५९. मैले बुढेसकालमा आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्न नसक्ने कुरामा चिन्ता लिनै छोडेँ
सन् १९९९ मा, मैले सर्वशक्तिमान् परमेश्वरका आखिरी दिनहरूको कामलाई स्वीकार गरेँ। मैले आखिरी दिनहरूमा प्रभुको स्वागत गर्न पाउँछु भनेर कहिल्यै सोचेकी थिइनँ। म यति खुसी थिएँ कि म त्यो वर्णन नै गर्न सक्दिनँ। मलाई यसपालि अन्ततः स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गर्ने र अनन्त जीवन प्राप्त गर्ने आशा छ भन्ने लागेको थियो। त्यतिबेला म ५० को दशकमा थिएँ र ममा अझै प्रशस्त ऊर्जा थियो। चाहे मण्डली अगुवाका रूपमा सेवा गर्दा होस्, सुसमाचार प्रचार गर्दा होस् वा नयाँ विश्वासीहरूलाई मलजल गर्दा होस्, म धेरै सक्रिय भई काम गर्थेँ, र हरेक दिन निकै सार्थक हुन्थ्यो। सन् २०१८ को अन्त्यमा, मलाई अचानक रिंगाटा लाग्यो, मेरा खुट्टाहरू गह्रौँ महसुस भयो र म हिँड्नका लागि पाइला उचाल्नै सक्दिनथेँ। समतल भुइँमा हिँड्दा पनि म सधैँ लड्थेँ, र प्रायः मेरा घुँडा र कुहिना खुइलिएर रगत आउँथ्यो। मेरी छोरीले मलाई जाँच गराउन अस्पताल लगिन्। डाक्टरले मलाई लाकुनार इन्फार्कसन भएको बताए र मलाई गम्भीर चेतावनी दिए, “तपाईँले यो अवस्थामा धेरै होसियार हुनुपर्छ! यदि तपाईँ फेरि लड्नुभयो भने, यसले मस्तिष्क रक्तस्राव गराउने सम्भावना हुन्छ।” डाक्टरले त्यसो भनेको सुनेपछि मलाई निकै डर लाग्यो। “साँच्चै मलाई मस्तिष्क रक्तस्राव भयो भने, मैले कसरी कुनै कर्तव्य पूरा गर्न सक्छु र? यदि मैले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सकिनँ भने म कसरी मुक्ति पाउन सक्छु? के यत्रो वर्षको विश्वास व्यर्थ हुँदैन र?” त्यसपछि, मैले त्यसको उपचारका लागि औषधि खाएँ, र बिस्तारै मेरो अवस्था स्थिर भयो र मलाई सञ्चो महसुस भयो। यो परमेश्वरको सुरक्षा हो भन्ने मलाई थाहा थियो, र यस अवधिमा म आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न लागिपरेँ। म ७० वर्षकी भएपछि, मेरो शरीर धेरै तरिकाले खस्किन थालेको मैले स्पष्ट महसुस गरेँ। थोरै काम गर्दा पनि मलाई थकाइ लाग्थ्यो र मेरो स्मरणशक्ति कमजोर भयो। म ७३ वर्षकी हुँदा, म मण्डलीमा प्रवचनहरू छानिरहेकी थिएँ। एक दिन, सुपरिवेक्षकले हामीसँग एउटा भेला राख्नुभयो। मैले त्यहाँ केही ब्रदर-सिस्टरहरू देखेँ जो एकदमै जवान थिए, र जब सुपरिवेक्षकले सिद्धान्तहरूबारे सङ्गति गर्नुभयो, तिनीहरूका औँलाहरूले कम्प्युटरको किबोर्डमा फटाफट थिचिरहेका थिए, जसबाट तीव्र खटखट आवाज आइरहेको थियो। मलाई तिनीहरूको धेरै इर्ष्या लाग्यो, र मैले सोचेँ, “हामी दुवै परमेश्वरमा विश्वास गर्छौँ र कर्तव्य पूरा गरिरहेका छौँ। किन यति ठूलो अन्तर छ? जवान मानिसहरू हरेक काम छिटो गर्छन् अनि सिद्धान्तहरू बुझ्न र आत्मसात गर्न पनि छिटो हुन्छन्। तर मेरो चाहिँ के हाल छ? मेरा आँखाहरूले भ्याउँदैनन्, र मेरो दिमागले प्रतिक्रिया दिन ढिलो गर्छ। म जवानहरूको तुलनामा निकै पछि छु। अब म बुढी भएँ, र मैले जे गर्ने कोसिस गरे पनि मेरो शरीरले मैले चाहेजस्तो काम गर्दैन। के म यो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्न सक्छु र?” मैले जति धेरै यसबारे सोचेँ, म त्यति नै हताश भएँ। बिस्तारै, मलाई हावा फुस्किएको बेलुनजस्तै महसुस हुन थाल्यो, र मलाई कुनै पनि काम गर्ने रुचि भएन। प्रार्थना गर्दा के भन्ने मलाई थाहा थिएन, र परमेश्वरका वचनहरू पढेर मैले कुनै अन्तर्दृष्टि वा ज्योति प्राप्त गरिनँ। कतै मलाई परमेश्वरले त्याग्ने र हटाउने त होइन भनेर मैले सोच्न थालेँ। पछि, मैले मनन गरेँ, “म बुढी छु र मेरो क्षमता कमजोर छ। यदि मैले सक्रिय रूपमा माथि उठ्ने प्रयास गरिनँ भने, के म अझ पछि पर्दिनँ र? एउटा भनाइ छ नि, ‘ढिलो भयो भनेर नडराउनू, बरु टक्क अडिनदेखि चाहिँ डराउनू; एकछिन अडिँदा पनि कोसौँ पछि परिन्छ।’ होइन, मैले माथि उठ्ने प्रयास गर्नै पर्छ!” ती दिनहरूमा मैले लगातार प्रार्थना गरिरहेँ, मेरो नकारात्मक स्थितिलाई समाधान गर्न अन्तर्दृष्टि र मार्गदर्शन दिनुहोस् भनी परमेश्वरलाई बिन्ती गरेँ।
