२३. म कसरी आफ्नो ईर्ष्याबाट मुक्त भएँ

वाङ्ग शेन, चीन

सन् २०१९ मा, म भिडियो समूहको टोली अगुवाको रूपमा छानिएँ। मैले मनमनै सोचेँ, “म साँच्चै सक्षम छु जस्तो छ, नत्र भने उहाँहरूले मलाई छान्नुहुने थिएन।” त्यसैबेला, मैले पूरा मन लगाएर आफ्नो कर्तव्य राम्रोसँग निर्वाह गर्ने सङ्कल्प गरेँ। त्यतिबेला, सिस्टर जियाओ याको थ्रीडी सीप विशेष रूपमा उत्कृष्ट थियो, र सबैजना कुनै पनि प्राविधिक समस्या लिएर उनीकहाँ जान्थे। जियाओ याको वरिपरि सबैजना निरन्तर जम्मा भएर प्रश्नहरू सोधिरहेका देखेर, मेरो मनमा अलिक खल्लो महसुस हुन्थ्यो, तर मैले त्यसलाई सही रूपमा लिएँ। आखिर, मेरो विशेषता टुडी एनिमेसन थियो, र मलाई थ्रीडी प्रविधिबारे खासै थाहा थिएन, त्यसैले मानिसहरूले उनीसँग मद्दत माग्नु सामान्य थियो। यसबाहेक, सिस्टर सु जिएले प्रायः मलाई केही प्राविधिक प्रश्नहरू सोध्थिन्, जसले गर्दा मलाई केही सन्तुलन महसुस हुन्थ्यो। तर पछि, सिस्टरहरू जियाओ याकहाँ प्राविधिक मामिलाका लागि मात्र नभई, आफ्नो जीवन प्रवेशका समस्या र कठिनाइहरूबारे सङ्गति गर्न पनि जान थाले। त्यतिबेला मलाई साँच्चै खल्लो लाग्न थाल्यो। “म टोली अगुवा हुँ, तर किन कोही पनि मकहाँ आउँदैन? के उनीहरू म जियाओ या जत्तिको राम्रो छैन भन्ने सोच्छन्? त्यसोभए तिनीहरूले सुरुमा मलाई किन अगुवा चुने? के यो मलाई अप्ठ्यारोमा पार्नका लागि होइन र?” जब-जब म सिस्टरहरूलाई सँगै सङ्गति गरिरहेको देख्थेँ, तब-तब म पनि सामेल हुन चाहन्थेँ, तर जब म उनीहरू सबैलाई जियाओ याको वरिपरि जम्मा भएको देख्थेँ, तब म तुरुन्तै आफ्नो विचार बदल्थेँ। “तिमी त पहिले नै सबैको ध्यानको केन्द्र बनेकी छौ। यदि म, टोली अगुवा भएर त्यहाँ गएँ भने, के त्यसले तिमीलाई अझ चम्किलो र बढी सक्षम देखाउँदैन र, जबकि म झनै तुच्छ देखिनेछु?” त्यसैले, म फर्केर अर्को कोठामा एकलै आफ्नो आत्मिक भक्ति गर्न जान्थेँ। बाहिरबाट, कहिलेकाहीँ जियाओ याको हाँसो सुनिन्थ्यो, र त्यो मलाई साह्रै कानमा बिझ्ने खालको लाग्थ्यो, मानौं उनले जानाजानी आफ्नो “प्रतिष्ठा” देखाइरहेकी छिन्। त्यसपछि, म उनीप्रति झन्-झन् असन्तुष्ट हुन थालेँ। “म स्पष्ट रूपमा टोली अगुवा हुँ, तर सबैजना तिम्रो वरिपरि घुम्छन्। मैले आफ्नो इज्जत कसरी जोगाउने? तिमी मेरो भावनाको बारेमा सोच्दैनौ। कम्तीमा तिमीले मलाई सँगै सङ्गति गर्न बोलाएर मेरो इज्जत जोगाउने बाटो दिन सक्थ्यौ! म देख्दैछु, तिमीले मलाई टोली अगुवाको रूपमा अलिकति पनि सम्मान गर्दैनौ।” पछि, मैले सोच्न थालेँ, यदि भेलाहरूमा मेरो सङ्गतिमा धेरै ज्योति भयो भने, के मानिसहरू आफ्ना समस्याहरूबारे सङ्गति गर्न मकहाँ आउन थाल्छन् होला? त्यसरी, मैले केही इज्जत पुनः प्राप्त गर्न सक्थेँ। त्यसैले, भेलाहरूमा, मैले आफ्नो सङ्गतिलाई कसरी उत्कृष्ट बनाउने भनेर दिमाग खियाएँ, तर जति कोसिस गरेँ, मेरो दिमाग उति नै खाली हुन्थ्यो। मेरो सङ्गति खल्लो र नीरस हुन्थ्यो, त्यसपछि, कोही पनि मसँग सङ्गति गर्न अझै पनि आएन। बिस्तारै, मैले अरू सिस्टरहरूप्रति पनि नकारात्मक धारणा बनाउन थालेँ। म उनीहरूसँग बोल्न चाहन्नथेँ, र विशेष गरी जियाओ यालाई त वास्ता नै गर्न चाहन्नथेँ। कामको बारेमा छलफल गर्न एकदमै आवश्यक हुँदा मात्र म उनीसँग अनिच्छापूर्वक बोल्थेँ, र त्यसो गर्दा पनि, कठोर अनुहार लिएर र एकदमै रुखो स्वरमा बोल्थेँ। मलाई त्यस्तो देखेर, जियाओ याले पनि मसँग बोल्ने आँट गरिनन्।

एक साँझ, सबैजना फेरि जियाओ याको वरिपरि जम्मा भएर प्रश्नहरू सोधिरहेका थिए, र सु जिए पनि उनीहरूसँग सामेल भइन्। उनीहरूलाई हाँस्दै र कुरा गर्दै छलफल गरिरहेको हेर्दा, मैले अचानक एकलै परेको महसुस गरेँ र जियाओ याले मलाई उक्साउन जानाजानी यसो गरिरहेकी छिन् भन्ने सोचेँ। जति धेरै सोचेँ, मलाई उति नै रिस उठ्यो। केही बेरपछि, जियाओ याले मलाई एउटा प्रश्न सोधिन्। मैले उनलाई जवाफ दिने कुनै मनसाय राखिनँ, त्यसैले नसुनेको जस्तो गरेँ। उनले फेरि सोधिन्, र मैले झर्किँदै एकदमै कठोर जवाफ फर्काएँ। जियाओ या अलिकति अकमक्क परिन् र सोधिन्, “तिमीलाई के भयो?” मैले रिसाउँदै भनेँ, “केही भएको छैन!” मलाई त्यस्तो देखेर, जियाओ यासँग आफ्नो सिटमा फर्केर बस्नुबाहेक अरू कुनै विकल्प थिएन। मलाई यति धेरै अन्याय र निस्सासिएको महसुस भयो कि, म अर्को कोठामा गएर रुन थालेँ। जियाओ या म कस्तो छु भनेर हेर्न आइन्, तर मैले उनलाई बेवास्ता गरेँ, किनभने मेरो सबै पीडा उनकै कारणले भएको हो भन्ने महसुस गरिरहेकी थिएँ। त्यसपछि, मैले मनमनै उनीसँग प्रतिस्पर्धा गर्न थालेँ। हरेक बिहान हाम्रो आत्मिक भक्तिको समयमा, अरू सिस्टरहरूले आफ्नो सङ्गति सकेपछि म केही कुरा थप्थेँ, तर जब जियाओ याले आफ्नो सङ्गति सक्थिन्, तब म पूरै चुप लाग्थेँ। मैले मनमनै सोचेँ, “म तिमीलाई त्यत्तिकै छोडिदिन्छु, र अप्ठ्यारोमा पर्दा कस्तो महसुस हुन्छ भन्ने स्वाद चखाउँछु।” जब हामी कामको बारेमा छलफल गर्थ्यौं, तब अरूले बोलेपछि म तुरुन्तै आफ्नो विचार थप्थेँ, तर जब जियाओ याले बोलिसक्थिन्, तब म नसुनेझैँ गर्थें, उनलाई वास्तै गर्दिनथेँ। जियाओ या र अरू सिस्टरहरूप्रतिको मेरो व्यवहारमा स्पष्ट भिन्नता भएकोले, अरू सिस्टरहरूले पनि केही हदसम्म बाँधिएको महसुस गर्न थाले। उनीहरूले कामको छलफलमा खुलेर बोल्ने आँट गरेनन्, जसले गर्दा कामको दक्षता कम भयो र हाम्रो भेलाको परिणाम पनि राम्रो भएन। मैले के सोचेकी थिएँ भने, यस्तो व्यवहारले जियाओ यालाई तह लगाउँछ, तर वास्तवमा उनलाई खासै असर परेन। सबैजनासँग उनको सम्बन्ध अझै राम्रो थियो, र उनीहरू अझै पनि आफ्ना समस्याहरू लिएर उनीकहाँ जान्थे। यसले मलाई धेरै रिस उठायो। पछि, मैले हाम्रो कर्तव्यसँग सम्बन्धित मामिलाहरूमा छलफल गर्न पहल गर्न छोडेँ। म जियाओ यासँग बोल्न चाहन्नथेँ, र अरू सिस्टरहरूलाई वास्ता गर्न पनि चाहन्नथेँ। म हरेक दिन एकलै बस्थेँ, भित्रभित्रै अत्यन्तै दबिएको र दुःखी महसुस गर्थें।

