ხსნის ეპოქის მსახურების რეალური ისტორია

ჩემი მთელი მართვის გეგმა, რომელიც ექვსი ათასი წლის პერიოდს მოიცავს, სამ ეტაპად — ანუ სამ ეპოქად — იყოფა: დასაწყისის კანონის ეპოქად; ღვთიური მადლის ეპოქად (რომელიც ასევე ხსნის ეპოქაა); და უკანასკნელი დღეების სამეფოს ეპოქად. ამ სამ ეპოქაში ჩემი მოქმედება შინაარსით განსხვავდება თითოეული პერიოდის შესაბამისად, თუმცა ყოველ ეტაპზე იგი სრულდება კაცობრიობის საჭიროებათა მიხედვით — უფრო ზუსტად კი იმ მზაკვრული ხერხების გათვალისწინებით, რომლებსაც სატანა იყენებს იმ ბრძოლაში, რომელსაც მე მის წინააღმდეგ ვაწარმოებ. მიზანია სატანის დამარცხება, ჩემი სიბრძნისა და ყოვლისშემძლეობის წარმოჩენა, მისი ყველა მზაკვრული ხრიკის გამოაშკარავება და ამ გზით მთელი კაცობრიობის ხსნა, რომელიც დღემდე სატანის ძალაუფლების ქვეშ იმყოფება. ეს წარმოადგენს ჩემი სიბრძნისა და ყოვლისშემძლეობის გამოვლენას და სატანის აუტანელი სიმახინჯის გამჟღავნებას; უფრო მეტიც, ეს იმისთვის არის, რომ შექმნილ არსებებს მიეცეთ უნარი, მკაფიოდ გაარჩიონ კეთილი და ბოროტი, შეიცნონ, რომ მე ვარ ყოველთა უზენაესი მბრძანებელი, ნათლად დაინახონ, რომ სატანა კაცობრიობის მტერია — გახრწნილი და ბოროტი არსება და რათა შეძლონ აბსოლუტური სიცხადით განასხვავონ სიკეთე და ბოროტება, ჭეშმარიტება და მცდარობა, სიწმინდე და სიბინძურე, ის, რაც დიდებულია და ის, რაც მდაბალია. ეს იმისთვისაა, რომ უმეცარმა კაცობრიობამ დამიმოწმოს, რომ მე არ ვარ კაცობრიობის გამხრწნელი და მხოლოდ მე — შემოქმედი — ვარ ის, ვინც გადაარჩენს კაცობრიობას და ადამიანებს ანიჭებს იმას, რითაც მათ შეუძლიათ ტკბობა; ეს იმისთვისაა, რომ იცოდეთ, რომ მე ვარ ყოველივეს მეუფე, სატანა კი მხოლოდ ჩემ მიერ შექმნილი არსებაა, რომელმაც მოგვიანებით მიღალატა. ჩემი ექვსიათასწლიანი მართვის გეგმა დაყოფილია სამ ეტაპად და მე ისე ვმოქმედებ, რომ მივაღწიო შედეგს, რომელიც შექმნილ არსებებს საშუალებას მისცემს ჰქონდეთ მოწმობა ჩემზე, ჩაწვდნენ ჩემს განზრახვებს და იცოდნენ, რომ მე ვარ ჭეშმარიტება. ამგვარად, ჩემი ექვსი ათასწლიანი მართვის გეგმის საწყის ეტაპზე მე შევასრულე რჯულის საქმე, რომელიც იყო იეჰოვას მიერ ხალხის წინამძღოლობა. მეორე ეტაპზე იუდეის სოფლებში დავიწყე მადლის ეპოქის საწყისი საქმე. იესო წარმოადგენს ღვთიური მადლის ეპოქის მთელ მსახურებას. იგი განკაცდა, ჯვარს ეცვა და საფუძველი ჩაუყარა მადლის ეპოქას. იგი მოვიდა, რათა ჯვარცმულიყო და დაესრულებინა გამოსყიდვის საქმე, აგრეთვე მოვიდა, რათა დაესრულებინა რჯულის ეპოქა და დაეწყო მადლის ეპოქა., ამიტომ მას ეწოდა „უზენაესი მეთაური“, „ცოდვის მსხვერპლი“ და „მხსნელი“. შედეგად, იესოს მსახურება შინაარსით განსხვავდებოდა იეჰოვას მსახურებისგან, თუმცა პრინციპით ისინი ერთსა და იმავეს ემყარებოდა. იეჰოვამ დაიწყო კანონის ეპოქა, ჩაუყარა საფუძველი - საწყისი წერტილი - ღვთის საქმეს დედამიწაზე და გამოსცა