पछि, मैले परमेश्वरका वचनहरू सम्झिएँ: “म तिमीहरूको बीचमा भएका कसैलाई पनि त्याग्न वा हटाउन इच्छुक छैनँ तर यदि तँ राम्रो गर्ने प्रयास गर्दैनस् भने, तैँले केवल आफैलाई हानि गरिरहेको हुन्छस्; तँलाई हटाउने म होइनँ बरु तँ आफै होस्।” मैले परमेश्वरका वचनहरूको यो खण्ड पढ्नका लागि पल्टाएँ। परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “म तिमीहरूको बीचमा भएका कसैलाई पनि त्याग्न वा हटाउन इच्छुक छैनँ तर यदि तँ राम्रो गर्ने प्रयास गर्दैनस् भने, तैँले केवल आफैलाई हानि गरिरहेको हुन्छस्; तँलाई हटाउने म होइनँ बरु तँ आफै होस्। … मेरो अभिप्राय तिमीहरू सबै सिद्ध पारिऊ र कम्तीमा पनि विजय गरिऊ भन्ने हो, ताकि यस चरणको काम सफलतापूर्वक पूरा हुन सकोस्। परमेश्वरको चाहना हरेक व्यक्ति सिद्ध पारिओस्, अन्त्यमा उहाँद्वारा प्राप्त हुन सकोस्, उहाँद्वारा पूर्ण रूपमा धोइओस् र उहाँले प्रेम गर्नुहुने मानिसहरू बनोस् भन्ने छ। मैले तिमीहरू पिछडिएका छौ वा कम क्षमताका छौ भने पनि—यी सब तथ्य हुन्। तर, मैले यसो भन्नुले म तिमीहरूलाई त्याग्न चाहन्छु, मैले तिमीहरूमाथिको आशा गुमाएको छु भन्ने प्रमाणित गर्दैन, अनि म तिमीहरूलाई मुक्ति दिन अनिच्छुक छु भन्ने त झनै प्रमाणित गर्दैन। आज म तिमीहरूको लागि मुक्तिको काम गर्न आएको हुँ, जसको अर्थ यो हो कि मैले गर्ने काम भनेको मुक्तिको कामको निरन्तरता हो। प्रत्येक व्यक्तिसित सिद्ध पारिने मौका हुन्छ: यति हो तँ इच्छुक हुनुपर्छ, यति हो तैँले खोजी गर्नुपर्छ, अन्त्यमा तँ यो नतिजा प्राप्त गर्न सक्षम हुनेछस् र तिमीहरूमध्ये एक जना पनि त्यागिनेछैनौ। यदि तँ कमजोर क्षमताको छस् भने, तँसित मेरा मागहरू तेरो कमजोर क्षमताअनुरूप हुनेछ; यदि तँ उच्च क्षमताको छस् भने तँसित मेरा मागहरू तेरो उच्च क्षमताअनुरूप हुनेछ; यदि तँ अनजान र अशिक्षित छस् भने, तँप्रतिका मेरा मागहरू यसअनुरूप हुनेछन्; यदि तँ साक्षर छस् भने, तँसित मेरा मागहरू तँ साक्षर छस् भन्ने तथ्यअनुरूप हुनेछन्; यदि तँ बुढेसकालमा छस् भने, तँसँग मेरा मागहरू तेरो उमेरअनुरूप हुनेछन्; यदि तँ अतिथिसत्कारको कर्तव्य पूरा गर्न सक्षम छस् भने, तँप्रति मेरा मागहरू यही बमोजिम हुनेछन्; यदि तँ अतिथिसत्कारको कर्तव्य पूरा गर्न सक्दिनँ, निश्चित प्रकारका प्रकार्य मात्र गर्न सक्छु भन्छस् भने, चाहे त्यो सुसमाचार प्रचार गर्ने होस् वा मण्डलीको रेखदेख गर्ने होस्, वा अन्य सामान्य कुराहरूमा सहभागी हुने होस्, मैले तँलाई सिद्ध पार्ने काम तैँले गर्ने प्रकार्यअनुसार हुनेछ। बफादार हुनु, अन्त्यसम्म समर्पित हुनु र परमेश्वरप्रति सर्वोच्च प्रेम प्राप्त गर्न खोज्नु—यी तैँले पूरा गर्नैपर्ने कुरा हुन्, केवल यी तीन कुरा, र यी सबैभन्दा राम्रा अभ्यासहरू हुन्। अन्त्यमा, मानिसहरूले यी तीन कुरा हासिल गर्नु आवश्यक हुन्छ, र ती प्राप्त गर्न सक्नेहरूलाई सिद्ध पारिनेछ। तर सबैभन्दा मुख्य कुरा, तैँले साँच्चै खोजी गर्नुपर्दछ, तँ सक्रिय रूपमा अगाडि र माथितिर बढ्नुपर्छ र त्यस विषयमा निष्क्रिय हुनुहुँदैन” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। मानिसको सामान्य जीवन पुनर्स्थापना गर्नु र उसलाई सुन्दर गन्तव्यमा लिएर जानु)। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, मेरो हृदय एकदमै उज्यालो भयो। परमेश्वर सबै जनाले मुक्ति पाऊन् र सिद्ध बनून् भन्ने चाहनुहुन्छ। जबसम्म हामी सत्यता पछ्याउँछौँ, तबसम्म परमेश्वरले हामीलाई हटाउनुहुन्न, र अन्तमा हामी सबै परमेश्वरद्वारा प्राप्त गरिन सक्छौँ। परमेश्वरले मानिसहरूका फरक-फरक क्षमताका आधारमा उनीहरूबाट अपेक्षा गर्नुहुन्छ, र मानिसहरूलाई एउटै मापदण्डले व्यवहार गर्नुहुन्न। परमेश्वरले जवानहरूले पूरा गर्न सक्ने मानक वृद्धहरूका लागि राख्नुहुन्न, न त उहाँले मानिसहरू वृद्ध भएपछि उहाँले उनीहरूलाई मुक्ति दिनुहुनेछैन भनेर नै भन्नुभएको छ। जबसम्म तपाईँ सत्यता पछ्याउन इच्छुक हुनुहुन्छ, तपाईँसँग मुक्ति पाउने मौका हुन्छ। परमेश्वर साह्रै धर्मी हुनुहुन्छ! तर मैले परमेश्वरको अभिप्राय बुझेकी थिइनँ। मलाई के लागेको थियो भने जवानहरूले सिद्धान्तहरू चाँडै बुझ्ने र प्रभावकारी तरिकाले कर्तव्य पूरा गर्ने भएकाले उनीहरूको मुक्ति पाउने सम्भावना बढी हुन्छ; अनि म बुढी भएकी, मैले ढिलो प्रतिक्रिया जनाउने, र कर्तव्य पूरा गर्ने मेरो दक्षता जवानहरूको तुलनामा धेरै कम भएको हुनाले म पक्कै पनि परमेश्वरद्वारा हटाइने पात्र हुँ। यो परमेश्वरप्रतिको मेरो गलत बुझाइ थियो। मण्डलीमा कर्तव्य पूरा गर्नु भनेको संसारमा एउटा हाकिमका लागि काम गरेजस्तो होइन, जहाँ बुढेसकाल लागेपछि कसैले काममा लिँदैन। परमेश्वरले मानिसहरूलाई यस्तो व्यवहार गर्नुहुन्न। पहिले, म परमेश्वरको अभिप्रायप्रति अन्धी थिएँ, र परमेश्वरले वृद्धहरूलाई मुक्ति दिनुहुन्न भन्ने गलत बुझाइका कारण म हतोत्साहित र निराश महसुस गर्थेँ। मैले त्यस्तो सोच्नु हुँदैनथ्यो! परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, मलाई मनमा ठूलो शान्ति छाएजस्तो महसुस भयो। मैले गम्भीरतापूर्वक सत्यता पछ्याउनुपर्छ र सक्रिय रूपमा सत्यतातर्फ माथि उठ्ने प्रयास गर्नुपर्छ।