त्यसपछिको केही समय, हरेक साँझ खानापछि मेरो पेट फुल्न थाल्थ्यो, र यो अत्यन्तै असहज हुन्थ्यो। मैले सबै प्रकारका उपचारहरू प्रयास गरेँ, तर केहीले पनि काम गरेन। एक साँझ, जियाओ या र अतिथि सत्कारक सिस्टर दुवैले मलाई यस्तो बिमारी आइपर्दा, मैले आत्म-चिन्तन गरेर पाठ सिक्नुपर्छ भनेर सम्झाउनुभयो। तब मात्र मैले परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरेँ, उहाँसँग मलाई अन्तर्दृष्टि दिनुहोस् र आफैलाई चिन्न मार्गदर्शन गर्नुहोस् भनेर अनुरोध गरेँ। प्रार्थना गर्दा, जियाओ याप्रतिको मेरो ईर्ष्याका दृश्यहरू एकपछि अर्को गर्दै मेरो दिमागमा आए, र मैले यो विषयमा चिन्तन गर्नुपर्छ भन्ने महसुस गरेँ।

मेरो आत्मिक भक्तिको समयमा, मैले परमेश्‍वरका केही वचनहरू पढेँ र आफ्नो स्थितिबारे केही समझ प्राप्त गरेँ। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “कतिपय मानिसहरू आफूभन्दा अरू उत्तम र उच्‍च होलान्, र आफ्नो बेवास्ता हुँदा अरूलाई मान्यता मिल्ला भनेर सधैँ डराउँछन्, र यसले गर्दा तिनीहरूले अन्य व्यक्तिहरूलाई आक्रमण र बहिष्कार गर्छन्। के यो प्रतिभावान्‌ मानिसहरूको ईर्ष्या गर्नु होइन र? के त्यो स्वार्थी र नीच कुरा होइन र? यो कस्तो प्रकारको स्वभाव हो? यो एउटा क्रूर स्वभाव हो। आफ्‍ना हितहरूबारे मात्रै सोच्ने, आफ्ना स्वार्थी चाहनाहरू मात्रै पूरा गर्ने, अन्य व्यक्तिहरूबारे वा परमेश्‍वरको घरको हितबारे केही नसोच्ने मानिसहरूसँग खराब स्वभाव हुन्छ र परमेश्‍वरले तिनीहरूलाई मन पराउनुहुन्न। यदि तँ साँच्‍चै परमेश्‍वरका अभिप्रायलाई ख्याल गर्न सक्षम छस् भने, तैँले अरू मानिसहरूलाई उचित व्यवहार गर्न सक्‍नेछस्। यदि तैँले असल व्यक्तिलाई सिफारिस गर्छस् र उसलाई तालिम लिन र कर्तव्य निर्वाह गर्न दिन्छस्, र यसरी परमेश्‍वरको घरमा एक प्रतिभावान्‌ व्यक्ति थप्छस् भने, के यसले तेरो काम सहज पार्नेछैन र? तब के तँ आफ्नो कर्तव्यमा अर्पित भइरहेको हुनेछैनस् र? त्यो परमेश्‍वरअघिको असल कार्य हो; अगुवाको रूपमा सेवा गर्ने व्यक्तिमा हुनुपर्ने न्यूनतम विवेक र समझ यही हो। सत्यता अभ्यास गर्न सक्‍नेहरूले आफूले गर्ने कामकुराहरूमा परमेश्‍वरको छानबिन स्विकार्न सक्छन्। जब तैँले परमेश्‍वरको छानबिन स्विकार्छस्, तेरो हृदय सोझो बन्‍नेछ। यदि तँ अरूलाई देखाउनको लागि मात्र काम गर्छस्, र सधैँ अरूको प्रशंसा र आदर पाउन चाहन्छस्, तर परमेश्‍वरको छानबिन स्विकार्दैनस् भने, के अझै पनि परमेश्‍वर तेरो हृदयमा हुनुहुन्छ त? यस्ता मानिसहरूमा परमेश्‍वरको डर मान्ने हृदय हुँदैन। सधैँ आफ्नै खातिर काम गर्ने र निरन्तर आफ्नै हितहरूको ख्याल गर्ने नगर्; आफ्नो घमण्ड, ख्याति, र हैसियतको बारेमा सोच्दै नसोच्, र आफ्ना व्यक्तिगत हितहरूको ख्याल नगर्। तैँले सबैभन्दा माथि परमेश्‍वरको घरका हितहरूको ख्याल गर्नुपर्छ, र तिनलाई आफ्नो प्राथमिकता बनाउनुपर्छ। तैँले परमेश्‍वरका अभिप्रायहरूको ख्याल गर्नुपर्छ र सबैभन्दा माथि तैँले आफ्नो कर्तव्य निर्वाहमा अशुद्धताहरू थिए कि थिएनन्, तँ अर्पित थिइस् कि थिइनस्, तैँले आफ्ना जिम्मेवारीहरू पूरा गरिस् कि गरिनस्, र तैँले आफ्नो सर्वस्व दिइस् कि दिइनस्, साथै तैँले आफ्नो कर्तव्य र मण्डलीको कामका बारेमा पूर्ण हृदयले सोच्दै आएको छस् कि छैनस् भनी मनन गर्नुपर्छ। तैँले यी कुराहरू विचार गर्नैपर्छ। यदि तैँले यी कुराहरूलाई बारम्बार सोच्छस् र बुझ्छस् भने, तँलाई आफ्नो कर्तव्य राम्रोसँग पूरा गर्न सजिलो हुनेछ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। आफ्ना भ्रष्ट स्वभावहरू फालेर मात्रै स्वतन्त्रता र छुटकारा प्राप्त गर्न सकिन्छ)। परमेश्‍वरका वचनहरू पढेपछि, मैले आफू ईर्ष्याको स्थितिमा बाँचिरहेकी रहेछु भन्ने महसुस गरेँ। जियाओ या आएदेखि नै, जब मैले सबैजना आफ्ना समस्याहरू लिएर उनीकहाँ गएको तर टोली अगुवा, मकहाँ नआएको देखेँ, तब मेरो मन असन्तुलित भयो। मलाई उनले मेरो चमक खोसेकी छिन् भन्ने लाग्यो, र म ईर्ष्यालु र असन्तुष्ट भएकी थिएँ। टोली अगुवाको रूपमा मेरो तथाकथित इज्जत जोगाउन, मैले भेलाहरूमा मेरो सङ्गतिलाई कसरी अन्तर्दृष्टिपूर्ण बनाउने भनेर दिमाग खियाएँ, ताकि सिस्टरहरूले मलाई उच्च सम्मान गरून्। त्यसरी, उनीहरू आफ्नो जीवन प्रवेशमा कुनै समस्या वा कठिनाइहरू भएमा सङ्गति गर्न र समाधान गर्न मकहाँ आउनेछन्। तर जति धेरै मैले प्रयास गरेँ, त्यति नै कम रूपमा मैले केही सङ्गति गर्न सकेँ। त्यसपछि, मैले आत्म-चिन्तन गरिनँ; बरु, जियाओ याप्रतिको मेरो रिस झनै बढ्यो। चाहे भेलामा होस् वा कामको छलफलमा, अरू कसैले जे भने पनि म उत्साहका साथ जवाफ दिन्थेँ, तर जब जियाओ या बोल्थिन्, तब म उनलाई वास्तै गर्दिनथेँ, जानाजानी अप्ठ्यारो मौनता सिर्जना गरेर उनलाई लज्जित पार्थें। यो उनलाई आक्रमण गर्ने र पन्छाउने मेरो अप्रत्यक्ष तरिका थियो। तर अचम्‍मको कुरा, जियाओ यासँगको सबैको सम्बन्ध राम्रै रह्यो। म यति रिसाएँ कि, म कसैसँग पनि बोल्न चाहन्नथेँ, र मैले आफ्नो रिस आफ्नो कर्तव्यमा समेत पोखें। आफूभन्दा सक्षमहरूप्रति ईर्ष्या गर्दा म सङ्कुचित सोचको र तुच्छ बनेकी थिएँ; म अरूलाई आफूभन्दा राम्रो भएको देख्न सक्दिनथेँ। जब मैले आफूभन्दा बलियो कोही देख्थेँ, तब म उसलाई आक्रमण गर्न र पन्छाउन हरेक उपाय अपनाउँथेँ। जब मेरो इच्छा पूरा हुँदैनथ्यो, तब म नकारात्मक हुन्थेँ र काममा ढिलासुस्ती गर्न थाल्थेँ, आफ्नो