვარად არ დაარღვიოთ ჩემი ადმინისტრაციული განკარგულებები“. ბოლოს, ღმერთი საუბრობს თავის იმედებზე ადამიანის მიმართ: „ვიმედოვნებ, რომ ჩემს სიტყვებში ჩაწვდებით თქვენდამი ჩემს განზრახვებს. აღარ იფიქროთ საკუთარ პერსპექტივაზე და იმოქმედეთ ისე, როგორც ჩემ წინაშე გადაწყვიტეთ, რომ ყველაფერში მიენდოთ ღვთის წარმართვასა და განგებას“. ბოლო კითხვას ღრმა მნიშვნელობა აქვს. იგი დამაფიქრებელია, იბეჭდება ადამიანების გულებში და რთულია მისი დავიწყება, განუწყვეტლივ ჩაესმით მათ ზარად ყურებში...

ზემოთქმული არის რამდენიმე სიტყვა ახსნისთვის, შენს საცნობაროდ.