კანონები და მცნებები. ეს არის ორი მსახურება, რომელიც მან შეასრულა და ისინი კანონის ეპოქას წარმოადგენენ. იესოს მიერ ღვთიური მადლის ეპოქაში შესრულებული მსახურება არ იყო მიმართული კანონების გამოცემისკენ, არამედ მათი შესრულებისკენ; ამით დაიწყო ღვთიური მადლის ეპოქა და დასრულდა კანონის ეპოქა, რომელიც ორი ათასწლეულის განმავლობაში არსებობდა. იგი იყო ახალი გზის გამკვალავი, რომელიც მოვიდა ღვთიური მადლის ეპოქის დასაწყებად, თუმცა მისი მსახურების ძირითადი არსი ხსნაში მდგომარეობდა. ამგვარად, მის მსახურებას ორმაგი დანიშნულება ჰქონდა: ერთი მხრივ — ახალი ეპოქის დაწყება, ხოლო მეორე მხრივ — ხსნის მსახურების დასრულება ჯვარცმის გზით, რის შემდეგაც იგი აღსრულდა. ამით დასრულდა კანონის ეპოქა და დაიწყო ღვთიური მადლის ეპოქა.

იესოს მიერ აღსრულებული მსახურება შეესატყვისებოდა იმ ეპოქის ადამიანის სულიერ მოთხოვნილებებს. მისი ამოცანა კაცობრიობის ხსნა და მათთვის ცოდვების მიტევება იყო; ამიტომ მისი განწყობა მთლიანად თავმდაბლობის, მოთმინების, სიყვარულის, ღვთისმოსაობის, შემწყნარებლობის, წყალობისა და სიკეთის ნაყოფს წარმოადგენდა. მან კაცობრიობას უხვი მადლი და კურთხევა მოუტანა და ყოველივე, რითაც ადამიანებს შეეძლოთ ტკბობა. ის, რითაც ადამიანები ტკბებოდნენ, სრულად იყო მშვიდობა და ბედნიერება, მისი სულგრძელობა და სიყვარული, მისი წყალობა და მოწყალება. იმ დროს ადამიანებისთვის ხელმისაწვდომი სიკეთეების სიუხვე — მშვიდობისა და უსაფრთხოების განცდა მათ გულებში, სულის სიმშვიდითა და მხსნელ იესოზე დამყარებული იმედით — და ეს ყველაფერი იმ ეპოქის ნაყოფი იყო, რომელშიც ისინი ცხოვრობდნენ. ღვთიური მადლის ეპოქაში ადამიანი უკვე სატანის მიერ იყო გარყვნილი; ამიტომ მთელი კაცობრიობის ხსნის საქმის შესასრულებლად საჭირო იყო მადლის სიუხვე, უსაზღვრო მოთმინება და, მეტიც, კაცობრიობის ცოდვების გამოსასყიდად საკმარისი მსხვერპლი, რათა ეს საქმე შედეგიანი გამხდარიყო. ის, რაც კაცობრიობამ ღვთიური მადლის ეპოქაში იხილა, მხოლოდ ჩემი შესაწირავი იყო კაცობრიობის ცოდვების გამოსასყიდად — იესო. მათთვის ცნობილი იყო მხოლოდ ის, რომ ღმერთი მოწყალე და შემწყნარებელია, და მათ თვალწინ მხოლოდ იესოს წყალობა და სიყვარული იდგა. ეს მთლიანად იმით იყო განპირობებული, რომ ისინი მადლის ეპოქაში იყვნენ დაბადებულნი. ამიტომ, ვიდრე მათ იხსნიდნენ, ისინი უნდა დამტკბარიყვნენ იმ უხვი მადლით, რომელიც იესომ უბოძა. მხოლოდ ამ გზით შეეძლოთ სარგებლის მიღება, რაც მადლით ტკბობის მეშვეობით მათთვის ცოდვების მიტევების საშუალებას იძლეოდა და აძლევდა მათ შესაძლებლობას, გამოსყიდულიყო მათი ცოდვები იესოს სულგრძელობითა და მოთმინებით ტკბობის წყალობით. მხოლოდ იესოს სულგრძელობისა და მოთმინების მეშვეობით გახდნენ ისინი ღირსნი, მიეღოთ შენდობა და დამტკბარიყვნენ იესოს მიერ ბოძებული უხვი მადლით. როგორც თავად იესომ თქვა, იგი მოვიდა არა