३. मैले जेल जीवनबाट पाएको कुरा

ली के, चीन

सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “मानिसको सबैभन्दा ठूलो कठिनाइ के हो भने, ऊ सधैँ आफ्नो भाग्य र भविष्यबारे सोच्छ र यिनै कुराहरूलाई पूजा गर्छ। मानिस आफ्नो भाग्य र भविष्यका खातिर परमेश्‍वरलाई पछ्याउँछ; ऊ परमेश्‍वरप्रतिको आफ्नो प्रेमका कारण उहाँलाई आराधना गर्दैन। अनि यसैले मानिसलाई विजय गर्दा मानिसको स्वार्थ, लोभ, अनि परमेश्‍वरको आराधना गर्नमा उसलाई सबैभन्दा बढी रोकटोक गर्ने सबै कुरालाई निराकरण गरिनुपर्छ। त्यसो गरेर मानिसमाथि विजय गरिन्छ। फलस्वरूप, मानिसमाथिको विजयका सुरुका चरणहरूमा पहिले परमेश्‍वरलाई प्रेम गर्ने मानिसको हृदय प्रकट गर्न अनि मानव जीवनबारे उसको ज्ञान, परमेश्‍वरबारे उसको दृष्टिकोण र उसको अस्तित्वको अर्थ परिवर्तन गर्नका लागि मानिसका अत्यधिक महत्त्वाकाङ्क्षा तथा सबैभन्दा गम्भीर कमजोरीहरू हटाउनु आवश्यक छ। यसरी, परमेश्‍वरलाई प्रेम गर्ने मानिसको हृदयलाई शुद्ध गरिन्छ, भन्नुको अर्थ, मानिसको हृदयलाई विजय गरिन्छ” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। मानिसको सामान्य जीवन पुनर्स्थापना गर्नु र उसलाई सुन्दर गन्तव्यमा लिएर जानु)। परमेश्‍वरका वचनहरूको यो खण्ड पढ्दा, मलाई आफूले भोगेको गिरफ्तारीको अनुभव याद आउँछ। त्यसले मलाई परमेश्‍वरका वचनहरू कति व्यावहारिक छन् भनी साँचो रूपमा बुझ्न लगायो। यदि कुनै व्यक्ति आफ्नो भविष्य र गन्तव्यबारे आफ्ना चिन्ताहरू त्याग्न अनि परमेश्‍वरमा समर्पित हुन र उहाँलाई प्रेम गर्न चाहन्छ भने, उसले परमेश्‍वरका आखिरी दिनहरूको न्याय, सजाय, परीक्षा र शोधन अनुभव गर्नैपर्छ।

२०१२ को अन्त्यतिर, सीसीपी प्रहरीले मलाई सुसमाचार प्रचार गर्दै गर्दा पक्राउ गऱ्यो। प्रहरीले बारम्बार सोधपुछ र बलजफ्ती कबुल गराउने प्रयास गर्दा, परमेश्‍वरका वचनहरूले नै मलाई यहूदा नबनी आफ्नो गवाहीमा दृढ रहन मार्गदर्शन गरे। प्रहरीले आफूले चाहेको मण्डलीबारे जानकारी पाएन, र अन्त्यमा, तिनीहरूले मलाई “कानुन कार्यान्वयनलाई कमजोर बनाएको” आरोपमा साढे तीन वर्षको जेल सजाय दिए। पक्राउ परेपछि जेल सजायका लागि मैले आफूलाई तयार गरिसकेको भए तापनि, मैले फैसला पढ्दा मेरो हृदय अझै बेचैन थियो। मैले मनमनै दिनहरू गनेँ, “साढे तीन वर्ष—त्यो त एक हजारभन्दा बढी दिन र रातहरू हुन्! यो म कसरी पार गर्न सक्छु?” एक जना पूर्व कैदीले “जेलभित्र एकदमै अँध्यारो हुन्छ, र काम नसकिएमा वा राम्ररी नगरिएमा कुटाइ खाइनेछ। कमजोरहरू भित्रै मर्छन्, र त्यहाँ मान्छे मर्नु भनेको कुकुर मरेझैँ हो—जेलका गार्डहरूले कुनै वास्ता गर्दैनन्।” म अलि डराएँ, र मनमनै सोचेँ, “हिरासत गृहमा बिताएका महिनाहरूमा, मेरो पेटको रोग झन् बिग्रियो र पेटमा रक्तस्राव हुन थाल्यो। शौचालय जाँदैपिच्छे, रगतका ढिकाहरू निस्कन्छन्। मेरा खुट्टा र खुट्टाको पन्जा पनि अलि सुन्निएका छन्। मेरो शरीर यस्तो भएकाले, त्यो अमानवीय जेलमा यत्तिका वर्ष बिताएपछि के म जिउँदै बाहिर आउन सक्छु र? यदि म जेलमै मरेँ भने, के मैले परमेश्‍वरको राज्य साकार भएको दिन गुमाउनेछैनँ र?” यी कुराहरूबारे सोच्दा, म आफ्नो भविष्यबारे चिन्ता नगरी बस्नै सकिनँ, र मेरो हृदयमा परमेश्‍वरप्रति केही गलत बुझाइ थियो: के परमेश्‍वरले मलाई प्रकट गर्न र हटाउन यो परिस्थिति प्रयोग गरिरहनुभएको थियो? मैले परमेश्‍वरलाई गलत बुझ्नु हुँदैन, र उहाँले मिलाएको परिस्थिति मेरा लागि आवश्यक थियो भनेर मलाई थाहा भए पनि, धेरै दिनसम्म, मेरो हृदय बेचैन भयो, र म राती सुत्न सकिनँ। आफ्नो पीडामा, मैले बारम्बार परमेश्‍वरलाई पुकारेँ, “हे परमेश्‍वर, तपाईँलाई गलत बुझ्नु सही होइन भन्ने मलाई थाहा छ, तर अहिले म एकदमै कमजोर छु। कृपया मलाई अगाडिको परिस्थिति अनुभव गर्न विश्वास र बल दिनुहोस्।” प्रार्थना गरेपछि, मैले पुरानो करारको एउटा पद सम्झेँ, जहाँ यहोवा परमेश्‍वरले यहोशूलाई भन्नुभएको थियो: “दह्रिलो र साहसी बन्; नडरा, र हतोत्साहित पनि नबन्: किनकि तँ जहाँ जहाँ जान्छस्, त्यहाँ त्यहाँ तेरो परमेश्‍वर यहोवा तैँसँग हुनुहुन्छ” (यहोशू १:९)। मैले सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरले भनेको कुरा पनि सम्झेँ: “ब्रह्माण्डका सबै कुरामध्ये, त्यहाँ यस्तो केही छैन जसमा मेरो निर्णय हुँदैन। के त्यस्तो कुनै कुरा छ जुन मेरो हातमा छैन?” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई परमेश्‍वरका वचनहरू, अध्याय १)। परमेश्‍वर सबै कुरामाथि सार्वभौम हुनुहुन्छ र सबै कुरालाई नियन्त्रण गर्नुहुन्छ, त्यसैले सीसीपीको जेलमा समेत, के मेरो भवितव्य अझै पनि परमेश्‍वरकै हातमा छैन र? यो सोच्दा, मेरो हृदयमा मुक्तिको अनुभूति भयो।