कर्तव्यलाई बेवास्ता गर्थें। मैले आफ्नो सही कामलाई पूर्ण रूपमा बेवास्ता गरिरहेकी थिएँ! वास्तवमा, जियाओ यासँग राम्रो व्यावसायिक सीप थियो, र उनले समस्याहरू समाधान गर्न सत्यतामाथि सङ्गति गर्न सक्थिन्। जब सिस्टरहरू आफ्ना समस्याहरू लिएर उनीकहाँ जान्थे, तब त्यो हाम्रो कर्तव्य र सिस्टरहरूको जीवन प्रवेश दुवैको लागि लाभदायक हुन्थ्यो। परमेश्‍वरले मभन्दा राम्रा मानिसहरूलाई मेरो छेउमा राख्नुभएको थियो ताकि हामीले एकअर्काको सबल पक्षबाट सिकेर आफ्ना कमजोरीहरू सुधार्न सकौँ, एकअर्कालाई आफ्नो कर्तव्य राम्रोसँग निर्वाह गर्न मद्दत गर्न सकौँ, साथसाथै, म पनि निरन्तर बढ्न सकूँ। मैले जियाओ यासँग सहकार्य गर्नुपर्थ्यो, उनीसँग ईर्ष्या गर्ने वा उनलाई पन्छाउने होइन। त्यसपछि, मैले सबैको अगाडि खुलेर त्यस समयमा जियाओ याप्रतिको मेरो ईर्ष्याको स्थितिबारे सङ्गति गरेँ। जियाओ याले मप्रति कुनै द्वेष राखिनन् मात्र होइन, उनले मलाई मद्दत गर्न परमेश्‍वरका केही वचनहरू पनि खोजेर दिइन्। मलाई धेरै लाज र अलिकति पछुतो लाग्यो, र मैले के सोचेँ भने, मैले हाम्रो कर्तव्य पूरा गर्न उनीसँग राम्रोसँग सहकार्य गर्न सुरु गर्नुपर्छ। अप्रत्याशित रूपमा, त्यस दिनदेखि, मेरो पेट फुल्ने समस्या हराएर गयो। त्यसपछि, जब मैले सबैलाई जियाओ याको वरिपरि जम्मा भएर प्रश्नहरू सोधिरहेको देख्थेँ, तब मलाई त्यति नराम्रो लाग्दैनथ्यो, र म आफ्ना सिस्टरहरूसँग मिलेर सहकार्य गर्न सक्थेँ।

मेरो भ्रष्ट स्वभावबारे मेरो बुझाइ धेरै सतही भएकोले, केही समयपछि, मेरो पुरानै बानी बल्झियो। जब मैले केही सिस्टरहरूलाई सधैँ जियाओ याको वरिपरि जम्मा भएर प्रश्नहरू सोधिरहेको देखेँ, तब मेरो हैसियतको चाहनाले फेरि समस्या खडा गर्न थाल्यो। त्यस समय, केही मामिलामा आन जिएले जियाओ याप्रति पूर्वाग्रह राखेकी थिइन्। मैले समस्या समाधान गर्न र उनीहरूबीचको बाधा हटाउन मद्दत गर्नुपर्थ्यो। तर मैले बाहिरबाट आन जिएसँग सङ्गति गरिरहेको जस्तो देखिए पनि, वास्तवमा मैले हाम्रो सङ्गतिलाई जियाओ याका गल्तीहरू जानाजानी औंल्याउने अवसरको रूपमा प्रयोग गरेँ। यसले गर्दा जियाओ याप्रतिको आन जिएको पूर्वाग्रह झनै बढ्यो, त्यसपछि, आन जिए आफ्ना समस्याहरू लिएर जियाओ याकहाँ जान छोडिन् र मकहाँ आउन थालिन्। तर, जियाओ याको वरिपरि सधैँ दुई जना सिस्टरहरू हुन्थे, त्यसैले तुलनात्मक रूपमा, म अझै पनि कमजोर स्थितिमा थिएँ। त्यसपछि मैले एउटा जुक्ति निकालेँ: “यदि मैले उनको अगाडि आफ्नो घमण्ड त्यागेको जस्तो गरेँ, र हामीले ‘मेलमिलाप’ गर्‍यौं भने, उनले मेरो कामलाई समर्थन गर्नेछिन्। के त्यसपछि टोली अगुवाको रूपमा रहेको मेरो हैसियत सुरक्षित हुँदैन र?” त्यसैले मैले जियाओ यालाई भनेँ, “हेर, म टोली अगुवा भए पनि, म धेरै कुरामा तिमीजस्तो राम्रो छैन। तिमी मूलतः टोली अगुवा जस्तै हौ, केवल पदवी मात्र छैन। अबदेखि, हामी टोलीको काम राम्रोसँग गर्न सँगै सहकार्य गरौं।” त्यसपछि, मैले हाम्रो कर्तव्यसँग सम्बन्धित हरेक कुरामा जियाओ यासँग छलफल गर्न पहल गरेँ। जब उनीसँग हाम्रो कर्तव्यबारे कुनै विचार वा सुझाव हुन्थ्यो, तब उनले पनि पहिले सक्रिय रूपमा मेरो राय सोध्थिन्, त्यसपछि मैले अरू सिस्टरहरूसँग कुरा गर्थें। जियाओ याले हरेक कुरामा पहिले मलाई सोधेको देखेर, म मनमनै मख्ख परिरहेकी थिएँ। “मैले अन्ततः आफ्नो प्रतिद्वन्द्वीलाई आफ्नो अधीनमा पारेँ र न्यायोचित रूपमा प्रभुत्व जमाएँ।” त्यसरी, हामीले लामो समयसम्म “मिलेर सहकार्य” गर्‍यौं। पछि, मेरो कर्तव्यको जिम्मेवारी परिवर्तन भएकोले म जियाओ याबाट अलग भएँ।

धेरै समय नबित्दै, मैले संयोगले ख्रीष्ट विरोधीहरूले कसरी असहमति राख्नेहरूलाई आक्रमण गर्ने र पन्छाउने गर्छन् भनी खुलासा गर्ने परमेश्‍वरका वचनको एक खण्ड पढेँ, र त्यसले मलाई तुरुन्तै मैले पहिले कसरी व्यवहार गरेकी थिएँ भन्ने कुराको सम्झना गरायो। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “ख्रीष्टविरोधीसँग मतविरोधीहरूलाई आक्रमण र बहिष्कार गर्ने धेरै जुक्ति र विधिहरू हुन्छन्। सार्वजनिक रूपमा विवाद र खण्डन गर्नेबाहेक, तिनीहरूको सबैभन्दा शक्तिशाली जुक्ति भनेको मतविरोधीलाई आफूतिर तान्ने अनि भर्ती गरेर तिनीहरू सबैलाई आफ्नो कुरा सुन्न लगाउने हो। यदि मतविरोधीहरूले ख्रीष्टविरोधीका कुरा सुनेनन् भने, उसले गैरविश्वासीहरूले राजनीतिक प्रतिद्वन्द्वीहरूसँग व्यवहार गरेजसरी नै तिनीहरूलाई दबाउनेछ, दमन गर्नेछ, र बदनाम गर्नेछ। ख्रीष्टविरोधीहरू यति दुष्ट र क्रूर हुन्छन्। तर कहिलेकाहीँ, ख्रीष्टविरोधीहरूले मानिसहरूलाई आफूतिर तान्न नरम शैली प्रयोग गर्छन्। उदाहरणका लागि, यदि कुनै मतविरोधी छ, जसको विचार तिनीहरूको विचारसँग मिल्दैन भने, तिनीहरू त्यस व्यक्तिलाई मनपर्ने कुरा र उसका कमजोरीहरूलाई हेरेर, त्यस व्यक्तिलाई आफ्‍नो हातमा ल्याउनका लागि सबै प्रकारका घृणित माध्यमहरू प्रयोग गर्छन्। वा तिनीहरूले समर्पणताको ढोँग गर्छन् र त्यस मतविरोधीको अगाडि आफ्ना गल्तीहरू स्वीकार गर्छन्, वा मतविरोधीलाई लाभान्वित बनाउन र सन्तुष्ट पार्न जुनसुकै हदसम्म पनि जान्छन्, वा सायद आफ्‍ना नजिकका साथीहरूलाई त्यस मतविरोधीलाई मनाउन लगाउँछन्; त्यसपछि, तिनीहरूले त्यस मतविरोधीसँग सत्यताबारे सङ्गति गरिरहेको बहाना गर्दै भन्छन्: ‘मण्डलीको कामका लागि हामी सहकार्य गर्नु एकदम उत्तम कुरा हो; भविष्यमा हामी यस मण्डलीलाई आधा-आधा बाँडौँला। म अगुवा भए पनि, तपाईँका जुनसुकै सुझावहरू पनि सुन्‍नेछु। वास्तवमा, तपाईंसँग सहकार्य गर्ने त म नै हुनेछु।’ यदि त्यस मतविरोधी सत्यता नबुझ्ने व्यक्ति हो भने, त्यस व्यक्तिलाई भर्ती गर्न ख्रीष्टविरोधीलाई सजिलो हुनेछ। सत्यता बुझ्नेहरूले यो कुरा छर्लङ्ग देखेर भन्‍नेछन्, ‘यो त एउटा षड्यन्त्रकारी हो; त्यसले खुलेर आक्रमण गरिरहेको छैन, बरु चलाकी गरिरहेको छ—कडा कार्यनीतिहरूको सट्टा नरम शैली अपनाइरहेको छ।’ ख्रीष्टविरोधीका लागि, मतविरोधी नै तिनीहरूको हैसियत र शक्तिका लागि खतरा हुन्छ। ख्रीष्ट विरोधीहरू आफ्नो हैसियत र शक्तिलाई चुनौती दिने जोकोही, त्यो जोसुकै भए पनि, उक्त व्यक्तिलाई ‘तह लगाउन’ जुनै पनि हदसम्म जानेछन्। यदि यी मानिसहरूलाई साँच्चै अधीनमा ल्याउन वा भर्ती गर्न सकिएन भने, ख्रीष्टविरोधीहरूले तिनीहरूलाई ढलाउनेछन् वा निकाल्‍नेछन्। अन्त्यमा, ख्रीष्ट विरोधीहरूले पूर्ण शक्ति प्राप्त गर्ने र अन्तिम निर्णय गर्ने आफ्नो लक्ष्य हासिल गर्नेछन्। ख्रीष्टविरोधीहरूले आफ्नो हैसियत र शक्ति कायम राख्न नियमित रूपमा प्रयोग गर्दै आएका विधिहरूमध्ये एउटा यही हो—तिनीहरू मतविरोधीहरूलाई आक्रमण र बहिष्कार गर्छन्” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु दुई: तिनीहरूले मतविरोधीहरूलाई आक्रमण गर्छन् र बहिष्कार गर्छन्)। परमेश्‍वरका वचनहरू पढेपछि, म छक्क परेँ। के त्यो मैले त्यतिबेला जियाओ यामाथि प्रयोग गरेको उही चाल थिएन र? मैले के महसुस गरेँ भने, जब मैले उनको अगाडि आफ्नो घमण्ड त्यागेको जस्तो गरेँ, तब म वास्तवमा उनलाई आफ्नो पक्षमा ल्याउन खोजिरहेकी थिएँ, जुन असहमति राख्नेहरूलाई आक्रमण गर्ने र पन्छाउने एउटा तरिका हो। त्यस समयलाई फर्केर सोच्दा, मैले के देखेँ भने, जियाओ याको वरिपरि सधैँ सिस्टरहरू जम्मा हुन्थे, र सबैजना, चाहे उनीहरूलाई काममा समस्या पर्दा होस् वा जीवन प्रवेशमा कठिनाइ हुँदा होस्, उनीकहाँ जान मन पराउँथे। मलाई के लाग्यो भने, म उनलाई कहिल्यै जित्न सक्दिनँ। त्यसैले, टोली अगुवाको रूपमा रहेको आफ्नो हैसियत सुरक्षित गर्न, मैले नरम तरिका अपनाएँ। मैले जानाजानी उनको अगाडि विनम्र भएको बहाना गरेँ, “म तिमीजस्तो राम्रो छैन” र “तिमी त टोली अगुवा जस्तै हौ” जस्ता कुराहरू भनेँ। बाहिरबाट हेर्दा, म धेरै विनम्र देखिन्थेँ, तर वास्तवमा, म उनलाई आफ्नो पक्षमा तान्न चाहन्थेँ, उनलाई मेरो सहायक बनाउन, र मेरो काममा सहकार्य गराउन चाहन्थेँ। त्यसरी, सबैजना मेरो वरिपरि घुम्नेछन्। बाहिरबाट हेर्दा, हामी “मिलेर” बसेका जस्तो देखिन्थ्यो, तर त्यसपछाडिका मेरा मनसायहरू अत्यन्तै घृणित र फोहोरी थिए, र ती परमेश्‍वरका लागि घृणित छन्। मैले गैरविश्वासी संसारका ती राजनीतिज्ञहरूको बारेमा सोचेँ, जो शक्तिका लागि आफ्ना प्रतिद्वन्द्वीहरूसँग प्रतिस्पर्धा गर्न सबै प्रकारका तरिकाहरू अपनाउँछन्। उनीहरू कि त आफ्ना विरोधीहरूलाई बदनाम गर्छन् कि त उनीहरूलाई आफ्नो प्रयोगका लागि आफ्नो पक्षमा तान्न षड्यन्त्र रच्छन्। आफ्नो हैसियत जोगाउन, मैले पनि आफ्नो दिमाग खियाएकी थिएँ, कुनै पनि घृणित र फोहोरी उपाय अपनाउन तयार थिएँ। यो विश्वासीको व्यवहार कसरी हुन सक्छ र? म त अविश्वासीभन्दा फरक थिइनँ! म साँच्चै घिनलाग्दो रहेछु!

मैले किन सधैँ जियाओ यासँग प्रतिस्पर्धा गर्नुपर्थ्यो भनेर मनन गर्न थालेँ। यसको मुख्य कारण के रहेछ भने, टोली अगुवाको रूपमा, म सबैको बीचमा पहिलो हुनुपर्छ, र कुनै पनि टोली सदस्य मभन्दा राम्रो वा मभन्दा अगाडि बढ्नु हुँदैन भन्‍ने मलाई लाग्थ्यो। त्यसपछि मैले परमेश्‍वरको वचनको एउटा खण्ड देखेँ: “तैँले महत्त्वपूर्ण वा महत्त्वहीन कार्य जे गरे पनि तँलाई सधैँ सहायता गर्ने, मार्गदर्शन र सल्लाह दिने, वा तँसँग सहकार्य गर्ने कोही चाहिनेछ। यो तैँले अझै सही रूपमा काम गर्ने, थोरै गल्तीहरू गर्ने र तँ बरालिने सम्‍भावना कम हुने कुरा सुनिश्‍चित गर्ने एउटै तरिका हो—र यो राम्रो कुरा हो। विशेष गरी, परमेश्‍वरको सेवा गर्नु सानोतिनो कुरा होइन, र तैँले आफ्नो भ्रष्ट स्वभावको समाधान नगर्दा त्यसले तँलाई खतरामा पार्न सक्छ! मानिसहरूमा शैतानी स्वभावहरू हुन्छन्, र तिनीहरूले कुनै पनि बेला र कुनै पनि स्थानमा परमेश्‍वरको विरुद्ध विद्रोह र विरोध गर्न सक्छन्। शैतानी स्वभावअनुसार जिउने मानिसहरूले परमेश्‍वरलाई कुनै पनि बेला इन्कार गर्न, विरोध गर्न, र विश्वासघात गर्न सक्छन्। ख्रीष्टविरोधीहरू अत्यन्तै मूर्ख हुन्छन्, तिनीहरूले यो बुझ्दैनन्, तिनीहरू सोच्छन्, ‘मलाई शक्ति प्राप्त गर्नका निम्ति धेरै समस्या भएको थियो, म किन यो अरूसँग बाँडूँ? यो अरूलाई दिनुको अर्थ म आफैसँग केही नहुनु हो, होइन र? मैले शक्तिविना कसरी मेरा प्रतिभा र क्षमताहरू प्रदर्शन गर्न सक्छु?’ परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई सुम्पनुभएको कुरा शक्ति वा हैसियत होइन, कर्तव्य हो भन्‍ने कुरा तिनीहरूलाई थाहा हुँदैन। ख्रीष्टविरोधीहरू शक्ति र हैसियतलाई मात्र स्विकार्छन्, आफ्‍नो कर्तव्यलाई पन्छ्याउँछन्, अनि तिनीहरूले वास्तविक काम गर्दैनन्। यसको साटो, तिनीहरू ख्याति, प्राप्ति र हैसियत मात्र पछ्याउँछन्, अनि शक्तिमा रहन, परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई नियन्त्रण गर्न, र हैसियतका लाभहरूमा लिप्त हुन मात्र चाहन्छन्। यसरी काम गर्नु धेरै खतरनाक हुन्छ—यो परमेश्‍वरको विरोध गर्नु हो! आफ्‍नो कर्तव्य उपयुक्त तरिकाले पूरा गर्नुको सट्टा, ख्याति, प्राप्ति र हैसियत मात्रै पछ्याउने कुनै पनि व्यक्तिले आगोसँग खेलिरहेको र आफ्‍नो जीवनसँग खेलिरहेको हुन्छ। अनि, आगोसँग र आफ्नै जीवनसँग खेलिरहेका व्यक्तिहरूले कुनै पनि बेला आफ्‍नो जीवन आफै बरबाद गर्न सक्छन्। आज, अगुवा वा कामदारको रूपमा, तैँले परमेश्‍वरको सेवा गरिरहेको छस्, जुन साधारण कुरा होइन। तैँले कुनै व्यक्तिका लागि काम गरिरहेको छैनस्, त्यो त परै जाओस्, बिल तिर्न र हातमुख