६०. खतरनाक वातावरणमा छनौट
म मण्डलीमा प्रचारकका रूपमा काम गर्छु र धेरै मण्डलीहरूको कामका लागि जिम्मेवार छु। जनवरी २०२४ को एक रात, सिस्टर लिउ मिनले मलाई यहुदा झाङलाई निष्कासित गर्नेबारे एउटा कागजात पठाइन् र भनिन्, “पक्राउ परेपछि झाङले धेरै अगुवा र कामदारलाई धोका दिइन्। उनले तपाईँलाई पनि धोका दिइन्। तपाईँ होसियार हुनुपर्छ।” म अलि घबराएँ र सोचेँ, “झाङले मलाई धोका दिइन्, त्यसोभए अब म सीसीपीको खेदोको निशाना बनेकी छु। म कुनै पनि दिन पक्राउ पर्न सक्छु, त्यसैले म एकदमै होसियार हुनुपर्छ!” अप्रिल महिनाको एक दिन, मैले एक सहकर्मीबाट अर्को पत्र पाएँ, जसमा भनिएको थियो, “पक्राउ परेपछि, यु यहुदा बनिन् र तपाईँलाई धोका दिइन्, तर उनले तपाईँको फोटो चिनाइन् कि चिनाइनन् मलाई थाहा छैन। तपाईँ होसियार हुनुपर्छ।” यो सुन्दा म झनै चिन्तित भएँ, र सोचेँ, “यदि सीसीपी प्रहरीसँग मेरो फोटो छ र तिनीहरूले कुनै यहुदालाई मलाई चिनाउन लगाए भने, तब म साँच्चै खतरनाक स्थितिमा छु! अहिले चारैतिर हाई-डेफिनिसन क्यामेराहरू छन्, साथै ड्रोनबाट निगरानी गरिन्छ। म जहाँ गए पनि निगरानीमा हुनेछु, र म पक्राउ पर्नु त केवल समयको कुरा हो! प्रहरीले अगुवा र कामदारहरूलाई समातेपछि, मरुन्जेल सताउँछन्। यदि म पक्राउ परेँ र यातना सहन नसकेर यहुदा बनेँ वा कुटाइ खाएर मरेँ भने, के मेरो विश्वास व्यर्थ हुनेछैन र?” मैले यसबारे जति धेरै सोचेँ, म त्यति नै डराएँ। मलाई अगुवा वा कामदार हुनु धेरै खतरनाक छ जस्तो लाग्यो। त्यसबेला, म जिम्मेवार रहेका मण्डलीहरूमा सुसमाचारको कामले परिणामहरू ल्याइरहेको थिएन। म गएर कामले किन परिणामहरू ल्याइरहेको छैन भनी पत्ता लगाउन चाहन्थेँ, तर त्यसपछि मैले सीसीपीले कसरी मलाई खेदो गरिरहेको छ भनेर सोचेँ, र म जिम्मेवार रहेका मण्डलीहरूको वातावरण राम्रो थिएन। यदि म जाँदै गर्दा सीसीपी प्रहरीले मलाई देखेको भए, म कुनै पनि बेला पक्राउ पर्न सक्थेँ। जब मैले यसबारे सोचेँ, तब मैले जाने आँट गरिनँ। त्यस समय, धेरै ब्रदर-सिस्टर डर र त्रासमा जिउँथे, अनि आफ्नो कर्तव्य निर्वाहमा निष्क्रिय थिए। विशेष गरी, सुसमाचारको काममा कुनै सुधार देखिएन। मैले कामबारे अनुगमन गर्न पत्रहरू लेखिरहे तापनि, त्यति प्रगति भएन।
एक साँझ, मैले माथिल्ला अगुवाहरूबाट एउटा पत्र पाएँ। त्यसमा भनिएको थियो, “केही मण्डलीहरूमा सुसमाचारको कामले कुनै परिणामहरू ल्याइरहेको छैन। एक प्रचारकका रूपमा, तपाईँ आफैँ स्थिति बुझ्न, समस्याहरू पत्ता लगाउन र ती समाधान गर्न मण्डलीहरूमा जानुपर्छ।” यो पढ्दा, मलाई अलि प्रतिरोध महसुस भयो, र सोचेँ, “म जिम्मेवार रहेका सबै मण्डलीहरू खराब वातावरणमा छन्। म त्यहाँ गएर कामको अनुगमन गर्नु अलि धेरै खतरनाक हुन्छ। यसबाहेक, अगुवा र कामदारहरूलाई पक्राउ गर्नु नै सीसीपीको मुख्य लक्ष्य हो। यदि म पक्राउ परेँ भने, आफ्नो ज्यान पनि गुमाउन सक्छु। म कतै नजानु नै राम्रो होला। मैले लुकेर बस्दै कामको अनुगमन गर्न पत्रहरू लेख्नुपर्छ। त्यसो गर्दा अलि बढी सुरक्षित हुनेछ।” जब मैले यस्तो सोचेँ, तब मलाई भित्र बेचैन भयो। म