सन् २०२२ को फेब्रुअरी महिनाको सुरुमा, ८० वर्षकी लिऊ यी सिस्टरको बिमारका कारण मृत्यु भयो। यसले ममा गहिरो प्रभाव पार्यो। म दिनप्रतिदिन बुढी हुँदै गइरहेकी छु, र मलाई लाकुनार इन्फार्कसन छ। यदि म झुक्किएर लडेँ र मेरो टाउको ठोक्कियो भने, मलाई मस्तिष्क रक्तस्राव हुन सक्छ। विशेषगरी एक पटक, मलाई अचानक रिँगटा लाग्यो र म उभिन सकिनँ, र मैले आँखा खोल्ने आँट गरिनँ। मलाई एकदमै डर लाग्यो, कतै मलाई अचानक बिमारले च्याप्छ र म मर्छु कि भनेर म डराएँ। मैले सोचेँ, “म लगभग ८० वर्षकी भएँ, र आज लिऊ सिस्टरलाई जे भयो, त्यो भोलि मलाई पनि हुन सक्छ। म अहिले आफूसँग भएको समयलाई आफ्नो कर्तव्य उचित रूपमा पूरा गर्नका लागि सदुपयोग गर्न चाहन्छु, तर अहिले म बुढी भएँ, मैले जस्तोसुकै काम गरे पनि मेरो शरीरले मैले चाहेजस्तो गर्दैन, र म सधैँ कुराहरू बिर्सिन्छु। यदि म आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सक्दिनँ भने मैले कसरी मुक्ति पाउन सक्छु? म केही वर्ष कान्छी भएको भए कति राम्रो हुन्थ्यो!” महामारी झन्-झन् भयावह बन्दै गएको देखेर, कुनै दिन म सङ्क्रमित हुन सक्छु, मेरो लाकुनार इन्फार्कसन अझ बिग्रन सक्छ, र म जुनसुकै बेला मर्न सक्छु भनेर म चिन्तित भएँ। ती दिनहरूमा, म लगातार हैरानी र चिन्तामा जिएँ। मेरो हृदय दुःखी र पीडामा थियो, र मैले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न कुनै पनि ऊर्जा जुटाउन सकिनँ। तर, मलाई थाहा थियो कि जेसुकै भए पनि, आफ्नो कर्तव्य पूरा नगर्नु मेरा लागि विकल्प थिएन। यदि मैले आफ्नो कर्तव्य त्यागेँ भने, त्यो अझ खतरनाक हुने थियो। मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, अहिले म बुढी हुँदै गएकी हुनाले, मलाई मेरो जीवनको उल्टी गन्ती सुरु भएजस्तो लाग्छ, र मलाई निरन्तर मृत्युको डर लागिरहन्छ। हे परमेश्वर, तपाईँ मलाई सत्यता बुझ्न अनि चिन्ता र वेदनाबाट बाहिर निस्कन मार्गदर्शन गर्न सक्नुहोस्।”
एक पटक, उपासनाको बेलामा, मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ र उहाँको सार्वभौमिकताबारे केही बुझाइ प्राप्त गरेँ। मेरो हृदय अब त्यति ठूलो वेदना र चिन्तामा थिएन। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “यदि परमेश्वर तँलाई जिउन दिनुहुन्छ भने, तँ जतिसुकै बिरामी भए पनि मर्नेछैनस्। यदि परमेश्वर तँलाई जिउन दिनुहुन्न भने, तँ बिरामी नभए पनि, यदि त्यही हुनैपर्ने हो भने तँ मर्नेछस्। तेरो जीवनको अवधि परमेश्वरद्वारा पूर्वनियोजित गरिएको छ। यदि तँ यो मामिलालाई स्पष्ट रूपमा देख्न सक्छस् भने, यसले तँ सत्यता बुझ्छस् र तँसँग साँचो आस्था छ भनी देखाउँछ। त्यसोभए, के परमेश्वरले मानिसहरूलाई जथाभावी बिरामी पर्न दिनुहुन्छ? यो जथाभावी हुने कुरा होइन; यो तिनीहरूको आस्थालाई शोधन गर्ने एउटा तरिका हो। मानिसहरूले यो कष्ट सहनैपर्छ। यदि उहाँ तँलाई बिरामी पर्न दिनुहुन्छ भने, त्यसबाट भाग्ने प्रयास नगर्; यदि उहाँ त्यसो गर्नुहुन्न भने, तब त्यसको माग नगर्। सबै कुरा सृष्टिकर्ताको हातमा छ, र मानिसहरूले प्रकृतिलाई आफ्नो बाटो लिन दिन सिक्नुपर्छ। प्रकृति के हो? प्रकृतिमा कुनै पनि कुरा जथाभावी हुँदैन; यो सबै परमेश्वरबाट आउँछ। यो सत्य हो। एउटै रोगबाट पीडित मानिसहरूमध्ये, कोही मर्छन् र कोही जिउँछन्; यो सबै परमेश्वरद्वारा पूर्वनियोजित गरिएको थियो। यदि तँ जिउन सक्छस् भने, यसले तैँले परमेश्वरले तँलाई दिनुभएको मिसन अझै पूरा गरेको छैनस् भनी प्रमाणित गर्छ। तैँले त्यो मिसन पूरा गर्न कडा मेहनत गर्नुपर्छ र यो समयको कदर गर्नुपर्छ; यसलाई खेर नफाल्। कुरा यही हो। यदि तँ बिरामी छस् भने, त्यसबाट भाग्ने प्रयास नगर्, र यदि तँ बिरामी छैनस् भने, त्यसको माग नगर्। तँ केवल मागेर केही प्राप्त गर्न सक्दैनस्, न त तँ केवल भाग्ने प्रयास गरेर कुनै कुराबाट जोगिन सक्छस्। परमेश्वरले आफूले गर्नेछु भनी निर्धारण गर्नुभएको कुरालाई कसैले परिवर्तन गर्न सक्दैन” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। भाग तीन)। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, मैले मानिसको आयु परमेश्वरद्वारा पूर्वनियोजित हुन्छ भन्ने महसुस गरेँ। सिस्टर लिऊको ८० वर्षको उमेरमा मृत्यु भयो किनभने उहाँको आयु सकिएको थियो। जन्म, बुढ्यौली, रोग र मृत्यु हरेकले अनुभव गर्छन्—यो जीवनको प्राकृतिक नियम हो। मैले मेरो छिमेकी स्याओशीलाई सम्झिएँ। ऊ मर्ने बेलामा जम्मा ३४ वर्षको थियो, र ऊ सधैँ एकदमै स्वस्थ थियो। नसोचेको कुरा, बिजुलीको पोलमा ठोक्किएर उसको मृत्यु भयो। मैले सबैको जीवन परमेश्वरको हातमा छ, र हामी आफ्नो भाग्यलाई नियन्त्रण गर्न सक्दैनौँ भन्ने महसुस गरेँ। जब हाम्रो आयु सकिन्छ, हामी बिरामी नभए पनि मर्छौँ। मेरै उदाहरण लिऊँ। जब मलाई लाकुनार इन्फार्कसन भएको पत्ता लाग्यो, डाक्टरले मेरो उमेरमा यो रोग लाग्दा म लडेँ भने मलाई मस्तिष्क रक्तस्राव हुने उच्च जोखिम हुन्छ भनेका थिए। यद्यपि, म हालैका वर्षहरूमा धेरै पटक लडेकी छु, र मलाई मस्तिष्क रक्तस्राव भएको छैन। एकपटक के समेत भयो भने मलाई अचानक रिँगटा लागेर म अचेत जस्तै भएकी थिएँ, मानौँ म कुनै पनि क्षण मर्नेछु। तर, एक दिन असहज भएपछि, म निको भएँ। यदि मेरो मिसन पूरा भएको छैन भने, म बुढी र बिरामी भए पनि मर्नेछैन। यदि कुनै दिन मेरो रोग साँच्चै झन् गम्भीर भयो भने, यो मैले सहनुपर्ने पीडा हो। जब मेरो संसारबाट बिदा हुने समय आउँछ, म परमेश्वरको सार्वभौमिकता र प्रबन्धमा समर्पित हुनेछु। यो ममा हुनुपर्ने समझ हो। मेरो फोक्सोमा सास हुँदाखेरि नै, मैले अहिले पाएको अवसरको सदुपयोग गर्नुपर्छ, र मेरो समय र ऊर्जा आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न र सत्यता पछ्याउनमा खर्च गर्नुपर्छ, आफू जीवित रहुन्जेल हरेक दिन केही हासिल गर्ने प्रयास गर्नुपर्छ। अब मैले चिन्ता र फिक्रीमा दिन बिताएर आफ्नो बहुमूल्य समय खेर फाल्न मिल्दैन। यो कुरा बुझेपछि, मलाई धेरै हल्का महसुस भयो, र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न थप ऊर्जा मिल्यो।
पछि, म कोभिड-१९ बाट सङ्क्रमित भएँ र मेरो स्वास्थ्य अझ कमजोर भयो अनि मेरो स्मरणशक्ति अझ घट्यो। एक पटक, सुपरिवेक्षक हामीसँग भेलामा आउनुभयो र उहाँले परमेश्वरका वचनहरू पढ्नुभयो। त्यतिबेला, मैले परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड पढेँ जुन मेरो स्थितिसँग एकदमै मेल खान्थ्यो, र त्यसपछि म यस खण्डबारे सङ्गति गर्न चाहन्थेँ। तर, जब म पढ्दै गएँ, मैले अघिको मुख्य बुँदा सम्झन सकिनँ, र जब हामीले पढिसकेर मैले परमेश्वरका वचनहरूको त्यो खण्ड खोज्न पछाडि फर्केँ, मैले त्यो भेट्टाउन सकिनँ। म यति आत्तिएँ कि मेरो नाकको टुप्पोबाट पसिना आउन थाल्यो। अन्तमा, मैले मुस्किलले केही वचनहरू सङ्गति त गरेँ, तर ती तालमेल नमिलेका थिए। मलाई एकदमै अप्ठ्यारो लाग्यो, र अलि दिक्दार र हताश महसुस भयो। मैले सोचेँ, “अब म बुढी भएकीले, म साँच्चै काम नलाग्ने भएछु, मेरो दिमागले प्रतिक्रिया दिन ढिलो गर्छ, र मैले जतिसुकै प्रयास गरे पनि युवाहरूको गति समात्न सक्दिनँ!” मैले जति धेरै यसबारे सोचेँ, म त्यति नै नकारात्मक भएँ। मलाई मेरो मुक्ति पाउने सम्भावना झन्-झन् कम हुँदै गएको र ममा आशिष् पाउने आशा अझ कम भएको महसुस भयो। अर्को पटक, एउटी सिस्टरले मलाई परमेश्वरका वचनहरूको वाचनको भिडियो कपी गरिदिइन्। ती सिस्टरले मलाई त्यो कपी गरिदिएको मैले आफ्नै आँखाले देखेँ, तर घर पुगेर कम्प्युटर खोल्दा, मैले त्यो भेट्टाउनै सकिनँ। मैले मनमनै सोचेँ, “यस्तो देखिन्छ कि मैले बुढेसकाललाई स्वीकार नगरी सुखै छैन। मेरो स्मरणशक्ति किन यति खराब भएको होला? यदि कुनै जरुरी काम पर्यो भने, के अन्त्यमा मैले त्यस काममा ढिलाइ गर्नेछैन र?” म आत्तिरहेकै बेला, मेरी सिस्टर आइन् र मैले उनलाई गुनासो गर्दै भनेँ, “म अहिले यति बुढी भएँ कि म केही पनि सम्झन सक्दिनँ। के म सिद्धिएको होइन र? के मैले अझै पनि सत्यता पछ्याउन र मुक्ति पाउन सक्छु?” म अलिकति नकारात्मक भएको देखेर, ती सिस्टरले मलाई सान्त्वना दिइन् र परमेश्वरका वचनहरूको अध्याय “सत्यता कसरी पछ्याउने (३)” पढ्न भनिन्। मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “पाकाहरूमा सधैँ भ्रम हुन्छ, र तिनीहरूलाई आफू अन्योलमा परेको छु, आफ्नो स्मरण शक्ति खराब छ, त्यसकारण आफूले सत्यता बुझ्न सक्दिनँ भन्ने लाग्छ। के यो तथ्य हो? (होइन।) कम उमेरका मानिसहरूसँग पाकाहरूमा भन्दा ज्यादा ऊर्जा हुने, र तिनीहरू शारीरिक रूपमा दह्रिला हुने भए पनि, तिनीहरूको बुझ्ने, जान्ने, र चिन्ने क्षमता पाकाहरूको जति नै हुन्छ। के पाकाहरू पनि कुनै बेला जवान नै थिएनन् र? तिनीहरू बुढो भएर जन्मेका थिएनन्, र कम उमेरका मानिसहरू पनि एक दिन पाका हुनेछन्। पाकाहरूले सधैँ आफू वृद्ध, शारीरिक रूपमा कमजोर, बिसन्चो, र स्मरण शक्ति कमजोर भएको कारण, जवान मानिसहरूभन्दा फरक छु भनेर सोच्नु हुँदैन। वास्तवमा, यहाँ कुनै भिन्नता हुँदैन। कुनै भिन्नता हुँदैन भनेर मैले भन्नुको अर्थ के हो? कुनै व्यक्ति वृद्ध भए पनि जवान भए पनि, उसको भ्रष्ट स्वभाव उस्तै हुन्छ, सबै कुराहरूबारे उसको मनोवृत्ति र दृष्टिकोण उस्तै हुन्छ, र सबै किसिमका कुराहरूबारे उसको दृष्टिकोण र अडान उस्तै हुन्छन्। … त्यसकारण, पाका मानिसहरूको काम नै नभएको र तिनीहरू आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न