२०१३ को अक्टोबरमा एक दिन, मलाई मेरो सजाय काट्न जेल पठाइयो। चिनियाँ जेलहरूमा, कैदीहरू भनेको पैसा कमाउन प्रयोग गर्न सकिने निश्शुल्क औजार मात्र हुन्। कैदीहरूले दिनमा १६ देखि १७ घण्टा काम गर्छन्, र कहिलेकाहीँ हतारमा काम गर्ने समय झनै लामो हुन्छ; आफ्नो काम पूरा गर्न नसक्नेहरूलाई शारीरिक दण्ड दिइन्छ। त्यतिबेला मेरो काम लुगाका निश्चित भागहरू इस्त्री गर्नु थियो। मैले दिनमा दस घण्टाभन्दा बढी एउटै स्थितिमा इस्त्री समाउनुपर्थ्यो, र छिटो-छिटो काम गर्नुपर्थ्यो। जेलमा कारखानाको एसेम्बली लाइनजस्तै काम गरिने भएकाले, एक जना सुस्त भयो भने त्यसले पूरै उत्पादन लाइनको गतिमा असर पार्थ्यो, र कसैले ढिलो गर्‍यो भने, उसलाई सजाय दिइन्थ्यो। लामो समयसम्म कसेर इस्त्री समातेकाले मेरा दुईवटा औँला सोझो पार्न सकिँदैनथ्यो, र मैले तिनलाई जबरजस्ती सोझो पार्नुपर्थ्यो। भनिन्छ नि, “औँलाहरू मुटुसँग जोडिएका हुन्छन्,” र कहिलेकाहीँ मेरो हात यति नराम्रोसँग दुख्थ्यो कि म राती सुत्न सक्दिनथेँ। अत्यधिक कार्यभार, साथै पूर्ण रूपमा निको भइनसकेको मेरो पेटको रक्तस्रावले गर्दा, मेरो शरीर अत्यन्तै कमजोर भयो, र जेलमा तीन महिनाभित्रै, मलाई ढाड दुख्न, छाती कस्सिन, र स्याँस्याँ हुन थाल्यो। अगाडिको लामो सजायका बारेमा सोच्दा मात्रै पनि, यदि कामकुराहरू यस्तै चलिरहे भने, म नमरे पनि अपाङ्ग हुनेछु भन्ने मलाई डर लाग्यो। यदि म अपाङ्ग भएँ भने, जेलपछिको जीवन समस्या बन्नेछ, त्यसोभए म आफ्नो कर्तव्य कसरी निर्वाह गर्नेछु? यदि मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न सकिनँ भने, के मसँग मुक्ति पाउने मौका हुनेछैन? परमेश्‍वरले ठूलो रातो अजिङ्गरलाई चाँडै दण्ड दिनुभए हुन्थ्यो भनी मैले तीव्र इच्छा गरेँ, किनभने यदि ठूलो रातो अजिङ्गर ढल्यो भने, मैले यी कठिनाइहरू भोग्नुपर्ने थिएन। त्यस दौरान म बाहिरको समाचारमा धेरै ध्यान दिन्थेँ, र जब नयाँ कैदीहरू आउँथे, तब म बाहिर परिस्थिति कस्तो छ भनेर पत्ता लगाउने प्रयास गर्दै, कुनै प्रकोप वा उथलपुथल भइरहेको छ कि भनेर सोध्थेँ। तर दिनदिनै, बाहिरको परिस्थिति शान्त नै रह्यो, र म अलि खिन्न भएँ। परमेश्‍वरले ठूलो रातो अजिङ्गरलाई किन दण्ड दिइरहनुभएको थिएन? यदि म यसरी लामो समयसम्म जेलमा बसिरहेँ भने, म नमरे पनि अपाङ्ग हुनेछु! यी कुराहरूबारे सोच्दा, मेरो हृदय अन्धकार र दिक्दारीले भरियो। आफ्नो कष्टमा, मैले परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्‍वर, आफ्नो हात अपाङ्ग हुन्छ भन्ने सोच्दा मात्रै पनि मलाई एकदमै दिक्दारी हुन्छ, र म अपाङ्ग भएँ भने, मेरो जीवनमा कुनै उपाय हुनेछैन भनेर म चिन्ता गरिरहन्छु। म आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्दिनँ र त्यसैले मुक्ति पाउन सक्नेछैनँ भनेर पनि चिन्ता गर्छु। हे परमेश्‍वर, कृपया मलाई यो गलत स्थितिबाट बाहिर निस्कन मार्गदर्शन गर्नुहोस्।”

एक दिन बाहिर टहल्ने समयमा, मैले टाढा पहाडहरू देखेँ, जुन कुनै बेला पहेँला र सुखा थिए, अहिले मलाई थाहै नभई हरिया भइसकेछन्। मैले पहाडहरूमा भएका फूल र घाँसहरूलाई हेर्दै गर्दा, परमेश्‍वरका केही वचन मेरो मनमा अचानक आए: “भिरालो भूमिभरि फूलहरू र घाँस फैलिएका छन्, तर वसन्त आउनुभन्दा पहिले लिली फूलहरूले पृथ्वीमा मेरो महिमामा शोभा थप्छन्—के मानिसले यो हासिल गर्न सक्छ? के ऊ मेरो पुनरागमनभन्दा पहिले पृथ्वीमा मेरो गवाही दिन सक्छ? के ऊ ठूलो रातो अजिङ्गरको देशमा मेरो नामका खातिर आफूलाई समर्पित गर्न सक्छ?” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई परमेश्‍वरका वचनहरू, अध्याय ३४)। मैले परमेश्‍वरका यी वचनहरू बारम्बार मनन गरेँ, र फूल र घाँसहरू साधारण र सादा भए पनि, कसरी तिनले सृष्टिकर्तासँग केही पनि माग्दैनन् भनी सोचेँ। चाहे तिनीहरूले कठ्याङ्ग्रिने हिउँद अनुभव गरून् वा प्रचण्ड गर्मी, तिनीहरू परमेश्‍वरले तिनीहरूका लागि तय गरेका नियमहरूअनुसार वर्षैपिच्छे बढ्छन् र फुल्छन्, परमेश्‍वरद्वारा सृजित पृथ्वीमा सुन्दरता थप्छन्, र परमेश्‍वरका कार्यहरूको आश्चर्यबारे गवाही दिन्छन्। परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “लिली फूलहरूले पृथ्वीमा मेरो महिमामा शोभा थप्छन्—के मानिसले यो हासिल गर्न सक्छ?” परमेश्‍वरले मलाई मेरो दिक्दारीबाट बाहिर निकाल्न यी वचनहरू प्रयोग गरिरहनुभएको थियो भनी मैले स्पष्ट रूपमा बुझेँ, र म प्रभावित र लज्जित दुवै भएँ। फूल र घाँसहरूजस्तै, म एक सानो सृजित प्राणी मात्र हुँ, तर म परमेश्‍वरले मेरो इच्छाअनुसार काम गरून् भनी निरन्तर माग गरिरहेको थिएँ, र जब परमेश्‍वरले मेरा मागहरू पूरा गर्नुभएन र ठूलो रातो अजिङ्गरलाई दण्ड दिनुभएन, तब मेरो हृदय उहाँबाट टाढियो। ममा साँच्चै समझको कमी थियो! जब परमेश्‍वर आफ्नो काम गर्नुहुन्छ, तब उहाँको आफ्नै योजना हुन्छ, र ठूलो रातो अजिङ्गरलाई नष्ट गर्ने सही समय परमेश्‍वरलाई थाहा छ। मैले सबै कुरा परमेश्‍वरलाई नै योजनाबद्ध गर्न दिनुपर्छ। यसबाहेक, म अपाङ्ग हुन्छु कि हुन्न, म बाँच्छु कि बाँच्दिन, र मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्छु कि सक्दिनँ, ती सबै परमेश्‍वरको हातमा थिए। मेरा चिन्ताहरू अनावश्यक थिए। यी कुराहरूबारे सोच्दा, मेरो हृदयलाई केही शान्ति भयो।

