६३. मैले किन बोझ उठाउन चाहिनँ
सन् २०२४ को जनवरीमा, जिल्ला अगुवाले मलाई चिठी लेखेर मलजल समूहको अगुवा बन्न भन्नुभयो। म अलिक दोधारमा परेँ, अनि मैले सोचेँ, “मलजल गर्ने समूहको अगुवाको रूपमा, मैले करिब एक दर्जन मण्डलीको मलजल गर्ने कामको जिम्मेवारी लिनुपर्ने हुन्छ। त्यो निकै व्यस्त र थकाइलाग्दो हुनेछ! अहिले म दुइटा मण्डलीका लागि मात्र जिम्मेवार छु, त्यसैले यो अति थकाइलाग्दो छैन। यस्तै ठीक छ। साथै, मलाई सर्भिकल स्पनडाइलोसिस छ। पहिला, मलाई सर्भिकल डिस्क हर्निएसन भएको थियो जसले गर्दा मेरो नसा च्यापिएको थियो र मेरो शरीरको आधा भाग लट्ठ हुने, दिमागमा रगतको अपर्याप्त आपूर्ति हुने, बारम्बार रिँगटा लाग्ने, अनिद्रा हुने र हृदयलाई असहज हुने समस्या निम्तिएको थियो। अहिले मलाई अलिक सञ्चो भए पनि, त्यति धेरै मण्डलीमा मलजल गर्ने कामको जिम्मेवारी लिँदा कति धेरै चिन्ता हुन्छ होला! विगतमा, राति धेरैजसो अबेरसम्म बस्ने गरेको कारण मलाई केही रोगहरू लागेका थिए। मलजल गर्ने समूहको अगुवाको कर्तव्यमा भारी कार्यभार पर्छ। बढी काम गरेर म बिरामी परेँ भने के गर्ने? होइन, मैले बाठो हुनुपर्छ। म आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा अति गम्भीर हुनु हुँदैन।” यस्तो सोच आएपछि, मैले अगुवालाई भनेँ, “मेरो कार्य सामर्थ्य कमजोर छ, र म यति धेरै कामको जिम्मा लिन सक्दिनँ। मभन्दा उपयुक्त कोही खोज्दा राम्रो हुन्छ।” केही दिनपछि, अगुवाले मसँग सङ्गति गर्न मलाई फेरि चिठी लेख्नुभयो, र भन्नुभयो, “हाम्रो मलजल गर्ने कामको नतिजा राम्रो आइरहेको छैन भन्ने त तिमीले पनि देख्न सक्छौ। धेरै जना मलजल गर्ने व्यक्तिहरूले भर्खरै तालिम सुरु गरेका छन्। उनीहरू कामसँग परिचित छैनन् र उनीहरूलाई अझै संवर्धनको खाँचो छ। तिमीले लामो समयदेखि यो कर्तव्य निर्वाह गर्दै आएका छौ र तिमीसँग यसको केही अनुभव छ। यतिबेला, तिमीले परमेश्वरको अभिप्रायलाई ख्याल गर्नुपर्छ र यो बोझ उठाउनुपर्छ। परमेश्वरले हामीप्रति राख्ने मागहरू उच्च छैनन्। यदि हामीले आफ्नो सर्वस्व दियौँ भने, उहाँ सन्तुष्ट हुनुहुनेछ।” मेरी सिस्टरको चिठी पढेपछि, मलाई धेरै दोषी महसुस भयो। मण्डलीमा धेरै नयाँ विश्वासीहरू जोडिँदै थिए, र हामीलाई मलजल गर्ने काम गर्न मानिसहरूको साँच्चै खाँचो थियो। मैले आफ्ना दैहिक स्वार्थहरू त्यागेर यो कर्तव्य लिनुपर्ने थियो।
परमेश्वरले नोआ र उहाँले तिनलाई दिनुभएको आज्ञाप्रति तिनको मनोवृत्तिबारे कसरी सङ्गति गर्नुभएको थियो भन्नेबारे मैले सोचेँ, त्यसैले मैले पढ्नको लागि त्यो खण्ड पल्टाएँ। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “जहाज निर्माण गर्ने क्रममा, नोआले सामना गर्नुपरेको पहिलो कुरा आफ्नो परिवारमा समझको कमी, तिनीहरूको गनगन, गुनासो र धुत्कार समेत थियो। दोस्रो, आफू वरपरका मानिसहरू—आफ्ना आफन्तहरू, आफ्ना साथीहरू, र अन्य सबै प्रकारका मानिसहरू—द्वारा तिनलाई अपमानित गरिनु, उपहास गरिनु र गलत ठहराइनु थियो। तर नोआको एउटा मात्र मनोवृत्ति थियो, जुन परमेश्वरका वचनहरू पालन गर्नु, तिनलाई अन्तिमसम्म नै लागू गर्नु र यसबाट कहिल्यै नडगमगाउनु थियो। नोआले के सङ्कल्प गरेका थिए? ‘जबसम्म म जीवित रहन्छु, जबसम्म म क्रियाशील रहन सक्छु, म परमेश्वरको आज्ञालाई त्याग्न सक्दिनँ।’ जहाज निर्माण गर्ने महान् उद्यम सञ्चालन गर्नुमा तिनको प्रेरणा यही नै थियो, साथै परमेश्वरका आज्ञाहरू प्राप्त गरेपछि, र परमेश्वरका वचनहरू सुनेपछि तिनको मनोवृत्ति पनि यही थियो। अनेक प्रकारका समस्या, कठिन परिस्थिति र चुनौतीहरूको सामना गर्दा, नोआ कहिल्यै पछि हटेनन्। तिनका केही अलि कठिन इन्जिनियरिङ कार्यहरू बारम्बार विफल हुँदा र सामानहरू बिग्रिँदा पनि, नोआलाई हृदयमा उदास र बेचैन त महसुस हुन्थ्यो, तर जब तिनले परमेश्वरका वचनहरूबारे सोच्थे, जब तिनले परमेश्वरले तिनलाई दिनुभएको आज्ञाका हरेक वचनबारे र परमेश्वरले तिनलाई उच्च पार्नुभएकोबारे सोच्थे, तब तिनलाई प्रायः अत्यन्तै उत्प्रेरित महसुस हुन्थ्यो: ‘म हार मान्न सक्दिनँ, परमेश्वरले मलाई आज्ञा गर्नुभएको र सुम्पनुभएको कुरालाई म त्याग्न सक्दिनँ; यो परमेश्वरको आज्ञा हो, र मैले यसलाई स्वीकार गरेको हुनाले, मैले परमेश्वरले बोल्नुभएका वचन र परमेश्वरको आवाज सुनेको हुनाले र मैले यसलाई परमेश्वरबाट स्वीकार गरेको हुनाले, म पूर्ण रूपमा समर्पित हुनुपर्छ, मानवले हासिल गर्नु पर्ने कुरा यही हो।’ तसर्थ, तिनले जुनसुकै प्रकारका कठिनाइहरू भोगे पनि, तिनले जस्तोसुकै उपहास वा बदनामी सामना गरे पनि, तिनको शरीर जतिसुकै शिथिल र थकित भए पनि, तिनले परमेश्वरले तिनलाई सुम्पनुभएको कुरालाई त्यागेनन्, र परमेश्वरले भन्नुभएको र आज्ञा गर्नुभएको हरेक वचनलाई निरन्तर मनमा राखे। तिनको परिवेश जतिसुकै परिवर्तन भए पनि, तिनले जतिसुकै ठूलो कठिनाइ सामना गरे पनि, तिनमा विश्वास थियो कि यीमध्ये कुनै पनि कुरा सदाका लागि रहनेछैन, केवल परमेश्वरका वचनहरू कहिल्यै बितेर जानेछैनन्, र परमेश्वरले गर्न भनेर आज्ञा गर्नुभएका कुराहरू मात्र अवश्यै पूरा हुनेछन्। नोआलाई परमेश्वरप्रति साँचो आस्था थियो, र तिनमा हुनुपर्ने समर्पण थियो, अनि तिनले परमेश्वरले अह्राउनुभएको जहाज बनाउने कामलाई निरन्तरता दिए। दिनप्रतिदिन, वर्षेनी, नोआ वृद्ध बन्दै गए, तर तिनको आस्था घटेन, र परमेश्वरको आज्ञा पूरा गर्ने तिनको मनोवृत्ति र दृढतामा कुनै परिवर्तन आएन। तिनको शरीरलाई थकित र शिथिल महसुस भएको, र तिनी बिरामी परेको, हृदयमा तिनी कमजोर भएको समयहरू आए पनि, परमेश्वरको आज्ञा पूरा गर्ने र परमेश्वरको वचनमा समर्पित हुने तिनको दृढता र अठोटमा कमी आएन। नोआले जहाज बनाएका वर्षहरूमा, तिनी परमेश्वरले भन्नुभएका वचनहरू सुन्ने र तिनमा समर्पित हुने अभ्यास गर्दै थिए, र तिनी एक सृजित प्राणी र सामान्य व्यक्तिले परमेश्वरको आज्ञा पूरा गर्नुपर्छ भन्ने महत्त्वपूर्ण सत्यता पनि अभ्यास गरिरहेका थिए” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। परिशिष्ट तीन: नोआ र अब्राहामले कसरी परमेश्वरका वचनहरू पालना गरे र उहाँप्रति समर्पित भए (भाग दुई))। नोआको अनुभवले मलाई साँच्चिकै छोयो। मैले देखेँ कि परमेश्वरले नोआलाई जहाज बनाउने आज्ञा दिँदा, नोआको हृदय निष्कलङ्क थियो। तिनी परमेश्वरका वचनहरू सुन्थे र परमेश्वरप्रति समर्पित हुन्थे। जहाज बनाउने विशाल कार्यको सामना गर्नुपर्दा पनि, तिनले इन्कार गरेनन् वा पन्छिने कोसिस गरेनन्, र तिनले म जहाज बनाउन धेरै बूढो भएँ भनेर कहिल्यै भनेनन्। बरु, तिनले विवेकी भएर आफ्नो हातको काम छोडिदिए र जहाज बनाउन विभिन्न सामग्रीहरू तयार गर्न थाले। नोआले जहाज बनाउँदा धेरै कठिनाइहरू सामना गरे। अझ, तिनी झन्-झन् बूढो हुँदै थिए। धेरै काम गर्दा तिनी थाक्थे र लखतरान हुन्थे, अनि तिनी रोगबाट पनि ग्रसित भए, तर जहाज बनाउने तिनको सङ्कल्प कहिल्यै डगमगाएन। तिनले सधैँ परमेश्वरको आज्ञालाई मनमा राखे, र परमेश्वरमा भर परेर अन्ततः जहाज बनाउने काम पूरा गरे। आफूलाई तिनीसँग दाँज्दा, मलाई साँच्चै लज्जित र दोषी महसुस भयो। मैले परमेश्वरका धेरै वचनहरू सुनेकी थिएँ, र मण्डलीले मलाई धेरै वर्षदेखि संवर्धन गरेको थियो। मलजल गर्ने कामका नतिजाहरू राम्रा थिएनन्, र अगुवाले मलाई यसको जिम्मेवारी लिन भन्नुभयो, तर मैले त्यो स्वीकार गर्न चाहिनँ। म मेरो शरीरले भारी कार्यभारको तनाव र मानसिक थकान सहन सक्दैन र मेरा रोगहरू झन् बिग्रिन्छन् भनेर चिन्तित थिएँ, त्यसैले मैले इन्कार गर्न विभिन्न बहाना बनाएँ। यदि ममा अलिकति पनि समझ भएको भए, मैले सर्त वा कारणहरू नदेखाई यो कर्तव्य लिएकी हुनेथिएँ। तर, मैले कर्तव्यलाई बोझ ठानेँ, र आफू लखतरान हुने डरले चिन्ता लिन वा मानसिक रूपले मेहनत लगाउन चाहिनँ। ममा परमेश्वरमा समर्पित हृदय छँदै थिएन, उहाँको अभिप्रायको ख्याल गर्ने त कुरै छाडौँ। म साँच्चै नोआभन्दा धेरै पछाडि थिएँ! परमेश्वरको अभिप्राय बुझेपछि, म समर्पित हुन, देहविरुद्ध विद्रोह गर्न, र आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्न तयार भएँ। त्यसपछि, मैले अगुवालाई आफू यो कर्तव्य पूरा गर्न तयार भएको भनेर जवाफी पत्र लेखेँ।