असक्षम हुने होइन, वा तिनीहरू सत्यता पछ्याउन असक्षम हुने त झनै होइन—तिनीहरूले गर्नुपर्ने धेरै कुराहरू छन्। तेरो जीवनकालमा तैँले सबै प्रकारका विधर्म र भ्रमहरू, साथै विभिन्न परम्परागत विचार र धारणाहरू, मूर्ख र हठी कुराहरू, रूढिवादी कुराहरू, अविवेकी कुराहरू, र विकृत कुराहरू थुपारेको छस्। यी कुराहरू तेरो हृदयमा ज्यादै नै थुप्रिएका छन्। तैँले यी कुराहरूलाई खोतल्न, चिरफार गर्न, र चिन्न जवान मानिसहरूले भन्दा पनि धेरै समय खर्च गर्नुपर्छ। तेरो कुनै काम नभएको होइन। जब तँ फुर्सदमा हुन्छस्, तब तँ हैरान, बेचैन, र चिन्तित बन्छस्, जुन न त तेरो काम हो न त तेरो जिम्मेवारी। सबैभन्दा पहिले, पाका मानिसहरूसँग सही मानसिकता हुनुपर्छ। तेरो उमेर ढल्किँदै गएको र तँ शारीरिक रूपमा केही बूढो भएको भए पनि, तँसँग जवान मानसिकता हुनुपर्छ। तँ बूढो हुँदै गएको, तेरो सोचाइ सुस्त भएको, र तेरो स्मरणशक्ति कमजोर भएको भए पनि, यदि तैँले अझै पनि आफूलाई चिन्न सक्छस्, अझै पनि मैले भनेका वचनहरू बुझ्न सक्छस्, र अझै पनि सत्यता बुझ्न सक्छस् भने, त्यसले तँ बूढो छैनस् र तेरो क्षमता कमजोर छैन भनी प्रमाणित गर्छ। यदि कोही ७० वा ८० को दशकमा छ तर सत्यता बुझ्न सक्षम छैन भने, यसले उसको कद धेरै सानो र अपुग छ भन्ने देखाउँछ। त्यसकारण, सत्यताका सम्बन्धमा उमेर असान्दर्भिक हुन्छ…। परमेश्वरको घरमा र सत्यताको अगाडि, के पाकाहरू विशेष मानिसहरूको समूह हो र? अहँ, होइन। सत्यताको अगाडि, उमेरको सम्बन्ध हुँदैन, त्यसरी नै भ्रष्ट स्वभावहरू के-के हुन्, व्यक्तिको भ्रष्टताको गहिराइ कति छ, व्यक्ति सत्यता पछ्याउन योग्य छ कि छैन, व्यक्तिले मुक्ति पाउन सक्छ कि सक्दैन, वा व्यक्तिले मुक्ति पाउने सम्भावना कति छ भन्ने विषयमा पनि उमेरको सम्बन्ध हुँदैन। के कुरा यही होइन र? (हो।)” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे)। परमेश्वरका वचनहरूले सिधै मेरो हृदयलाई छोयो, विशेष गरी यी वचनहरूले: “तँ बूढो हुँदै गएको, तेरो सोचाइ सुस्त भएको, र तेरो स्मरणशक्ति कमजोर भएको भए पनि, यदि तैँले अझै पनि आफूलाई चिन्न सक्छस्, अझै पनि मैले भनेका वचनहरू बुझ्न सक्छस्, र अझै पनि सत्यता बुझ्न सक्छस् भने, त्यसले तँ बूढो छैनस् र तेरो क्षमता कमजोर छैन भनी प्रमाणित गर्छ।” परमेश्वरले हामी पाका मानिसहरूलाई धेरै राम्रोसँग चिन्नुहुन्छ। उहाँले वृद्धहरूलाई अस्वीकार गर्नुहुन्न, बरु उहाँले हामीलाई सकारात्मक मानसिकता राख्न, आफ्नो उमेरको कारण हैरानी र चिन्तामा नजिउन, र आफ्नो क्षमताले भ्याएसम्म कर्तव्य पूरा गर्न सक्दो प्रयास गर्न प्रोत्साहित गर्नुहुन्छ। परमेश्वरका वचनहरूले मलाई अभ्यासको मार्ग दियो, र मैले केही आशा देखेँ। मलाई सधैँ लाग्थ्यो कि जवानहरू मानिसहरूसँग राम्रो क्षमता हुन्छ, उनीहरू सत्यता छिट्टै बुझ्छन्, कर्तव्य पूरा गर्न प्रभावकारी हुन्छन्, र त्यसैले उनीहरूको मुक्ति पाउने आशा ठूलो हुन्छ। अर्कोतिर, म बुढी हुँदै जाँदा मेरा सबै कार्यक्षमता घट्दै छन्। मेरो स्मरणशक्ति कमजोर छ, म सत्यता ढिलो बुझ्छु, र कुनै पनि कुराको गतिसँग तालमेल मिलाउन सक्दिनँ। विशेष गरी, म कोभिड-१९ बाट सङ्क्रमित भएपछि मेरो स्मरणशक्ति अझ बिग्रियो, र मलाई म काम नलाग्ने भएँ, र ममा आशिष् पाउने कुनै आशा छैन भन्ने लाग्यो। म हैरानी र चिन्ताजन्य नकारात्मक भावनाहरूमा जिएँ, जसले मेरो आफ्नै जीवन प्रवेशमा बाधा पुर्याउने मात्र नभई मेरो कर्तव्यमा पनि असर गर्यो। मैले नकारात्मक भावनाहरूमा जिउनु अत्यन्तै हानिकारक रहेछ भन्ने देखेँ, र मैले सकारात्मक र सक्रिय भई सत्यतातिर माथि उठ्ने प्रयास गर्नुपर्थ्यो। म बुढी भएकी, बुझ्न ढिलो गर्ने र कमजोर स्मरणशक्ति भएकी भए तापनि, मैले सत्यता बिलकुलै बुझ्न नसक्ने होइन, र म परमेश्वरका वचनहरू बुझ्नै नसक्ने गरी बुढी भएकी छैनँ। मैले मेरो सीमित समयको कदर गर्नुपर्छ र मेरा भ्रष्ट स्वभावहरू परिवर्तन गर्न सत्यता पछ्याउनुपर्छ। ममा अझै पनि धेरै भ्रष्ट स्वभावहरू छन् जसलाई मैले फालेकी छैनँ, र धेरै दृष्टिकोणहरू छन् जसलाई बदल्नु आवश्यक छ। जबसम्म म सत्यता पछ्याउन छोड्दिनँ, तबसम्म मसँग मुक्ति पाउने मौका छ। सत्यताले मानिसलाई पक्षपाती व्यवहार गर्दैन। यो कुरा बुझेपछि, मेरो मन हलुका भयो।