पछि, मैले संयोगवश अर्को कैदीमार्फत् ‘प्रसिद्ध व्यक्तिहरूको आस्था’ नामक एउटा पुस्तक देखेँ, जसमा हडसन टेलर, रोबर्ट मोरिसन, वाङ मिङदाओ, वाचम्यान नी, र अन्यजस्ता धेरै चिनियाँ र विदेशी प्रसिद्ध सुसमाचारकहरूका वृत्तान्तहरू थिए। मैले यति कडा नियन्त्रण भएको सीसीपी जेलमा यस्तो पुस्तक पाउँछु भन्ने कहिल्यै सोचेको थिइनँ, त्यसैले मैले उत्सुकतापूर्वक त्यो पढ्न मागेँ। त्यस पुस्तकमा युगौँदेखिका सन्तहरूका सुन्दर गवाहीहरू पढेर म अत्यन्तै प्रोत्साहित भएँ, र मैले परमेश्‍वरका वचनहरू सम्झेँ: “मैले अहिले तिमीहरूलाई प्रदान गर्ने कुराहरूले मैले मोशा र दाऊदलाई प्रदान गरेका कुरालाई नै उछिन्छन्, त्यसरी नै म तिमीहरूका गवाहीले मोशाका गवाहीहरूलाई उछिनून् र तिमीहरूका शब्दहरूले दाऊदका शब्दहरूलाई उछिनून् भन्ने चाहन्छु। म तिमीहरूलाई सय गुणा दिन्छु—त्यसै गरी म तिमीहरू मलाई सय गुणा फिर्ता गर भनेर भन्छु। मानवजातिलाई जीवन प्रदान गर्ने म नै हुँ भन्ने कुरा तिमीहरूलाई थाहा हुनैपर्छ, अनि मबाट जीवन पाउने र मेरो निम्ति गवाही दिनैपर्ने तिमीहरू नै हौ। मैले तिमीहरूलाई पठाउने कर्तव्य, र तिमीहरूले मेरा निम्ति निर्वाह गर्नुपर्ने कर्तव्य यही हो। … तिमीहरू स्वर्गको मेरा रहस्यहरू यशैया र यूहन्नाभन्दा बढी बुझ्छौ; तिमीहरू मेरो प्रमिलो स्वभाव र श्रद्धेयता विगतका सबै सन्तभन्दा पनि बढी जान्दछौ। तिमीहरूले मेरो सत्यता, मेरो मार्ग र मेरो जीवन मात्र प्राप्‍त गरेका छैनौ, बरु यूहन्नाले पाएको भन्दा ठूला दर्शन र प्रकाशहरू प्राप्त गरेका छौ। तिमीहरू अझ धेरै रहस्य बुझ्छौ, र मेरो साँचो मुहार पनि हेरेका छौ; तिमीहरूले मेरो न्याय अझ धेरै स्वीकार गरेका छौ र मेरो धर्मी स्वभाव अझ बढी जान्दछौ। त्यसैले, तिमीहरू आखिरी दिनहरूमा जन्मिएका भए तापनि, तिमीहरू पहिले आएका कुराहरू र विगतका कुराहरू बुझ्छौ, र तिमीहरूले आजका कुराहरू पनि अनुभव गरेका छौ, जुन म स्वयम्‌द्वारा व्यक्तिगत रूपमै गरिएका थिए। मैले तिमीहरूसँग मागेको कुरा अत्यधिक छैन, किनभने मैले तिमीहरूलाई धेरै दिएको छु, र तिमीहरूले ममा धेरै देखेका छौ। यसैले, म तिमीहरू विगतका सन्तहरूलाई मेरा निम्ति गवाही देओ भनेर भन्छु, र मेरो हृदयको एक मात्र चाहना यही हो” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। विश्‍वासको बारेमा तँलाई के थाहा छ?)। मैले विगतका पुस्ताहरूका सन्तहरूका बारेमा सोचेँ। तिनीहरूले मैले पाएका परमेश्‍वरका यति धेरै वचनहरूको मलजल र भरणपोषण पाएनन्, तर तिनीहरूले प्रभु येशूको मुक्तिको गवाही दिन आफ्नो जीवन दिए। कतिलाई ढुङ्गाले हानेर मारियो, कतिलाई घोडाहरूद्वारा च्यातियो, कतिलाई करौँतीले चिरेर मारियो, र अरूलाई उँधोमुन्टो क्रूसमा टाँगियो, तर तिनीहरू सबैले परमेश्‍वरका निम्ति सुन्दर र सानदार गवाही दिए। मैले सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरका यतिका धेरै वचनहरूको भरणपोषण पाएको थिएँ, त्यसैले मैले विगतका पुस्ताहरूका सन्तहरूले जस्तै शैतानलाई लज्जित पार्न परमेश्‍वरका निम्ति सुन्दर र सानदार गवाही दिनुपर्छ। यो परमेश्‍वरका आखिरी दिनहरूको काम स्विकारेका हामीबाट उहाँले गरेको अपेक्षा हो। यसबारे सोच्दा, मैले विगतका पुस्ताहरूका सन्तहरूको उदाहरण पछ्याउने सङ्कल्प प्राप्त गरेँ। म आफ्नो देहविरुद्ध विद्रोह गर्न र परमेश्‍वरप्रतिको आफ्नो अनुचित मागहरू त्याग्न, आफ्नो भविष्य र गन्तव्य परमेश्‍वरको हातमा सुम्पन, र आफूलाई उहाँका योजनाबद्ध कार्य र बन्दोबस्तहरू सुम्पन इच्छुक बनेँ। म साँच्चै अपाङ्ग नै भएँ भने पनि, अन्त्यसम्म परमेश्‍वरलाई पछ्याउनेछु। त्यसबाहेक, यदि मलाई सीसीपीले जेलमा साँच्चै यातना दिएर माऱ्यो नै भने पनि, यो धार्मिकताका खातिर सतावट हुनेछ। यो गौरवशाली कुरा हो, र म दुःखी हुनु हुँदैन। बरु, म आफ्नो गवाहीमा दृढ रहन परमेश्‍वरमा भर पर्नुपर्छ। त्यसपछिका दिनहरूमा, मैले आफूले सम्झन सक्ने परमेश्‍वरका वचनहरूलाई सचेत रूपमा मनन गरेँ, मैले आफूले सिकेका भजनहरू गाएँ, र आफ्ना कठिनाइहरू परमेश्‍वरलाई सुम्पेँ र उहाँलाई हेरेँ। बिस्तारै, मेरो स्थितिमा सुधार आयो।

मैले सोचेँ, यस अनुभवमार्फत् म आफ्नो भविष्य र गन्तव्यका सोचहरू पन्छाउन सक्षम भएको छु, तर ममाथि आइपरेको परिस्थिति‍ले मलाई प्रकट गर्‍यो र यसो गर्नु त्यति सरल छैन भन्ने स्पष्ट पारिदियो। २०१४ को हिउँदमा, मेरो कमजोरी र जेलका अत्यन्तै खराब अवस्थाहरूको कारण, जहाँ मैले कठोर जाडोमा पनि धाराको चिसो पानीले कपाल धुनुपर्थ्यो र नुहाउनुपर्थ्यो, मलाई लगभग सधैँ चिसो लाग्थ्यो र सिँगान बगिरहन्थ्यो। समय बित्दै जाँदा, बारम्बार सिँसीँ गर्दा मेरो नाकका रक्तनलीहरू फुटे। सुरुमा, बेलाबेला अलि-अलि मात्र रगत बग्थ्यो, तर समय बित्दै जाँदा रक्तस्राव झन् गम्भीर हुँदै गयो, र अन्ततः केही पटक त धाराबाट पानी बगेझैँ मेरो नाकबाट लगातार रगत बग्यो। गार्डहरूले मेरो अत्यन्तै धेरै रगत बगेको देखे र म कार्यशालामा मर्न सक्छु भन्ने डरले मलाई जेलको अस्पतालमा पठाए। तर, जेलको अस्पतालको चिकित्सा अवस्था एकदमै खराब थियो, र डाक्टरले मलाई सलाइन मात्र चढाइदिए र रगत रोक्न कुनै उपाय अपनाएनन्। उनले मेरो अगाडि एउटा प्लास्टिकको बाल्टिन पनि राखे, र भावनाहीन ढङ्गले भने, “रगत बग्छ भने, बाल्टिनमा थाप। भुइँभरि रगत पारेर फोहोर गर्ने होइन।” यति भनेर, उनी फर्केर गए। मेरो नाकबाट रगत आउने-जाने गरिरह्यो, त्यसैले मैले रगत रोक्न टिस्यु पेपरले नाकका प्वालहरू बन्द गरेँ। तर नाकका प्वालहरू बन्द गर्दा, रगत त मुखबाट पो बग्न थाल्यो। अत्यधिक रक्तस्रावको कारण, म आफ्नो शरीरबाट बिस्तारै ताप हराउँदै गएको महसुस गर्न सक्थेँ। मेरो नाकबाट बेलाबेला रगत बगिरह्यो, र केही समयमै, मैले टिस्यु पेपरको पूरै प्याकेट प्रयोग गरिसकेको थिएँ। म पूर्ण रूपमा शक्तिहीन भएँ, र मैले गर्न सक्ने भनेकै आफ्नो मुख र नाकबाट बगेको रगतलाई आफ्नो लुगामा बग्न दिनु मात्र थियो। केही समयमै, मेरो छातीमा रगतको ठूलो टाटो बस्यो, र मलाई झन्-झन् चिसो लाग्न थाल्यो। म चिसो पर्खालमा कमजोर भएर अडेस लाग्नु मात्र सकेँ, र मलाई मेरो जीवनका अन्तिम क्षणहरू नजिकिँदै छन् भन्ने लाग्यो। छततिर हेर्दै, मैले मनमनै सोचेँ, “यस्तै