მართალთა, არამედ ცოდვილთა გამოსასყიდად, რათა ცოდვილებს ცოდვები მიეტევოთ. თუ იესო განკაცებისას მოიტანდა განკითხვისა და წყევლის განწყობილებას და ადამიანის ცოდვათა შეუწყნარებლობას, მაშინ ადამიანს არასოდეს ექნებოდა ხსნის შესაძლებლობა და იგი სამუდამოდ ცოდვილად დარჩებოდა. ასე რომ ყოფილიყო, ექვსი ათასწლიანი მართვის გეგმა კანონის ეპოქაში შეჩერდებოდა და თავად კანონის ეპოქა ექვსი ათასი წლის განმავლობაში გაგრძელდებოდა. ადამიანის ცოდვები გამუდმებით მოიმატებდა და უფრო დამძიმდებოდა, ხოლო კაცობრიობის შექმნა ფუჭი იქნებოდა. ადამიანები მხოლოდ რჯულის თანახმად შეძლებდნენ იეჰოვას მსახურებას, ხოლო მათი ცოდვები პირველქმნილ ადამიანთა ცოდვებს გადააჭარბებდა. რაც უფრო მეტად უყვარდა იესოს კაცობრიობა, რაც უფრო მეტად მიუტევებდა მათ ცოდვებს და უხვად მოუვლენდა წყალობასა და კაცთმოყვარეობას, მით მეტად ეძლეოდათ ადამიანებს ხსნის შესაძლებლობა და ისინი ამგვარად დაკარგულ ბატკნებად იწოდებოდნენ, რომლებიც იესომ დიდი მსხვერპლის ფასად იხსნა. სატანას არ შეეძლო ამ საქმეში ჩარევა, რადგან იესო თავის მიმდევრებს ისე ეპყრობოდა, როგორც მოსიყვარულე დედა ექცევა ჩვილს. მას მათ მიმართ არასოდეს გამოუხატავს დიდი რისხვა, პირიქით, ითმენდა მათ ცოდვებს, თვალს ხუჭავდა მათ სისულელესა და უმეცრებაზე და იქამდეც კი მივიდა, რომ თქვა: „მიუტევეთ სხვებს სამოცდაათგზის შვიდჯერო.“ ამგვარად, სხვათა გულები იძრა და გარდაიქმნა მისი გულით და მხოლოდ ასე იღებდნენ ადამიანები ცოდვების მიტევებას მისი სულგრძელობის წყალობით.

მიუხედავად იმისა, რომ იესო თავის განკაცებაში სრულიად თავისუფალი იყო ხორციელი გრძნობებისგან, იგი განუწყვეტლივ ანუგეშებდა თავის მოციქულებს, ზრუნავდა მათზე, ეხმარებოდა და მხარს უჭერდა მათ. მან იმდენი საქმე შეასრულა, იმდენი ტანჯვა დაითმინა და იგი არასოდეს უყენებდა გადამეტებულ მოთხოვნებს, არამედ მუდამ მომთმენი და შემწყნარებელი იყო მათი ცოდვების მიმართ; იმდენად, რომ ღვთიური მადლის ეპოქის ხალხი სიყვარულით უწოდებდა მას „საყვარელ მხსნელ იესოს“. იმ დროის თითოეული ადამიანისათვის ყოველივე, რაც იესოში იყო და რაც მას ჰქონდა, წყალობა და სიკეთე იყო. მას არ ახსოვდა ადამიანთა ცოდვები და მისი მათდამი დამოკიდებულება არასოდეს ეფუძნებოდა მათ ცოდვებს. რადგან ეს სხვა ეპოქა იყო, იგი ხშირად უხვად უბოძებდა ადამიანებს საზრდოს, რათა ისინი დანაყრებულიყვნენ. იგი მადლით ეპყრობოდა ყველა ყველა იმ ადამიანს, ვინც მას მიჰყვებოდა, კურნავდა ავადმყოფებს, აძევებდა დემონებს და აღადგენდა მკვდრებს. ხოლო იმისათვის, რომ ხალხს ერწმუნა მისი და დაენახა, რომ ყოველივე, რასაც იგი აღასრულებდა, ჭეშმარიტად და გულწრფელად კეთდებოდა, ის იქამდე მივიდა, რომ ლპობად ქცეული გვამიც კი აღადგინა, რითაც უჩვენა მათ, რომ მის ხელში მკვდართაც შეეძლოთ გაცოცხლება. იგი ყოველთვის მდუმარედ ითმენდა და ამგვარად ასრულებდა მათ შორის თავის