पछि, मैले आत्मचिन्तन गरेँ र सोधेँ, “मैले निरन्तर आफ्नै देहलाई ख्याल गरेँ, र आफ्नो कर्तव्य समेत इन्कार गरेँ, त्यसोभए मलाई कुनचाहिँ भ्रष्ट स्वभावले नियन्त्रण गरिरहेको थियो?” ठिक त्यहीबेला, अगुवाले मलाई परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड पठाउनुभयो: “धेरै वर्षदेखि, आफ्नो अस्तित्वका निम्ति मानिसहरू जुन सोचहरूमा भर परेका छन् तिनले तिनीहरूका हृदयलाई यति हदसम्म क्षयीकृत गरेका छन् कि तिनीहरू छली, डरपोक र घृणास्पद बनेका छन्। तिनीहरूमा इच्छाशक्ति र सङ्कल्प नभएको मात्र नभएर, तिनीहरू लोभी, अहङ्कारी र मनमानी गर्ने समेत बनेका छन्। तिनीहरूसँग स्वयम्लाई पार गर्ने सङ्कल्प छँदै छैन, र अझ बढी, यी अन्धकारका प्रभावहरूको बन्धनबाट मुक्त हुने अलिकति पनि साहस छैन। मानिसहरूका विचार र जीवन यति कुहिएका छन् कि परमेश्वरमाथि विश्वास गर्नुपछाडिका तिनीहरूका दृष्टिकोणहरू अझ पनि असहनीय रूपले घृणित र सुन्न पनि नसकिने किसिमका छन्। मानिसहरू सबै डरपोक, शक्तिहीन, घृणास्पद र कमजोर हुन्छन्। तिनीहरू अन्धकारका शक्तिहरूलाई घृणा गर्दैनन् र ज्योति र सत्यताप्रति प्रेमको महसुस गर्दैनन्; बरु, तिनीहरू ज्योति र सत्यतालाई निष्कासित गर्ने भरमग्दुर प्रयास गर्छन्” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। तँ किन प्रतिभार हुन अनिच्छुक छस्?)। परमेश्वरले यो खुलासा गर्नुहुन्छ कि मानिसहरू शैतानद्वारा भ्रष्ट तुल्याइएपछि, तिनीहरू विभिन्न शैतानी विषहरूले भरिन्छन्। तिनीहरू आफ्ना कार्य र आत्मआचरण गर्दा शैतानले भरिदिएका विचारहरूमा भर पर्छन्, जस्तै “अरूको होइन आफ्नै दुनो सोझ्याउनुपर्छ,” “आफूलाई राम्रो व्यवहार गर्नू,” इत्यादि। म यी शैतानी अस्तित्वका नियमहरूअनुसार जिउँदै जाँदा, म झन्-झन् स्वार्थी र घृणास्पद बन्दै गएँ, र मैले बोली र व्यवहारमा आफ्नै हितलाई मात्र ख्याल गरेँ। मलाई राम्ररी थाहा थियो कि मलजल गर्ने व्यक्तिहरूको संवर्धन गर्न उपयुक्त मानिसहरू थिएनन्, र नयाँ विश्वासीहरूका समस्याहरू तुरुन्तै हल हुन सकेका थिएनन्, जसले मलजल गर्ने कामलाई गम्भीर असर पारेको थियो। तर, म सजिला काम रोज्न र गाह्रो कामबाट पन्छिन मात्र चाहन्थेँ, र यो बोझ उठाउन चाहन्नथेँ। म सधैँ हलुका कर्तव्यहरू रोजेर गर्न चाहन्थेँ। मलाई के लाग्थ्यो भने, बिरामी भएकोले, मैले आफ्नो स्वास्थ्यको हेरचाहमा ध्यान दिनुपर्छ र अबदेखि बढ्ता काम गर्नु हुँदैन। मलाई त विगतमा अबेरसम्म बस्ने बानीले गर्दा केही रोगहरू लागेकोमा पछुतोसमेत लागेको थियो। अब म बाठी हुनुपर्थ्यो र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा अति गम्भीर हुनु हुँदैनथ्यो। मैले हरेक मोडमा आफ्नै देहलाई ख्याल गरेँ; मैले छलीपूर्वक कर्तव्यबाट पन्छिन थुप्रै बहानाहरू पनि बनाएँ, मण्डलीको कामलाई रत्तिभर ख्याल गरिनँ, र परमेश्वरका अभिप्रायहरूलाई कुनै ख्याल गरिनँ। म साँच्चै स्वार्थी र घृणास्पद थिएँ, ममा कुनै मानवता थिएन! विगतमा, मैले म सधैँ आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्नेछु र परमेश्वरलाई सधैँ सन्तुष्ट पार्नेछु भनी प्रार्थना र सङ्कल्पसमेत गरेकी थिएँ। तर, अब, मलाई अलिकति रोग र पीडा आइलाग्दा, मैले देहलाई ख्याल गरेँ र काम गर्ने सङ्कल्प गुमाएँ। मैले परमेश्वरलाई भनेका सबै कुरा झूट र छल रहेछन्, र तिनमा परमेश्वरप्रति कुनै बफादारी देखिँदैन भनेर मैले महसुस गरेँ। विगतमा, मैले कर्तव्य निर्वाह गर्नुको अर्थबारे नयाँ विश्वासीहरूसँग सङ्गतिसमेत गरेकी थिएँ, र भनेकी थिएँ, “आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु अत्यावश्यक छ। तपाईँले सत्यता प्राप्त गर्न र मुक्ति पाउन सक्नुहुन्छ। आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्नका