जिम्मेवार रहेका मण्डलीहरूमा सुसमाचारको काम लगभग ठप्प भएको थियो, र म त्यो समाधान गर्न तुरुन्तै त्यहाँ जानु आवश्यक थियो। तर मलाई पक्राउ पर्छु भन्ने डर लाग्यो, त्यसैले मैले जाने आँट गरिनँ। के गर्ने मलाई थाहा थिएन। म चिन्ता र फिक्रीमा जिएँ। भोलिपल्ट, मैले माथिल्ला अगुवाहरूबाट अर्को पत्र पाएँ। त्यसमा भनिएको थियो, “तपाईँ जिम्मेवार रहेका मण्डलीहरूले कामका विभिन्न पक्षमा ढिलो प्रगति गरेका छन्। ब्रदर-सिस्टरहरू त्रासमा जिइरहेका छन् र आफ्नो कर्तव्य निर्वाहमा एकदमै निष्क्रिय छन्। तपाईँ गएर हेर्नुपर्छ।” अगुवाहरूको पत्र पढेपछि, मलाई म मण्डलीहरूमा गएर समस्याहरू वास्तवमै समाधान गर्नुपर्छ भनेर थाहा भयो। तर त्यसपछि मैले कसरी केही समयअघि, एक जना अगुवालाई पक्राउ परेको तीन दिनपछि प्रहरीले कुटेर मारेको थियो भनेर सोचेँ, र ममा भित्र डर पलायो। मैले यस्तो ठूलो जोखिम लिनु नपर्ने सामान्य कर्तव्य निर्वाह गर्नसमेत चाहेँ। मैले आफ्नो स्थिति गलत छ भनेर बुझेँ, र यसलाई समाधान गर्न परमेश्वरका वचनहरू खोजेँ।
मेरो बिहानको आत्मिक भक्तिका अवधिमा, मैले एउटा अनुभवात्मक गवाही भिडियोमा उद्धृत गरिएको परमेश्वरका वचनहरूको एक खण्ड पढेँ, जुन मेरा लागि एकदमै उपयोगी थियो। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “जब मानिसहरूले परमेश्वरले योजनाबद्ध गर्नुभएका वातावरण र उहाँको सार्वभौमिकता स्पष्ट देख्न, बुझ्न, स्विकार्न वा त्यसमा समर्पित हुन सक्दैनन्, र जब मानिसहरूले आफ्नो दैनिक जीवनमा विभिन्न कठिनाइ सामना गर्छन्, वा जब यी कठिनाइहरू सामान्य मानिसहरूले सहन सक्नेभन्दा बढी हुन्छन्, तब तिनीहरूलाई अर्धचेतन रूपमै हरकिसिमको चिन्ता र बेचैनी हुन्छ, र हैरानीसमेत हुन्छ। तिनीहरूलाई भोलि, वा पर्सि कस्तो हुनेछ, वा तिनीहरूको भविष्य कस्तो हुनेछ भन्ने थाहा हुँदैन, त्यसैले तिनीहरू सबै किसिमका कुराहरूका बारेमा सन्तप्त, बेचैन, र चिन्तित हुन्छन्। यी नकारात्मक संवेगहरू उत्पन्न गर्ने सन्दर्भ के हो? त्यो के हो भने, तिनीहरू परमेश्वरको सार्वभौमिकतामा विश्वास गर्दैनन्—अर्थात्, तिनीहरू परमेश्वरको सार्वभौमिकतामा विश्वास गर्न र त्यसलाई छर्लङ्गै देख्न असक्षम हुन्छन् र तिनीहरूको हृदयमा परमेश्वरप्रति साँचो आस्था हुँदैन। तिनीहरूले परमेश्वरको सार्वभौमिकताका तथ्यहरू आफ्नै आँखाले देख्दा पनि त्यो बुझ्दैनन् वा त्यसलाई विश्वास गर्दैनन्। तिनीहरू परमेश्वरले तिनीहरूको भाग्यमाथि सार्वभौमिकता राख्नुहुन्छ, र तिनीहरूको पूरै जीवन परमेश्वरको हातमा छ भन्ने कुरामा विश्वास गर्दैनन्, त्यसकारण परमेश्वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूप्रति तिनीहरूको हृदयमा अविश्वास उत्पन्न हुन्छ, र त्यसपछि गुनासाहरू पैदा हुन्छन्, र तिनीहरू समर्पित हुन सक्दैनन्” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (३))। “यदि मानिसहरू सत्यता पछ्याउँछन् भने, तिनीहरू यी कठिनाइहरूमा अल्झिँदैनन् र हैरानी, बेचैनी र चिन्ताका यी नकारात्मक संवेगहरूमा डुब्दैनन्। यसको विपरीत, यदि तिनीहरू सत्यता पछ्याउँदैनन् भने, यी