जोड्नको लागि पनि काम गरिरहेको छैनस्। बरु, तैँले मण्डलीमा आफ्‍नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेको छस्। विशेष गरी परमेश्‍वरको आज्ञाबाट नै यो कर्तव्य आयो। त्यसैले यसलाई निर्वाह गर्नुको तात्पर्य के हो? यो हो कि तैँले आफ्‍नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गरे पनि नगरे पनि, तँ त्यसका लागि परमेश्‍वरप्रति जवाफदेही हुनुपर्नेछ; अन्त्यमा, परमेश्‍वरलाई एउटा लेखा दिनैपर्छ, एउटा परिणाम निक्लिनैपर्छ। किनभने तैँले जे स्वीकार गरेको छस् त्यो परमेश्‍वरको आज्ञा हो, एउटा पवित्र जिम्‍मेवारी हो, र त्यसकारण यो जिम्मेवारी जति नै महत्त्वपूर्ण वा सानो भए पनि, यो गम्‍भीर कुरा हो। यो कति गम्‍भीर हुन्छ? यसले सानो परिमाणमा तैँले यो जीवनकालमा सत्यता प्राप्त गर्न सक्छस् कि सक्दैनस् र परमेश्‍वर तँलाई कुन दृष्टिले हेर्नुहुन्छ भन्ने कुरा समेट्छ। ठूलो परिमाणमा, यो प्रत्यक्ष रूपमा तेरा सम्भावनाहरू र भवितव्यसँग, र तेरो परिणामसँग सम्‍बन्धित हुन्छ; यदि तैँले दुष्टता गरिस् र परमेश्‍वरको विरोध गरिस् भने, तँलाई दोषी ठहराएर दण्डित गरिनेछ। तैँले आफ्‍नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा गर्ने सबै कुराको बारेमा परमेश्‍वरले लेखा राख्‍नुभएको हुन्छ, र यसलाई कसरी अङ्क दिने र मूल्याङ्कन गर्ने भन्‍नेबारेमा उहाँका आफ्‍नै सिद्धान्त र मापदण्डहरू हुन्छन्; परमेश्‍वर तेरो कर्तव्य निर्वाहको सम्पूर्णताका आधारमा तेरो परिणाम निर्धारित गर्नुहुन्छ। के यो गम्भीर कुरा हो? वास्तवमै हो! त्यसोभए, यदि तँलाई कुनै काम अह्राइयो भने, के यो तँ आफैले सम्हाल्नुपर्ने कुरा हो? (होइन।) त्यो काम तँ आफैले पूरा गर्न सक्‍ने कुरा होइन, तर यसका लागि तैँले जिम्मेवारी भने लिनुपर्छ। जिम्मेवारी तेरै हो; तैँले त्यो आज्ञा पूरा गर्नैपर्छ। यसले के कुरालाई छुन्छ? यसले सहकार्य, सेवामा कसरी सहकार्य गर्ने, आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न कसरी सहकार्य गर्ने, आफूले पाएको आज्ञा पूरा गर्न कसरी सहकार्य गर्ने, परमेश्‍वरको इच्छा पालना हुने गरी कसरी सहकार्य गर्ने भन्‍ने कुरालाई छुन्छ। यसले यी कुराहरूलाई छुन्छ” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु आठ: तिनीहरूले अरूलाई सत्यता वा परमेश्‍वरप्रति नभई आफूप्रति मात्र समर्पित हुन लगाउनेथिए (भाग एक))। परमेश्‍वरका वचनहरू पढेपछि, मैले के बुझेँ भने, जब मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूले मलाई टोली अगुवाको रूपमा चुने, तब उनीहरूले मलाई हैसियत दिइरहेका थिएनन्, बरु जिम्मेवारी दिइरहेका थिए। मैले सबैसँग मिलेर सहकार्य गर्नुपर्थ्यो, र जोसँग जे-जस्तो सबल पक्ष थियो, मैले उनीहरूलाई त्यसको पूर्ण उपयोग गर्न दिनुपर्थ्यो। एकअर्काको सबल पक्षबाट सिकेर आफ्ना कमजोरीहरू सुधारेर मात्र हामीले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सक्थ्यौं। उदाहरणका लागि, जियाओ या प्राविधिक रूपमा सिपालु थिइन् र आफ्नो जीवन प्रवेशबारे पनि गम्भीर थिइन्। मैले उनलाई आफ्ना सबल पक्षहरू अझ बढी प्रयोग गर्न दिनुपर्थ्यो। यो मण्डलीको कामका लागि मात्र लाभदायक हुने थिएन, तर मेरो आफ्नै कर्तव्य पूरा गर्नमा पनि सहयोगी हुने थियो। तर जबदेखि म टोली अगुवा बनेँ, तबदेखि मैले आफूलाई टोली अगुवाको हैसियतमा उचालेकी थिएँ। दिनभरि, मेरा विचारहरू सबैसँग मिलेर आफ्नो कर्तव्य राम्रोसँग कसरी गर्ने भन्नेबारे हुन्थेनन्; बरु, म आफ्नै हैसियत र छविको बारेमा आसक्त हुन्थेँ। म मभन्दा अगाडि बढ्ने जो कोहीलाई प्रतिद्वन्द्वीको रूपमा देख्थेँ र उनीहरूलाई दबाउन हर प्रयास गर्थेँ, मेरा कार्यहरूले उनीहरूलाई हानि पुऱ्याउँछ वा हाम्रो कामको प्रगतिमा असर पार्छ कि भनेर कुनै विचार गर्थिनँ। त्यो कसरी कर्तव्य निर्वाह गरेको भयो र? मैले स्पष्ट रूपमा मण्डलीको काममा बाधा दिइरहेकी थिएँ! मैले ठूलो रातो अजिङ्गरको देशका अधिकारीहरूले कसरी आफ्ना अधीनस्थहरूलाई आफूभन्दा बढी चम्कन वा आफ्नो चमक चोर्न कहिल्यै अनुमति दिँदैनन् भन्नेबारे सोचेँ। जब उनीहरूले कुनै व्यक्ति आफ्नो हैसियतको लागि खतरा हो भन्‍ने महसुस गर्छन्, तब उनीहरूले त्यस व्यक्तिलाई दबाउँछन् र सास्ती दिन्छन्, र उनीहरू त्यस व्यक्तिलाई तल नझारेसम्म शान्त हुँदैनन्। अनि मण्डलीमा हैसियतको लागि प्रतिस्पर्धा गर्ने ख्रीष्ट विरोधीहरू हुन्छन्। उनीहरू आफूभन्दा राम्रो जो कोहीलाई आफ्नो आँखाको कसिंगर ठान्छन्, तिनीहरूलाई दबाउँछन् र पन्छाउँछन्, कुनै पश्चात्तापविना परमेश्‍वरको घरको काममा गम्भीर रूपमा बाधा दिन्छन्, र तिनीहरू अन्ततः मण्डलीबाट निष्कासित हुन्छन्। मैले के देखेँ भने, हैसियतको पछि लाग्नुको परिणाम डरलाग्दो रहेछ! टोली अगुवाको रूपमा मैले काम गरेको समयमा, मैले निरन्तर ख्याति र प्राप्तिको लागि प्रतिस्पर्धा गरिरहेकी थिएँ। मैले टोली अगुवाको रूपमा आफ्नो हैसियत जोगाए पनि, मैले आफ्नो कर्तव्य पूरा गरिनँ। मैले आफूभन्दा राम्रा मानिसहरूलाई आक्रमण गरेँ र पन्छाएँ र मण्डलीको काममा बाधा दिएँ। मसँग परमेश्‍वरका लागि घृणित अपराधहरू मात्र बाँकी थिए। मलाई साँच्चै पछुतो लाग्यो। यदि समय फर्काउन सकिन्थ्यो भने, मैले साँच्चै जियाओ या र अरूसँग मिलेर आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सकेको भए हुन्थ्यो भन्ने इच्छा गरेँ।