त्यसपछिका दिनहरूमा, म कर्तव्य पूरा गर्न धेरै बुढी भएकीले मुक्ति पाउन सक्दिनँ कि भनेर म किन सधैँ डराइरहन्थेँ भनी मैले निरन्तर मनन गरिरहेँ। ममा कुन भ्रष्ट स्वभाव हाबी थियो? मैले परमेश्वरका वचनहरू पढेँ: “मानिसहरू सबैले आशिष्, पुरस्कार, र मुकुटहरू पाउनका लागि परमेश्वरमा विश्वास गर्छन्। के हरेक व्यक्तिको हृदयमा यही अभिप्राय हुँदैन र? वास्तवमा, हरेक व्यक्तिमा हुन्छ। यो तथ्य हो। … आशिष् प्राप्त गर्ने यो अभिप्राय नहुने हो भने, तिमीहरूले कस्तो महसुस गर्नेथियौ? तिमीहरूले कस्तो मनोवृत्तिका साथ आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नेथियौ र परमेश्वरलाई पछ्याउनेथियौ? यदि मानिसहरूको हृदयमा लुकेको आशिष् प्राप्त गर्ने यो अभिप्रायलाई पूर्ण रूपमा उन्मूलन गरियो भने तिनीहरूको के हालत हुनेथियो? यो सम्भव छ कि धेरै मानिसहरू नकारात्मक बन्नेथिए, र कतिपय आफ्नो कर्तव्यमा अप्रेरित हुनेथिए, र परमेश्वरमाथि विश्वासमा तिनीहरूको रुचि हराउनेथियो। तिनीहरूले आफ्नो आत्मा गुमाएजस्तो देखिनेथियो, र तिनीहरूको हृदय खोसिएजस्तो देखिनेथियो। त्यसैले म भन्छु कि आशिष् प्राप्त गर्ने अभिप्राय मानिसहरूको हृदयको गहिराइमा लुकेर रहने कुरा हो। सायद, तिनीहरूले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा वा मण्डलीको जीवन जिउँदा, तिनीहरूलाई आफूले केही सत्यताहरू बुझेको छु र आफ्नो परिवार त्याग्न र खुसीसाथ आफूलाई परमेश्वरप्रति समर्पित गर्न सक्षम छु, र अब आफूलाई आशिष् प्राप्त गर्ने आफ्नो अभिप्रायको ज्ञान छ, र यो अभिप्राय त्यागेको छु, र अब यसद्वारा शासित वा बाँधिएको छैन भन्ने महसुस हुन्छ। त्यसपछि, तिनीहरूले अब आफूसँग आशिष् प्राप्त गर्ने अभिप्राय छैन भनी सोच्छन्, तर परमेश्वरले अर्कै सोच्नुहुन्छ। मानिसहरूले विभिन्न कुराहरूलाई सतही रूपमा मात्रै हेर्छन्। परीक्षाहरूविना, तिनीहरूले आफ्नो बारेमा राम्रै अनुभव गर्छन्। जबसम्म तिनीहरूले मण्डली छोडेका वा परमेश्वरको नामलाई इन्कार गरेका हुँदैनन्, र तिनीहरू आफूलाई परमेश्वरप्रति समर्पित गर्न लागिरहन्छन्, तबसम्म तिनीहरूले आफू परिवर्तन भएको छु भन्ने विश्वास गर्छन्। तिनीहरू अब आफ्नो कर्तव्य निर्वाहमा आफ्नो जोस वा क्षणिक आवेगद्वारा उत्प्रेरित भएको महसुस गर्दैनन्। यसको साटो, तिनीहरू आफूले सत्यता पछ्याउन सक्ने, र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा आफूले निरन्तर सत्यताको खोजी र अभ्यास गर्न सक्ने, जसले गर्दा तिनीहरूका भ्रष्ट स्वभावहरू शुद्ध हुने र तिनीहरूले केही साँचो परिवर्तन हासिल गर्न सक्ने विश्वास गर्छन्। तर, जब तिनीहरूको गन्तव्य र परिणामसँग प्रत्यक्ष रूपमा सम्बन्धित घटनाहरू घट्छन्, तब तिनीहरूका प्रकटीकरणहरू के-के हुन्छन्? तिनीहरूको साँचो अवस्था पूर्ण रूपमा प्रकाश हुन्छ। त्यसोभए अन्त्यमा, जहाँसम्म मानिसहरूको कुरा छ, के यो मानिसहरूको मुक्ति र सिद्धतासँग सम्बन्धित परिस्थिति हो कि प्रकट भएर हटाइने परिस्थिति हो? यो असल कुरा हो कि खराब कुरा हो? सत्यतालाई पछ्याउनेहरूका हकमा, यसको अर्थ मुक्ति र सिद्धता भन्ने हुन्छ, जुन असल कुरा हो; सत्यतालाई नपछ्याउनेहरूका हकमा, यसको अर्थ प्रकट गरिनु र हटाइनु हो, जुन खराब कुरा हो” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। जीवन वृद्धिका छ वटा सूचकहरू)। जब मैले परमेश्वरका वचनहरू मनन गरे, मैले तिनलाई आफैसँग जोडेँ: म आशिष् पाउन चाहन्थेँ, त्यसैले मैले परमेश्वरमा विश्वास गरेँ। कामको यो चरण स्वीकार गरेपछि, मण्डलीले मलाई जे कर्तव्य अह्रायो त्यसैमा मैले आफूलाई उत्साहपूर्वक समर्पित गरेँ र आफ्नो सर्वस्व दिएँ, र मैले कहिल्यै कष्ट भोगेको वा थकाइ लागेको महसुस गरिनँ। कहिलेकाहीँ, मैले ठूलो जोखिम मोलेर परमेश्वरका वचनका पुस्तकहरू ओसारपसार गरेँ, तर म डराइनँ। सन् २०१८ मा मलाई लाकुनार इन्फार्कसन हुँदा पनि, मैले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न छोडिनँ। मलाई यसरी सक्रिय भई कर्तव्य पूरा गरेसम्म, म आशिषित् हुनेछु र भविष्यमा मैले राम्रो गन्तव्य पाउनेछु भन्ने लाग्थ्यो। यद्यपि, म ७० वर्ष पुगेपछि, मेरा सबै शारीरिक कार्यक्षमता घट्न थाले र मेरो स्मरणशक्ति पहिलेको जस्तो राम्रो रहेन, त्यसमाथि ममा लाकुनार इन्फार्कसन त छँदै थियो। मलाई डर थियो कि यदि म मरेँ भने, मैले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न पाउनेछैनँ, र मुक्ति पाउनेछैनँ, त्यसैले म दिक्दार स्थितिमा जिएँ। मैले मन नलागी-नलागी आफ्नो कर्तव्य पूरा गरेँ, तर म उत्प्रेरित थिइनँ। विशेष गरी म कोभिड-१९ बाट सङ्क्रमित भएपछि र मेरो स्वास्थ्य र स्मरणशक्ति पहिलेभन्दा झन् खराब भएको देखेपछि, मलाई मसँग आशिष् पाउने कुनै आशा छैन र मैले राम्रो गन्तव्य प्राप्त गर्न सक्दिनँ भन्ने लाग्यो, त्यसैले म नकारात्मकता र दुर्दशामा जिएँ, र मलाई केही गर्ने रुचि थिएन। म परमेश्वरका वचनहरू पढ्न वा परमेश्वरलाई प्रार्थना गर्न चाहन्नथेँ, र कर्तव्य पूरा गर्ने मेरो सबै ऊर्जा हरायो; मेरो हृदय परमेश्वरबाट