भइरह्यो भने, केही समयमै म रगत बगेर मर्नेछु। यदि म यसरी नै जेलमा मरेँ भने, कसैले थाहा पाउनेछैन। मैले मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूलाई फेरि कहिल्यै देख्नेछैनँ, झन् परमेश्‍वरको महिमाको दिन देख्नु त परै जाओस्।” परमेश्‍वरलाई पाएपछि, मैले कसरी आफ्नो करियर त्यागेको थिएँ र सीसीपीले खेदो गरेकाले घर छोडेको थिएँ, अनि मैले कसरी मण्डलीमा निरन्तर आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेको थिएँ भनेर पनि सोचेँ। आशिष् पाउनुको सट्टा अन्त्यमा जेलमै मर्नुपर्ला भनेर मैले कहिल्यै सोचेको थिइनँ। मैले यसबारे जति सोचेँ, मलाई त्यति नै नराम्रो लाग्यो, र मेरो हृदय उदासीले भरियो। आफ्नो पीडामा, मैले परमेश्‍वरलाई मनमनै प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्‍वर, मैले जे भोगिरहेको छु, त्यसमा तपाईँको अभिप्राय छ, तर मेरो कद साह्रै सानो छ, र आफू मर्नै लागेको देखेर, मेरो हृदय पीडा र निराशाले भरिएको छ। हे परमेश्‍वर, कृपया मलाई विश्वास र बल दिनुहोस्, ताकि म तपाईँमार्फत दृढ हुन सकूँ।” प्रार्थना गरेपछि, मैले अय्यूबले आफ्ना परीक्षाहरूको दौरान भनेको कुरा सम्झेँ: “यहोवाले दिनुभयो, र यहोवाले नै लानुभएको छ; यहोवाको नाउँको प्रशंसा होस्” (अय्यूब १:२१)। जब शैतानको परीक्षा अय्यूबमाथि आइपर्‍यो, तब उनले आफ्ना सबै धनसम्पत्ति र छोराछोरीहरू गुमाए, र उनको पूरै शरीर पीडादायी खटिराले ढाकियो। यी कुराहरू जोकोहीका लागि पनि असहनीय चोटहरू हुनेथिए, तर अय्यूबमा परमेश्‍वरको डर मान्‍ने हृदय थियो। उनले परमेश्‍वरविरुद्ध गुनासो गरेनन्, न त मुखले पाप नै गरे, बरु, उनले यो परमेश्‍वरबाट आएको हो भनी स्वीकार गरे, आफ्ना सबै धनसम्पत्ति र छोराछोरीहरू परमेश्‍वरले दिनुभएको हो, र यसो हेर्दा डाँकुहरूले लुटेको जस्तो देखिए पनि, यो परमेश्‍वरले अनुमति दिनुभएको हो भनी विश्वास गरे। त्यसकारण, अय्यूब परमेश्‍वरले उनीबाट लिनुहुँदा समर्पित भए र आफूसँग भएका सबै कुरा स्वेच्छाले परमेश्‍वरलाई फिर्ता दिए, र अझै पनि परमेश्‍वरको पवित्र नाउँको प्रशंसा गरे। शैतानको परीक्षाहरूमाझ, अय्यूबको परमेश्‍वरप्रतिको आस्था, समर्पण, र डरले उनलाई परमेश्‍वरका निम्ति आफ्नो गवाहीमा दृढ रहन र शैतानलाई लज्जित पार्न सक्षम बनायो, र उनले परमेश्‍वरको अनुमोदन र आशिष् पाए। अय्यूबको गवाही मनन गर्दा, मैले के बुझेँ भने मेरो जीवनसहित मसँग भएको सबै कुरा परमेश्‍वरले दिनुभएको हो, र परमेश्‍वरले यसलाई फिर्ता लिनु सही नै हो, र म परमेश्‍वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुनुपर्छ। तर मृत्यु सामना गर्दा, मैले आफूलाई पीडा र निराशामा पाएँ, र मेरो हृदय अनिच्छुक थियो। मैले आफूमा परमेश्‍वरप्रति समर्पण छैन, र मेरो आस्था साँच्चै दयनीय हालतमा छ भन्ने देखेँ। यो बुझेर, मैले परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्‍वर, म आफ्नो जीवन तपाईँको हातमा सुम्पन इच्छुक छु। म जिए पनि वा मरे पनि, तपाईँको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुन इच्छुक छु।” प्रार्थना गरेपछि, मलाई हृदयमा अझ धेरै शान्ति भयो, र मलाई परमेश्‍वर मेरो बलियो र शक्तिशाली भरोसा हुनुहुन्छ भन्ने लाग्यो। अप्रत्याशित रूपमा, जब मैले मेरो जीवन र मृत्यु पूर्ण रूपमा परमेश्‍वरलाई सुम्पेँ, तब मैले उहाँका कार्यहरू देखेँ, र परमेश्‍वरले मैले नचिनेको एक कैदीलाई जेल अस्पतालको निर्देशकलाई खोज्न जान प्रेरित गर्नुभयो, र उनले म निर्देशककै सहरको मान्छे हुँ भन्दै, मलाई मद्दत गर्न अनुरोध गरे। वास्तवमा, म निर्देशकको सहरको होइन। निर्देशक आएर म रगतले लतपतिएको देखेपछि, उनले तुरुन्तै भने, “चिन्ता नगर, म तिमीलाई रगत चढाउन र आपतकालीन उपचारका लागि सहरको अस्पतालमा पठाउने कसैलाई लगाउनेछु।” तर जेलका गार्डहरूले मलाई सहरको अस्पतालमा लगेपछि, खर्च बचाउन, मलाई रक्तस्राव रोक्न मात्र शल्यक्रिया गरियो, र मलाई रगत चढाइएन। मैले सोचेँ, मेरो यति धेरै रगत गुमेकाले, गार्डहरूले पक्कै पनि मलाई केही दिन आराम गर्न दिनेछन्। तर अप्रत्याशित रूपमा, म शल्यक्रियाको टेबलबाट ओर्लनेबित्तिकै, गार्डहरूले मलाई सिधै कार्यशालामा काम गर्न फिर्ता पठाए। मलाई रिङ्गटा लाग्यो र चक्कर आयो, र मेरो वरिपरिको संसारै घुमिरहेको थियो। मैले मानव जीवनप्रति सीसीपीले गर्ने अनादरलाई मनमनै झनै घृणा गरेँ। म परमेश्‍वरमा विश्वास गरेर र सुसमाचार प्रचार गरेर मानव जीवनको सही मार्गमा हिँडिरहेको थिएँ, तर पनि मैले सीसीपीबाट यस्तो क्रूरता भोगिरहेको थिएँ! घृणाबाहेक, मेरो हृदय दुःखले भरियो, र मैले सोचेँ, “यस्तो लाग्छ, म यसपटक साँच्चै जेलमा मर्नेछु, र मैले परमेश्‍वरको राज्य साकार भएको दिन कहिल्यै देख्नेछैनँ।” मैले मेरो स्थिति गलत थियो भनेर बुझेँ, र अघिल्ला अनुभवहरूबारे सोच्दा, यो बिमार परमेश्‍वरले मलाई गरेको परीक्षा थियो भनेर थाहा पाएँ। म परमेश्‍वरका योजनाबद्ध कार्य र बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुन, अनि उहाँको अभिप्राय खोज्न इच्छुक थिएँ। पछि, जब म समर्पित भएँ, तब मैले फेरि परमेश्‍वरका कार्यहरू देखेँ। मेरो गृहनगरको एक जेल गार्डले मेरो अवस्थाबारे सुने र कार्यशालाको अगुवासँग मेरो पक्षमा कुरा गरिदिए, जसले गर्दा उसले मलाई केही दिन आराम गर्न दियो, र म अन्ततः निको भएँ। मैले परमेश्‍वरको सर्वशक्तिमान्‌ता र सार्वभौमिकता देखेँ र उहाँमा अझ धेरै आस्था प्राप्त गरेँ, र मैले के बुझेँ भने म जिउने वा मर्ने कुरा परमेश्‍वरमा निर्भर छ। ठूलो रातो अजिङ्गर जतिसुकै दुष्ट भए पनि वा त्यसले मलाई मार्न जतिसुकै प्रयास गरे पनि, परमेश्‍वरको अनुमतिविना कसैले मेरो ज्यान लिन सक्दैन।