कठिनाइहरूले तिनीहरूलाई अल्झाउनेछन् जसले गर्दा तिनीहरू उम्कनै सक्दैनन्, र यदि तिनीहरूले यी कुराहरू समाधान गर्न सकेनन् भने, ती कुराहरू अन्त्यमा नकारात्मक संवेगहरू बन्नेछन् जुन तिनीहरूको सबैभन्दा भित्री हृदयमा गाँठो परेर बस्छन् र तिनले तिनीहरूको सामान्य जीवन र सामान्य कर्तव्य निर्वाहलाई असर गर्नेछन्, जुन सबैले तिनीहरूलाई दमनमा परेको र मुक्त हुन नसक्ने अवस्थामा पुगेको महसुस गराउनेछन्—ती कुराले तिनीहरूमा ल्याउने परिणाम यही हो” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (३))। परमेश्वरका वचनहरूबाट मैले बुझेँ भने मलाई पक्राउ पर्ने र कुटाइ खाएर मर्ने डर लाग्नुको कारण मैले वास्तवमा परमेश्वरको सर्वशक्तिमान्ता र सार्वभौमिकतालाई नबुझ्नु थियो: मैले सबै कुरा परमेश्वरको सार्वभौमिकताको आधीनमा छ भनेर विश्वास गरिनँ। मलाई एक यहुदाले धोका दिएकीले र अब म सीसीपीको निशाना बनेकीले, यदि मलाई आफू पक्राउ परेँ र यातना सहन नसकेर यहुदा बनेँ वा कुटाइ खाएर मरेँ भने मैले मुक्ति पाउने मौका गुमाउनेछु भन्ने डर भयो। त्यसैले मैले मण्डलीहरूमा गएर समस्याहरू समाधान गर्ने आँट गरिनँ। म परमेश्वरले मेरा लागि योजनाबद्ध गरेको वातावरणप्रति समर्पित हुन इच्छुक थिइनँ। मैले अगुवा र कामदारहरूको कर्तव्य निर्वाह गर्नु अत्यन्तै खतरनाक छ भनेर गुनासोसमेत गरेँ, र कुनै ठूला जोखिमहरू नभएको सामान्य कर्तव्य गर्न चाहेँ। मैले परमेश्वरप्रति पटक्कै बफादारी वा समर्पण देखाइनँ!
त्यसपछि मैले परमेश्वरका थप वचनहरू पढेँ र आफ्नो स्थितिबारे केही बुझाइ प्राप्त गरेँ। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “आफ्नै सुरक्षाबारे विचार गर्नेबाहेक, कतिपय ख्रीष्टविरोधीहरू केबारे पनि विचार गर्छन्? तिनीहरू भन्छन्, ‘अहिले, हाम्रो वातावरण प्रतिकूल छ, त्यसैले हामी हाम्रो अनुहार कम देखाऔँ र सुसमाचार प्रचार कम गरौँ। त्यसरी, हामी पक्राउ पर्ने सम्भावना कम हुन्छ, र मण्डलीको काम पनि नष्ट हुँदैन। यदि हामी पक्राउ पर्नबाट जोगियौं भने, हामी यहूदामा परिणत हुनेछैनौं, र भविष्यमा पनि हामी अस्तित्वमै रहिरहन सक्नेछौं, होइन र?’ के यस्ता बहानाहरू प्रयोग गरेर आफ्ना दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई बहकाउने ख्रीष्टविरोधीहरू छैनन् र? कतिपय ख्रीष्टविरोधीहरू मृत्युदेखि निकै डराउँछन् र तिनीहरू बेइज्जतीपूर्ण जीवन जिउँछन्; तिनीहरू प्रतिष्ठा र हैसियत पनि मन पराउँछन्, र नेतृत्वको भूमिका लिन इच्छुक हुन्छन्। तिनीहरूलाई ‘अगुवाको काम सजिलो हुँदैन—यदि आफूलाई अगुवा बनाइएको कुरा ठूलो रातो अजिङ्गरले थाहा पायो भने, आफूलाई चर्चा मिल्नेछ, र आफ्नो नाम खोजी सूचीमा राखिने सम्भावना हुनेछ, र पक्राउ पर्नेबित्तिकै आफ्नो जीवन खतरामा पर्नेछ’ भन्ने थाहा भए पनि, यो हैसियतका फाइदाहरूमा लिप्त हुन तिनीहरू यी खतराहरू बेवास्ता गर्छन्। अगुवाको रूपमा सेवा गर्दा, तिनीहरू आफ्नो देहगत आनन्दमा मात्रै लिप्त हुन्छन्, र वास्तविक काममा संलग्न हुँदैनन्। विभिन्न मण्डलीहरूसँग अलिअलि पत्राचारमा रहनेबाहेक, तिनीहरू अरू केही काम