लागि कष्ट भोग्नु सार्थक हुन्छ!” तर, जब कर्तव्य पूरा गर्ने बेला आयो, मैले देहलाई ख्याल गरेँ र कष्ट भोग्न चाहिनँ। के मैले नयाँ विश्वासीहरूलाई दिएको सङ्गति शब्द र धर्मसिद्धान्त मात्र थिएन र? मजस्तो अलिकति पनि वास्तविकता नभएको व्यक्तिले अझै पनि परमेश्वरबाट मुक्ति पाउन र उहाँको आशिष् प्राप्त गर्न चाहनु पूर्णतया निर्लज्ज कुरा थियो! यो कुरा बुझेपछि, मैले परमेश्वरप्रति ऋणी भएको महसुस गरेँ, त्यसैले मैले उहाँलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, म अब उप्रान्त तपाईँको हृदयलाई चोट पुर्याउन चाहन्नँ। भविष्यमा के हुन्छ भनेर ख्याल नगरी, म मेरा रोगहरू तपाईँको हातमा सुम्पन चाहन्छु। म आफ्नो कर्तव्यमा हृदय लगाउन र काम सम्हाल्न तयार छु।”
त्यसपछि, अगुवाले मलाई मलजल गर्ने व्यक्तिहरूका कर्तव्यमा भएका समस्या र विचलनहरूको निचोड निकाल्न, र साथसाथै नयाँ विश्वासीहरूका समस्याहरू सङ्कलन गरी तिनलाई समाधान गर्न परमेश्वरका वचनहरू खोज्न भन्नुभयो। अचानक, मेरो अगाडि धेरै कामहरू थुप्रिए, र त्यसमाथि, मैले सुसमाचार प्रचार गर्न प्रयोग गरिने प्रवचनहरू अझै लेख्नुपर्ने थियो। मलाई झन्-झन् दबाब महसुस भयो, र हरेक दिन मेरो हृदयलाई तनाव हुन्थ्यो। मैले एउटा काम सक्नेबित्तिकै, अर्को काम आइलाग्थ्यो, र मलाई चिन्ता लाग्न थाल्यो, “यो सबै काम गर्न समय र मानसिक मेहनत चाहिन्छ। यदि मैले यो सबै राम्ररी गरेँ भने, मैले आराम गर्न धेरै समय पाउँदिनँ। यदि यस्तै चलिरह्यो भने, के मेरो शरीरले धान्न सक्ला? के मेरा रोगहरूले अझ गम्भीर रूप लिनेछन्?” यतिबेला, मैले मेरो स्थिति ठीक छैन भन्ने महसुस गरेँ, र म फेरि देहको ख्याल गर्न र आफ्ना कर्तव्यहरूबाट पन्छिन चाहिरहेकी थिएँ। यो परमेश्वरप्रति बफादार हुनु थिएन! मैले हामीप्रति परमेश्वरका मागहरू उच्च छैनन् भन्ने कुरा सोचेँ। मानिसहरूले आफ्नो शारीरिक क्षमताले भ्याएसम्म काम गर्छन् भने, त्यो नै पर्याप्त हो। परमेश्वरले मानिसहरूलाई उहाँका लागि मरिमेट्न वा मरुन्जेल काम गर्न भन्नुहुन्न। मैले परमेश्वरका वचनहरू सम्झेँ: “परमेश्वरले तँलाई महामानव वा महान् व्यक्तित्व बन् भनेर भन्नुभएन, न त तँलाई आकासमा उड्नको लागि पखेटा नै दिनुभयो। उहाँले तँलाई केवल दुइटा हात र दुइटा खुट्टा दिनुभयो, जसको मद्दतले तँ जमिनमा एकपटकमा एक पाइला हिँड्न सक्छस्, र आवश्यक पर्दा दौडन सक्छस्। परमेश्वरले तेरो लागि सृष्टि गर्नुभएका भित्री अङ्गहरू खाना पचाउन र सोस्न, अनि तेरो सारा शरीरमा पोषण प्रदान गर्नका लागि हुन्, त्यसैले तैँले दिनको तीन छाक खाना खाने तालिका पालन गर्नुपर्छ। परमेश्वरले तँलाई स्वतन्त्र इच्छा, सामान्य मानवताको सोचाइ, अनि मानवमा हुनुपर्ने विवेक र समझ दिनुभएको छ। यदि तैँले यी कुराहरू राम्ररी र ठिकसित प्रयोग गरिस्, भौतिक शरीरको जीवितताका नियमहरू पालन गरिस्, आफ्नो स्वास्थ्यलाई उचितसँग ख्याल गरिस्, परमेश्वरले अह्राउनुभएको कुरा दृढतापूर्वक गरिस् र परमेश्वरले गर्न लगाउनुभएको कुरा हासिल गरिस् भने, त्यो पर्याप्त हो र यो एकदमै सरल छ। के परमेश्वरले तँलाई मरुन्जेल काममै लागिरहनुपर्छ र सक्दो मेहनत गर्नुपर्छ भनेर भन्नुभएको छ? के उहाँले तँलाई आफूलाई सास्ती दिन भन्नुभएको छ? (छैन।) परमेश्वर यस्ता कुराहरू गर् भनेर भन्नुहुन्न। मानिसहरूले आफूलाई सास्ती दिनुपर्दैन, तर केही सामान्य समझ राख्नुपर्छ र शरीरका विभिन्न आवश्यकताहरू उचित रूपमा पूरा गर्नुपर्छ। तिर्खा लाग्दा पानी पिउनुपर्छ, भोक लाग्दा खाना खानुपर्छ, थकाइ लाग्दा आराम गर्नुपर्छ, लामो समयसम्म बसेपछि कसरत गर्नुपर्छ, बिमार हुँदा चिकित्सकलाई जँचाउनुपर्छ, दैनिक तीन छाक भोजन खानुपर्छ र सामान्य मानवताको जीवन कायम राख्नुपर्छ। तैँले अवश्य नै आफ्नो कर्तव्य पनि सामान्य रूपमा जारी राख्नुपर्छ। यदि तेरो कर्तव्यमा तैँले नबुझ्ने केही पेसागत ज्ञान समावेश छ भने, तैँले अध्ययन र अभ्यास गर्नुपर्छ। यो