ხსნის საქმეს. ეს ნიშნავს, რომ ჯერ კიდევ ჯვარცმამდე თავის თავზე აიღო კაცობრიობის ცოდვები და კაცობრიობის ცოდვათა მსხვერპლად შეიქნა. ჯვარცმამდე მან გახსნა გზა ჯვრისკენ კაცობრიობის ხსნისთვის. საბოლოოდ იგი ჯვარზე აცვეს, ჯვრისათვის თავი შესწირა და კაცობრიობას უბოძა მთელი თავისი წყალობა, კაცთმოყვარეობა და სიწმინდე. კაცობრიობის მიმართ იგი მუდამ შემწყნარებელი იყო და არასოდეს შურისმაძიებელი; მიუტევებდა მათ ცოდვებს, სინანულისკენ მოუწოდებდა და ასწავლიდა მოთმინებას, სულგრძელობასა და სიყვარულს, რათა მის კვალს გაჰყოლოდნენ და ჯვრისათვის თავი შეეწირათ. მისი სიყვარული ძმათა და დათა მიმართ უფრო დიდი იყო, ვიდრე მისი სიყვარული მარიამისადმი. ხოლო საქმე, რომელსაც იგი აღასრულებდა, ეფუძნებოდა სნეულთა განკურნებასა და ეშმაკთა განდევნას, ყოველივე ეს მისი ხსნისთვის. სადაც არ უნდა წასულიყო, იგი მადლით ეპყრობოდა ყველას, ვინც მისი მიმდევარი იყო. ღარიბებს ამდიდრებდა, პარალიზებულებს სიარულის შესაძლებლობას აძლევდა, ბრმებსა და ყრუებს მხედველობასა და სმენას უბრუნებდა. იგი თვით ყველაზე უქონელს, გაჭირვებულებსა და ცოდვილებსაც კი იწვევდა, რათა ერთად დამსხდარიყვნენ სუფრასთან; არასოდეს ეპყრობოდა მათ ზიზღით, არამედ მუდამ მოთმინებას ავლენდა და ამბობდა კიდეც: „როდესაც მწყემსს ასი ცხვრიდან ერთი დაეკარგება, დატოვებს ოთხმოცდაცხრამეტს და წავა დაკარგულის საძებნელად; ხოლო როცა იპოვის მას, დიდად გაიხარებს“. მას თავისი მიმდევრები ისე უყვარდა, როგორც დედალ ცხვარს უყვარს თავისი ბატკნები. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი უგუნურნი და უმეცარნი იყვნენ და მის თვალში ცოდვილებად ითვლებოდნენ, და მეტიც — საზოგადოების ყველაზე მდაბიური წარმოშობის წევრებს წარმოადგენდნენ, იგი ამ ცოდვილებს — ადამიანებს, რომელთაც სხვები ზიზღით უყურებდნენ — თავისი თვალის ჩინად მიიჩნევდა. რადგან იგი მათდამი კეთილგანწყობით იყო, მათთვის თავისი სიცოცხლე შესწირა, ვითარცა ბატკანი შეწირულ იქნა სამსხვერპლოზე. იგი დადიოდა მათ შორის, ვითარცა მათი მსახური, აძლევდა მათ ნებას, რომ გამოეყენებინათ იგი და მოეკლათ კიდეც, უსიტყვოდ ემორჩილებოდა მათ. თავის მიმდევართათვის იგი იყო საყვარელი მხსნელი იესო; ხოლო ფარისევლების მიმართ, რომელნიც ხალხს კვარცხლბეკიდან ასწავლიდნენ, იგი არ იჩენდა წყალობასა და სიყვარულს, არამედ სიძულვილსა და ზიზღს ავლენდა. ფარისევლებთან მას ბევრი არაფერი აკავშირებდა, მხოლოდ ხანდახან თუ შეაჩვენებდა ან ამხელდა მათ; მათ შორის მას არ შეუსრულებია გამოსყიდვის საქმე და არც ნიშნები და სასწაულები მოუვლენია. სამაგიეროდ, მთელი თავისი მოწყალება და სითბო საკუთარ მიმდევრებს მიუძღვნა. ამ ცოდვილთა გამო იგი ბოლომდე ითმენდა ყველაფერს, ვიდრე ჯვარზე არ გააკრეს; მან ყოველი დამცირება საკუთარ თავზე იწვნია, სანამ კაცობრიობის გამოხსნა სისრულეში არ მოიყვანა. ეს იყო მისი ღვაწლის სრული სურათი.