गर्दैनन्। तिनीहरू कतै लुकेर बस्छन् र कसैसँग भेट गर्दैनन्, आफूलाई बन्द गरेर राख्छन्, र दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई तिनीहरूको अगुवा को हो भन्ने थाहै हुँदैन—तिनीहरूलाई त्यति हदसम्म डर लाग्छ। त्यसोभए, के तिनीहरू नाममात्रका अगुवा हुन् भनेर भन्नु सही हुँदैन र? (हुन्छ।) तिनीहरू अगुवाको रूपमा कुनै वास्तविक काममा संलग्न हुँदैनन्; तिनीहरू आफूलाई लुकाउनेबारे मात्रै वास्ता गर्छन्। अरूले तिनीहरूलाई ‘अगुवा बन्दा कस्तो हुन्छ?’ भनेर सोध्दा तिनीहरू भन्छन्, ‘म अत्यन्तै व्यस्त छु, र सुरक्षाको लागि, म घर सरिरहनुपर्छ। यो वातावरण यति तनावपूर्ण छ कि म आफ्नो काममा ध्यान दिनै सक्दिनँ।’ तिनीहरूलाई सधैँ धेरैले हेरिरहेका छन्, र कहाँ लुक्न सुरक्षित हुन्छ त्यो थाहै छैन भन्ने लाग्छ। तिनीहरू छद्मभेषी हुने, फरकफरक ठाउँमा लुकेर बस्ने, र एउटै ठाउँमा नबस्नेबाहेक, कुनै पनि दिन कुनै वास्तविक काम गर्दैनन्। के त्यस्ता अगुवाहरू छैनन् र? (छन्।) तिनीहरू के-कस्ता सिद्धान्तहरू पालना गर्छन्? यी मानिसहरू भन्छन्, ‘चलाक खरायोका तीन वटा दुला हुन्छन्। खरायोले सिकारीको आक्रमणबाट जोगिन र लुक्नलाई तीनवटा दुलो बनाउनुपर्छ। यदि व्यक्तिले खतराको सामना गर्यो र ऊ भाग्नुपर्यो, तर उसको लुक्ने ठाउँ छैन भने, के त्यो स्वीकार्य हुन्छ त? हामीले खरायोहरूबाट सिक्नुपर्छ! परमेश्वरले सृष्टि गर्नुभएका पशुहरूमा यस्तो बाँच्ने क्षमता हुन्छ, र मानिसहरूले तिनीहरूबाट सिक्नुपर्छ।’ अगुवाको भूमिका लिएपछि, तिनीहरू यो धर्मसिद्धान्तको बुझाइमा पुगेका हुन्छन्, र तिनीहरू आफूले सत्यता बुझेकोसमेत विश्वास गर्छन्। वास्तवमा, तिनीहरू अत्यन्तै डराएका हुन्छन्। बस्ने ठाउँ असुरक्षित भएको कारण प्रहरीमा रिपोर्ट गरिएको अगुवाबारे वा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न धेरैपटक बाहिर गएर धेरै मानिससँग अन्तरक्रिया गरेका कारण ठूलो रातो अजिङ्गरका जासूसहरूले निसाना बनाएको अगुवाबारे, र यी मानिसहरू कसरी पक्राउ परे र जेलसजाय पाए भन्नेबारे सुन्नसाथ तिनीहरू तुरुन्तै डराउँछन्। तिनीहरू सोच्छन्, ‘अहो, कतै पक्राउ पर्ने अर्को व्यक्ति म त हुनेछैन? मैले यसबाट सिक्नुपर्छ। म त्यति सक्रिय हुनु हुँदैन। यदि मैले मण्डलीको केही कामबाट पन्छिन मिल्छ भने, म ती काम गर्नेछैनँ। यदि मैले आफ्नो अनुहार देखाउनबाट तर्किन मिल्छ भने, म अनुहार देखाउनेछैनँ। म मेरो काम सक्दो न्यूनतम हदमा गर्नेछु, बाहिर जानबाट जोगिनेछु, कसैसँग अन्तरक्रिया गर्नबाट टाढै बस्नेछु, र म अगुवा रहेको कुरा कसैलाई थाहा नहोस् भन्ने सुनिश्चित गर्नेछु। आजभोलि, कसलाई अरूको वास्ता गर्ने फुर्सद छ र? जीवितै रहनु पनि त चुनौती नै हो!’ अगुवाको भूमिका लिएपछि, तिनीहरू झोला बोकेर लुक्नेबाहेक, कुनै काम गर्दैनन्। पक्राउ पर्छु र दण्डित हुनेछु भन्ने लगातारको डर र बेचैनीमा तिनीहरू बस्छन्। मानिलिऊँ तिनीहरू कसैले यसो भनेको सुन्छन्, ‘तपाईँ पक्राउ पर्नुभयो भने, तपाईं मारिनुहुनेछ! यदि तपाईं अगुवा नभएको भए, यदि तपाईं साधारण विश्वासी मात्रै हुनुहुभएको भए, थोरै जरिमाना तिरेर पनि तपाईं रिहाइ हुन सक्नुहुन्थ्यो, तर तपाईं अगुवा हुनुभएकोले, के हुन्छ भनेर भन्न गाह्रो छ। कुरो अत्यन्तै खतरनाक छ! पक्राउ परेका कतिपय अगुवा वा कामदारहरूले मरेकाटे कुनै पनि जानकारी दिएनन् र तिनीहरू पुलिसद्वारा कुटेर मारिए।’ कसैलाई कुटीकुटी मारियो भन्ने सुनेपछि, तिनीहरूको डर झन्झन् तीव्र हुन्छ, र तिनीहरूलाई काम गर्न झन्झन् डर लाग्छ। हरदिन तिनीहरू कसरी पक्राउ पर्नबाट जोगिने, कसरी आफ्नो अनुहार देखाउनबाट तर्किने, कसरी निगरानीमा पर्नबाट जोगिने, र कसरी दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूको सम्पर्कमा आउनबाट तर्किने त्यसबारे मात्रै विचार गर्छन्। तिनीहरू यी कुराहरूबारे सोच्दै दिमाग खियाउँछन् र आफ्नो कर्तव्य पूर्ण रूपमा बिर्सन्छन्। के यी बफादार मानिसहरू हुन् त? के यस्ता मानिसहरूले कुनै काम सम्हाल्न सक्छन् त? (अहँ, सक्दैनन्।)” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग दुई))। परमेश्वर के खुलासा गर्नुहुन्छ भने खतरा आउँदा ख्रीष्टविरोधीहरू केवल आफ्नो सुरक्षा गर्नमा चिन्तित हुन्छन्। तिनीहरू आफूलाई मात्रै खतराबाट टाढा राख्छन्, र मण्डलीको हितबारे पटक्कै सोच्दैनन्। तिनीहरूको प्रकृति स्वार्थी र घृणास्पद हुन्छ। मैले मेरो आफ्नै व्यवहार पनि ख्रीष्टविरोधीको जस्तै स्वार्थी थियो भनेर बुझेँ। मलाई आफू जिम्मेवार रहेका मण्डलीहरूमा कामका विभिन्न पक्षहरू सुस्त गतिमा अघि बढिरहेका छन्, अनि ब्रदर-सिस्टरहरू डर र त्रासमा जिरहेका छन् भन्ने राम्ररी थाहा थियो। केवल पत्र लेखेर अनुगमन गर्दा कुनै पनि परिणामहरू हासिल गर्न सकिँदैनथ्यो। मैले तुरुन्तै मण्डलीहरूमा गएर यी समस्याहरू समाधान गर्नुपर्थ्यो। तर पक्राउ पर्ने डरले मैले जाने आँट गरिनँ, र अगुवा र कामदारहरूको कर्तव्य निर्वाह गर्नु अत्यन्तै खतरनाक छ भनेर गुनासोसमेत गरेँ। विशेष गरी, जब मैले केही समयअघि एक जना अगुवा पक्राउ परेको तीन दिनपछि प्रहरीले कुटेर मरेको थियो भनेर सोचेँ, तब मलाई पक्राउ हुने डर झनै बढी भयो; म यी समस्याहरू समाधान गर्न मण्डलीहरूमा जान चाहिनँ, र जोखिमहरू नभएको कर्तव्य निर्वाह गर्नसमेत चाहेँ। अगुवाका रूपमा, मैले महत्त्वपूर्ण क्षणमा मण्डलीको कामको सुरक्षा गर्न सकिनँ, र आफ्नो कर्तव्य र जिम्मेवारीबारे कुनै सोचविचार गरिनँ, परमेश्वरप्रति पटक्कै बफादारी वा समर्पण देखाइनँ। परमेश्वरले मलाई अगुवाको कर्तव्य निर्वाह गर्न उचाल्नुभएको थियो; मैले मण्डलीको काम राम्ररी गर्नुपर्थ्यो र परमेश्वरको घरका हितहरूको रक्षा गर्नुपर्थ्यो। तर त्यसको सट्टा, आफूलाई सुरक्षित गर्नका लागि, म लाजमर्दो पाराले आफ्नो जीवनमा झन्डिएर लुकेर बसेँ। महत्त्वपूर्ण क्षणमा, मैले ब्रदर-सिस्टरहरू जिउँछन् कि मर्छन् भन्ने वास्ता गरिनँ, मण्डलीका हितहरूलाई ध्यान दिइनँ, र म आफ्नो कर्तव्यप्रति पटक्कै अर्पित थिइनँ। यी मण्डलीहरूको काम ठप्प थियो, र मैले काममा ढिलाइ गरेर अपराधहरू गरिसकेकी थिएँ। यदि मैले तुरुन्तै पश्चात्ताप नगरेकी भए, मैले लुकेर पक्राउ पर्नबाट जोगिन सके तापनि, आफ्नो कर्तव्य वा जिम्मेवारीहरू पूरा गरेकी हुनेथिइनँ। त्यो परमेश्वरलाई विश्वासघात गर्नु हुनेथ्यो, र अन्त्यमा, म ठिक ख्रीष्टविरोधीजस्तै परमेश्वरद्वारा हटाइने र दण्डित हुनेथिएँ।