सामान्य जीवन हो” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता पछ्याउनु भनेको के हो (१२))। परमेश्वरले हामीलाई जीवनमा सामान्य सुझबुझ राख्न र हाम्रो शरीरका आवश्यकताहरूलाई सही ढङ्गले व्यवहार गर्न भन्नुहुन्छ। हामीले भोक लाग्दा खानुपर्छ र थकाइ लाग्दा आराम गर्नुपर्छ; कर्तव्य निर्वाह गर्ने क्रममा लामो समयसम्म बस्दा हामीलाई असजिलो महसुस भयो भने, हामी उठेर व्यायाम गर्नुपर्छ; हामी बिरामी हुँदा, हामीले डाक्टरलाई भेट्नुपर्छ। परमेश्वरमा विश्वास गर्दा, हामी आफ्नो विश्वासमा अस्पष्ट हुनु हुँदैन, र हामीले शरीरका प्राकृतिक नियमहरू उल्लङ्घन गर्नु हुँदैन। विगतमा, म सधैँ मेरो भारी कार्यभार र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा लिनुपर्ने धेरै चिन्ताका कारण मलाई धेरै रोगहरू लागेको हो भन्ने विश्वास गर्थेँ। तर, वास्तवमा, परमेश्वर मानिसहरूले मरुन्जेलसम्म हड्डी घोटेर काम गरेको चाहनुहुन्न। बरु, उहाँ मानिसहरूले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा काम र आरामबीच सन्तुलन मिलाएको चाहनुहुन्छ। पहिले, मलाई आफ्नो काम र आरामको तालिका कसरी उचित तरिकाले योजना गर्ने भन्ने थाहा थिएन। म सधैँ आफ्नो काममा विलम्बी र अकुशल थिएँ, र म निरन्तर राति अबेरसम्म बस्थेँ, जसले गर्दा शरीरका प्राकृतिक नियमहरू उल्लङ्घन हुन्थ्यो र म बिरामी पर्थेँ। यो मेरो आफ्नै मूर्खताको कारणले भएको थियो, र यो कर्तव्य निर्वाह गर्दा लखतरान भएको नतिजा थिएन। अहिले, म आफ्नो समय उचित तरिकाले मिलाउन सक्छु। दिउँसो, म सकेसम्म आफ्नो कार्यकौशल बढाउने कोसिस गर्थेँ, र राति अबेरसम्म बस्दिनथेँ। त्यसपछि, म आफ्ना कामहरूलाई प्राथमिकता दिन्थेँ र एक-एक गरी ती पूरा गर्थेँ। एक महिनापछि, मैले यो कर्तव्यको बानी बसाल्न सकेँ। एकातिर, मैले मलजल गर्ने व्यक्तिहरूको संवर्धन गरेँ; अर्कोतिर, मैले वास्तवमै केही नयाँ विश्वासीहरूको मलजल गरेँ र उनीहरूका समस्याहरू समाधान गरेँ। बाँकी समयमा, म प्रवचनहरू र अनुभवात्मक गवाही लेखहरू लेख्थेँ। कहिलेकाहीँ, कम्प्युटरमा लामो समय बस्दा असजिलो महसुस भयो भने, म केही व्यायाम गर्थेँ। यसरी कर्तव्य निर्वाह गर्दा अलिकति थकाइ लागे पनि, मेरो अवस्था बिग्रिएन, र म कुशलतापूर्वक आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सक्थेँ। हरेक दिन निकै सार्थक हुन्थ्यो र मेरो हृदयलाई शान्त र ढुक्क महसुस हुन्थ्यो।
मैले परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड पनि पढेँ, र जीवनको अर्थ राख्नका लागि कसरी जिउनुपर्छ भन्ने महसुस गरेँ। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “व्यक्तिको जीवनको मूल्य के हो? के यो खाने, पिउने, र रमाइलो गर्ने जस्ता देहसुखका लागि मात्रै हो? (अहँ, होइन।) त्यसोभए केको लागि हो? आफ्ना विचारहरू सुनाऊ। (सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्नका लागि हो, व्यक्तिले कम्तीमा पनि हासिल गर्नुपर्ने कुरा यही हो।) त्यो सही हो। मलाई भन त, यदि सारा जीवनभर व्यक्तिका दैनिक विचार र गतिविधिहरू रोग र मृत्युबाट बच्नमा, आफ्नो शरीर स्वस्थ र रोगबाट मुक्त राख्नमा, र लामो आयु कायम राख्नमा केन्द्रित छन् भने, के यसरी जिउनुको कुनै मूल्य, कुनै अर्थ हुन्छ? (हुँदैन।) यसरी जिउनुको कुनै मूल्य हुँदैन। त्यसोभए, व्यक्तिको जीवनको कस्तो मूल्य हुनुपर्छ? अहिले भर्खरै, कसैले सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्ने कुरा उल्लेख गरेको थियो, जुन एउटा विशेष पक्ष हो। अरू कुनै छ? प्रार्थना वा सङ्कल्प गर्दा तिमीहरूमा प्रायजसो आउने चाहनाहरू मलाई भन। (परमेश्वरले हाम्रो लागि मिलाउनुभएका बन्दोबस्त र योजनाबद्ध कार्यहरूमा समर्पित हुनु।) (परमेश्वरले हाम्रा लागि पूर्वनियोजित गर्नुभएको भूमिका राम्ररी निर्वाह गर्नु, र आफ्नो मिसन र जिम्मेवारी पूरा गर्नु।) अरू केही छ? एक हिसाबमा, यो सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्नुसँग