იესოს ხსნის მსახურების გარეშე კაცობრიობა სამარადისოდ ცოდვაში დარჩებოდა და ცოდვის შთამომავლობად, დემონთა მოდგმად იქცეოდა; ხოლო ასე გაგრძელებისას მთელი სამყარო სატანის სამკვიდროდ გარდაიქმნებოდა, მის სავანედ. თუმცა, ხსნის საქმე მოითხოვდა კაცობრიობის მიმართ წყალობისა და სიკეთის გამოვლენას; მხოლოდ ასეთი საშუალებით შეეძლო კაცობრიობას მიეღო პატიება და საბოლოოდ გამხდარიყო უფლებამოსილი ღვთისგან სრულყოფილებისა და სრულად მოპოვების. ამ ეტაპის გარეშე ექვსი ათასწლიანი მართვის გეგმა ვერ შეძლებდა წინსვლას. იესო ჯვარზე რომ არ ეცვათ და მხოლოდ ავადმყოფთა კურნებითა და დემონთა განდევნით შემოფარგლულიყო, ადამიანებს თავიანთი ცოდვები სრულად არ მიეტევებოდათ. იმ სამწელიწადნახევრის განმავლობაში, რომელიც იესომ დედამიწაზე თავისი მსახურების აღსრულებაში გაატარა, მან ხსნის საქმის მხოლოდ ნახევარი დაასრულა; შემდეგ ჯვარზე გაკვრითა და ცოდვილი ხორცის მსგავსად ქცევით, მან დაასრულა ჯვარცმის საქმე და დაეუფლა კაცობრიობის ბედისწერას. მხოლოდ მას შემდეგ იხსნა კაცობრიობა, რაც იგი სატანის ხელში იქნა გადაცემული. ამ ქვეყნად მან ოცდაცამეტნახევარი წელი გაატარა ტანჯვაში; ითმენდა დაცინვას, ცილისწამებასა და განდგომას, იქამდეც კი, რომ თავშესაფარიც კი არ გააჩნდა და მოსასვენებელი ადგილი არ ებადა; ბოლოს კი ჯვარს აცვეს და მისი მთელი არსება — წმინდა, უბიწო სხეული — ძელზე გააკრეს. მან ყველანაირი სახის ტანჯვას გაუძლო. ძალაუფლების მქონეები დასცინოდნენ და მათრახებს ურტყამდნენ, ხოლო ჯარისკაცები სახეშიც კი აფურთხებდნენ; იგი დუმილს ინარჩუნებდა და ბოლომდე იტანდა, უპირობოდ დაემორჩილა სიკვდილამდე და ამით მთელი კაცობრიობა იხსნა. მხოლოდ ამის შემდგომ ეზიარა იგი წმიდა განსვენებას. საქმეები, რომლებიც იესომ აღასრულა, მხოლოდ ღვთიური მადლის ეპოქას განეკუთვნება; ისინი არ წარმოადგენს კანონის ეპოქას და არც უკანასკნელი დღეების მსახურებას ცვლის. ეს არის იესოს მსახურების არსი ღვთიური მადლის ეპოქაში — მეორე ეპოქაში, რომელიც კაცობრიობამ გამოიარა, ანუ ხსნის ეპოქაში.