पछि, मैले परमेश्वरका वचनहरूका केही थप खण्ड पढेँ, जसले मलाई आस्था र शक्ति दियो। परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “सत्तामा हुनेहरू बाहिरबाट क्रूर देखिन सक्छन्, तर नडराऊ, किनकि तिमीहरूसित थोरै आस्था भएको कारण यस्तो भएको हो। यदि तिमीहरूको आस्था बढ्छ भने, सबै कुरा अति सहज हुनेछन्। तिमीहरूको हृदय सन्तुष्ट हुने गरी रमाऊ र उफ्र! सबै कुरा तिमीहरूका पाउमुनि र मेरो पकडमा छन्। के मेरो एउटा वचनले उपलब्धि वा विनाशको निर्णय गर्दैन र?” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। प्रारम्भमा ख्रीष्टका वाणीहरू, अध्याय ७५)। “तँ यो र त्यो कुरासँग डराउनु हुँदैन; तैँले जतिसुकै कठिनाइ र खतरा सामना गरे पनि, तँ कुनै पनि अड्चनमा नपरी, मेरो अगाडि स्थिर रहन सक्नुपर्छ, ताकि मेरो इच्छा विनारोकटोक पूरा होओस्। यो तेरो कर्तव्य हो…। तैँले सबै सहनैपर्छ; मेरा लागि, तँ सबै कुरा त्याग्न र आफ्नो सारा शक्तिले मलाई पछ्याउन तयार हुनैपर्छ, अनि कुनै पनि मूल्य चुकाउन तयार हुनैपर्छ। अहिले मैले तँलाई जाँच गर्ने समय हो: के तँ तेरो बफादारी मलाई अर्पण गर्नेछस्? के यो बाटोको अन्त्यसम्म तँ मलाई बफादारीपूर्वक पछ्याउन सक्छस्? नडरा; म तेरो आड हुँदा, यो बाटो कसले कहिल्यै छेक्न सक्थ्यो र?” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। प्रारम्भमा ख्रीष्टका वाणीहरू, अध्याय १०)। त्यो ठिक हो। परमेश्वरको साथ पाएपछि मैले किन डराउनुपर्थ्यो र? ठूलो रातो अजिङ्गर जतिसुकै अनियन्त्रित र क्रूर भए पनि, त्यो परमेश्वरको सार्वभौमिकताभित्रै छ। त्यो परमेश्वरको हातमा भएको सेवा गर्ने वस्तु हो। परमेश्वरको अनुमतिविना, म प्रहरीको आँखैअगाडी भए पनि, तिनीहरूले मलाई पक्राउ गर्न सक्नेथिएनन्। मैले परमेश्वरलाई पछ्याएका वर्षहरूलाई फर्केर हेर्दा, ममाथि धेरैपटक खतरा आइपर्यो र म झन्डै पक्राउ परेकी थिएँ। हरेकपटक परमेश्वरको अद्भुत सुरक्षाले नै मलाई खतराबाट बचायो। उदाहरणका लागि, २०२० को एक साँझ, दुई जना मानिसले हामीले भाडामा लिएको घरको निरीक्षण गरे। मेरो सुरक्षामा जोखिम भएकाले र मैले उनीहरूलाई मेरो परिचयपत्र देखाउन नसक्ने भएकाले, तिनीहरूले हाम्रा बारेमा रिपोर्ट गर्न लागेका थिए। तीमध्ये एक जना मानिसले मलाई झोँक्किदै भन्यो, “पख्, म अहिले नै गएर तँलाई पक्राउ गर्न प्रहरी बोलाउनेछु!” यसो भनेपछि, ऊ बाहिर निस्कियो। मेरा सिस्टरहरू र मैले मौका छोपेर तुरुन्तै त्यहाँबाट गयौँ। भोलिपल्ट बिहान, दस जना प्रहरी त्यस घरमा गए। तिनीहरूले हामीलाई पक्राउ गर्न सकेनन्, त्यसैले हाम्रो गैरविश्वासी घरधनीलाई पक्राउ गरे। मैले म पक्राउ पर्छु कि पर्दिनँ भन्ने कुरा परमेश्वरमा निर्भर हुनेछ भनेर देखेँ। परमेश्वरले भन्नुभएझैँ: “परमेश्वरको अनुमतिविना, शैतानले जमिनमा भएको एक थोपा पानी वा बालुवाको एक कणलाई सजिलै छुन समेत सक्दैन; परमेश्वरको अनुमतिविना, शैतानले जमिनमा भएका कमिलाहरूलाई समेत छेडछाड गर्न सक्दैन, परमेश्वरले सृष्टि गर्नुभएको मानवजातिको त कुरै छोडौँ” (वचन, खण्ड २। परमेश्वरलाई चिन्ने विषयमा। परमेश्वर स्वयम् अद्वितीय १)। यदि परमेश्वरले मलाई पक्राउ पर्न दिनुभएको भए, यसमा उहाँको असल अभिप्राय हुनेथ्यो, र म परमेश्वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुनुपर्थ्यो, परमेश्वरप्रतिको आफ्नो गवाहीमा दृढ रहनुपर्थ्यो।