सम्बन्धित छ। अर्को हिसाबमा, यो आफ्नो सामर्थ्यले भ्याउने र आफूले सम्पन्न गर्न सक्ने सबथोक राम्ररी गर्नु, तँलाई तेरो विवेकले दोष नलगाउने, तँ आफ्नो विवेकसँग मैत्रीपूर्वक रहन सक्ने र अरूका नजरमा स्वीकारयोग्य हुने अवस्थामा पुग्नु हो। यसलाई अझै एक चरण अगाडि लगेर भन्दा, तँ जुन परिवारमा जन्मेको भए पनि, तेरो शैक्षिक पृष्ठभूमि वा व्यक्तिगत क्षमताहरू जे-जस्ता भए पनि, तैँले आफ्नो जीवनभर मानिसहरूले जीवनमा बुझ्नुपर्ने सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण सत्यताहरू के-के हुन् भनेर मनन गर्नैपर्छ—उदाहरणका लागि, मानिसहरू कस्तो मार्गमा हिँड्नुपर्छ, साथै जीवनलाई अर्थपूर्ण बनाउनका लागि तिनीहरूले कसरी जिउनुपर्छ। तैँले कम्तीमा थोरै नै भए पनि जीवनको साँचो मूल्यको खोजी गर्नुपर्छ; तैँले यो जीवन व्यर्थमा जिउन मिल्दैन, र तँ यो पृथ्वीमा व्यर्थमा आएको हुँदैनस्। अर्को हिसाबमा, तेरो जीवनकालमा, तैँले आफ्नो मिसन पूरा गर्नुपर्छ; सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा यही हो। हामी कुनै ठूलो मिसन, कर्तव्य वा जिम्मेवारी पूरा गर्नेबारे कुरा गर्नेछैनौँ, तर कम्तीमा पनि, तैँले केही न केही त हासिल गर्नैपर्छ। … मानिसहरूका लागि उच्च मानकहरू नराखौँ। एउटा अवस्था सोचौँ जहाँ कुनै व्यक्तिलाई एउटा काम आइपरेको छ जुन उसले गर्नुपर्छ वा ऊ आफ्नो जीवनकालमा त्यो काम गर्न इच्छुक छ। उसले आफ्नो स्थान भेट्टाएपछि, ऊ आफ्नो स्थानमा दह्रिलो गरी खडा हुन्छ, उसले आफ्नो पद सम्हाल्छ, आफ्नो सारा रगत-पसिना र सारा ऊर्जा समर्पित गरेर आफूले गर्नुपर्ने र पूरा गर्नुपर्ने काम राम्ररी सम्पन्न गर्छ। जब अन्त्यमा ऊ आफ्नो लेखा दिन परमेश्वरको अघि खडा हुन्छ, ऊ तुलनात्मक रूपमा सन्तुष्ट हुन्छ, र उसको हृदयमा कुनै दोषारोपण वा पछुतोको अनुभूति हुँदैन। उसले सान्त्वना महसुस गर्छ र आफूले केही प्राप्त गरेको छु, मूल्यवान् जीवन जिएको छु भन्ने महसुस गर्छ” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (६))। परमेश्वरका वचनहरू मनन गर्दा, मैले के बुझेँ भने एउटा व्यक्तिको जीवनको मूल्य र अर्थ भनेको परमेश्वरले मानवजातिलाई मुक्ति दिने कामको दौरान एउटा सृजित प्राणीको रूपमा आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नु, आफूले सकेसम्म परमेश्वरको काम र वचनहरूको गवाही दिनु, र अझ धेरै मानिसहरूलाई परमेश्वरको मुक्ति स्वीकार गर्न उहाँसामु ल्याउनु हो। परमेश्वरलाई सबैभन्दा धेरै खुसी पार्ने कुरा यही हो। आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा कहिलेकाहीँ तपाईँको देहले अलिकति कष्ट भोग्नुपरे पनि, यसै क्रममा सत्यतालाई पछ्याएर, तपाईँले धेरै सत्यता सिद्धान्तहरू बुझ्न र धेरै कुराहरू छर्लङ्ग देख्न सक्नुहुन्छ; तपाईँले आफ्नो भ्रष्टता र कमीकमजोरीहरू पनि बुझ्न सक्नुहुन्छ, क्रमिक रूपमा रूपान्तरण हासिल गर्न सक्नुहुन्छ, र अन्त्यमा मुक्ति पाउन सक्नुहुन्छ। यो कति महान् कुरा हो! यदि मैले गैरविश्वासीले जस्तै विभिन्न तरिकाले आफ्नो स्वास्थ्य कसरी कायम राख्ने वा जोगाउने भन्नेबारे मात्र सोचेँ भने, मेरो शरीर जोश र स्वस्थताले भरिपूर्ण भए पनि, अन्त्यमा, यदि मैले आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गरिनँ भने त्यो सबै खोक्रो हुनेथियो। मेरो जीवनको कुनै मूल्य नै हुनेथिएन। मैले परमेश्वरका वचनहरू सम्झेँ: “मानिसहरूको सम्पूर्ण जीवन परमेश्वरकै हातमा छ, र यदि तिनीहरूले परमेश्वरको अघि सङ्कल्प नगरेका भए, मानिसको यो रित्तो संसारमा व्यर्थमा जिउन को इच्छुक हुनेथ्यो र? किन टाउको दुखाउने? यदि तिनीहरूले परमेश्वरका लागि केही पनि गर्दैनन् भने, संसारमा हतार-हतार ओहोरदोहोर गरेर, के तिनीहरूको सम्पूर्ण जीवन नै खेर गएको हुनेछैन र? यदि परमेश्वरले तेरा कार्यहरूलाई उल्लेखनीय नठान्नुभए पनि, के तँ तेरो मृत्युको क्षणमा सन्तुष्टिको मुस्कान दिनेछैनस् र? तैँले सकारात्मक दिशामा अगाडि बढ्नुपर्छ, नकारात्मक दिशामा पछाडि फर्कनु हुँदैन—के यो अझै राम्रो अभ्यास होइन र?” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। “सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई परमेश्वरका वचनहरू” सम्बन्धी रहस्यहरूका प्रकटीकरणहरू, अध्याय ३९)। यो साँचो हो। मानिसहरूले जिउँदो छँदै परमेश्वरका लागि केही गर्नुपर्छ। तिनीहरू व्यर्थमा जिउनु हुँदैन। यदि तपाईँ खाँदै, पिउँदै र आफै रमाउँदै देहमा जिउनुहुन्छ भने, तपाईँले आफ्नो जतिसुकै राम्रो हेरचाह गरे पनि, त्यो सबै व्यर्थ हुन्छ। तपाईँले सृष्टिकर्तालाई चिन्नुभएको छैन र एउटा सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्नुभएको छैन। यसरी जिउनुको कुनै अर्थ छैन। अहिले, विपत्तिहरू झन्-झन् गम्भीर हुँदै छन्, र परमेश्वरको काम अन्त्यको नजिक पुगेको छ। मसँग कर्तव्य पूरा गर्ने धेरै अवसरहरू बाँकी छैनन्, त्यसैले मैले अहिले कर्तव्य पूरा गर्ने अवसरको कदर गर्नुपर्छ। मैले आफूले बुझेका सत्यता सिद्धान्तहरू मलजल गर्ने व्यक्तिहरूसँग बाँड्नुपर्छ, ताकि उनीहरूले अझ प्रभावकारी रूपमा सत्यता बुझ्न, सिद्धान्तहरू बोध गर्न र नयाँ विश्वासीहरूलाई मलजल गर्न सकून्। मैले कुनै पछुतोविना आफूले सक्ने जति सबै गर्न प्रयास गर्नुपर्छ। भविष्यमा मेरा रोगहरू साँच्चै बिग्रिए पनि, मैले समर्पित हुन सिक्नैपर्छ, र मेरा रोगहरूलाई परमेश्वरको हातमा सुम्पेर उहाँका योजनाबद्ध कार्य र बन्दोबस्तहरूप्रति समर्पित हुनुपर्छ।
त्यसपछि, मैले परमेश्वरका वचनहरूको अर्को खण्ड पढेँ, जसले बिरामीपनसम्बन्धी मेरा शङ्का र चिन्ताहरू हटाइदियो। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “यदि तँ साँच्चै सबै कुरा परमेश्वरको हातमा छ भन्ने विश्वास गर्छस् भने, तैँले यी सबै कुराहरू—चाहे त्यो गम्भीर रोग, ठूलो रोग, सानो रोग होस्, वा व्यक्तिको शारीरिक अवस्था जस्तोसुकै होस्—परमेश्वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूअन्तर्गत पर्छन्, र गम्भीर रोग लाग्नु र निश्चित उमेरमा व्यक्तिको स्वास्थ्य कस्तो हुन्छ भन्ने कुरा संयोगले हुने कुराहरू होइनन् भनेर विश्वास गर्नुपर्छ। यो एक प्रकारको सकारात्मक र सही बुझाइ हुनु हो। के यो सत्यता अनुरूप छ? (छ।) यो सत्यता अनुरूप छ, यो सत्यता हो। तैँले यो कुरा स्विकार्नुपर्छ, र यस मामिलाप्रतिको तेरो मनोवृत्ति र दृष्टिकोण रूपान्तरण हुनुपर्छ। अनि यी कुराहरू रूपान्तरण भएपछि के सुल्झिन्छ? के तेरा हैरानी, तनाव, र चिन्ताका भावनाहरू सुल्झिन्नन् र? कम्तीमा पनि, बिमारीबारेका तेरा हैरानी, चिन्ता, र सुर्ताजस्ता नकारात्मक संवेगहरू संज्ञानात्मक स्तरमा समाधान हुन्छन्। यो सत्यताले तेरा सोच र विचारहरूलाई रूपान्तरण गरेको हुनाले, यसले तेरा नकारात्मक संवेगहरूलाई समाधान गर्छ। यो एउटा पक्ष हो: कोही बिरामी हुन्छ कि हुँदैन, उसलाई कुन गम्भीर रोग लाग्छ, र जीवनको हरेक चरणमा उसको स्वास्थ्य कस्तो हुन्छ भन्ने कुरा मानिसको इच्छाले परिवर्तन गर्न सकिँदैन, बरु ती सबै परमेश्वरद्वारा पूर्वनियोजित हुन्छन्। … हामी … बिमारीबारे कुरा गरौँ; यो धेरैजसो मानिसले आफ्नो जीवनकालमा अनुभव गर्ने कुरा हो। त्यसकारण, व्यक्तिले कस्तो प्रकारको बिमारीको अनुभव गर्नेछ, र कुनै निश्चित समय वा निश्चित उमेरमा उसको स्वास्थ्य कस्तो हुनेछ भन्ने कुराहरू सबै परमेश्वरद्वारा प्रबन्धित हुन्छन् र मानिसहरू यी कुराहरूबारे आफै निर्णय गर्न सक्दैनन्; जस्तै कोही जन्मिने समय, तिनीहरू त्यो आफै निर्णय गर्न सक्दैनन्। त्यसोभए, के आफूले निर्णय गर्न नसक्ने कुराहरूमा हैरानी, तनाव, र चिन्ता महसुस गर्नु मूर्खता होइन र? (हो।) मानिसहरू आफूले समाधान गर्न सक्ने कुराहरूलाई समाधान गर्नतिर लाग्नुपर्छ, र तिनीहरू आफैले गर्न नसक्ने कुराहरूका हकमा परमेश्वरलाई पर्खनुपर्छ; मानिसहरू चुपचाप समर्पित हुनुपर्छ र आफ्नो सुरक्षा गरिदिन परमेश्वरलाई बिन्ती गर्नुपर्छ—मानिसहरूमा