मैले यी परिस्थितिहरू सामना गरेका यी सबै अवसरमा म कसरी आफ्नो भविष्य र गन्तव्यबारे चिन्तित भएको थिएँ, र मरेँ भने मुक्ति पाउन सक्दिनँ भनेर सधैँ चिन्ता गर्थें भनेर सोचेँ, र मैले परमेश्‍वरले खडा गरेका परिस्थितिहरू सीसीपीको दुष्टता देखाउन मात्र नभई, मलाई मेरो आफ्नै भ्रष्ट स्वभाव बुझ्न लगाउन पनि थिए भनेर बुझेँ। मैले परमेश्‍वरका वचनहरू सम्झेँ: “मानिसहरूले परमेश्‍वरमाथिको आफ्नो विश्‍वासमा पछ्याउने कुरा भनेको भविष्यका लागि आशिष्‌हरू प्राप्त गर्नु हो; तिनीहरूको विश्‍वासको लक्ष्य यही हो। सबै मानिसहरूसँग यही मनसाय र आशा हुन्छ, तर तिनीहरूको प्रकृतिमा भएको भ्रष्टतालाई परीक्षा र शोधनमार्फत निराकरण गरिनुपर्छ। जुनसुकै पक्षहरूमा मानिसहरूलाई शुद्ध पारिएको छैन र मानिसहरूले अझै भ्रष्टता प्रकट गर्छन्, तिनै पक्षहरूमा तिनीहरूलाई शोधन गरिनुपर्छ—यो परमेश्‍वरको प्रबन्ध हो। परमेश्‍वरले तेरो लागि वातावरणहरू खडा गर्नुहुन्छ, र तँलाई तिनमा शोधन भोग्न बाध्य पार्नुहुन्छ ताकि तैँले आफ्नो भ्रष्टता चिन्‍न सक्। अन्ततः तँ यस्तो बिन्दुमा पुग्छस् जहाँ तँ आफ्ना परिकल्पना र चाहनाहरू त्याग्‍न, अनि मर्नै परे पनि परमेश्‍वरको सार्वभौमिकता र प्रबन्धप्रति समर्पित हुन इच्छुक हुन्छस्” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। भाग तीन)। परमेश्‍वरका वचनहरू मनन गर्दा र तिनलाई मेरो आफ्नै अनुभवहरूसँग दाँज्दा, मैले के बुझेँ भने शोधनमार्फत् मात्र व्यक्तिले आफ्नो साँचो कद स्पष्ट रूपमा देख्न सक्छ र ऊसँग आफ्नो भ्रष्टताबारे बुझाइ हुन सक्छ। पहिले, म सधैँ कर्तव्य निर्वाह गर्न आफ्नो परिवार र करियर त्याग्दा, ठूलो रातो अजिङ्गरको गिरफ्तारी र सतावट सामना गर्दा अनि परमेश्‍वरलाई विश्वासघात नगर्दा म सच्चा विश्वासी बन्छु भन्ने सोच्थेँ। तर यस परिस्थितिमा, मैले अन्ततः के देखेँ भने म केवल राम्रो भविष्य र गन्तव्यका लागि परमेश्‍वरमा विश्वास गरिरहेको थिएँ, र मैले सच्चा रूपमा परमेश्‍वरलाई सन्तुष्ट पार्न चाहेको थिइनँ। त्यसैले मैले म आशिष् पाउन सक्दिनँ भन्ने बुझेपछि, म नकारात्मक र दुःखी बनेँ। जब मैले पहिलोचोटि आफ्नो साढे तीन वर्षको सजायबारे थाहा पाएँ, तब मैले आफ्नो पेटको रक्तस्राव कति गम्भीर छ र मेरो शरीर कति कमजोर छ भनेर सोचेँ, र मलाई आफू जेलमा मर्छु र राज्य साकार भएको दिन कहिल्यै देख्नेछैनँ भन्ने डर लाग्यो। यसले गर्दा, मलाई सुत्नै नसक्ने गरी एकदमै सास्ती भयो, र मैले परमेश्‍वरले मलाई हटाउन यो परिस्थिति प्रयोग गरिरहनुभएको छ भनी गलतसमेत बुझेँ। जेलमा प्रवेश गरेपछि, अत्यधिक श्रमको कारण, मैले मेरा औँलाहरू सोझो पार्न सकिनँ, र यदि म अपाङ्ग भएँ भने, मेरो जीवनमा कुनै उपाय हुनेछैन भनेर मैले चिन्ता गरेँ। मैले म कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्दिनँ र त्यसैले मुक्ति पाउन सक्दिनँ भनेर पनि चिन्ता गरेँ, त्यसैले मैले परमेश्‍वरले जतिसक्दो चाँडो ठूलो रातो अजिङ्गरलाई नष्ट गरिदिनुहोओस् भन्ने चाहेँ र म दिक्दारीको स्थितिमा जिएँ। पछि, मेरो नाकबाट निरन्तर रगत बगेको कारण, म मर्छु होला भन्ने डर लाग्यो अनि मलाई पीडा भयो र दुःख लाग्यो, मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न घर छोडेकामा पछुतोसमेत गरेँ। त्यसपछि मात्र मैले बुझेँ भने मैले आफ्नो आस्था कायम राख्दा र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा, सत्यता अभ्यास गरिरहेको थिइनँ वा म परमेश्‍वरमा समर्पित भइरहेको थिइनँ, न त मैले परमेश्‍वरको प्रेमको ऋण चुकाउने प्रयास नै गरिरहेको थिएँ। बरु, मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाहलाई परमेश्‍वरको अनुग्रह र आशिष्‌का लागि मोलतोल गर्न अनि राम्रो परिणाम र गन्तव्य प्राप्त गर्ने प्रयास गर्न प्रयोग गरिरहेको थिएँ। मैले परमेश्‍वरको निम्ति आफूलाई समर्पित गरेको ढोँग गरिरहेको भए पनि, सारमा आशिष् पाउने आफ्नै चाहना पूरा गर्ने प्रयास गरिरहेको थिएँ। मैले यसरी आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरेर परमेश्‍वरसँग मोलतोल गर्ने प्रयास गरिरहेको थिएँ, र मैले उहाँलाई प्रयोग गर्ने र छल्ने प्रयास गरिरहेको थिएँ। कुन तरिकामा ममा कुनै विवेक वा समझ थियो र? यदि परमेश्‍वरले मलाई प्रकट र शोधन गर्न ठूलो रातो अजिङ्गरको सतावट प्रयोग गरिनरहनुभएको भए, मैले आशिष् पाउने अभिप्रायले परमेश्‍वरमा विश्वास गरिरहेको र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेको हुनेथिएँ। अन्ततः म पावलजस्तै हुनेथिएँ, जसले आफ्नो समर्पण र त्यागलाई परमेश्‍वरबाट अनुग्रह माग्ने पुँजीका रूपमा लिए, र निर्लज्ज रूपमा भने, “मैले असल लडाइँ लडेको छु, मैले मेरो यात्रा पूरा गरेको छु, मैले आस्था कायम राखेको छु: अबदेखि मेरा लागि धार्मिकताको मुकुट राखिएको छ” (२ तिमोथी ४:७-८)। यसरी अन्त्यसम्म विश्वास गर्दा, म सत्यता प्राप्त गर्न र मुक्ति पाउन असक्षम हुनेथिएँ, र मैले केवल आफूमाथि विनाश ल्याउनेथिएँ। मैले अन्ततः परमेश्‍वरको श्रमसाध्य अभिप्राय बुझेँ—उहाँले मलाई मेरा भ्रष्टता र अशुद्धताहरूबाट शोधन गर्न र धुन यस