मैले परमेश्वरका वचनहरूको अर्को खण्ड पढेँ, र मृत्युबारे अझ धेरै स्पष्ट दृष्टिकोण प्राप्त गरेँ। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “प्रभु येशूका ती चेलाहरू कसरी मरे? चेलाहरूमध्ये, कतिलाई ढुङ्गाले हानियो, घोडामा बाँधेर घिस्स्याइएका, उँधोमुन्टो क्रूसमा टाँगिएका, पाँचवटा घोडाले तानेर शरीर चुँडाइएकाहरू पर्थे—तिनीहरूमाथि विभिन्न किसिमको मृत्यु आइपऱ्यो। तिनीहरूको मृत्युको कारण के थियो? के त्यसको कारण तिनीहरू कुनै गलत कार्यमा संलग्न भएपछि कानुनअनुसार तिनीहरूलाई मृत्युदण्ड दिइनु थियो? होइन। तिनीहरूले प्रभुको सुसमाचार प्रसार गरे, तर संसारका मानिसहरूले त्यो स्विकारेनन्, बरु तिनीहरूको निन्दा गरे, तिनीहरूलाई कुटे, र झपारे, अनि तिनीहरूको ज्यान समेत लिए—तिनीहरू त्यसरी नै शहीद भए। … वास्तवमा, तिनीहरूका शरीर यसरी मरेका र बितेका थिए; मानव संसारबाट बिदा हुने तिनीहरूको तरिका यही थियो, तैपनि यसको अर्थ तिनीहरूको परिणाम उस्तै थियो भन्ने होइन। तिनीहरूको मृत्यु र बिदा हुने तरिका चाहे जे नै भए पनि, वा त्यो चाहे जसरी भए पनि, परमेश्वरले ती जीवनका, ती सृजित प्राणीहरूका अन्तिम परिणाम त्यस्तो होस् भनी निर्धारित गर्नुभएको थिएन। यो तैँले स्पष्ट रूपमा बुझ्नुपर्ने कुरा हो। यसको विपरीत, तिनीहरूले ठ्याक्कै यही तरिकाले नै यस संसारलाई निन्दा गरे र परमेश्वरका कार्यहरूको गवाही दिए। यी सृजित प्राणीहरूले आफ्नो सबैभन्दा मूल्यवान् जीवन—आफ्ना जीवनको अन्तिम क्षण परमेश्वरका कार्यहरूको गवाही दिन, परमेश्वरको महान् शक्तिको गवाही दिन, र शैतान र संसारलाई परमेश्वरका कार्यहरू सही छन्, प्रभु येशू परमेश्वर हुनुहुन्छ, उहाँ प्रभु हुनुहुन्छ, र परमेश्वरको देहधारी शरीर हुनुहुन्छ भनी घोषणा गर्न प्रयोग गरे। आफ्नो जीवनको अन्तिम क्षणसम्म पनि, तिनीहरूले प्रभु येशूको नाउँलाई कहिल्यै इन्कार गरेनन्। के यो संसारमाथिको एक प्रकारको न्याय थिएन र? तिनीहरूले प्रभु येशू नै प्रभु हुनुहुन्छ, प्रभु येशू नै ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, उहाँ परमेश्वरको देहधारी शरीर हुनुहुन्छ, उहाँले गर्नुभएको सारा मानवजातिलाई छुटकारा दिने कामले नै मानवजातिलाई जिइरहन दिन्छ भनी संसारलाई घोषणा गर्न, मानवजातिसामु प्रमाणित गर्न आफ्नो जीवन प्रयोग गरे—यो तथ्य सदैव अपरिवर्तनीय हुन्छ। प्रभु येशूको सुसमाचार प्रसार गरेका कारण शहीद भएकाहरूले कुन हदसम्म आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरे? के त्यो अन्तिम हद थियो? त्यो अन्तिम हद कसरी प्रकट भयो? (तिनीहरूले आफ्नो जीवन दिए।) त्यो सही हो, तिनीहरूले आफ्नो