यही मानसिकता हुनुपर्छ। जब रोगले साँच्चै तिनीहरूलाई प्रहार गर्छ र मृत्यु नजिकै आउँछ, तब मानिसहरू समर्पित हुनुपर्छ, र गुनासो गर्नु हुँदैन, परमेश्वरविरुद्ध विद्रोह गर्नु हुँदैन, वा परमेश्वरको ईशनिन्दा गर्ने वा उहाँलाई आक्रमण गर्ने कुराहरू भन्नु हुँदैन। बरु, मानिसहरूले सृजित प्राणीका रूपमा आफ्नो उचित स्थान लिनुपर्छ र परमेश्वरबाट आउने सबै कुरा अनुभव गर्नुपर्छ र तिनको कदर गर्नुपर्छ—तिनीहरू आफैले ती कुराहरू छनौट गर्ने प्रयास गर्नु हुँदैन। यो तेरो जीवनलाई समृद्ध पार्ने विशेष अनुभव हुन सक्छ, र यो खराब कुरा नै त होइन नि, होइन र? त्यसकारण, रोगबिमारीको कुरा आउँदा, जब सुरुमा रोगको स्रोतका बारेमा मानिसहरूका गलत विचार र दृष्टिकोणहरू सुल्झिन्छन्, तब तिनीहरूले यसबारे चिन्ता गर्न छोड्नेछन्। त्यसमाथि, मानिसहरूसँग ज्ञात-अज्ञात कुराहरूलाई नियन्त्रण गर्ने कुनै शक्ति हुँदैन, न त ती कुराहरूलाई नियन्त्रण गर्ने क्षमता नै हुन्छ, किनभने यी सबै कुराहरू परमेश्वरको सार्वभौमिकताअन्तर्गत पर्छन्। मानिसहरूमा हुनुपर्ने मनोवृत्ति र अभ्यासको सिद्धान्त भनेको प्रतीक्षा गर्नु र समर्पित हुनु हो। बुझ्ने कार्यदेखि अभ्यास गर्ने कार्यसम्म, यी सबै सत्यता सिद्धान्तहरू अनुरूप गरिनुपर्छ—सत्यतालाई पछ्याउनु भनेको यही हो” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (४))। परमेश्वरका वचनहरूबाट मैले के बुझेँ भने, एउटा व्यक्तिको जीवनको हरेक चरणमा उसको स्वास्थ्य कस्तो हुन्छ, उसलाई कस्ता रोगहरू लाग्छन् र ती रोगहरू गम्भीर हुन्छन् कि हुँदैनन् भन्ने कुरामाथि परमेश्वर सार्वभौम हुनुहुन्छ र उहाँले ती कुरालाई नियोजन गर्नुहुन्छ। यीमध्ये कुनै पनि कुरालाई मानिसले नियन्त्रण गर्न सक्दैन, र चिन्ता तथा शङ्का गर्नुको कुनै काम छैन। तपाईँलाई रोग लाग्दा, तपाईँले त्यसलाई कसरी सही रूपमा लिने भनेर सिक्नुपर्छ, र परमेश्वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूप्रति समर्पित हुनुपर्छ। विगतमा, म प्रायः मेरा रोगहरूबारे चिन्तित र दुःखी हुन्थेँ, र नकारात्मक संवेगहरू बोकेर जिउँथेँ। यो मैले परमेश्वरको सार्वभौमिकता नबुझेको कारणले भएको थियो। मैले त सामान्य रूपमा जिउनुपर्छ र परमेश्वरका मागहरूअनुसार सामान्य रूपमा आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नुपर्छ। मेरो अवस्था बिग्रिन्छ कि बिग्रिँदैन भन्ने कुरा त परमेश्वरको हातमा छ। मेरा चिन्ता र शङ्काहरू अनावश्यक छन् र ती मूर्खता र अज्ञानताका प्रकटीकरण हुन्। कुनै दिन मेरो अवस्था साँच्चै बिग्रिए पनि, यसमा परमेश्वरको अनुमति हुनेछ, र म परमेश्वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूप्रति समर्पित हुनुपर्छ। अय्यूबमाथि परीक्षाहरू आइपर्दा र उनको शरीरभरि खटिराहरू आउँदा, उनले कसरी त्यसलाई परमेश्वरबाट आएको भनी स्वीकार गर्न सके, र परमेश्वरबारे गुनासो गरेनन् भन्नेबारे मैले सोचेँ। उनले शान्त भएर त्यसलाई सामना गर्न र अन्त्यमा परमेश्वरप्रतिको आफ्नो गवाहीमा दृढ रहन सके। जब मैले यो कुरा सोचेँ, मलाई धेरै लज्जित महसुस भयो र म आफ्नै चिन्ता र शङ्काहरू त्याग्न, मेरा रोगहरू परमेश्वरको हातमा सुम्पन, र मेरो हृदयलाई आफ्नो कर्तव्यप्रति समर्पित गर्न तयार भएँ। म आफूलाई आवश्यक पर्दा उपचार खोज्छु, र खाली समयमा व्यायाम गर्छु। जब म यसरी अभ्यास गर्छु, मेरो हृदय धेरै हलुका र स्वतन्त्र हुन्छ, र अब मलाई मेरा रोगहरूले धेरै असर गर्दैनन्।
मेरो कर्तव्यमा भएको यो हेरफेरमार्फत, मैले धेरै पाठहरू सिकेँ, र एउटा सृजित प्राणीको रूपमा, म सधैँ आफ्ना कर्तव्यहरूमा अडिग रहनुपर्छ भन्ने महसुस गरेँ। साथसाथै, मैले मानव जीवनको मूल्य भनेको परमेश्वरका वचनहरू पछ्याउनु र अर्पित रूपमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु हो भन्ने कुरा पनि बुझेँ। यसरी जिउँदा मात्र तपाईँ खुला हृदयको र इमानदार हुन सक्नुहुन्छ र तपाईँलाई कुनै पछुतो हुनेछैन।