झन्-झन् टाढा गयो। विगतमा, जब ममा आशिष् पाउने आशा थियो, म मेरो कर्तव्यमा कष्ट सहन र मूल्य चुकाउन सक्थेँ, र परमेश्वरप्रति इमानदार देखिन्थेँ। तर, वास्तवमा, मैले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नुलाई आशिष् पाउने पुँजी ठानेकी थिएँ, र म निरन्तर परमेश्वरसँग सौदा गर्न र उहाँलाई धोका दिन खोजिरहेकी थिएँ। म कति स्वार्थी र नीच थिएँ, ममा मानवताको कति कमी थियो! म कुन हिसाबमा परमेश्वरको साँचो विश्वासी थिएँ र? परमेश्वर पवित्र हुनुहुन्छ, र उहाँको स्वभावलाई चिढ्याउन मिल्दैन। मानिसहरूले उहाँलाई झुक्याउन खोजेको उहाँले कसरी सहन सक्नुहुन्छ? मैले यस्तो व्यवहार गरिरहेकी भए पनि, म अझै परमेश्वरसँग आशिष् माग्दै थिएँ। म कति साह्रो निर्लज्ज थिएँ! त्यतिका वर्ष मैले सत्यता पछ्याउनमा कुनै ध्यान दिइनँ, र मेरो स्वभाव परिवर्तन भएन। मैले आशिष् पाउनकै खातिर परमेश्वरमा विश्वास गरेँ। म त पावलको मार्गमा हिँडिरहेकी रहेछु! यदि परमेश्वरले मलाई प्रकट नगर्नुभएको भए, म अझै आशिष् नै पछ्याइरहेकी हुने थिएँ, र अन्तमा मलाई पूर्ण रूपमा हटाइने थियो र नरकमा पठाइने थियो। आज मैले आफू हिँडिरहेको गलत मार्ग बुझ्न सकेँ। यो मेरो लागि परमेश्वरको महान् मुक्ति थियो! जब मैले यो कुरा बुझेँ, मलाई यतिका वर्ष सत्यता नपछ्याएकोमा साँच्चै पछुतो लाग्यो। अब, मैले आशिष् पाउने मेरो अभिप्राय त्याग्नुपर्थ्यो र गम्भीरतापूर्वक सत्यता पछ्याउनुपर्थ्यो। मैले परमेश्वरलाई निराश पारिरहन मिल्दैनथ्यो।
मैले निरन्तर आत्मचिन्तन गरिरहेँ र परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड सम्झेँ: “म प्रत्येक व्यक्तिको गन्तव्य निजको उमेर, वरिष्ठता, वा कष्टको परिमाणका आधारमा निर्धारित गर्दिनँ, ऊ कति दयनीय छ भन्ने कुराका आधारमा त झनै गर्दिनँ, बरु ऊसँग सत्यता छ कि छैन भन्ने आधारमा गर्दछु। योभन्दा अर्को कुनै विकल्प छैन” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। आफ्नो गन्तव्यको लागि पर्याप्त असल कार्यहरू तयार गर्)। परमेश्वरले व्यक्तिको परिणाम निर्धारण गर्ने मानकहरू प्रस्ट रूपमा व्यक्त गर्नुभएको छ। मानिसहरूले सत्यता पछ्याउँछन् कि पछ्याउँदैनन्, सत्यता अभ्यास गर्छन् कि गर्दैनन्, र अन्ततः, उनीहरूले स्वभावमा परिवर्तन हासिल गर्छन् कि गर्दैनन् भन्ने आधारमा परमेश्वरले मानिसहरूको परिणाम निर्धारण गर्नुहुन्छ। यो परमेश्वरको धार्मिकता हो। म परमेश्वरले मानिसहरूको उमेर र उनीहरूले कति कर्तव्य पूरा गर्छन् भन्ने आधारमा उनीहरूको परिणाम निर्धारण गर्नुहुन्छ भनेर सोच्ने गर्थेँ। मेरो दृष्टिकोणबाट हेर्दा त, सबै वृद्धहरू हटाइने थिए, र सबै जवानहरूले मुक्ति पाउने थिए। यदि त्यस्तो हुन्थ्यो भने, परमेश्वरको धर्मी स्वभाव प्रकट हुने थिएन। मैले हाम्रो मण्डलीबाट निकालिएका ती जवानहरूबारे सोचेँ। उनीहरू बाठा र वरदानयुक्त थिए, तर यति मात्र हो कि उनीहरूले सत्यता पछ्याउँदैनथे, उनीहरू सांसारिक सुखको लोभ गर्थे, र परमेश्वरका वचनहरू पढ्ने वा आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्ने गर्दैनथे। अन्त्यमा, उनीहरूलाई अविश्वासीका रूपमा चित्रण गरियो र हटाइयो। मैले के देखेँ भने कोही जवान होस् वा वृद्ध, यदि उसले सत्यता पछ्याउँदैन र उसको स्वभाव परिवर्तन हुँदैन भने, अन्ततः उसलाई हटाइनेछ।
मैले परमेश्वरका थप केही वचनहरू पढेँ, र मेरो हृदय झनै उज्यालो भयो। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “कतिपय मानिस भन्छन्, ‘म साठी वर्ष पुगेँ। साठी वर्षदेखि परमेश्वरले मलाई हेरचाह गरिरहनुभएको छ, सुरक्षा गरिरहनुभएको छ, र मार्गदर्शन गरिरहनुभएको छ। म बूढो भएपछि यदि मैले कर्तव्य निर्वाह गर्न सकिनँ र केही पनि गर्न सकिनँ भने—के परमेश्वरले अझै पनि मेरो वास्ता गर्नुहुनेछ?’ के यो भन्नु मूर्ख कुरा होइन र? परमेश्वर एक जीवनकालका लागि मात्र कुनै व्यक्तिको हेरचाह र सुरक्षा गर्नुहुन्न र उसको भवितव्यमाथि सार्वभौमिकता राख्नुहुन्न। यदि यो एउटै जीवनकाल, एउटै जीवन-समयका लागि भएको भए, त्यसले परमेश्वर सर्वशक्तिमान् हुनुहुन्छ र सबै कुरामाथि सार्वभौमिकता राख्नुहुन्छ भनी देखाउन सक्दैनथ्यो। कसैका लागि मेहनत खर्चँदा र मूल्य चुकाउँदा, परमेश्वरले तिनीहरूले यस जीवनमा के गर्नेछन् भनेर मात्रै प्रबन्ध गरिरहनुभएको हुँदैन—उहाँले तिनीहरूका लागि अनगिन्ती जीवनकालहरू प्रबन्ध गरिरहनुभएको हुन्छ। परमेश्वर पुनर्जन्म हुने हरेक आत्माका लागि पूर्ण जिम्मेवारी लिनुहुन्छ। उहाँ आफ्नो हृदयले काम गर्नुहुन्छ, आफ्नो जीवनको मूल्य चुकाउनुहुन्छ, हरेक व्यक्तिलाई मार्गदर्शन गर्नुहुन्छ र तिनीहरूको प्रत्येक जीवनको प्रबन्ध