प्राण दिएर त्यो मूल्य चुकाए” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। सुसमाचार प्रचार गर्नु सबै विश्वासीहरूले पूरा गर्नुपर्ने कर्तव्य हो)। परमेश्वरका वचनहरूले मृत्युको अर्थलाई एकदमै स्पष्ट पार्छ। प्रभु येशूका चेलाहरू प्रभुको सुसमाचार प्रचारप्रसार गरेकामा सहिद भए। कोही तरवारले मारिए, कोही झुन्ड्याइए, र कोही क्रूसमा टाँगिए। तिनीहरूले आफ्नो जीवन परमेश्वरका लागि सुन्दर र सानदार गवाही दिन प्रयोग गरे र शैतानलाई अपमानित गरे। तिनीहरूको मृत्यु अर्थपूर्ण र मूल्यवान्, परमेश्वरद्वारा अनुमोदित थियो। तिनीहरूको देह मरे तापनि, यो साँचो मृत्यु थिएन: तिनीहरूको आत्मा परमेश्वरमा फर्किसकेको छ। परमेश्वरको आखिरी दिनहरूको काममा, धेरै ब्रदर-सिस्टरले पनि शैतानमाथि विजय हासिल गरेको गवाही दिएका छन्। पक्राउ परेपछि, प्रहरीले जतिसुकै यातना दिए पनि, तिनीहरू परमेश्वरलाई विश्वासघात गर्न वा यहुदा बन्नभन्दा बरु मर्न तयार थिए। तर, म त पक्राउ पर्नुअघि नै कुटाइ खाएर मर्छु कि भनेर डराएँ, र कछुवा आफ्नो खपटामा लुकेजस्तै मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने आँट गरिनँ। त्यसमा गवाही कहाँ थियो र? मैले त्यसबारे जति धेरै सोचेँ, त्यति नै मलाई पछुतो र आत्म-ग्लानि भयो। मलाई आफ्नो अनुहार देखाउन पनि अत्यन्तै लाज लाग्यो, र मैले आफू यति स्वार्थी, घृणास्पद, र मानवताविहीन भएकीमा आफूलाई घृणा गरेँ। मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “प्यारो परमेश्वर, आफूलाई जोगाउन, मैले आफ्नै ज्यान बचाउन खोजिरहेकी छु—म गएजुज्रेको जीवन जिइरहेकी छु र मैले तपाईँप्रति कुनै बफादारी वा समर्पण देखाइरहेकी छैनँ। म पक्राउ पर्छु कि पर्दिनँ भन्नेबारे तपाईँकै हैकम चल्छ। म आफूलाई पूर्ण रूपमा तपाईँको हातमा सुम्पन र उप्रान्त मृत्युको डरद्वारा नबाँधिन इच्छुक छु। म वास्तवमै समस्याहरू समाधान गर्न र आफ्ना कर्तव्यहरू पूरा गर्न मण्डलीहरूमा जान इच्छुक छु।” प्रार्थना गरेपछि, मलाई अझ धेरै ढुक्क र चैन महसुसभयो।
त्यसपछि, म एउटा मण्डलीमा गएँ। मैले आफ्नो सोधपुछमार्फत्, के थाहा पाएँ भने मण्डलीका अगुवाहरू आफ्ना ब्रदर-सिस्टरहरू सुसमाचार प्रचार गरेकामा पक्राउ पर्लान् र तिनीहरू जिम्मेवार ठहरिएलान् भने डराए, त्यसैले तिनीहरू कामको अनुगमन गर्नमा एकदमै निष्क्रिय थिए। हामीले यस स्थितिको प्रतिक्रियास्वरूप परमेश्वरका वचनहरू खायौँ, पियौँ र सङ्गति गऱ्यौँ। मण्डलीका अगुवाहरूले के बुझे भने तिनीहरू जिम्मेवारी लिन डराउनु र वास्तविक काम गर्न असफल हुनुको कारण तिनीहरू आफ्नो स्वार्थी र घृणास्पद शैतानी स्वभावद्वारा नियन्त्रित हुनु थियो, र तिनीहरू परिवर्तन हुन इच्छुक भए। त्यसपछि, तिनीहरूले टोली अगुवाहरू, डिकनहरू र सुसमाचार कामदारहरूसँग भेट्न, सुसमाचारको काममा रहेका समस्याहरूबारे सङ्गति गर्न र समाधान गर्न थाले। हामीले सँगै काम गऱ्यौँ र मण्डलीको कामले बिस्तारै सुधारका सङ्केतहरू देखाए। म आफ्नो हृदयको गहिराइबाट, सर्वशक्तिमान् परमेश्वरलाई मलाई प्रकट गर्नुभएकामा र मुक्ति दिनुभएकामा धन्यवाद दिन्छु!