पछि, मैले एउटा अनुभवात्मक गवाही भिडियो हेरेँ, र त्यसमा उद्धृत परमेश्‍वरको वचनको एउटा खण्ड मेरो स्थितिसँग पूर्ण रूपमा मेल खान्थ्यो। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “ख्रीष्टविरोधीहरूले शक्ति र हैसियत प्राप्त गर्नका लागि मण्डलीमा गर्ने पहिलो कुरा भनेको अरूको भरोसा र उच्च सम्मान जित्ने प्रयास गर्नु हो, ताकि तिनीहरूले अझै धेरै मानिसलाई विश्‍वस्त गराउन अनि आदर र आराधना गर्ने बनाउन सकून्, यसरी अन्तिम निर्णयमा प्रभुत्व जमाउने र मण्डलीमा शक्ति हातमा लिने आफ्नो उद्देश्य हासिल गर्न सकून्। जब शक्ति प्राप्त गर्ने कुरा आउँछ, तब तिनीहरू अरूसँग प्रतिस्पर्धा र लडाइँ गर्न सबैभन्दा बढी सिपालु हुन्छन्। सत्यता पछ्याउनेहरू, मण्डलीमा प्रतिष्ठा भएकाहरू, र दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले प्रेम गर्नेहरू नै तिनीहरूका प्राथमिक विपक्षी हुन्छन्। तिनीहरूको हैसियत खतरामा पार्ने जोकोही तिनीहरूको विपक्षी हुन्छ। तिनीहरू नडराई आफूभन्दा बलिया मानिसहरूसँग प्रतिस्पर्धा गर्छन्; र तिनीहरू कुनै दया नदेखाई आफूभन्दा कमजोर मानिसहरूसँग प्रतिस्पर्धा गर्छन्। तिनीहरूको हृदय प्रतिस्पर्धा र लडाइँका दर्शनहरूले भरिएको हुन्छ। तिनीहरू मानिसहरूले प्रतिस्पर्धा र लडाइँ गरेनन् भने कुनै फाइदा प्राप्त गर्न सकिनेछैन, अनि प्रतिस्पर्धा र लडाइँ गरेर मात्रै आफूले चाहेका कुरा प्राप्त गर्न सकिन्छ भन्‍ने विश्‍वास गर्छन्। तिनीहरू हैसियत प्राप्त गर्न र मानिसहरूको समूहमा प्रमुख स्थान लिनका लागि जोकोहीसँग प्रतिस्पर्धा गर्न जेसुकै गर्नुपरे पनि गर्छन्, र तिनीहरूको हैसियत खतरामा पार्ने एउटै व्यक्तिलाई पनि छोड्दैनन्। तिनीहरूले जोसँग अन्तरक्रिया गरे पनि, यी अन्तरक्रियाहरू प्रतिस्पर्धा र लडाइँले भरिएका हुन्छन्, र तिनीहरू बुढेसकालसम्मै प्रतिस्पर्धा र लडाइँ गरिरहन्छन्। तिनीहरू प्रायजसो ‘के मैले त्यस व्यक्तिसँग लडाइँ गरेँ भने त्यसलाई जित्न सक्छु?’ भनेर सोध्छन्। बोल्‍न सिपालु, तर्कसङ्गत, संरचनात्मक र विधिवत् तरिकाले बोल्न सक्ने व्यक्ति तिनीहरूको डाहा र नक्कलको निसाना बन्छ। त्योभन्दा पनि, ऊ तिनीहरूको विपक्षी बन्छ। सत्यता पछ्याउने र विश्‍वास भएका, दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई बारम्बार सहयोग र साथ दिन सक्ने, र तिनीहरूलाई नकारात्मकता र कमजोरीबाट निस्कन सक्षम बनाउने व्यक्ति पनि तिनीहरूको विपक्षी बन्छ, त्यसैगरी कुनै निश्‍चित पेसामा निपुण र दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले केही हदसम्म आदर गर्ने व्यक्ति पनि तिनीहरूको विपक्षी बन्छ। आफ्नो काममा परिणामहरू प्राप्त गर्ने र माथिबाट मान्यता प्राप्त गर्ने व्यक्ति स्वाभाविक रूपमै तिनीहरूको झनै ठूलो विपक्षी बन्छ। … ख्रीष्टविरोधीहरू जहाँ भए नि सबैभन्दा उच्च पद ओगट्न चाहन्छन् नै भन्‍ने हुँदैन। कुनै ठाउँमा जाँदा तिनीहरूसँग एउटा स्वभाव र मानसिकता हुन्छ जसले तिनीहरूलाई कुनै काम गर्न बाध्य पार्छ। त्यो मानसिकता के हो? त्यो हो: ‘मैले प्रतिस्पर्धा गर्नैपर्छ! प्रतिस्पर्धा गर्नैपर्छ! प्रतिस्पर्धा गर्नैपर्छ!’ किन एउटा ‘प्रतिस्पर्धा’ नभई, तीनवटा ‘प्रतिस्पर्धा’? (प्रतिस्पर्धा तिनीहरूको जीवन बनेको हुन्छ र तिनीहरू यसैअनुसार जिउँछन्।) यो तिनीहरूको स्वभाव हो। तिनीहरू अत्यन्तै अहङ्कारी र काबुमा राख्‍न कठिन स्वभावका साथ जन्‍मेका हुन्छन्, अर्थात् तिनीहरू आफूलाई कोहीभन्दा कम ठान्दैनन् र तिनीहरू अत्यन्तै घमण्डी हुन्छन्। तिनीहरूको यस्तो चरम अहङ्कारी स्वभावलाई कसैले काबुमा राख्न सक्दैन; तिनीहरू आफैले पनि यसलाई नियन्त्रण गर्न सक्दैनन्। त्यसकारण तिनीहरूको जीवन नै लडाइँ र प्रतिस्पर्धा हुन्छ। तिनीहरू केका लागि लडाइँ र प्रतिस्पर्धा गर्छन्? स्वाभाविक रूपमै तिनीहरू ख्याति, प्राप्ति, हैसियत, इज्जत र आफ्‍नै हितहरूका लागि प्रतिस्पर्धा गर्छन्। तिनीहरूले जस्तोसुकै विधिहरू प्रयोग गर्नु परे पनि, सबै जना तिनीहरूप्रति समर्पित हुन्छन् भने, तिनीहरूले आफ्ना लागि फाइदा र हैसियत प्राप्त गर्न सक्छन् भने, तिनीहरूले आफ्‍नो लक्ष्य हासिल गरिसकेका हुन्छन्। प्रतिस्पर्धा गर्ने तिनीहरूको इच्छा क्षणिक रमाइलो होइन; यो शैतानी प्रकृतिबाट आउने स्वभाव हो। यो त स्वर्ग, पृथ्वी र मानिसहरूसँग लडाइँ गर्ने ठूलो रातो अजिङ्गरको जस्तो स्वभाव हो। अब, मण्डलीमा ख्रीष्टविरोधीहरू अरूसँग लडाइँ र प्रतिस्पर्धा गर्दा तिनीहरू के चाहन्छन्? निस्सन्देह, तिनीहरूले प्रतिष्ठा र हैसियतका लागि प्रतिस्पर्धा गरिरहेका हुन्छन्। तर हैसियत प्राप्त गरे पनि तिनीहरूका लागि यसको के काम? यदि अरूले तिनीहरूको कुरा सुन्छन्, तिनीहरूलाई उच्च सम्‍मान गर्छन् र उपासना गर्छन् भने यसको फाइदा के हुन्छ? ख्रीष्टविरोधीहरू आफै यो कुरा व्याख्या गर्न सक्दैनन्। वास्तवमा तिनीहरूलाई प्रतिष्ठा र हैसियतमा रमाउन, अनि सबै जना तिनीहरूसँग मुस्कुराएको र सबैले तिनीहरूलाई चापलुसी र जीहजुरी गर्दै अभिवादन गरेको मन पर्छ। त्यसकारण ख्रीष्टविरोधीले मण्डलीमा जाँदैपिच्छे, एउटा कुरा गर्छ र त्यो हो अरूसँग लडाइँ र प्रतिस्पर्धा गर्ने। शक्ति र हैसियत प्राप्त गरे पनि तिनीहरू रोकिँदैनन्। तिनीहरू आफ्‍नो हैसियत जोगाउन र शक्ति सुदृढ गर्न अरूसँग निरन्तर लडाइँ र प्रतिस्पर्धा गर्छन्। तिनीहरूले आफू जीवित रहिन्जेल यसै गर्नेछन्। त्यसकारण ख्रीष्टविरोधीहरूको दर्शन यस्तो हुन्छ, ‘जीवित रहिन्जेल लडाइँ गर्न नछोड।’ यदि यस्तो दुष्ट मानिस मण्डलीमा छ भने के यसले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई बाधा पुग्नेछ? उदाहरणका लागि मानौँ सबैले शान्तिसित परमेश्‍वरका वचनहरू खाने र पिउने अनि सत्यतामा सङ्गति गर्ने गरिरहेका छन्, र वातावरण शान्त र माहोल आनन्दमय छ। यस्तो बेला कुनै ख्रीष्टविरोधी असन्तुष्टिले भतभत हुन्छ। उसले सत्यतामा सङ्गति गर्नेहरूलाई डाहा र घृणा गर्नेछ। उसले तिनीहरूलाई आक्रमण गर्न र गलत ठहराउन थाल्नेछ। के यसले शान्तिपूर्ण वातावरण खलबल्याउनेछैन र? ऊ अरूलाई बाधा दिन र घिन महसुस गराउने दुष्ट मानिस हो। ख्रीष्टविरोधीहरू यस्तै हुन्छन्। कहिलेकाहीँ ख्रीष्टविरोधीहरूले आफूले प्रतिस्पर्धा र दमन गर्ने मानिसहरूलाई नष्ट गर्न वा जित्‍न खोजिरहेका हुँदैनन्; यदि तिनीहरूले प्रतिष्ठा, हैसियत, आडम्बर र अभिमान प्राप्त गरे, र मानिसहरूलाई आफ्नो आदर गराउन सके भने तिनीहरूले आफ्‍नो उद्देश्य हासिल गरिसकेका हुन्छन्। तिनीहरूले प्रतिस्पर्धा गर्दा, एक प्रकारको स्पष्ट शैतानी स्वभाव प्रकट गर्छन्। यो कस्तो स्वभाव हो? त्यो के हो भने, तिनीहरू जुनसुकै मण्डलीमा देखिए पनि सधैँ अरू मानिससँग प्रतिस्पर्धा र लडाइँ गर्न चाहन्छन्, तिनीहरू सधैँ ख्याति, प्राप्ति र हैसियतका लागि प्रतिस्पर्धा गर्न चाहन्छन्, अनि मण्डली भताभुङ्ग र भद्रगोल हुँदा, आफूले हैसियत प्राप्त गर्दा र सबै जना तिनीहरूको अघि झुक्दा मात्रै तिनीहरूलाई आफूले उद्देश्य हासिल गरेको छु भन्ने लाग्छ। ख्रीष्टविरोधीहरूको प्रकृति यही हो, अर्थात् तिनीहरू आफ्नो उद्देश्य हासिल गर्न प्रतिस्पर्धा र लडाइँ प्रयोग गर्छन्” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग तीन))। परमेश्‍वरका वचनहरूबाट, मैले के बुझेँ भने, प्रतिष्ठा र हैसियतका लागि अरूसँग निरन्तर लड्नु, र मण्डलीलाई अस्तव्यस्त पार्नु, ख्रीष्ट विरोधीहरूको मार्गमा हिँड्नु हो, जसलाई परमेश्‍वरले दोषी ठहराउनुहुन्छ र हटाउनुहुन्छ। फर्केर हेर्दा, मैले सधैँ के विश्वास गरेकी रहेछु भने, टोली अगुवाको रूपमा, टोलीमा मेरो हैसियत सबैभन्दा उच्च हुनुपर्छ र सबैजना मेरो वरिपरि घुम्नुपर्छ। जब मैले सबैलाई जियाओ याको वरिपरि जम्मा भएर प्रश्नहरू सोधिरहेको देखेँ, तब उनले मेरो हैसियत चोरेकी छिन् भन्‍ने मलाई लाग्यो। म “एक म्यानमा दुई तरवार अट्दैन” भन्ने शैतानी विषद्वारा नियन्त्रित थिएँ। मैले हरेक मोडमा जियाओ यालाई निशाना बनाएँ र उनीहरूको पिठ्यूँ पछाडि आन जिए र उनको बीचमा समस्या खडा गरेँ। जब मैले अन्ततः जित्न सक्दिनँ भन्ने महसुस गरेँ, तब मैले जियाओ यालाई आफ्नो पक्षमा तानेँ। बाहिरबाट हेर्दा, मैले यसलाई सहकार्य भनेँ, तर वास्तवमा, म उनले मेरो कुरा सुनून् र उनी मेरो लागि प्रयोग होऊन् भन्ने चाहन्थेँ, ताकि सबैजना मेरो वरिपरि घुम्नेछन्। त्यसरी, मैले टोली अगुवाको रूपमा आफ्नो पद सुरक्षित गर्न सक्थेँ। ख्याति र प्राप्तिका लागि रहेको मेरो लडाइँमा, मैले जियाओ यालाई मात्र चोट पुऱ्याइनँ, तर कामको बारेमा छलफल गर्दा अरू सिस्टरहरूलाई पनि बाँधिएको र खुलेर बोल्न नसक्ने महसुस गराएँ, जसले कामको प्रगतिमा असर पार्यो। मलाई टोली अगुवा चुन्नुको पूर्ण कारण भनेको सबैलाई आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न अगुवाइ गर्नका लागि थियो, तर यसको सट्टा, म पूर्ण रूपमा हैसियतको लागि प्रतिस्पर्धा गर्न, ईर्ष्या र विवादहरू उक्साउन, अरूको पिठ्यूँपछाडि गलत ठहराउन, र मेरा सिस्टरहरूबीच कलह उत्पन्न गर्नमा व्यस्त थिएँ। मैले टोलीलाई अस्तव्यस्त पारेँ। के मैले शैतानको नोकरको रूपमा काम गरिरहेकी थिइनँ र? मैले आफूलाई मानिसहरूको मनलाई बाधा दिने एउटा गन्हाउने झिँगाका रूपमा देखेँ, जसले सबैलाई दिक्क बनाउँछ। मैले सत्यताको खोजी गर्न र मुक्ति पाउनका लागि आफ्नो परिवार र करियर त्यागेर आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरेकी थिएँ। तर, मैले हैसियतको खोजीलाई सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुराको रूपमा लिएकी थिएँ, अनि म निरन्तर ख्याति र प्राप्तिको लागि लडिरहेकी थिएँ। परिणाम स्वरूप, मैले मण्डलीको काममा अवरोध र बाधा दिएँ र अलिकति पनि अत्तोपत्तो नपाईकन म ख्रीष्ट विरोधीको मार्गमा हिँडेँ। मैले यसबारे जति धेरै सोचेँ, मलाई उति नै नराम्रो लाग्यो। मैले पावलको बारेमा सोचेँ। त्यतिबेला, जब उनले विश्वासीहरूबीच पत्रुसको उच्च प्रतिष्ठा देखे, तब उनी ईर्ष्यालु भए। पत्रुसलाई प्रभु येशूले मण्डलीको गोठालो गर्न नियुक्त गर्नुभएको हो भन्ने कुरा राम्ररी थाहा भए तापनि, उनले पत्रुसलाई तुच्छ देखाउन र आफूलाई उचाल्न सक्दो प्रयास गरे, आफू प्रेरितहरूका प्रमुख हुँ भने, ताकि सबैले उनलाई श्रद्धा गरून् र प्रशंसा गरून्। पछि, उनी हठी भई पश्चात्ताप नगरी बसे र उनले परमेश्‍वरसँग हैसियतको लागि प्रतिस्पर्धा गर्ने प्रयास समेत गरे, निर्लज्ज भई ऊ जिउनु भनेको ख्रीष्ट हुनु हो भनी भने। उनले गम्भीर रूपमा परमेश्‍वरको स्वभावलाई चिढ्याए र उनी परमेश्‍वरद्वारा दण्डित भए। म पावलकै जस्तो मार्गमा हिँडिरहेकी थिएँ। यदि मैले पश्चात्ताप गरिनँ भने, म पनि उनीजस्तै परमेश्‍वरद्वारा घृणित हुनेथिएँ र हटाइनेथिएँ।

पछि, मैले परमेश्‍वरका वचनहरूमा अभ्यासको मार्ग भेट्टाएँ। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “तैँले यी कुराहरू त्याग्न र छोड्न, अरूलाई सिफारिस गर्न, र राम्रा अवसरहरू आउँदा अरूलाई अलग देखिन दिन सिक्नैपर्छ। अलग देखिने र चम्कने अवसरहरू आउँदा तिनका लागि प्रतिस्पर्धा वा होडबाजी नगर्। तँ आफ्ना व्यक्तिगत स्वार्थहरू त्याग्न सक्षम हुनैपर्छ, तर तैँले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह पटक्कै रोक्नु पनि हुँदैन। गुमनाम भएर काम गर्ने, धाक नलगाउने, र अर्पित भएर आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्ने व्यक्ति बन्। तैँले आफ्नो अभिमान र हैसियत जति धेरै त्याग्छस्, र तैँले आफ्ना स्वार्थहरू जति धेरै त्याग्छस्, तँलाई त्यति नै धेरै शान्ति महसुस हुनेछ, तेरो हृदयमा त्यति नै धेरै ज्योति हुनेछ, र तेरो स्थिति त्यति नै राम्रो बन्नेछ। तैँले जति धेरै प्रतिस्पर्धा र होडबाजी गर्छस्, तेरो