प्रकारको परिस्थिति प्रयोग गरिरहनुभएको थियो। मैले साँच्चै के महसुस गरेँ भने परमेश्‍वरका कार्यहरू मेरो इच्छासँग मेल नखाने भए पनि, ती सबै मेरा लागि प्रेम र मुक्ति थिए। त्यससँगसँगै, मैले मेरा लागि परमेश्‍वरको कृपा र सुरक्षा पनि महसुस गरेँ। जब मैले फैसला पाएँ र म जेलबाट जिउँदो निस्किन्नँ कि भनेर चिन्तित भएँ, तब परमेश्‍वरले नै मलाई उहाँका वचनहरूमार्फत् अन्तर्दृष्टि दिनुभयो र मार्गदर्शन गर्नुभयो अनि जेलको कठोर वातावरण अनुभव गर्न आस्था दिनुभयो। जब म अपाङ्ग पो हुन्छु कि र बाँच्न पो सक्दिनँ कि भन्नेबारे चिन्तित थिएँ, तब परमेश्‍वरले मलाई फूल र घाँसहरूमार्फत्, अनि किताबमा उल्लिखित विगत पुस्ताका सन्तहरूका कार्यहरूमार्फत् मार्गदर्शन गर्नुभयो अगाडि बढिरहने सङ्कल्प राख्न प्रोत्साहन दिनुभयो। जब मेरो अनियन्त्रित रूपमा रगत बगिरहेको थियो र म मृत्युको जोखिममा थिएँ, तब परमेश्‍वरले एक अपरिचित कैदीलाई प्रेरित गर्नुभयो जो निर्देशककहाँ गए, र मलाई उद्धार गरेर बचाइयो। म प्रायजसो “सर्वशक्तिमान्‌को सुस्केरा”-मा परमेश्‍वरले भनेका वचनहरू सम्झन्थेँ: “उहाँ तेरो छेउमै रखवाली गर्दै हुनुहुन्छ” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम)। मलाई गहन रूपमा के महसुस भयो भने सङ्कटको समयमा, परमेश्‍वर मात्र मेरो भरोसा, र मेरो एकमात्र शरणस्थान हुनुहुन्छ! मैले कसरी परमेश्‍वरप्रतिको विश्वासको यतिका वर्षहरूमा आफ्नो साँचो हृदय उहाँलाई कहिल्यै दिएको थिइनँ भनेर सोचेँ। मैले थोरै मात्र कर्तव्य निर्वाह गरेर परमेश्‍वरसँग सौदा गर्ने प्रयास गरिरहेको थिएँ, तर परमेश्‍वरले मलाई मेरो विद्रोहअनुसार व्यवहार गर्नुभएन, र दुःखकष्टको समयमा, जब मैले परमेश्‍वरलाई पुकारेँ, तब उहाँ अझै मसँग हुनुहुन्थ्यो। उहाँले मलाई उहाँका वचनहरूमार्फत् अगुवाइ र मार्गदर्शन गर्नुभयो, र मलाई मद्दत गर्न विभिन्न मानिस, घटना, र कामकुराहरू जुटाइदिनुभयो। त्यसबेला, मेरो हृदयमा पछुतो र आत्मग्लानि उर्लिएर आयो, र मैले मनमनै परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्‍वर, मैले सत्यता राम्ररी पछ्याएको छैनँ, अनि मैले आफ्नो भविष्य र गन्तव्यका लागि मात्र मूल्य चुकाइरहेको छु। यदि म बाँचेर बाहिर निस्कन सकेँ भने, म निश्चय नै सत्यता राम्ररी पछ्याउनेछु र मेरा लागि तपाईँको मुक्तिलाई खेर जान दिनेछैनँ। मेरो राम्रो गन्तव्य नभए पनि, म अझै पनि आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्नेछु र तपाईँको प्रेमको ऋण चुकाउनेछु!”

यस अनुभवबाट गुज्रेर, मैले ठूलो रातो अजिङ्गरलाई परमेश्‍वरले सेवा गर्न प्रयोग गर्नुको महत्त्व अझ राम्ररी बुझेँ। यदि मैले व्यक्तिगत रूपमा ठूलो रातो अजिङ्गरको सतावट अनुभव नगरेको भए, त्यसको पिशाची सार यति स्पष्ट रूपमा देख्नेथिइनँ, न त परमेश्‍वरप्रतिको मेरो आस्था र समर्पण नै बढ्नेथियो, र मैले आफ्नो भ्रष्ट स्वभावबारे साँचो बुझाइ प्राप्त गर्नेथिइनँ। मैले मानिसहरूलाई मुक्ति दिने परमेश्‍वरको काम एकदमै व्यावहारिक र बुद्धिमानी छ भनेर साँच्चै अनुभव गरेँ! मैले के पनि बुझेँ भने ठूलो रातो अजिङ्गरले परमेश्‍वरको प्रतिरोध गर्छ र परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई यस्तो उन्मत्त तरिकाले हानि गर्छ, र परमेश्‍वरले त्यसलाई धेरै अघिदेखि नै नष्ट गर्न चाहनुभएको छ, तर यस समूहका मानिसहरू हामी अझै पूर्ण नपारिएकाले, परमेश्‍वरले अझै पनि त्यसलाई सेवा गर्न प्रयोग गर्न आवश्यक छ। त्यसले त्यसो गरिसकेपछि, त्यसको अन्त्य आउनेछ।

नोभेम्बर ९, २०१५ मा, मलाई आफ्नो सजाय पूरा गरेपछि रिहा गरियो। दुई जना गार्डले मलाई जेलको ढोकासम्म लगे, र एक गार्डले मलाई सोधे, “के तिमी बाहिर गएपछि पनि अझै परमेश्‍वरमा विश्वास गर्नेछौ? यदि विश्वास गर्‍यौ भने, तिमी फेरि यहीँ आइपुग्नेछौ!” मैले दृढतापूर्वक भनेँ, “परमेश्‍वरमा विश्वास गर्नु मेरो स्वतन्त्रता हो!” ती दुई गार्डले छक्क परेर मलाई हेरे र त्यसपछि मुन्टो हल्लाए। म रिहा भएको दस दिनभन्दा अलि बढी समयपछि नै, मेरा ब्रदर-दिदीबहिनीहरूले मसँग सम्पर्क गरे, र म राज्यको सुसमाचार प्रचारप्रसार गर्नेहरूको दर्जामा फेरि आबद्ध भएँ।

पछि, मैले सोचेँ, “मेरो भविष्य र गन्तव्यसँग कामकुराहरू समावेश हुँदा, मलाई किन यति दुःखी र व्यथित महसुस हुन्छ, यहाँसम्म कि म परमेश्‍वरसँग बहस गर्छु, र उहाँका योजनाबद्ध कार्य र बन्दोबस्तहरूमा साँचो रूपमा समर्पित हुन असक्षम बन्छु? के कुराले नियन्त्रण गरिरहेको छ?” मैले आफ्नो आत्मिक भक्तिको समयमा परमेश्‍वरका वचनहरू पढेँ: “मानिसहरूले परमेश्‍वरको काम अनुभव गर्नु र सत्यता बुझ्नुभन्दा पहिले, भित्रैबाट नियन्त्रण लिने र प्रभुत्व कायम गर्ने भनेको शैतानको प्रकृति नै हो। त्यो प्रकृतिमा विशेष रूपमा के हुन्छ त? उदाहरणको लागि, तँ किन स्वार्थी छस्? तँ किन आफ्नै हैसियतको सुरक्षा गर्छस्? तँ किन आफ्ना भावनाहरूद्वारा यति प्रभावित छस्? तँ किन ती अधर्मी र दुष्ट कुराहरू मन पराउँछस्? तैँले त्यस्ता कुराहरू मन पराउनुको आधार के हो? यी कुराहरू कहाँबाट आउँछन्? त किन ती कुराहरू मन पराउँछस् र स्वीकार गर्छस्? अहिलेसम्ममा, तिमीहरू सबै यो कुरा बुझ्न पुगेका छौ: मुख्य कारण के हो भने, मानिसभित्र शैतानका विषहरू छन्। त्यसो भए, शैतानका विषहरू के हुन्? तिनलाई कसरी व्यक्त गर्न सकिन्छ? उदाहरणको लागि, यदि तैँले ‘मानिसहरू कसरी जिउनुपर्छ? मानिसहरू केको लागि जिउनुपर्छ?’ भनेर सोधिस् भने, सबैले जवाफ दिनेछन्, ‘अरूको होइन, आफ्नो दुनो सोझ्याउनुपर्छ।’ यही एउटै वाक्यांशले यो समस्याको जड व्यक्त गर्छ। शैतानको दर्शन र तर्क मानिसहरूको जीवन बनेको छ। मानिसहरूले जेसुकैको खोजी गर्ने भए पनि, तिनीहरू वास्तवमा आफ्नै लागि त्यसो गर्छन्—अनि त्यसकारण तिनीहरू सबै आफ्‍नै लागि जिउँछन्। ‘अरूको होइन, आफ्नो दुनो सोझ्याउनुपर्छ’—मानिसको जीवन दर्शन यही हो, र यसले मानव प्रकृतिको पनि प्रतिनिधित्व गर्छ। यी वचनहरू पहिले नै भ्रष्ट मानवजातिको प्रकृति भइसकेका छन्, र यी वचनहरू भ्रष्ट मानवजातिको शैतानी प्रकृतिको साँचो चित्रण हुन्। यो शैतानी प्रकृति पूर्ण रूपमा भ्रष्ट मानवजातिको अस्तित्वको जग बनिसकेको छ। भ्रष्ट मानवजाति कैयौँ हजार वर्षदेखि अहिलेको वर्तमान समयसम्म शैतानको यो विषअनुसार जिएको छ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। पत्रुसको मार्गमा कसरी हिँड्ने)। यो खण्ड पढेपछि, मैले के बुझेँ भने म आफ्नो आस्था र कर्तव्यहरूमा सधैँ आफ्नो भविष्य र गन्तव्यबारे चिन्तित हुनु केवल भ्रष्ट स्वभावको साधारण प्रकटीकरण थिएन, तर त्यो मुख्यतया ममा शैतानी प्रकृति भएकाले गर्दा थियो। म “अरूको होइन आफ्‍नै दुनो सोझ्याउनुपर्छ” र “इनामविना औँलो पनि नउठाउनू” भन्ने शैतानी दर्शनहरूद्वारा जिएँ, र मैले आफूले गर्ने हरेक कुरामा, आत्मस्वार्थका सिद्धान्तहरू पछ्याएँ। म साँच्चै स्वार्थी र घृणास्पद थिएँ। मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न सबै कुरा त्यागेको थिएँ, तर वास्तवमा, म व्यक्तिगत लाभ खोजिरहेको थिएँ, र स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गर्ने आशिष् प्राप्त गर्न लेनदेन गर्ने प्रयास गरिरहेको थिएँ। मलाई कसैले सुरुमा प्रभु येशूको सुसमाचार प्रचार गर्दाको बेला याद छ। मैले प्रभुमा विश्वास गर्दा अनुग्रह र आशिष् मिल्छ, र मृत्युपछि मेरो आत्माले मुक्ति पाउँछ र स्वर्ग जान्छ भन्ने सुनेँ। त्यसैले, मैले प्रभुमा विश्वास गरेँ। परमेश्‍वरको आखिरी दिनहरूको काम स्वीकार गरेपछि, मैले के सिकेँ भने परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई पूर्ण रूपमा धुनुहुनेछ र मुक्ति दिनुहुनेछ अनि तिनीहरूलाई अर्को युगमा लैजानुहुनेछ, र त्यसैले म अत्यन्तै उत्साहित भएँ। भावी आशिषहरू पाउनका लागि, मैले दृढतापूर्वक आफ्नो परिवार र करियर त्यागेँ, अनि पूर्ण-समय आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने छनौट गरेँ। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरमा एक वर्षभन्दा बढी समय विश्वास गरेपछि, म सुसमाचार प्रचार गरेकामा पक्राउ परेँ। जमानतमा रिहा भएपछि, प्रहरीले मेरो आउजाउमा प्रतिबन्ध लगायो र मलाई स्थानीय क्षेत्र छोडेर जान निषेध गर्‍यो, र म कुनै पनि बेला उपलब्ध हुनुपर्ने माग गऱ्यो, नत्र मलाई जेलमा हालिनेथ्यो। तर, मैले अझै पनि अन्यत्र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने छनौट गरेँ, किनभने त्यसो गर्दा परमेश्‍वरले मलाई सम्झन सक्नुहुनेछ र म उहाँको आशिष् पाउन सक्छु भन्ने मैले सोचेँ। तर जब म फेरि पक्राउ परेँ, साढे तीन वर्षको सजाय पाएँ, र जेलमा अपाङ्ग बन्ने वा मर्ने अवस्था सामना गरेँ, तब मलाई आशिष् पाउने मेरो आशा चकनाचुर भएको छ भन्ने लाग्यो, र त्यसैले ममा पीडा र उदासी भरियो, र मैले अन्यत्र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न गएकामा पछुतोसमेत गरेँ। मैले सोचेँ, आफूले यस्तो मूल्य चुकाएपछि, परमेश्‍वरले मलाई मर्न दिनु हुँदैन, र उहाँले मलाई राम्रो गन्तव्य पाउन दिनुपर्छ। यी शैतानी विषहरूद्वारा जिउनुले मलाई अत्यन्तै स्वार्थी, सधैँ आफ्नै प्राप्तिका लागि लागिपर्ने बनायो भनेर मैले बुझेँ। ममा परमेश्‍वरप्रति डर वा समर्पणता थिएन। सृजित प्राणीका रूपमा, परमेश्‍वरमा विश्वास गर्नु र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु मेरो पन्छिन नमिल्ने जिम्मेवारी हो, तर मेरा सबै सोच र चाहनाहरू आफ्नै लागि थिए। मैले आफ्नो कर्तव्यलाई परमेश्‍वरसँग मोलतोल गर्न प्रयास गर्ने र आशिषत हुने आफ्नो सपना साकार पार्ने मौकाका रूपमा प्रयोग गर्न चाहेँ। यो मेरो साँच्चै स्वार्थी र घृणास्पद काम थियो! मैले कसरी परमेश्‍वर मानिसहरूलाई मुक्ति दिन दुईपटक देह बन्नुभएको छ, उहाँले संसारबाट अस्वीकार र निन्दा सामना गर्नुभएको छ, र परमेश्‍वरमा विश्वास गर्नेहरूबाट गलतफहमी, गुनासो, र फाइदा उठाइ सहनुभएको छ भनेर सोचेँ। तैपनि परमेश्‍वरले मानिसहरूबाट कहिल्यै केही माग्नुभएको छैन, उहाँले कसैलाई उहाँको ऋण चुकाउन त झनै भन्नुभएको छैन। उहाँ मानिसहरूलाई मलजल र भरणपोषण गर्न सत्यता मात्र व्यक्त गर्नुहुन्छ, र तिनीहरूको फिर्ती चुपचाप पर्खनुहुन्छ। परमेश्‍वरको प्रेम साँच्चै निस्वार्थ छ! मैले आफूले परमेश्‍वरका कति धेरै वचनहरू खाएको र पिएको छु, अनि आफूले परमेश्‍वरबाट कति धेरै पाएको छु भनेर सोचेँ, तर मैले आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गरेर परमेश्‍वरको प्रेमको ऋण चुकाउनेबारे कहिल्यै सोचिनँ। मैले परमेश्‍वरलाई राम्रो गन्तव्य मलाई दिन लगाउनमा मात्र ध्यान केन्द्रित गरेँ, र मैले यो नपाउँदा, म नकारात्मक र पीडित बनेँ, र आफूले चुकाएको मूल्यमा पछुतोसमेत गरेँ। मलाई गहिरो आत्मग्लानि र दोषी महसुस भयो, र मैले आफूलाई यति धेरै विवेक र मानवता नभएकामा घृणा गरेँ!