गर्नुहुन्छ। परमेश्वर मानिसका खातिर यस्तो मेहनत खर्चनुहुन्छ र यस्तो मूल्य चुकाउनुहुन्छ, र मानिसलाई यी सबै सत्यता र यो जीवन प्रदान गर्नुहुन्छ भन्ने कुरालाई विचार गर्दा, यदि मानिसहरू यी आखिरी दिनहरूमा सृजित प्राणीहरूको कर्तव्य निर्वाह गर्दैनन् र सृष्टिकर्तासामु फर्कँदैनन् भने—तिनीहरू जतिसुकै जीवन र पुस्ताहरूबाट गुज्रेर जिएका भए पनि, यदि तिनीहरू अन्ततः आफ्ना कर्तव्यहरू पूरा गर्न र परमेश्वरका मागहरू पूरा गर्न असफल हुन्छन् भने—के परमेश्वरप्रतिको तिनीहरूको ऋण अत्यन्तै ठूलो हुनेछैन र? के तिनीहरू परमेश्वरले चुकाएका सबै मूल्यहरूको अयोग्य हुनेछैनन् र? तिनीहरूमा विवेकको एकदमै कमी हुनेछ, तिनीहरू मानिस कहलाइन योग्य हुनेछैनन्, किनभने परमेश्वरप्रतिको तिनीहरूको ऋण अत्यन्तै ठूलो हुनेछ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। सत्यता प्राप्त गर्नको लागि मूल्य चुकाउनु ठूलो महत्त्वको कुरा हो)। “अब तिमीहरूले के गर्नुपर्छ? जब परमेश्वरको हृदयले मानवजातिका लागि अझै परिश्रम गर्छ, जब उहाँ मानवजातिका लागि अझै योजनाहरू बनाउनुहुन्छ, जब उहाँ मानवजातिले चाल्ने हरेक कदमका लागि अझै दुःख र चिन्ता महसुस गर्नुहुन्छ, तब तिमीहरूले सकेसम्म चाँडो आफ्नो निर्णय गर्नैपर्छ अनि आफ्नो पछ्याइको लक्ष्य र दिशा निर्धारण गर्नैपर्छ। परमेश्वरको विश्रामको दिन नआइन्जेल आफ्ना योजनाहरू बनाउन नपर्ख, वा त्यतिबेला मात्रै साँच्चै दुःखी, पछुतो, अनि गहिरो शोक र पश्चात्ताप महसुस नगर—त्यतिबेला, अत्यन्त नै ढिलो भइसकेको हुनेछ, कुनै व्यक्तिले तँलाई मुक्ति दिन सक्नेछैन, न त परमेश्वरले नै सक्नुहुनेछ” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। मानिसले किन सत्यता पछ्याउनै पर्छ)। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि म धेरै भावुक भएँ। परमेश्वरले सधैँ मानिसहरूको हेरचाह र सुरक्षा गर्दै आउनुभएको छ, र सधैँ उनीहरूलाई डोर्याउँदै आउनुभएको छ। मानिसको मुक्तिका लागि परमेश्वरले चुकाउनुभएको मूल्य धेरै ठूलो छ। मेरै उदाहरण लिऊँ। म एउटा साधारण गृहिणी मात्र हुँ। म गरिब परिवारमा हुर्केँ र कसैले मलाई आदरभावले हेर्दैनथे, त्यसैले म हीनताबोधका साथ जिएँ। परमेश्वरले मलाई उहाँको आखिरी दिनहरूको काम स्वीकार गर्न र मण्डलीमा आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न दिएर अनुग्रहित तुल्याउनुभएको छ, जसमार्फत मैले मुक्ति पाउने मौका प्राप्त गरेकी छु। परमेश्वरले मेरो भ्रष्टता प्रकट गर्न निरन्तर वातावरणहरू योजनाबद्ध गर्नुभयो, उहाँका वचनहरू प्रयोग गरेर मलाई अन्तर्दृष्टि दिनुभयो र आफैलाई चिन्न र केही सत्यताहरू बुझ्न मद्दत गर्नुभयो। जब म बुढी भएँ, मेरा प्रतिक्रियाहरू धेरै ढिलो भएकाले र मैले कुनै पनि कर्तव्य पूरा गर्न नसक्ने भएकाले, मैले मुक्ति पाउन सक्दिनँ भन्ने मलाई लाग्यो, र त्यसैले म नकारात्मक स्थितिमा जिएँ। तर परमेश्वरले मलाई सत्यता बुझ्न अझै अन्तर्दृष्टि दिनुभयो र मलाई हैरानी र चिन्ताका नकारात्मक भावनाहरूबाट बाहिर निस्कन मद्दत गर्नुभयो, अलि-अलि गर्दै मलाई सत्यता पछ्याउने मार्गमा डोर्याउनुभयो। परमेश्वरले ममाथि आफ्नो धेरै श्रमसाध्य मेहनत समर्पित गर्नुभएको रहेछ! परमेश्वरका वचनहरू मनन गर्दा म रोएँ, किनकि मलाई आफूमा बिलकुलै विवेक र समझ नभएको महसुस भयो! यतिका वर्ष गम्भीरतापूर्वक सत्यता नपछ्याएर मैले परमेश्वरलाई साँच्चै निराश पारेकी थिएँ, र ममा धेरै पछुतोहरू छन्। अहिले परमेश्वरको काम सकिएको छैन, र उहाँ अझै पनि मानिसहरूलाई मुक्ति दिन काम गरिरहनुभएको छ। मैले मेरो सबै समय र ऊर्जा सत्यता पछ्याउन, मेरा भ्रष्ट स्वभावहरू समाधान गर्न र मेरो कर्तव्य पूरा गर्न खर्च गर्नुपर्छ। मैले आफ्नो क्षमताले भ्याएसम्म आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नुपर्छ, र अब उप्रान्त परमेश्वरलाई मेरो बारेमा सुर्ता र चिन्ता गर्न दिनु हुँदैन।
अहिले म दुईवटा समूहका भेलाहरूको जिम्मेवारी सम्हालिरहेकी छु। जब म कुनै ब्रदर वा सिस्टर खराब स्थितिमा भएको वा उनीहरूलाई कुनै कठिनाइ भएको देख्छु, म उनीहरूका समस्याहरू समाधान गर्न मद्दत होस् भनी परमेश्वरका सान्दर्भिक वचनहरू खोज्छु। उनीहरूका समस्याहरू केही हदसम्म समाधान भएको देख्दा, म धेरै खुसी हुन्छु। मसँग समय हुँदा, म अनुभवात्मक गवाहीका लेखहरू लेख्ने र सुसमाचार प्रचार गर्ने अभ्यास पनि गर्छु, र म आफ्नो क्षमताले भ्याएसम्म राम्रोसँग आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्छु। यसरी जिउँदा, म हरेक दिन धेरै सार्थक र ढुक्क महसुस गर्छु। सर्वशक्तिमान् परमेश्वरको मुक्तिका लागि उहाँलाई धन्यवाद होस्!