स्थिति त्यति नै अन्धकारमय हुनेछ। यदि तँ मलाई विश्वास गर्दैनस् भने, प्रयास गरेर हेर्! यदि तँ यस प्रकारको भ्रष्ट स्थितिलाई बदल्न चाहन्छस्, र ख्याति, प्राप्ति, र हैसियतद्वारा नियन्त्रित हुन चाहँदैनस् भने, तैँले सत्यता खोज्नैपर्छ, ख्याति, प्राप्ति, र हैसियतको सार छर्लङ्गै देख्‍नैपर्छ, र त्यसपछि ती कुरा छोड्नैपर्छ र त्याग्नैपर्छ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। आफ्ना भ्रष्ट स्वभावहरू फालेर मात्रै स्वतन्त्रता र छुटकारा प्राप्त गर्न सकिन्छ)। “तिमीहरूले आफूलाई आचरणमा ढाल्नुका सिद्धान्तहरू के-के हुन्? तिमीहरूले आफ्नो स्थानअनुसार आफूलाई आचरणमा ढाल्नुपर्छ, आफ्नो उचित स्थान खोज्‍नुपर्छ, र आफूले निर्वाह गर्नुपर्ने कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्नुपर्छ; त्यसपछि मात्र तिमीहरू समझ भएको व्यक्ति हुन्छौ। उदाहरणका रूपमा, यदि तँ निश्‍चित पेसागत सीपहरूमा पोख्त छस् र तँसँग सिद्धान्तहरूको बोध छ भने, तैँले आफ्नो जिम्मेवारी वहन गरी त्यस क्षेत्रमा उचित जाँचपड्ताल गर्नुपर्छ; यदि तँ विचार र अन्तर्दृष्टिहरू प्रदान गर्न सक्छस्, अरूलाई आफ्ना कर्तव्य अझ राम्ररी निर्वाह गर्न तिनीहरूलाई उत्प्रेरित गर्न सक्छस् भने—तैँले विचारहरू प्रदान गर्नुपर्छ। यदि तैँले आफ्नो निम्ति सही स्थान भेट्टाउन र आफ्ना दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूसँग मिलेर सहकार्य गर्न सकिस् भने, आफ्नो कर्तव्य पूरा गरिरहेको हुनेछस्—तैँले आफ्‍नो स्थानअनुसार आफूलाई आचरणमा ढाल्नु भनेको यही हो” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। व्यक्तिको आत्मआचरणलाई मार्गदर्शन गर्नुपर्ने सिद्धान्तहरू)। उहाँका वचनहरू पढेपछि, मैले के बुझेँ भने, यदि म इज्जत र हैसियतको बन्धनबाट मुक्त हुन चाहन्छु भने, मैले यी कुराहरूलाई त्याग्न र छोड्न सिक्नुपर्छ, र आफ्नो कर्तव्यलाई पहिलो स्थानमा राख्नुपर्छ। जोसँग जे-जस्तो सबल पक्ष हुन्छ, मैले उनीहरूलाई त्यसको पूर्ण उपयोग गर्न दिनुपर्छ, ताकि हामीले एकअर्काबाट सिकेर आफ्ना कमजोरीहरू सुधार्न र आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सकौँ। यो मण्डलीको काम र ब्रदर-सिस्टरहरूको जीवन प्रवेश दुवैका लागि लाभदायक हुन्छ, र मैले अरूको सबल पक्षबाट सिकेर आफ्नै कमीकमजोरीहरू सुधार्न पनि सक्छु। यो बुझेपछि, मैले आफैलाई भनेँ: अबदेखि, मैले जुनसुकै कर्तव्य पूरा गरे पनि, जब म आफूभन्दा राम्रा ब्रदर वा सिस्टरहरूलाई भेट्छु, तब मैले उनीहरूबाट अझ धेरै सिक्नुपर्छ र उनीहरूसँग मिलेर सहकार्य गर्नुपर्छ।

सन् २०२५ मा, मैले ली बिङ्ग र सु तिङ्गसँग लेखन-पठनको कर्तव्यमा सहकार्य गरिरहेकी थिएँ। जब मैले ली बिङ्गले बारम्बार सु तिङ्गलाई लेखहरू छान्ने सिद्धान्तहरूबारे सोधिरहेको देखेँ, तब मलाई मनमा अलि असहज महसुस भयो। “ती सिद्धान्तहरू त मलाई पनि थाहा छ। के ली बिङ्गले म सु तिङ्ग जत्तिको राम्रो छैन भन्ने सोच्छिन्, त्यसैले उनले मलाई सोध्ने विचार पनि गरिनन्?” मैले आफ्नो ईर्ष्या फेरि बल्झिरहेको महसुस गरेँ, र मैले परमेश्‍वरका वचनहरू सम्झेँ: “सधैँ आफ्नै खातिर काम गर्ने र निरन्तर आफ्नै हितहरूको ख्याल गर्ने नगर्; आफ्नो घमण्ड, ख्याति, र हैसियतको बारेमा सोच्दै नसोच्, र आफ्ना व्यक्तिगत हितहरूको ख्याल नगर्। तैँले सबैभन्दा माथि परमेश्‍वरको घरका हितहरूको ख्याल गर्नुपर्छ, र तिनलाई आफ्नो प्राथमिकता बनाउनुपर्छ। तैँले परमेश्‍वरका अभिप्रायहरूको ख्याल गर्नुपर्छ र सबैभन्दा माथि तैँले आफ्नो कर्तव्य निर्वाहमा अशुद्धताहरू थिए कि थिएनन्, तँ अर्पित थिइस् कि थिइनस्, तैँले आफ्ना जिम्मेवारीहरू पूरा गरिस् कि गरिनस्, र तैँले आफ्नो सर्वस्व दिइस् कि दिइनस्, साथै तैँले आफ्नो कर्तव्य र मण्डलीको कामका बारेमा पूर्ण हृदयले सोच्दै आएको छस् कि छैनस् भनी मनन गर्नुपर्छ। तैँले यी कुराहरू विचार गर्नैपर्छ। यदि तैँले यी कुराहरूलाई बारम्बार सोच्छस् र बुझ्छस् भने, तँलाई आफ्नो कर्तव्य राम्रोसँग पूरा गर्न सजिलो हुनेछ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। आफ्ना भ्रष्ट स्वभावहरू फालेर मात्रै स्वतन्त्रता र छुटकारा प्राप्त गर्न सकिन्छ)। सु तिङ्गले हामीमध्ये सबैभन्दा लामो समयदेखि यो कर्तव्य पूरा गरिरहेकी थिइन् र सिद्धान्तहरूमा उनको राम्रो पकड थियो। यदि उनले धेरै सङ्गति गरिन् भने, हामी सबैले धेरै कुरा प्राप्त गर्न सक्थ्यौं, जुन हाम्रो कर्तव्य राम्रोसँग पूरा गर्नका लागि लाभदायक हुन्थ्यो। यसबाहेक, मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूले जसलाई सोधे पनि, समस्या समाधान भयो भने, केही फरक पर्दैनथ्यो। त्यो मूल्यहीन हैसियतका लागि प्रतिस्पर्धा गर्न आवश्यक थिएन; मैले आफ्नो कर्तव्यलाई पहिलो स्थानमा राख्नुपर्थ्यो। जब मैले यसरी सोचेँ, तब मलाई त्यति नराम्रो लागेन। पछि, मैले परमेश्‍वरका वचनहरू अनुसार अभ्यास गर्नमा ध्यान केन्द्रित गरेँ। जब मैले कुनै क्षेत्रमा आफूभन्दा राम्रो कुनै ब्रदर वा सिस्टर देख्थेँ, तब म उनीहरूबाट सिक्ने कुरामा ध्यान दिन्थेँ, ताकि हामीले एकअर्काको सबल पक्षबाट लाभ उठाउन र आफ्नो कर्तव्य राम्रोसँग गर्न सहकार्य गर्न सकौँ। बिस्तारै, मैले आफू अझ फराकिलो सोचको बनेको महसुस गरेँ, र म उप्रान्त इज्जत र हैसियतले त्यति बाँधिनँ। मेरो स्थिति झन्-झन् राम्रो हुँदै गयो। मैले झन्-झन् बढी के बुझ्न थालेकी छु भने, ख्याति र प्राप्तिका लागि प्रतिस्पर्धा गर्नु अर्थहीन छ र त्यसले व्यक्तिलाई पीडा र दमनमा मात्र बाँच्न बाध्य बनाउँछ। केवल सत्यताको खोजी गर्नु र आफ्नो कर्तव्य राम्रोसँग निर्वाह गर्नुको मात्र वास्तविक मूल्य र अर्थ छ।