परमेश्‍वरको मार्गदर्शनमा, मैले त्यसपछि परमेश्‍वरका वचनहरूको एउटा खण्ड सम्झेँ: “तँ सृजित प्राणी होस्—तैँले अवश्य पनि परमेश्‍वरको आराधना गर्नुपर्छ र अर्थपूर्ण जीवन पछ्याउनुपर्छ। यदि तँ परमेश्‍वरको आराधना गर्दैनस् बरु आफ्नै फोहोर देहभित्रै जिउँछस् भने, के तँ मानव वस्त्र धारण गरेको पशु मात्र होइनस् र? तँ मानव भएकाले तैँले आफूलाई परमेश्‍वरप्रति समर्पित गर्नुपर्छ र सबै दुःख भोग्नुपर्छ। तैँले आज आफूलाई परेको सानो कष्टलाई खुसीसाथ र निर्धक्क भएर स्वीकार गर्नुपर्छ, अनि अय्यूब र पत्रुसले जस्तो अर्थपूर्ण जीवन जिउनुपर्छ। … तिमीहरू सही मार्ग पछ्याउने र सुधारको खोजी गर्ने मानिस हौ। तिमीहरू ठूलो रातो अजिङ्गरको देशमा खडा हुन्छौ र तिमीहरू ती हौ, जसलाई परमेश्‍वर धर्मी भन्नुहुन्छ। के त्यो सबैभन्दा अर्थपूर्ण जीवन होइन र?” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। अभ्यास (२))। परमेश्‍वरका वचनहरूले मलाई अगाडि बढ्ने दिशा दिए। मैले के बुझेँ भने सृजित प्राणीका रूपमा, मैले सत्यता पछ्याउनुपर्छ, परमेश्‍वरको आराधना गर्नुपर्छ, सृजित प्राणीको कार्य पूरा गर्नुपर्छ, र अर्थपूर्ण जीवन जिउनुपर्छ। जीवनको सही मार्ग यही हो! मैले उप्रान्त परमेश्‍वरसँग सौदा गर्ने प्रयास गर्नेछैनँ, र सृजित प्राणीको स्थानमा उभिनेछु, आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्नेछु र परमेश्‍वरलाई प्रेम गर्न र सन्तुष्ट पार्न खोज्नेछु भनेर सङ्कल्प गरेँ।

अब म जेलबाट छुटेको नौ वर्ष भइसकेको छ, र जब-जब म जेलको मेरो यो अनुभव सम्झन्छु, तब-तब ममा मिश्रित भावनाहरू आउँछन्। यदि मैले यो परिस्थिति अनुभव नगरेको भए, आफू कदमा कति अपरिपक्व थिएँ, वा परमेश्‍वरप्रतिको मेरो आस्था कति थोरै थियो भनेर बुझ्नेथिइनँ, झन् आफ्नो स्वार्थी र घृणास्पद भ्रष्ट स्वभाव, र आफ्ना गलत पछ्याइहरूलाई बुझेको हुनु त परै जाओस्। त्यससँगसँगै, मैले के पनि बुझेँ भने परमेश्‍वरले ठूलो रातो अजिङ्गरलाई सेवा गर्न प्रयोग गरिरहनुभएको थियो, मलाई प्रकट गर्न र मेरो शैतानी स्वभावलाई धुन त्यसो गरिरहनुभएको थियो, त्यसरी आफ्नो आस्थामा आशिष्‌ पछ्याउनेबारे मेरा भ्रामक दृष्टिकोणहरूलाई रूपान्तरित गरिरहनुभएको थियो, र मलाई आफ्नो भविष्य र गन्तव्यबारे आफ्ना धेरै चिन्ताहरू त्याग्न लगाइरहनुभएको थियो। यी मैले आरामदायक वातावरणमा प्राप्त गर्न नसक्ने कुराहरू हुन्। अब, विश्वासीहरूलाई सीसीपीले गर्ने गिरफ्तारी झनै-झन् तीव्र हुँदै गइरहेको छ, र म प्रायजसो ब्रदर-सिस्टरहरू पक्राउ परेको र उनीहरूले जेलसजाय पाएको, र कतिपयलाई कुटेर मारिएका बारेमा सुन्छु। कहिलेकाहीँ म आफू कसरी बूढो हुँदै गइरहेको छु र आफ्नो स्वास्थ्य पहिलेजस्तो राम्रो छैन भनेर सोच्छु। म दुईपटक पक्राउ परिसकेको छु, र यदि म फेरि पक्राउ परेँ भने, मलाई पक्कै पनि कडा सजाय हुनेछ। यो म जेलमै मर्ने र मैले राज्य साकार भएको दिन देख्न नसक्ने प्रबल सम्भावना छ। तर जब म आफूले अनुभव गरेका परमेश्‍वरको मार्गदर्शन र कार्यहरूका बारेमा सोच्छु, तब मलाई हृदयमा अझ धेरै शान्त र ढुक्क महसुस हुन्छ। म आफूले प्रायजसो गाउने मण्डलीको एउटा भजन सम्झन्छु जसले मलाई धेरै प्रोत्साहन दियो, “ख्रीष्टलाई पछ्याउँदा, म मृत्युसम्म पनि कहिल्यै पछि हट्नेछैन”: “आखिरी दिनहरूका मानिसको पुत्र सत्यता व्यक्त गर्नुहुन्छ, र अनगिन्ती हृदयलाई ब्युँझाउनुहुन्छ। म परमेश्‍वरका वचनहरू सबै सत्यता हुन् भन्ने देख्छु, त्यसैले म उहाँलाई पछ्याउँछु। शैतान, ठूलो रातो अजिङ्गरले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई उन्मत्त रूपमा दमन गर्छ र पक्रन्छ। ख्रीष्टलाई पछ्याउने र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नेहरू आफ्नो जीवन जोखिममा पारेर त्यसो गर्छन्। परमेश्‍वरको गवाही दिएको कारण म कुनै दिन पक्राउ पर्न र सताइन सक्छु। म आफ्नो हृदयमा यो धार्मिकताका खातिर गरिएको सतावट हो भन्ने कुरा स्पष्ट रूपमा बुझ्छु। सुसमाचार प्रचार गरेको कारण म कुनै दिन पक्राउ पर्न र जेल पर्न सक्छु। यो उहाँलाई पछ्याउनेहरूका लागि परमेश्‍वरले नियोजन गर्नुभएको कष्ट हो। सुसमाचार प्रचार गर्ने यस मार्गमा म अझै कति हिँड्न सक्छु भन्ने कुरा मलाई थाहा छैन, तर म जीवित हुञ्जेल परमेश्‍वरका वचनहरू प्रसार गर्नेछु र ख्रीष्टको गवाही दिनेछु। म सत्यता पछ्याउन र परमेश्‍वरको आज्ञा पूरा गर्नका लागि मात्र आफूलाई समर्पित गर्छु। यस जीवनमा, ख्रीष्टलाई पछ्याउन र उहाँको गवाही दिन पाउँदा मेरो हृदय गर्वले भरिन्छ। मैले राज्य साकार भएको दिन देख्न नसके पनि, आज गवाही दिन र शैतानलाई अपमानित गर्न सक्नु नै मेरो लागि पर्याप्त छ। सतावट र सङ्कष्टमा परमेश्‍वर मेरो साथमा हुनुहुन्छ; उहाँ मेरो सहारा हुनुहुन्छ। सायद मेरो जीवन क्षणिक आतसबाजीजस्तै बिलाएर जानेछ, तर परमेश्‍वरका लागि शहीद हुनु भनेको एउटा जोडदार गवाही दिनु हो। मैले राज्यको सुसमाचार फैलाउनमा आफ्नो झिनो बल अर्पण गरेको छु। मलाई कुनै गुनासो छैन र कुनै पछुतो छैन। परमेश्‍वरको गवाही दिन सक्षम हुनु भनेको मेरो जीवन व्यर्थ नजानु हो। यो परमेश्‍वरको नियोजन हो, र म उहाँलाई प्रशंसा र धन्यवाद चढाउँछु” (थुमालाई पछ्याउनुहोस् र नयाँ गीतहरू गाउनुहोस्)। मलाई थाहा छ, अगाडिको बाटो धेरै कठिनाइ र बाधाहरूले भरिएको छ, तर मैले जुनसुकै परीक्षा र सङ्कष्टहरू अनुभव गरे पनि, वा मेरो राम्रो भविष्य वा गन्तव्य भए पनि वा नभए पनि, म परमेश्‍वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुनेछु, आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नेछु, र आफ्नो दैनिक जीवनमा यस गीतका यी शब्दहरू जिउन खोज्नेछु।